ΕΛΕΝΗ ΚΑΙ ΒΕΡΙΝΑ ΧΩΡΕΑΝΘΗ
ΟΧΤΩ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΜΙΚΡΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ
Ξεχωριστός
ο σηµερινός, προτελευταίος καλοκαιρινός Παιδότοπος. Οχτώ ποιήµατα
της καλής µου φίλης, δασκάλας και
κορυφαίας Ελληνίδας ποιήτριας Ελένης
Χωρεάνθη, διανθισµένα µε βινιέτες
(σχέδια) της και φιλολόγου - συγγραφέα
κόρης της, Βερίνας Χωρεάνθη, το περιεχόµενό
τους. Για οχτώ ξεχωριστά ποιήµατα για
µικρά και µεγάλα παιδιά, από 4 µέχρι...
104 χρονών, ο λόγος...
Κατάπολλα
και από καρδιάς τα ευχαριστώ µου και
στις δυο για την ανταπόκριση στην πρότασή
µου. Να ‘στε πάντα καλά, Ελένη και Βερίνα!
Και για να υπηρετείτε τη λογοτεχνία και
τη ζωγραφική...
Σας
χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης
Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος
- λογοτέχνης
Ξεχωριστός
ο σηµερινός, τελευταίος για φέτος,
καλοκαιρινός Παιδότοπος. Οχτώ ποιήµατα
της καλής µου φίλης, δασκάλας και
κορυφαίας Ελληνίδας ποιήτριας Ελένης
Χωρεάνθη, διανθισµένα µε βινιέτες
(σχέδια) της και φιλολόγου - συγγραφέα
κόρης της, Βερίνας Χωρεάνθη, το περιεχόµενό
τους. Για οχτώ ξεχωριστά ποιήµατα για
µικρά και µεγάλα παιδιά, από 4 µέχρι...
104 χρονών, ο λόγος...
Κατάπολλα
και από καρδιάς τα ευχαριστώ µου και
στις δυο για την ανταπόκριση στην πρότασή
µου. Να ‘στε πάντα καλά, Ελένη και Βερίνα!
Και για να υπηρετείτε τη λογοτεχνία και
τη ζωγραφική...
Σας
χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης
Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος
- λογοτέχνης
Η μελισσούλα
Μέλισσα, μελισσούλα
πού πας τόσο νωρίς;
Έχω δουλειά, χρυσό μου,
μη με καθυστερείς.
Σαν τι είναι που σε βιάζει;
με κάνεις ν’ απορώ.
Θαρρώ τον κόσμο όλο
τον βλέπεις στο φτερό.
Ο τόπος ευωδιάζει,
με βιάζουν οι καιροί
το μέλι να μαζέψω
κι ευωδιαστό κερί.
Το παιδί και το φεγγάρι
Φέξε, φως μου φεγγαράκι,
να τραφεί το λουλουδάκι,
να γενεί η δροσιά μελάκι
να την πιεί το μελισσάκι.
Φέξε, φως μου για να βρει
το δρομάκι ν’ ανεβεί.
Κι χλωρή πεταλουδίτσα
να ‘ βρει μια ζεστή φωλίτσα.
Να ‘βρει και το σκαθαράκι
κοπριά ένα σβολαράκι.
Ν’ ανεβεί κι Πασχαλίτσα
πάνω στην τριανταφυλλίτσα.
Φέξε, Θε μου, την αυγή
ήλιος λαμπερός να βγεί,
να προλάβει το μυρμήγκι
να μαζώξει ό, τι μείνει.
Θέ μου, φέξε του να βρει
το δρομάκι να διαβεί.
Φέξε, δροσερό νεράκι
να κυλάει στο ποταμάκι.
Φέρνε τον Αυγερινό
αψηλά στον ουρανό
και στην όμορφη οικουμένη
ήλιος λαμπερός να βγαίνει.
Καρτέρεμα
Πόσα χρόνια καρτερώ
να ‘βγει το φεγγάρι
να σταθεί και να του πω
ποιο στρατί να πάρει.
Να φωτίσει στα παιδιά
που προσμένουν χρόνια
να τελειώσει ο πόλεμος
και να βγουν στ’ αλώνια
ξέγνοιαστα να παίζουνε
να ‘ναι πάντα σκόλη,
χέρι χέρι να πιαστούν
“γύρω γύρω” όλοι.
Πόσα χρόνια καρτερώ
να βγει το φεγγάρι
της ειρήνης το στρατί
να ‘βρει και να πάρει.
Μικρή προσευχή
Θε μου, άκουσε λιγάκι
τη μικρή μου προσευχή:
την τρελή πεταλουδίτσα
μην αφήνεις μοναχή.
Άκουσε και το πουλάκι
στο κλαδάκι που λαλεί.
Φύλαγε το λάγιο αρνάκι
που μονάχο πιλαλεί.
Κάνε να κυλάει το ρυάκι
δροσερό απ’ την πηγή
και ποτέ το χορταράκι
να μη λείψει από τη γη.
Μοναχά όλου του κόσμου
μην αφήνεις τα παιδιά.
Λίγη αγάπη ακόμα δος μου
να ‘χω τρυφερή καρδιά.
Μια άλλη προσευχή
Ήλιε μου, φέξε την αυγή
μες απ’ το χώμα για να βγει
ο σπόρος να ριζώσει.
Φέξε, καλέ μου, στο πουλί
να βρει κλαράκι να λαλεί,
τον πόνο του να δώσει.
Φέξε στο σάλιαγκα της γης
και στο νεράκι της πηγής
μερόνυχτα να τρέχει.
Φέξε στο νιόβγαλτο κλαρί
να δυναμώσει, να θερρεί
το φως σου να παντέχει.
Ήλιε μου, φώτιζε τη γη
να μεγαλώνουν στη σιγή
να ευφραίνονται τα δάση.
Φέξε στ΄ ανήξερο παιδί
του κόσμου τα παιδιά να δει
το χέρι του ν’ απλώσει.
Ήλιε μου, φώτιζε τη γη
στο φως σου η έχθρα να πνιγεί
ο πόνος ν’ αλαφρώσει.
Βαθιά να οργώσει το υνί
κι ανθός το αίμα να γενεί,
ο κόσμος να μερώσει.
Καημός
Ένα σπίτι ήθελα να ‘χα
μες τον κήπο του μονάχα
σε ένα απόμερο χωριό.
Να ‘χει πέτρινα πεζούλια,
τριανταφυλλιές και γιούλια,
κότες, γάτες,…
Μια γατούλα παρδαλή,
πέντε κότες στην αυλή
κι ένα σκύλο στο κατώφλι.
Στη φωλιά να καρτερώ
και τις μέρες να μετρώ
να ‘βγει το πουλί απ’ το τσόφλι.
Να ‘χει πόρτες και μπαλκόνια
να ‘ρχονται τα χελιδόνια
να στεριώνουνε φωλιά.
Κι ήθελα να είχα, φίλοι,
κι έναν κήπο με τριφύλλι
να ταΐζω τα πουλιά.
Το παράπονο του φεγγαριού
Σ' όνειρο σεργιάνισα,
το φεγγάρι απάντησα
κι είδα το που δάκρυζε
κι έκλαιγε και στέναζε
κι έλεγε στον ουρανό:
"Πνίγομαι απ' τον καπνό
και στο βρόμικο νερό
ντρέπομαι να κοιταχτώ.
Και φοβάμαι τον καιρό
και με τρόμο καρτερώ
που ο καπνός κι η μηχανή
θα 'ναι οι μόνοι κι οι τρανοί.
Και θα λένε στα παιδιά:
Εδώ πέρα, μια φορά,
ήταν τούτο, ήταν κείνο...
Πώς στον κόσμο αυτόν να μείνω;
Θα κλειστώ στα ουράνια μου
και στην περηφάνια μου.
Φτάνουν τόσες άνοιξες
κόσμε μου, που μ' άγγιξες".
Μια φορά κι έναν καιρό
“Κάτω στο γιαλό στην άμμο
κάναν τα καβούρια γάμο”
μια φορά κι έναν καιρό
κι έστηναν τρελό χορό
καλαμάρια, βαθρακοί
και σουπιές και αστακοί
και χορεύανε τα μύδια
μες τα όστρακα τα ίδια.
Και γελούσαν τα γλαρόνια
με τα δυο τους τα σαγόνια.
Και βουτούσαν στο νερό
μια φορά κι έναν καιρό.
Τώρα στο γιαλό, στην άμμο
τα σκουπίδια κάνουν γάμο.
Και τ’ ανήξερα παιδάκια
σύνεργα και κουβαδάκια
κουβαλούνε εκεί χ’αμω
στην αγνώριστη την άμμο.
Τα καημένα τα παιδιά.
Η αθώα τους καρδιά
πόνεσε που κι η σουπιά
βάρκα ρίχνει στο νερό
και το κάτασπρο γλαρόνι
δρόμο παίρνει και δεν σώνει.
Κι οι θαλασσινοί τους φίλοι
τρέμουνε σαν το τριφύλλι
και του ήλιου το στρατί
όλοι παίρνουνε σκυφτοί.
Κι όμως κάτω εκεί στην άμμο
- μια φορά κι έναν καιρό
τα καβούρια κάναν γάμο -
κι έστηναν τρελό χορό.
Χανιώτικα νέα (22.9.26)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου