ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Δ1 ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ. ΒΑΜΟΥ ΑΠΟΚΟΡΩΝΟΥ 

ΟΤΑΝ ΜΑΣ ΕΜΠΝΕΟΥΝ "ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ"

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Τιμή και χαρά, μεγάλη τιμή και μεγάλη χαρά για μένα ότι τα παιδιά της Δ1 τάξης του Δημ. Σχ. Βάμου Αποκορώνου ασχολήθηκαν έχοντας ως εμψυχώτρια την και ποιήτρια δασκάλα τους, τη γνωστή στους αναγνώστες του Παιδότοπου Γιώτα Μπούρα, με την ποιητική μου συλλογή “Τα χελιδόνια του μοναχού”. Ιδιαίτερα με το ομώνυμο ποίημα και με το “Αναστάσιμο”. Καρπός αυτής της αγαπητικής ενασχόλησης τα ποιήματα και οι ζωγραφιές που φιλοξενούνται στη στήλη σήμερα. «Ο ιδανικός δάσκαλος είναι εκείνος που γίνεται γέφυρα για να περάσει αντίπερα ο μαθητής του». Η φράση αυτή του Νίκου Καζαντζάκη διαρκώς στο νου μου, καθώς διάβαζα τα ποιήματα των παιδιών. Πάντα αναστημένη και αναστάσιμη χάριν των μαθητών σου Γιώτα! Κατάπολλα τα ευχαριστώ μου και σε εσένα και στους μαθητές σου για την ιδέα που είχατε και την υλοποίησή της...

 

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

δάσκαλος

Τα χελιδόνια του μοναχού

 

Όσο αγαπώ τον Θεό,

τόσο τον γνωρίζω

κι όσο τον γνωρίζω,

τόσο αγαπώ τα πλάσματά Του,

είπε ο ηγούμενος στον μοναχό

και του ζήτησε

να το επαναλάβει.

Όσο γνωρίζω τα πλάσματα του Θεού,

τόσο τα αγαπώ

κι όσο τα αγαπώ,

τόσο γνωρίζω τον Θεό,

απάντησε ο μοναχός.

Ο ηγούμενος χαμογέλασε.

 

Μόνοι μάρτυρες

τα πρώτα χελιδόνια της άνοιξης.

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

 

 

ΕΠΟΧΕΣ

Όσο αγαπώ την Άνοιξη

Τόσο αγαπώ τα γιασεμιά.

Όσο αγαπώ το Καλοκαίρι

Τόσο αγαπώ τη θάλασσα.

Όσο αγαπώ το Φθινόπωρο

Τόσο αγαπώ τη βροχή.

Όσο αγαπώ τον Χειμώνα

Τόσο αγαπώ το χιόνι.

 

 

ΘΕΟΣ

Όσο αγαπώ τον Θεό

Τόσο αγαπώ και τη Γη.

΄Οσο αγαπώ τη Γη

Τόσο αγαπώ τα λουλούδια.

Όσο γνωρίζω τα πλάσματα του Θεού

Τόσο γνωρίζω τον Θεό

Γιατί τα πλάσματά του είναι τόσο αισιόδοξα

Όσο Εκείνος.

 

Δεν μπορώ να διαλέξω

ποιος από τους δυο έχει δίκιο,

 ο Ηγούμενος ή ο καλόγερος

 γιατί και με τους δυο τρόπους

 γνωρίζεις καλύτερα τον Θεό.

 

 

ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΡΙΖΟΝΙΑ

Όσο αγαπώ τις βουκαμβίλιες

Τόσο αγαπώ τις μαργαρίτες.

Όσα γνωρίζω για τα χελιδόνια

Τόσα γνωρίζω και για τα τριζόνια!

 

 

ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ: Αργυρώ Κατσαράκη, Μαρία Σαρτζετάκη, Παρασκευή Καφεσάκη, Οδυσσέας Τσίμας, Δάφνη Βολτενμπούτελ, Παναγιώτης Πετρακάκης,  Ελένη Κριαράκη,  Μαρία Φρακολάκη, Δέσποινα Πιπεράκη, Ελενα Νικολαράκη,  Ρενάντο Μπλίσα, Οδυσσέας Χαραλάμπους, Ελένη Τζελίλι, Ντάβιντ Ακονσταντινεσέι, Γιώργος Σταυρουλάκης, Κωνσταντίνα Μπακατσάκη

 

 

 

 

 

 

 Αναστάσιμο 

 

Χριστός ανέστη εκ νεκρών,

από τη χορωδία των σπίνων.

Θανάτω, θάνατον πατήσας,

από μια ομάδα κοκκινολαίμηδων.

Και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν,

από τις πέρδικες τις λεβεντοπέρδικες.

Χαρισάμενος,

 

από τον ιερέα γερο-κότσυφα.

 

Όρθρος πτηνών αναστάσιμος.

