ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

"ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΩΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ"

«Το τοπίο έχει όλη την ομορφιά του ελληνικού καλοκαιριού, που αποπνέει ειρηνικότητα. Οι ελιές θυμίζουν τη βιβλική ατμόσφαιρα του όρους των Ελαιών. Εδώ, σ’ αυτό το κλίμα, που γεννάει πλούσιο καρπό και αναζητά την παραγωγή και τη δημιουργία πρόκειται να συντελεστεί το έγκλημα. Ετοιμάζονται οι άντρες του υπολοχαγού Τρέμπες, σηκώνουν για δοκιμή τα όπλα τους, έτοιμοι να πραγματοποιήσουν την πιο άναντρη πράξη απέναντι στους κατ’ εξοχήν γενναίους Κρητικούς. Ποτέ δε θα γινόταν το αντίθετο: νικητές και ένοπλοι από την Κρήτη να δολοφονήσουν εν ψυχρώ αόπλους, που θα ήταν κάτω από τη δική τους διοίκηση. Γιατί στην ουσία ο όμηρος είναι πρόσωπο που το δίκαιο του πολέμου επιβάλλει να μην εκτελείται, εφόσον δεν έχει αποδειχτεί δικαστικά πως υπέπεσε σε ποινικό αδίκημα. Στις 2 Ιουνίου 1941 δεν υπήρχε καμία δικαιολογία για το ολοκαύτωμα στο Κοντομαρί της Κρήτης. Γιατί μόλις την προηγούμενη μέρα είχαν τερματιστεί οι εχθροπραξίες». Το σχόλιο που κάνει κάτω απ’ αυτήν τη φωτογραφία ο αξέχαστος Βασίλης Π. Μαθιόπουλος, που είναι η δεύτερη στο κεφ. “Η εκτέλεση ενός χωριού: Β’ Το φιλμ του τουφεκισμού” του βιβλίου του “Εικόνες Κατοχής” (εκδ. “Ερμής”, Αθήνα 2006).

«Η τιμωρητική αποστολή αποτελείτο από τον υπολοχαγό Τρέμπες, έναν άλλον υπολοχαγό, έναν διερμηνέα, δύο λοχίες και περίπου 25 αλεξιπτωτιστές του 2ου Τάγματος. Ως φωτογράφος της Μεραρχίας μου, μου επιτράπηκε να συνοδεύσω αυτή την αποστολή. […]

Συνεχίσαμε την πορεία μας για το χωριό Κοντομαρί. Οι άντρες βγήκαν από τα αυτοκίνητα και όρμησαν στα σπίτια της μικρής κοινότητας. Έβγαλαν όλους τους κατοίκους από τα σπίτια τους -άντρες – γυναίκες – παιδιά και τους συγκέντρωσαν στη μικρή πλατεία. Στο μεταξύ σ’ ένα σπίτι βρέθηκε το σακάκι ενός αλεξιπτωτιστή με μια τρύπα από σφαίρα στην πλάτη. Ο Trebes αφού το εξέτασε, έδωσε εντολή να κάψουν το σπίτι. Ένας άντρας παραδέχτηκε ότι είχε σκοτώσει Γερμανό αλεξιπτωτιστή, αλλά δεν ήταν δυνατόν να καταδικάσουμε κανέναν από τους άλλους για εγκλήματα λαφυραγωγία και ως εκ τούτου πρότεινα στον Trebes να μην προβεί στην εκτέλεση του σχεδίου και να μας δώσει εντολή να επιστρέψουμε παίρνοντας εκείνον τον άντρα μαζί μας. Όμως εκείνος ξεχώρισε όλους τους άντρες από το πλήθος και δήλωσε στις γυναίκες -μέσω του διερμηνέα- ότι θα τους εκτελέσουν και ότι πρέπει να τους θάψουν μέσα σε δυο ώρες. Όταν ο Trebes γύρισε την πλάτη του για μερικά λεπτά, κατάφερα να διευκολύνω εννέα άντρες να δραπετεύσουν. Κατόπιν ο Trebes έβαλε τους άντρες να σχηματίσουν ένα ημικύκλιο, έδωσε τη διαταγή του πυροβολισμού και σε περίπου 15 δευτερόλεπτα όλα είχαν τελειώσει». Από τη μαρτυρία του φωτογράφου της εκτέλεσης Φραντς Πέτερ Βάιξλερ. Πηγή: Ζαχαρένια Σημανδηράκη: Κοντομαρί, Η πρώτη εκτέλεση αμάχων μετά τη Μάχη της Κρήτης, βλ. πρόσφατο αφιέρωμα (29 Μαΐου 2021) των “Χανιώτικων νέων” για τη Μάχη της Κρήτης.

Και εν είδει παρέμβασης στις φετινές πολλές και ποικίλες εκδηλώσεις για τα 80 χρόνια από τη Μάχη της Κρήτης η σημερινή στάση στο Κοντομαρί. Σαν απάντηση στους διάφορους συλλόγους των αλεξιπτωτιστών που επιμένουν στις εκδηλώσεις τους. Με αφορμή το αυριανό συναπάντημα με τις ψυχές των πρώτων αδίκως εκτελεσθέντων Κρητικών. Ενθυμούμενος τον στίχο του Γιάννη Ρίτσου απ’ την “Ρωμιοσύνη”: «Αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας»…

ΚΟΡΩΝΟΪΚΑ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

«Πήγα στη λίμνη της Αγιάς, την Κυριακή μια βόλτα/ σαν έφτασα τη μάσκα μου φόρεσα σαν και πρώτα», μας λέει στην πρώτη της σημερινή μαντινάδα η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. «Οι επισκέπτες αρκετοί, στη φύση περπατούσαν/ ξεχάσανε τον κορωνιό και μάσκα δε φορούσαν», επισημαίνει στη δεύτερη. Για να μας προειδοποιήσει στην τρίτη: «Αν είμαστε ανεύθυνοι δεν έχουμε ελπίδα,/ θα πέσουμε στου κορωνιού τη σκοτεινή παγίδα».

«Φλερτάρουν με το βαθύ κόκκινο, για ακόμα μια φορά τα Χανιά», για να επαναλάβω αυτό που έγραψαν στην πρώτη σελίδα τους το περασμένο Σάββατο, τα “Χανιώτικα νέα”… Ότι συνεχίζονται τα “Κορωνοϊκά… στα πεταχτά”, σημαίνει, μεταξύ των άλλων αυτό. Δυστυχώς…

«Ω σκυλί/ πίσω απ’ τον άνθρωπο που πέρασε/ ακολουθείς κι εσύ/ πιστό.// Κι ω θλίψη/ που για να τον προφτάσεις/ δε θα χρειαστεί/ ούτε να τρέξεις». Ένα ακόμα απ’ τα ποιήματα εγκλεισμού που έγραψε ο ποιητής Αλέξιος Μάινας στην ποιητική του συλλογή “Η ανοσία της αγέλης” – “Το ελεγείο του διαβάτη”, ο τίτλος του (πηγή: www.andro.gr).

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 1 Ιουνίου 2021) 

https://www.haniotika-nea.gr/toyto-to-choma-einai-diko-toys-kai-diko-mas/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΗ ΓΙΩΡΓΗ

«Ει τις ευσεβής και φιλόθεος, απολαυέτω της καλής ταύτης και λαμπράς πανηγύρεως. Ει τις δούλος ευγνώμων, εισελθέτω χαίρων εις την χαράν του Κυρίου αυτού. Ει τις έκαμε νηστεύων, απολαυέτω νυν το δηνάριον. Ει τις από της πρώτης ώρας ειργάσατο, δεχέσθω σήμερον το δίκαιον όφλημα. Ει τις μετά την τρίτην ήλθεν, ευχαρίστως εορτασάτω. Ει τις μετά την έκτην έφθασε, μηδέν αμφιβαλλέτω· και γαρ ουδέν ζημιούται. Ει τις υστέρησεν εις την ενάτην, προσελθέτω, μηδέν ενδοιάζων. Ει τις εις μόνην έφθασε την ενδεκάτην, μη φοβηθή την βραδύτητα· φιλότιμος γαρ ων ο Δεσπότης, δέχεται τον έσχατον καθάπερ και τον πρώτον […] Πού σου, θάνατε, το κέντρον; Πού σου, άδη, το νίκος; Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες. Ανέστη Χριστός και χαίρουσιν άγγελοι. Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται. Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς εν τω μνήματι. Χριστός γαρ εγερθείς εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο. Αυτώ η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν». Από τον Κατηχητικό Λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου που διαβάζεται από τον ιερέα στο τέλος της αναστάσιμης λειτουργίας. Και αν μ’ αρέσει να τον ακούω…

«Ήτο ήδη ως δύο μετά τα μεσάνυκτα, όταν ο παπ’ Αγγελής και οι αιπόλοι του έφθασαν εις την Παναγίαν την Δομάν. Το μικρόν εξωκκλήσιον ήτο κτισμένον υπό συστάδα πελωρίων δένδρων, περιβαλλόμενον γραφικώς υπ’ αυτών, σκεπαζόμενον φιλοστόργως από τους κλώνας των. Ο ναΐσκος ήτο πενιχρός, αλλά διετηρείτο και ήτο λειτουργήσιμος. Ήτο δε εκ των ολίγων ναϊδίων, όσα εσώζοντο όρθια από της παλαιάς εποχής. Γείτονες αυτού, χαμηλότερα προς την θάλασσαν, ήσαν το πάλαι εντός της κοιλάδας, της συνεχομένης μεταξύ δύο ακτών, πάμπολλοι ναΐσκοι έως τέσσαρες δωδεκάδες. Οι πλείστοι ήσαν σήμερον ερείπια. Η Παναγία Δομάν, απλή αναπαράστασις της Ζωοδόχου Πηγής του Βυζαντίου, και περιβαλλομένη, ως με στέφανον, από τον αειθαλή κόσμον των πελωρίων δένδρων της, ίστατο ακόμη ορθή, κι εφαίνετο λέγουσα προς τους αδελφούς της, όσοι είχαν γονατίσει, καταβληθέντες από τον κάματον της διά τόσων ετών πορείας. “Παρηγορηθήτε, σας αντιπροσωπεύω εγώ”» Από το διήγημα “Στην Αγι’ Αναστασά” του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Ένα από τα πασχαλινά διηγήματα του Αγίου της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας που επιστρέφω, κάθε χρόνο, το Μεγάλο Σάββατο.

«Κι εκειά που τόνε ψύριζε περνά ‘να περιστέρι/ κι εβάστα και χρυσό σταυρό εις το δεξί του φτέρι./ – Ξύπνα δα Άη – Γιώργη μου που μου ‘πες μη φοβούμαι/ κι αν το σκοτώσεις το θεριό, Θεού παιδί λογούμαι./ Σηκώνετ’ ανατολικά και κάνει τον σταυρό ντου/ και παίζει πρώτη κονταριά και κόβει το λαιμό ντου./ Από τη μέση την αρπά ξεκάπουλα τη βγάνει/ και πειρουνίζει τ’ άλογο τση μάνας τζη την πάει./ Ο αφέντης της εκάθονταν απάνω στο παλάτι,/ κι έσταζε το αχείλι ντου το άδολο φαρμάκι./ Κι η μάνα τζη εκάθονταν πάνω στο παραθύρι/ κι έσταζε το αχείλι τζη φαρμάκι στο ποτήρι./ “Αν σε ξεμίστεψ’ άνθρωπος να του χαρίσω πόλη/ κι αν σε ξεμίστεψε άγιος να χτίσω μοναστήρι”./ “Δε με ξεμίστεψε άνθρωπος να του χαρίσεις πόλη,/ μόν’ με ξεμίστεψ’ άγιος ο Μέγας Άη- Γιώργης”./ Με τα κατάρτια το κερί και με τ’ ασκιά το λάδι/ και με τα τρυγοκόφινα το σερνικό λιβάνι». Οι τελευταίοι στίχοι απ’ το Τραγούδι του Άη- Γιώργη, τον Αργυροκαβαλάρη Άγιο που σκότωσε τον δράκο, όπως μου το είπε η μάνα μου Δέσποινα Κουργιαντάκη -Κακατσάκη το 1977. Κι αυτό στον νου μου. Χριστός Ανέστη, καλοί μου φίλοι!

ΚΟΡΩΝΟΪΚΑ ΣΤΑ... ΠΕΤΑΧΤΑ 

«Τη μέρα της Πρωτομαγιάς στην εξοχή αν πάμε/ τα άνθη να μαζεύουμε, τη μάσκα θα φοράμε;» Η πρώτη απ’ τις τρεις μαντινάδες που μου έστειλε το Μεγάλο Σάββατο, μέρα Πρωτομαγιάς, η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. Ισχύει για αύριο, που τη γιορτάζουμε, όπως τη γιορτάζουμε τέλος πάντων, αλλά και η επόμενη: «Ο κορωνιός αλλεργικός στη γύρη στα λουλούδια,/ γι’ αυτό δεν του αρέσουνε στεφάνια και τραγούδια», μας λέει σ’ αυτήν, για να πάρει αμπάριζα και να συνεχίσει στην τρίτη: «Το Μάιο μυγιάζονται τα ζωντανά στη φύση, να μυγιαστεί κι ο κορωνιός, ντελόγο (αμέσως) να ψοφήσει» Άμποτε!

«Άρχισαν να τον φτιάχνουν/ λίαν πρωί το Μεγάλο Σάββατο, όπως κάθε χρόνο,/ στην αυλή της εκκλησίας,/ ντύνοντάς τον με τ’ αποφόρια τους./ Το μεσημέρι τον έστησαν/ στο καθιερωμένο σημείο/ της τιμωρίας του,/ όπως κάθε χρόνο, λοιδορώντας τον και βρίζοντάς τον./ Το απόγευμα σώριασαν τα λιόκλαδα/ που έφεραν απ’ τα λιόφυτα,/ κάτω απ’ τα πόδια του,/ όπως κάθε χρόνο.// Covid 19/ το όνομα του φετινού Ιούδα/ που έκαψαν τα μεσάνυχτα,/ ψάλλοντας το “Χριστός Ανέστη”». Το ποίημα “Ο φετινός Ιούδας” του γράφοντος, απ’ την ποιητική του συλλογή “Ιχνηλατώντας”. (Χανιά 2021).

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 4. 5.2021)

https://www.haniotika-nea.gr/anastasima-kai-toy-ai-giorgi/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΜΙΚΡΟΣ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΣΤΡΟ

“Μικρός στο Μεγάλο Κάστρο”… Ένα βιβλίο που συνοδεύεται μ’ ένα dvd ή ένα dvd που συνοδεύεται μ’ ένα βιβλίο με τον ίδιο τίτλο… Η τελευταία δουλειά της Μαρινέλλας Βλαχάκη εν μέσω πανδημίας. Ο τελευταίος καρπός της ευθύνης της, όπως ο Νίκος Καζαντζάκης την έχει ορίσει. – «Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ μοναχός μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δεν σωθεί εγώ θα φταίω». Και βέβαια όπως εκείνη επιμένει να την υπηρετεί με άκρα συνέπεια και μόνη και μετά άλλων. Ως λογοτέχνις (έχει εκδώσει οκτώ ποιητικές συλλογές, δύο συλλογές διηγημάτων, οκτώ βιβλία για παιδιά, το μυθιστόρημα “Σιλάνς σιλβουπλέ” και τέσσερα θεατρικά κείμενα), ως ηθοποιός και ως σκηνοθέτις, ως θεατρική παραγωγός (ίδρυσε το 2000 την Εταιρεία Τέχνης “Βιολέττα” που σταμάτησε τη λειτουργία της το 2019) ως παραγωγός πολιτισμού δηλαδή.

“Μικρός στο Μεγάλο Κάστρο”… Όλα ξεκίνησαν, μας λέει η ίδια, στον πρόλογο του περί ου ο λόγος βιβλίου της στο ιστορικό Καφέ “Κήπος” της πόλης μας όταν η υπεύθυνη της Τοπικής Επιτροπής Χανίων του Ελληνικού Τμήματος της Δ.Ε.Φ. Νίκου Καζαντζάκη της μετέφερε την επιθυμία της ίδιας αλλά και του προέδρου του Ελληνικού Τμήματος της Εταιρείας Σήφη Μιχελογιάννη ν’ ανεβάσει επί σκηνής τον Συγγραφέα της Κρητικής Ματιάς, τον Κορυφαίο Έλληνα Συγγραφέα. Ανοιχτή η ώρα… Ήταν και μια παρέα παιδιών που έπαιζαν εκεί και η μπάλα τους κύλησε μέχρι τα πόδια της… Ήταν και ότι λειτούργησαν και λειτουργήθηκαν οι θύμησες απ’ τις αφιερώσεις του Νίκου Καζαντζάκη προς τους γονείς της, που ήταν επιστήθιοι φίλοι του, όταν εκείνοι ζούσαν στο Παρίσι. «Ναι! Ένα δώρο, μια μικρή συμβολή στη διάδοση του έργου του για μικρούς και μεγάλους θα είναι αυτή η δουλειά μου», σκέφτηκε κι άρχισε να γράφει γοητευμένη, όπως πάντα, από τον λόγο του. Συλλέγοντας το υλικό της απ’ την “Αναφορά στον Γκρέκο” και συγκεκριμένα απ’ τις πρώτες συγκινήσεις που ένιωσε ο Μεγάλος Κρητικός, όντας μικρός στο Μεγάλο Κάστρο.

“Μικρός στο Μεγάλο Κάστρο”… Δίδυμος ανθός και επίσης δίδυμος καρπός ενός μεγάλου τμήματος του Καζαντζακικού εμείς, με προεξάρχουσα την Μαρινέλλα, το βιβλίο και το dvd μ’ αυτόν τον τίτλο. “Αφήγημα βασισμένο στις παιδικές αναμνήσεις του Νίκου Καζαντζάκη”, ο υπότιτλός του. Και στα ελληνικά και στα γαλλικά (μετάφραση: Κική Κιτοπούλου), το βιβλίο με προλόγους του Σήφη Μιχελογιάννη, της προέδρου του Ελληνογαλλικού Συλλόγου Χανίων Στέλλας Κουτσουπάκη και του ηθοποιού – σκηνοθέτη Κωστή Καπελώνη το βιβλίο που κυκλοφορήθηκε πρόσφατα σε μια ιδιαίτερα επιμελημένη έκδοση απ’ την “Πυξίδα της Πόλης” του Μαθιού Φραντζεσκάκη. Ο Κωστής Καπελώνης (ραδιοσκηνοθεσία), ο Λεωνίδας Μαριδάκης (μουσική – τραγούδι) και ο Διονύσης Μανουσάκης, εκτός βέβαια από τη Μαρινέλλα (επιλογή και προσαρμογή κειμένου αλλά και τραγούδι) οι συντελεστές του σιντί που κυκλοφορεί ελεύθερα στο διαδίκτυο στη διεύθυνση: www.pyxida.gr

«Η μητέρα μου ήταν αγία! Καθότανε μπρος στο παράθυρο κι έπλεκε κάλτσες, καθάριζε χορταρικά και χτένιζε τη μικρή μου αδελφή. Εγώ κουκουβισμένος σ’ ένα σκαμνάκι, την καμάρωνα και την άκουγα να μου λέει ιστορίες από το χωριό της, τους γονείς της, τ’ αρνάκια, τα κουνέλια, τ’ αμπέλια τη βροχή, το χώμα, το Θεό! Κι όση ώρα μιλούσε, το καναρίνι μας κελαηδούσε και απ’ το ανοιχτό παράθυρο μοσχομύριζαν το γιασεμί, η γαζία κι ο βασιλικός. Δε γελούσε ποτέ, μόνο χαμογελούσε και είχε στέρνες γεμάτη αγάπη και τρυφεράδα για μένα και για όλα τα πλάσματα της γης». Ένα από τα 26 “ψηφιδωτά” του βασισμένου στις παιδικές αναμνήσεις του Νίκου Καζαντζάκη αφηγήματος της Μαρινέλλας. “Μικρός στο Μεγάλο Κάστρο” που κυκλοφόρησε εν μέσω πανδημίας κόντρα στις όποιες δυσκολίες για να ευφραίνει τις ψυχούλες μας.

ΚΟΡΩΝΟΊ ΚΑ ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ 

«Πριν έναν χρόνο άρχισε αυτή η πανδημία/ και στον πλανήτη ξέσπασε μεγάλη τρικυμία», μας λέει στην πρώτη απ’ τις δυο σημερινές της μαντινάδες η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. Για να το… γυρίσει στη συμβουλευτική στη συνέχεια: «Ο κορωνιός μας απειλεί, όμως, να μη φοβάσαι,/ να κάνεις το εμβόλιο ήσυχος(η) να κοιμάσαι», μας λέει στη δεύτερη. Σίγουρη ότι με το εμβόλιο… έχουμε δέσει τον γάιδαρό μας.

«Λάζαρε, δεύρο έξω/ είπε ο Χριστός -/σαν χάδι η φωνή του-/ και ο φίλος του/ τον άκουσε από τον τάφο/ που τον είχαν βάλει/ πριν από τέσσερις μέρες,/ “απολυτρώθη, αναστήθη και σηκώθη,/ ζωντανός σαβανωμένος και με το κερί ζωσμένος”.// Κανένας φόβος για τους ιούς/ των Γραμματέων και των Φαρισαίων./ Υπό την σκέπην του Υιού του Θεού/ ο φτωχός Λάζαρος,/ που συνέχισε τη ζωή του/ από εκεί που την είχε αφήσει,/ δίχως, ωστόσο, να ξαναγελάσει./ Ήταν τόσο φρικτά, εκείνα που είδε,/ εις τον Άδη, όπου πήγε./ Είδε φόβους, είδε τρόμους, είδε βάσανα και πόνους». Το ποίημά μου “Ο Λάζαρος” (από την ποιητική συλλογή “Ιχνηλατώντας”) που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο https://petaxta.blogspot.com/2021/2/blog-post40.html.

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 23. 4. 2021) 

https://www.haniotika-nea.gr/mikros-sto-megalo-kastro/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΑ "ὈΠΛΑ" ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ ΜΑΡΑΚΗ 

 

Και το ποίημά μου “Ιδού εγώ” (απ’ την “ΚΑΖΟΒΑΡ”) στο νου μου, ενώ διάβαζα με το μολυβάκι πάντα ανά χείρας για σημειώσεις (παλιά μου τέχνη κόσκινο) την ιδιαίτερα επιμελημένη ποιητική συλλογή “Όλα είναι όπλα” του νέου Χανιώτη ποιητή Ειρηναίου Μαράκη που κυκλοφόρησε πρόσφατα απ’ τις εκδόσεις “Ατέχνως”. Σε τρίτο, βέβαια, πρόσωπο. Ιδού αυτός! Ο ποιητής, ως ο πρώτος και ο έσχατος άνθρωπος. Ο ποιητής που απευθύνεται εντέλει «σ’ εσένα που αντιστέκεσαι», αλλά και σ’ εσένα που έχεις χρέος να αντισταθείς, χαρίζοντάς σου τα παρά ένα σαράντα (τυχαίο;) ποιήματά του, που μοιάζουν με σταλαγμίτες αγωνίας για τα συμβαίνοντα τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο και με σταλακτίτες αγώνα που παραπέμπουν στον τίτλο του βιβλίου του Τούρκου συγγραφέα Ασίζ Νεσίν «Έτσι ήρθαν τα πράγματα, μα έτσι δεν θα πάνε»…

«Ο Ειρηναίος Μαράκης γεννήθηκε στα Χανιά το 1986 και είναι απόφοιτος της τεχνικής εκπαίδευσης. Συμμετέχει στις ποιητικές ανθολογίες “Τα Γράμματα της Ποίησης”, “Σκληρός Απρίλης 2020 μ.Χ.” (εκδόσεις “Ατέχνως”), “Ποιήματα Ανεμοδαρμένα, Συλλογή Ελληνικής Ποίησης του 21ου αιώνα” δίγλωσση έκδοση, ελληνικά – αγγλικά (εκδόσεις Provocateur) καθώς και σε ψηφιακά συλλογικά έργα (e-books). Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορες λογοτεχνικές σελίδες. Αρθρογραφεί στο διαδικτυακό περιοδικό “Ατέχνως” και στο ιστολόγιο “Ποιητικό Σταυροδρόμι”. Διατηρεί το ιστολόγιο “Λογοτεχνία και Σκέψη”. Το “Όλα είναι όπλα” αποτελεί την πρώτη του ποιητική συλλογή». Το βιογραφικό του Ποιητή, όπως είναι γραμμένο στο φτερό του εμπροσθόφυλλου που το κοσμεί ένα ιδιαίτερα ομιλητικό σκίτσο που φιλοτέχνησε ο Κώστας Ευαγγελάτος. Ο ποιητής μόνος, απορημένος και άπορος μα και ταυτόχρονα πάντα έτοιμος, καθώς κατά που δηλώνει στο πρώτο κιόλας ποίημά του με τίτλο “Βιογραφικό σημείωμα”, «βαδίζει στο δρόμο της εξέγερσης/ κι αν χάνω τα πάντα στον Έρωτα/ τα κερδίζω στην Επανάσταση».

«Σφίξε τα δόντια, ετοιμάσου/ βγες στον δρόμο/ σαν έτοιμος από καιρό/ ωραίος σαν και πρώτα/ προχώρησε σε ρήξεις/ τις ανατροπές τραγούδησε// δεν αξίζει να είσαι ποιητής/ αν σε κάθε πρόκληση/ κάνεις κι ένα βήμα πίσω» (“Διαλεκτικό”). «Κι αν κλαις από φόβο/ δεν πειράζει/ έχουν και τα δάκρυα την αξία τους» (“Σ’ αυτή την εποχή”). «Τρέχει η νύχτα/ κρύβεται/ από ανθρώπους δειλούς/ που στη ζωή τους/ ποτέ δεν τόλμησαν/ ένα φιλί να δώσουν/ μια αγκαλιά» (“Αλλοτρίωση”). «Σε εποχή κρίσης/ ανθίζουν οι συνειδήσεις/ τα χέρια ενώνονται/ οι καρδιές/ και αν ξεστρατίσουμε στο μέλλον/ θα ξαναβρούμε/ το δρόμο μας». (“Εποχή κρίσης”). «Θέλω το ξημέρωμα να με βρει/ Καρούζο να διαβάζω στο μπαλκόνι/ το τσιγάρο να ‘χει σβήσει στο τασάκι/ ενώ μέσα από το δωμάτιό μας/ που θα φωτίζει το φεγγάρι/ εσύ να με καλείς/ σε νέες περιπέτειες» (“Επιθυμία”). «Φεύγεις/ κι εγώ αλήτης/ χαμένο κορμί/ να σου φωνάξω δεν μπορώ/ ίσως και να μη θέλω,/ βάζω το σακάκι μου/ και πάω για μπύρες» (Χαμένο κορμί”). «Όλα είναι όπλα/ η πένα και το μολύβι μας/ το χαρτί και το πληκτρολόγιο… Όλα είναι όπλα/ το τιτίβισμα των πουλιών/ μέσα κι έξω απ’ το κλουβί τους… Όλα είναι/ τα κυριακάτικα τραγούδια μας/ Καζαντζίδης, Μπέλλου, Τσιτσάνης… Όλα είναι όπλα/ οι φίλοι μας και τα πειράγματά τους/ ταινίες, βιβλία, παιχνίδια. Όλα είναι όπλα/ να το θυμάσαι… Να το θυμάσαι όταν θα της κρατάς το χέρι/ για να της πεις/ σ’ αγαπώ». (“Όλα είναι όπλα” (υπόδειγμα διαθήκης)”. Κάποιοι απ’ τους στίχους του Ειρηναίου Μαράκη, σαν δείγματα της γραφής του.

Όπλα ακαταμάχητα τα ποιήματά σου, Ειρηναίε! Εντάξει, δεν μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο μ’ αυτά, το ξέρεις. Όπως δεν τον άλλαξαν άλλωστε όλοι οι ποιητές στους οποίους κάνεις αναφορές, ο Καββαδίας, ο Μαγιακόφσκι, ο Βάρναλης, ο Καρούζος και οι υπόλοιποι. Ότι βοηθούν τους αναγνώστες σου να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι για ν’ αγωνιστούν στη συνέχεια για την αλλαγή του κόσμου, το υπογράφω…

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

«Την πρώτη δόση έκανα, την άλλη περιμένω/ να γίνει ταίρι η φωτιά με κάρβουνο σβησμένο.// Να κάψουνε τον Κόβητα και να τον κάνουν στάχτη/ να βγάλω από μέσα μου το πιο μεγάλο άχτι». Θέμα των ημερών το πότε και αν κάναμε το περίφημο εμβόλιο. Μ’ αυτό ασχολείται στις σημερινές του μαντινάδες ο φίλος ιερωμένος.

Όνειρο εαρινής νυκτός το Πάσχα στο χωριό, όπως το ξέραμε. Αυτό δεν συζητείται. Τα που κατέχαμε να τα ξεχάσουμε για φέτος και από του χρόνου βλέπουμε. Απαισιοδοξίας, από έναν αισιόδοξο το ανάγνωσμα.

«Οι σάτυροι που κυνηγούν τις νύμφες/ δραπέτευσαν από τους αμφορείς/ και κυνηγούν τα όνειρα όσων πάθανε πολλά/ και τους αποδομούν./ Δακρυσμένες αναμνήσεις κάθε βράδυ/ πέφτουν στη λερωμένη χλαίνη τους». Το ποίημα “Βιώματα” του Αντώνη Μπουντούρη (Πηγή: Tokoskino.me)

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 20.4.2021) 

https://www.haniotika-nea.gr/ta-opla-toy-eirinaioy-maraki/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΙ ΤΩΝ ΧΑΝΙΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ 

“Σαν θες να μάθεις και να δεις, πως ζούσανε στη Χώρα/ εις το Καστέλι τω Χανιώ ανέβα κάποιαν ώρα.// Να δεις καντούνια με τειχιά μεγάλα και παλάτια/ και μοναστήρια όμορφα σκάλες και σκαλοπάτια.// Εκει θα δεις με του μυαλού όλη τη φαντασία/ του χρόνου τη διαδρομή και την πολλή ιστορία.// Απ’ τσι Μυκήνες άρχοντες θα δεις και Μινωίτες/ και πρίγκιπες βυζαντινούς θα δεις και Γενοβίτες.// Και στα στενά τσι κοπελιές θα δεις να κουβεδιάζουν/ να γλυκοροζονάρουνε και να διασκεδάζουν.// Θα δεις και τσοι δερβίσηδες ώρες να συζητούνε/ και κοπελάκια όμορφα πιο κει να τζιριτούνε.// Μπορεί ν’ ακούσεις και να δεις τσι ξακουστές καντάδες/ που οι λεβέντες Κρητικοί λέγαν με μαντινάδες.// Αχί και να ‘μουνε πουλί, να μουνε χελιδόνι/ να γρηγοροφτερούγιζα στση Χώρας το μπαλκόνι./ Εις το Καστέλι τω Χανιώ γράφεται ιστορία/ πως με παράδες δεν μπορείς να μπεις στη Μεραρχία”. Γ. Μαυρογιαννάκης.

Αντί προλόγου στην πρώτη σημερινή στάση ο πρόλογος στο αφιερωμένο στον Λόφο Καστέλι, φετινό 104(!) ιδιαίτερα επιμελημένων σελιδών, Ημερολόγιο (για το 2021) που κυκλοφόρησε ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Χανίων. Ό,τι καλύτερο, ύστερα απ’ τα “Λίγα λόγια για το φετινό ημερολόγιο” του προέδρου του Συλλόγου Αντώνη Τσαλαπάκη και πριν απ’ την δασκαλικη διανθισμένη με πλούσιο και σπάνιο φωτογραφικό υλικό, παρουσίαση του Λόφου ανά τους αιώνες. Όχι, επιμένουν να μην είναι, για να χρησιμοποιήσω κάποιους στίχους του δασκάλου – ποιητή Κώστα Καλαπανίδα, “το μακρύ χέρι καμίας εξουσίας”, αλλά να είναι “αφουγκραστές της λαϊκής αγωνίας” οι δάσκαλοι. Επιμένουν να μη δηλώνουν “συμβασιούχοι της αρετής”, αλλά να είναι “πρόμαχοι της αξιοπρέπειας και της τιμής”. Επιμένουν να μην είναι “μόνο συνδικαλιστές του μισθού” αλλά προπάντων “δημιουργοί και φορείς πολιτισμού”. «Άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία της πόλης των Χανίων και όλου του νομού», ο λόφος Καστέλι, όπως υπογραμμίζει στο κείμενό του ο Πρόεδρος του Συλλόγου. Ναι στην ανάδειξή του κι όχι βέβαια στην “ξενοδοχοποίησή” του, όπως σκέφτηκαν και αποφάσισαν στο Πολυτεχνείο Κρήτης. Και γιατί «η αντίληψη ότι τα εκπαιδευτικά ιδρύματα μπορούν να λειτουργούν ως επιχειρήσεις προκειμένου να εξασφαλίζουν την χρηματοδότηση για τη λειτουργία τους είναι καταστροφική για το δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης»…

Στο Καστέλι, επί της κορυφής του λόφου, που βιγλίζει τις Μαδάρες και το Κρητικό Πέλαγος, “έβλεπα” συγκεντρωμένους τους Δασκάλους των Χανίων, ενώ διάβαζα, το περί ου ο λόγος Ημερολόγιο, το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο του οποίου είναι έργο του Κώστα Σπανάκη. Με “επικεφαλής” τα μέλη του Δ.Σ. και τους αιρετούς των εκπροσώπους και βέβαια τους έχοντες την ευθύνη της επιμέλειάς του: τη Δήμητρα Βαλαβάνη, τον Γιάννη Δασκαλάκη, τη Λία Μαστρογιαννίδου, τον Γιώργο Μαυρογενάκη και τον Μανόλη Τζιλιβάκη. Όχι δεν αποπαίδισε ο κλάδος των Δασκάλων”!

ΚΟΡΩΝΟΪΚΑ ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Στον απόηχο της 25ης Μαρτίου οι σημερινές μαντινάδες που μου υπαγόρευσε απ’ το τηλέφωνο ο φίλος ιερωμένος. «Σαν Μπουμπουλίνες μάχονται οι νοσοκόμες τώρα/ στη νέα επανάσταση σ’ ολόκληρη τη χώρα», λέει η πρώτη. «Και καπετάνιοι, οι γιατροί μαζί μας πολεμούνε/ λεύτερη την πατρίδα μας απ’ τον ιό να δούνε», λέει η δεύτερη. Σκλαβιά κι αυτή του κορωνοϊού!

Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας… Στην περίοδο της Γερμανικής Κατοχής… Στην εποχή του κορωνοϊού… Φτου ξελευτερία! Ζήσε μαύρε μου, τον Μάρτη, ζήσε τον Απρίλη, ζήσε τον Μάη, για να φας τον Ιούνη, τον Ιούλη και στη χειρότερη περίπτωση τον Αύγουστο, τριφύλλι. Ωστόσο, εμβολιάσου, μην το συζητάς!

“Κάθομαι στο γραφείο μου, τραπέζι μελαμίνης./ Γύρω μου ξέχειλα ράφια και στοίβες βιβλία,/ άλλα οικειωμένα και άλλα αδιάβαστα της εποχής./ Στο φωτισμένο συνειδητό του εμφανίζονται/ αντικείμενα, πρόσωπα, περιστατικά, σκέψεις…/ Όλα συνθέτουν συμπλέγματα σε συνεχή ροή […] Εικόνες προσώπων και πραγμάτων/ πνέουν μες στο μυαλό σαν δροσούλα αύρας λεπτής./ Κι ακούω αρώματα, κι ακούω φωνές κι επιστροφές,/ λες και ξωκλήσι ξεχασμένο άνοιξε τα πορτοπαράθυρα/ κι υποδέχεται κόσμο στη γιορτή του.// Μένουμε σπίτι/ Φιλιώνουμε και φιλούμε ένοχα/ τον αναγνωρισμένο γύρω μέγα μικρό μας χώρο». Από το ποίημα “Μένουμε σπίτι” του Κώστα Καλαπανίδα.

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 30.3.2021) 

https://www.haniotika-nea.gr/to-kasteli-ton-chanion-kai-oi-daskaloi/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

 ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 

«Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς. Ημείς αν δεν είμεθα τρελοί δεν εκάναμεν την επανάστασιν, διότι ηθέλαμεν συλλογισθή πρώτον διά πολεμοφόδια, καβαλαρία μας, πυροβολικό μας, πυριτοθήκαις μας, τα μαγαζιά μας, ηθέλαμεν λογαριάσει την δύναμιν την εδική μας την τουρκική δύναμη. Τώρα οπού ενικήσαμεν, οπού ετελειώσαμεν με καλά τον πόλεμό μας, μακαριζόμεθα, επαινώμεθα. Αν δεν ευτυχούσαμεν ηθέλαμεν τρώγει κατάραις και αναθέματα». Από τα “Απομνημονεύματα” του Κολοκοτρώνη (καταγραφή: Γ. Τερτσέτη)

«1. Και εσυνέβηκε αυτές τες ημέρες οπού οι Τούρκοι επολιορκούσαν το Μισολλόγι και συχνά ολημερνίς και κάποτε οληνυχτίς έτρεμε η Ζάκυνθο από το κανόνισμα το πολύ. 2. Και κάποιες γυναίκες Μισολογγίτισσες επερπατούσαν τριγύρω γυρεύοντας για τους άνδρες τους, για τα παιδιά τους, για τ’ αδέρφια τους που επολεμούσανε. 2. Στην αρχή εντρεπόντανε να βγούνε και επροσμένανε το σκοτάδι για ν’ απλώσουν το χέρι, επειδή δεν ήτανε μαθημένες». Από τη “Γυναίκα της Ζάκυνθος” του Διονυσίου Σολωμού.

«Διά την αγάπην της τιμής μας στοχασθήτε το με προσοχήν. Μη σας πλανήσουν τα ταξίματα των επιτρόπων και αποστολών των ξένων βασιλειών. Αυτοί είναι τόσο σκλάβοι και δια να μετριάσουν την εντροπήν των, προσπαθούν να αυξήσουν τον αριθμόν των. Αυτοί δεν προσκυνούσι, ειμή τον βασιλέα των και τον χρυσόν. Μην στοχάζεσθε, ω αδελφοί μου, ότι κανείς από αυτούς θέλει θυσιάσει και χρυσόν και στρατιώτας, διά να διωξη τον Οθωμανόν και να μας αφήση έπειτα ελευθέρους! Ω, κάλλιον ένας σεισμός ή ένας κατακλυσμός να μας αφανίση όλους τους Ελληνας, παρά να υποκύψωμεν πλέον εις ξένον σκήπτρον». Από την “Ελληνική Νομαρχία ήτοι Λόγο περί Ελευθερίας” Ανωνύμου του Ελληνος.

«Εκεί οπού φκειανα της θέσες εις τους Μύλους ήρθε ο Ντερνύς να με ιδή. Μου λέγει. “Τι κάνεις αυτού; Αυτές οι θέσες είναι αδύνατες· τι πόλεμον θα κάμετε με τον Μπραΐμη αυτού; – Του λέγω είναι αδύνατες οι θέσεις κι εμείς, όμως είναι δυνατός ο Θεός απού μας προστατεύει και θα δείξωμεν την τύχη μας σ’ αυτές της θέσες της αδύνατες. Κι αν είμαστε ολίγοι εις το πλήθος του Μπραΐμη, παρηγοριώμαστε μ’ έναν τρόπον, ότι η τύχη μας έχει τους Ελληνες πάντοτε ολίγους. Οτι αρχή και τέλος, παλαίοθεν και ως τώρα όλα τα θερία πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε, τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και οι ολίγοι αποφασίσουν να πεθάνουν· κι όταν κάνουν αυτείνη την απόφασιν, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν. Η θέση οπού είμαστε σήμερα εδώ είναι τοιούτη· και θα ιδούμεν την τύχη μας οι αδύνατοι με τους δυνατούς. – “Τρεμπιέν” λέγει κι αναχώρησε ο ναύαρχος”. Από τα “Απομνημονεύματα” του Μακρυγιάννη.

Μικρό αφιέρωμα στη Μεγάλη των Ελλήνων Επανάσταση του 1821, στις Στάσεις σήμερα, προπαραμονή της 200ης Επετείου από την έναρξή της…

ΚΟΡΩΝΟΪΚΑ ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

«Δίχως καταθέσεις στεφάνων./ Δίχως δοξολογίες και πανηγυρικούς. Δίχως παρελάσεις και χειροκροτήματα/ Αδειοι από κόσμο οι δρόμοι./ Περνάει ο κορωνοϊός,/ του Φόβου ο γιος// Θα σε ξαναβρώ στους μπαξέδες /3 του Σεπτέμβρη να περνάς,/ Μπάρμπα-Γιάννη Μακρυγιάννη;». Το πρώτο ποίημα, “Επέτειος 25ης Μαρτίου, ο τίτλος του, απ’ την ποιητική μου συλλογή “Ιχνηλατώντας” που κυκλοφορεί ελεύθερα στο διαδίκτυο (http://petaxta.blogspot.com/2021/02/blog-post40.html). Γράφτηκε πέρυσι, στις 25 Μαρτίου. Αν όχι ακριβώς στο ίδιο, σχεδόν στο ίδιο έργο, θεατές κι εφέτος. Ελπίζοντας ωστόσο ότι η μπόρα -πού θα πάει- στο τέλος θα περάσει.

Ωστόσο στο “κόκκινο” το ΕΣΥ όλη την περασμένη εβδομάδα, στο “κόκκινο” προβλέπεται να ‘ναι κι αυτή που διανύουμε, ενώ οι εμβολιασμοί συνεχίζονται κανονικά. Κάτι αχνοφαίνεται στον ορίζοντα ή ιδέα μας είναι; Ούτως ή άλλως είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε ελπίζοντας και να ελπίζουμε ζώντας!

«Ο κορωνιός αμόρφωτος χωρίς αμφιβολία/ γι’ αυτό και εξαιτίας του έκλεισαν τα σχολεία/ μπροστά στον υπολογιστή κάθονται οι δασκάλοι/ κάνουνε τηλεκπαίδευση οι μαθητές και πάλι./ Το μάθημα στο κινητό το παρακολουθούνε/ ελπίζοντας πως γρήγορα στις τάξεις θα βρεθούνε». Βεβαίως από την Νεκταρία Θεοδωρογλάκη η ρίμα, καλά το καταλάβατε.

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 23.3.2021) 

https://www.haniotika-nea.gr/mikro-afieroma-sti-megali-epanastasi/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΑΝ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΔΙΝΕΣ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ, ΚΥΡΙΕ

«“Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί/ εθνικόν ότι είναι αληθές”. Από τον Διονύσιο Σολωμό/ η επισήμανση/. “Στης πολιτείας τη μάντρα οι λύκοι/ Παντού οι λύκοι!”/ ξεσπαθώνει ο Κωστής Παλαμάς/ “Τιμή σ’ εκείνους όπου στη ζωή των/ όρισαν και φυλάγουυν θερμοπύλες”/ αποφαίνεται ο Κ.Π. Καβάφης/ Οπου και να ταξιδέψω, η Ελλάδα με πληγώνει”, το παράπονο του Γιώργου Σεφέρη. “Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις, εκεί που πάει να σκύψει”, βροντοφωνάζει ο Γιάννης Ρίτσος. Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου/ με τα πρώτα – πρώτα Δόξα Σοι!”, υπογραμμίζει ο Οδυσσέας Ελύτης. “Η Ελλάδα επιζεί μέσα από διαδοχικά θαύματα”/ υπενθυμίζει ο Νίκος Καζαντζάκης…! Τιτιβίσματα χελιδονιών/ οι φράσεις των ποιητών μας/ στην καθιερωμένη εαρινή τους σύναξη-/ “έχει μέλλον το έθνος μας”, το θέμα της. “Υπό την βασιλικήν δρυ” του κυρ. Αλέξανδρου». Το αφιερωμένο στο Γιάννη Κουβαρά, ποίημά μου με τίτλο “Τιτιβίσματα Χελιδονιών” από την ποιητική συλλογή “Οπως το ψωμί”, (εκδ. “Πυξίδα” της Πόλης, Χανιά 2018)

«Το ωραίο και το δύσκολο δεν είναι να κρατήσεις/ Είναι να πέσεις και να σηκωθείς” (Κωσταβάρας) “Πόσες φορές τσακισμένοι – δεν ξανασηκωθήκαμε/ Στηριγμένοι στ’ αποκούμπι αυτών των στίχων σου/ Τους κάναμε δεκανίκια να ξαναπερπατήσουμε/ Κι άλλες φορές – Μεσάνυχτα/ μες στον παροξυσμό της μοναξιάς μας/ δεν βρήκαμε άσυλο./ Στο μυθικό σου βιβλιοπωλείο/ που εσαεί διανυκτερεύει./ Εκτός δακτυλίου/ Εντός ζώνης κινδύνου// Ζηλεύω τους πελάτες σου ποιητή οδοντογιατρέ μου/ Γιατί έχουνε την πολυτέλεια/ Στα άδυτα της ποίησης να εμβαίνουν/ Τόσες διαλέξεις δωρεάν περί τέχνης να κοινωνούνε/ Τα καθημερινά και τον τροχό να λησμονούνε// Μα πάνω απ’ όλα σε ευγνωμονούμε/ Για δυό σου απέριττα πορτραίτα/ Των Μεγάλων Αμιλήτων/ Για την πινελιά σου για του Σολωμού την γλώσσα/ Και την άλλη για τον Κάλβο που φωτισμένον/ Από το μαύρο της γκρεμισμένης ζωής του/ Μας τον παράδωσες αράγιστον εις τους αιώνες.// Εχουμε τώρα/ που να προσευχηθούμε. “Το ποίημα “Πορτραίτο ποιητού εν ώρα εργασίας (Σχεδίασμα) του Γιάννη Κουβαρά, από την ποιητική του συλλογή “Του έρωτα και του έρω(ν)τα”. Ακριβό δώρο του σ’ εμένα, μέσω Διαδικτύου, τις προάλλες.

«Αν δε μου ‘δινες την ποίηση, Κύριε/ δε θα ‘χα τίποτα για να ζήσω/ Αυτά τα χωράφια δε θα ‘ταν δικά μου/ Ενώ τώρα ευτύχησα να ‘χω μηλιές/ να πετάξουνε κλώνους οι πέτρες μου/ να γιομίσουν οι φούχτες μου ήλιο/ η έρημος μου λαό/ τα περιβόλια μου αηδόνια. […] Ωστόσο/ δεν ξοδεύω τον ήλιο σου άδικα/ Δεν πετώ ούτε ψίχυλα απ’ ό,τι μου δίνεις/ Γιατί σκέφτομαι την ερμιά και τις κατεβασιές του χειμώνα./ Γιατί θα ‘ρθει το βράδυ μου/ Γιατί φτάνει όπου να ‘ναι/ το βράδυ μου, Κύριε, και πρέπει/ να ‘χω κάμει πριν φύγω την καλύβα μου εκκλησιά/ για τους τσομπάνηδες της αγάπης”. Από το ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου “Αν δε μου ‘δινες την ποίηση Κύριε”. Εν είδει επιλόγου. Οι εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας της Ποίησης, μεθαύριο, 21 Μαρτίου. Αν δεν μας έδινες την ποίηση, Κύριε…

ΚΟΡΩΝΟΪΚΑ ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

«Ερημη πόλη σε “βαθύ κόκκινο τα Χανιά”, την αρχή της εβδομάδας», όπως γράφει σε πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ η εφημερίδα μας (“Χ.Ν.”, 15 Μαρτίου). Σ’ αυτό το… χρώμα και οι μαντινάδες που μου υπαγόρευσε από τηλεφώνου ο φίλος ιερωμένος: “Κίσσαμος, Σέλινο, Σφακιά τ’ Αποκορώνου όλα/ κόκκινα μείναν τα χωριά σαν του Μαρτιού τη βιόλα./ Αλίμονό μας στα Χανιά και στα περίχωρα του/βάφτηκαν κόκκινα βαθειά στο χρώμα του αιμάτου/ Κι ο Κόβητας μας κυνηγά για να μας πιεί το αίμα/ κι ας λέν κάποιοι ανόητοι πως είναι όλα ψέμα». Να έχουν αλλάξει τα πράγματα προς το καλύτερο, όταν εσείς θα τις διαβάζετε, η ευχή μου.

«Εμβολιάζομαι, εμβολιάζεσαι, εμβολιάζεται, εμβολιαζόμαστε, εμβολιάζεστε, εμβολιάζονται… Σε ενεστώτα χρόνο σε όλα τα πρόσωπα ενικού και πληθυντικού το ρήμα. Εμβολιάστηκα, εμβολιάστηκες, εμβολιάστηκε, εμβολιαστήκαμε, εμβολιαστήκατε, εμβολιάστηκαν… Να γίνει Αόριστος ο ενεστώτας, όσο γίνεται πιο γρήγορα.

«Είμαστε όλοι μασκοφόροι/ περιώνυμα ομώνυμα κλάσματα/ με ίδιο παρανομαστή/ μιας κοινωνίας – φάντασμα – φαντάσματα/ χωρίς προοπτική./ Φοράμε μάσκα από χαρτί/ μάσκα απλή βαμβακερή/ μάσκα μοντέρνα πλουμιστή/ καθώς μας επιβάλλει/ τούτη η ώρα η κακή./ Μάσκα χλιδάτη παρδαλή/ περίτεχνη πολιτική./ Γίναμε θέλοντας και μή/ από τη μία τη στιγμή/ στην άλλη μασκοφόροι./ Κι είμαστε όλοι ύποπτοι φορείς/ οι προσωπιδοφόροι/ πανομοιότυποι θαρρείς/ σαν κλάσματα ομώνυμα/ κλάσματα περιώνυμα/ με ίδιο παρανομαστή»! Το ποίημα “Μασκοφόροι” της Ελένης Χωρεάνθη, εν είδει επιλόγου. Τα λέει όλα η και καλή μου φίλη, καταξιωμένη ποιήτρια.

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 19.3.2021) 

https://www.haniotika-nea.gr/an-den-mas-edines-tin-poiisi-kyrie-2/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΗΣ  ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ 

 Καλή Σαρακοστή! Πέρασαν οι Απόκριες κι άρχισε  η πάλαι ποτέ για όλους ή σχεδόν για όλους περίοδος της νηστείας και της προσευχής.

Αδιανόητο για τη μάνα μου να μην τηρηθούν κατά γράμμα τα “ειωθότα”. Απαγορευμένο είδος το κρέας και το ψάρι (πλήν του μπακαλιάρου την ημέρα του Ευαγγελισμού), όπως, βέβαια, και το γάλα με όλα τα παράγωγα του, μέχρι και το Μεγάλο Σάββατο, με… αυυστηροποίηση των διατάξεων τις Τετάρτες και της Παρασκευές που δεν επιτρεπόταν ούτε το λάδι. Αδιανόητο επίσης να μην πηγαίνουμε με το λιοβασίλεμα στην εκκλησία, τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα για ν’ ακούσομε τον… Ντυνάμεο (το γνωστό τροπάριο “Κύριε των Δυνάμεων μεθ’ ημών γενού…) κάνοντας τις μετάνοιες μας και οπωσδήποτε κάθε Παρασκευή στους Χαιρετισμούς της Παναγίας. Οχι, δεν είμαι από εκείνους που υποστηρίζουν ότι η εποχή εκείνη ήταν καλύτερη και οι άνθρωποί της αθώοι, όπως τα πρόβατα, αυτό δα έλειπε. Ωστόσο αυτά τα χρόνια είναι η πατρίδα μου και σ’ αυτά, συχνά-πυκνά, μου αρέσει να επιστρέφω. Σαν ένα παιδί με γρατζουνισμένο γόνατο, κουρεμένο κεφάλι και ακούρευτα όνειρα για να θυμηθώ τον Οδυσσέα Ελύτη. Προπάντων αυτήν την περιόδο του εγκλεισμού, λόγω κορωνοϊού…

Σαν μια καλόγρια δίχως στόμα, με τα χέρια σταυρωμένα στη μέση της, έτοιμα για τις απαραίτητες προσευχές και με εφτά πόδια, σχεδίαζαν σ’ ένα χαρτί τη Σαρακοστή, πολλές απ’ τις παλιότερες νηπιαγωγούς, τηρώντας ένα παμπάλαιο έθιμο του καιρού που δεν υπήρχαν ημερολόγια. Τι “ιεροτελεστία” κι αυτή να κόβουν στο τέλος κάθε εβδομάδας κι από ένα πόδι! Και τι χαρά στο κόψιμο του τελευταίου ποδιού! «Το τηρώ ακόμα», μου είπε τις προάλλες μια καλή μου φίλη νηπιαγωγός για να προσθέσει λάμποντας από χαρά. «Και δεν είμαι η μόνη»…
Άρωμα άλλων εποχών.

«Ήρθανε πάλι τα σπερνά του Μάρτη και τ’ Απρίλη/ ήρθε η σεμνή Σαρακοστή ντυμένη σαν Παρθένα/ Ηρθε ξανά της άνοιξης το μαγικό το δείλι./ Κι όλα καλούνε την ψυχή να ‘ρθει Χριστέ σε Σένα/ να Σου μιλήσει ταπεινά και να σε ικετέψει/ να της πραΰνει τους καημούς και τη σκληρή τη σκέψη// Ήρθανε πάλι τα σπερνά και καθ’ αργά σημαίνουν/ στις εκκλησίες τα σήμαντρο κι ανάβουν τα καντήλια/ Οι μάνες παίρνουν τα παιδιά κι αργά – αργά πηγαίνουν/ να κάνουν τις μετάνοιες των δεμένες στα μαντήλια./ Από τα πλάγια του χωριού φτάνουνε κουρασμένοι/ οι ζευγολάτες κι οι βοσκοί στα χώματα τριμμένοι.// Ήρθανε πάλι τα σπερνά κι οι ψάλτες σιγολένε:/ “Κύριε των δυνάμεων”, ψυχή, ψυχή μου, ανάστα!/ Τω Υπερμάχω ψάλλουνε κι οι πονεμένοι κλαίνε/ Φρέσκα λουλούδια και ανθοί κομμένοι από τη γλάστρα/ στολίζουνε την Παναγιά και ο Παπάς μπροστά της/ αρχίζει τους Χαιρετισμούς: Αγγελος Πρωτοστάτης. Από το ποίημα “Ηρθανε πάλι τα σπερνά”… του μακαριστού μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίου Γαλανάκη (“Απλές Ωδές”, εισαγωγή – επιμέλεια Σταμ. Απ. Αποστολάκης, έκδ. “Ερεισμα”, Χανιά, 2014)

ΚΟΡΩΝΟΪΚΑ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

«Να ‘μοιαζε με χαρταετό ο κορωνιός μακάρι/ να φύσαγε ο άνεμος, μακριά για να τον πάρει./ Να ήτανε χαρταετός μόνο για μία ώρα να πέταγε ο κορωνιός αλάργο από τη χώρα». Οι δύο τελευταίες μαντινάδες που έστειλε η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη στη στήλη. Μακάρι, αλλά…

Σε βαθύ κόκκινο από κόκκινο από το Σάββατο της Αποκριάς και τα Χανιά. Τηλεκπαίδευση σε όλα τα σχολεία της χώρας από σήμερα, μέχρι το τέλος του μήνα και βλέπουμε. Και μη χειρότερα, γιατί υπάρχουν και τα χειρότερα. Ωστόσο οι εμβολιασμοί συνεχίζονται, όπως συνεχίζονται.

«Χτίσανε ορίζοντα με σιδερένιο τοίχος/ απ’ άκρη σ’ άκρη/ πάνω του προβάλλονται με digital ήχο/ σε ύψη, σε μάκρη/ της ημέρας το χάραμα, της δροσιάς η εσπέρα/ κι η γιγαντοοθόνη/ θα παίζει σε φιλμ την ζωή, φιλεύσπλαχνο τέρας/ θα μας μερώνει. Στην οθόνη τα δέντρα, ζώα, άστρα, τα πουλιά/ στ’ αυτοκίνητα μέσα/ θα φορούμε υψηλής ευκρίνειας γυαλιά, και ε! για μόλα, ε! για λέσα/ σαν η εικόνα της θάλασσας απλώνει μπρός μου/ θα ’μαι ο κτήτωρ του κόσμου». Από την ποιητική συλλογή “Pixels” του Δημήτρη Κοσμόπουλου.

Και το ποίημα του Κ.Π. Καβάφη “Σοφοί δε προσιόντων” μου θύμισε με τους παραπάνω στίχους του ο Δ. Κοσμόπουλος. Το παραθέτω ολόκληρο για προβληματισμό: «Οι άνθρωποι γνωρίζουν τα γινόμενα/ Τα μέλλοντα γνωρίζουν οι θεοί/ πλήρεις και μόνο κάτοχοι πάντων των φωτών/ Εκ των μελλόντων οι σοφοί τα προσερχόμενα/ αντιλαμβάνονται. Η ακοή/ αυτών κάποτε εν ώραις σοβαρών σπουδών/ ταράττεται/ Η μυστική βοή/ τους έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων/ Και την προσέχουν ευλαβείς. Ενώ εις την οδόν/ έξω ουδέν ακούουν οι λαοί».

Χανιώτικα νέα (Καθαρά Δευτέρα, 15. 3.2021) 

https://www.haniotika-nea.gr/tis-megalis-sarakostis-2/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

 ΤΟ "ἙΡΕΙΣΜΑ" ΚΑΙ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ

Τρία συν δυο βιβλία το τελευταίο τετράμηνο της περασμένης χρονιάς απ’ τις εκδόσεις “Έρεισμα”, υπεύθυνος των οποίων είναι ο και ιστορικός ερευνητής αλλά και ποιητής Χρήστος Μαχαιρίδης. Το “Νικηφόρος Συντζανάκης: Ο επίσηκοπος του χρέους και της προσφοράς στην εκκλησία και την πατρίδα” του Νικολάου Χ. Χριστοδουλάκη, το “Ησιόδου Έργα και Ημέραι”, σε έμμετρη μετάφραση του Γεωργίου Ψυχουντάκη, το “Θεατρικό ”Δύο γάμοι κι ένας φόνος” του Αντώνη Νικολιουδάκη τα τρία πρώτα. “Το Ιστορικό Αρχείο Κρήτης: Ένα πνευματικό Ίδρυμα – Εκατό χρόνια προσφοράς” του Κωνσταντίνου Π. Φουρναράκη και το “Η Ιερά Μονή Αγίου Ματθαίου Χανίων: Τα περί αυτήν εκκλησιατικά Ιδρύματα και η Πατριαρχική Σχολή Κρήτης” του Ευαγγέλου Γ. Δελάκη το τέταρτο και το πέμπτο, που έχουν μεν ως εκδότες τον Σύλλογο “Φίλοι Ιστορικού Αρχείου Κρήτης και την Πατριαρχική Σχολή Κρήτης αντίστοιχα, πλην όμως και αυτών, όπως και των άλλων, ο Χρήστος Μαχαιρίδης είχε την επιμέλεια της εκτύπωσης. Βιβλιοβροχή, εν μέσω πανδημίας, απ’ το “Έρεισμα”, που και βέβαια συνεχίζει την έκδοση του ομώνυμου περιοδικού Λόγου και Τέχνης…

Από “Έρείσματος” άρξασθαι… η σκέψη που έκανα με το που γύρισα στο σπίτι μου τις προάλλες, έχοντας γεμάτη την τσάντα μου με τα δώρα που μου έδωσε ο Χρήστος, όταν πέρασα από το βιβλιοπωλείο του για να του πω ένα “γεια”. Για το τελευταίο, το με αρ. 49-50 (10-11) τεύχος που καλύπτει την Ανοιξη και το Καλοκαίρι του 2020, ο λόγος. Ένα ιδιαίτερα επιμελημένο και διανθισμένο με πλούσιο φωτογραφικό υλικό, όπως και τα προηγούμενα, 218 σελίδων(!) τεύχος, που είναι αφιερωμένο στη γιατρό – ποιήτρια Νίκη Ζαχαριουδάκη (Αλόη Δρυός) που έφυγε νωρίς για τον Επουράνιο Παρνασσό. “Χανιά 1897” του Βίκτωρα Μπεράρ, “Χουσεΐνηδες, η δυναστεία κρητικής καταγωγής που κυβέρνησε την Τυνησία για δυόμιση αιώνες (1705 – 1957)” του Γιώργου Λιμαντζάκη, “Άγνωστες έρευνες στο Δικτυναίο ιερό στις αρχές του 20ου αιώνα” του Γιάννη Χαιρετάκη, “Ο Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής Ιάκωβος” του Χάρη Μπίσια, “Οι παράδες του Ιουλίου” (διήγημα) του Μάρκου Μαριδάκη, “Ανδρονίκη Ζαχαριουδάκη (Αλόη Δρυός): “Γύμνασμα Ψυχής”, “Αέρας γίνε”, “Κατάστικτη” (ποιητικές συλλογές), Εκδ. ‘Ερεισμα” της Ρούλας Βουράκη, “Αρχαίες καταβολές σε ένα παραμύθι του Πόντου” του Μιχάλη Μιλιδάκη. “Οι δύο κλέφτες” της Ρούλας Βουράκη και βέβαια η τακτική στήλη του Εκδότη “Σχολιάζοντας την επικαιρότητα”, τα περιεχόμενα του τεύχους…

Επιστρέφω σ’ ένα απ’ τα βιβλία και συγκεκριμένα στο “Ησιόδου Έργα και Ημέραι” σε έμμετρη μετάφραση του Γεωργίου Ψυχουντάκη. Και σαν μνημόσυνο στον γνωστό και διεθνώς Ασηγωνιώτη και ως μεταφραστή στην κρητική διάλεκτο των ομηρικών επών, συγγραφέα του “Κρητικού Μαντατοφόρου”. Προπάντων όμως γιατί το έργο του αυτό βγαίνει σε βιβλίο για πρώτη φορά. Κλείνω με έξι “ησιώδειους” στίχους, όπως ο Γιώργης Ψυχουντάκης, που έφυγε πριν από 15 χρόνια για τη Χώρα των Μακάρων τους απέδωσε: “Ο μέγας Δίας, π’ εύκολα δύναμη αυτός θα δώσει/ κι εύκολα εκείνος τον μικρό θα τόνε ταπεινώσει/ συντρίβει και τον δυνατόν κι άσημον μεγαλώνει/ και τον καμπούρη στένει ορθό, κι εύκολα μαραζώνει/ και τον καμαρωμένο αυτός, Δίας, π’ απ’ τα ψηλάθια/ βαριοβροντά, τα υπέρτατα που κατοικεί παλάτια”. Προς γνώσιν…

ΚΟΡΩΝΟΪΚΑ ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ 

«Ετρώγανε και πίνανε, γλεντούσαν οι ριζίτες/ μα άλλος τους ετοίμαζε το μέλι με τις πίτες», μας λέει στην πρώτη σημερινή του μαντινάδα ο φίλος ιερωμένος. Για να συμπληρώσει στη δεύτερη: «Ο Κόβης αρχιμάγερας έγινε και τους βάζει/ μες στα καζάνια και μαζί μικρούς, μεγάλους βράζει». Να μη δίνουμε “δικαιώματα” στον… Κόβη, το μήνυμα του.

Εκεί που νομίζεις ότι είσαι στο απυρόβλητο, εκεί έρχεται και σε βρίσκει ο… κόβης. “Φύλαγε τα ρούχα σου, για να ‘χεις τα μισά”. Κι αν ισχύει αυτήν την εποχή, επί κορωνοϊού, η παροιμία.

«Όταν οι αισθήσεις δεν αρκούν/ κι ορφανεύουνε οι λέξεις,/ τότε η διαίσθηση οξύνεται/ και η υποψία./ Μεταμφιέζομαι σε ιχνηλάτη./ Μυρίζω τις σελίδες του βιβλίου που διαβάζω./ Στ’ ανάγλυφα του φεγγαριού τα μέρη/ πηγαινοέρχομαι,/ τα ορατά και τα αόρατα/ με τηλεσκόπιο τη θύμηση./ Ένα παράθυρο δεν έκλεισε καλά,/ ένας τριγμός της παλιάς πόρτας/ τη νύχτα φοβερίζει/ και τα στοιχειά ξορκίζει. Γαλάζιο απομεινάρι οι σκέψεις/ χορεύουν στον μονότονο ρύθμο της κουκουβάγιας,/ όπως η νύχτα ορίζει». Το ποίημα “Νύχτα” της Νίκης Ζαχαριουδάκη (Αλόης Δρυός” από την ποιητική συλλογή “Αέρας γίνε”.

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 12.Μαρτίου 2021) 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

"ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΣΥΝΑΡΜΟΛΟΓΕΙΤΑΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ"

«Όλα τα χρώματα μάζεψε το χέρι σου/όπως μαζεύεις τ’ απλωμένα ρούχα./ Όλα τα αρώματα μάζεψες/ όπως κλείνεις τα παραθυρόφυλλα της άνοιξης.// Είσαι η θαλπωρή του κάθε ταξιδιού/η αγάπη που στρώνει το τραπέζι/ η λιακάδα στο ρυτίδωμα του δειλινού/ το μεγάλο ξανθό στρώμα της καλοκαιρινής νύχτας.// Είσαι πίσω απ την πηγή των χρόνων/ Το ρίγος από το ζεστό νερό του ήλιου/ αραχνοΰφαντο πέπλο που μαγεύει τον ουρανό/ μήτρα των μεγάλων γαλάζιων ονείρων.// Μέσα σου συναρμολογείται το θαύμα/ η μεγαλειώδης ενατένιση του γαλαξία./ Φωτίζεις το μυστηριακό σκότος τ’ ουρανού/ του κόσμου το χαμόγελο σε κάθε μέρα που ξημερώνει». Το ποίημα “Γυναίκα” του Γρηγόρη Γεωργουδάκη, που γράφτηκε ειδικά για τη στήλη.

«Πάει καιρός που το ταβάνι στάζει μνήμες/ όσο και να προσπαθώ να λύσω το πρόβλημα/ Δεν τα καταφέρνω/ Γι’ αυτό φέρνω ειδικούς/ Μήπως και βρω μιαν άκρη/ Ένας μου είπε: / Τόση υγρασία που είναι κλεισμένη/ Στη μνήμη/ Τη βαραίνει/ Άλλος: / Να σκάψω το ταβάνι/ Και να φτιάξω τη μνήμη από την αρχή/ Και ένας τρίτος:/ Τόσο ελαφριά που είναι/ Δεν μπορεί να κρατηθεί και πέφτει// Κανείς τους δεν μου είπε/ Πόσο ακόμη θ’ αντέχω/ Να σκουπίζω το πάτωμα/ Ψάχνοντας να σε βρω». Το ποίημα “Η μνήμη δεν τελειώνει” του Λεωνίδα Κακάρογλου από την ποιητική του συλλογή “Οι τίγρεις των δωματίων” (εκδ. βιβλιοπωλείον της ΕΣΤΙΑΣ” Αθήνα 2017).

«Η μορφή σου κραυγάζοντας/ στις παρηγορήτρες παραισθήσεις/ του χαμένου ταξιδιώτη της ερήμου/ κρατήσου./ Η μορφή σου φωνάζοντας/ στην ύστατη απελπισμένη στιγμή/ του παλεύοντα μοναχικού ναυαγού,/ κρατήσου./ Η μορφή σου ψιθυρίζοντας στο κρεμασμένο στο χάος χέρι/ του απελπισμένου ορειβάτη,/ κρατήσου.// Στο οπλισμένο χέρι της ρουτίνας/ και του μακρινού καρυωτακισμού, ξανάρθες,/ μεταμψυχωμένη άνοιξη,/ κορυφαία του χορού,/ αγαλμάτινη θεά,/ να ραντίσεις με μαγικό φίλτρο/ ζεσταίνοντας τη νάρκη των ονείρων»… Άτιτλο ποίημα του Μανόλη Λεφάκη, από την ποιητική του συλλογή “Η μετοικεσία του ονείρου” (εκδ. “Έρεισμα”, Χανιά, 2001).

«Γύρω η φύση:/ Λουλουδιασμένη, καταπράσινη,/ με τα πουλιά να πεταρίζουν ξέγνοιαστα,/ με τα ζουζούνια να φτεροκοπούν ολούθε.// Γύρωθε ουρανόξυστα βουνά/ καθιές αητών, θεών και θρύλων.// Και παρακεί νερένια ερημιά/ η θάλασσα/ να σιγογλύφει της στεριάς/ τ’ αρχίνημα.// Και πάνω ένας ήλιος καυτερός να παίζει το κρυφτό μ’ ένα φεγγάρι,/ στο αστερόχτιστο λιβάδι τ’ ουρανού.// Εγώ στη μέση του ονείρου/ μ’ ένα λουλούδι κι ένα μήλο/ εις τα χέρια/ ν’ αποζητώ την Εύα.// “Δε θα τη βρεις…”/ μίλησε μια φωνή στα μέσα μου./ “…αν θες να ζήσεις στον Παράδεισο”./ Κι εγώ έδεσα στην ουρά του όφη/ τ’ αρχέγονό μου ένστιχτο,/ κι έψαξα μες στις φυλλωσιές/ του εαυτού μου το συμπλήρωμα…» Το ποίημα “Ο παράδεισος και η Εύα” του Γιάννη Θ. Πολυράκη από την ποιητική του συλλογή “Δάνειο χωμάτων”. (εκδ. “Εριφύλη”, Αθήνα 2007)

Επίλογος στην Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας που ήταν χθες, οι “φωνές” των τεσσάρων Χανιωτών ποιητών…

ΚΟΡΩΝΟΪΚΑ ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Στο βαθύ κόκκινο… πλέουν και οι τρεις σημερινές μαντινάδες της Νεκταρίας Θεοδωρογλάκη, όπως της τις υπαγόρευσε… η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, όταν γράφτηκαν. «Ο κορωνιός στα κόκκινα την έντυσε τη χώρα/ τα κρούσματα του Κοβητά πήραν την ανηφόρα», μας λέει στην πρώτη. «Η πολιτεία προσπαθεί να τον περιορίσει/ η καραντίνα δυστυχώς είναι η μόνη λύση», υποστηρίζει στη δεύτερη. Για να καταλήξει στην τρίτη: «Ο κορωνιός “κοκκίνησε” ακόμα και την Κρήτη,/ άντε να τον γκρεμίσουμε από τον Ψηλορείτη». Για να δουμε, αν θα δούμε, πώς θα δούμε, τι θα δούμε, Νεκταρία! Βλέποντας και κάνοντας πορεύομαστε, γιατί να το κρύψουμε!

«Αποφεύγουν, όπως ο διάβολος το λιβάνι,/ να μιλούν για την αφεντιά του/ ορισμένοι./ Θέλοντας να τον ξορκίσουν,/ λένε συνεχώς το όνομα του/ κάποιοι άλλοι./ Με τις σφεντόνες των παππούδων τους/ τον αντιμετωπίζουν τα παιδιά./ Κι ενώ οι πολλοί/ φοβούνται και τον ίσκιο του,/ κάποιοι, με άσπρες και πράσινες μπλούζες,/ τον αντιμετωπίζουν/ στα μαρμαρένια αλώνια/ σίγουροι ότι στο τέλος θα νικήσουν.// Υπέρ πάντων ο αγών». Το ποίημα μου “Στα μαρμαρένια αλώνια” από την ποιητική συλλογή “Ιχνηλατώντας”, που κυκλοφορεί από τα τέλη του Φλεβάρη ελέυθερα στο Διαδίκτυο (https://petaxta.blogspot.com/ 2021/blog-post.40.html). Με τη σημείωση ότι γράφτηκε στις 26 Μαρτίου 2020, πριν ένα χρόνο, ένα χρόνο – αιώνα…

”Προσέχουν οι Χανιώτες”, “παρά την κόπωση από τα μέτρα”, διαβάζω στην πρώτη σελίδα των “Χ.ν.” το πρωί του περασμένου Σαββάτου 6 Μαρτίου. Κοιτάζω έξω απ’ το παράθυρο μου. Στο να κλάψει ή να γελάσει ο Μάρτης… Στο να πάω ή να μην πάω στο Νίππος για αγροτικές εργασίες εγώ…

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 9.3.2021) 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

85 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΒΕΝΙΖΕΛΟ 

«Ήταν η νύχτα της Πέμπτης 12 προς την Παρασκευή 13 Μαρτίου 1936. Το πρωί», περιγράφει η Έλενα, “κατά τις οκτώ, μπαίνοντας στο δωμάτιο του προς τα δεξιά. Στις ανήσυχες ερωτήσεις μου δεν έδωσε καμία απάντηση! Οι δύο Γάλλοι γιατροί που κλήθηκαν εσπευσμένα διέγνωσαν αμέσως εγκεφαλική συμφόρηση.

Η ομιλία του έγινε ακατάλληπτη και επαναλάμβανε μονότονα τη φράση: “Δεν είμαι καλά! Σε λίγο το ρόδινο χρώμα χάθηκε από τα μάγουλά του και το βλέμμα του άρχισε να σβήνει. Σε μια στιγμιαία αναλαμπή αναγνώρισε τον Σκουλά και με τρυφερότητα ακούμπησε το χέρι του στον ώμο του. Οι πρώτες πληροφορίες για τη σοβαρότητα της κατάστασής του έφτασαν στην Αθήνα μέσω του Γερμανικού Πρακτορείου Ειδήσεων. Αμέσως μετά ο Σοφούλης έλαβε ένα ανησυχητικό τηλεγράφημα: “Με βαθύτατη οδύνη, γνωρίζω ότι Πρόεδρος ασθενεί σοβαρότατα! Έλενα Βενιζέλου”». Για την αρχή του επερχόμενου τέλους της γήινης παρουσίας του Εθνάρχη, που θα συμβεί στις 18 Μαρτίου 1936, στο Παρίσι, όπου ζούσε αυτοεξόριστος, ο λόγος στο παραπάνω απόσπασμα που είναι απ’ το μνημειώδες δίτομο έργο του γενικού διευθυντή του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος” (Έκδοση του Ιδρύματος και του Βιβλιοπωλείου της Εστίας).

Με αφορμή την ολοκλήρωση της ταινίας μικρού μήκους “85 χρόνια χωρίς τον Βενιζέλο”, μια παραγωγή του Ιδρύματος, η προβολή της οποίας έχει προγραμματιστεί να γίνει ανήμερα της επετείου της συνάντησης του Εθνάρχη με την αθανασία, η παρούσα στάση. Για μια “εμβληματική” ταινία που αναφέρεται στις τελευταίες μέρες του Μεγαλύτερου Έλληνα Πολιτικού και που αναπαριστά τα γεγονότα της εποχής, στηριγμένη στο προαναφερθέν έργο του Νίκου Παπαδάκη, σε σκηνοθεσία του Θανάση Θεολόγη, με πρωταγωνιστές τους ηθοποιούς Γρηγόρη Βαλτινό, Μιχάλη Αεράκη και Αναστασία Γκολέμα, πρόκειται. Για έναν ακόμα “ανθό” του βελιζελικού εμείς που κάρπισε και που αποτελεί “προπομπό” των σχεδίων του Ιδρύματος για τη δημιουργία ενός αφιερωμένου στον Ελευθέριο Βενιζέλο, φιλόδοξου σήριαλ με στόχο την προβολή του στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.

«Ανηφορικός ο δρόμος προς το Θέρισο,/ δύσκολα τον ανεβαίνεις./ Κατηφορικός ο δρόμος από το Θέρισο,/ μεγάλος ο κίνδυνος/ να γκρεμιστείς/ κατεβαίνοντας./ Λίγοι τον ανέβηκαν,/ λιγότεροι απ’ αυτούς τον κατέβηκαν./ Ο πρώτος των τελευταίων/ λεγόταν Ελευθέριος Βενιζέλος./ Να τον (παρ)ακολουθήσουμε σήμερα./ Μεγάλος δάσκαλος/ στο μάθημα της πολιτικής ορειβασίας». Και στο ποίημα μου “Ο δρόμος του Θερίσου”, που είχα γράψει πριν από κάποια χρόνια, με αφορμή την επέτειο της ομώνυμης Επανάστασης στα 1905, σε λίγες μέρες (10 Μαρτίου) ο νους μου, και με αφορμή τη δήλωση του γενικού διευθυντή του Ιδρύματος που φέρει το όνομα του Εθνάρχη, Νίκου Παπαδάκη (βλ. “Χ.ν.” 3.3.2021) που εκφράζει την αντίθεσή του για την επανατοποθέτηση του αγάλματος του πρίγκιπα Γεωργίου στη Σούδα.

ΚΟΡΩΝΟΪΚΑ ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ 

«Ανάθεμα τον ιό τον τρις καταραμένο/ και να τον δει η μάνα του η… Κοβητσιά θαμμένο», μας λέει στην πρώτη από τις μαντινάδες που μου υπαγόρευσε τηλεφωνικά, αυτή τη φορά, ο φίλος ιερωμένος. «Όλος ο κόσμος να χαρεί και άσπρα να φορέσει/ σαν το πουλί ελεύθερο να ζήσει να μπορέσει», μου λέει στη δεύτερη. Ωραίος, όπως πάντα! Και βέβαια ευρηματικός. Κοβητσιά αποκαλεί τη μάνα του… Κόβη ή Κόβητα, αποκαλεί τον λεγάμενο ο φίλος μου. Ανάθεμα και τρις ανάθεμο τον, πάτερ!

Από το κίτρινο στο κόκκινο… μιας μέρας δρόμος. Είμαστε στο κίτρινο, τι καλά, λέγαμε κι ονειρευόμαστε το πράσινο, τι κατάκαλα! Κι εκεί που το ονειρευόμαστε ωραίοι στην αμεριμνησία μας και αμέριμνοι στην ωραιότητά μας, μας ήρθε η ξανάστροφη. Και μη χειρότερα να λέμε και να προσέχουμε. Στο βαθύ κόκκινο 14 περιοχές της χώρας, μια απ’ αυτές και το Ηράκλειο.

Λοιμοί, σεισμοί και καταποντισμοί… Χώρια όλα τ’ άλλα, όπως για παράδειγμα τους επερχόμενους λιμούς. Ενός κακού μύρια έπονται έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Τι ήταν πάλι αυτός ο σεισμός στην Ελασσόνα!…

«Με χειρόκτια μιας χρήσεως θα σου αγγίζω το χέρι/ μια στιγμή για λιγάκι./ Θα ‘χω φέρει – για τις διαφημίσεις – μια φιάλη αγέρι/ κι ένα κρύο νεράκι./ Προς Θεού! Σημασία μην δώσεις στη στάχτη,/ στο αίμα./ Ο ουρανός που θα βρέχει/ πλαστική προσωπίδα θα φαιδρύνει το πνεύμα/ και η ψυχή μας -θα λέμε- αντέχει». Ένα από τα ποιήματα του Δημήτρη Κοσμόπουλου από την ποιητική του συλλογή “Pixels”, στην οποία αναφέρθηκα και πριν από λίγες μέρες. Έτσι ήρθαν τα πράγματα, μα έτσι δεν θα πάνε, φίλε Ποιητή, για να χρησιμοποιήσω τον τίτλο ενός βιβλίου του Τούρκου συγγραφέα Ασίζ Νεσίν. Οψόμεθα!

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 5.3.2021) 

https://www.haniotika-nea.gr/85-chronia-choris-ton-venizelo/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ... 

«Τον γνωρίζετε τον Μάρτη/ τον τρελό και τον αντάρτη;/ Ξημερώνει και βραδιάζει/ κι εκατό γνώμες αλλάζει.// Βάζει η μάνα του μπουγάδα/ σχοινί δένει στη λιακάδα.// Να που ο Μάρτης μετανιώνει/ και τα σύννεφα μαζώνει/ και να μάσει η μάνα τρέχει/ τα σεντόνια, γιατί βρέχει!// Να ο ήλιος σε λιγάκι,/ φύσηξε το βοριαδάκι/ κι η φτωχή γυναίκα μόνη/ τα σεντόνια ξαναπλώνει.// Μια βροντή κι ο ήλιος χάθη/ μες στης συννεφιάς τα βάθη,/ ρίχνει και χαλάζι τώρα/ ποποπό, τι άγρια μπόρα!// Ως το βράδυ φορές δέκα/ άπλωσε η φτωχή γυναίκα/ την μπουγάδα, κι όρκο δίνει/ Μάρτη να μην ξαναπλύνει”. Το ποίημα “Ο Μάρτης και η μάνα του” της Ρίτας Μπούμη – Παπά.

Να γύριζε, λέει, ο χρόνος 45 χρόνια πίσω, να με πήγαινε στα μέσα της δεκαετίας του 1970, Μάρτη μήνα… Και να συναντούσα τον εαυτό μου δάσκαλο στο 1/θ Δημ. Σχ. Στροβλών Σελίνου… Και να “δίδασκα” σε επανάληψη το παραπάνω ποίημα από το “ανθολόγιο για τα παιδιά του δημοτικού, μέρος δεύτερο” που για πρώτη χρονιά είχε μπει στα σχολεία… Και να το απαγγέλαμε στο τέλος όλοι μαζί δάσκαλος και οι 36 μαθητές κι όχι μόνο οι της Τρίτης – Τετάρτης στους οποίους απευθύνονταν… Σαν “κατακλείδα” μιας διδασκαλίας για τον Μάρτη τον “πεντάγνωμο” που “πέντε φορές εχιόνισε και πάλι το μετάνιωσε που δεν εξαναχιόνισε”… Για τον Μάρτη που έχει δύο γυναίκες και τη μια κλαίει και την άλλη γελά… Για τον Μάρτη τον παλουκοκαύτη… Για τον Μάρτη των Χαιρετισμών της Παναγίας και του Ευαγγελισμού της… Για τον αντάρτη μήνα, τον Μάρτη της Επανάστασης του 1821… Και βέβαια για τον Μάρτη των ποιητών και των χελιδονιών, τραγουδώντας τα “Mαρτοκάλαντα” με μια μέρα καθυστέρηση, όπως τον συνάντησα αργότερα…

«Σήμερα ειν’ αρχιμενιά/ κι είναι και πρώτη μέρα/ κι ήρθε κι ο Μάρτης κι ηύρε μας/ με δροσερόν αέρα/ Εβγα Φλεβάρη να μπει ο Μάρτης/ να δεις τον καλοπλουμιστή/ πώς τα καλοπλουμίζει./ Σκεπασ’ τα πόδια σου κερά/ να μην τα δει ο Μάρτης/ να ‘χεις εσύ το κρίμα/ κι εγώ την αμαρτία ν-τους./ Εβγα Φλεβάρη να μπει ο Μάρτης/ να ‘ρθει το χελιδόνι/ απού τη θάλασσα/ τα δέντρα ανθούσι, μοσκοβολούσι./ Η γη βλαστάνει, καρπούς μας βγάνει/ και ρόδα κι άνθη, η ψ’ η ευφράνθη/ ήρθεν ο Μάρτης, πάει ο Φλεβάρης./ Καλές κεράδες και νιες και γράδες/ τα μελιδόνια, τα χελιδόνια/ όπου πετούσι και κελαηδούσι/ τάϊσετέ τα/ ποτίσετέ τα/ καληνωρίσετε τα […] “Μια απ’ τις παραλλαγές των “Μαρτοκαλάντων” που κατέγραψε ο Νίκος Ψιλάκης στη Μονή Κρεμαστών Μεραμπέλου το 1985 (Νίκου Ψιλάκη “Λαϊκές τελετουργίες στην Κρήτη, έκδ. “Καρμάνωρ”). Καλό μήνα!

ΚΟΡΩΝΟΪΚΑ ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

«Αυτός ο Μάρτης, ήλθε απ’ αλλού/ από έναν τόπο ξένο, παγερό/ τη μαύρη μάσκα του φορώντας./ Οι βροχές του κατέβαιναν/ από τις πηγές των δακρύων/ οι αέρηδές του ανέβαιναν από τον Άδη/ Κανείς δεν θα μπορέσει να ξεχάσει/ αυτόν τον Μάρτη./ Μονάχα τα πουλιά ψιθύριζαν/ στην άνοιξη τραγούδια/ όμως δεν τ’ άκουγε κανείς […] Κι αν πρέπει να πεθάνει κάτι, Κύριε,/ δώσε εντολή στον θάνατο/ όλο το παλιό σκοτάδι να σκοτώσει./ Γιατί είναι άνοιξη και/ άκου τα πουλιά». Από το ποίημα που έγραψε κατά τη διάρκεια της πρώτης καραντίνας λόγω κορωνοϊού η Νάνσυ Δανέλη. Ας την ακούσουμε ακούγοντας τα πουλιά κι ας ακούσουμε τα πουλιά ακούγοντάς την!

Ωστόσο, “τρέχει, τρέχει ο λαγός”, για να θυμηθούμε ένα παλιό παιδικό τραγουδάκι, “τρέχει” και στην Κρήτη ο κορωνοϊός, όπως γράφτηκε και στην πρώτη σελίδα των “Χανιώτικων νέων” (Σάββατο, 27.2.2021). Ανησυχίας το ανάγνωσμα, στο Ρέθυμνο και το Ηράκλειο… Κι αν πεις για την Αθήνα, κλάψ’ τα, Χαράλαμπε!

Με ποίημα αρχίσαμε με μαντινάδες θα κλείσουμε. Για την Τσικνοπέμπτη (μεθαύριο την έχουμε) από την Νεκταρία Θεοδωρογλάκη ο λόγος: «Η Τσικνοπέμπτη έρχεται, εγώ στενοχωρούμαι/ δε μας αφήνει ο ιός με φίλους να βρεθούμε», μας λέει στην πρώτη μαντινάδα. Για να συνεχίσει: «Την Τσικνοπέμπτη δίχως σου, που να το βρώ το κέφι/ ο κερατάς ο κορωνοϊός όλα τα καταστρέφει». Και να κλείσει: “Η Τσικνοπέμπτη χώρια σου δεν έχει νοστιμάδα/ αντί για κρέας σκέφτομαι να σιάξω φασολάδα». Δεν παίζεσαι Νεκταρία!

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 2.3.2021) 

https://www.haniotika-nea.gr/toy-marti/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ... ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Π. ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ ΩΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

“Η κρίσις του σύγχρονου Πολιτισμού” (1967), “Μηνύματα και στοχασμοί” (1970), “Διάλογος ψυχής” (1977), “Καταφυγή (1976), “Αντίλαλοι αγάπης” (1977), “Στα Κάστρα της Πίστεως του βορρά” (1983), “Στην πορεία της ζωής” (1985), “Το σιτάρι του Θεού – Ιγνάτιος ο Θεοφόρος “ (1986), “Αγιος Πολύκαρπος – Ο Επίσκοπος Σμύρνης” (1987), “Από την αποθέωση στην θέωση” (1988), “Η παραφθορά του κάλλους’” (1990), “Στα δίκτυα του Θεού” (1992), “Η Πύλη του Ουρανού” (1994), “Στώμεν καλώς” Ιερά Μονή Οδηγητρίας Γωνιάς Κολυμβαρίου Κισσάμου (1998) και Β’ έκδοσις (2013). “Η συνάντησις” (1999), “Το Γυμνάσιον της αρετής – Ητοι περί υπομονής” (2002), “Αρωμα ψυχής (Α’ βραβείον με χρυσό μετάλλιο της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών ΔΕΕΛ Α’ Εκδοσις, Ιανουάριος 2004 και Β’ έκδοσις, Μάϊος 2004), “Το Χρυσό Κλειδί” (Α’ βραβείον με χρυσό μετάλλιον της ΔΕΕΛ., 2006), “Εγκόλπιον Ορθοδόξου Χριστιανού” (Α’ Βραβείον με χρυσό μετάλλιον της ΔΕΕΛ 2008). “Στα μονοπάτια του πόνου” (Α’ Βραβείον με χρυσό μετάλλιον της ΔΕΕΛ 2009) “Τίμιοι με τον Θεόν” (Prise Certificate της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας ΔΕΕΛ – Αγγλίας, Α’ Βραβείο με χρυσό μετάλλιον της ΔΕΕΛ (2011). “Της ψυχής το σκότος” (Α’ βραβείον της ΔΕΕΛ, 2012), “Προσωπείον και Προσωπικότης” (Α’ Βραβείον “Πηνελόπης Δέλτα”, 2014). “Τα τρία φίδια” (Βραβείον της Ενώσεως Λογοτεχνών Βραζιλίας, 2015). “Ακηδία” (2016), “Αγιολογικόν Λειμωνάριον (Τιμητικό Βραβείον της 39ης Διεθνούς Γιορτής ποιητών με χρυσό μετάλλιον, 2017). “Λυτρωτικά Βαδίσματα” (2019). Οι τίτλοι των 28 βιβλίων του Χανιώτη αρχιμανδρίτη Ιγνατίου Θεμ. Χατζηνικολάου που έφυγε πριν από 8 μέρες, την Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2021 για τις ουράνιες μονές, στα 88 του χρόνια.

Ο πατήρ Ιγνάτιος ως μοναχός… Ο πατήρ Ιγνάτιος ως ηγούμενος της Σταυροπηγιακής Μονής Οδηγήτριας Γωνιάς Κολυμβαρίου Χανίων… Ο πατήρ Ιγνάτιος ως μαθητής και ως συνεργάτης του μακαριστού μητροπολίτη Κισσάμου και Σελίνου Αγίου Ειρηναίου Γαλανάκη του Χριστιανού… Ο πατήρ Ιγνάτιος ως καθηγητής… Ο πατήρ Ιγνάτιος ως ιεροκήρυκας… Ο πατήρ Ιγνάτιος ως καθηγητής… Ο πατήρ Ιγνάτιος ως γυμνασιάρχης και ως λυκειάρχης… Ο πατήρ Ιγνάτιος ως συγγραφέας… Εδώ είμαστε! Οχι όμως μόνο εδώ! Ο ιδιαίτερα προσιτός και αγαπητός σε όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως ηλικίας, εθνικότητας και θρησκείας, πατήρ Ιγνάτιος Χατζηνικολάου, ζούσε, προπάντων, για να γράφει και έγραφε για να ζει. Χαμένη μέρα γι’ αυτόν αν περνούσε δίχως γράψιμο. Οχι 28, αλλά τουλάχισοτν 128, θα ήταν τα βιβλία του, αν “έμπαιναν” σε βιβλία τα εκατοντάδες να μην πω χιλιάδες, ποικίλου περιεχομένου άρθρα του που έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες (τα περισσότερα στα “Χανιώτικα νέα” που ήταν τακτικός συνεργάτης από ιδρύσεώς των) και περιοδικά. Χώρια τα αδημοσίευτα…

«Ο Θεός είναι πάντα νοικοκύρης στον οίκο του. Εμείς φιλοξενούμενοι. Κάθε φιλοξενούμενος τρώει τη μερίδα του και φεύγει. Ερχεται ο δεύτερος, ο τρίτος, με τη σειρά. Αλλος πληρώνει τη μερίδα του με εργασία, άλλος με τεμπελιά, άλλος με προσευχή, άλλος με ύβρεις, άλλος με φόβο, άλλος με πόρτα, χιλιάδες νεκρικά κασόνια βγαίνουν από την άλλη. Το κλάμα της γέννας ανακατώνεται με το κλάμα του θανάτου. Το γρύλισμα του χορτάτου με το κλάμα του πεινασμένου. Το τρέμουλο του ασθενέστερου με τη γκρίνια του δυνατού. Και όλα αυτά γεμίζουν ώρες και λεπτά”. Απόσπασμα από την τελευταία συνεργασία του π. Ιγνατίου στα “Χ.ν.” Που είχε τίτλο “Σε ποιον ανήκει η γη”, μία μόλις εβδομάδα πριν το φευγιό του (11.2.2021) Ως δείγμα της γραφής του.

ΚΟΡΩΝΟΪΚΑ ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ 

Εκεί που έδειχναν να καλυτερεύουν τα πράγματα, εκεί χειροτέρεψαν. Το κακό εξακολουθεί να είναι φάντασμα και το κόκκινο να εμφανίζεται απειλητικό. «Φουρτουνιασμένο πέλαγος ο κορωνιός τρομάζει/ η νέα του μετάλλαξη σε κίνδυνο μας βάζει», μας λέει στην πρώτη σημερινή μαντινάδα της η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. «Σαν θάλασσα ο κορωνιός, ποτέ δε γαληνεύει, όποιος τη μάσκα δε φορεί/ ντελόγο κινδυνεύει», μας λέει στη δεύτερη. Για να μας καλέσει να κάνουμε το σταυρό μας και να ζητήσουμε τη βοήθεια του Αη Νικόλα στην τρίτη. «Στην τρικυμία του ιού, κάνουμε τον σταυρό μας/ τ’ Αη Νικόλα την ευχή να ‘χουμε στο πλευρό μας», μας λέει.

“Να λυγίζεις, ν’ αφήνεσαι…/ Να νιώθεις την ανάσα, να μη φοβάσαι!/ Να πιστεύεις, να μαλακώνεις…/ Να σωπαίνεις, τη μάσκα σου να τσαλακώνεις. […] Να γίνεσαι το τόξο και το βέλος… Να λυγίζεις – να τεντώνεσαι ως το τέλος!». Από το ποίημα της φίλης μου γιατρού – ποιήτριας Ελένης Περγάντου “Η ομορφιά της αγκαλιάς”.

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 26.2.2021) 

https://www.haniotika-nea.gr/o-p-ignatios-chatzinikolaoy-os-syggrafeas/