ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΟΤΑΝ ΠΗΓΑΙΝΑΜΕ ΜΑΖΙ ΣΧΟΛΕΙΟ

ΦΩΤΟ: Η τελευταία συνάντηση των συμμαθητών

 «Ξανακλείνω με βιασύνη τα μάτια θέλοντας να συνεχίσω την περιπλάνησή μου στα παλιά και το μυαλό μου γυρίζει αυθόρμητα πενήντα ακριβώς χρόνια πίσω στο “δικό μας” Σχολείο. Το Γυμνάσιο Βάμου Χανίων. Εικόνες, συναισθήματα, ήχοι, μυρωδιές, λέξεις, στήνουν χορό στη μνήμη μου χτυπώντας τις πιο ευαίσθητες χορδές της καρδιάς μου».

«Οι “οδοιπόροι” ξεκίναγαν αξημέρωτα από τα χωριά τους, με κάθε είδους καιρικές συνθήκες, για να είναι στην ώρα τους στο σχολείο και μετά την ημερήσια λήξη των μαθημάτων έπαιρναν τον δρόμο της επιστροφής, που σε πολλές περιπτώσεις ήταν πάνω από δυο ώρες δρόμο. Συνήθως είχαν κάποιο σημείο συνάντησης στην άκρη του χωριού τους και συνέχιζαν ομαδικά τον δρόμο τους. Παλαιότεροι μαθητές σε διηγήσεις τους μάς ανέφεραν ότι επειδή δεν είχαν ευχέρεια να αγοράσουν δεύτερο ζευγάρι παπούτσια, οδοιπορούσαν ξυπόλυτοι και φορούσαν τα παπούτσια τους μόνο όταν έφθαναν στο σχολείο».

«Οσοι μπορούσαν αγόραζαν και τη δερμάτινη σχολική τους τσάντα, που συνήθως την είχαν για όλα τα γυμνασιακά τους χρόνια. Οι υπόλοιποι χρησιμοποιούσαν χειροποίητες πάνινες τσάντες ή “βουριάλια”, όπως έλεγαν τα υφαντά σακίδια που κρέμαγαν στην πλάτη. Δεν ήταν ακόμη λίγες οι φορές που κάποιοι, ειδικά από τους οδοιπόρους, προκειμένου να αποφύγουν το βάρος των βιβλίων κρατούσαν στο χέρι τα εντελώς απαραίτητα».

«Φυσικά δεν υπήρξε περίπτωση για “μπούλινγκ” με τη σημερινή του έννοια. Αν και το ταξίδι των σχολικών χρόνων έληξε προ πολλού και η ζωή μας μπήκε σε μια άλλη διάσταση, παραμένουν βαθιά χαραγμένα στη μνήμη μας ξεκάθαρες εικόνες και συναισθήματα από καθηγητές που μάς ενέπνευσαν, από διαδικασίες και κανόνες, που αν και ήταν πιο αυστηροί απ’ ό,τι σήμερα, πιστεύω πως μάς ωφέλησαν, από ευγενική άμιλλα, από αξίες και ιδανικά που καλλιεργήθηκαν. Τώρα πια ξέρουμε πως εκεί μάθαμε να σεβόμαστε και να προσφέρουμε, να διεκδικούμε σε λογικά πλαίσια, να επιμένουμε και να αντιμετωπίζουμε τη ζωή με υπομονή, ταπεινότητα και εγκράτεια».

«Τα ευτράπελα βέβαια δεν έλειπαν κατά τη διάρκεια των μαθημάτων. Μια φορά, πρέπει να ήταν στην πρώτη τάξη, είχαμε μαθηματικό κάποιον Λουλάκη. Σχετικά μεγάλης ηλικίας αλλά καλός και ευχάριστος καθηγητής. Κάποτε μάς είχε βάλει πρόχειρο διαγώνισμα στη Γεωμετρία και απ’ ό,τι φαίνεται δεν τα είχαμε πάει καλά γενικά. Την επόμενη φορά λοιπόν που είχαμε Γεωμετρία ήταν πολύ θυμωμένος και μάς τα έψαλλε. Στο τέλος μάς παρουσίασε ένα γραφτό, χωρίς να μας πει το όνομα του μαθητή, στο οποίο ο διαγωνιζόμενος συμμαθητής μας, αφού είχε χαράξει, αρκετούς κύκλους με τον διαβήτη έγραφε στο τέλος παραποιώντας την αρχαία ρήση: “Μη μου τους κύκλους τάραττε, Λουλή (Λουλάκη) θεοκατάρατε”…»

«Τις τελευταίες ημέρες πριν το τέλος της γυμνασιακής μας ζωής κουβεντιάζαμε για το ενδεχόμενο μελλοντικών μας συναντήσεων, όπως κάνουν πολλοί απόφοιτοι σχολείων. Συμφωνήσαμε να κάνουμε κάποιες συναντήσεις στον Βάμο […] Έτσι πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνάντησή μας στις 16.8.1981, μετά από 13 χρόνια από την αποφοίτησή μας. Δεν καταφέραμε να έχουμε “απαρτία” αλλά οι παρόντες ανεβήκαμε με λαχτάρα στην παλιά μας την τάξη, σαν τα χελιδόνια που επιστρέφουν στην γνώριμη φωλιά τους».

“Οταν πηγαίναμε μαζί σχολείο”, ο τίτλος του ξεχωριστού, 132, διανθισμένων με πλούσιο φωτογραφικό υλικό, σελίδων, βιβλίου που έγραψε (εκδ. Κέντρο Ευρωπαϊκών Εκδόσεων Χάρη Πάτση, Αθήνα 2018) ο εκ Φρε Αποκορώνου ορμώμενος, αντιπρόεδρος της Διεθνούς Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, ποιητής Γιώργος Γιακουμινάκης (Βαγιωνιάς). “50 χρόνια μετά ο υπέρτιτλός του”… Απ’ αυτό και με αφορμή την παρουσίασή του, που έγινε στις 19 Αυγούστου τ.ε. στο Γυμνάσιο Βάμου, σε συνάντηση των συμμαθητών, τα παραπάνω αποσπάσματα. Ό,τι κι αν έγραφα εγώ, παρουσιάζοντάς το στις σημερινές Στάσεις, “φτωχό” θα ήταν, σκέφτηκα. Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς για την ξενάγηση στα λημέρια των κοινών (δυο χρόνια μεγαλύτερος εγώ) γυμνασιακών μας χρόνων! Πάντα άξιος!

Χανιώτικα νέα (28,09.2018)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Χαιρετισμός, στον Έλληνα Δάσκαλο




«Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου με τα πρώτα – πρώτα Δόξα Σοι!/ Εκεί δάφνες και βάγια/ θυμιατό και λιβάνισμα/ τις πάλες ευλογώντας και τα καριοφίλια./ Στο χώμα το στρωμένο με τ’ αμπελομάντιλα/ κνίσες, τσουγκρίσματα και Χριστός Ανέστη/ με τα πρώτα σμάρα των Ελλήνων.
Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Υμνου./ Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου» (Από το “Αξιον Εστί” του Οδυσσέα Ελύτη).
«Ενώνει τις γέφυρες που έκοψε η θύελλα/ κι η πίστη του βγάζει ξανά το ουράνιο τόξο./ Και το καλό και το κακό του ίδιου δέντρου ειν’ οπώρες/ κι ως τα γυρίσματα των εποχών τα καρτερεί. Είναι φτωχός και δεν επαναστατεί, γνωρίζει!/ Κι όμως στην καρδιά του κυοφορούνται οι δίκαιοι πόλεμοι./ Στο φτωχικό του σαν καλά υπάκουα κορίτσια, υπάκουα/ μπαινοβγαίνουν η Ειρήνη, η Δικαιοσύνη κι η Ελευθερία./ Ζει με τους ανθρώπους και μόνος του./ Ποιητής είναι, σοφός, αυστηρός, προφήτης ή άγιος;/ Είναι το φως του κόσμου και το άλας της γης./ Οι ορισμοί δεν τον χωρούν. Είναι δάσκαλος». Απο το ποίημα “Ιδού αυτός” του Κώστα Καλαπανίδα.

«Της Ελλάδας όμορφα/ παιδιά ποιητών φιλοσόφων πολεμιστών/ μαρτύρων αγίων και ηρώων./ Μου είπαν χωρίς να μιλήσουν καν./ Με το φως απ’ τα μάτια τους/ υφαίνω μια σημαία ένα σταυρό ένα κύμα/ τη φέρνω γονατιστός/ Πιό ψηλά πιο ψηλά και πιο πέρα/ Πλαταγίζουν οι σημαίες/ Όταν βγήκαμε έξω μια γαλάζια μολυβιά/ στην άκρη του μετώπου μας/ κι εγώ σα να ‘χα κλέψει και μια άλλη/ πιο κόκκινη». Από την ποιητική συλλογή του Γρηγόρη Γεωργουδάκη “Σκιές κι άστρα”.

“Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε ψυχές!/ Κι ό,τι σ’ απόμεινε ακόμη στη ζωή σου,/ μην τ’ αρνηθείς!/ Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου!/ Χτίσ’ το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!/ Κι αν λίγη δύναμη μεσ’ το κορμί σου μένει/ Μην κουραστείς./ Ειν’ η ψυχή σου πιο ατσαλωμένη./ Θέμελα βάλε τώρα πιο βαθιά/ Ο πόλεμος να μη μπορεί να τα γκρεμίσει./ Σκάψε βαθειά./ Τι κι αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;/ Θα θυμηθούνε κάποτε κι αυτοί/ Τα βάρη που κρατάς σαν Άτλαντας στην πλάτη./ Υπομονή! Χτίζε σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι». Το ποίημα “Στον Δάσκαλο” του Κωστή Παλαμά.

Χαιρετισμός, τετραφωνος ποιητικός χαιρετισμός, στον Έλληνα Δάσκαλο σήμερα με αφορμή τη Μεγάλη Γιορτή των Τριών Ιεραρχών σε τρεις μέρες. Πάντα προστάτες της Ελληνικής Παιδείας, που επιμένουν να σηκώνουν στις πλάτες τους οι δάσκαλοι, ο Μέγας Βασίλειος ο Γρηγόριος ο Θεολόγος και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος!


Η αλληλογραφία μας


• Γιάννη Κουβαρά, δρα Κλασικής Φιλολογίας, ποιητή, Αθήνα:





Σ’ ευχαριστώ που με το βιβλίο σου “Ελύτης – Αναγνωστάκης: Δυο ξένοι(;) στην ίδια πόλη” (εκδ. “Γαβριηλίδης, 2016), μ’ έκανε να νιώσω, όπως κι εσένα «το δέος να μπαίνεις κάτω από τη σκέπη δύο μεγάλων ποιητών», κι έτσι «να μειώνεται κάπως η ψυχολογική σου ανασφάλεια». Σ’ ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δίνεις να δω με τη δικιά σου, ειδική, ματιά τους δύο “ψηλορείτες” της ποίησής μας. Και βέβαια για όλα όσα τόσο όμορφα και αγαπητικά γράφεις στην αφιέρωση του βιβλίου σου σ’ εμένα. Επιστρέφω σ’ ένα απ’ τα ποιήματα της τελευταίας ποιητικής σου συλλογής “Ονείρου Οδύσσεια” (εκδ. “Γαβριηλίδης”, 2013), σ’ ένα απ’ τα “Ανεπίδοτα (γ)ράμματα” σου: «Γράφω/ Σημαίνει ζητώ παρηγοριά στις λέξεις/ Ζητώ μάταια άσυλο/ ανοίγω μαύρα λαγούμια/ κάτω από τη χιονισμένη σελίδα. Γράφω, γράφεις, γράφει…». Τι ωραίος που είναι και ο “δοκιμιακός” σου λόγος, Ποιητή! «Είναι ιεροτελεστία να διαβάζεις Ελύτη», γράφεις. Και Κουβαρά, είτε γράφει για τον Ελύτη και τον Αναγνωστάκη, είτε δικά του ποιήματα, συμπληρώνω!



• Γιώργο Γιακουμινάκη (Βαγιωνιά), συντ. ανώτερο αξιωματικό της ΕΛ.ΑΣ., ποιητή, Αθήνα:

Ειλικρινά δεν ξέρω τι να πρωτογράψω για το αφιερωμένο στη μάνα Κρήτη, τους απανταχού Αποκορωνιώτες Χανίων και στην οικογένειά σου, τελευταίο σου βιβλίο με τίτλο “Με μαντινάδες τραγουδώ, με ρίμες σας δηγούμαι”, που κυκλοφορήθηκε πρόσφατα από το Κέντρο Ευρωπαϊκών Εκδόσεων Χάρη Πάτση, (Αθήνα 2016) κι είχες την καλοσύνη· να μου στείλεις. «Από τα αναγραφόμενα και σε αυτό το βιβλίο του, αναδύεται η προσωπική ευαισθησία του συγγραφέα, αλλά συγχρόνως και η εκφραστική πληρότητα, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που μπορούμε να πούμε πως είναι υποδειγματική», επισημαίνει στο προλογικό σημείωμα της η ποιήτρια συγγραφέας Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου, μέλος του “Παγκόσμιου Κογκρέσου των Ποιητών”. Τι να προσθέσω εγώ; Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο απ’ τον θαυμασμό μου, ύστερα κι απ’ την “περιδιάβαση” που έκανα στις 180 μεγάλου σχήματος και λίαν επιμελημένες σελίδες του. Πραγματικά «Πανω σε χώματα ιερά είσαι μεγαλωμένος/ και κρητικά ιδανικά πάντα πλημμυρισμένος» για να χρησιμοποιήσω δυο στίχους απ’ την πρώτη ρίμα σου με τίτλο “Η καταγωγή μου”. Καλή συνέχεια στην υπηρεσία του ιαμβικού δεκαπεντασύλλαβου, φίλε!

Χανιώτικα νέα (27.01.2017)