ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ (ΤΟ ΟΛΟΗΜΕΡΟ, Νικολακάκη Άννα )

 ΟΛΟΗΜΕΡΟ ΔΗΜ. ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΥ ΚΡΗΤΗΣ

ΧΩΡΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ, ΣΥΝΥΠΑΡΞΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗΣ ΤΟ ΟΛΟΗΜΕΡΟ

Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Το Ολοήµερο Σχολείο δεν είναι µόνο ένας χώρος φύλαξης των παιδιών των εργαζόµενων γονέων. Ούτε µόνο ένας χώρος προετοιµασίας των µαθηµάτων για την επόµενη µέρα. Προπάντων ένας χώρος δηµιουργίας, συνύπαρξης και ανακάλυψης για τα παιδιά είναι. Ένας χώρος που ξεκινά από ιδέες των παιδιών και των δασκάλων τους, που χάριν των µαθητών τους υπάρχουν...

Από τις καλές και γνωστές για τη διαχρονική συνεργασία µας στη στήλη, συναδέλφισσές µου Άννα Νικολακάκη και Τέτα Κολτσάκη που φέτος είναι στο Ολοήµερο του ∆ηµ. Σχ. Ναυστάθµου Κρήτης η επισήµανση.

«Μια ιδέα είναι όταν σε µια σκέψη βάζω και συναίσθηµα». Στέκονται ιδιαίτερα σ’ αυτή τη φράση του αξέχαστου δασκάλου τους στο Θεατρικό Παιχνίδι Λάκη Κουρετζή οι δύο ∆ασκάλες...

Συγχαρητήρια και γι’ αυτή σας τη συνεργασία, καλές µου συναδέλφισσες. Πολύ σας ευχαριστώ και για την αγάπη σας στον Παιδότοπο και για τα καλά σας λόγια…

Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

δάσκαλος - λογοτέχνης

Το Ολοήμερο ως χώρος δημιουργίας, συνύπαρξης και ανακάλυψης

Τι μπορεί να χωρέσει σε μια ημέρα “σχολική” πέρα από… πολλά μαθήματα; Μια ιστορία που δεν έχει ακόμη γραφεί, ένα παιχνίδι που αλλάζει τους αρχέγονους κανόνες του, μια ζωγραφιά με τρία χρώματα, μια πράξη φροντίδας που κανείς δεν ζήτησε; Το Ολοήμερο δεν είναι απλώς ο χρόνος που μεσολαβεί μέχρι να σχολάσουν τα παιδιά και ούτε μονάχα μια ουσιαστική διευκόλυνση στον ημερήσιο οικογενειακό προγραμματισμό.. Είναι ένας ακόμη παιδαγωγικός χώρος, με τις δικές του ανάγκες και δυνατότητες.

Η μελέτη και η προετοιμασία των μαθημάτων παραμένουν βασική μας προτεραιότητα. Παράλληλα, όμως, θέλουμε ο χρόνος αυτός να προσφέρει στα παιδιά ευκαιρίες να διαβάσουν, να παίξουν, να δημιουργήσουν, να συνεργαστούν και να ανακαλύψουν πλευρές του εαυτού τους. Να μάθουν σταδιακά να επιλέγουν, να διακρίνουν, να οργανώνουν τον χρόνο τους και να σέβονται τους διαφορετικούς ρυθμούς των άλλων. Η αυτονομία δεν χαρίζεται έτοιμη· καλλιεργείται με ελευθερία, όρια και θετική υποστήριξη.

Μέσα σε αυτή τη σκέψη γεννήθηκαν τα βαζάκια μας με την επιγραφή «Έχω μία ιδέα…». Ένα για κάθε τάξη, γεμάτο μικρά χαρτάκια με προτάσεις για δημιουργία, παιχνίδι, έρευνα, φαντασία, συνεργασία και προσφορά. Άλλοτε τα παιδιά διαλέγουν μόνα τους μια ιδέα κι άλλοτε προτείνουμε εμείς μια κοινή δραστηριότητα. Δεν πρόκειται για επιβράβευση όσων τελειώνουν γρήγορα ούτε για κάτι που πρέπει απλώς να γεμίσει τον χρόνο. Είναι μια πρόσκληση: Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε με όσα έχουμε γύρω μας, με όσα σκεφτόμαστε και με όσα μπορούμε να μοιραστούμε;

Κάπως έτσι συμβαίνει…

Τετάρτη 14 Οκτωβρίου. Τα πρωτάκια μας τράβηξαν χαρτάκια από το βαζάκι! Μέσα σε μία ώρα, οι ιδέες έγιναν πράξεις — και προλάβαμε να τις δοκιμάσουμε όλες!

Ένα παιδί έγινε αγέρωχο άγαλμα και οι υπόλοιποι προσπάθησαν να το κάνουν να γελάσει χωρίς να το αγγίξουν. Ύστερα πήρε τη θέση του ένα άλλο, κι έπειτα ένα ακόμη, ώσπου όλοι δοκίμασαν τις αντοχές τους! Έπειτα στην επιφάνεια του ασπροπίνακα εμφανίστηκαν παράξενα κτήρια και αμέσως μετά δημιουργήσαμε με κιμωλίες σχέδια φτιαγμένα μόνο με τα βασικά σχήματα. Μαντήλια και υφάσματα μεταμόρφωσαν την παρέα σε ομάδα υπερηρώων και στα βιβλία της γωνιάς φιλαναγνωσίας αναζητήσαμε αστείες εικόνες, επινοήσαμε ζώα που δεν υπάρχουν και τους δώσαμε ευφάνταστα και ιδιαίτερα αστεία ονόματα! Ύστερα σχεδιάσαμε σπίτια πάνω στα σύννεφα και αναρωτηθήκαμε ποιοι να κατοικούν εκεί… Να ναι κάποιος βασιλιάς; Ή ένας άγγελος; Κάποιος είπε πως εκεί ψηλά κρύβεται ένα κοριτσάκι που το λένε “Αλήθεια”...

Δεν χρειάστηκαν περίπλοκα υλικά ούτε εντυπωσιακές κατασκευές. Χρειάστηκε χώρος για να προτείνει ο καθένας, διάθεση να ακούσουμε τον διπλανό μας και χρόνος για να γελάσουμε με την καρδιά μας... Παρατηρήσαμε φίλους να διεκδικούν τη σειρά τους, να υποχωρούν με χαμόγελο όποτε χρειαζόταν, να συνεργάζονται και να χαίρονται με την ιδέα τους αλλά και κείνη ενός άλλου.

Μικρές στιγμές, χωρίς θεαματικά αποτελέσματα, που όμως έχουν τη δική τους παιδαγωγική αξία.

Βάζοντας συναίσθημα σε μια σκέψη

Ο αείμνηστος δάσκαλος μας Λάκης Κουρετζής έλεγε συχνά: “Τι είναι μία ιδέα; Μία ιδέα είναι όταν σε μια σκέψη… βάζω και συναίσθημα..”

Ίσως αυτό να είναι και το νόημα του κάθε μικρού μας βάζου. Να μη μένουν οι σκέψεις κλεισμένες στο μυαλό, αλλά να βρίσκουν τρόπο να γίνονται πράξη, να συναντούν τις σκέψεις των άλλων και να δημιουργούν κάτι κοινό και πάντοτε σπουδαίο. Γιατί το σχολείο δεν είναι μόνο όσα μαθαίνουμε. Είναι και ο τρόπος με τον οποίο μαθαίνουμε να υπάρχουμε μαζί…

Ίσως, τελικά, η ομορφιά της σχολικής ζωής να κρύβεται σε τέτοιες απλές συναντήσεις: σε ένα γέλιο που μοιράζεται, σε μια ιδέα που βρίσκει παρέα, σε ένα παιδί που νιώθει πως αυτό που σκέφτηκε έχει θέση ανάμεσά μας. Κι αν καταφέρνουμε να δημιουργούμε λίγο περισσότερο χώρο για όλα αυτά, τότε ο κόσμος —έστω για μια σαρανταπεντάλεπτη σχολική ώρα— μπορεί πράγματι να μοιάζει λίγο πιο όμορφος.

Σας ευχαριστούμε θερμά κύριε Βαγγέλη μας για την εμπιστοσύνη και για τον χώρο που διαχρονικά προσφέρετε στους δασκάλους, ώστε να «κουβεντιάζουν τα γενόμενα»! Γιατί η εκπαίδευση δεν τελειώνει όταν χτυπά το κουδούνι. Συνεχίζεται στις μικρές στιγμές που κανείς δε δίνει σημασία, σε όσα δοκιμάζουμε, σε όσα μας συγκινούν και σε όσα ανακαλύπτουμε μαζί με τα παιδιά…

Με σεβασμό και έγνοια

Άννα Νικολακάκη - Τέτα Κολτσάκη (υπεύθυνες Ολοήμερου Ιδ. Δημοτικού Σχολείου Ναυστάθμου Κρήτης)

Σημείωση: Στις φωτογραφίες τα παιδιά από το δεύτερο τμήμα της Α τάξης του Σχολείου μας “επί τω έργω” στο Ολοήμερο… (Ευάγγελος, Γιάννης, Αγγελική, Στέλλα, Γεωργία, Ηλιάννα, Ζωή, Βαλάντης, Ποσειδώνας, Πέτρος)