ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΕΝΑ ΜΟΝΑΧΟ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ
(Ποιήματα, 88 σελίδες, 2020, διαθέσιμα στον ιστότοπο
https://petaxta.blogspot.com/2020/04/blog-post_27.html)

Γράφει ο Βασίλης Γ.Χαρωνίτης* 

Γνώρισα πριν από χρόνια  έναν Μοναχό σ’ ένα απόμερο,αλλά πανέμορφο, μοναστή- ρι  στους  Αγίους Τόπους  και όπως τον είδα  σ’ εκείνη την  ερημιά  θυμήθηκα τους στίχους του 101^ου  ψαλμού:«ωμοιώθην πελεκάνι  ερημικώ, εγενήθην ωσεί νυκτικό- ραξ  εν οικοπέδω, ηγρύπνησα και εγενήθην ωσεί  στρουθίον μονάζον επί δώματι...».

-Δε  φοβάσαι να μένεις κατάμονος  σ’ αυτή την ερημιά;τον ρώτησα

- Όχι,παιδί μου,είπε χαμογελώντας.Νομίζεις ότι είμαι μόνος,αλλά  έχω συντροφιά πολλούς φίλους.Έλα να σου τους γνωρίσω είπε και μ’ οδήγησε στο εσωτερικό του ναού.

Αυτοί είναι οι φίλοι μου.Αυτοί με συντροφεύουν και την ημέρα αλλά και την νύκτα  είπε δείχνοντάς μου τον Ιησού Χριστό και τους Αγίους στο τέμπλο και τους τοίχους.

Ο ποιητής Βαγγέλης Κακατσάκης γνώρισε έναν άλλο«Μοναχό»,που είχε καθημερινή συντροφιά τα λουλούδια,τα πουλιά και ξεχωριστά τα σπουργίτια και τα χελιδόνια.

Και όντας γνήσιος ποιητής,με τη γοητευτική γλώσσα του, αποτυπώνει μοναδικές στι-γμές από τη  βιοτή του  «Μοναχού» σε μια θαυμάσια ποιητική συλλογή 60 ποιημά- των(η 5^η του δημιουργού ) που κρατούν αδιάπτωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

Δεν γνωρίζω πως θα χαρακτήριζε  ένας κριτικός τα ποιήματα αυτής της νέας συλλο-

γής  του Βαγγέλη Κακατσάκη. Εμένα μου φαίνεται ότι όλα είναι ποιήματα Πίστης. Πίστης στο Θεό. Πίστης στον Άνθρωπο. Πίστης στη ζωή.

Κι ακόμη  είναι ποιήματα που ξεχειλίζουν από λυρισμό,ελπίδα, αισιοδοξία και αγάπη. Δηλαδή είναι ποιήματα  που γαληνεύουν τον όποιο αναγνώστη και ταυτόχρονα τον   προβληματίζουν.

«Δηλώνουν αναμάρτητοι //κι εξακολουθούν ν’ αμαρτάνουν.

Να παίρνουν μέρος //στους κάθε είδους λιθοβολισμούς,

που γίνονται καθημερινά, // η αγαπημένη διασκέδασή των»

Και παρ’ όλα αυτά

«Δεν αποστρέφεται το πρόσωπό Του //ο Κύριος των Δυνάμεων.

Για όλους, έχει πάντα ανοιχτή //την πύλη της μετάνοιας.»

Τις ώρες που ο «Μοναχός»«είναι εκτός του κόσμου»,ο ποιητής βρίσκει την ευκαιρία να«συνομιλήσει» με αγαπημένα πρόσωπα (τους Ειρηναίους,τον Αλέξανδρο Παπαδια- μάντη,το Νίκο Καζαντζάκη,τον Αθανάσιο Διάκο,το στρατηγό Μακρυγιάννη),να σχο- λιάσει γεγονότα (περί ευθύνης,σταγόνας λάμψη) και να παιγνιδίσει με τα«γράμματα».   

Ο μοναχός των Αγίων Τόπων αναπαυόταν ψάλλοντας νυχθημερόν τα χερουβικά και τα μεγαλυνάρια στον Ιησού Χριστό και τους φίλους Του,τους Αγίους.

Ο  «Μοναχός» του Κακατσάκη αναπαύεται φυτεύοντας τριανταφυλλιές,μοιράζοντας τριαντάφυλλα,προσκαλώντας τα περιστέρια,συνομιλώντας με τα σπουργίτια  και με όλα αυτά αισθάνεται όπως ο «πάτερ Σέργιος» του Τολστόι, ο οποίος  αγαπώντας τα πλάσματα του Θεού,(τους ανθρώπους) αγαπούσε τον ίδιο το Θεό.

Μας το βεβαιώνει με το πρώτο κιόλας ποίημα της συλλογής

«Όσο γνωρίζω τα πλάσματα του Θεού, //τόσο τα αγαπώ.                                              Κι όσο τα αγαπώ,  //τόσο γνωρίζω το Θεό..».                                        

Επομένως,λογικό και φυσικό είναι το ότι                                                           «Συνυπάρχουν στην ίδια αυλή//οι μοναχοί με τα περιστέρια                                         και τελούν, από κοινού και με ευλάβεια,  //τις ιερές ακολουθίες..».  

«Ουκ ελάτρευσαν την κτίσιν οι θεόφρονες παρά τον κτίσαντα»,ψάλλομε κάθε χρόνο την περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής,τότε που όλη η φύση ετοιμάζεται να υποδεχτεί τον Αναστημένο Χριστό,για να θυμούμαστε ότι «του Κυρίου η γη και το πλήρωμα αυτής».

Ο ποιητής το γνωρίζει και το ενστερνίζεται.Ταυτόχρονα όμως,όντας Έλληνας και Ορ-θόδοξος Χριστιανός, διατρέχοντας τους φωτεινούς αιώνες τούτου του τόπου,ομολογεί ότι «Ορθοδοξία είναι ορθοπραξία...»

Και μ’ αυτό το πνεύμα μας δίδει (σε ηλεκτρονική μορφή)την εξαίσια ποιητική συλλο- γή «ο Μοναχός και τα Χελιδόνια», γεμάτη φως,αισιοδοξία και ελπίδα,γεμάτη ευωδιές και χελιδονίσματα,  δηλαδή μας προσφέρει  ποίηση γνήσια και αληθινή.

Καλοτάξιδα λοιπόν τα Χελιδόνια.Να σκορπούν απλόχερα γύρω μας την Ελπίδα,την Άνοιξη,την Ανάσταση,το Φως...

 *δάσκαλος - λογοτέχνης

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΑΡΩΝΙΤΗΣ

ΦΥΤΑ ΚΑΙ ΖΩΑ ΣΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακo, καλή Μεγαλοβδομάδα και στην Ανάσταση με το καλό, ξεπερνώντας τις κάθε λογής, δύσκολες, λόγω κορωνοϊού, καταστάσεις. Η εικόνα της Σταύρωσης στην κεντρική θέση του σημερινού Παιδότοπου. Τέσσερις απ’ τις παραδόσεις του λαού μας, που συμπεριλαμβάνονται στο βιβλίο “Θρύλοι και παραδόσεις για τη Μεγαλοβδομάδα και τη Λαμπρή”, του γνωστού τοις πάσι, καταξιωμένου ανά το πανελλήνιο συμπολίτη μας, δασκάλου – λογοτέχνη Βασίλη Χαρωνίτη -η κάθε μία με τη ζωγραφιά της- γύρω απ’ αυτήν. Η “ελιά”, το “μυρωδάτο κυπαρίσσι”, “Ο κοκκινολαίμης” και “τα πρόβατα”, οι παραδόσεις από την ενότητα “φυτά και ζώα στο πάθος του Ιησού Χριστού” του προαναφερθέντος βιβλίου, του φίλου μου του Βασίλη, που έδωσα στην εγγονή μου την Ευδοκία και μέσω αυτής σε άλλα τρία παιδιά, φιλαράκια της (τη Φρειδερίκη, τον Νίκο, και τη Φωτεινή) να τις διαβάσουν και να εμπνευστούν τις ζωγραφιές τους. Και βέβαια τους άρεσαν πολύ, όπως τους άρεσε και η “διαδικασία” καθώς όλα έγιναν τηλεφωνικά και ηλεκτρονικά… Εξακολουθεί να μένει ανοιχτός ο Παιδότοπος! Πάντα άξιος, Βασίλη! Να ’στε καλά Φωτεινή, Νίκο, Φρειδερίκη και Ευδοκία!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος

ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ

Τον καιρό που ο Χριστός μας βρισκόταν στη γη, τον μίσησαν οι Εβραίοι. Κι όσο αυτός έκανε το καλό κι ευεργετούσε τους ανθρώπους τόσο η κακία και το μίσος που έτρεφαν εναντίον του μεγάλωνε. Μέρα και νύχτα δεν ησύχαζαν. Συνέχεια τον κυνηγούσαν.

Κάποτε ο Κύριος -βρέθηκε σ' ένα χωράφι όπου έβοσκαν πολλά πρόβατα. Εκείνα, μόλις τον είδαν, έτρεξαν γύρω του και τον έκρυψαν. Σε λίγο έφτασαν οι Εβραίοι αγριεμένοι. Ρώτησαν και ξαναρώτησαν για τον Ιησού, αλλά τα πρόβατα σαν να μην ήξεραν τίποτε, έμειναν αδιάφορα. Τότε οι Εβραίοι κοίταξαν και ξανακοίταξαν, αλλά δεν είδαν τίποτε κι έφυγαν...

Έτσι ο Χριστός μας σώθηκε εκείνη τη φορά και τα πρόβατα, για τη βοήθεια που του πρόσφεραν, πήραν την ευλογία του...

Ο ΚΟΚΚΙΝΟΛΑΙΜΗΣ

Είχε τελειώσει πια ο Θεός τον κόσμο, είχε δημιουργήσει τον ήλιο και τη γη, τα νερά και τα δένδρα, τα πουλιά και τα λουλούδια. Όλα ήσαν τέλεια κι ο Δημιουργός, ευχαριστημένος, σταμάτησε να ξεκουραστεί.

Ένα μικρό σταχτόχρωμο πουλάκι, από τις χιλιάδες που γλυκοκελαϊδούσαν κοντά στο Θεό, αφού έκαμε δυο τρεις κύκλους γύρω του, πήγε και κάθισε πάνω στο δεξί Του χέρι.

- Καλώς τον κοκκινολαίμη, του είπε χαμογελώντας.

Το πουλάκι κοιτάχτηκε καλά καλά, είδε πως εξακολουθούσε να είναι σταχτί και παραξενεμένο ρώτησε.

- Γιατί Θεέ μου με ονομάτισες κοκκινολαίμη, αφού δεν έχω ούτε ένα κόκκινο φτερό;

- Σε βάφτισα κοκκινολαίμη, καλό μου πουλάκι, κι έτσι θα λέγεσαι. Όσο για τα φτερά σου, όταν θά ’ρθει ο καιρός, μόνο σου, αν θέλεις, θα τα κάμεις κόκκινα […] Κάποτε ένας κοκκινολαίμης είχε φτιάξει τη φωλιά του σ’ ένα δένδρο στη μέση περίπου ενός λόφου. Ζούσε εκεί τριγύρω και ήταν ευχαριστημένος.

Μια μέρα, συννεφιασμένη και σκοτεινή, τρόμαξε από τις φωνές και το θόρυβο που γινόταν κοντά του: Άνθρωποι, πολλοί άνθρωποι ανέβαιναν στο λόφο κι είχαν στη μέση τρεις που σήκωναν από ένα σταυρό καθένας τους!

Άμα φτάσανε στο ψηλότερο σημείο του λόφου, σταυρώσανε τους τρεις ανθρώπους και στου μεσαίου το κεφάλι βάλανε ένα στεφάνι με αγκάθια.

Ο κοκκινολαίμης λυπήθηκε πιο πολύ το μεσαίο από τους τρεις σταυρωμένους γιατί το πρόσωπο του έδειχνε καλοσύνη και αγάπη κι έλαμπε σαν τον ήλιο. Όσο έβλεπε τ’ αγκάθια να τον πληγώνουν, τόσο λυπόταν περισσότερο.

Μια στιγμή άφησε τη φωλιά του και μ’ ένα φτερούγισμα βρέθηκε στο σταυρωμένο Χριστό. Πλησίασε και με τη μυτίτσα του τράβηξε ένα μικρό αγκαθάκι.

Τότε, μια σταγόνα από το αίμα του Χριστού έπεσε στο λαιμό του κοκκινολαίμη κι από κείνη την ημέρα τα φτερά του γύρω γύρω στο λαιμό είναι κόκκινα...

Η ΕΛΙΑ

Τη Μεγάλη Πέμπτη το βράδυ, ύστερα από το «Μυστικό Δείπνο», ο Ιησούς πορεύτηκε με τους μαθητές του στο όρος των ελαιών. Εκεί, μόνος του περπάτησε μέσα στα λιόδενδρα και σ’ ένα απ' αυτά γονάτισε και προσευχήθηκε.

Καθώς προχωρούσε ανάμεσα στις ελιές, κλαδιά και φύλλα τον ακουμπούσαν στο πρόσωπο (κι είναι από τότε ευλογημένα), σαν να τον χάιδευαν και σαν να τον παρηγορούσαν για το ερχόμενο μαρτύριο.

Τότε τα φύλλα της ελιάς, από τη λύπη για τον άδικο θάνατο του Χριστού που δεν θ’ αργούσε, έχασαν το καταπράσινο χρώμα τους, έγιναν σταχτιά και παραμένουν έτσι ίσαμε σήμερα...

Σε άλλα μέρη της πατρίδας μας πιστεύουν ότι κάποτε ο Χριστός μας κυνηγημένος από τους Εβραίους έφτασε κάτω από μια ελιά και κουρασμένος όπως ήταν, ακούμπησε στον κορμό της να ξεκουραστεί.

Εκείνη την ημέρα ο Κύριος ήταν πολύ στενοχωρημένος κι από τη λύπη του έκλαψε. Η ελιά τότε χαμήλωσε τα κλαδιά της και τον σκέπασε. Κι έτσι δεν τον είδαν οι Εβραίοι που πέρασαν από δίπλα της.

Ο Χριστός ευχαρίστησε το καλό δένδρο, το ευλόγησε και του έδωσε την ευχή του. Γι’ αυτό με το λάδι του μυρώνουν όσους βαφτίζονται και γίνονται Χριστιανοί. Κι ακόμη με το ίδιο λάδι, που τόσο νοστιμεύει τα φαγητά, ανάβουν τα καντήλια στις εκκλησίες...

ΤΟ ΜΥΡΩΔΑΤΟ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙ

Πολλά είναι τα ευλογημένα από το Χριστό μας φυτά και δένδρα. Τα περισσότερα πήραν την ευλογία επειδή συμπαραστάθηκαν στον Κύριο, τότε που περνούσε δύσκολες ώρες στη γη. Έτσι έγινε και με το κυπαρίσσι.

Κάποια μέρα, που τον κυνηγούσαν οι Εβραίοι, βρισκόταν μακριά από την πόλη. Για ν’ αποφύγει τους άνομους, που ήθελαν να τον καταδικάσουν, περιπλανιόταν ώρες ατέλειωτες. Κατάκοπος όπως ήταν ζητούσε να βρει κάποιο μέρος για ν’ ακουμπήσει και να ξεκουραστεί. Τότε είδε μπροστά του ένα πανύψηλο κυπαρίσσι κι έτρεξε προς τα εκεί.

Το καλό δένδρο με προθυμία δέχτηκε τον Κύριο, του πρόσφερε τη δροσιστική του σκιά και τον άφησε ν’ ακουμπήσει και να ξεκουραστεί στον κορμό του.

Η ευλογία του Χριστού συνοδεύει από τότε όλα τα Κυπαρίσσια και γι’ αυτό το λόγο ευωδιάζουν...

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 11.4.2020)

ΣΤΑΣΕΙΣ (ΒΙΒΛΙΟ)

ΟΙ "ΣΤΑΣΕΙΣ" ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ

ΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ... 

Γράφει ο Βασίλης Γ. Χαρωνίτης* 

Μια στάση λοιπόν; Ε,ναι! Γιατί όχι;

Μια στάση... για μια, έστω και ολιγόλεπτη, ενατένιση της δικής μας ζωής,της ζωής του τόπου μας,της ζωής του  κόσμου...

Μια στάση για μια αναζήτηση και προβολή του σημαντικού,του αξιόλογου,του θετικού.

Μια στάση για έναν προβληματισμό.Για τον όποιον συνάνθρωπο...για τα παιδιά...για τον Πολιτισμό...για την Παιδεία....για τον Αποκόρωνα...για τα Χανιά...για την Κρήτη Ο μακαριστός  Γέροντας Ειρηναίος  στον οποίο είναι αφιερωμένο το βιβλίο,στο έργο του «ο Χριστός σημάδεψε την Κρήτη» και στο κεφάλαιο «Οραματισμοί της Κρήτης» παρουσιάζει έναν Κρητικό να  βάζει το χέρι σαν κεραμίδι ψηλά στο μέτωπο και να  κοιτάζει μακριά.Να ατενίζει,να «σοντηρά» και να βιγλίζει μακριά και βαθιά στον ορί-ζοντα.Να στοχάζεται και να οραματίζεται δρόμους.

Έτσι βλέπω και τον Κακατσάκη.«Σοντηρά» και βιγλίζει μακριά και βαθιά,μέσα του και γύρω.Και καταγράφει...

 Αυτές οι καταγραφές συγκροτούν την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα στήλη του, στην εφημερίδα «Χανιώτικα Νέα» με τον τίτλο «Μια στάση εδώ-Μια στάση εκεί». Μια επιλογή  απ’ αυτές τις καταγραφές (του 2017),έγιναν ο ομότιτλος τόμος που δόθηκε στην κυκλοφορία.Το ίδιο είχε γίνει και με την άλλη στήλη «Στα Πεταχτά».

Τι περιλαμβάνει ο τόμος των 147σελίδων; Σκέφτηκα τις δυσκολίες που θ΄αντιμετώ- πισε ο συγγραφέας στην επιλογή των κειμένων.Ποιο να αφήσει στην άκρη και ποιό να επιλέξει;

Μελετώντας τον τόμο ο αναγνώστης διαπιστώνει ότι έγινε μια σοφή επιλογή.Ο τόμος περιλαμβάνει στοιχεία  από τις δραστηριότητες των παραγόντων του τόπου καθώς και των πνευματικών ανθρώπων του, μνήμες από τους προγόνους και το γενέθλιο τό- πο,αναφορά στις μεγάλες μέρες της πίστης και της παράδοσης,στις γενναίες καρδιές, που δεν πρέπει να λησμονηθούν,σπονδή στις  μεγάλες ώρες της στενότερης και της ευρύτερης πατρίδας,αναφορά στην τοπική  επικαιρότητα και άλλα και άλλα πολλά, που δεν επιβεβαιώνουν απλά τον ευχάριστο,τον ουσιαστικό,τον πάντα επιμελημένο  εν τέλει λόγο του Κακατσάκη,αλλά και ότι τα κείμενά και τα θέματά του δεν είναι εφήμερα.. .

Στο σημείο αυτό μνημονεύω το Γιάννη Γαρεδάκη που,για άλλη μια φορά στήριξε και την τωρινή έκδοση του Κακατσάκη.

«Δεν το συζητώ ότι αν έλειπε ο και ιδρυτής των «Χανιώτικων Νέων»,αλλά και εμπνευστής και δημιουργός του Μουσείου Τυπογραφίας Γιάννη και Ελένης Γαρεδά-κη και του Ινστιτούτου Επαρχιακού Τύπου, που αποτελούν εξ αδιανεμήτου πλούτο για τον τόπο μας,Γιάννης Γαρεδάκης,δεν θα κυκλοφορούσε το ανά χείρας βιβλίο,το «Μια Στάση εδώ,μια Στάση εκεί –(επιλογή από το 2017)»,αναφέρει ο συγγραφέας στη σελ. 12 του βιβλίου. 

Αυτή τη στήριξη την έχω γνωρίσει κι εγώ, τότε που ως Πρόεδρος της Ένωσης Πνευ-ματικών Δημιουργών Χανίων και υπεύθυνος του περιοδικού της«Πνευματικά Χανιά» του ανακοίνωσα ότι αντιμετωπίζαμε πολλά οικονομικά προβλήματα, χωρίς δεύτερη κουβέντα, μας χρηματοδότησε (το 1997),το διπλό 26-27 τεύχος...  

Πέρα όμως απ’ αυτό τα «Χανιώτικα Νέα» εδώ και μισόν αιώνα δίδουν φωνή σ’όλους εκείνους που θέλουν και μπορούν να μιλήσουν.Δεν είναι μόνο φυτώριο αλλά και σχο-λείο για καινούργιους οδοδείκτες.

 Και κάτι ακόμη εξ ίσου σημαντικό: τα έσοδα από τη διάθεση του βιβλίου  θα δοθούν  στα Φιλόπτωχα Συσσίτια Σπλάντζιας και για τις ανάγκες της Εκκλησιατικής Σχολής Κρήτης.

Θερμά συγχαρητήρια!

http://www.haniotika-nea.gr/vangelis-th-kakatsakis-mia-stasi-edo-mia-stasi-eki/

ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ

ΑΡΤΟΣ ΠΟΥ ΚΑΡΔΙΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΕΙ  Η ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ Β. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ

Γράφει ο Βασίλης Γ. Χαρωνίτης* 

Δεν ξέρω αν είναι επιτρεπτό  να κόβω σε κομμάτια  «όπως το ψωμί» τους εκφρα- στικούς στίχους του Βαγγέλη Κακατσάκη. Ελπίζω όμως να με συγχωρήσει που τεμα- ζοντας τα ποιήματά του, προσφέρω «ως αντίδωρο» έστω και λίγο από το πολύτιμο δώρο που μου έκαμε.

   Ο ίδιος εκφράζει την επιθυμία αλλά και την ελπίδα το κάθε ποίημά του να μοιάζει με το καλοζυμωμένο και καλοψημένο ψωμί της μάνας του που «καρδίαν ανθρώπου στηρίζει», οπότε, φυσικά, είναι «προς  βρώσιν».

   Μια χαρμολύπη διαπερνά ολόκληρη τη συλλογή των 54 ποιημάτων.Τη δηλώνουν τα  «τρομαγμένα μάτια των προσφυγόπουλων» που ασταμάτητα φωνάζουν «Κάθε μέρα Μεγάλη Παρασκευή...».Την εκφράζει  ο ποιητής-υμνωδός που αναπέμποντας τη δέηση της ψυχής του κόσμου παρακαλεί,  «Μην αργήσεις να του(ς) στείλεις/ τον υετό του ελέους Σου/ και τη σταγόνα της καλοσύνης Σου/, Κύριε!». Και την επιβεβαιώνει  ο ίδιος με τον παρηγορητικό του λόγο που  μας εγκαρδιώνει: «Όταν με απειλεί το χει-ρότερο,Κύριε/ νιώθω το χέρι σου να με προστατεύει/ και να κατευθύνει τα διαβήματά μου».

   Αυτή η σταυροαναστάσιμη ιδέα υποχρεώνει τον ποιητή που είναι πάντοτε «σε ρόλο Σίμωνος Κυρηναίου»,να διακηρύξει «Πιστεύω στην παντοκρατορία του φωτός!».

   Για ποιό φως και για ποιά παντοκρατορία μας μιλεί ο Κακατσάκης,δεν είναι δύσκο-λο  να συμπεράνουμε.Ξεκινά από  το γνωστό ηλιακό φως για το οποίο εκφράζεται με ζεστά λόγια, μεταφέρεται  στο «φως του ονείρου» στο οποίο «έχουμε ανάψει εμείς το κερί μας»,και  καταλήγει στη «Χώρα του Φωτός του Κυρίου»,η  οποία αποτελεί και τη «μόνη επιθυμία » του.

   Η συλλογή με τον ωραίο τίτλο «Όπως το Ψωμί», τέταρτο ποιητικό βιβλίο του Κακατσάκη, κυριαρχείται από έντονα συγκινησιακά θρησκευτικά βιώματα, εκφράζει την οδύνη και την πικρή  διαμαρτυρία του για τα συμβαίνοντα στη Συρία, στη Μεσό- γειο, την Ειδομένη και τη Λαμπεντούζα, στους τόπους δηλαδή  όπου σταυρώνεται  καθημερινά και ο Χριστός αλλά και ο άνθρωπος και συμπάσχει με το ζητιάνο,τον άνεργο,τον άστεγο.Όμως,  παρ’ όλα αυτά εμπιστεύεται τα χελιδόνια  που «Τι κι αν φύγουν το φθινόπωρο.../ Θα ξανάρθουν/ κουβαλώντας την επόμενη άνοιξη!».

   Παρά το ότι γνωρίζει την απάντηση κι αναρωτιέται γιατί ο άνθρωπος άλλοτε δείχνει καλοσύνη κι άλλοτε όχι, μας προτρέπει «στον ίσκιο της σημαίας του ανθρώπου/ χρησιμοποιώντας ο καθείς τα όπλα του/ ν’ αντισταθούμε». Και δεν μπορούσε να πρά- ξει διαφορετικά αφού έργο του αληθινού,του γνήσιου ποιητή είναι να στιγματίζει την αδιαφορία και την απονιά.

  «Ποιμήν αγαθών προβάτων/ και διώκτης αιμοβόρων λύκων /ο ποιητής»,μας λέει.

   Έστω κι  αν θεωρεί πως  είναι απλά «τιτιβίσματα χελιδονιών/ οι φράσεις των ποιη- τών μας» σταθερά επιμένει: «Κόντρα στους ανέμους των καιρών,/ με σύμμαχο τον ήλιο,/ ν’αντισταθούμε!».

  Οπως είναι γνωστό, η δύναμη του κάθε ποιήματος βρίσκεται στην ουσία των στίχων του.Αυτή η δύναμη αποκτά υπόσταση  και μέσ’ από τα νοήματα και τις έννοιες δημι- ουργεί  πράξεις,που καταξιώνουν τη ζωή,σκλαβώνουν ή ελευθερώνουν τον άνθρωπο, οδηγώντας τον στη λύτρωση,δηλαδή  καθιστώντας τον ικανό  να δώσει το παρόν μπροστά «στους συννεφιασμένους ουρανούς των καιρών μας».

   Ο Κακατσάκης άλλοτε παίζει με τις λέξεις και άλλοτε με κοφτούς στίχους μας προ- βληματίζει και μας ενεργοποιεί.Κινείται ανάμεσα  στα σύμβολα και τις έννοιες. 

  Ζει και βιώνει το δράμα του ανθρώπου  και μεσ’ από το νου και την καρδιά του χρησιμοποιεί τους  στίχους  για να το εκφράσει, φανερώνοντας  την αλήθεια του στον κόσμο  της αδιαφορίας ή της  αμάθειας, κόσμος αυτός στην άγνοια του ίδιου του κόσμου.

  «Χειρότεροι από τους εχθρούς/ που μας περιτριγυρίζουν/ οι δαίμονες που επιμέ- νουν/ να κυκλοφορούν  στις φλέβες μας» και  «Πατρίδα του ποιητή η καρδιά του», υποστηρίζει  με έμφαση.  

Ταξιδεύει στα πέλαγα της ελπίδας  και στους ωκεανούς της θέλησης  γι’αγάπη. Όταν χάνεται η ποίηση χάνεται και η ζωή.Τότε πραγματικά είναι «Πεθαμένο σπουργίτι το μολύβι/ στο χέρι του ποιητή», σημειώνει.

   Ο Βαγγέλης Κακατσάκης με την τέταρτη ποιητική συλλογή του υπερασπίζεται και την ποίηση και τη ζωή.Υπερασπίζεται τον Άνθρωπο. Θερμά συγχαρητήρια!

* Δάσκαλος -Λογοτέχνης

Σ. Σ, Καταξιωμένος ανά το Πανελλήνιο ως συγγραφέας παιδικών βιβλίων ο γνωστός τοις πάσι συμπολίτης μας δάσκαλος - λογοτέχνης Βασίλης  Χαρωνίτης. Μεγάλη τιμή για μένα τα γραφόμενά του για την ποιητική μου συλλογή. Τον ευχαριστώ από καρδιάς!

ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ

ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ... *
Γράφει ο Βασίλης Χαρωνίτης

Πριν από μισή ώρα πέρασα από το βιβλιοπωλείο ΠΕΤΡΑΚΗ και πήρα το φάκελο,με το βιβλίο, που είχες αφήσει για μένα.Επιστρέφοντας,πέρασα από το αρτοπωλείο και αγόρασα τον "επιούσιο άρτο"., που μου τον έβαλαν σε μια χάρτινη σακούλα,η οποία δεν έκρυβε ολόκληρο το ψωμί.Έτσι στο ένα χέρι κρατούσα το ψωμί που είχα αγοράσει και στο άλλο το βιβλίο που ήταν κι αυτό "όπως το ψωμί"και το οποίο η αγάπη σου μου είχε προσφέρει.

   Ένας φίλος που με είδε με τα δυο φάκελα με ρώτησε: Στο ένα έχεις ψωμί.Τί έχεις στο άλλο;

- Ψωμί! του απάντησα γελώντας.

-Και στα δυο ψωμί;

- Ναι, και στα δυο! Στο ένα χέρι κρατώ το ψωμί που θα θρέψει το κορμί και στο άλλο κρατώ  την ποίηση του Κακατσάκη που "όπως το ψωμί" θα μου θρέψει το πνεύμα...

Στο σπίτι, που το άνοιξα διάβασα την ιδιαίτερα αγαπητική αφιέρωσή σου που με καταϋποχρέωσε.

   Σ' ευχαριστώ απ' την καρδιά μου! Να είσαι καλά, να δημιουργείς και να' ναι ο λόγος σου γλυκός όπως το καλοζυμωμένο και καλοψημένο ψωμί!.

( 22.3. 2018)

* Το πρώτο αγαπητικό σημείωμα για την ποιητική μου συλλογή "Όπως το ψωμί", έφτασε με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, σήμερα, μια μόλις μέρα μετά την κυκλοφορία της. Το έγραψε ο πολυβραβευμένος πνευματικός δημιουργός των Χανίων Βασίλης Χαρωνίτης. Από καρδιάς το ευχαριστώ μου! 

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΑΓΡΙΟΚΑΤΟΣ

ΣΚΙΤΣΟ: Xρίστος Πετράκης

Γράφει ο Βασίλης Γ. Χαρωνίτης

Με αφορμή τα όσα γράφτηκαν τις τελευταίες ημέρες για το “φουρόγατο” που  έπιασε ο βοσκός στον Ομαλό, ήρθε στο νου μου η συνάντηση που είχα μ’ ένα τέτοιο ζώο στον Ψηλορείτη, τη δεκαετία του 1940.

Hταν καλοκαίρι κι έβοσκα τα πρόβατά μας στις πλαγιές του ιερού βουνού. Ξεκινούσα μαζί μ’ ένα άλλο χωριανάκι μου, λίγο μεγαλύτερο από μένα, πολύ πρωί και μέναμε όλη μέρα στο βουνό. Οι εμπειρίες μου από εκείνη τη σύντομη περίοδο της “βοσκικής” μένουν βαθιά χαραγμένες μέσα μου.
Η φροντίδα των προβάτων δεν παρουσίαζε προβλήματα και μας έμενε πολύς χρόνος για άλλες ασχολίες. Ο Αγησίλαος, έτσι έλεγαν το άλλο παιδί που βόσκαμε μαζί, κρατούσε τον Ερωτόκριτο, είχε ωραία φωνή και σχεδόν όλη μέρα τραγουδούσε. Εγώ άκουγα το τραγούδι, το σιγομουρμούριζα κι έψαχνα για φωλιές (περδικοφωλιές) ή έπαιζα με τα ξύλα και τις πέτρες κάνοντας διάφορες κατασκευές.
Μια μερα εκεί που τριγύριζα είδα πάνω σ’ ένα μεγάλο χαράκι έναν “κάτη” να με παρατηρεί. Είχα ακούσει πως υπήρχαν “αγριόκατοι” στον Ψηλορείτη μα ίσαμε τότε δεν τους είχα δει. Τούτος εδώ που παρουσιάστηκε αναπάντεχα μπροστά μου ήταν αρκετά μεγάλος και άγριος. Στάθηκα έκπληκτος, λίγο φοβισμένος και τον παρατηρούσα. Πόση ώρα έμεινα ακίνητος δεν μπορώ να υπολογίσω. Μόλις όμως έκαμα να κινηθώ, αστραπιαία, μ’ ένα σάλτο, εξαφανίστηκε…
Την άλλη μέρα οδηγήσαμε τα πρόβατα πάλι στο ίδιο μέρος. Λαχταρούσα να ξαναπαρουσιαστεί το πρωτοφανέρωτο ζώο και δεν διαψεύστηκα. Κάποια στιγμή,από το ίδιο χαράκι, ο “άγριοκατος” μάς παρατηρούσε με τα διαπεραστικά του μάτια. Χάθηκε από μπροστά μας με τον ίδιο τρόπο που είχε φύγει και την προηγούμενη. Είχα πληροφορήσει τον Αγησίλαο για την εμφάνιση του ζώου, είχε δείξει μεγάλο ενδιαφέρον γιατί κι αυτός δεν είχε ξαναδεί  “αγριόκατο” και με έκπληξη τον παρατηρούσαμε να διασχίζει, γρηγορότερα από το λαγό, την πλαγιά του βουνού. Για να τον καλοπιάσομε, του αφήσαμε πάνω στο μεγάλο χαράκι του ένα κομματάκι ψωμί, αλλα δεν το άγγιξε. Εντυπωσιαστήκαμε.
Αργότερα διάβασα ότι ο αγριόγατος, που δεν εξημερώνεται ποτέ, σχετίζεται με τη γέννηση του μυθικού ήρωα, του Ηρακλή:
Οταν η Αλκμήνη ήταν στην ώρα της να τον γεννήσει, η Ηρα που γνώριζε ότι το νεογέννητο ήταν νόθος καρπός του άνδρα της, του Δία, θέλησε να εμποδίσει τη γέννηση. Εστειλε, λοιπόν τις Μοίρες και την Ειλείθυια (θεότητες των τοκετών) να κά- θονται έξω από την πόρτα της Αλκμήνης με σταυρωμένα τα χέρια γύρω από τα γόνατα, ματαιώνοντας  έτσι τη γέννα. Αυτό το σταύρωμα των χεριών συνεχιζόταν επί ένα μήνα.
Η Γαλινθιάδα όμως, κόρη του Προίτου από τη Θήβα, που είχε γίνει φιλενάδα τής Αλκμήνης, μη μπορώντας να βλέπει τόσον καιρό τη φίλη της να πονά και να υποφέρει, πήγε έξω στις Μοίρες και τους φώναξε: «Με τη θέληση του Δία, η Αλκμήνη απόχτησε αγόρι. Η υπηρεσία σας τελείωσε λοιπόν!».
Μόλις το άκουσαν αυτό οι Μοίρες κυριεύτηκαν από έκπληξη και σήκωσαν τα χέρια. Λύνοντας όμως τα χέρια, λύθηκαν και οι πόνοι της Αλκμήνης και αμέσως γεννήθηκε ο Ηρακλής.
Οι Μοίρες τότε εξοργίστηκαν με τη Γαλινθιάδα που όντας θνητή ξεγέλασε τους θεούς. Γι’ αυτό την τιμώρησαν και μεταμορφώθηκε,όπως γράφει ο Antonini Liberalis, η «Γαλινθιάς εις Γαλήν» (πιθανώς σε αγριόγατα). Από τότε το ζώο αυτό ονομάζεται και “Μαία του Ηρακλή”…
Λέγεται ότι ο Ηρακλής,για να τιμήσει τη Γαλινθιάδα τής έκαμε ιερό στο  οποίο οι Θηβαίοι θυσίαζαν πριν από την εορτή του μεγάλου ήρωα.

Χανιώτικα νέα (26.10.2017)

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

"ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ" ΣΤΟ ΚΟΛΥΜΒΑΡΙ

Τι αίσθηση κι αυτή να ανακαλύπτεις πόσους πολλούς και καλούς φίλους έχεις!
Η εισήγηση του και συντονιστή της Εκδήλωσης Βασίλη Χαρωνίτη, δασκάλου-λογοτέχνη, μετά το δικό μου  μεγάλο, εκ βαθέων, ευχαριστώ....

ΦΩΤΟ: Γιώργος Κανδαράκης

http://eparxiakofos.gr/ta-grammata-tis-panagias-parousiastike-to-pnevmatiko-ponima-tou-daskalou-vangeli-kakatsaki-ke-vinteo/

Ύστερα από την "Κωνσταντινουπολειάδα" της Νέας Χώρας, την Τριμάρτυρη  των Χανίων, το ¨Τσατσαρωνάκειο Ίδρυμα της Μητρόπολης Κισάμου και Σελίνου στην Κίσαμο, το Δημοτικό Θέατρο Αλεξανδρούπολης, τον Ι. Ν, Αγίας Αικατερίνης Χανίων και το Ενοριακό Κέντρο Δραπανιά  Κισάμου,
και στο Κολυμβάρι, στον Ι, Ν. Αγίας Μαρίνας, η παρουσίαση του έργου μου "ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ", που έχει εκδοθεί ως γνωστό σε βιβλίο ( από την Μητρόπολη Κισάμου και Σελίνου, 2013, επιμέλεια Αντώνη Βακάκη) τα έσοδα του οποίου διατίθενται υπέρ του Αννουσακείου Ιδρύματος.
Ευλογίας επανάληψη!

Ξεχωριστή, όπως και οι προηγούμενες άλλωστε, η εκδήλωση στο Κολυμβάρι, που διοργάνωσαν ο Δήμος Πλατανιά και η τοπική Ενορία. Κατάμεστος από κόσμο ο μεγάλος και περικαλλής ναός της Αγίας Μαρίνας. Κατανυκτική η όλη ατμόσφαιρα, άξέχαστη η εγκάρδια φιλοξενία στο τέλος , με τα πολλά και καλά "βρισκούμενα" στην αίθουσα του Ενοριακού Κέντρου.
Φτωχό, πολύ φτωχὀ , εκ βαθέων όμως το ευχαριστώ μου:

Στην Αριστέα Σποντιδάκη που έκανε το 'προξενειό" για την εκδήλωση και δούλεψε πολύ γι' αυτήν.

Στον δήμαρχο Πλατανιά Γιάννη Μαλανδράκη και στον αντιδήμαρχο Νίκο Δασκαλάκη.

Στον εφημέριο της Ένορίας π. Διονύσιο Νταουντάκη

Στον συντονιστή της Εκδήλωσης Βασίλη Χαρωνίτη᾿

Στις Αριστέα Σποντιδάκη, Δέσποινα Τραχαλάκη, Βαρβάρα Γιακουμάκη, Σοφία Κοκολογιάννη, Φωτεινή Σεγρεδάκη και Αικαρερίνη Κολοκυθά, που διάβασαν τα "Γράμματα".

Στα μέλη της Βυζαντινής Χορωδίας (υπεύθυνος ο διάκονος π. Ιωάννης Τζωρτζάκης) του Ωδείου της Μητρόπολης Κισάμου και Σελίνου, που απέδωσαν τους ύμνους.

Στις γυναίκες του Κολυμβαρίου που δούλεψαν για την Εκδήλωση

Και βέβαια, στον καθένα και στην καθεμιά, ξεχωριστά, σε όλους και όλες, που αθρόως και με ευλάβεια προσήλθαν...

Τι αίσθηση κι αυτή να ανακαλύπτεις πόσους πολλούς και καλούς φίλους έχεις!

ΒΑΣΙΛΗΣ Γ. ΧΑΡΩΝΙΤΗΣ   

 Τ Α   Γ Ρ Α Μ Μ Α Τ Α   Τ Η Σ   Π Α Ν Α Γ Ι Α Σ

   



Αιδεσιμώτατε, Κύριε Δήμαρχε Πλατανιά, Κύριε Παπαδερέ, Κυρίες και κύριοι,

   Απόψε ο λόγος, καθώς και η ωραία συνάντησή μας είναι για την Παναγία!

   Η  Παναγία!...Πόσες φορές δεν την έχομε επικαλεστεί; Πόσες φορές δεν έχομε ζη-τήσει τη βοήθειά της; Πόσες φορές δεν έχομε φωνάξει Παναγία μου;

   Ο μακαριστός Δεσπότης Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίος,σε μια προσευχή του είπε: «Δέσποινα του κόσμου: Οι γενεές των αιώνων Σε ύμνησαν και οι γενεές των ανθρώ-πων θα σε υμνούνε στον αιώνα...

    Και μεις εδώ από την Κρήτη, δεν θα πάψομε ποτέ να τιμούμε τόνομα και τη χάρη Σου  και δεν θα κουραστούμε να σου κτίζομε Εκκλησίες και Μοναστήρια...»

   Θεωρώ ιδιαίτερη ευλογία ότι τούτη την ώρα η Παναγία  μας αγκαλιάζει από  την εκκλησία της  Μυρτιδιώτισσας, που είναι   λίγο πιο πάνω στη Σπηλιά και από το μεγαλώνυμο μοναστήρι της Γωνιάς εδώ στο Κολυμπάρι.

   Επιτρέψτε μου όμως να μη συνεχίσω, αλλά να δώσω το λόγο στον  οικοδεσπότη της εκδήλωσης, τον εφημέριο της Ενορίας, π. Διονύσιο Νταουντάκη για το καλωσό-ρισμά του:....

  




Παρακαλώ και τον Δήμαρχο Πλατανιά, για το δικό του χαιρετισμό... ευχαριστώ!

   Ο λόγος, λοιπόν, απόψε είναι για την Παναγία.

   Έχομε όμως αναρωτηθεί ποιά είναι η Παναγία;

   Η ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, που αξιώθηκε να γίνει η Θεοτόκος, η γυναίκα που έχει εκατοντάδες τιμητικά προσωνύμια από το λαό μας, η αειπάρθενος κόρη,  είναι ένας δικός μας άνθρωπος,είναι η μεγάλη μάνα μας,αλλά είναι και η Μάνα του δικού της παιδιού, του Ιησού Χριστού, του Θεού της και Θεού μας.

   Κι όπως κάθε Μητέρα, έτσι και η Μητέρα του Χριστού,  σ΄όλη τη διάρκεια της επίγειας παρουσίας Του, έτρεμε κι αγωνιούσε για το μοναχογιό της. Χαιρόταν στη χαρά και πονούσε στον πόνο Του.

   Στη διάρκεια των αιώνων που έχουν περάσει από τότε μέχρι σήμερα πολλοί, πάρα πολλοί, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο, προσπάθησαν  ν’ αντιληφθούν και να καταγράψουν με τον τρόπο τους,σε Εικόνες, σε Θρύλους, σε Μοιρολόγια, σε Παρα- δόσεις, τα όσα έβανε στη σκέψη της και στην καρδιά της η Παναγία, ιδιαίτερα τούτες τις ημέρες που έβλεπε  το μοναχογιό της να  πάσχει και να βασανίζεται άδικα. 

   Αυτό τον πόνο, αυτή την οδύνη,μας παρουσιάζει, με τον ιδιαίτερα γλαφυρό τρόπο του ο διακεκριμένος και ευαίσθητος ποιητής και πεζογράφος, Βαγγέλης Κακατσάκης.

  Επιτρέψτε μου να πω δυο λόγια για το συγγραφέα: Γεννημένος στο Νίππος Αποκο-ρώνου σπούδασε  στη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία,στην Πάντειο Σχολή και μετεκπαιδεύτηκε στις επιστήμες της Αγωγής. Υπηρέτησε με ιδιαίτερο ζήλο,πάνω από 36 χρόνια ως Δάσκαλος.Ενεργός και υπεύθυνος πολίτης ασχολήθηκε με το συνδικα-λισμό και ασχολείται με τον πολιτισμό και την παράδοση, πάνω από 40 χρόνια.

     Είναι τακτικός συνεργάτης στην εφημερίδα «Χανιώτικα Νέα».Ευαίσθητος ποιητής και στοχαστικός  συγγραφέας,μας έχει δώσει μέχρι σήμερα τις εξαιρετικές ποιητικές  συλλογές «Τα άλογα του Χρόνου», Καζοβαρ» και «Όταν γίνεις ποίημα» και τα πεζο- γραφήματα «Οπλή Κυπαρισσιού», «Στα Πεταχτά» και «Τα Γράμματα της Παναγίας», το οποίο παρουσιάζομε  απόψε.

    Ο Κακατσάκης φαντάζεται ότι η Παναγία «γράφει» δηλαδή κρατεί ένα είδος ημε-ρολογίου και καταθέτει σ’ αυτό όλα τα «γενόμενα» εκείνες τις μοναδικές  ημέρες.

    Με οδηγό τη λαϊκή παράδοση, τα ιερά κείμενα των Γραφών και το μοναδικό πλού- το της καρδιάς του, γράφει  «Έξι γράμματα, έξι πηγές γάργαρες που αναβλύζουν φό- βο, δισταγμό, προαίσθημα, μητρότητα, οδύνη και κλαυθμό της Θεοτόκου Μαρίας,της  Μάνας» όπως έγραψε και ο Σεβασμιότατος Κισάμου και Σελίνου Αμφιλόχιος.

    Αυτά τα «Γράμματα της Παναγίας» έγιναν ένα ωραίο βιβλίο, που το έδωσε στη δημοσιότητα,για να μας ευαισθητοποιήσει, καθώς θα παρακολουθούμε αμίλητοι, μέσα απο τις σελίδες του, μαζί με το δράμα του Ιησού και τον πόνο της ίδιας.

   Το βαρύ και μοναδικό πόνο της Μάνας.

  Αύριο το πρωί, μαζί με τις άλλες γυναίκες,θα νιώσει ποικίλα συναισθήματα, καθώς θα βλέπει το λαό να τον ζητωκραυγάζει και τους Φαρισαίους να βυσσοδομούν εναν- τίον του. Και, με το χέρι του Κακατσάκη, θα γράψει «Τους ξέρω καλά τους Φαρισαί-ους γιέ μου. Όσο δε σηκώνεις το κεφάλι σου, σε ονομάζουν τίμιο οικογενειάρχη. Όσο τους κολακεύεις, σε χαϊδεύουν προστατευτικά στον ώμο. Αλίμονο όμως σ’εκείνο που που θ’ αμφισβητήσει την αγιότητά τους.Τίμημα θάνατος. Αλίμονο σ΄εσένα γιέ μου...»

   Όλες τις επόμενες ημέρες η Παναγία πονεί, υποφέρει, θρηνεί, μα και ελπίζει. 

   Βλέπει το γιό της να οδηγείται σαν κακούργος, από τον Άννα στον Καϊάφα και τέ-λος στον Πιλάτο,να ανακρίνεται, να δικάζεται παράνομα, να κακοποιείται, να βασα-νίζεται,να σταυρώνεται, να κλείνεται στον τάφο! Φαντασθείτε την κατάστασή της!

   «Ω,γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατον μου τέκνον πού έδυ σου το κάλλος;» θα θρηνολογή-σει η αειπάρθενος καθώς θα βλέπει «ως νεκρόν τον ζώντα».

   Με δυο λόγια η Παναγία Μητέρα ζει τη Μεγαλοβδομάδα της. Την αληθινή Μεγα-λοβδομάδα.Δεν την έζησε μόνον τότε, στα Ιεροσόλυμα, δηλαδή μια φορά κι έναν καιρό ή αν θέλετε πριν από δυο χιλιάδες χρόνια, αλλά τη ζει και σήμερα, εδώ, αυτή τη στιγμή. Στην Εκκλησία μας όλα είναι σε χρόνο παρόντα, όλα είναι στο τώρα: «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται» θα φωνάξομε μεθαύριο και τη Μεγάλη Παρασκευή θα πούμε «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου...». Και η Μάνα από κοντά θα κλαίει, θα θρηνεί, θα σπαράζει. Ρομφαία θα διαπερνά την καρδιά της. Αβάσταχτος θα είναι ο πόνος της καθώς γνωρίζει την απόλυτη αθωότητα του γιού της. Μα δεν καταριέται κανένα...

   Αυτη την αγωνία αλλά και την ελπίδα αποτυπώνει ο Κακατσάκης στα «Γράμματα της Παναγίας», που καθώς τα διαβάζομε μας εγκαρδιώνουν και μας χαροποιούν...    

  

Καιρός όμως ν’ ακούσομε αυτά τα συγκλονιστικά γράμματα που έγραψε η μάνα με το χέρι του δικού της παιδιού, του Βαγγέλη Κακατσάκη, όπως είπαμε:          

Σύνθεση: Γιάννης Πατεράκης

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΓΡΑΜΜΑ (της ΜΕΓΑΛΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ) θα αποδώσει η Κοινωνική Λειτουργός, Αριστέα Σποντιδάκη.

Από τη Βυζαντινή Χορωδία θα ακούσομε τα τροπάρια «Φθάσαντες πιστοί» και «Της ξηρανθείσης συκής».Διευθύνει ο διάκονος Ιωάννης Τζωρτζάκης.

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΓΡΑΜΜΑ (της ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΡΙΤΗΣ) ζωντανεύει η συγγραφέας Δέσποινα Τραχαλάκη

 Το ιδιόμελο απόστιχο «Ο Νυμφίος ο κάλλει ωραίος»  θ’ αποδοθεί από τη Βυζαντινή Χορωδία...

Σύνθεση: Γιάννης Πατεράκης

ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΓΡΑΜΜΑ (της ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ) θα ακούσομε από την οικονο-μολόγο Βαρβάρα Γιακουμάκη

Η Βυζαντινή Χορωδία θα ψάλλει το τροπάριο της Κασσιανής «Κύριε η εν πολλαίς αμαρτίαις»

ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΓΡΑΜΜΑ (της ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ)  θα μας διαβάσει η εκπαιδευτικός Σοφία Κοκολογιάννη

Και πάλι η Χορωδία στον ειρμό της α΄ ωδής  «Τμηθείση τμάται πόντος ερυθρός...»

ΤΟ ΠΕΜΠΤΟ ΓΡΑΜΜΑ (της ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ) θα μας ζωντανέψει η λογοτέχνις Φωτεινή Σεγρεδάκη

Ο Χορός των ιεροψαλτών θα αποδώσει το δοξαστικό «Εξέδυσαν με τα ιμάτιά μου...»

ΤΟ ΕΚΤΟ ΓΡΑΜΜΑ (του ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ) θα μας παρουσιάσει  η Επισκέπτρια Υγείας, Αικατερίνη Κολοκυθά

Η Βυζαντινή Χορωδία του Ωδείου της Ι.Μ.Κ.&Σ  θα ψάλλει το δοξαστικό «Σε τον αναβαλλόμενον..»  και θα κλείσει με το  νικητήριο τροπάριο «Χριστός Ανέστη».

 Επιτρέψτε μου να ευχαριστήσω τις κυρίες για την εξαιρετική απόδοση των «γραμμάτων» καθώς και την καλλίφωνη χορωδία για τους  ύμνους που μας έψαλλε, υπό τη διεύθυνση, όπως είπαμε, του ιερολογιωτάτου διακόνου Ιωάννου Τζωρτζάκη.

   Προτού δώσω το λόγο στο συγγραφέα, παρακαλώ τον κ. Παπαδερό ν’ απευθύνει το δικό του χαιρετισμό...

Και τώρα παρακαλούμε το συγγραφέα «των Γραμμάτων της Παναγίας», τον αγαπητό Βαγγέλη για την αντιφώνησή του:

  Σας εύχομαι Καλή Μεγαλοβδομάδα και Καλή Ανάσταση...