ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ - 22.2.213

 

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
“ΚΑΛΟΤΥΧΟΙ οι νεκροί που λησμονάνε την πίκρα της ζωής”, μας λέει στη “Λήθη” του ο ποιητής. Ψυχοσάββατο σήμερα, του Ψυχού, όπως έλεγε η μάνα μου, χθες, και η σκέψη μας πήγαινε και στους “αποθαμένους” μας. Ανάβοντας ξεχωριστά για τον καθένα τους κερί στο μανουάλι της μνήμης. Και ιδού επανέρχονται! Ετσι ως υπήρξαν. Ακέραιοι και ωραίοι, όπως τους θυμόμαστε στις καλύτερες στιγμές τους.

ΤΗ ΦΩΤΕΡΑΔΑ του κεριού, τη δροσεράδα του νερού, τη νοστιμάδα του ψωμιού, τη νοστιμάδα του φαητού, να ’χει η ψυχή σας… (αφέντη μου, μάνα μου, αδέρφια μου κ.λπ.). Κι ο Θεός να συγχωρέσει των αδικοσκοτωμένων, των αδικοχαμένων, των θαλασσοπνιγμένων, των αβάφτιστων παιδιών κι ούλων των Χριστιανών…

ΑΞΗΜΕΡΩΤΑ ξυπνούσανε για να ετοιμάσουνε το πιάτο με τα κόλλυβα οι παλιές γυναίκες των χωριών μας χθες, μου θύμισε με τηλεφώνημα που μου έκαμε, ενώ άρχιζα να γράφω τη στήλη ο αναγνώστης Αντώνης Καπαδουκάκης από την Ξώπολη Αποκορώνου. Αυτός μου είπε και την ευχή που έλεγαν κάθε καλήν ημέρα, θυμιάζοντας το πιάτο του φαγητού που έπρεπε να δώσουν στη γειτονιά. Αλλες εποχές εκείνες, άλλες σήμερα…

ΠΟΛΕΜΟΣ είναι η συνέχιση της διπλωματίας με πολεμικό τρόπο και διπλωματία η συνέχιση του πολέμου με διπλωματικό τρόπο. Η φράση του Κλαούζεβιτς “πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα”, ήταν η βάση για να γράψω τα που έγραψα αρχίζοντας αυτό το “πεταχτό”. Εχοντας υπόψη τα που γίνονται έτσι όπως γίνονται στην Ουκρανία…

“ΚΙ ΕΓΩ θα φτιάξω ΜΗ.ΚΥ.Ο. να τα οικονομήσω/ και την υπόλοιπη ζωή σαν βασιλιάς να ζήσω”. Καλά το καταλάβατε! Ο Ηλίας ο Σταματάκης (ποιος άλλος;) είναι αυτός που θέλει να φτιάξει μια ακόμα Μη Κυβερνητική Οργάνωση για να τα οικονομήσει και να ζήσει το υπόλοιπο του βίου του σαν βασιλιάς. Δεν είσαι άξιος γι’ αυτά τα πράγματα εσύ Ηλία!

“ΑΠΟ ΚΑΝΑΡΑ σε κανάρα”, σαν “ελεύθερο πουλί” που ήταν του άρεσε “να πετάει” του Χρηστάκη (τι τραγουδιστής!) όπως μας έλεγε με τη μοναδική φωνή του. Από οχτάρα σε οχτάρα πηγαίνει κάθε βδομάδα ο Δικέφαλος Αετός, τελευταία εφέτος στο πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής. Από τον γνωστό φ(θ)ανατικό Αεκτζή γείτονα μου τον Μήτσο η επισήμανση…

ΧΡΗΣΤΟ Μαχαιρίδη, εκδότη – ποιητή, Χανιά: Καλοτάξιδο το νέο όμορφο δεκαεξασέλιδο διμηνιαίο έντυπο πολιτικού, σατιρικού, φιλολογικού και ιστορικού ενδιαφέροντος με τίτλο “Ο σκορπιός” που “έβγαλες” στην κυκλοφορία. Στέκομαι, προσώρας, μόνο στην τελευταία φράση του κύριου άρθρου σου με τίτλο “Αφύπνιση” όπου γράφεις: “Ας κατοικήσουμε στις πληγές της πολιτικής μας ιστορίας και του πολιτισμού μας αναζητώντας Θεσπιείς”. Χαίρομαι που θεωρείς κι εσύ δεδομένη την ύπαρξή τους, Χρήστο!

ΛΕΝΕ ότι, όταν κάποιος Αθηναίος συζητούσε με τον Ανταλκίδα (Σπαρτιάτη ναύαρχο, που έδρασε το πρώτο μισό του 4ου αι. π.Χ.) περί ανδρείας και του είπε: “Εμείς πολλές φορές σας διώξαμε από τις όχθες του Κηφισού”, ο Ανταλκίδας αποκρίθηκε: “Εμείς όμως ποτέ δεν σας διώξαμε από τις όχθες του Ευρώτα”. Παρόμοια απάντηση έδωσε κι ένας άσημος Σπαρτιάτης σε κάποιον Αργείο, όταν αυτός του είπε: “Πολλοί δικοί σας είναι νεκροί στην Αργολίδα” κι εκείνος του αποκρίθηκε: “Κανένας όμως από σας στη Λακωνία”. Και ο Αγησίλαος συνήθιζε να λέει ότι “ποτέ καμιά γυναίκα από τη Λακωνία δεν είδε εχθρικό καπνό”. Ωστόσο, επί της εποχής του, για πρώτη φορά, η Σπάρτη πολιορκήθηκε από εχθρό, τους Θηβαίους. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

“Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε/ την πίκρα της ζωής. Οντας βυθήσει/ ο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήσει/ μη τους κλαις, ο καημός σου όσος και να ’ναι/ Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε/ στης λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση/ μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει/ α’ στάξει δάκρυ όθε αγαπάνε/ Κι αν πιουν θολό νερό ξαναθυμούνται/ διαβαίνοντας λιβάδια από ασφοδίλι/ πόνους παλιούς που μέσα τους κοιμούνται -/ Α’ δεν μπορείς παρά να κλαις το δείλι/ τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν/ θέλουν – μα δε βολεί να λησμονήσουν”.
Το ποίημα “Λήθη” του Λορέντζου Μαβίλη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

Χανιώτικα νέα (22. 02. 2014)

http://petaxta.blogspot.gr/2014/02/blog-post_22.html

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

 ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ - 28 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2013

 

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ επιμένουν να στέλνουν γράμματα στον Αγιο Βασίλη και οι μεγάλοι να τον υποκαθιστούν. Ας τα αφήσουμε στην πλάνη τους εφόσον η πλάνη τους τα κάνει ευτυχισμένα. Οσο πιο αργά μπούνε στον κόσμο των μεγάλων τόσο το καλύτερο.
“Η ΜΙΚΡΗ ΧΑΡΑ που γελάει/ απορεί/ γιατί η μεγάλη χαρά δεν μπορεί να γελάσει./ Η μικρή λύπη που κλαίει/ απορεί/ γιατί η μεγάλη λύπη δεν μπορεί να κλάψει./ (Μα εσύ θλιμμένη μου χαρά, σοφή όπως είσαι,/ με τίποτα πια δεν απορείς σ’ αυτό τον κόσμο)”. Από το “Ψηφιδωτό” (Δεύτερη σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου. “ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ θα ’θελα για μια στιγμή να γίνω/ σ’ όλους που κατοικούν στη γη μόνο χαρά να δίνω”, μας λέει στη σημερινή μαντινάδα της η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. Να ’ταν λέει, έτσι απλά τα πράγματα. Να βασίλευε, πάντα η χαρά στη γη και να ’λειπε η λύπη! Από ευχές αυτές τις μέρες άλλο τίποτα!
ΕΔΩ Ο ΛΙΑΠΗΣ, εκεί ο Λιάπης, πού είναι ο Λιάπης; Στη Μαλαισία ο Λιάπης! Εδώ ο Λιάπης, εκεί ο Λιάπης, πού είναι ο Λιάπης; Είπαμε στη Μαλαισία ο Λιάπης! Εδώ ο Λιάπης, εκεί ο Λιάπης, πού είναι ο Λιάπης; Εντάξει, μακάρι να ξέραμε πού είναι ο κάθε Λιάπης.
ΚΑΛΟΙ ΓΙΑ ΣΑΚΟΙ του μποξ τόσο ο Λιάπης όσο και ο Τομπούλογλου, καλύτερος όμως ο Στουρνάρας για τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας. Αλλο πράμα η αίσθηση που έχεις να δέρνεις το… σαμάρι και να νομίζεις ότι δέρνεις τον… Σαμαρά!
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Σαμαρά – Βενιζέλου θα εξαντλήσει την τετραετία. Ενα από τα πολλά ανέκδοτα που κυκλοφορούν τελευταία. Ο,τι και να γίνει η Νέα Δημοκρατία θα ’ναι πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές, ένα άλλο. Το ΠΑΣΟΚ θα εκλέξει τουλάχιστον δύο ευρωβουλευτές ένα παράλλο…
ΕΙΜΑΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ, είσαι υποψήφιος, είναι υποψήφιος, είμαστε υποψήφιοι, είστε υποψήφιοι, είναι υποψήφιοι… εκλογές διπλές και τρίδιπλες εν όψει ψηφοφόροι μου (σου, του, της, μας, σας, τους)!
Η ΕΛΛΑΔΑ της αιθαλομίχλης… Η Ελλάδα που δεν μπορεί ν’ αναπνεύσει… Η Ελλάδα που κρατιέται στη ζωή με τεχνητές αναπνοές… Αντε κουράγιο και βγήκε και τούτη η χρονιά, Ελλαδίτσα μας!
Η ΕΛΠΙΔΑ πεθαίνει πάντα τελευταία! Δεν πεθαίνει στο τέλος η ελπίδα, διορθώνω. Εκεί που πεθαίνει, εκεί αρχίζει ο καινούργιος χρόνος κι ανασταίνεται!
ΑΝΟΙΚΤΑ, εκτός και αν είναι κλειστά ή μήπως κλειστά, εκτός και αν είναι ανοιχτά, τα καταστήματα αύριο στα Χανιά, τελευταία Κυριακή του χρόνου; Είπαμε, ξείπαμε ή μήπως ξείπαμε, είπαμε; Του Εμπορικού Συλλόγου ή μήπως του Συλλόγου Εμπόρων;
ΣΥΜΦΩΝΑ με μια παράδοση, οι Καλικάτζαροι βρίσκονται κάτω από τη γη και προσπαθούν όλο τον χρόνο με τσεκούρια ή με πριόνια να κόψουν το στύλο που κρατά τη γη στη θέση της. Προς το τέλος του Δεκεμβρίου σχεδόν έχουν κόψει το στύλο, αλλά τότε έρχονται τα Χριστούγεννα και όλοι μαζί ανεβαίνουν στη γη. Μετά τα Φώτα ξαναγυρίζουν κάτω αλλά στο μεταξύ ο στύλος έχει θρέψει κι αρχινούν πάλι από την αρχή να κόβουν για να φτάσουν ξανά τα επόμενα Χριστούγεννα και να επαναληφθεί η ίδια ιστορία. Ετσι η γη κρατιέται στη θέση της και δεν πρόκειται να πέσει. (Από το βιβλίο “Από τη Γέννα του Χριστού ως την Ανάστασή του” του Βασίλη Γ. Χαρωνίτη).
“Μου δείξαν το μικρό πρώτο τους γράμμα/ Στον Αη Βασίλη βέβαια/ Η Αγγελική/ Δεν σου γράφω τι παιχνίδι θέλω/ γιατί εσύ ξέρεις καλύτερα/ και η Μαριάννα στο υστερόγραφο/ αχ ξέχασα να σε ρωτήσω/ τι κάνεις./ Κοινό στον φάκελο η διεύθυνση/ Στον ουρανό/ Τους έδωσα για να κολλήσουν/ γραμματόσημα αληθινά/ Και συ από ψηλά πώς το αντέχεις/ ταμπουρωμένος στην αγιοσύνη σου/ να παραβλέπεις τόση αθωότητα/ να δέχεσαι να σε υποκαθιστώ/ μέσα στην ξεφτισμένη/ κόκκινη, παλιά μου ρόμπα/ και με μπαμπάκια/ άτεχνα κολλημένα/ στο πηγούνι και στο πάνω χείλι/ εσύ, ανάλγητε Αγιε Βασίλη”. Το ποίημα “Η πρώτη απαξίωση” της Αγγελικής Σιδηρά.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ! 

(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (28. 12.2013)

https://petaxta.blogspot.com/2013/12/blog-post_28.html?fbclid=IwAR0jm1JA3oEdUzQm7eQtnLIUZgJk5_tHRsEOPT0i1o5ViyVxf2Y2uIrVkdY

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ - 2 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2013

ΤΙ ΔΑΦΝΙΤΗΣ, τι Μεθυστής! Ούτως ή άλλως για τον ίδιο Άι Γιώργη πρόκειται. Για τον Άι Γιώργη που τον θέλει ο λαός μας να σκοτώνει τον δράκο, που δεν άφηνε σταλιά νερό να κατεβεί στη χώρα και να απελευθερώνει τη βασιλοπούλα. Για το Λεβέντη Άι Γιώργη της καρδιάς μας!

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΔΑΦΝΙΤΗ ΛΕΜΕ στο Νίππος τον Άι Γιώργη που γιορτάζει αύριο, 3 Νοεμβρίου και που σε άλλα μέρη τον λένε Μεθυστή, επειδή την ημέρα αυτή δοκιμάζουν τα καινούργια κρασιά και δοκιμάζοντάς τα μεθούν. Οχι πως δεν τα δοκιμάζουμε κι εμείς, αυτό δα έλειπε, το ό,τι, όμως, το εκκλησάκι του Αγίου είναι μέσα σ’ ένα δαφνοδάσος, στάθηκε πιο ισχυρός λόγος για να του μείνει το όνομα.

ΤΙ ΔΑΦΝΙΤΗΣ, τι Μεθυστής! Ούτως ή άλλως για τον ίδιο Άι Γιώργη πρόκειται. Για τον Άι Γιώργη που τον θέλει ο λαός μας να σκοτώνει τον δράκο, που δεν άφηνε σταλιά νερό να κατεβεί στη χώρα και να απελευθερώνει τη βασιλοπούλα. Για το Λεβέντη Άι Γιώργη της καρδιάς μας!

ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ του Ναού του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου εν Λύδδι, ήτοι την κατάθεσιν του αγίου σώματος αυτού, όπως γράφει το Συναξάρι, γιορτάζει στις 3 του Νοέμβρη η εκκλησία μας, για να είμαι ακριβής. Από τη Λύδδα ήταν ο Αγιος κι εκεί, μέσα στον μεγαλοπρεπή Ναό του, βρίσκεται ο τάφος του. Οσοι πάνε στους Αγίους Τόπους δεν παραλείπουν να περάσουν και από τη Λύδδα για να τον προσκυνήσουν. Είχα κι εγώ αυτή την ευλογία πριν δύο χρόνια και δεν μπορώ να ξεχάσω τον σεβασμό που είχαν οι χωριανοί του, που είναι όλοι μουσουλμάνοι, γι’ αυτόν…

ΚΑΙ ΣΠΟΡΙΑΡΗ ή Σποριό λένε τον  Άι Γιώργη του Νοέμβρη σε κάποια μέρη της πατρίδας μας και άρχιζαν την ημέρα της Χάρης του τη σπορά. Τώρα, βέβαια, δεν σπέρνουμε, το όνομα όμως έμεινε. Οπως τα “ποκάμισα των όφιδων” είναι τα ονόματα, οι λέξεις που έχουν ξωμείνει… Πάμε παρακάτω.

ΕΡΧΕΤΑΙ, ΔΕΝ έρχεται, έρχεται, δεν έρχεται, έρχεται, δεν έρχεται… άντε κι έρχεται στο τέλος η τρόικα στην Αθήνα, αυτό δα έλειπε να μην έρθει. Απαραίτητη προϋπόθεση αυτό για να αρχίσει μετά το άλλο. Φεύγει, δεν φεύγει, φεύγει, δεν φεύγει, φεύγει, δεν φεύγει… άντε και δεν έφυγε. Την κολοκυθιά να παίζουμε εμείς και τη δουλειά τους να κάνουν αυτοί…

ΠΡΟΘΥΜΟΣ, ΛΕΕΙ, να προβεί σε αλλαγές στον νέο ενιαίο φόρο ακινήτων ύστερα και από τις αντιδράσεις των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ είναι λέει ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας. Οτι “την ανάγκην φιλοτιμίαν εποίησεν”, θέλουν να μας πουν, αποφάνθηκε, κουνώντας το κεφάλι του, ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος.

ΑΝΟΙΧΤΑ ΑΠΟ αύριο και τις Κυριακές στην πόλη μας τα καταστήματα. Είναι τέτοια η ζήτηση, τόσοι πολλοί οι πελάτες, το χρήμα ρέει, βλέπετε στους δρόμους, με τα φτυάρια μαζώνουμε τα εκατόευρα… Και τι έγινε δηλαδή το ότι καταργείται η αργία της Κυριακής. Σιγά το πράγμα…

ΗΧΗΡΟ ΗΤΑΝ το μήνυμα που έστειλαν οι συνταξιούχοι από την Κρήτη, έγραψε χθες, στην πρώτη μάλιστα σελίδα, η εφημερίδα μας. Ενάντια στις περικοπές των συντάξεων, ενάντια στην υποβάθμιση στον χώρο της Υγείας και της Ασφάλισης… Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα…

“ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΝΑ αμφιβάλης ότι η αύριον δεν βραδύνει επί πολύ διά τα έθνη, τα προωρισμένα να ζήσουν”. Από τη “Χρυσή Διαθήκη” του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.

ΕΝΑ ΑΠΟ τα πολλά είδη κρασιού που παρήγαν οι αρχαίοι Ελληνες ήταν και η “ανθοσμία”. Για να την πετύχουν, άλλες φορές πρόσθεταν σε πενήντα μέρη μούστου ένα μέρος θαλασσινό νερό και άλλες πατούσαν μαζί με τα ώριμα σταφύλια και άγουρα. Πίστευαν ότι το κόκκινο κρασί, που δε γλύκιζε, ήταν πιο θρεπτικό από το λευκό ή το κίτρινο, γιατί ήταν στυπτικό και χτυπούσε λιγότερο στο κεφάλι. Αντίθετα, το άσπρο μπορεί να ήταν πιο ελαφρό, διουρητικό, θερμαντικό και χωνευτικό, ζάλιζε όμως περισσότερο και άναβε το κεφάλι, γιατί εξατμιζόταν πιο εύκολα! (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

“Εκλαιε η ρηγοπούλα και φιλούσε/ του Γιώργη του καβαλάρη τα χέρια/ που της είχε γλυτώσει τη ζήση./ Έκλαιε κι ο πολεμιστής κ’ ευλογούσε/ την ομορφιά που του ’δωσε θάρρος/ μ’ ένα έργο τρανό να λυτρώσει/ την αντρίκεια ψυχή του για πάντα”.
Το ποίημα “Άι Γιώργης” του Παντελή Πρεβελάκη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (02.11.2013)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-3/#ixzz2jTrJPyAH

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ - 6 Ιανουαρίου 2 Ιανουαρίου 2012

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

 

 ΜΕΓΑΛΗ γιορτή, σήμερα, «θεότρομη» τη λέει μεταξύ των άλλων ο λαός μας, γιατί αγιάζονται τα νερά και φεύγουν οι καλικάντζαροι. «Φεύγετε να φεύγουμε/κι έρχετ΄ο τουρλόπαπας/ με την αγιαστούρα του/ και με τη βρεχτούρα του’ λένε μόλις ακούσουν το τρίτο λάλημα του πετεινού και τρέχουν να μπουν στα έγκατα της γης, όπου θα παραμείνουν μέχρι τα Χριστούγεννα. Όχι παίζουμε! Αλίμονο και τρισαλίμονο σ’ όποιον χάσει το δρόμο του γυρισμού. Σκλάβος των ανθρώπων θα παραμείνει μέχρι τον άλλο χρόνο!

ΘΕΟΦΑΝΙΑ, Γιατί φανερώθηκαν τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδας, αλλά και Επιφάνια και Φώτα λέμε τη σημερινή γιορτή, της Βάφτισης του Χριστού από τον Ιωάννη στον Ιορδάνη. Πολλά πάμπολλα τα έθιμα που έχουμε γι αυτήν. Από πού ν’ αρχίσει και που να τελειώσει κανείς!

ΕΝΑ έθιμο που καλά κρατά ακόμα στα χωριά μας είναι το ράντισμα με αγιασμό του σπιτιού μας, αλλά και των χωραφιών μας, λέγοντας το «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε…». Απαραίτητη προυπόθεση, βέβαια για να το τηρήσουμε είναι να πάμε στην εκκλησία και να πάρουμε αγιασμό. Ξέρω κάποιους που πάνε μόνο τη σημερινή μέρα, στην εκκλησία επί τούτο.

ΣΗΜΕΡΑ, λοιπόν του Μεγάλου Αγιασμού, αύριο του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή(χρόνια πολλά στους πάμπολλους Γιάννηδες και στις Ιωάννες, επ΄ευκαιρία, όπως και στους Φώτηδες, στις Φωτεινές, στους Θεοχάρηδες και στις Ουρανίες που γιορτάζουν σήμερα) και τέλος Δωδεκαημέρου! Ακόμα και οι μαθητές και οι δάσκαλοι τα κεφάλια μέσα!

ΟΙ ΡΙΖΕΣ για τους Καλικάντζαρους βρίσκονται στις γιορτές των Ανθεστηρίων και των Διονυσίων των Αρχαίων Ελλήνων, αλλά και στις ρωμαικές γιορτές προς τιμή του θεού ήλιου, Σ’ αυτές τις γιορτές συνήθιζαν να μεταμφιέζονται σε τράγους, αίγες, αγελάδες, γαιδάρους και άλλα ζώα.

ΑΣΠΡΟΣ, όμορφος, φρόνιμος και δίχως ουρά καλικάντζαρος δεν υπάρχει. Μαύροι σαν το κατράμι, κακάσχημοι, μεγάλα πειραχτήρια και με ουρές είναι όλοι τους. Μιλάμε για τους κανονικούς καλικαντζάρους.

ΚΑΙ ΚΑΛΑ …οι κανονικοί καλικάντζαροι φευγουν, θα ξεγνοιάσουμε μέχρι του χρόνου με τους ακανόνιστους που οσονούπω ξανάρχονται τι κάνουμε; Να ρωτήσεις τον επί των καλικαντζάρων υπεύθυνο να σου απαντήσει, είπα στον εαυτό μου, που μου έκανε την ερώτηση. Καθάρισα;

Μια φορά ένας χωρικός έκανε μαύρο στο ξύλο έναν καλικάντζαρο όταν αυτός ήρθε κι απαιτούσε να του δώσει το χοιρινό που μαγείρευε. Την ώρα που που τον τον έδερνε τον ρώτησε ο καλικάντζαρος πως τον λένε. Ο χωρικός που κατάλαβε γιατί τον ρώτησε του απάντησε. «Απατός». Φεύγοντας απ’ το καλ’υβι ο καλικάντζαρος βρήκε τους συντρόφους του και είπε ότι τον έδειρε ο …Απατός και ότι πρέπει να τον τιμωρήσουν. «Απατός και μοναχός σου έπαθες ό,τι έπαθες, τι θέλεις , λοιπόν;» του απάντησαν αυτοί σκασμένοι στα γέλια.

«Δεν είναι τούτη η γιορτή ωσάν την περασμένη\ μόνο η μέρα η φρικτή η δοξολογημένη\ που οι παπάδες πορπατούν με τον σταυρό στο χέρι\ και μπαίνουν μες στα σπίτια μας και λεν τον Ιορδάνη\ Βοήθεια να έχετε τον Μέγα Ιωάννη \ Κάτου στα Γεροσόλυμα και στου Χριστού τον τάφο\ εκεί δενδρόν δεν ύπηρχεν δενδρόν εξεφυτρώθη\ στη μέση κάθετ’ ο χριστός στην άκρα η Παναγία\ και στα περικλωνάρια του αγγέλοι κι αρχαγγέλοι.» Καλαντα Φώτων Κάσου(WWW. Matia . gr)

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ

(http://r

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

Σάββατο, 18 Αυγούστου 2012

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ του πνεύματος που τον διακρίνει, για να χρησιμοποιήσω τον τίτλο μιας απ’ τις στήλες που έχει εδώ και πολλά χρόνια στην εφημερίδα μας, επιμένει ως ποιητής ο Δημήτρης Κακαβελάκης, στη συγκεκριμένη περίπτωση, να διερευνά και να αποκαλύπτει με την πένα του την άβυσσο του κόσμου. Μόνος, ανέστιος και ανυπόδητος, απορημένος και άπορος! Ενω 'εις την οδόν έξω', για να θυμηθώ τον Κ.Π. Καβάφη, 'ουδέν ακούουν οι λαοί'...
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ την τιμητική εκδήλωση για τον Δημήτρη Κακαβελάκη που έγινε χθες το πρωί στον Χώρο Τέχνης Χανίων, στο πλαίσιο της έκθεσης 'Γιάντα Ξανάστροφη - Γιάννης Μαρκαντωνάκης, 30 χρόνια Διδασκαλίας', η παραπάνω αναφορά. Μια μικρή... ξανάστροφη αναφορά.
ΕΛΠΙΔΑ όλοι θέλουνε, αλλά να βάλουν πλάτη/ λίγοι τ’ αποφασίζουνε, οι πιο πολλοί... ραχάτι. Και μαντιναδολόγος, άμα λάχει, ο φίλος μου ο Παναγιώτης ο Αλεβαντής από τις Βρυξέλλες. Σχόλιο σ’ ένα 'πεταχτό' που έγραψα τις προάλλες, η παραπάνω μαντινάδα. Ουδέν σχόλιο στο σχόλιο.
ΑΠ’ ΤΗ ΜΙΑ τροχίζουν τα ψαλίδια τους οι κουρείς κι απ’ την άλλη ακονίζουν τα ξυράφια τους οι μπαρμπέρηδες. Το κούρεμα - κούρεμα και το ξύρισμα, δίχως σαπουνάδα, ξύρισμα. Και μη με ρωτήσετε τι θέλει να πει... ο Πεταχτής.
ΣΤΑ ΒΗΜΑΤΑ του Γιώργου Παπανδρέου (τον θυμάστε που έτρεχε σαν τον Βέγγο;) ο Αντώνης Σαμαράς. Πήρε τους δρόμους του... Βορρά κι άρχισε να χτυπάει πόρτες. Αχ, αυτή η χρεία της επόμενης δόσης...
ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ από δόση σε δόση... Εκεί καταντήσαμε ή αν προτιμάτε εκεί μας κατάντησαν οι πολιτικοί μας. Πλήρως εξαρτημένοι. Μέχρι πότε;
Ο ΠΑΘΩΣ ΜΑΘΩΣ; Χαράς στους λαούς, αν θα μάθαιναν απ’ τα λάθη τους! Της άποψης ότι η ιστορία διδάσκει πως δεν διδάσκει τίποτα, είναι ο φίλος μου ο γερω - δάσκαλος. Μακάρι να δίδασκε, συμπλήρωσε. Πολλά θα μαθαίναμε οι Ελληνες!
'Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ διάνοια είναι ωχρόν κάτοπτρον των συναισθημάτων της ψυχής, μηδέ δυναμένη να εξεικονίση εκ τούτων· διά τούτο, εγκαταλείποντες την ιστορίαν των θειοτέρων εμπνεύσεων, κατατριβόμεθα συνηθέστατα με τα επεισόδια, αποπειρώμενοι να επιδείξωμεν την δύναμίν μας εκεί, ένθα μόνον την αδυναμίαν μας αποδεικνύομεν'. Από τη 'Χρυσή Διαθήκη' του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.
ΔΕΝ ΤΟΥ ΦΤΑΝΟΥΝ όλα τ’ άλλα, έχει και την έγνοια σε ποια κατηγορία θ’ αγωνίζεται εφέτος η ομάδα μας, η πάλαι ποτέ ΑΕΚΑΡΑ που την κατάντησαν Αεκάκι! Στην πρώτη με τον Πλατανιά ή στην τέταρτη με τον Κισαμικό; Πάντως στην Δ’ Εθνική θα πηγαίνουμε για πρωτάθλημα, Μήτσο! Μόνο που είναι πιο μακριά το Καστέλι απ’ τα Περβόλια...
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΘΗΝΑΙΟΥΣ που συμμετείχαν στη σικελική εκστρατεία ελάχιστοι σώθηκαν. Μερικοί από αυτούς περιπλανήθηκαν στη Σικελία, ενώ άλλοι έγιναν δούλοι στο νησί. Κάποιοι απ’ αυτούς κατόρθωσαν να επιστρέψουν στην Αθήνα, όχι για κάποιον άλλο λόγο, αλλά γιατί γνώριζαν αποσπάσματα από τα έργα του Ευριπίδη. Μερικοί που είχαν γίνει δούλοι, ελευθερώθηκαν, επειδή δίδαξαν στους κυρίους τους, όσα θυμούνταν από τα ποιήματά του. Αλλοι που γύριζαν περιπλανώμενοι ύστερα από τη μάχη, έπαιρναν τροφή και νερό για αμοιβή επειδή τραγουδούσαν ποιήματα του Ευριπίδη. (Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της Ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας').

'To σκοτάδι απλώθηκε/ στον πυρήνα των φόβων/ με τεντωμένα δάκτυλα/ μια βαθειά τομή κραυγάζει/ καλυφτείτε/ επέρχεται/ ο άγγελος του σκοταδιού/ με μανία σαρκοβόρου/ να καταστρέψει την κοτσίδα/ της πολιορκίας τη μηχανή/ π’ αναβοσβήνει τα σήματα/ της πρωινής γυμναστικής/ τα γεύματα που στηρίζουν/ τους αγωνιστές/ κάτω από τα βλέφαρα/ της πρωινής πάχνης'.

Το ποίημα 'Επερχόμενος' του Δημήτρη Κακαβελάκη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (18.08.2012)

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

 Σάββατο, 7 Ιουλίου 2012

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧTΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

'ΧΑΙΡΕ Η ΚΑΙΟΜΕΝΗ και χαίρε η χλωρή!'. Ο Χαιρετισμός του Ποιητή. Και στην ημέρα, την κάθε, καλοκαιρινή, μέρα!
ΤΟ ΓΡΑΦΩ, όπως μου το έστειλε ο φίλος Δημήτρης Νικολακάκης και όπως διαπίστωσα ότι κυκλοφορεί ευρύτατα στο Διαδίκτυο. 'Αυτόν τον χρόνο ο Ιούλιος έχει 5 Παρασκευές, 5 Σάββατα και 5 Κυριακές. Αυτό συμβαίνει μια φορά κάθε 823 χρόνια. Αυτή η χρονιά είναι γνωστή ως «σάκος με χρήματα». Γι’ αυτό προωθήστε αυτό το mail σε φίλους και θα έρθουν χρήματα μέσα σε 4 μέρες (κατά τα λεγόμενα του κινέζικου feng Shui). Οποιος δεν το κάνει, θα μείνει χωρίς χρήματα. Και όποιος το κάνει πάλι χωρίς χρήματα θα μείνει! Το γιατί το ξέρουμε όλοι'. Σχόλιο. Δεν θα τα πιάσουμε τελικά τα λεφτά μας!
ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΛΕΓΑΜΕ ότι μας χρωστούνε, θα μας πάρουν και το βόδι. Η απάντηση που μου έδωσε ο φίλος μου ο γερω - δάσκαλος, όταν τον ρώτησα για το αποτέλεσμα της συνάντησης μεταξύ Κυβέρνησης και Τρόικας.
'ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΟΥ! Σου κόβουν το μισθό! Για το καλό σου! Σου κόβουν ακόμα και τη σύνταξη! Για το καλό σου! Προ πολλού τον «βήχα» σου ’χουν κόψει!'. Για το καλό κι αυτά, όπως κι άλλα πολλά 'για το καλό σου', όπως μου γράφει σε μήνυμα που μου έστειλε η ζωγράφος Μαρία Ορφανουδάκη. Για το καλό μας...
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ αγρότες αντί να επενδύουν σε καινούργια τρακτέρ, έπαιρναν τα λεφτά και αγόραζαν μερσεντές, έγραψε η New York Times. Τι έχεις να πεις; τον ρώτησα. Ο δικός να πει μπορεί, μα ν’ ακούσει δεν μπορεί, μου απάντησε. Ωραίος ο Γιώργης!
ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΝΑ μου το θυμηθείτε και ο Ασαντ. Αλλο ένα χρονικό μιας προδιαγεγραμμένης πορείας φτάνει στο τέλος του. Να ετοιμάζεται ο επόμενος, ο μεθεπόμενος και ο μεθεμεθεπόμενος. Ενας - ένας και με τη σειρά!
'ΟΥΤΕ ΥΠΑΡΧΕΙ, ούτε θα υπάρξει εν τω κόσμω ισότης· υπάρχει όμως, και πρέπει να υπάρχει ισορροπία, ήτις, κατά θείαν πρόνοιαν έχει διακανονισθή ούτως, ώστε να επιτυγχάνεται και δι’ αυτής της ανισότητας'. Από τη 'Χρυσή Διαθήκη' του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.
ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΟΥΣ ψάχνανε να βρούνε το μποζόνι/ για με μποζόνι είσ’ εσύ που την καρδιά μου ζώνει. Ακου... μποζόνι! Σιγά που δεν θα έκανε ελληνική τη λέξη ο Ηλίας ο Σταματάκης!
ΤΟ ΜΠΟΖΟΝΙ - του μποζονιού, τα μποζόνια - των μποζονιών... Οπως: το μπουζί - του μπουζιού, τα μπουζιά - των μπουζιών. Να και η εξάσκηση.
ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ η Κοινωνική Κουζίνα. Ενα πιάτο φαγητό για τον συμπολίτη μας που δεν έχει να φάει. Ενα ρούχο για τον συμπολίτη μας που δεν έχει να ντυθεί. Πάνω απ’ όλα ένα χαμόγελο ανθρωπιάς!
Ο  ΘΑΛΗΣ έλεγε σε μια συντροφιά ότι δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο! Οταν κάποιος του είπε γιατί τότε δεν αυτοκτονεί του απάντησε: 'Γιατί ακριβώς δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στα δύο'. Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας'.

«Χαίρε η Καιομένη και χαίρε η Χλωρή/ Χαίρε η Ατημέλητη με το πρωραίο σπαθί/ Χαίρε η που πατείς και τα σημάδια σβήνονται/ Χαίρε η που ξυπνάς και τα θαύματα γίνονται/ Χαίρε του παραδείσου των βυθών η Αγρία/ Χαίρε της ερημίας των νησιών η Αγία/ Χαίρε η ονειροτόκος, χαίρε η Πελαγινή/ Χαίρε η Αγκυροφόρος και η Πενταστέρινη/ Χαίρε με τα λυτά μαλλιά η χρυσίζουσα τον άνεμο/ Χαίρε με την ωραία λαλιά η δαμάζουσα το δαίμονα/ Χαίρε που καταρτίζεις τα Μηναία των Κήπων/ Χαίρε που αρμόζεις τη ζώνη του Οφιούχου/ Χαίρε η ακριβοσπάθιστη και σεμνή/ Χαίρε η προφητικιά και δαιδαλική».
Από το 'Αξιον εστί' του Οδυσσέα Ελύτη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 7.7.2012)