Αναστάσεως ημέρα, λαμπρυνθώμεν λαοί! 

 

Βαγγέλης Κακατσάκης

 

 

Χριστός ανέστη εκ νεκρών

Από τη χορωδία των μαργαριτών

Θανάτω, θάνατον πατήσας

Από μια ομάδα χαμομηλιών

Και τοις εν τοις μνήμασιν ζωήν

Από τις παπαρούνες τις κατακόκκινες

Χαρισάμενος

Από τον ιερέα γερο λούλουδο

 

Όρθρος λουλουδιών αναστάσιμος.

Αναστάσεως ημέρα, λαμπρυνθώμεν λαοί!

                          Έλενα Νικολαράκη

 

Χριστός ανέστη εκ νεκρών

Από τη χορωδία των κυπαρρισιών

Θανάτω, θάνατον πατήσας

Από μια ομάδα πεύκων

Και τοις εν τοις μνήμασιν ζωήν

Από τις μανταρινιές ,τις λεμονιές,

Χαρισάμενος

Από τον ιερέα γερο-φοίνικα

Όρθρος δέντρων αναστάσιμος

Αναστάσεως ημέρα, λαμπρυνθώμεν λαοί!

                                              Ελένη Κριαράκη

 

 

Χριστός ανέστη εκ νεκρών

Από τη χορωδία των πτηνών

Θανάτω, θάνατον πατήσας

Από μια ομάδα βουβαλιών

Και τοις εν τοις μνήμασιν ζωήν

Από τις τίγρεις, τις αρκούδες

Χαρισάμενος

Από τον ιερέα γερο κροκόδειλο

 

Όρθρος άγριων ζώων αναστάσιμος.

Αναστάσεως ημέρα, λαμπρυνθώμεν λαοί!

Παναγιώτης Πετρακάκης

 

 

 

Χριστός ανέστη εκ νεκρών

Από τη χορωδία των μαργαριταριών

Θανάτω, θάνατον πατήσας

Από ένα τριαντάφυλλο

Και τοις εν τοις μνήμασιν ζωήν

Από τις μέλισσες τις μικρές

Χαρισάμενος

Από τον ιερέα γερο κόρακα

 

Όρθρος ζωής αναστάσιμος.

Αναστάσεως ημέρα, λαμπρυνθώμεν λαοί!

Μαρία Σαρτζετάκη

 

 

Χριστός ανέστη εκ νεκρών

Από τη χορωδία των κοτσυφιών

Θανάτω, θάνατον πατήσας

Από μια ομάδα λαγών

Και τοις εν τοις μνήμασιν ζωήν

Από τις κότες  τις λεβεντοκότες

Χαρισάμενος

Από τον ιερέα γερο σκύλο

 

Όρθρος εξοχής αναστάσιμος.

Αναστάσεως ημέρα, λαμπρυνθώμεν λαοί!

Γιώργος Σταυρουλάκης

 

 

Χριστός ανέστη εκ νεκρών

Από τη χορωδία των σκυλιών

Θανάτω, θάνατον πατήσας

Από μια ομάδα γατιών

Και τοις εν τοις μνήμασιν ζωήν

Από τις τίγρεις τις λεβεντοτίγρεις

Χαρισάμενος

Από τον ιερέα γερο λύκο

 

Όρθρος φύσης αναστάσιμος.

Αναστάσεως ημέρα, λαμπρυνθώμεν λαοί!

Οδυσσέας Τσίμας

 

 

 

 

Χριστός ανέστη εκ νεκρών

Από τη χορωδία των λουλουδιών

Θανάτω, θάνατον πατήσας

Από μια ομάδα τριαντάφυλλων

Και τοις εν τοις μνήμασιν ζωήν

Από τις κόκκινες τις παπαρούνες

Χαρισάμενος

Από τον ιερέα γερο πεύκο

 

Όρθρος λουλουδιών αναστάσιμος.

Αναστάσεως ημέρα, λαμπρυνθώμεν λαοί!

Μαρία Φρακολάκη

 

 

Με ένα βήμα τη φορά

μπαίνουμε όλοι στη σειρά.

Φωτίζουνε λαμπάδες και κεριά 

χτυπάνε τα καμπαναριά.

Παίρνει ο πρώτος το Άγιο φως

και το δίνει στον επόμενο

με την σειρά του κι αυτός

ανάβει το φως το αγαπημένο.

Έτσι φωτίζει όλη η Γη

 κι είμαστε όλοι ευτυχισμένοι

 κι όλοι ευχόμαστε με μια φωνή

Να 'ναι η Γη ευλογημένη!

Όταν χτυπάνε οι καμπάνες χαρωπά

Δώδεκα η ώρα 

ευχόμαστε ο ένας στον άλλο

χρόνια πολλά με πολλά δώρα!

Το μεσημέρι βλέπουμε

το τραπέζι στρωμένο

 και όλη η οικογένεια

τρώει φαγητό καλοφτιαγμένο.

Τσουγκρίζουμε αυγά

και κρύβουμε αυγουλάκια

Χριστός Ανέστη

αντιλαλεί σε όλη την Ελλάδα!

Δάφνη Βόνφελμπουτελ

 

 Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 12. 6. 2021) 

 

 

 

 

 

ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ Β

 ΠΟΥΛΙΑ ΣΟΦΑ «ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ»

 

 Γράφει η Νώτα Ε. Ανδρεαδάκη

Καμάρωσα πρώτα το πέταγμά τους. Κοίταζαν προς τη γη μα, πετούσαν ψηλά. Αλώνιζαν τον κόσμο. Στροβιλίζονταν πέρα- δώθε και στις γυροβολιές τους, μάζευαν εικόνες, εντυπώσεις, για να τις παραδώσουν σε ανθρώπινη κρίση. Κρατούσαν μυστικά, πόσα μυστικά, από αυτά που βουλιάζουν στην ψυχή των ανθρώπων και ένας λόγος συγκινητικός, ένα χάδι, μπορεί να τα ανασύρει από τα σκοτεινά βάθη, στα φωτεινά ύψη, σκορπώντας τα σαν θυμίαμα, να εξορκίσουν με την ομολογία το κακό. Κατάφεραν να αφουγκραστούν τους ψίθυρους της καρδιάς μοναχού, από εκείνους που δεν έγιναν γιατί δεν είχαν άλλη επιλογή μα, γιατί ακολούθησαν την προτροπή της συνείδησής τους, σαν κάλεσμα από τον Θεό, με αποκλειστικό προορισμό την αφοσίωση σ' Αυτόν. Γέμισε η ζωή του με αγωνία και αγώνα από φόβο, μήπως δεν στεκόταν απόλυτα δυνατός και αληθινός, απέναντι στους κοσμικούς που θα έπρεπε να συνδράμει. Αμφέβαλλε- πολλές φορές- αν η στάση του ήταν σωστή, σε εκείνους που κατέφευγαν στη σκέπη του. Ένας άνθρωπος ήταν και αυτός, που ο νους του- όσο καθαρός και αν ήθελε να ένοιωθε- πετούσε από ανάμνηση σε ανάμνηση, από πόνο σε πόνο και χανόταν σε ερωτήματα. Απάντηση έδινε , μόνο, το σημάδι του Θεού, που δεν είναι άλλο από την καθοδήγηση της συνείδησης. Ένας άνθρωπος είναι και ο μοναχός, που μπορεί να του διαταράξει την ψυχική του γαλήνη, τη διαύγεια του νου, μία φυσική ανθρώπινη κατάσταση, από ελάχιστη οπτική εντύπωση.

Η ομορφιά της φύσης είναι μία πρόκληση .Η συντροφιά των παλιών φίλων, που έχει εγκαταλειφθεί " εκ των πραγμάτων" και οι επισκέψεις σπάνιες, μεμονωμένα, αναφέρονται σε τυπικές συζητήσεις

.Αποκομμένος από τη ζωή των υπαρκτών προβλημάτων, αρκείται στη συντροφιά των χελιδονιών του, για όσον καιρό τα βλέπει, που ξέρουν τόσα πολλά να του αφηγηθούν. Για ζωντανά παραδείγματα αγιασμένων και δοκιμασμένων πιο πολύ από εκείνον. Υπενθυμίζουν πως η ζωή η σκληρή για όλους που περιηγούνται τον κόσμο που γνωρίζουμε, για αναζήτηση αλήθειας η στρέφονται στην" ουράνια" στήριξη , χρειάζεται επίπονη, ψυχοφθόρα προσπάθεια για την πραγματοποίησή της Η ζωή, όπως και να τη ζήσει κάποιος, απαιτεί θυσίες για το χρίσμα του εξαγνισμού ή της επιβράβευσης, κατά περίπτωση.....

Τα χελιδόνια τα αγάπησα για τον λόγο τους. Έχουν " φωνή" όταν αποφασίσουν να μιλήσουν με επιχειρήματα εκπληκτικά. Επικεντρώνονται στην ιδέα του καλού και του κακού, του δίκιου και του άδικου, του ωραίου και του άσχημου. Κορυφώνεται σε απότομο ύψος , σαν κεραυνός, που κατακαίει τα επιχειρήματα των ανθρώπων. Πουλιά σοφά, που ακολουθούν ρυθμούς εντατικούς στη ζωή τους και διακινδυνεύουν συνέχεια, με μετακινήσεις. Πουλιά δυναμικά, αγέρωχα, σύμβολα χαράς και αισιοδοξίας, συνέπειας και αγωνιστικότητας, προάγγελοι της άνοιξης...Πιστεύω πως η παρουσία τους στη συλλογή και το δάνεισμα του ονόματός τους, είναι σημαδιακά!!Θα πετάξουν στα ύψη και θα χαρώ πολύ!

ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

ΠΟΛΥ ΨΗΛΑ ΜΕ «ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ»

Γράφει η Αγγελική Σιδηρά 

Νιώθω ευλογημένη που διάβασα αυτά τα ποιήματά σου.

 Νιώθω πως φύτεψες τριαντάφυλλα και μου τα χάρισες. «Η χαρά να φυτεύουμε τριαντάφυλλα/ η ευλογία να τα χαρίζουμε.

«Νιώθω ακόμα πως ικανοποιήθηκαν και οι πέντε αισθήσεις μου:

ΟΡΑΣΗ:  Βλέπω την Παναγία των Εσοδίων να προστρέχει σε βοήθεια όλων όσων έχουν την ανάγκη της. Επίσης βλέπω στα σύννεφα –που η πορεία τους είναι στις διαθέσεις των ανέμων- τους ανθρώπους.

ΑΚΟΗ: Ακούω το «Χριστός Ανέστη» από την χορωδία των σπίνων.

ΑΦΗ:  Αγγίζω την μεγάλη χαρτὀκουτα καλυμμένη με νάυλον με το στρώμα την κουβέρτα και τα λοιπά απαραίτητα για τον άστεγο.

ΟΣΦΡΗΣΗ:  Μένω με την οσμή της αροσμαρή που μυρίζει αιωνιότητα.

ΓΕΥΣΗ:  Τελικά έμεινα με τη γεύση του ουρανού στον ουρανίσκο

Σ’ ευχαριστώ,  που με ανέβασες τόσο ψηλά!

 ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Και με αφορμή την έντυπη έκδοση των "ΧΕΛΙΔΟΝΙΩΝ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ", που αναμένεται οσονούπω, η δημοσίευση της λίαν αγαπητικής προσέγγισης που έκανε, με το που πέταξαν στο Διαδίκτυο,  η καταξιωμένη εκλεκτή ποιήτρια Αγγελική Σιδηρά. Υπόχρεος στην αγάπη σου, καλή μου φίλη! Σ' ευχαριστώ από καρδιάς !

ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Γράφει η Κατερίνα Βαρανάκη

Οσο αγαπώ το Θεό,
τόσο τον γνωρίζω
Κι όσο τον γνωρίζω,
τόσο αγαπώ τα πλάσματά Του..

Τ α χελιδόνια έχουν φύγει εδώ και κάποιες μέρες. Είχαν αρκετό ταξίδι μπροστά τους κι έπρεπε να διευθετήσουν και κάποιες υποθέσεις για τη μετεγκατάσταση τους. Δεν είναι εύκολη υπόθεση η μετανάστευση, μα έλα που είναι γραμμένη στο DNA τους. Των ανθρώπων πάλι δεν είναι μάλλον, αλλά εκεί λειτουργούν άλλοι παράγοντες και άλλα αρκτικόλεξα. Πουλιά κυρίως εναερόβια διδάσκονται πολλά στα μακρινά ταξίδια τους και παρά τους κινδύνους δεν παρεκκλίνουν του σκοπού τους.
Τα χελιδόνια, λοιπόν, δεν τα διάλεξε τυχαία για τον τίτλο της 5ης ποιητικής του συλλογής -ψηφιακής προς το παρόν και έντυπης στο μέλλον- ο Βαγγέλης Κακατσάκης. Ο επί χρόνια πιστός υπηρέτης του λόγου, του πολιτισμού, της παράδοσης, εν τέλει του ανθρώπου, μέσα από τις ιδιότητες του δασκάλου, του συνδικαλιστή, του εκκλησιαστικού συνεργάτη, του συγγραφέα, του ποιητή βρήκε σ’ αυτά τους καταλληλότερους μάρτυρες για μια ακόμα κατάθεση ζωής μέσα από την ποίηση.
Στην ηλικία της ωριμότητας το ποιητικό υποκείμενο ενδύεται το ράσο του μοναχού ως ένδειξη της απόπειρας ενδοσκόπησης και αποτίμησης της ζωής του και των γύρω του. Ο συμβολισμός της ζωής μέσα από τις εποχές/μέρη της συλλογής ενισχύει την άποψη αυτή και συνάμα προβάλλει το αξιακό σύστημα που την καθορίζει και τη νοηματοδοτεί. Αρχίζοντας με μια ομολογία πίστεως στην αγάπη, στο πρώτο ομώνυμο της συλλογής ποίημα, συνεχίζει με την ευθύνη, ατομική και κοινωνική (Περί ευθύνης), αλλά και εκείνη του ποιητή (Λαέ μου), προχωρεί στην αποδοχή της διαφορετικότητας (Αγγελία), στην αξία της προσφοράς (Ο ευλογημένος τριανταφυλλώνας), της καρτερίας (Υπάρχοντας), της συνεργασίας (Οι μοναχοί και τα περιστέρια), της αγάπης προς το συνάνθρωπο (Το κλάμα ενός αγίου), της αλληλοβοήθειας (Τα σπουργίτια του μοναστηριού), αλλά και στη μεταφυσική ανησυχία (Η Πύλη της μετάνοιας).
Στο κοσμικό σύμπαν του Βαγγέλη Κακατσάκη επικρατεί ο νόμος του ενιαίου. Ενιαίος ο χώρος, επίγειος και επουράνιος, το ίδιο ο χρόνος, παρελθόν- παρόν- μέλλον και τέλος οι ήρωες των ποιημάτων του, πρόγονοι- απόγονοι- επίγονοι (Προαπελθόντες, Εναπομείναντες, Παιχνίδια)- πατούν τα ίδια χώματα, προσκυνούν τις ίδιες εικόνες, ψάλλουν τους ίδιους ύμνους μα πάνω απ’ όλα επώνυμοι ή ανώνυμοι διατηρούν την ανθρώπινη ιδιότητά τους και δηλώνουν πάντα παρόντες, πράγμα που μας κάνει να τους νιώθουμε οικείους και προσφιλείς.
Σκηνικό δράσης τους αποτελεί η ελληνική φύση και συγκεκριμένα η φύση του χωριού του ποιητή, οριοθετημένη από τους ναούς και τα ξωκλήσια της, τα κυπαρίσσια και τις «σοφές» ελιές της. Μια πανδαισία χρωμάτων και αρωμάτων προσφέρουν τα λουλούδια της, ενώ την ηχητική απόλαυση εξασφαλίζουν τα πουλιά της. Τα πουλιά, αγαπημένο θέμα που επανέρχεται συχνά, εξυπηρετεί και πολλαπλούς συμβολισμούς σε μια ποίηση που συνδυάζει το παραδοσιακό με το μοντέρνο. Η πληθώρα των εκφραστικών μέσων εξασφαλίζει το λυρισμό των εικόνων απ’ τη μια: ‘Προσδοκία Ανάστασης/ στων νέων κορυδαλλών τα πετάγματα’ (από το “Αρωμα αροσμαρή”), ενώ η λιτότητα και η λακωνικότητα αναδεικνύουν το φιλοσοφικό φορτίο από την άλλη: ‘Για τον άρτο τον επιούσιο/ έχει ο Θεός/ καμιά διαμαρτυρία από τα πετεινά του ουρανού’ (από το “Εχει ο Θεός’).
Ανάλογη τακτική ακολουθείται και στον στίχο, που καθορίζει και τη μορφή των ποιημάτων. Άλλοτε τρέχει με το ρυθμό του ιάμβου, χαρακτηριστικό της παραδοσιακής-δημοτικής ποίησης κι άλλοτε φλερτάρει με τον καβαφικό, λιτό, πεζολογικό τόνο και το ύφος της οικονομίας και της αφαίρεσης. Το τελευταίο συμβαίνει στα ρεαλιστικά ποιήματα της συλλογής, όπου η οικονομία των μέσων, η κρυπτική διάθεση που εξυπηρετείται από σύμβολα και η αξιοποίηση των σημείων στίξης συντελούν στην εσωτερίκευση του πάθους και της τραγικότητας και κορυφώνουν την δραματική ένταση:
Χριστούγεννα;
Ούτε αγραυλούντες ποιμένες,
ούτε απαστράπτοντες άγγελοι,
ούτε μάγοι με δώρα.
Αδιαπέραστο το σκοτάδι
στη γέννηση του νέου παιδίου.
Μια προσφυγοπούλα η μάνα του.
Καρπός συνεύρεσης σε μια παλιόβαρκα-
η αμοιβή για τα μεταφορικά
από την κόλαση στον παράδεισο-
το τεχθέν βρέφος.
Ξημερώνουν Χριστούγεννα…
Οι σύντομες προτάσεις σε παρατακτική κυρίως σύνδεση και το λεξιλόγιο της καθημερινότητας υποβάλλουν συχνά την αίσθηση του προφορικού λόγου, ενώ η ενσωμάτωση στίχων των δημοτικών τραγουδιών αλλά και της εκκλησιαστικής υμνογραφίας επιβεβαιώνουν τη συνέχεια της ελληνικής γλώσσας και την ικανότητα να μεταγγίζει τα μηνύματά της μέσα από τις διαφορετικές διαδρομές της.
Αν η λογοτεχνία είναι δραστηριότητα του κοινωνικού ανθρώπου, όπως ειπώθηκε, η ποίηση του Βαγγέλη Κακατσάκη επιβεβαιώνει τον κοινωνικό της ρόλο, καθώς μέσα από ιδεολογικούς πολιτισμικούς και κοινωνικούς κώδικες επικοινωνεί την ευθύνη του σύγχρονου ανθρώπου απέναντι στον εαυτό του και τους άλλους. Χαρακτηριστικό των πεποιθήσεων του αυτών είναι και το ποίημα που εμπνέεται από τη φράση του μακαριστού μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίου Γαλανάκη «Η Ορθοδοξία είναι Ορθοπραξία»:
Ορθοδοξίας ανάγνωσμα
Ορθοδοξία είναι
και η ανοιχτή πόρτα για τον ζητιάνο
και η λειτουργία στην εκκλησία του εμείς
και ο σεβασμός στις όποιες επιλογές των άλλων
και ο πλούτος του μη έχειν
και η ενατένιση του ουρανού
και…
Η ορθοδοξία είναι ορθοπραξία.

Χανιώτικα νέα (Δευτέρα, 14. 9. 2020)

 

ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

TA XEΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ:

ΤΟ ΦΑΣΜΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

Γράφει η Γεωργία Βαμβουνάκη - Raffan* 

Να είναι καλοτάξιδο επί των αΰλων πτερύγων του διαδικτύου, αλλά και σύντομα να το πάρουμε στα χέρια μας πιο ζωντανό, στην υλική του υπόσταση, η ευχή που κάνω, μόλις ολοκληρώνω την ανάγνωση της ποιητικής συλογής του Βαγγέλη Κακατσάκη «Τα χελιδόνια του μοναχού».

Καθώς γυρίζουν οι σελίδες, βλέπω μπροστά μου έναν Μοναχό Ποιητή να κάνει μια σημαίνουσα σύνθεση: να ζωγραφίζει τους στίχους του με τα χρώματα του "ουρανού και του χώματος", στο συναπάντημα της λύπης με τη χαρά του "αναστάσιμου όρθρου", εναλλάσσοντας το μαύρο ράσο, του παρόντος αιώνος, με το λευκό που ονειρεύεται και προσδοκά να φορέσει (τα "Περιστέρια").

Πρώτα, λοιπόν, αυτός, ο σπουδαίος αγώνας της σύνθεσης.

Δεύτερο, ο αγώνας της "λέξης" που πρέπει να πάρει σάρκα και οστά βαδίζοντας στ' αχνάρια μιας μεγάλης παράδοσης, από την Παραλογή μέχρι τον Καβάφη, τον Ελύτη και τον Σεφέρη, λαϊκής και έντεχνης.

Τέτοιες συνθέσεις φαίνονται έντονα στα "Συναπαντήματα", στους "Προαπελθόντες" και στους "Εναπομείναντες": Οι ζώντες που ενώνονται με τους τεθνεώτες καθώς "καταφθάνουν ντυμένοι τα κυριακάτικά των", ο φίλος που έρχεται από το "Υπερπέραν" και κάθεται να "πιεί κρασί" μαζί με τον ποιητή, τα πάντα λειτουργούν και λειτουργούνται πάνω στον άξονα που ενώνει τα διεστώτα, καταπώς μας το έδειξε Εκείνος πάνω στο σταυρό.

Τριτο, σημαντική είναι η μόνιμη αναγωγή της σκέψης του ποιητή στα επουράνια, και πάλι στοχεύουσα σε μια αρμονική σύνθεση: ο Θεός που παρίσταται στο πανηγύρι "αυτοπροσώπως", οι Άγιοι, γνωστοί και φτωχοί, που "συναθροίζονται" ανάμεσά μας (των Αγίων Πάντων), που περιμένουν ν' ακούσουν από εμάς τα λόγια τους (Διάκος), που θρηνούν για τις "αδικαιολόγητες" παραλείψεις τους (Παντελεήμων), που χαίρονται ν' ακούσουν την αντήχηση του ονόματός τους στη “νίκη των φωνηέντων”  (η Παναγιά της Επιστροφής), που "υπερίπτανται πάνω από την αγαπημένη πόλη" (Εισόδια), που δύνανται ν' ανεβοκατεβαίνουν τη σκάλα που "ενώνει τον ουρανό και τη γη" (των Ειρηναίων).. 

Στα παραπάνω έρχεται να δώσει πιότερη μουσικότητα το ΄αδιαλείπτως' μιας Προσευχής (Ιλασθητί μοι), είτε τη λένε οι γλάροι (Το μοναστήρι των γλάρων), είτε οι 'Τέσσερις Μάρτυρες' στα ριζίτικα, είτε τη διηγούνται τα σύννεφα (Βλασφημία;), είτε Αυτός, ο αεί μοιραζόμενος και πλέον "Αναρχικός Ποιητής" (Λαέ μου).

Στο κλείσιμο, οι 'στέερες' μνήμες της πλεονάζουσας ζωής του ποιητή (trattando l' ombre come cosa salda, όπως θα τόλεγε ο Dante και όπως συχνά το υπομνημάτίζε ο Ζήσιμος Λορεντζάτος), της ζωής που πάλλεται μέσα στο ζωντανό χρόνο, τον κοσμικό και τον λειτουργικό: Χριστούγεννα, Αη Βασίλης, Φώτα, (τη παρουσια του κυρ Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη), Υπαπαντή και Αγίου Πνεύματος, μνήμες που φορούν, όχι μόνο το χιτώνα της νοσταλγίας, αλλά και το ανάλαφρο ρούχο του σήμερα, του εδώ και του τώρα, του "Εχει ο Θεός".

Πιστεύω ότι πολλά από τα ποιήματα του συγκεκριμένου ανθολογίου θα πρέπει να διδάσκονται στα σχολεία μας, διότι με λεπτή συγκίνηση και λιτό λόγο αναδεικνύουν όλο το φάσμα της ανθρώπινης ύπαρξης, από τη γέννηση ως την εκ νεκρών ανάσταση, και, χωρίς να "θεολογούν" ή να γίνονται διδακτικά ('φορτικά'), δίνουν στον αναγνώστη τη δυνατότητα να ψηλαφίσει την ομορφιά της ίδιας του της ζωής, έτσι όπως ήταν, έτσι όπως είναι, και έτσι όπως θα μπορούσε να είναι.

*  φιλόλογος - συγγραφέας

ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ: 

ΜΙΑ ΜΑΓΕΥΤΡΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ

Γράφει οΣταμ. Απ. Αποστολάκης* 
Μελετώντας και απολαμβάνοντας τη νέα ποιητική συλλογή του αγαπητού μας Βαγγέλη, πέμπτη στη σειρά, ύστερ’ από το περιεκτικότατο βιογραφικό του, στη δεύτερη σελίδα όπου πληροφορούμαστε ότι τα ποίηματά της “γράφτηκαν πριν από την εισβολή του κορωνοϊού- τα περισσότερα: Δεκέμβρη 2019 και Ιανουάριο 2020” κι ο κορωνοϊός δεν επέτρεπε… έκδοσή τους. Ευτυχώς, για την ώρα τα χαιρόμαστε από ψηφιακή έκδοση ωστόσο – συν Θεώ- θα ‘ρθει και η έντυπη…
Χαιρόμαστε λοιπόν “Τα χελιδόνια του Μοναχού”, όπως μας τα εξασφάλισεν ο γιος μας “νά ναι πάντα καλά” με τα μέσα του δικηγορικού του γραφείου. Καμαρώνουμε εξ αρχής την αφιέρωση: “Ονομαστικά, στα εγγόνια του!” Μεγάλη ευτυχία- δώρα Θεού!”
Στεκόμαστε στη σελ. 11, όπου το πρώτο ποίημα της συλλογής, με τον τίτλο: “Τα χελιδόνια του Μοναχού”, και το απολαμβάνουμε ψιθυριζοντάς το:
“Οσο αγαπώ τον θεό,
τόσο τον γνωρίζω,
κι’ όσο τον γνωρίζω,
τόσο αγαπώ τα πλάσματά Του,
είπε ο ηγούμενος στον μοναχό
και του ζήτησε
να το επαναλάβει.
Οσο γνωρίζω τα πλάσμα του Θεού
τόσο τα αγαπώ
κι όσο τα αγαπώ,
τόσο γνωρίζω το Θεό,
απάντησε ο μοναχός.
Ο ηγούμενος χαμογέλασε.
Μόνοι μάρτυρες
τα πρώτα χελιδόνια της άνοιξης” (σ. 11)
Και προχωρούμε παρακάτω, στη σ. 12 “Ευαγγελισμός” στη σελ. 13 “Αγγελία” στη σ. 14 “Περί ευθύνης” και στη σελ. 15 “Αναστάσιμο”, ενώ στη σ. 16 “Το τάξιμο τ’ Αη – Γιώργη” και προχωρώ με τη βεβαιότητα ότι ο Ποιητής Βαγγέλης με τη συλλογή του αυτή, μας βεβαιώνει και για άλλο του χάρισμα- λειτούργημα, αυτό του ιεροψάλτη!
Αναγνώστης λοιπόν, ο ξεχωριστός μας φίλος Βαγγέλης κι όχι μόνο στο Νίππος. Και τυπικάρης βέβαια:
“Τροπαιοφόρος Μεγαμάρτυς Γεώργιος,
πρεσβεύω Χριστώ τω Θεώ
σωθήναι τας ψυχάς υμών.
Τάξιμό του να ψάλλει,
την ημέρα της γιορτής του,
σε πρώτο πρόσωπο,
μετά τη Μικρή Είσοδο,
το απολυτίκιό του” (σ.16)
Παίρνω σελίδα- σελίδα τη μαγεύτρα αυτή συλλογή του Βαγγέλη, λέω να μη γράψω κανένα σχόλιο, τα είπαν εξάλλου όλοι οι άλλοι πιο πριν (Κ. Λαγουδιανάκης, Ν. Βαβουλές, Μ. Λεφάκης, Γιάννης Φίλης, Γ. Τζαμανάκης, Κ. Καρούσος, Πόπη Ντουντουλάκη, κ.α. πολλοί), όμως μπορώ να μην ξαποστάσω, συμπροσευχόμενος με τον Ποιητή ψιθυρίζοντας το ποίημα “Των Ειρηναίων” της σ. 39, όπου ψάλλει:
“Κατεβαίνει τη σκάλα
που ενώνει τον ουρανό με τη γη
ο Παππούς.
Την ανεβαίνει ο Αρχιεπίσκοπος.
Συνήθεια πια
η συνάντησή των,
επί την ηλίου δύσιν,
για να ψάλλουν μαζί
Το: Φως ιλαρόν
και να πούνε
τα νέα των.

Ν’ αργήσει η ώρα
που θα βρεθούνε για πάντα μαζί.
Μόνο αυτό ζητά ο Παππούς
από τον Θεό-
περισσεύουν οι ανάγκες
των ζώντων! (σ. 39)
Χαίρεσαι τις αναμνήσεις του Βαγγέλη στην Ι.Μ.Κ.Σ. των χρόνων τ’ αγιασμένου Παππού Ειρηναίου, του Πρωτοσύγγελού Του, Ειρηναίου Αθανασιάδη, του νυν Αρχιεπισκόπου Κρήτης και επαναλαμβάνεις κι εσύ συμπροσευχόμενος, τον λόγο του Ποιητή Βαγγέλη: “Ν’ αργήσει η ώρα, που θα βρεθούν για πάντα μαζί. Το ζητά ο αγιασμένος Παππούς, από το Θεό, γιατί “περισσεύουν οι ανάγκες των ζώντων, που Τον έχουν χρεία, τον έχουν: Πατέρα, Στήριγμα κι απαντοχή των, στις δυσκολίες της πορείας των”!
Εξήντα (60) αριστουργήματα στη συλλογή “Τα Χελιδόνια του Μοναχού” που κρατάμε στα χέρια μας. Σταθήκαμε σε δύο τρία μόνο, σήμερα. Θα βρεθεί ευκαιρία, μια άλλη φορά, να επανέλθουμε. Ως τότε για σας, φροντίζοντας να τη χαρείται, γιατί τ’ αξίζει!

* δάσκαλος - λαογράφος

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 21.8.2020)

 

ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

ΚΑΛΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ 

Γράφει ο Στράτος Βρουβάκης*  

Ο Μαλαρμέ έλεγε οτι " η ποίηση δεν γίνεται με ιδέες,αλλά με λέξεις".Κι οι λέξεις ,που χτίζεις, με κόπο φαντάζομαι, πονάει ο ποιητής όταν γεννοβολάει λέξεις, μπορεί να ακουμπήσουν τον αναγνώστη τους και να τον προ-ιδεάσουν για αυτά που από τα μάτια μπαίνουν στην ψυχή του. Τυχαίνει να σε ξέρω, να έχω νοιώσει τις μεταφυσικές αγωνίες σου κι έτσι αισθάνομαι οτι με τις θεικές ή μαρτυρικές ποιητικές αναφορές σου, είναι σαν να θέλεις να ανάψεις ένα κεράκι στα κλειστά εκκλησάκια του τόπου μας, έστω κι αν τρεμοσβήσει με το πρώτο αεράκι από σπασμένο τζάμι.

Στο ποίημα σου " Έχει ο Θεός", ανατρίχιασα, γιατί είχα δει προ ημερών μία φωτογραφία στα Χανιώτικα Νέα για έναν άστεγο Τούρκο ,κουρδικής καταγωγής, καλοβαλμένο επαγγελματία στην χώρα του αλλα διωγμένο από το καθεστώς της χώρας του,περιπλανώμενο στα βενετσιάνικα απομεινάρια, ενδεή ,αλλά όχι επαίτη με μόνη προίκα ένα μπόγο και αυτό ,που με συγκλόνισε είναι οτι δίπλα στο τίποτα που είχε ,υπήρχε ένα κομμένο πλαστικό μπουκάλι νερού και μέσα είχε βάλει αγριολούλουδα της χανιώτικής γης.Έτσι για να γνέφει και σε κείνον και σε μας οτι η ζωή μπορεί να χρωματίζει την μαυρίλα.

Καλό δρόμο στα χελιδόνια σου και σαν αποδημητικά φαντάζομαι να χτίσουν φωλιά κάποια στιγμή στα κυπαρισσομάδερα των σπιτιών του χωριού μας.

 * Πρόεδρος του Συλλόγου Νιππιανών Αττικής "Ο ΤΙΜΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ"

https://petaxta.blogspot.com/2020/08/blog-post_10.html