ΣΤ' ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ. ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΥ ΚΡΗΤΗΣ
ΤΑΞΙΔΙ ΣΕ 23 ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
Καλοί μου φίλοι, καλή Παναγιά!
Τα 23 παιδιά της Στ1 τάξης του Δημ. Σχ. Ναυστάθμου Κρήτης, έχοντας σε ρόλο "εμψυχώτριας" τηδασκάλα τους Άννα Νικολακάκη, μας "ταξιδεύουν" σήμερα, ανήμερα, της μεγάλης γιορτής της Κοίμησης της Θεοτόκου, σε 23 τόπους της πατρίδας μας, έχοντας στον νου τους 23 διαφορετικά προσωνύμία της. «Μέσα από τα προσωνύμια της Παναγίας, τα παιδιά γνώρισαν μνημεία, θρύλους, ιστορικά γεγονότα, αρχιτεκτονικά θαύματα και παραδόσεις που άντεξαν στο πέρασμα των αιώνων», γράφει μεταξύ των άλλων στο υπέροχο κείμενό της η καλή μου συναδέλφισσα. Κατάπολλα την ευχαριστώ για την ανταπόκρισή της στην πρόταση που της έκανα λίγες μέρες πριν απ' το τέλος της σχολικής χρονιάς 2025-26, "ν' αναλάβει" τον σημερινό Παιδότοπο. Πάντα Ωραία ως Ελληνίδα Δασκάλα Άννα! Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Δάσκαλοι των Δασκάλων τους οι Μαθητές τους..
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!Χρόνια πολλά κι ευλογημένα!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,δάσκαλος- λογοτέχνης
ΟΠΟΥ Η ΕΛΛΑΔΑ ΛΕΕΙ ΠΑΝΑΓΙΑ
«Κυρία, πώς γίνεται να έχει η Παναγία τόσα πολλά ονόματα;» Η ερώτηση
ακούστηκε ένα πρωινό ολόφωτο στην τάξη μας. Ήταν από εκείνες τις ερωτήσεις που
ξεκινούν απλά, αλλά κρύβουν μέσα τους έναν ολόκληρο κόσμο. Κάπως έτσι ξεκίνησε
το ταξίδι. Ένα ταξίδι χωρίς βαλίτσες, πλοία και αεροπλάνα. Ένα ταξίδι που μετέφερε
είκοσι τρία μυαλουδάκια και ε;iκοσι τρεις καρδούλες σε έναν μεγάλο χάρτη της
Ελλάδας, που πέρα από πόλεις, βουνά, ποτάμια κι αξιοθέατα έδειχνε ιστορίες,
θρύλους και παραδόσεις.
Με αφορμή τον Δεκαπενταύγουστο, το «Πάσχα του Καλοκαιριού», τα παιδιά της
ΣΤ΄ τάξης ανέλαβαν να ερευνήσουν ιστορικούς ναούς και μοναστήρια αφιερωμένα
στην Παναγία, από κάθε γωνιά της όμορφης πατρίδας μας. Είκοσι τρία παιδιά, είκοσι
τρεις τόποι, είκοσι τρία διαφορετικά προσωνύμια της Μητέρας του Χριστού μας…
ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΣΥΝΕΒΗ ΚΑΤΙ ΟΜΟΡΦΟ...
Η σχολική τάξη άρχισε να μεγαλώνει και να αλλάζει. Έγινε Πάρος και Τήνος. Έγινε
Καστοριά και Έβρος. Έγινε Ζαγόρι, Μεσσηνία, Κρήτη και Κεφαλονιά. Οι τοίχοι γύρω
μας παρέμειναν ίδιοι, έπαψαν όμως να αποτελούν εμπόδιο. Το βλέμμα των παιδιών
ταξίδευε και η σκέψη τους ακροπατούσε ανάμεσα σε αλήθειες που δυνάμωναν την
πίστη τους.
Άλλοτε ακολουθούσαμε έναν μοναχό που διέσωζε μια εικόνα μέσα στα χρόνια της
Εικονομαχίας. Άλλοτε στεκόμασταν δίπλα στους πρόσφυγες που έφεραν τα ιερά
κειμήλια της Παναγίας Σουμελά από τον Πόντο στην Ελλάδα. Κάποτε ακούγαμε για
κρυμμένα χρυσά σκαλοπάτια, για εικόνες που φώτιζαν σπηλιές μέσα στη νύχτα ή για
μοναστήρια που έγιναν καταφύγια σε δύσκολες στιγμές της ιστορίας του τόπου μας.
«Κυρία, αυτό μοιάζει με περιπέτεια!» Και πράγματι ήταν. Γιατί η έρευνα δεν είναι
αποστήθιση. Είναι ανακάλυψη!
Τα παιδιά δεν κλήθηκαν να αντιγράψουν πληροφορίες. Κλήθηκαν να τις
αναζητήσουν, να τις κατανοήσουν, να τις ξεχωρίσουν και να τις αφηγηθούν με τον
δικό τους τρόπο στους συμμαθητές τους. Κάποιοι μεταμορφώθηκαν σε μικρούς
δημοσιογράφους και παρουσίασαν βίντεο-ρεπορτάζ. Άλλοι δημιούργησαν αφίσες
γεμάτες χρώμα, εικόνες και συμβολισμούς. Κάποιοι έγραψαν ημερολόγια ταξιδιωτών
άλλων εποχών, σαν να περπατούσαν στα χρόνια της Επανάστασης ή της Κατοχής.
