ΕΝΑ ΜΑΤΣΑΚΙ ΒΙΟΛΕΣ ... ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΠΑΣΙΑ
Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
«‘‘Σαν να κρατείς ένα µατσάκι βιόλες. Έτσα θα κρατείς τη λύρα’’.
Μάθηµα πρώτο στο καµαράκι το µικρό στο πάνω Κουµ - Καπί, εκεί που ζούσε η Ασπασία. Λίγο πιο κάτω από το σπίτι µας…
Το ’χα βάλει πείσµα να µάθω λύρα, κι έστηνα -παιδάκι δηµοτικού- καρτέρι κάθε τρεις και λίγο, στα γύρω δροµάκια, πότε θα τη δω να γυρνά στο σπίτι της για να µου ξεκινήσει τα µαθήµατα. ∆ιότι εκείνη το ’χε πει «όποτε µε δεις έλα να ξεκινήσουµε». Μια - δυο - τρεις απόπειρες, η στιγµή εκείνη επιτέλους, κάποτε έφτασε.
Κι έτσι ένα απόγευµα βρέθηκαµε µαζί µε τη µαµά µου στο δροµάκι της, έξω από το σπιτάκι της.
Βρεθήκαµε µέσα στο καµαράκι. Εκείνη άρπαξε µια λύρα. Την έπιασε στο δεξί της χέρι.
«Ετσα θα τη κρατείς. Σαν να κρατείς ένα µατσάκι βιόλες», µου είπε και µου την έδωσε. Κι εγώ έπιασα -νοµίζω πως θα ’τανε η δεύτερη φορά στη ζωή µου- τη λύρα προσπαθώντας να µη τη σπάσω. Την κράτησα όπως κρατούν ένα µατσάκι βιόλες, µα νοµίζω πως γρήγορα της την έδωσα πίσω. Αυτή έπιασε τότε το δοξάρι και άρχισε να παίζει, δεν θυµάµαι τον σκοπό. Κι εµείς ακούγαµε. Μικρό το δωµάτιο, πολυοφορτωµένο αντικείµενα, χρώµατα, γέµισε από τις δοξαριές που ακούγονταν κι απ’ έξω, ήταν δεν ήταν κλειστό το παραθυράκι του.
Αντηχούσε στον ασπροασβεστωµένο τοίχο τής απέναντι αυλής κι επέστρεφε στ’ αυτιά µέσα στο σώµα…
Κι έπειτα: µάθηµα πρώτο “Ένα νερό κυρά Βαγγελιώ”. Έβλεπα τα δάκτυλά της ανάµεσα στις χορδές, τα νύχια να τις ακουµπούν, το δοξάρι να πηγαινοέρχεται. Όλα µαγικά µπροστά µου, µα κείνο το «µατσάκι βιόλες» όπως ακούστηκε από τη γλυκιά βραχνάδα της φωνής της, νοµίζω πως µου ’καµε τη µεγαλύτερη εντύπωση.
Τα λουλούδια κι η λύρα, η “συµπεριφορά” προς αυτά, ο τρόπος και η “θωριά” ενός ανθρώπου που σίγουρα νιώθει κι αγαπά τ’ άψυχα αντικείµενα… Ή µήπως τελικά υπάρχει ψυχή µέσα σε αυτά; Σκέψεις κι ερωτηµατικά που µε την πάροδο των χρόνων απαντήθηκαν καθώς µεγάλωνα.
Η ψυχή της λύρας, ο οργανοπαίκτης που µε πάθος προσφέρει τη δική του ψυχή στο κοµµάτι που παίζει…
Όλα αυτά και όχι µόνο αυτά πρέσβευε στα µάτια µου η Ασπασία Παπαδάκη, που πολλές φορές έπαιξε σκοπούς να τους χορέψουµε, στην οµάδα των µικρών του Λυκείου Ελληνίδων, µε δάσκαλο τον Γιάννη τον Αγιασµενάκη…
Ένα πρόσωπο τόσο οικείο και συνάµα τόσο… ιστορικό από τότε ήδη.
Μια αρχόντισσα της λύρας, της κρητικής µουσικής, της κρητικής παράδοσης…».
Tα παραπάνω γράφτηκαν τον Ιανουάριο του 2016 για την Ασπασία Παπαδάκη, σε τούτη τη στήλη! ∆ύο µέρες η λυράρισσα βρίσκεται στην επουράνια Κρήτη και τούτο το κειµενάκι - ένα µικρό µατσάκι µανουσάκια στα χέρια της!
Μάθηµα πρώτο στο καµαράκι το µικρό στο πάνω Κουµ - Καπί, εκεί που ζούσε η Ασπασία. Λίγο πιο κάτω από το σπίτι µας…
Το ’χα βάλει πείσµα να µάθω λύρα, κι έστηνα -παιδάκι δηµοτικού- καρτέρι κάθε τρεις και λίγο, στα γύρω δροµάκια, πότε θα τη δω να γυρνά στο σπίτι της για να µου ξεκινήσει τα µαθήµατα. ∆ιότι εκείνη το ’χε πει «όποτε µε δεις έλα να ξεκινήσουµε». Μια - δυο - τρεις απόπειρες, η στιγµή εκείνη επιτέλους, κάποτε έφτασε.
Κι έτσι ένα απόγευµα βρέθηκαµε µαζί µε τη µαµά µου στο δροµάκι της, έξω από το σπιτάκι της.
Βρεθήκαµε µέσα στο καµαράκι. Εκείνη άρπαξε µια λύρα. Την έπιασε στο δεξί της χέρι.
«Ετσα θα τη κρατείς. Σαν να κρατείς ένα µατσάκι βιόλες», µου είπε και µου την έδωσε. Κι εγώ έπιασα -νοµίζω πως θα ’τανε η δεύτερη φορά στη ζωή µου- τη λύρα προσπαθώντας να µη τη σπάσω. Την κράτησα όπως κρατούν ένα µατσάκι βιόλες, µα νοµίζω πως γρήγορα της την έδωσα πίσω. Αυτή έπιασε τότε το δοξάρι και άρχισε να παίζει, δεν θυµάµαι τον σκοπό. Κι εµείς ακούγαµε. Μικρό το δωµάτιο, πολυοφορτωµένο αντικείµενα, χρώµατα, γέµισε από τις δοξαριές που ακούγονταν κι απ’ έξω, ήταν δεν ήταν κλειστό το παραθυράκι του.
Αντηχούσε στον ασπροασβεστωµένο τοίχο τής απέναντι αυλής κι επέστρεφε στ’ αυτιά µέσα στο σώµα…
Κι έπειτα: µάθηµα πρώτο “Ένα νερό κυρά Βαγγελιώ”. Έβλεπα τα δάκτυλά της ανάµεσα στις χορδές, τα νύχια να τις ακουµπούν, το δοξάρι να πηγαινοέρχεται. Όλα µαγικά µπροστά µου, µα κείνο το «µατσάκι βιόλες» όπως ακούστηκε από τη γλυκιά βραχνάδα της φωνής της, νοµίζω πως µου ’καµε τη µεγαλύτερη εντύπωση.
Τα λουλούδια κι η λύρα, η “συµπεριφορά” προς αυτά, ο τρόπος και η “θωριά” ενός ανθρώπου που σίγουρα νιώθει κι αγαπά τ’ άψυχα αντικείµενα… Ή µήπως τελικά υπάρχει ψυχή µέσα σε αυτά; Σκέψεις κι ερωτηµατικά που µε την πάροδο των χρόνων απαντήθηκαν καθώς µεγάλωνα.
Η ψυχή της λύρας, ο οργανοπαίκτης που µε πάθος προσφέρει τη δική του ψυχή στο κοµµάτι που παίζει…
Όλα αυτά και όχι µόνο αυτά πρέσβευε στα µάτια µου η Ασπασία Παπαδάκη, που πολλές φορές έπαιξε σκοπούς να τους χορέψουµε, στην οµάδα των µικρών του Λυκείου Ελληνίδων, µε δάσκαλο τον Γιάννη τον Αγιασµενάκη…
Ένα πρόσωπο τόσο οικείο και συνάµα τόσο… ιστορικό από τότε ήδη.
Μια αρχόντισσα της λύρας, της κρητικής µουσικής, της κρητικής παράδοσης…».
Tα παραπάνω γράφτηκαν τον Ιανουάριο του 2016 για την Ασπασία Παπαδάκη, σε τούτη τη στήλη! ∆ύο µέρες η λυράρισσα βρίσκεται στην επουράνια Κρήτη και τούτο το κειµενάκι - ένα µικρό µατσάκι µανουσάκια στα χέρια της!
Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 4,2.2026)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου