ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

3ο ΔΗΜ. ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΙΣΑΜΟΥ
ΤΑ ΠΡΩΤΑ "ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΘΡΑΝΙΟΥ" ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
«Οσα έχουμε φυλαγμένα στ’ αμπάρια του πλοίου μας, θα τα ξεδιπλώσουμε στις σελίδες που ακολουθούν κι ελπίζουμε να πάρετε μια γεύση από το δικό μας μαγευτικό ταξίδι.Πρώτος σταθμός, τα ιστορικά κτίρια – στολίδια και η ιστορία του φρουρίου της πόλης μας. Επόμενος σταθμός είναι οι τρεις σπουδαίοι πολιτισμοί που αναπτύχθηκαν στον ελλαδικό χώρο: κυκλαδικός, μινωικός, μυκηναϊκός. Η αναφορά στις παγκόσμιες ημέρες ατόμων με αναπηρία και ειρήνης, αποτελούν τον τρίτο προορισμό μας. Κάνοντας ένα σύντομο πέρασμα από “ξένα” λιμάνια, επιστρέψαμε ξανά στις ρίζες μας, ακολουθώντας την κόκκινη κλωστή ακούσαμε λογής – λογής παραμυθάκια στην Παιδική – Δημοτική Βιβλιοθήκη Χανίων και επιστρέφοντας στην πόλη μας, επισκεφθήκαμε το Γερμανικό Νεκροταφείο και το Μουσείο Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, που επισφράγισαν μια μαύρη σελίδα του ανθρώπινου γένους κατά τον προηγούμενο αιώνα.

Αντιπροσωπεία μαθητών της Στ τάξης με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπιο Παυλόπουλο

Κάπου στη διαδρομή ανταμώσαμε ξανά με τους παλιούς συνταξιδιώτες μας, τα περσινά μας εκτάκια, που αποδέχτηκαν την πρόσκληση του Πρώτου Πολίτη της χώρας, κ. Παυλόπουλου και, βάζοντας τα σκολινά τους, διάβηκαν τις πόρτες του Προεδρικού Μεγάρου όπου δέχτηκαν τα συγχαρητήρια για τη βράβευσή τους».

Τα που γράφουν, μεταξύ άλλων προλογίζοντας το με αρ. 21 τεύχος του γνωστού “παραδειγματικού” και “υποδειγματικού” περιοδικού τους “Τα μυστικά του θρανίου”, που καλύπτει το φθινόπωρο και τον χειμώνα της σχολ. Χρονιάς 2018-19, οι δάσκαλοι και οι μαθητές του 3ου Δημ. Σχ. Κισσάμου. Φανερός οι “λέων” από κάποιους “όνυχές” του, που φιλοξενούνται στον σημερινό Παιδότοπο. Το μόνο που έχω να συμπληρώσω για να συνοδεύσω τα συγχαρητήριά μου στον καλό φίλο, διευθυντή του Σχολείου Αντώνη Σπανουδάκη και στους δασκάλους του και στους μαθητές τους.
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Πρόλογος    1

Μ’ ακούτε που σας τραγουδώ;    2

Γνωρίζουμε την πόλη μας    3
Κυκλαδικός – Μινωικός
– Μυκηναϊκός πολιτισμός     7
Επίσκεψη στην Παιδική Δημοτική
Βιβλιοθήκη Χανίων.    12
The bookeaters    13
Παγκόσμια ημέρα ατόμων με αναπηρία    14
Το φρούριο της Κισάμου    15
Παγκόσμια ημέρα ειρήνης    18
Μαντινάδες Χριστουγέννων – Πρωτοχρονιάς    19
Επίσκεψη στο Μουσείο Β’ παγκοσμίου πολέμου    20
Επίσκεψη στο Γερμανικό Νεκροταφείο    20
Επίσκεψη στο Ναυτικό Μουσείο
– Παιδική Βιβλιοθήκη    21

Μ’ ακούτε που σας τραγουδώ;

Στα πλαίσια του 4ου Διεθνούς Διαγωνισμού Πολυμέσων, τον οποίο προκήρυξε ο Πανελλήνιος Σύλλογος Αρωγής και Αλληλεγγύης Οικογενειών Θυμάτων Τροχαίων Δυστυχημάτων “Ο Αγιος Χριστόφορος”, η Στ’ τάξη του Σχολείου μας έλαβε την 1η θέση στην κατηγορία “Μαθητές Δημοτικού” με το τραγούδι «Μ’ ακούτε που σας τραγουδώ;»

Μ’ ακούτε που σας τραγουδώ;
Σου ‘λεγα μπαμπά μην τρέχεις,
μου ‘λεγες ότι προσέχεις
να μην ανησυχώ…
Μ’ ακούτε που σας τραγουδώ…
φοβάμαι κλαίω και πονώ…
Σ’ έβλεπα συχνά να πίνεις
σημασία να μη δίνεις
πώς το ‘κανες αυτό;
Μ’ ακούτε που σας τραγουδώ…
Να μην πονέσετε όπως πόνεσα
εγώ…
Πάντα γρήγορα να φτάσεις
όλους να τους προσπεράσεις.
Τι κέρδισες ρωτώ!
Μ’ ακούτε που σας τραγουδώ…
Φοβάμαι και σας προειδοποιώ…
Επρεπε να βάζεις ζώνη σαν κερί
η ζωή τελειώνει.
Δεν το ‘ξερες αυτό;
Μ’ ακούτε που σας τραγουδώ…
σας το φωνάζω γιατί πόνεσα
εγώ…

Αννουσάκειο Θεραπευτήριο

Σχεδόν απέναντι από το σχολείο μας, υπάρχει ένα πολύ σπουδαίο κτίριο. Είναι το Αννουσάκειο Ιδρυμα. Κτίστηκε πριν από εξήντα περίπου χρόνια από έναν ξεχωριστό επίσκοπο της Μητρόπολης μας, τον αείμνηστο Ειρηναίο Γαλανάκη με την οικονομική βοήθεια του Ανουσάκη Γεωργίου, που διέμενε στην Αμερική. Στο Αννουσάκειο φιλοξενούνται ηλικιωμένοι άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες. Διαθέτει χωριστούς χώρους για ασθενείς με ειδικές ανάγκες, για χρόνιες και σύντομες νοσηλείες. Διαθέτει επίσης σύγχρονο φυσικοθεραπευτήριο στο οποίο δέχεται και  εξωτερικούς ασθενείς, αφού τα θεραπευτικά όργανα που διαθέτει είναι εξειδικευμένα.
Στην αυλή του έχει λουλούδια και δέντρα. Στην είσοδο του έχει στηθεί το άγαλμα του μακαριστού μητροπολίτη Ειρηναίου. Είναι πολύ χρήσιμο για τον τόπο μας, γιατί πολλοί παππούδες και γιαγιάδες είναι μόνοι και δεν έχουν βοήθεια από πουθενά. Στο Αννουσάκειο όμως βρίσκουν ένα καταφύγιο γεμάτο αγάπη. Χαίρομαι πάρα πολύ κάθε φορά που το επισκεπτόμαστε και ειδικά όταν τους λέμε τα κάλαντα.
Παπουτσάκης Βασίλης, Τάξη Στ’

Παγκόσμια ημέρα ατόμων με αναπηρία
Σήμερα, 3 Δεκεμβρίου, μιλήσαμε για τα άτομα με αναπηρία.Στην αρχή συζητήσαμε για τη διαφορετικότητα των ανθρώπων που για κάποιο λόγο είναι ανάπηροι.

Ξεχωρίσαμε αυτούς που κάθονται σε αναπηρικό καροτσάκι, δε βλέπουν, δε μιλάνε και δεν ακούνε.
Αφού κουβεντιάσαμε αρκετή ώρα, καταλάβαμε ότι αυτοί οι άνθρωποι δε χρειάζονται τη λύπηση μας αλλά την αποδοχή μας.
Θαυμάσαμε ανθρώπους που ενώ είναι ανάπηροι καταφέρνουν να κάνουν σπουδαία πράγματα, όπως να ζωγραφίζουν υπέροχα με το στόμα.
Καταλάβαμε ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί μεταξύ μας και ήταν πολύ συγκινητικό να εκφραζόμαστε με τόσο ωραία λόγια για την ισότητα και τη διαφορετικότητα.
Στη συνέχεια συμφωνήσαμε να κλείσουμε στις παλάμες μας λόγια αγάπης και στη συνέχεια να φτιάξουμε και το δέντρο της αγάπης.
Μετά σηκώσαμε τα χέρια ψηλά και φωνάξαμε:
«ΟΛΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ ΟΛΟΙ ΙΣΟΙ»
Μαθήτριες – μαθητές Β’ τάξης

Επίσκεψη στην Παιδική Βιβλιοθήκη Χανίων

Στις 23 Οκτωβρίου επισκεφθήκαμε την Παιδική Δημοτική Βιβλιοθήκη Χανίων. Οταν μπήκαμε μέσα, χωριστήκαμε σε ομάδες. Σε κάθε ομάδα η κυρία Ρούλα έδωσε και από μία ζωγραφιά.
Η δική μας ζωγραφιά ήταν ένα ξερό δάσος και στον λόφο που βρισκόταν το δάσος χιόνιζε πολύ. Αφού την είδαμε, τη συζητήσαμε και την παρουσιάσαμε στις άλλες ομάδες.
Στη συνέχεια πήρε ο καθένας μας ένα χαρτάκι στο οποίο ήταν γραμμένη μια λέξη. Με τη λέξη αυτή έπρεπε να φτιάξουμε μια ιστορία. Έτσι, λοιπόν, γράψαμε μια αστεία ιστορία. Οταν τη διαβάσαμε στο τέλος γελάσαμε πολύ.

Οταν τελειώσαμε όλες τις δραστηριότητες μπορούσαμε να πάρουμε όποιο βιβλίο θέλαμε και να το διαβάσουμε. Εμένα μου άρεσαν οι χώροι που μπορούσαμε να καθίσουμε για διάβασμα. Ηταν σημεία για διάβασμα όχι συνηθισμένα. Μου άρεσαν πάρα πολύ.
Τέλος, γυρίσαμε τα βιβλία στα σημεία που μας έδειξαν οι κυρίες της βιβλιοθήκης και αφού τις ευχαριστήσαμε περάσαμε και περπατήσαμε στο Δημοτικό Κήπο.
Στο Δημοτικό Κήπο υπάρχουν πολλά είδη θάμνων και δέντρων και μερικά ζώα της κρητικής πανίδας.
Σχεδιάστηκε το 1870 και είναι έργο του Τούρκου Ρεούφ Πασά.
Γεωργακάκης Δημήτρης, τάξη Δ’

Μινωικός πολιτισμός

Η αίθουσα του θρόνου
Ηταν ένα από τα ομορφότερα δωμάτια του ανακτόρου της Κνωσού.
Νικολόπουλος Κωνσταντίνος,
Τάξη Δ’

Ταυροκαθάψια
Οι Μινωίτες την άνοιξη γιόρταζαν την μεγαλύτερη τους γιορτή, τα ταυροκαθάψια.
Σ’ αυτή, νέοι και νέες έκαναν ακροβατικές ασκήσεις πάνω σε αγριεμένους ταύρους.
Παπαδάκης Κωνσταντίνος,
Τάξη Δ’

Τα δελφίνια από το δωμάτιο της βασίλισσας
Οι Μινωίτες ζωγράφιζαν θαυμάσιες τοιχογραφίες. Ιδέες έπαιρναν από τη φύση και από τις θρησκευτικές τελετές.
Χριστουλάκης Κωνσταντίνος,
Τάξη Δ’

Χανιώτικα νέα (Σάββατο. 21. 6. 2019)

3ο δημοτικό σχολείο Κισσάμου παιδότοπος

http://www.haniotika-nea.gr/ta-prota-mistika-tou-thraniou-tis-perasmenis-chronias/

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

3ο ΔΗΜ. ΣΧ. ΚΙΣΑΜΟΥ

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΦΕΤΙΝΑ "ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΘΡΑΝΙΟΥ"

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Δείγματα απ’ το 20ο τεύχος της εξαμηνιαίας έκδοσης των μαθητών του 3ου Δημ. Σχ. Κισάμου “Τα μυστικά του θρανίου” στον σημερινό Παιδότοπο. Κάποια απ’ τα πρώτα φετινά “μυστικά του θρανίου”, δηλαδή. Πιστοί, βλέπετε, στο ραντεβού τους κι εφέτος, οι δάσκαλοι και οι μαθητές του σχολειού αυτού της Κισάμου.
Οπως είναι δέκα χρόνια τώρα, τελευταία δυο φορές τον χρόνο. Χαίρομαι ιδιαίτερα γι’ αυτό. Σπουδαία υπόθεση για ένα σχολειό να “έχει φωνή”, να βγάζει δικό του έντυπο, και μάλιστα έντυπο ποιότητας, όπως είναι “Τα μυστικά του θρανίου”.
Προπάντων όταν αυτό έχει διάρκεια, όπως το εν λόγω περιοδικό… Γι’ άλλη μια φορά συγχαρητήρια απ’ αυτήν τη θέση, φίλε Αντώνη Σπανουδάκη, διευθυντή του Σχολείου και καλοί μου συνάδελφοι! Χάριν των παιδιών υπάρχουν οι δάσκαλοι… Σας ευχαριστώ που μου δίνετε την αφορμή να το γράψω, γι’ άλλη μια φορά!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος

Επίσκεψη στην οικία – μουσείο του Ελευθερίου Βενιζέλου

Στις 21 Δεκεμβρίου, η Εκτη τάξη του σχολείου μας, ξεκίνησε να πάει σε μια ενδιαφέρουσα επίσκεψη στο σπίτι – μουσείο του Ελευθερίου Βενιζέλου στα Χανιά. Μετά από μία ώρα που χρειάστηκε το λεωφορείο για να φτάσει στη γειτονιά της Χαλέπας, βγήκαμε όλο χαρά έξω από αυτό. Βρισκόμασταν έξω ακριβώς από το σπίτι του Ελευθερίου Βενιζέλου.
Εκεί μας υποδέχτηκαν δύο πολύ ευγενικές κυρίες οι οποίες μας έκαναν ερωτήσεις και μας είπαν για τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τη ζωή του, τα παιδικά του χρόνια, το σπίτι του και το έργο του. Παράλληλα μας έδειχναν και τις ανάλογες διαφάνειες.
Στη συνέχεια ξεκίνησε η ξενάγησή μας στο σπίτι του. Οι κυρίες μας χώρισαν σε τρεις ομάδες. Με τάξη και ησυχία μπήκαν οι ομάδες στο σαλόνι και κάθισαν σε τρεις γωνίες. Η κάθε ομάδα γινόταν μια “φωτογραφία”, η οποία έδειχνε κάτι, π.χ. κάποιος διαβάζει μια εφημερίδα και κάθεται στον καναπέ. Η εικόνα ζωντανεύει και οι άνθρωποι μέσα σ’ αυτήν κινούνται…
Μετά πήγαμε στο γραφείο του Ελευθερίου Βενιζέλου. Εκεί μάθαμιε και παραστήσαμε ανθρώπους που πήραν σημαντικές πολιτικές αποφάσεις εκείνη την εποχή. Το ίδιο ακριβώς έγινε και στην τραπεζαρία. Επειτα ανεβήκαμε τις σκάλες και φτάσαμιε στο αίθριο, το οποίο είχε προσωπικά αντικείμενα του Μεγάλου Εθνάρχη.
Εκεί βρισκόταν η βαλίτσα του χρόνου με τρεις αναμνήσεις του Βενιζέλου και λέξεις – κλειδιά.
Η κάθε ομάδα επέλεξε μία ανάμνηση και μια λέξη κλειδί. Στο τέλος η κάθε ομάδα έπαιξε κι ένα μικρό σκετς. Λίγο πριν φύγουμε επισκεφθήκαμε τα υπνοδωμάτια του ζεύγους.
Στο τέλος πήρε ο κάθε ένας από εμάς κι από ένα μολύβι στο οποίο πάνω ήταν χαραγμένη η μορφή του Ελευθερίου Βενιζέλου.
Θα ήθελα πάρα πολύ να επισκεφθώ ξανά το σπίτι – μουσείο γιατί μέσα από το θεατρικό παιχνίδι, ταξιδέψαμε στο χρόνο και γνωρίσαμε τον Μεγάλο Εθνάρχη, Ελευθέριο Βενιζέλο.
Μαλεφάκη Βαρβάρα, τάξη Στ

Μαντινάδες για την φιλία

Φιλία λέξη εύκολη
με λόγια να την πούμε
μα είναι τόσο δύσκολη
στον κόσμο να την βρούμε.

Τι μαντινάδα να σου πω
τι γράμμα να σου στείλω
που καμαρώνει η σκέψη μου
μόνο που σ’ έχω φίλο.

Φίλο δεν κάνω όποιον βρω
και μου χαμογελάσει,
αν δεν τον έχω σε χαρές
και πίκρες δοκιμάσει.

Φίλος! Μεγάλη υπόθεση
το λες κι ανατριχιάζεις!
ακούει το “αχ” από μακριά
όταν αναστενάζεις.

Στεφανουδάκης Χάρης, τάξη Ε

Ποτέ δεν είπα φίλο μου
όποιον θα μου γελάσει
αν δεν τον έχω σε καημούς
και πόνους δοκιμάσει.

Οποιος για μένα μια φορά
το έβγαλε σε κλάμα
τον λογιάζω φίλο μου
και αδερφό συνάμα.

Χαραλαμπάκης Αρης, Ε

Επίσκεψη σε οινοποιείο – ελαιουργείο στην Ανώσκελη

Η επίσκεψή μας τον Οκτώβριο στο ελαιουργείο και οινοποιείο της εταιρίας “ΑΝΩΣΚΕΛΗ”, στην Ανώσκελη του Δήμου Πλατανιά, ήταν ιδιαίτερα εποικοδομητική.
Στο ελαιουργείο είδαμε τη διαδρομή των ελιών μέσα από τα μηχανήματα μέχρι τη μετατροπή των σε λάδι. Αρχικά τα τσουβάλια με τις ελιές αδειάζουν σε ένα χώρο από τον οποίο μεταφέρονται μηχανικά στο πλυντήριο. Εκεί αφαιρούνται τα φύλλα και τα μικρά κλαδάκια και αφού πλυθούν πηγαίνουν στον σπαστήρα, όπου αλέθονται. Στη συνέχεια η ζύμη των ελιών περνάει από κάποια μηχανήματα και στο τέλος παίρνουμε το λάδι.
Μετά, οι υπεύθυνοι μας ενημέρωσαν για το δέντρο της ελιάς που είχε σχέση με την καλλιέργεια και τη φροντίδα του.
Στη συνέχεια πήγαμε στο χώρο φιλοξενίας όπου μας πρόσφεραν ψωμί με λάδι.
Επειτα μας έδειξαν πώς γίνεται η γευσιγνωσία του ελαιολάδου και μας έμαθαν πώς θα αναγνωρίζουμε αν το λάδι είναι καλό ή όχι.
Κατόπιν πήγαμε στον χώρο του οινοποιείου που βρισκόταν στον κάτω όροφο. Εκεί μάθαμε πώς από τα σταφύλια παίρνουμε το κρασί. Ο χυμός των σταφυλιών, ο μούστος τοποθετείται σε βαρέλια και με τη βοήθεια μικροοργανισμών μετατρέπεται σε κρασί.
Δεν παρέλειψαν όμως να μας δείξουν την εμφιάλωση τόσο του κρασιού όσο και του λαδιού σε κατάλληλα δοχεία που να προστατεύουν και να διατηρούν τα πολύτιμα συστατική τους.
Τέλος, πήγαμε στις αποθήκες του ελαιολάδου και του κρασιού, όπου ενημερωθήκαμε για τη σωστή διατήρησή τους.
Τόσο η εμφιάλωση όσο και η αποθήκευση είναι πολύ σημαντική για να παραμείνουν σε άριστη κατάσταση μέχρι την κατανάλωση τους.
Παπαδάκης Κωνσταντίνος, τάξη Στ’

Σας προτείνουμε να δείτε την ταινία “Το φως που σβήνει”. Την είδαμε στην τάξη μας και συγκινηθήκαμε πολύ. Σ’ αυτήν, ένα δωδεκάχρονο αγόρι, που ζει σ’ ένα ακριτικό νησί του ανατολικού Αιγαίου, διαθέτει ιδιαίτερο ταλέντο στη μουσική. Αυτό, του το έχει καλλιεργήσει ένας αυτοδίδακτος μουσικός – φαροφύλακας του νησιού – καθοδηγώντας τον. Ο μικρός μας φίλος, ο οποίος έχει μια σπάνια αρρώστια στα μάτια, με τη βοήθειά μιας νέας δασκάλας που φτάνει στο σχολείο του…
Η ιστορία της ταινίας είναι εμπνευσμένη από μια συνέντευξη που έδωσε ένας μικρός μουσικός, με πρόβλημα όρασης, όταν κέρδισε έναν μουσικό διαγωνισμό.
Αξίζει να τη δείτε…!
Μαθήτριες και μαθητές της Δ’ τάξης.

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

3ο  ΔΗΜ. Σχ. ΚΙΣΑΜΟΥ
ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΝΑΜΕ ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ

Καλοί μου φίλoι, καλό Σαββατοκύριακο!
«Και τι δεν κάναμε τη χρονιά που μας πέρασε! Επισκεφθήκαμε μουσεία, παρακολουθήσαμε θεατρικές παραστάσεις, υπο- δεχτήκαμε στο σχολείο μας αρκετούς σημαντικούς ανθρώπους και μέλη διαφόρων οργανώσεων, πήραμε μέρος κερδίζοντας αρκετά μετάλλια σε αθλητικούς αγώνες και τα παιδιά της Ε’ τάξης τραγούδησαν στις εκδηλώσεις για την προληψη των τροχαίων ατυχημάτων, πραγματοποιήσαμε τηλεδιασκέψεις με τα δημοτικά σχολεία που συμμετείχαν στο πρόγραμμα ΟΔΥΣΣΕΑΣ 2017 του Π.Τ.Δ.Ε. του Πανεπιστημίου Κρήτης…». Αυτά έγραψαν, μεταξύ των άλλων οι μαθητές και οι δάσκαλοι του 3ου Δημ. Σχ. Κισάμου, στον πρόλογό τους στο τελευταίο (με αρ. 19) τεύχος του περιοδικού τους “Τα μυστικά του θρανίου”, με το οποίο αποχαιρετούσαν τη σχολική χρονιά και καλωσόριζαν το καλοκαίρι. Γνωστή στους αναγνώστες του παιδότοπου η υπέροχη καθ’ όλα εκδοτική αυτή προσπάθεια που κλείνει αισίως εφέτος 10 χρόνια διαρκούς παρουσίας! Αξιοι κάθε επαίνου ο φίλος διευθυντής του Σχολείου Αντώνης Σπανουδάκης και οι συνεργάτες του. Το επαναλμβάνω γι’ άλλη μια φορά απ’ αυτήν τη θέση, ενώ προβληματίζομαι ποια, απ’ τα τελευταία “μυστικά του θρανίου” θα χωρέσουν στη στένα μιας σελίδας!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος

Εργατική Πρωτομαγιά
Κάθε χρόνο την 1η του Μάη γιορτάζεται η εργατική Πρωτομαγιά. Η ημέρα αυτή είναι η ημέρα των εργαζομένων. Το 1886 στο Σικάγο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής έγινε μια μεγάλη εξέγερση των εργαζομένων. Ολοι οι εργάτες άφησαν τις δουλειές τους και κατέβηκαν να διαδηλώσουν και να διεκδικήσουν οκτώ ώρες δουλειά, οκτώ ώρες ύπνο και οκτώ ώρες ψυχαγωγία, ανάπαυση και μόρφωση.
Περισσότερο όμως αγωνίστηκαν για οκτώ ώρες δουλειά και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η πολιτεία για να διαλύσει τη διαδήλωση έστειλε την αστυνομία. Εγιναν αρκετά επεισόδια και τραυματίστηκαν και σκοτώθηκαν πολλά άτομα. Στις συγκεντρώσεις που πραγματοποιήθηκαν συμμετείχαν πάνω από 80.000 άνθρωποι. Οι εργαζόμενοι αγωνίστηκαν πολύ και τελικά πέτυχαν να εργάζονται οκτώ ώρες.
Σήμερα για να τιμήσουμε τους αγώνες τους έχει καθιερωθεί η 1η Μαϊου αργία, ημέρα μνήμης και υπενθύμισης ότι μόνο με αγώνες μπορούμε να διεκδικήσουμε και να πετύχουμε αυτά που δικαιούμαστε.
Στεφανουδάκης Ευτύχης, Τάξη Ε’

Η γιορτή της μητέρας
Κάθε χρόνο τη δεύτερη Κυριακή του Μάη γιορτάζουν οι μαμάδες μας. Είναι μια από τις ομορφότερες γιορτές που υπάρχουν. Ολοι, μικροί, μεγάλοι λένε χρόνια πολλά στη μαμά.
Της προσφέρουν λουλούδια, της φτιάχνουν όμορφες κάρτες και της δίνουν ένα μεγάλο φιλί. Η μαμά κάθε παιδιού, λάμπει από χαρά και ευτυχία.
Σε όλο το πλανήτη, από τη πιο μικρή έως τη πιο μεγάλη χώρα, οι μαμάδες όλου του κόσμου αγωνίζονται να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Αλλοτε μέσα στη φτώχεια, στον πόλεμο, στη δυστυχία κι άλλοτε στα πλούτη. Ομως έχουν την ίδια έγνοια. Να μην πάθει κανένα κακό το παιδί τους, να μεγαλώσει χωρίς στεναχώριες και βάσανα, χωρίς πόνο και χωρίς να τους λείψει τίποτα.
Η μαμά είναι αυτή που στέκεται πάντα δίπλα στο παιδί της, τις νύχτες που έχει πυρετό όταν είναι άρρωστο, όταν είναι λυπημένο και προσπαθεί να το βοηθήσει, να του συμπαρασταθεί και να το ενθαρρύνει.
“Χρόνια πολλά μανούλα!” “Χρόνια πολλά” σε όλες τις μανούλες του κόσμου!!!
Τζουγανάκης Φραγκίσκος, Τάξη Ε’

Ενας λαχανόκηπος στο σχολείο μας
Στο σχολείο μας έχουμε έναν λαχανόκηπο. Πρώτα φυτέψαμε σε γλάστρες και μικρά ποτηράκια τους σπόρους. Μόλις τελειώσαμε τα τοποθετήσαμε στα παράθυρα, για να τα ζεσταίνει ο ήλιος.
Μετά από λίγες μέρες καθαρίσαμε τον κήπο από τις πέτρες. Βγάλαμε πολλές πέτρες. Οταν τα φυτώρια μας ήταν έτοιμα πήγαμε κρατώντας και τα φυτά μας. Αναποδογυρίζαμε τις γλάστρες και τα βγάζαμε προσεκτικά βάζοντας το χέρι μας τα φυτά. Φυτέψαμε πατάτες, ντομάτες, αγγούρια, μαρούλια, φασόλια, ψαρές, μελιτζάνες, σέλινο και μαϊντανό. Τα ποτίσαμε, τα φροντίσαμε και αυτά μέρα με τη μέρα μεγάλωναν και γινόντουσαν και πιο όμορφα και πιο ωραία.
Μετά τις διακοπές του Πάσχα είχαν γίνει πολύ μεγάλα τα φυτά μας. Οι κυρίες, μας έστελναν να φέρνουμε νερό σε μπουκάλια, για να ποτίζουμε. Τα φροντίζαμε και όταν μεγάλωσαν τα μαρουλάκια μας φτιάξαμε μια υγιεινή σαλάτα και την απολαύσαμε.
Ολα αυτά που σας γράψαμε θα τα δείτε στην ιστοσελίδα του σχολείου μας και στην ενότητα δραστηριότητες.
Τα παιδιά της Β’ τάξης

Ο ψεύτης βοσκός, αλλιώς…
– Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας φωτογράφος.
– Οχι, ήταν ένας βοσκός.
– Κάθε μέρα ο βοσκός πήγαινε στο μουσείο για να βοσκήσει τα πρόβατά του.
– Μα όχι, ο βοσκός πήγαινε στο λιβάδι.
– Μια μέρα ο βοσκός είπε ανέκδοτα στους χωριανούς για να τους κοροϊδέψει.
– Τι μπέρδεμα! Μια μέρα ο βοσκός είπε ψέματα!
– “Βοήθεια, βοήθεια! Ενα λιοντάρι θα μου φάει τα γουρούνια”, φώναξε ο βοσκός.
– Μα όχι, πάλι λάθος! Ο βοσκός φώναξε πως ένας λύκος θα του φάει τα πρόβατα.
– Τρέξανε οι χωριανοί, αλλά είδαν ότι δεν υπήρχε ελέφαντας.
– Οχι ελέφαντας, λύκος.
– Την επόμενη εβδομάδα, ο βοσκός κοιμήθηκε κάτω από ένα δέντρο.
– Πω πω λάθη! Ο βοσκός την επόμενη μέρα κορόιδεψε ξανά τους χωριανούς.
– Τον τρίτο μήνα, ο λύκος ήρθε στ’ αλήθεια και έφαγε όλα τα πρόβατα.
– Πάλι λάθος! Ο λύκος ήρθε την τρίτη ημέρα.
Οι χωριανοί δεν πήγαν να βοηθήσουν γιατί είχαν βγάλει τα μπρατσάκια τους και είχαν πάει στην παραλία.
– Τι λάθος! Οι χωριανοί δεν πήγαν να βοηθήσουν, γιατί δεν πίστεψαν τον βοσκό που τους φώναζε ότι ο λύκος έτρωγε τα πρόβατά του.
– Τελικά ολοι οι χωριανοί λυπήθηκαν και συγχώρεσαν τον βοσκό και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Μαθήτριες και μαθητές της Β2 τάξης

Χανιώτικα νέα (02.09.2017)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

3ο ΔΗΜ. ΣΧ. ΚΙΣΑΜΟΥ

ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΦΕΤΙΝΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΘΡΑΝΙΟΥ




Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Τρία απ’ τα πρώτα φετινά “μυστικά του θρανίου”, έτσι όπως είναι γραμμένα στο τελευταίο (18ο) τεύχος του ομώνυμου περιοδικού του 3ου Δημ. Σχ. Κισάμου, συν τον πίνακα περιεχομένων όλων των πρώτων φετινών μυστικών, φιλοξενούνται στον σημερινό Παιδότοπο. Σαν δείγματα μιας πραγματικά εξαιρετικής προσπάθειας που συνεχίζεται με ενθουσιασμό και υπευθυνότητα “με γνώση και με τρόπο” από δασκάλους και μαθητές για 9η συνεχή σχολική χρονιά. «Είμαστε χαρούμενοι γιατί καταφέραμε να εκπληρώσουμε ένα όνειρό μας, την έκδοση του 18ου τεύχους», μας λένε, μεταξύ των άλλων, στον πρόλογό τους οι μαθητές και οι δάσκαλοι του Σχολείου, με πρώτο βέβαια τον και καλό μου φίλο διευθυντή τους Αντώνη Σπανουδάκη, που είχε την καλοσύνη να μου το στείλει μαζί με το προηγούμενο τεύχος. Να δηλώσω κι εγώ τη χαρά μου και να σας συγχαρώ, καλά μου Καστελλιανάκια και αγαπημένοι μου συνάδελφοι! Υπόδειγμα μαθητικού περιοδικού τα “Μυστικά” σας, που κι αν έχουν φιλοξενηθεί στον Παιδότοπο! Καλή συνέχεια!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος

Επίσκεψη στο Μουσείο
της Ελεύθερνας

Το Νοέμβριο επισκεφθήκαμε το Μουσείο της Αρχαίας Ελεύθερνας. Το μουσείο αυτό εγκαινιάστηκε το καλοκαίρι από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και περιμέναμε με ανυπομονησία όλα τα παιδιά να το δούμε από κοντά.
Ξεκινήσαμε το πρωί τα παιδιά της Πέμπτης και της Εκτης τάξης. Τα παιδιά της Τρίτης και της Τετάρτης είχαν πάει άλλη ημέρα. Η διαδρομή ήταν αρκετά μακρινή αλλά όμορφη. Το μουσείο βρίσκεται στο νομό Ρεθύμνου, κοντά στη Μονή Αρκαδίου.
Μόλις φτάσαμε, κατεβήκαμε από το λεωφορείο και το κοιτάξαμε μαγεμένοι. Το κτήριο είναι χτισμένο σ’ ένα ψηλό μέρος, μέσα σε ελιές. Είναι μοντέρνο και περιμέναμε με αγωνία να μπούμε μέσα.
Οι υπεύθυνοι του μουσείου μας καλωσόρισαν χαρούμενοι. Μας μοίρασαν από ένα μαξιλάρι και ένα πινακάκι. Μας παρακάλεσαν να κάνουμε ησυχία και να καθίσουμε στα μαξιλαράκια μας.
Επειτα μας έδειξαν ένα στρογγυλό πράγμα που άστραφτε. Ο κύριος που μας τα εξηγούσε μας ρώτησε τι ήταν. Εμείς όλοι σχεδόν απαντήσαμε πως ήταν ασπίδα. Νομίζαμε μάλιστα ότι ήταν χρυσή επειδή άστραφτε. Ομως δεν ήταν χρυσή αλλά χάλκινη και ότι δεν ήταν ασπίδα αλλά καπάκι ενός σκεύους που μέσα φύλαγαν τη στάχτη των νεκρών πολεμιστών. Οπως η ασπίδα τους προστάτευε τη ζωή όταν πολεμούσαν, έτσι τους φύλαγε και όταν πέθαιναν στον πόλεμο. […]
Υπήρχε και κάτι άλλο, πολύ ωραίο και μας έκανε μεγάλη εντύπωση.
Ενα γυναικείο άγαλμα που ένα ακριβώς ίδιο βρίσκεται σε ευρωπαϊκό μουσείο. Τα αγάλματα αυτά τα ονόμασαν “Δίδυμες κόρες” γιατί οι έρευνες έδειξαν ότι κατασκευάστηκαν από το ίδιο υλικό, την ίδια εποχή. Η πέτρα από την οποία κατασκευάστηκαν και τα δύο αγάλματα ήταν από την περιοχή της Ελεύθερνας.
Είδαμε, επίσης, σε μία μεγάλη προθήκη μια αναπαράσταση για το πώς έκαιγαν τους νεκρούς και πώς έβαζαν τη στάχτη σε ειδικά σκεύη, τα οποία σκέπαζαν με στρογγυλά καπάκια που έμοιαζαν με ασπίδες. Οταν κατασκεύαζαν αυτά τα καπάκια ήταν γυαλιστερά και χρυσαφένια, όσο όμως περνούσε ο καιρός άλλαζαν χρώμα και πρασίνιζαν γιατί ήταν κατασκευασμένα από χαλκό.
Στη συνέχεια μας έδειξαν σε μια μεγάλη οθόνη τη νεκρόπολη της Ελεύθερνας, όπου βρέθηκαν όλες οι αρχαιότητες και με τις ανάλογες εικόνες την έφτιαξαν όπως ακριβώς ήταν.
Τελειώνοντας η ξενάγηση, ευχαριστήσαμε τους υπεύθυνους, οι οποίοι μας είπαν ότι μπορούμε να πάρουμε τις εργασίες που συμπληρώσαμε για να θυμόμαστε το μουσείο και ότι ήμασταν το πρώτο σχολείο από όλη την Κρήτη που τους επισκεφθήκαμε.
Θα ήθελα πολύ να ξαναπάω γιατί αυτό το μουσείο έχει κάτι το διαφορετικό. Φυσικά ποτέ δε θα είναι ίδιο, αφού κάθε χρόνο θα ανανεώνεται και θα συμπληρώνεται από νέα ευρήματα.
Χαραλαμπάκης Γιώργος, Τάξη Ε’


Το τραγούδι μας για τα τροχαία ατυχήματα





Η πρόταση έγινε από τον κύριο Αντώνη. Ο κύριος Γιώργος, η κυρία Λίτσα και εμείς δεχτήκαμε με χαρά. Το θέμα μας; Τα τροχαία ατυχήματα και η πρόληψη τους.
Καθίσαμε, συζητήσαμε, συγκεντρώσαμε τις απόψεις μας και καταλήξαμε στον τίτλο του τραγουδιού. Στη συνέχεια, σιγά – σιγά σχεδιάσαμε τους στίχους με βάση την απροσεξία των ανθρώπων που οδηγούν στο δρόμο χωρίς να υπολογίζουν τον κίνδυνο που πάντα τους ακολουθεί.
Οι στίχοι του τραγουδιού μιλάνε για μια τετραμελή οικογένεια που ταξίδευε με ένα πατέρα – οδηγό απρόσεχτο. Ένα πατέρα – οδηγό που δεν τηρούσε τους κανόνες του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Αυτό όμως είχε σαν αποτέλεσμα όλη η οικογένεια να υποστεί τις ανάλογες συνέπειες.
Σιγά – σιγά αρχίσαμε να δίνουμε στο τραγούδι μουσική και ρυθμό.
Την ενορχήστρωση έκανε ο κύριος Γιώργος Δημόπουλος και μετά -από αρκετή προσπάθεια το παρουσιάσαμε στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δήμου Κισάμου σε εκδήλωση για την πρόληψη των τροχαίων ατυχημάτων.
Πετράκη Νικολέτα
Τάξη Ε’

…Το τραγούδι μας!!!

Μπαμπά μην τρέχεις
Σου ‘λεγα μπαμπά μην τρέχεις
μου ‘λεγες ότι προσέχεις …
να μην ανησυχώ.
Σου ‘λεγα να βάζεις ζώνη
σαν κερί η ζωή τελειώνει…
δεν το ‘ξερες αυτό;
Πάντα γρήγορα να φτάσεις
όλους να τους προσπεράσεις …
τι κέρδισες μ’ αυτό;
Σ’ έβλεπα συχνά να πίνεις
Σημασία να μη δίνεις …
πώς το ‘κανες αυτό;
Μ’ ακούτε που σας τραγουδώ; Θυμάμαι, κλαίω και πονώ.
Μ’ ακούτε που σας τραγουδώ;
Να μην πονέσετε ως πόνεσα εγώ.

Χανιώτικα νέα (18.03.2017)
Μ’ ακούτε που σας τραγουδώ;
Σας το φωνάζω γιατί σας αγαπώ.


Επίσκεψη στο Ναυτικό Μουσείο Χανίων



Τον Νοέμβριο, τα παιδιά της πρώτης και της δευτέρας τάξης, πήγαμε στα Χανιά. Επισκεφθήκαμε την παλιά πόλη και το Ναυτικό Μουσείο.
Το πρωί, ανεβήκαμε στο λεωφορείο, καθίσαμε στις θέσεις μας και βάλαμε τις ζώνες μας. Λέγαμε αστεία, κουβεντιάζαμε και γελάγαμε μέχρι που φτάσαμε.
Οταν φτάσαμε, καθίσαμε και φάγαμε το φαγητό μας. Μετά κάναμε περίπατο και γνωρίσαμε την παλιά πόλη και είδαμε το παλιό λιμάνι μα τον παλιό φάρο του. Μας έκαναν εντύπωση τα στενά δρομάκια που περπατήσαμε. Στη συνέχεια επιστρέψαμε και μπήκαμε στο Ναυτικό Μουσείο. Μας ξενάγησε μια κοπέλα και είδαμε πολλά πράγματα, όπως: Προπέλες, άγκυρες, τορπίλες, μινιατούρες, καράβια, κοχύλια και διάφορα ψάρια.
Μετά μπήκαμε και σε ένα χώρο που έμοιαζε σαν να ήμασταν σε υποβρύχιο.
Στο τέλος ζωγραφίσαμε.
Φεύγοντας και πριν μπούμε στο λεωφορείο να γυρίσουμε πίσω, περάσαμε και από ένα μνημείο που φαινόταν ένα χέρι. Οπως μας εξήγησαν οι κυρίες μας ήταν ένα μνημείο για να μας θυμίζει το πλοίο “ΗΡΑΚΛΕΙΟ” που βούλιαξε παλιά, ενώ ταξίδευε για την Αθήνα. Η εκδρομή μας αυτή ήταν πολύ ωραία.
Γεωργακάκης Δημήτρης, Γεωργιλάς Κων/νος, Διαμαντάκη Ελευθερία, Κλωστράκης Γεώργιος, Κουφάκης Μ. Γιάννης, Κουφάκης Ν. Γιάννης, Λεκοτονετάκης Κων/νος, Λουκάκης Παναγιώτης, Μαραθάκης Γιάννης, Μπαργιωτάκης Μανώλης, Μπατσάκης Απόστολος, Μυλωνάκη Βασιλεία, Πετράκη Ζωή.
Τάξη: Β’