Κάποιοι ανήσυχοι χαρτογράφοι γέμισαν την Ελλάδα με γρίφους, βέλη και κρυμμένα
μυστικά..
ΚΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΒΡΗΚΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟ
Ίσως εκεί να βρίσκεται η βαθύτερη παιδαγωγική αξία μιας δράσης. Όταν δίνουμε
στα παιδιά χώρο να επιλέξουν, να δημιουργήσουν και να εκφραστούν, τότε η μάθηση
παύει να είναι υποχρέωση και γίνεται προσωπική υπόθεση. Αρχικά ευθύνη κι έπειτα
“έργο”!
Μέσα από τα προσωνύμια της Παναγίας, τα παιδιά γνώρισαν μνημεία, θρύλους,
ιστορικά γεγονότα, αρχιτεκτονικά θαύματα και παραδόσεις που άντεξαν στο πέρασμα
των αιώνων. Γνώρισαν όμως και κάτι ακόμη: την ίδια την Ελλάδα! Την Ελλάδα που
πάντα σκεπάζει η αιώνια Μάνα.. η Θεοτόκος!
Όχι την Ελλάδα των συνόρων και των χαρτών. Την Ελλάδα των ανθρώπων. Την
Ελλάδα που φυλάσσει τις μνήμες της μέσα σε ένα ξωκλήσι στο Αιγαίο, σε ένα
μοναστήρι κρεμασμένο πάνω σε βράχο, σε μια εικόνα που πέρασε θάλασσες και
πολέμους για να σωθεί…
Λέμε συχνά ότι τα παιδιά πρέπει να γνωρίσουν τις ρίζες τους. Ίσως όμως οι ρίζες
να μη διδάσκονται... Ίσως οφείλουν να ανακαλύπτονται. Μέσα από ερωτήσεις,
ιστορίες, αφηγήσεις και μικρές προσωπικές αναζητήσεις..
ΒΛΕΠΑΜΕ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ
Όταν ολοκληρώθηκαν οι παρουσιάσεις, κοιτάξαμε ξανά τον χάρτη της Ελλάδας.
Δεν βλέπαμε πια μόνο βουνά, πεδιάδες, πόλεις και νησιά. Βλέπαμε ιστορίες για τη
γλυκιά μας Παναγία! Ιστορίες που “έπλεξαν” άνθρωποι απλοί μα σπουδαίοι
ωθούμενοι από μια ανάγκη αρχέγονη. Βλέπαμε πρόσωπα που πίστεψαν στη δύναμή
της και ζήτησαν το έλεος και τη βοήθειά της! Βλέπαμε μνήμες.. κι όπως έλεγε ο
αείμνηστος δάσκαλός μας, Λάκης Κουρετζής “Η μνήμη και η αγάπη συνιστούν την
αιωνιότητα!”. Βλέπαμε μια αόρατη κλωστή που ένωνε την Τήνο με τον Πόντο, την
Κρήτη με τη Θράκη, την Ήπειρο με τα Επτάνησα.
Και τότε ακούστηκε η τελευταία φράση του ταξιδιού μας. «Τελικά, κυρία, δεν έχει
πολλά ονόματα η Παναγία...» (έγινε μια μικρή παύση ) «έχει όσες ιστορίες χωράει η
Ελλάδα.» Και νομίζω πως κανένα βιβλίο δεν θα μπορούσε να το πει καλύτερα!
Χρόνια πολλά Ελλάδα! Είθε να είστε όλοι! Παναγιοσκέπαστοι! Ευχαριστώ τα παιδιά
μου βαθιά κι αληθινά για όσα μ’ έμαθαν τη χρονιά που πέρασε..
Οι πρωταγωνιστές της Δράσης και της καρδιάς μου..: Βαγγέλης, Θάνος,
Δέσποινα, Αγγελική, Μαρία, Ευχαριστή, Ιωάννα, Βασίλης, Μιχαήλ, Σωτήρης,
Βασίλης, Λεωνίδας, Γεώργιος, Αλέξης, Κωνσταντίνος, Γρηγόρης, Παναγιώτης,
Γεώργιος, Νίκος, Σπύρος, Κυριακος, Φανούρης, Ευθύμης
Πολλά ευχαριστώ και σε σας, κύριε Βαγγέλη, για το βήμα που μας δίνετε να
“κουβεντιάζουμε” ιδέες”!
Με εκτίμηση
Η δασκάλα της τάξης Άννα Νικολακάκη
Σημείωση Οι εικόνες που συνοδεύουν αυτό το ταξίδι δημιουργήθηκαν με τη βοήθεια
εργαλείων Τεχνητής Νοημοσύνης, μετατρέποντας παιδαγωγικές ιδέες και μαθητικές
αφηγήσεις σε οπτικές ιστορίες...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου