ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Τι καλύτερο απ’ το να φιλοξενηθούν ποιήματα μεγάλων ποιητών εμπνευσμένα απ’ την Επανάσταση του 1821! Και τι… καλυτερότερο απ’ το να διανθιστούν αυτά τα ποιήματα από πίνακες σπουδαίων ζωγράφων που εμπνεύστηκαν απ’ τον αγώνα των Ελλήνων για ελευθερία!

Η ποίηση είναι ζωγραφική που μιλά, η ζωγραφική είναι ποίηση που σωπαίνει, λένε…

Δείτε περισσότερα... ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, σήμερα 21 Μαρτίου, δεν το ξεχνώ! Μα και προ-προ-προ-παραμονή της 25ης Μαρτίου. Τι καλύτερο απ’ το να φιλοξενηθούν ποιήματα μεγάλων ποιητών εμπνευσμένα απ’ την Επανάσταση του 1821 λοιπόν! Και τι… καλυτερότερο απ’ το να διανθιστούν αυτά τα ποιήματα από πίνακες σπουδαίων ζωγράφων που εμπνεύστηκαν απ’ τον αγώνα των Ελλήνων για ελευθερία!
Η ποίηση είναι ζωγραφική που μιλά, η ζωγραφική είναι ποίηση που σωπαίνει, λένε…

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος

ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΛΟΧΟΝ
Ας μη βρέξει ποτέ
το σύννεφον, και ο άνεμος
σκληρός ας μή σκορπίση
το χώμα το μακάριον
που σας σκεπάζει.

Ας το δροσίση πάντοτε
με τ’ αργυρά της δάκρυα
η ροδόπεπλος κόρη’
και αυτού ας ξεφυτρώνουν
αιώνια τ’ άνθη.

Ω γνήσια της Ελλάδος
τέκνα· ψυχαί που επέσατε
εις τον αγώνα ανδρείως,
τάγμα εκλεκτών Ηρώων,
καύχημα νέον

σας άρπαξεν η τύχη
την νικητήριον δάφνην,
και από μυρτιά σας έπλεξε
και πένθιμον κυπάρισσον
στέφανον άλλον.

Αλλ’ άν τις απεθάνη
δια την πατρίδα, η μύρτος
είναι φύλλον ατίμητον
και καλά τα κλαδιά
της κυπαρίσσου.

Αφ’ ου εις του πρώτου
ανθρώπου
τους οφθαλμούς η πρόνοος
φύσις τον φόβον έχυσε
και τας χρυσάς ελπίδας
και την ημέραν

επί το μέγα πρόσωπον
της γης πολυβοτάνου,
ευθύς το ουράνιο βλέμμα
βαθυσκαφή εφανέρωσε
μνήματα μύρια.

Πολλά μεν σκοτεινά·
φέγγει επ’ ολίγα τ’ άστρον
το της αθανασίας·
την εκλογήν ελεύθερον
δίδει το θείον.

Ελληνες της πατρίδος
και των προγόνων άξιοι·
Έλληνες σεις, πώς ήθελεν
από σας προκριθείν
άδοξος τάφος;

Ο Γέρων φθονερός
και των έργων εχθρός
και πάσης μνήμης έρχεται·
περιτρέχει την θάλασσαν
και την γην όλην.

Από την στάμναν χύνει
τα ρεύματα της λήθης
και τα πάντα αφανίζει.
Χάνονται οι πόλεις, χάνονται
βασίλεια κ’ έθνη.

Αλλ’ ότε πλησιάση
την γην οπού σας έχει,
θέλει αλλάξειν τον δρόμον του
ο Χρόνος, το θαυμάσιον
χώμα σεβάζων.

Αυτού, αφού την αρχαίαν
πορφυρίδα και σκήπτρον
δώσωμεν της Ελλάδος,
θέλει φέρειν τα τέκνα της
πάσα μητέρα,

και δακρυχέουσα θέλει
την ιεράν φιλήσειν
κόνιν και ειπείν: τον ένδοξον
Λόχον, τέκνα, μιμήσατε,
Λόχον Ηρώων.

Ανδρέας Κάλβος

ΤΟ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ

Τούρκοι διαβήκαν. Χαλασμός, θάνατος πέρα ως πέρα.
Η Χίο, τ’ όμορφο νησί, μαύρη απομένει ξέρα,
με τα κρασιά, με τα δεντρά
τ’ αρχοντονήσι, που βουνά και σπίτια και λαγκάδια
και στο χορό τις λυγερές καμιά φορά τα βράδια
καθρέφτιζε μεσ’ τα νερά.
Ερμιά παντού. Μα κοίταξε κι απάνου εκεί στο βράχο,
στου κάστρου τα χαλάσματα κάποιο παιδί μονάχο
κάθεται, σκύβει θλιβερά
το κεφαλάκι στήριγμα και σκέπη του απομένει
μόνο μιαν άσπρη αγράμπελη σαν αυτό ξεχασμένη
μεσ’ την αφάνταστη φθορά.
Φτωχό παιδί, που κάθεσαι ξυπόλυτο στις ράχες
για να μην κλαις λυπητερά, τ’ ήθελες τάχα να ’χες
για να τα ιδώ τα θαλασσά
ματάκια σου ν’ αστράψουνε, να ξαστερώσουν πάλι
και να σηκώσεις χαρωπά σαν πρώτα το κεφάλι
με τα μαλλάκια τα χρυσά;
Τι θέλεις άτυχο παιδί, τι θέλεις να σου δώσω
για να τα πλέξης ξέγνοιαστα, για να τα καμαρώσω
ριχτά στους ώμους σου πλατιά
μαλλάκια που του ψαλιδιού δεν τάχει αγγίξει η κόψη
και σκόρπια στη δροσάτη σου τριγύρω γέρνουν όψη
και σαν την κλαίουσα την ιτιά;
Σαν τι μπορούσε να σου διώξει τάχα το μαράζι;
Μήπως το κρίνο απ’ το Ιράν, που του ματιού σου μοιάζει;
Μην ο καρπός απ’ το δεντρί
που μεσ’ στη μουσουλμανική παράδεισο φυτρώνει,
κ’ έν’ άλογο χρόνια εκατό κι αν πιλαλάει, Δεν σώνει
μεσ’ απ’ τον ίσκιο του να βγει;
Μη το πουλί που κελαηδάει στο δάσος νύκτα μέρα
και με τη γλύκα του περνάει και ντέφι και φλογέρα;
Τι θες κι απ’ όλα τα αγαθά
τούτα; Πες. Τ’  άνθος, τον καρπό; Θες το πουλί;
-Διαβάτη,
μου κράζει το Ελληνόπουλο με το γαλάζιο μάτι:
Βόλια, μπαρούτι θέλω. Νά.

Βίκτωρ Ουγκώ
(Απόδοση στα ελληνικά Κωστής Παλαμάς)

Από τους “Ελεύθερους
Πολιορκημένους”

Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει·
λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι η μάνα το ζηλεύει.

Τα μάτια η πείνα εμαύρισε· στα μάτια η μάνα μνέει·
στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει:

«Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τι σ’ έχω γω στο χέρι;
οπού συ μού ’γινες βαρύ κι ο Αγαρηνός το ξέρει».
Διονύσιος Σολωμός

Χανιώτικα νέα (21.03.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/piimata-ke-pinakes-zografikis/#ixzz3VE2p8Ij5 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

«AN ΔΕΝ μου ’δινες την ποίηση Κύριε/ δεν θα ’χα τίποτα για να ζήσω»… Και στους στίχους αυτούς του Νικηφόρου Βρεττάκου ο νους μου με το που αρχίζω να γράφω τη στήλη. Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης η 21 Μαρτίου, ημέρα της εαρινής ισημερίας, η πρώτη ημέρα της άνοιξης. Εκ των ων ουκ άνευ βέβαια ότι με απασχολούν, βασικά, τα που έγιναν προχθές, στις Βρυξέλλες…

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
«AN ΔΕΝ μου ’δινες την ποίηση Κύριε/ δεν θα ’χα τίποτα για να ζήσω»… Και στους στίχους αυτούς του Νικηφόρου Βρεττάκου ο νους μου με το που αρχίζω να γράφω τη στήλη. Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης η 21 Μαρτίου, ημέρα της εαρινής ισημερίας, η πρώτη ημέρα της άνοιξης. Εκ των ων ουκ άνευ βέβαια ότι με απασχολούν, βασικά, τα που έγιναν προχθές, στις Βρυξέλλες…

Ο ΚΥΒΟΣ ερρίφθη! Εδώ και τώρα. Εδώ (στο γραφείο μου) και τώρα (χθες το πρωί, γύρω στις 7.30) θα γράψω… στα πεταχτά τα “πεταχτά” κι όχι στην Αθήνα, όπου, Θεού θέλοντος, πρέπει να είμαι σε τρεις περίπου ώρες. Συνεχίζουμε μολυβάκι μου! Η γινωμένη δουλειά δεν φοβάται την αγίνωτη… Προλαβαίνουμε!

Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ, που έγινε με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης, χθες, 20 Μαρτίου, στην Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, της οποίας είμαι εδώ και έναν χρόνο περίπου μέλος, ήταν ο λόγος του ταξιδιού μου στην Αθήνα. «Θα ’ρθεις οπωσδήποτε, περιμένουμε ν’ ακουστούν και τα δικά σου ποιήματα», μου έλεγε και μου ξανάλεγε ο και εκλεκτός συνεργάτης της εφημερίδας μας, καλός μου φίλος, πρώην πρόεδρος της Εταιρείας, Αυγερινός Ανδρέου. Με κατάφερε! Στην Αθήνα, λοιπόν, εγώ σήμερα (αν ήθελε ο Θεός), ενώ εσείς θα διαβάζετε τη στήλη που γράφτηκε χθες.

ΔΥΟ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ σήμερα. Η πρώτη απ’ τον Ηλία τον Σταματάκη για την Ημέρα της Ποίησης: «Ποίηση γλώσσα λουλουδιών αγγέλων το τραγούδι/ άρωμα είναι στην καρδιά, ζωή στα πάντα δούδει», μας λέει. «Όλοι οι άνθρωποι της γης, τον σεβασμό αξίζουν,/ μα δυστυχώς οι ρατσιστές αυτό δεν το γνωρίζουν», η δεύτερη. Από τη Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού, που επίσης εορτάζεται σήμερα. Πάμε παρακάτω.

ΑΣ ΠΟΥΜΕ άσπρος, πάντως όχι μαύρος ήταν τελικά ο καπνός που βγήκε προχθές απ’ τη μίνι σύσκεψη κορυφής στις Βρυξέλλες, στην οποία ο Ελληνας πρωθυπουργός έβαλε δυναμικά το θέμα της πολιτικής λύσης για το ελληνικό πρόβλημα. Ραντεβού μεθαύριο και στο Βερολίνο. Η μάχη της αξιοπρέπειας που δίνει η ελληνική κυβέρνηση, έχοντας στο πλευρό της τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, συνεχίζεται. Να ’ναι η όποια τελική λύση προς όφελος τόσο της χώρας μας όσο και της Ευρώπης, το ζητούμενο.

ΥΠΕΡΨΗΦΙΣΤΗΚΕ, επί της αρχής, και το νομοσχέδιο για τις 100 δόσεις, απ’ την ελληνική Βουλή, όπως αναμενόταν. Κόντρα στις όποιες έντονες ευρωπαϊκές ενστάσεις ότι είναι κι αυτό, όπως και το νομοσχέδιο (νόμος πια) για την ανθρωπιστική κρίση, μονομερής ενέργεια. Και… ο άγιος εταίρος, αποφασιστικότητα να δείξουμε, θέλει…

«ΟΣΑΚΙΣ ο άνθρωπος το αποφασίση με τα σωστά του, υπερβαίνει και αυτήν την φύσιν εις το μυστήριον». Από τη “Χρυσή Διαθήκη” του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.

Η ΑΡΧΙΚΗ έμπνευση του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας ανήκει στον Ελληνα ποιητή Μιχαήλ Μήτρα, ο οποίος το φθινόπωρο του 1997 πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να υιοθετηθεί ο εορτασμός της ποίησης στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες και να οριστεί συγκεκριμένη μέρα γι’ αυτό. Η εισήγησή του έφτασε με επιστολή στα χέρια του ποιητή και μελετητή της ποίησης Κώστα Στεργιόπουλου, προέδρου τότε της Εταιρείας Συγγραφέων. Η ποιήτρια Λύντια Στεφάνου πρότεινε ως ημέρα εορτασμού την 21η Μαρτίου, την ημέρα της εαρινής ισημερίας, που συνδυάζει το φως από τη μία και το σκοτάδι από την άλλη, όπως η ποίηση που συνδυάζει το φωτεινό της πρόσωπο της αισιοδοξίας με το σκοτεινό πρόσωπο του πένθους. (Πηγή: www.sansimera.gr).

«Αν δε μου ’δινες την ποίηση, Κύριε,/ δε θα ’χα τίποτα για να ζήσω./ Αυτά τα χωράφια δε θα ’ταν δικά μου./ Ενώ τώρα ευτύχησα να ’χω μηλιές,/ να πετάξουνε κλώνους οι πέτρες μου,/ να γιομίσουν οι φούχτες μου ήλιο,/ η έρημός μου λαό,/ τα περιβόλια μου αηδόνια./ Λοιπόν; Πώς σου φαίνονται;/ Είδες τι όμορφα που πέφτει το φως/ στις γαλήνιες κοιλάδες μου;/ Κι έχω ακόμη καιρό!/ Δεν ξεχέρσωσα όλο το χώρο μου, Κύριε./ Μ’ ανασκάφτει ο πόνος μου κι ο κλήρος μου μεγαλώνει./ Ασωτεύω το γέλιο μου σαν ψωμί που μοιράζεται./ Όμως,/ δεν ξοδεύω τον ήλιο σου άδικα./ Δεν πετώ ούτε ψίχουλο απ’ ό,τι μου δίνεις./ Γιατί σκέφτομαι την ερμιά και τις κατεβασιές του χειμώνα».
Από το ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου “Αν δε μου ’δινες την ποίηση, Κύριε”.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (21.03.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-267/#ixzz3V2StNAoU 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

 «Ξεκινήσαμε μ’ έναν μέλανα ζωμό/ κι ένα “μολών λαβέ”/ φθάσαμε αισίως στο “εν τούτω νίκα”/ και σε μιαν Αγιά Σοφιά·/ προχωρήσαμε σ’ ένα “ελευθερία ή θάνατος”/ με ένα τσίπουρο κι ένα ξερίχι· ανεβήκαμε σ’ ένα “όχι” και σ’ ένα “αέρα!”/ με κρυοπαγήματα πυρπολούμενου στήθους·/ ξελαρυγγιαστήκαμε φωνάζοντας “ψωμί, παιδεία, ελευθερία”,/ για να καβαλικέψουμε, επί τέλους!/ ένα αστραφτερό καλάμι/ διπλού διαφορικού ελληναράδικο,/ φιλοσοφούντες φραπεστί,/ ρευόμενοι αστακομακαρονάδα/ και τιραμισού πατροπαράδοτο,/ ώσπου να προσγειωθούμε – Oh Mon Dieu!/ σε ένα “ό,τι έχετε ευχαρίστηση!”».
Το ποίημα “Ελλάς το μεγαλείο σου!” του Ι.Α. Χαρκιολάκη.
Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

 Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
«KAI TO λευκό χαρτί υμνείτε λογοτέχνες./ Γιατί είναι το σεντόνι, που απάνω του/ τελείται η πράξη της δημιουργίας./ Η κορυφαία ηδονή». Από το “Ψηφιδωτό” (δεύτερη σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.
ΤΟ ΣