ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Εντάξει, το θέατρο, όπως και η ποίηση, δεν μπορεί από μόνο του ν? αλλάξει τον κόσμο. Μπορεί όμως να βοηθήσει τους ανθρώπους ν? αλλάξουν, για να δηλώνουν ανά πάσα στιγμή έτοιμοι στον αγώνα διαρκείας για την αλλαγή του κόσμου...


Οι 'Ορνιθες' κατά Γ. Κακλέα

Να ?χα, όχι δυο, αλλά σαράντα μάτια για να βλέπω! Να ?χα, όχι δυο, αλλά σαράντα αφτιά για ν? ακούω! Αυτό σκεφτόμουν ενώ παρακολουθούσα συμμετέχοντας και συμμετείχα παρακολουθώντας 'ψυχή τε και σώματι', τις προάλλες τους 'Ορνιθες' του Αριστοφάνη που ανέβασε το φετινό καλοκαίρι το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. Αυτό είπα στο τέλος της παράστασης και στον Μιχάλη τον Αεράκη, με τον αέρα του οποίου πετά εδώ και 13 χρόνια στον Ψηλορείτη των προσδοκιών μας το Κρητικό θέατρο και στον χαρισματικό σκηνοθέτη Γιάννη Κακλέα που μας πήγε με τον δικό του μοναδικό τρόπο στη Νεφελοκοκκυγία του σήμερα, κάνοντας τις απαραίτητες προσαρμογές, για να ζήσουμε το όνειρο. Αντί συγχαρητηρίων.
Δεν νομίζω να υπάρχει ούτε ένας απ? τους πολλούς, πάμπολλους θεατές, που ξετρούλιαξαν και τις τέσσερις μέρες (2 - 5 Ιουλίου) των παραστάσεων, το νέο θέατρο της Ανατολικής Τάφρου, παρά τα προβλήματα ήχου και άλλα και να μη ξεστάθηκε με τους κατά Κακλέα αριστοφανικούς 'Ορνιθες', έτσι όπως επί σκηνής, με σύμμαχο τη 'θεϊκή' μουσική του Μάνου Χατζιδάκι και με τη βοήθεια των άλλων συντελεστών, ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος και οι άλλοι ηθοποιοί, επί σκηνής τους ζωντάνεψαν. Τι παίξιμο! Χάρμα ιδέσθαι και ακούειν στο σύνολό της η παράσταση (για όσους έβλεπαν και άκουγαν βέβαια). Ενα αριστούργημα που, όπως έγραψε και ο συνεργάτης της εφημερίδας μας Δημήτρης Φιλιππίδης ('Χ.Ν.', 5 Ιουλ.), που χρησιμοποίησε τη λέξη 'αρμονία', 'εντυπωσιάζει τον θεατή από την πρώτη στιγμή με το σκηνικό του (του Μ. Παντελιδάκη), τα κοστούμια (ανιδιοτελής και πάλι η προσφορά της Βάλιας Μαργαρίτη), τον φωτισμό και την ερμηνευτική απόδοση των ηθοποιών. Και βέβαια να μην προβληματίστηκε με την υπάρχουσα κοινωνική πολιτική και οικονομική κατάσταση και να μην δήλωσε συνοδοιπόρος του Πεισθέταιρου και του Ευελπίδη στη φυγή τους από τη στυγνή και στεγνή πραγματικότητα για τον κόσμο της ουτοπίας, του ονείρου, του έρωτα, της ελπίδας, των αξιών, τον κόσμο των πουλιών. Εντάξει, το θέατρο, όπως και η ποίηση, δεν μπορεί από μόνο του ν? αλλάξει τον κόσμο. Μπορεί όμως να βοηθήσει τους ανθρώπους ν? αλλάξουν, για να δηλώνουν ανά πάσα στιγμή έτοιμοι στον αγώνα διαρκείας για την αλλαγή του κόσμου...

Το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. στην Επίδαυρο

Ξεχωριστό και ιδιαίτερα εντυπωσιακό το φετινό άνοιγμα των φτερών του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. εκτός Κρήτης, αφού εκτός απ? το Ηρώδειο θα... προσγειωθεί σ? έναν μήνα περίπου, στις 10 και 11 Αυγούστου, συγκεκριμένα και στην Επίδαυρο για δύο παραστάσεις. Ενα απ? τα όνειρά του, κάτι σαν την ουτοπία που πραγματεύεται ο Αριστοφάνης στους 'Ορνιθες', ήταν για τον Μιχάλη Αεράκη, κατά δήλωσή του, με το που ανέλαβε τα καθήκοντά του ως καλλιτεχνικός διευθυντής, να πάει το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. 'να παίξει σ? ένα από τα πιο ιστορικά θέατρα παγκοσμίως, αλλά και με ιδιαίτερη βαρύτητα, που είναι η Επίδαυρος'. Το ό,τι πραγματοποιήθηκε, βέβαια, όπως κι άλλα όνειρά του, που αφορούν το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ., μόνο τυχαίο δεν είναι. Οταν θέλεις κάτι πολύ το σύμπαν συνωμοτεί για να το πετύχεις, έχει γράψει ο Πάολο Κοέλιο στον 'Αλχημιστή' του. Ετσι ακριβώς! Για μια συνωμοσία κυρίως του χανιώτικου, μα και ευρύτερα του κρητικού εμείς, πρόκειται. Με... αρχισυνωμότη τον ίδιο τον Μιχάλη βεβαίως που το ήθελε πολύ και είχε τον τρόπο του να το περάσει σε όλους εκείνους που έπρεπε να το περάσει, για να γίνει πραγματικότητα. Κερδίζοντας το μεγάλο στοίχημα που ήταν η αξιοπιστία. Απίστευτο κι όμως αληθινό! Οπως απίστευτο κι όμως αληθινό γεγονός είναι επίσης και η άνοδος της ομάδας ποδοσφαίρου του Πλατανιά στην Α? Εθνική κατηγορία. Λειτουργεί και λειτουργείται εξίσου καλά και στην περίπτωση αυτή το εμείς...

Ψηλά πάντα ο πήχης

Μόνο το Εθνικό στα καλά του μπορούσε ν? αναλάβει μια τόσο απαιτητική παραγωγή, δήλωσε ο ηθοποιός Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος στη συνέντευξη Τύπου που δόθηκε για τους 'Ορνιθες', πριν την έναρξη των παραστάσεων. Αυτό που κάνει το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. είναι πολύ σπουδαίο, γιατί γίνεται σε μια εποχή που όλα έχουν μια τάση να γίνουν πιο ευτελή, υπογράμμισε. 'Δει δη χρημάτων και άνευ τούτων ουδέν έστιν γενέσθαι των δεόντων'! Ισχύει και για τα θεατρικά σχήματα η ρήση αυτή του Δημοσθένη. Εποχή βαθιάς οικονομικής κρίσης διανύουμε και όλοι κοιτάζουν να βγάλουν... και από τη μύγα ξίγκι. Οχι το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ., πάντως, που επιμένει να κρατά ψηλά τον πήχη της ποιότητας, βάζοντάς τον μάλιστα αυτή τη φορά ακόμα ψηλότερα. 'ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. σημαίνει ευθύνη, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. σημαίνει ποιότητα, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. σημαίνει ο πήχης ψηλά', έγραφα πέρυσι τέτοιον καιρό (11 Ιουλίου 2011), με αφορμή το ανέβασμα του έργου του Κάρλο Γκολντόνι 'Υπηρέτης δύο αφεντάδων', σε σκηνοθεσία πάλι του Γιάννη Κακλέα και με πρωταγωνιστή πάλι τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο. Το ξαναγράφω κι εφέτος κι είμαι σίγουρος, ότι Θεού θέλοντος, θα το ξαναγράψω και τον επόμενο Ιούλη. Εχει τον τρόπο του να τα 'κανονίζει' ο Αεράκης με το Διοικητικό Συμβούλιο (πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλός του ο αντιδήμαρχος Χανίων Δημήτρης Λειψάκης). Με τη συμπαράσταση των Μετόχων του (Δήμος Χανίων, Περιφέρεια Κρήτης, Περιφερειακή Ενωση Δήμων Κρήτης, Δήμος Ηρακλείου, Δήμος Πλατανιά, Δήμος Καντάνου - Σελίνου, Δήμος Κισάμου και Δήμος Αποκορώνου), της ΑΝΕΚ (χρυσός χορηγός) και βέβαια όλων των Χανιωτών..

Χανιώτικα νέα (09.07.2012)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Ολοήμερο Δ. Σχ. Κουντούρας
Οι Ολυμπιακοί αγώνες του 2012

Mε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, που θα γίνουν ως γνωστό στο Λονδίνο από τις 27 Ιουλίου ως τις 12 Αυγούστου, ασχολήθηκαν σε μια απ’ τις δραστηριότητές τους, κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, που μόλις τελείωσε, τα παιδιά του Ολοήμερου Τμήματος του Δημοτικού Σχολείου Κουντούρας, έχοντας σε ρόλο εμψυχωτή τη δασκάλα τους στα Αγγλικά, Νάνσυ Μαυρουδή και τη δασκάλα τους στη Γυμναστική Αριστέα Χυντηράκη. 'Κάντε κάτι για τη συγκεκριμένη εργασία γιατί τα παιδιά της Κουντούρας αδημονούν', μου έγραψε ο γνωστός στους αναγνώστες της σελίδας δάσκαλος (από εργασίες μαθητών του στο Δημ. Σχολείο Αγίας Μαρίνας τη σχολ. χρονιά 2010-2011 και στο Ολ. Δημ. Σχολείο Καντάνου τη σχολ. χρονιά 2011-2012, Μύρωνας Παναγιωτάκης, που έπαιξε τον ρόλο του ταχυδρόμου, στέλνοντάς μου, πριν από δύο μήνες, τις εργασίες (κείμενα και σκίτσα) των παιδιών απ’ την Κουντούρα αλλά και μια ωραία ζωγραφιά μιας δικιάς του μαθήτριας.
Ο,τι πρέπει να φιλοξενηθούν στον Παιδότοπο, τούτο τον μήνα που αρχίζουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες, σκέφτηκα, με το που τις είδα στον φάκελό μου! 'Κι αμ έπος, αμ έργον', όπως λέγανε οι αρχαίοι Ελληνες. Ηταν όλες ξεχωριστές, άλλωστε!
Συγχαρητήρια και στα παιδιά και στις δασκάλες τους! Σ’ ευχαριστώ, Μύρωνα!
Β.Θ.Κ.

αρση βαρων
Υπάρχουν δύο κινήσεις (στυλ) άρσης βαρών και ο αθλητής ή αθλήτρια μπορεί να κάνει μόνο τρεις προσπάθειες σε κάθε κίνηση σε όποιο βάρος επιλέξει.
Οι κινήσεις είναι:
• Αρασέ: άρση σ’ ένα χρόνο: από το έδαφος απευθείας πάνω από το κεφάλι.
• Επολέ - ζετέ: άρση σε δύο χρόνους: από το έδαφος στους ώμους κι έπειτα πάνω από το κεφάλι.
Οι αθλητές και οι αθλήτριες αγωνίζονται πρώτα στην κίνηση 'αρασέ' και στη συνέχεια στην κίνηση 'επολέ - ζετέ'. Το άθροισμα των βαρών δίνει τον τελικό νικητή σε κάθε κατηγορία βάρους.

Στιβος
O Στίβος στους Ολυμπιακούς Αγώνες είναι ο βασιλιάς των αθλημάτων. Διεξάγεται από την Α’ Ολυμπιάδα του 1896 της Αθήνας και είναι άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια την αναβίωση και την τέλεση των αγώνων. Ουσιαστικά χωρίς το στίβο, Ολυμπιάδες δεν νοούνται.
Στον στίβο ανήκουν πολλά διαφορετικά αθλήματα:
Α) Αγώνες δρόμου
• αγώνες ταχύτητας
• αγώνες αντοχής
• σκυταλοδρομία.
Β) Αθλήματα ρίψεων: δισκοβολία - ακοντισμός - σφυροβολία.

Ποδόσφαιρο
Το ποδόσφαιρο στις σύγχρονες Ολυμπιάδες συμπεριλήφθηκε σε όλες τις διοργανώσεις εκτός από το 1896 και το 1932. Το γυναικείο τουρνουά προστέθηκε το 1996. Σε αυτό το άθλημα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε κάποιους από τους πιο διάσημους ποδοσφαιριστές στον κόσμο να αγωνίζονται με τις εθνικές τους ομάδες.

Πυγμαχία
H πυγμαχία είναι το μοναδικό άθλημα, στο οποίο δεν διεξάγονται αγώνες γυναικών στις Ολυμπιάδες.
Υπάρχει σκέψη να συμμετέχουν και γυναίκες το 2012 στο Λονδίνο. Οι αθλητές της πυγμαχίας αγωνίζονται σε κατηγορίες ανάλογα με το βάρος τους.

Μπασκετ
(Καλαθοσφαίριση)
Η νίκη στους Ολυμπιακούς αγώνες αποτελεί υψηλότερη διάκριση για την καλαθοσφαίριση, ανώτερη ακόμα και από το παγκόσμιο πρωτάθλημα, σε αντίθεση π.χ. με το ποδόσφαιρο, όπου το Ολυμπιακό τουρνουά είναι υποβαθμισμένο συγκριτικά με το Μουντιάλ. Για να συμμετέχει μια ομάδα ανδρών ή γυναικών πρέπει πρώτα να περάσει στους προκριματικούς (στους 12).

Πάλη
Στους άνδρες υπάρχουν δύο στυλ πάλης, η ελληνορωμαϊκή, στην οποία επιτρέπονται λαβές μόνο πάνω από τη μέση και η ελεύθερη, στην οποία επιτρέπονται λαβές και στα πόδια.
Οι αθλητές και οι αθλήτριες αγωνίζονται σε επτά κατηγορίες στο κάθε στυλ ανάλογα με το βάρος τους. Γυναικεία πάλη γίνεται μόνο στο ελεύθερο στυλ και οι αθλήτριες χωρίζονται σε τέσσερις κατηγορίες βάρους.

Ολυμπιακος Υμνος
Αρχαίο Πνεύμα αθάνατο, αγνέ πατέρα
του ωραίου, του μεγάλου και τ’ αληθινού
Κατέβα, φανερώσου κι άστραψε εδώ πέρα
στη δόξα της δικής σου γης και τ’ ουρανού.

Στο δρόμο και στο πάλεμα και στο λιθάρι
Στων ευγενών αγώνων λάμψε την ορμή
Και με το αμάραντο στεφάνωσε κλωνάρι
και σιδερένιο πλάσε και άξιο το κορμί.

Κάμποι βουνά και θάλασσες φέγγουνε μαζί σου
σαν ένας λευκοπόρφυρος μέγας ναός
Και τρέχει στο ναό εδώ προσκυνητής σου
Αρχαίο Πνεύμα αθάνατο, κάθε λαός.

Κωστής Παλαμάς

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧTΑ

'ΧΑΙΡΕ Η ΚΑΙΟΜΕΝΗ και χαίρε η χλωρή!'. Ο Χαιρετισμός του Ποιητή. Και στην ημέρα, την κάθε, καλοκαιρινή, μέρα!


Φίλες και φίλοι, καλημέρα!


'ΧΑΙΡΕ Η ΚΑΙΟΜΕΝΗ και χαίρε η χλωρή!'. Ο Χαιρετισμός του Ποιητή. Και στην ημέρα, την κάθε, καλοκαιρινή, μέρα!
ΤΟ ΓΡΑΦΩ, όπως μου το έστειλε ο φίλος Δημήτρης Νικολακάκης και όπως διαπίστωσα ότι κυκλοφορεί ευρύτατα στο Διαδίκτυο. 'Αυτόν τον χρόνο ο Ιούλιος έχει 5 Παρασκευές, 5 Σάββατα και 5 Κυριακές. Αυτό συμβαίνει μια φορά κάθε 823 χρόνια. Αυτή η χρονιά είναι γνωστή ως «σάκος με χρήματα». Γι’ αυτό προωθήστε αυτό το mail σε φίλους και θα έρθουν χρήματα μέσα σε 4 μέρες (κατά τα λεγόμενα του κινέζικου feng Shui). Οποιος δεν το κάνει, θα μείνει χωρίς χρήματα. Και όποιος το κάνει πάλι χωρίς χρήματα θα μείνει! Το γιατί το ξέρουμε όλοι'. Σχόλιο. Δεν θα τα πιάσουμε τελικά τα λεφτά μας!
ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΛΕΓΑΜΕ ότι μας χρωστούνε, θα μας πάρουν και το βόδι. Η απάντηση που μου έδωσε ο φίλος μου ο γερω - δάσκαλος, όταν τον ρώτησα για το αποτέλεσμα της συνάντησης μεταξύ Κυβέρνησης και Τρόικας.
'ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΟΥ! Σου κόβουν το μισθό! Για το καλό σου! Σου κόβουν ακόμα και τη σύνταξη! Για το καλό σου! Προ πολλού τον «βήχα» σου ’χουν κόψει!'. Για το καλό κι αυτά, όπως κι άλλα πολλά 'για το καλό σου', όπως μου γράφει σε μήνυμα που μου έστειλε η ζωγράφος Μαρία Ορφανουδάκη. Για το καλό μας...
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ αγρότες αντί να επενδύουν σε καινούργια τρακτέρ, έπαιρναν τα λεφτά και αγόραζαν μερσεντές, έγραψε η New York Times. Τι έχεις να πεις; τον ρώτησα. Ο δικός να πει μπορεί, μα ν’ ακούσει δεν μπορεί, μου απάντησε. Ωραίος ο Γιώργης!
ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΝΑ μου το θυμηθείτε και ο Ασαντ. Αλλο ένα χρονικό μιας προδιαγεγραμμένης πορείας φτάνει στο τέλος του. Να ετοιμάζεται ο επόμενος, ο μεθεπόμενος και ο μεθεμεθεπόμενος. Ενας - ένας και με τη σειρά!
'ΟΥΤΕ ΥΠΑΡΧΕΙ, ούτε θα υπάρξει εν τω κόσμω ισότης· υπάρχει όμως, και πρέπει να υπάρχει ισορροπία, ήτις, κατά θείαν πρόνοιαν έχει διακανονισθή ούτως, ώστε να επιτυγχάνεται και δι’ αυτής της ανισότητας'. Από τη 'Χρυσή Διαθήκη' του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.
ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΟΥΣ ψάχνανε να βρούνε το μποζόνι/ για με μποζόνι είσ’ εσύ που την καρδιά μου ζώνει. Ακου... μποζόνι! Σιγά που δεν θα έκανε ελληνική τη λέξη ο Ηλίας ο Σταματάκης!
ΤΟ ΜΠΟΖΟΝΙ - του μποζονιού, τα μποζόνια - των μποζονιών... Οπως: το μπουζί - του μπουζιού, τα μπουζιά - των μπουζιών. Να και η εξάσκηση.
ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ η Κοινωνική Κουζίνα. Ενα πιάτο φαγητό για τον συμπολίτη μας που δεν έχει να φάει. Ενα ρούχο για τον συμπολίτη μας που δεν έχει να ντυθεί. Πάνω απ’ όλα ένα χαμόγελο ανθρωπιάς!
Ο  ΘΑΛΗΣ έλεγε σε μια συντροφιά ότι δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο! Οταν κάποιος του είπε γιατί τότε δεν αυτοκτονεί του απάντησε: 'Γιατί ακριβώς δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στα δύο'. Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας'.

«Χαίρε η Καιομένη και χαίρε η Χλωρή/ Χαίρε η Ατημέλητη με το πρωραίο σπαθί/ Χαίρε η που πατείς και τα σημάδια σβήνονται/ Χαίρε η που ξυπνάς και τα θαύματα γίνονται/ Χαίρε του παραδείσου των βυθών η Αγρία/ Χαίρε της ερημίας των νησιών η Αγία/ Χαίρε η ονειροτόκος, χαίρε η Πελαγινή/ Χαίρε η Αγκυροφόρος και η Πενταστέρινη/ Χαίρε με τα λυτά μαλλιά η χρυσίζουσα τον άνεμο/ Χαίρε με την ωραία λαλιά η δαμάζουσα το δαίμονα/ Χαίρε που καταρτίζεις τα Μηναία των Κήπων/ Χαίρε που αρμόζεις τη ζώνη του Οφιούχου/ Χαίρε η ακριβοσπάθιστη και σεμνή/ Χαίρε η προφητικιά και δαιδαλική».
Από το 'Αξιον εστί' του Οδυσσέα Ελύτη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (07.07.2012)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΟΙ ΚΟΚΚΙΝΕΣ κλωστές του ενός... Οι κόκκινες γραμμές του άλλου... Οι κόκκινες γραμμές του παράλλου... Κόκκινες κλωστές δεμένες, στις ανέμες τυλιγμένες, δώσ’ τες κλότσο να γυρίσουν παραμύθια ν’ αρχινίσουν.

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

Ο 'ΘΕΙΟΣ' κατά Κ.Π. Καβάφη, Ιούλιος μήνας, στις δόξες του. Τι καλά να έλειπε κι η τρόικα που περνά αυτές τις μέρες από κόσκινο την ελληνική οικονομία κι όλο σκύβαλα λέει ότι βρίσκει! Πάντως ο ήλιος κι η θάλασσα δεν κοσκινίζονται.
ΝΑ ΠΑΝΕ από ’κει που ’ρθαν! Μια κουβέντα είναι... Μια άλλη να κάνουμε διαπραγμάτευση. Διαπραγμάτευση και όχι διαπραμάτευση, όπως επιμένουν να λένε τη λέξη μερικοί - μερικοί, τρώγοντας το τρίτο γράμμα της άλφα βήτας.
ΜΙΣΟ! ΜΙΣΟ λεπτό εννοούν, ωστόσο, χάριν συντομίας, αρκούνται μόνο στη χρήση του επιθέτου και παραλείπουν το ουσιαστικό. Αμ’ το άλλο; Η πρώτη πρωτεραιότητα για την κυβέρνηση είναι... η δεύτερη πρωτεραιότητα είναι... Για 'κακοποίηση' της ελληνικής γλώσσας κάνει λόγο ο φίλος μου ο γερω - δάσκαλος.
ΟΙ ΚΟΚΚΙΝΕΣ κλωστές του ενός... Οι κόκκινες γραμμές του άλλου... Οι κόκκινες γραμμές του παράλλου... Κόκκινες κλωστές δεμένες, στις ανέμες τυλιγμένες, δώσ’ τες κλότσο να γυρίσουν παραμύθια ν’ αρχινίσουν.
'ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΣ την αμαρτίαν σου; ημάρτησες κατά το ήμισυ· αποπειράσαι να την δικαιολογήσεις; την εδιπλασίασες'. Από τη 'Χρυσή Διαθήκη' του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.
ΔΥΟ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ έχει το σημερινό... μενού. Μια για τον Πλατανιά που πάει Α’ Εθνική και την οποία μου έστειλε ο γνωστός και σαν Εννιαχωριανός Γιάννης Μαλαξιανάκης και μια για το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. που πάει (αυτό πια κι αν είναι άνοδος!) με τους 'Ορνιθες' Επίδαυρο και την οποία μου έστειλε το... νέο αστέρι των 'πεταχτών' Νεκταρία Θεοδωρουλάκη. Η μαντινάδα για τον Πλατανιά: Στην Εθνική ο Πλατανιάς βγήκε κατηγορία/ και θα βρεθεί αντίπαλος του χρόνου με θηρία. Η μαντινάδα για το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ: Το φάρο του πολιτισμού, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. ανάβει/ ταξίδια κάνει μακρινά της τέχνης το καράβι. Σχόλιο: Ποδοσφαιρικά και θεατρικά δεν παιζόμαστε!
ΗΤΑΝ ΛΕΕΙ, στα τελευταία της. Ισα - ίσα που ανάπνεε. Με το που με είδε, όμως, να μπαίνω αναμάζωξε όλες της τις δυνάμεις, έγινε μια τεράστια αγκαλιά, με τύλιξε μέσα και με φίλησε, όπως μόνο εκείνη με φιλούσε. Να ’χεις την ευχή μου, μου είπε. Τίποτε άλλο. Υστερα έγειρε το μικρό σαν πορτοκάλι κεφαλάκι της και κοιμήθηκε. Σ’ ευχαριστώ που δεν με ξεχνάς, μάνα και μ’ επισκέφτεσαι στον ύπνο μου.
ΚΩΣΤΗ ΛΑΓΟΥΔΙΑΝΑΚΗ, δάσκαλο - ποιητή, Ηράκλειο: 'Είντα να πρωτοπεί κιανείς πως είν’ η μαντινάδα;'. Ο τίτλος της εισήγησης (σε ρίμα 262 στίχων!) που έκανες στο συνέδριο για τη μαντινάδα της Κρήτης που διοργάνωσε το Κέντρο Κρητικής Λογοτεχνίας στη Σητεία το 2006 και την οποία με το που βγήκε σε ανάτυπο (επιμέλεια: Κ.Δ. Μουτζούρης) μου την έστειλες. Είντα να πρωτοπώ; Απλά και μόνο τον θαυμασμό μου για τη δουλειά σου θέλω να εκφράσω, προσώρας, απ’ αυτή τη θέση. Και βέβαια τις ευχαριστίες μου! Ιδιαίτερα για τη μαντινάδα της αφιέρωσης: 'Θεμέλιο βάνω τσι ευκές σε πολυκατοικία/ για τον Βαγγέλη γκαρδιακά και για την Ευδοκία'.
'ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ μια εκδοχή ο Ξέρξης αποχωρώντας από την Ελλάδα μετά την ήττα του στη Σαλαμίνα έφτασε στην Ηιόνα κοντά στον Στρυμόνα και από εκεί μπήκε σε καράβι για να επιστρέψει στην Ασία. Ενώ, όμως, έπλεε, σηκώθηκε φοβερός άνεμος και πανύψηλα κύματα. Επειδή, μάλιστα, το πλοίο είχε πολλούς επιβάτες ο κίνδυνος να καταποντιστεί ήταν μεγάλος. Ο Ξέρξης τότε καταλήφθηκε από πανικό και ρώτησε τον κυβερνήτη αν υπήρχε ελπίδα σωτηρίας. Εκείνος του απάντησε ότι, για να σωθούν, έπρεπε να μειωθούν οι επιβαίνοντες. Τότε, πολλοί Πέρσες ρίχτηκαν στη θάλασσα, το πλοίο αλάφρωσε και ο Ξέρξης σώθηκε. Οταν έφτασε στην Ασία, χάρισε στον πλοίαρχο χρυσό στεφάνι, επειδή τον έσωσε, αλλά αμέσως μετά τον αποκεφάλισε, επειδή έγινε αιτία να χαθούν πολλοί Πέρσες'. Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας'.

«Ιουλιανές μέρες ολοκάθαρες./ Οι σαύρες, με έκπληκτα μάτια, λαχανιάζουν./ Λιάζονται στις άσπρες πέτρες της ξερολιθιάς./ Είναι σαν άσπρες Κυριακές οι ώρες/ και ηχούν εντός μου/ νηπιακές ευφρόσυνες καμπάνες».
Από το ποίημα 'Ιούλιος' του Βασίλη Δ. Δημουλά.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

(http://petaxta.blogspot.com)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Εργο του κάθε ανθρώπου η ανακάλυψη του πιο παλιού υπερατομικού σωματιδίου, που είναι το σωματίδιο της ανθρωπιάς. Μετά την ανακάλυψη του νέου υποατομικού σωματιδίου του θεού, από τους επιστήμονες

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΚΑΙ… ΠΑΡΙΖΙΑΝΙΚΑ θα 'ναι κάποια, ίσως τα περισσότερα, σημερινά 'πεταχτά'. Στο Παρίσι… βόσκει ακόμα το μυαλό μου. Καλό χειμαδιό η πόλη των φώτων…
ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΠΕΡΙΠΟΥ, είναι λέει, τα εκθέματα στο Λούβρο. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι κάποιος θέλει να τα δει όλα και αφιερώνει ένα λεπτό της ώρας για το καθένα. Αυτό σημαίνει ότι θα χρειαστεί 30.000 λεπτά, δηλαδή 500 ώρες που είναι 20 24ωρα ή 60 οχτάωρα! Αρα, λοιπόν, κι επομένως. Ούτε λίγο ούτε πολύ για να δεις το Λούβρο αφιερώνοντας ένα μόνο λεπτό της ώρας, για κάθε έκθεμα, χρειάζεσαι, αν πηγαίνεις κάθε μέρα επί ένα οκτάωρο και αν υπολογίσουμε ότι το Μουσείο είναι κλειστό κάθε Τρίτη, τρεις περίπου μήνες.
ΧΑΖΕΥΟΝΤΑΣ ΟΥΡΕΣ. Χαζεύοντας τις ουρές στο Παρίσι… Χαζεύοντας την ουρά που σχηματίζει ο κόσμος στον πύργο του Αϊφελ, που θέλει να τον δει… Χαζεύοντας την ουρά στο Λούβρο… Χαζεύοντας την ουρά στις Βερσαλίες… Χαζεύοντας την ουρά στην Αψίδα του Θριάμβου… Χόμπι κι αυτό!
ΝΑ ΠΟΥ ΚΙ ΕΔΩ ΣΠΟΥΝΕ οι σωλήνες και δεν τις φτιάχνουν, σκέφτηκα, όταν είδα να κάνουν αυλάκι τα νερά στην άκρη ενός δρόμου, στη Μονμάρτη, δίπλα στο ξενοδοχείο που μέναμε. Διάβασε τη σκέψη μου ο φίλος μου ο Παναγιώτης ο Αλεβαντής. Εχουν κάνει ένα σύστημα οι Γάλλοι, να παίρνουν τα νερά απ' τον Σηκουάνα για να καθαρίζουν τους δρόμους, μου είπε. Καράφλιασα!
ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΑΔΙΟ το Παρίσι, το είπαμε. Είναι όμως και άλλα θέματα που ψάχνουν απεγνωσμένα να βρουν μια θέση στον ήλιο των 'πεταχτών'. Μέχρις ενός σημείου, τα παριζιάνικα.
ΚΑΜΑΡΩΤΗ, ΚΑΜΑΡΩΤΗ έφτασε με δυο μηνών καθυστέρηση, λόγω των εκλογών της 6ης Μαΐου και της 17ης Ιουνίου η τρόικα. Καλώς τηνε την πέρδικα/ που περπατεί λεβέντικα; Σιγά την πέρδικα. Διάνος που κάνει 'γλου - γλου - γλου' για να φοβηθούμε είναι. Σε τα μας τώρα, σε τα μας…
ΕΡΓΟ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ του CERN η ανακάλυψη ενός νέου υποατομικού σωματιδίου που θεωρείται το σωματίδιο του Θεού. Εργο του κάθε ανθρώπου η ανακάλυψη του πιο παλιού υπερατομικού σωματιδίου, που είναι το σωματίδιο της ανθρωπιάς.
Ο  ΠΛΑΤΑΝΙΑΣ ΑΝΕΒΗΚΕ, η Κρήτη καμαρώνει/ τώρα στης πρώτης Εθνικής θα παίζει το σαλόνι. Στον τοπικό αθλητικό παλμό της επικαιρότητας η δεύτερη μαντινάδα που μου έστειλε, μέσω Διαδικτύου, η Νεκταρία Θεοδωρουλάκη. Ετσι, όπως τα γράφεις, είναι Νεκταρία!
ΜΑΡΙΑ ΟΡΦΑΝΟΥΔΑΚΗ, ζωγράφο, Αρχαία Απτέρα! Οι χρυσαετοί 'απλώνουν πήχες τα φτερά και πιθαμές τα νύχια', Μαρία και κανείς, μα κανείς, δεν μπορεί να τους ξεπουπουλιάσει. Αυτό, σαν απάντηση σε μήνυμα που μου έστειλες, για να συνοδεύσεις το 'από καρδιάς' ευχαριστώ σου για τη σύντομη εύφημη μνεία που σου αφιέρωσα τη Δευτέρα. Η Ειρήνη, δεν μπορεί, παρά να νικήσει στο τέλος τον πόλεμο!
Ο  ΑΛΕΝ ΣΑΡΤΙΕ, που εθεωρείτο 'ο πατέρας της γαλλικής ευφράδειας' αποκοιμήθηκε κάποιο βράδυ σ' έναν απ' τους πάγκους του παλατιού του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΑ’. Τον είδε η σύζυγος του βασιλιά, η Μαργαρίτα της Σκωτίας και τον φίλησε στο στόμα, χωρίς να τον ξυπνήσει. Οταν ένας απ' τους συνοδούς της έδειξε την απορία του, πώς η βασίλισσα φίλησε έναν τόσο άσχημο άνδρα, του απάντησε: 'Εγώ δεν φίλησα έναν άσχημο άνδρα, αλλά ένα ωραίο στόμα απ' το οποίο βγαίνουν όμορφα λόγια και σοφές κουβέντες'.

«Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς/ Μείνε κει/ Κι εμείς θα μείνουμε στη γη/ Που 'ναι φορές - φορές τόσο όμορφη/ Με τα Μυστήρια της Νέας Υόρκης της/ Και με τα Μυστήρια των Παρισίων της/ Αντάξια με τα Μυστήρια της Τριάδας/ Με το μικρό κανάλι της στην Ουρκ/ Με το μεγάλο σινικό της τείχος/ Τον ποταμό της στο Μορλέ/ Με τις μέντες του Καμπρέ/ Με τον Ειρηνικό της Ωκεανό/ Και τις δυο στέρνες του Κεραμεικού/ Με τα παιδάκια τα καλά και με τα κωλοπαίδια».
Από το ποίημα 'Πάτερ ημών' του Ζακ Πρεβέρ.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (05.07.2012)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Τα μυστικά του θρανίου, ούτως ή άλλως, είναι για να κυκλοφορούν, για να ταξιδεύουν, για να διαβάζονται, για να σχολιάζονται... Οταν βέβαια γράφονται και βρίσκουν στέγη στις σελίδες ενός μαθητικού εντύπου.

3o ΔΗΜ. ΣΧ. ΚΙΣΑΜΟΥ
Και πάλι στον αέρα τα 'μυστικά του θρανίου'


Tα περίμενα πώς και πώς, το ομολογώ! Για 'τα μυστικά του θρανίου', την εξαμηνιαία έκδοση των μαθητών του 8/θέσιου Δημ. Σχολείου 3ου Κισάμου, ο λόγος. Μια έκδοση καθ’ όλα εξαιρετική, που κατ’ επανάληψη την έχω παρουσιάσει. Ενα ξεχωριστό μαθητικό περιοδικό που ξεκίνησε πριν από τέσσερα χρόνια και όπως φαίνεται θα συνεχίσει να κυκλοφορεί για πολλά ακόμα. Κόντρα στους ενάντιους ανέμους των καιρών. Οσο υπάρχουν δάσκαλοι, όπως τον διευθυντή του εν λόγω Σχολείου Αντώνη Σπανουδάκη και τους συνεργάτες του. Τα μυστικά του θρανίου, ούτως ή άλλως, είναι για να κυκλοφορούν, για να ταξιδεύουν, για να διαβάζονται, για να σχολιάζονται... Οταν βέβαια γράφονται και βρίσκουν στέγη στις σελίδες ενός μαθητικού εντύπου. Οπως το περιοδικό του 3ου Δημ. Κισάμου, για παράδειγμα, που έφτασε στο 10o τεύχος και που ταξίδεψε, λίγο πριν απ’ τη λήξη της φετινής σχολικής χρονιάς, μέχρι την Αθήνα για να παραλάβει το βραβείο που του έδωσε ο Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου γιατί 'καλλιεργεί τη φιλαναγνωσία και προωθεί την ανάγνωση της παιδικής λογοτεχνίας'. Στον απόηχο αυτής της βράβευσης (κι αν το χάρηκα!) η σημερνή φιλοξενία στον Παιδότοπο κάποιων λίγων, δειγμάτων απ’ τις σελίδες του. Για να συνοδεύσω τα συγχαρητήρια μου και στους δασκάλους και στους μαθητές…
Β.Θ.Κ.

ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ
Η γιαγιά μας αφηγείται…
'Στις 20 Μαΐου 1941 ήμασταν στα Πιπεριανά, στην κορφή του βουνού και μαζεύαμε βίκο για τα ζώα μας. Πριν το μεσημέρι κι εκεί που παίζαμε με τον αδερφό μου και φτιάζαμε ένα σπιτάκι με αγουδούρους, ακούμε ένα τρομακτικό θόρυβο στον ουρανό, από τη μεριά των Φαλασάρνων. Κοιτάζουμε και βλέπουμε πάρα πολλά αεροπλάνα στον ουρανό και κατευθύνονταν προς το Καστέλλι. Εμείς τότε φοβηθήκαμε πάρα πολύ.
Στη συνέχεια πήγαμε στο σπίτι μας και το βράδυ φύγαμε όλοι μαζί από τα σπίτια μας και πήγαμε και κρυφτήκαμε στις σπηλιές της Τυλίφου.
Σχεδόν κάθε εβδομάδα όσοι ήμασταν στις σπηλιές αλλάζαμε τοποθεσία και πηγαίναμε σε άλλες για να μη μας βρουν. Κάποια μέρα οι Γερμανοί πέρασαν από την Καλυβιανή και σκότωσαν έναν Ελληνα. Στη συνέχεια κατευθύνθηκαν προς τη σπηλιά που ήμασταν γιατί είχαν πληροφορίες, ότι ένας Αγγλος τραυματίας ήταν ανάμεσα μας και κρυβόταν. Αυτό ήταν αλήθεια. Τον κρύψαμε μέσα στη ρίζα μιας μεγάλης χαρουπιάς για να μην τον βρουν.
Οταν ήρθαν οι Γερμανοί στη σπηλιά της Τυλίφου, μας βρήκαν, όχι όμως τον τραυματία. Οι άντρες ευτυχώς έλειπαν και έτσι δεν μας πήραν. Αντίθετα, έδωσαν σοκολάτες σε όλα τα παιδιά.
Εμείς φοβηθήκαμε και δεν τις φάγαμε, αν και πεινούσαμε πάρα πολύ. Πίναμε γάλα από τα πρόβατα, αλλά και αυτό ήταν πικρό γιατί εκεί τα ζώα έτρωγαν πολλές σφάκες. Αυτό κράτησε ένα μήνα και μετά γυρίσαμε στα σπίτια μας.
Εκεί βρήκαμε και άλλους ανθρώπους που είχαν διώξει από το Τελωνείο οι Γερμανοί και το είχαν κάνει πυροβολείο.
Η κατάσταση τα επόμενα τέσσερα χρόνια ήταν πολύ δύσκολη. Πείνα, κρύο και προπαντός φόβος.
Αργότερα, όλα τελείωσαν αλλά όλα αυτά έχουν χαραχτεί στη μνήμη μου και δεν πρόκειται να τα ξεχάσω όσο ζω'.
Ντεντάκη Αντιγόνη - Πολυχρονάκης Δημήτρης, Τάξη Ε'

Το τελευταίο μέρος της γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα διήρκησε από τις 20 Μαΐου έως τις 1 Ιουνίου 1941 και έληξε με την κατάληψη της Κρήτης.
Από τις 20 Μαΐου ξεκίνησαν οι Γερμανοί σφοδρούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς και ρίψη αλεξιπτωτιστών στα κυριότερα αεροδρόμια. Πρώτα κατέλαβαν το αεροδρόμιο του Μάλεμε.
Στη σύγκρουση που ακολούθησε έλαβαν μέρος και οι Κρητικοί, με ό,τι είχαν. Ακόμη και με σκαλίδες και πέτρες. Αν είχαν όπλα...
Η μάχη της Κρήτης ήταν η πρώτη μάχη από αέρα και είχε σαν αποτέλεσμα την απώλεια πολλών ανθρώπινων ζωών και από τις δύο χώρες, όπως βέβαια και σε κάθε πόλεμο. Μαλάθυρος, Κάντανος, Κοντομαρί, πολύ κοντά μας, που μας θυμίζουν τα αποτελέσματα ενός πολέμου που τον έζησαν οι μεγαλύτεροι και που δεν πρέπει να ξεχάσουμε εμείς.
Καστανάκη Ιωάννα, τάξη Στ'


Τα καλύτερά μας χρόνια
στο δημοτικό

Σε λίγες μέρες τελειώνει το σχολείο και εμείς τα -παιδιά της ΣΤ’ τάξης, αποχαιρετάμε το Δημοτικό. Ποπό! Πώς πέρασαν τόσο γρήγορα έξι ολόκληρα χρόνια...
Κλείνω τα μάτια και ο νους μου γυρίζει πίσω στην πρώτη μέρα που πήγα σχολείο. Φοβόμουν τόσο πολύ. Η μαμά με κρατούσε απ’ το χέρι σφικτά και μου έδινε κουράγιο. Οταν γνώρισα τη δασκάλα της Πρώτης τάξης, ένιωσα ανακούφιση.
Ηταν η κυρία Σοφία, μια νέα δασκάλα από τη Θεσσαλονίκη. Κι έτσι άρχισε το σχολείο. Μάθαμε να γράφουμε και να διαβάζουμε. Νομίζω πως στην Πρώτη τάξη τα παιδιά κάνουν άθλους με τόσα που μαθαίνουν.
Στη Δευτέρα τάξη είχαμε τον κύριο Αντώνη. Η χρονιά ήταν καταπληκτική. Μάθαμε τόσα πολλά. Το μάθημα γινόταν με διασκεδαστικό τρόπο και σαν μικρά παιδιά που ήμασταν, μας άρεσε πάρα πολύ.
Την επόμενη χρονιά στην Τρίτη τάξη είχαμε την κυρία Κατίνα. Ήταν εξαιρετική δασκάλα και πάντα τη θυμόμαστε με αγάπη.
Στην Τετάρτη τάξη όμως χωριστήκαμε. Το ένα τμήμα πήρε πάλι η κυρία Κατίνα ενώ το άλλο η κυρία Γιώτα από την Κατερίνη.
Στην αρχή εμείς που αλλάξαμε δασκάλα στενοχωρηθήκαμε, αλλά τελικά ήταν μια πολύ όμορφη χρονιά.
Στην Πέμπτη τάξη ξαναγίναμε ένα τμήμα και είχαμε την κυρία Νεκταρία από τη Θεσσαλονίκη. Η Πέμπτη όμως είναι δύσκολη τάξη με δύσκολα μαθήματα, τα οποία η κυρία προσπαθούσε να μας εξηγήσει.
Φέτος χωριστήκαμε ξανά. Το δεύτερο τμήμα έχει την κυρία Ελένη από τον Εβρο και εμείς τον κύριο Γιώργο. Ολη τη χρονιά δουλέψαμε, κουραστήκαμε και μάθαμε πολλά.
Ο κάθε δάσκαλος που είχαμε, μας έδωσε πολλά και έτσι τώρα θα πάμε στο γυμνάσιο με αρκετά εφόδια να συνεχίσουμε.
...Πάντα θα κοιτάζω με νοσταλγία το Δημοτικό και πάντα θα σκέφτομαι πόσα έμαθα και πόσα όμορφα πέρασα!!!

Ιωάννα Καστανάκη, τάξη Στ'




Η πρώτη και η δευτέρα τάξη
στο Κυκλοφοριακό Πάρκο


Χτες πήγαμε στο Πάρκο Κυκλοφοριακής Αγωγής στο Καμπάνι Ακρωτηρίου. Το πρωί μαζευτήκαμε στην αυλή του σχολείου και κάναμε την προσευχή μας. Κρατούσαμε την τσάντα με το φαγητό και το καπέλο μας.
Κάστια Αγγελίνα, Τάξη Β'

Οι μεγάλες τάξεις μπήκαν μέσα κι εμείς μείναμε έξω κι οι κυρίες με τον κύριο, μας πήραν για να πάμε στο λεωφορείο.
Καστανοπουλάκης Γιάννης, Τάξη Β'

Κατεβήκαμε την κατηφόρα και μπήκαμε στο λεωφορείο. Μετά από λίγη ώρα φτάσαμε στο Κυκλοφοριακό Πάρκο.
Γοναλάκης Φειδίας, Τάξη Β'

Οταν φτάσαμε μας περίμεναν η κυρία Ίνη και η κυρία Πηγή. Μας έμαθαν τα σήματα και πώς να κυκλοφορούμε στο δρόμο.
Τσιγγέλη Μαρία, Τάξη Β'

Μας μίλησαν για τα σήματα και πώς πρέπει να περνάμε το δρόμο. Μας έδειξαν και τον ποδηλατοδρόμο. Πήγαμε και στις κούνιες και παίξαμε.
Δημοπούλου Χριστίνα, Τάξη Β'

Μετά οδηγήσαμε τα αυτοκινητάκια όλα τα παιδιά και το μεσημέρι γυρίσαμε στο σχολείο. Ελπίζω να ξαναπάμε.
Κουνελάκης Γιώργος, Τάξη Β'

Χανιώτικα νέα (30.07.2012)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

Kάτω από τα.. δήθεν έξυπνα 'ευφυολογήματα' που ενίοτε απαντούνται και ως 'συνθήματα' συντάσσονται... πλήθη και πλήθη... ωσάν τα πρόβατα!

Στην εποχή των τσιτάτων
Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Σε μια εποχή που μεγάλη πέραση έχουν τα 'τσιτάτα' -όπως έχουν χαρακτηρισθεί- τα οποία στόχο έχουν να δημιουργήσουν εντύπωση και παραμένουν σε αυτή δίχως αυτός που θα τα ακούσει ή θα τα διαβάσει, να μπει σε διαδικασία να τα ψάξει λίγο παραπάνω (πού χρόνος για ψάξιμο;) υπάρχουν πολλοί που πεισματικά αρνούνται να μπουν στη διαδικασία ή στον πειρασμό να ακολουθήσουν τη συγκεκριμένη μέθοδο επικοινωνίας! Γιατί πλέον στην εποχή του... 'γρήγορου' και κυρίως στη 'μετά εποχή των πρώτων γρήγορων...', η οποία έχει ήδη γαλουχήσει αρκετούς νέους ή μικρότερης ηλικίας, η συγκεκριμένη μέθοδος επικοινωνίας είναι η πλέον διαδεδομένη και οι πιστοί συνειδητά ή ασυνείδητα οπαδοί της, έχουν πειστεί για τη μοναδικότητά της και την έχουν υιοθετήσει ακόμη και στον τρόπο που ζουν τη ζωή τους!
Παρακολουθούσα πρόσφατα μια στιχομυθία μεταξύ νεαρών παιδιών τα οποία 'έκλειναν' τις φράσεις τους - σκέψεις τους εντός αυτών των ορίων που τους έχουν 'επιβάλει' αυτά τα... δήθεν έξυπνα 'ευφυολογήματα' που ενίοτε απαντούνται και ως 'συνθήματα' κάτω από τα οποία συντάσσονται... πλήθη και πλήθη... ωσάν τα πρόβατα!
Για να δημιουργηθούν στρατοί που αντιμάχονται ο ένας τον άλλον δίχως καν την υπόνοια να ψάξουν να βρουν περαιτέρω εξηγήσεις για τις 'ουσιαστικές' διαφορές τους!
Και το... κακό συνεχίζεται ειδικά στις ημέρες μας που μοιάζουν να βγάζουν σε αδιέξοδο αλλά ίσως και να μην είναι έτσι!
Μια από τις πολλές διεξόδους που υπάρχουν είναι και όλοι αυτοί -και είναι πολλοί- που όπως αναφέρθηκε και παραπάνω πεισματικά αρνούνται να μπουν στη διαδικασία ή στον πειρασμό να ακολουθήσουν τη μέθοδο επικοινωνίας των 'τσιτάτων'!
Είναι οι άνθρωποι που δέχονται τον διάλογο, που ακούν και απαντούν δημιουργώντας ερεθίσματα στους συνομιλητές να ψάξουν και να ψαχτούν, για να καταλήξουν σε ένα δικό τους συμπέρασμα για τα όσα συμβαίνουν...

Χανιώτικα νέα (04.07.2012)

ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Πάω Καρύδι! Στο μοναδικό μοναστήρι του Αποκόρωνα. Μοναδικό και με την έννοια ότι είναι το μόνο μοναστήρι της 'Αρχοντοεπαρχίας μας'και με την έννοια ότι στον σπάνιας ομορφιάς τόπο που βρίσκεται ξαστερώνει ο νους σου κι αναγαλλιάζει η καρδιά σου.

Πάμε Καρύδι

Πάω Καρύδι! Στο μοναδικό μοναστήρι του Αποκόρωνα. Μοναδικό και με την έννοια ότι είναι το μόνο μοναστήρι της 'Αρχοντοεπαρχίας μας', για να θυμηθώ τον φίλο λυράρη Ανδρέα Λιλικάκη και με την έννοια ότι στον σπάνιας ομορφιάς τόπο που βρίσκεται ξαστερώνει ο νους σου κι αναγαλλιάζει η καρδιά σου. Τι κι αν έχω πάει δεκάδες φορές! Αυτή τη φορά πηγαίνω μέρα μεσημέρι, όντας στο γραφείο μου. Να ’ναι καλά τα παιδιά της Α’ τάξης του Γυμνασίου Βάμου (του πάλαι ποτέ αλλά και νυν και αεί ένδοξου Γυμνασίου Βάμου, μην ξεχνιόμαστε), που έχοντας σε ρόλο εμψυχωτή τη δασκάλα τους στην Πληροφορική, την Καλυβιανή Ειρήνη Καλαϊτζάκη, έφτιαξαν ένα υπέροχο βιντεάκι με τίτλο 'Καρύδι, το δικό μας μοναστήρι' και το έβγαλαν στο Διαδίκτυο. 'Είναι απλό γιατί τα παιδιά ήταν μικρά μόλις Α’ Γυμνασίου, συμμετείχαν όμως σε συνέντευξη, φωτογράφιση, ηχογράφηση, μουσική, κανονικοί δημοσιογράφοι', μου έγραψε η Ειρήνη, στέλνοντάς μου το. Είναι υπέροχο, διαπιστώνω με το που αρχίζω να το βλέπω και αφήνομαι στην ξενάγηση, στον χρόνο και στους χώρους. Από ιδρύσεώς του επί Ενετοκρατίας μέχρι και σήμερα που ξαναβρήκε τη ζωή του με τον ερχομό του π. Δωρόθεου Χαροκοπάκη απ’ την Πλάκα και ανακαινίστηκε χάρις στον έφορο Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Λιτσαρδιανό Μιχάλη Ανδριανάκη. Στην έπαυλη του Ενετού Αρχοντα, επί των ερειπίων, στη μεγάλη αυλή, στο Καθολικό που είναι στ’ όνομα του Αϊ Γιώργη, στη δεσπόζουσα καρυδιά, στα γύρω κελιά, στο λιοτρίβι με τα τόξα... Ανυπόφορη σήμερα προπάντων το μεσημέρι, η ζέστη, λέει το μετεωρολογικό δελτίο.
Εγώ όμως αισθάνομαι δροσιά. Εκτός από οβγοράδα στο Καρύδι, που βρίσκεται 'Στον ίσκιο της Μαδάρας', για να θυμηθώ τον τίτλο του πρώτου βιβλίου που έγραψε ο αξέχαστος Βρυσιανός Νίκος Αγγελής, έχει μια αερινάδα άλλο πράγμα!
Πάμε Καρύδι! Με ξεναγούς τα παιδιά!

Ο αέρας δεν σκοτώνει τα πουλιά

Χρόνια τώρα, κινείται, από συρματοπλέγματα, προσπαθώντας μάταια, να απεγκλωβιστεί, με τα ολόχρυσα κατάστικτα φτερά απ’ τα Εγκαύματα που άφησε ο Ηλιος πάνω τους στην αναζήτηση της Αλήθειας, στην αναζήτηση του Δίκαιου', κατά δήλωσή της. Για τη γνωστή τοις πάσι ξεχωριστή ζωγράφο Μαρία Ορφανουδάκη, που επιμένει να ζει δημιουργώντας και να δημιουργεί ζώντας, εδώ και πολλά χρόνια στην αρχαία Απτέρα, ο λόγος.
Με αφορμή ένα μήνυμα που μου έστειλε μέσω Διαδικτύου τις προάλλες. 'Με σβήσανε ακόμα και από τον χάρτη... και να ήθελα να ψηφίσω δεν υπάρχω πουθενά γραμμένη', μου γράφει και σαν συνέχεια ενός τηλεφωνήματός μας, λίγο μετά της εκλογές της 6ης Μαΐου. 'Πρέπει, όμως, να γνωρίζουν ότι ο αέρας δεν σκοτώνει τα πουλιά', συμπληρώνει αμέσως μετά. Πουλί ελεύθερο μια ζωή Μαρία. Μια χρυσαετίνα, που παίρνοντας δύναμη απ’ τον ήλιο που στραφταλίζει στα νερά του κόλπου της Σούδας, επιμένει να ζει και να δημιουργεί.
Μια χρυσαετίνα που βρήκε απόσκιο στους βράχους της Αρχαίας Απτέρας για να στέλνει διαρκή κραυγή διαμαρτυρίας απέναντι, στο Ακρωτήρι, που φιλοξενεί τις βάσεις του θανάτου. Εκαστος εφ’ ω ετάχθη, η Μαρία της Ειρήνης απ’ τη μια μεριά, τα όπλα του πολέμου απ’ την άλλη...

Ας μην την ξεχάσουμε ποτέ...

'Δείτε αυτή την κυρία. Ας μην την ξεχάσουμε ποτέ'... Ο τίτλος ενός κειμένου που κυκλοφορεί ευρύτατα στο Διαδίκτυο και το οποίο μου έστειλε προ ημερών, ο και καλός φίλος, πρόεδρος της Ενωσης Πνευματικών Δημιουργών του Νομού μας Δημήτρης Νικολακάκης. 'Ο κόσμος δεν έγινε τώρα κακός... πάντα ήταν' και 'Το βραβείο δεν το παίρνει πάντα αυτός που το αξίζει', οι υπότιτλοι αυτού του κειμένου που αναφέρεται στην Ιρένα Σέντλερ και το οποίο το διάβασα με πολύ ενδιαφέρον. Αντιγράφω: 'Πρόσφατα πέθανε μια 98χρονη κυρία που την έλεγαν Ιρένα. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η Ιρένα εργαζόταν στο γκέτο της Βαρσοβίας ως ειδική υδραυλικός υπονόμων. Είχε όμως κι έναν απώτερο σκοπό. Ούσα Γερμανίδα ήξερε ποια ήταν τα σχέδια των ναζί για τους Εβραίους. Η Ιρένα έβγαζε λαθραία βρέφη τοποθετώντας τα στον πάτο της εργαλειοθήκης της ή σ’ έναν σάκο από λινάτσα που είχε στην καρότσα του φορτηγού της για τα μεγαλύτερα παιδιά. Ακόμα, είχε έναν σκύλο στην καρότσα, που τον είχε εκπαιδεύσει να γαβγίζει όταν οι ναζί φαντάροι της άνοιγαν να μπει ή να βγει από το γκέτο. Οι φαντάροι, φυσικά, δεν ήθελαν πάρε δώσε με τον σκύλο, ενώ το γάβγισμά του κάλυπτε τους θορύβους - ήχους που έκαναν τα βρέφη παιδιά!
Στο διάστημα που το έκανε αυτό, κατάφερε να φυγαδεύσει και να σώσει 2.500 παιδιά και βρέφη. Συνελήφθη και οι ναζί τη χτύπησαν πάρα πολύ άσχημα και της έσπασαν και τα χέρια και τα πόδια.
Η Ιρένα κράτησε ένα αρχείο με τα ονόματα των παιδιών που είχε διασώσει και το φύλαξε σ’ ένα γυάλινο βάζο που έθαψε κάτω από ένα δέντρο στην αυλή της. Μετά τον πόλεμο, προσπάθησε να εντοπίσει όσους γονείς είχαν επιζήσει και επανένωσε τις οικογένειες. Οι περισσότεροι από αυτούς είχαν πεθάνει στους θαλάμους αερίων. Τα παιδιά αυτών, τα βοήθησε να τακτοποιηθούν σε θετές οικογένειες ή να υιοθετηθούν. Το 2007, η Ιρένα προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Δεν επελέγη. Ο πρόεδρος Ομπάμα το είχε κερδίσει έναν χρόνο πριν γίνει πρόεδρος για την εργασία του ως «οργανωτής κοινότητας» για το ACORN... και ο Αλ Γκορ το κέρδισε το 2007, για ένα φιλμ σχετικά με την υπερθέρμανση της γης'...
Να προωθηθεί το μήνυμα αυτό, στη μνήμη της, αλλά και στη μνήμη των εκατομμυρίων θυμάτων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ζητείται απ’ τους παραλήπτες του, εγώ απλά το δημοσιεύω στη στήλη...

Χανιώτικα νέα (02.06.2012)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Η  ΑΦΡΟΔΙΤΗ της Μήλου, η Νίκη της Σαμοθράκης (φωτό) και βέβαια η Μόνα Λίζα. Οι τρεις μεγάλες βεντέτες του Λούβρου, με τους περισσότερους θαυμαστές. Χιλιάδες κόσμος τις επισκέπτεται κάθε μέρα για να τις φωτογραφίσει και να φωτογραφηθεί μαζί τους.

Φίλες και φίλοι, bonjour, καλημέρα στα ελληνικά!

ΙΟΥΝΙΟ έφυγα, δύο μέρες πριν να τελειώσει από τα Χανιά, Ιούλιο γύρισα, δύο μέρες από τότε που άρχισε, από το Παρίσι. Κατ’ αρχήν λοιπόν, καλό μήνα, bon mois στα γαλλικά και καλώς σας βρήκα.
ΙΔΑΝΙΚΕΣ οι συνθήκες για ταξίδι, σκέφτομαι, ενώ αρχίζω να γράφω τη στήλη (είναι μεσημέρι Δευτέρας) όντας στο αεροδρόμιο Charles De Gaulle και περιμένοντας την πτήση για Αθήνα. Οπως ιδανικές ήταν άλλωστε και οι συνθήκες παραμονής μας στο Παρίσι. Και λόγω καιρού, που ήταν όλες τις μέρες θαυμάσιος, κυρίως όμως γιατί είχαμε μαζί μας από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή, σε ρόλο ξεναγού και οδηγού τον καλό μας φίλο Παναγιώτη Αλεβαντή και τη γυναίκα του την Κατερίνα, που ήρθαν για το χατίρι μας απ’ τις Βρυξέλλες, όπου μένουν.
ΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ φίλα μου, στο Λούβρο σαν θα πάτε/ απ’ τον Ηλία να της πεις, πρέπει να με θυμάται. Απ’ τον Ηλία τον Σταματάκη, καλά το καταλάβατε, η παραγγελιά. Αδύνατη η εκτέλεσή της, ωστόσο. Αρκέστηκα απλώς να της δώσω τα χαιρετίσματά σου, Ηλία! πού να σε θυμηθεί, όμως!
Η  ΑΦΡΟΔΙΤΗ της Μήλου, η Νίκη της Σαμοθράκης, και βέβαια η Μόνα Λίζα. Οι τρεις μεγάλες βεντέτες του Λούβρου, με τους περισσότερους θαυμαστές. Χιλιάδες κόσμος τις επισκέπτεται κάθε μέρα για να τις φωτογραφίσει και να φωτογραφηθεί μαζί τους.
ΝΑ ΠΑΣ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ και να μην επισκεφθείς το Λούβρο; Να πας στο Παρίσι και να μην φτάσεις μέχρι τον πύργο του Αϊφελ; Να πας στο Παρίσι και να μην κάνεις μια βόλτα με ποταμόπλοιο στον Σηκουάνα; Να πας στο Παρίσι και να μην περάσεις απ’ την Παναγία των Παρισίων; Εκ των ων ουκ άνευ αυτά. Χώρια όλα τ’ άλλα. Το Παρίσι είναι η πόλη με τα άπειρα πρόσωπα, μην ξεχνιόμαστε!
ΤΙ ΝΑ ΠΡΩΤΟΧΩΡΕΣΕΙ απ’ όλα όσα είδα, άκουσα, μύρισα, γεύτηκα, άγγιξα, σκέφτηκα, ένιωσα, διαισθάνθηκα; Ν’ αρχίσω απ’ το Παρίσι, όπως φαίνεται από ψηλά, απ’ τον Λόφο της Μονμάρτης, έξω από τη Sacre Coeur, για παράδειγμα, απ’ το Παρίσι των Προσωπικοτήτων που σημάδεψαν την ιστορία και σημαδεύτηκαν απ’ αυτήν ή μήπως απ’ το Παρίσι των λεωφόρων και των δρόμων του που σφύζουν από ζωή, αλλά κι απ’ το Παρίσι των υπονόμων του, που εξακολουθούν να υπάρχουν, όπως τότε επί Βίκτωρος Ουγκώ; Είναι όλα τόσο μπερδεμένα μέσα μου και χρειάζεται κάποιος χρόνος για να βρουν τη σειρά τους...
ΝΑ ΚΑΘΕΣΤΕ το τελευταίο βράδυ μαζί με τους Αλεβαντήδες, στο Cafe De deux moulins (καφενείο των δύο μύλων) της Μονμάρτης, εδώ όπου γυρίστηκε το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας 'Αμελί' με την Οντέρ Τοτού και να παρακολουθείτε τον τελικό για το Euro 2012 μεταξύ Ισπανίας - Ιταλίας. Και να πανηγυρίζεις μαζί με τους άλλους νεαρής κυρίως ηλικίας θαμώνες, που ’χουν ξετρουλιάζει το μαγαζί τα απανωτά γκολ των Ισπανών...
ΜΙΑ ΜΕΡΑ δύο διάσημες γυναίκες, μια ωραία και μια άσχημη, οι οποίες διεκδικούσαν την πρώτη θέση στην καρδιά του μεγάλου διπλωμάτη της Γαλλίας Ταλεϋράνδου, ο οποίος ήταν και μέγας καρδιοκατακτητής, τον πίεζαν να πάρει θέση σχετικά με το θέμα. Ο Ταλεϋράνδος απαντούσε με αυτές τις πονηρές φράσεις που έχει εφεύρει η ευγένεια για να αντικαταστήσει την ειλικρίνεια, ωστόσο, η άσχημη απ’ τις κυρίες προσπάθησε να τον παγιδεύσει. 'Αν βρισκόμαστε και οι τρεις σ’ ένα πλοίο και πιάσει μεγάλη τρικυμία, ποια απ’ τις δύο μας θα σώζατε, αν υποθέσω ότι είστε δεινός κολυμβητής', τον ρώτησε: 'Φυσικά τη φίλη σας, κυρία μου', της είπε. Και συμπλήρωσε γυρνώντας προς το μέρος της: 'Υποθέτω με τη σειρά μου ότι είστε κι εσείς δεινή κολυμβήτρια'.

«Στο Παρίσι κλονιζόμενος ο πύργος του Αγίου Ιακώβου/ Ομοιος με ηλιοτρόπιον/ Χτυπά καμιά φορά με το μέτωπο τον Σηκουάνα και η σκιά του/ γλιστρά ανεπαίσθητα ανάμεσα στα ρυμουλκά/ Την στιγμήν εκείνην ακροποδητί μέσα στον ύπνο μου/ Κατευθύνομαι προς την κάμαρα όπου είμαι ξαπλωμένος/ και βάζω φωτιά/ Διά να μη μείνει τίποτα από την συγκατάθεση που μου απέσπασαν».
Από το ποίημα 'Επαγρύπνηση' του Αντρέ Μπρετόν

(Μετάφραση: Ανδρέας Εμπειρίκος).
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (03.07.2012)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΟΧΙ, ΔΕΝ είχα ορίσει 'μοναδικό μες στη ζωή μου ιδανικό' να πάω στο Παρίσι. Οπως ο 'πολύ παράξενος κύριος' που αναφέρει ο Ορέστης Λάσκος στο ποίημά του 'Το Παρίσι'. Κι ίσως γι’ αυτό δεν 'εισόρμησε στην κάμαρα του νου' 'φριχτή μια σκέψη' όταν αντίκρισα τον πύργο του Αϊφελ 'ν’ αχνοδιαφαίνεται στο φόντο τ’ ουρανού...'.


Φίλες και φίλοι, καλημέρα! Bonjour για να το πω και στα γαλλικά!

ΕΔΩ ΠΑΡΙΣΙ! Δεν σας κάνω πλάκα, σοβαρά σας το λέω! Είμαι εδώ στην Πόλη του Φωτός από χθες το μεσημέρι και θα μείνω γι’ άλλα δύο βράδια. Πώς και προέκυψε; Να σας τα πω με τη σειρά.
ΕΒΡΕΧΕ δαρτή βροχή το πρωινό εκείνο του φετινού Φλεβάρη, όταν μου μπήκε η ιδέα να πάω απ’ τα Τσικαλαριά όπου μένω στη Σούδα για κάποιες μικροδουλειές. Μια απ’ αυτές να πάω και στον 'Γερμανό' να βάλω μονάδες στο κινητό της Ευδοκίας. Αν έχεις τύχη διάβαινε... Το θέμα είναι να βρεθείς στον κατάλληλο τόπο την κατάλληλη στιγμή! Οπως εμένα που κέρδισα ένα ταξίδι τεσσάρων ημερών, με όλα πληρωμένα, σε μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα για δύο άτομα.
ΠΑΡΙΣΙ, αποφάσισε ομόφωνα το... διμελές και να ’μαστε λοιπόν εδώ. Μαζί μας και ο φίλος ο Παναγιώτης ο Αλεβαντής με τη γυναίκα του την Κατερίνα, που ήρθαν απ’ τις Βρυξέλλες για ολιγοήμερες διακοπές. Αλλο λαχείο κι αυτό... Τζάμπα ξενάγηση και τι ξενάγηση...
«ΑΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για το παρθενικό σας ταξίδι στο Παρίσι, μια βόλτα στο ιστορικό και γεωγραφικό του κέντρο σας δίνει τις καλύτερες συστάσεις. Ο περίπατος θα μπορούσε να αρχίσει από την Pont Neuf, μία απ’ τις ερωτικές γέφυρες του Σηκουάνα απ’ όπου ξεκινούν και οι περίφημες Vedettes, τα ποταμόπλοια που σας ξεναγούν στο υγρό Παρίσι»... Στον νου μου το ’χω να το κάνω, ακολουθώντας τη συμβουλή που βρήκα πριν φύγω στο Διαδίκτυο, προσώρας όμως (είναι απόγευμα Παρασκευής που γράφω τα 'πεταχτά' που διαβάζετε) είμαι ακόμα στο ξενοδοχείο. Σιγά που θα άφηνα τη στήλη... ορφανή!

ΛΟΥΒΡΟ, Παναγία Παρισίων, Σηκουάνα, Βερσαλίες, φυσικά Πύργο Αϊφελ και όπου αλλού εσύ νομίζεις... Η απάντηση που έστειλα στον φίλο μου τον Παναγιώτη, όταν μέσω μηνύματος που μου έστειλε με ρώτησε ποια μέρη θέλουμε να επισκεφτούμε για να κάνει το πρόγραμμα.
Ο ΠΥΡΓΟΣ του Αϊφελ έχει πρόβλημα. Το ένα ασανσέρ είναι χαλασμένο και η πρώτη διαθέσιμη ημερομηνία για ηλεκτρονικό εισιτήριο είναι τον Αύγουστο... Η αναμονή για εισιτήριο στα ταμεία μπορεί να υπερβεί τις 2 ώρες... Η απάντηση του Παναγιώτη. Εν πάση περιπτώσει και εν περιπτώσει πάση, εμείς θα πάμε και αν έχουμε τύχη θα τον δούμε... κι από πάνω. Δεν χάλασε δα κι ο κόσμος.
ΟΧΙ, ΔΕΝ είχα ορίσει 'μοναδικό μες στη ζωή μου ιδανικό' να πάω στο Παρίσι. Οπως ο 'πολύ παράξενος κύριος' που αναφέρει ο Ορέστης Λάσκος στο ποίημά του 'Το Παρίσι'. Κι ίσως γι’ αυτό δεν 'εισόρμησε στην κάμαρα του νου' 'φριχτή μια σκέψη' όταν αντίκρισα τον πύργο του Αϊφελ 'ν’ αχνοδιαφαίνεται στο φόντο τ’ ουρανού...'.
ΠΟΛΥ περισσότερο δεν 'εισόρμησε' τώρα όντας στο ξενοδοχείο 'CARLTONS' που βρίσκεται στη Μονμάρτη, στην καρδιά του Παρισιού. Το Παρίσι είναι η πρωτεύουσα με τα άπειρα πρόσωπα, όπως και άλλοι τόποι, άλλωστε. Τόσα όσα και οι επισκέπτες του... Οπως εμένα.

«Μα/ μόλις αντίκρυσε μακρυά τον πύργο του Αϊφελ/ ν’ αχνοδιαγράφεται στο φόντο τ’ ουρανού,/ φριχτή μια σκέψη εισόρμησε στην κάμαρα/ του νου:/ Κι ύστερα; Κι ύστερα τι θα γινόταν;/ Πώς θα μπορούσε πια να ζήσει/ με δίχως τη λαχτάρα αυτή για το Παρίσι;/ Γιατί ένιωθε τώρα καλά πως όταν/ σε λίγο στο Παρίσι θα βρισκόταν/ μέσα σ’ ελάχιστο διάστημα ασφαλώς/ θα το βαρυόταν./ Και τότε;/ - Και τότε/ πήρε μια τεράστια απόφαση/ που ως τώρα δεν ευρέθηκε να του τη συγχωρήσει/ κανείς./ Αντίς να προχωρήσει στο Παρίσι/ κατέβηκε σ’ ένα προάστειο/ στο Σαιν Ντενίς./ Και το πρωί απ’ την ίδια οδό/ ξανάρθε εδώ./ Και τώρα, σαν και τότε προτού φύγει, πάλι/ με μια λαχτάρα σαν και πριν μεγάλη,/ μιλάει και λέει παντού, πως έχει ορίσει/ μοναδικό/ μες στη ζωή του ιδανικό/ να πάει στο Παρίσι».
Από το ποίημα 'Το Παρίσι' του Ορέστη Λάσκου.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (30.06.2012)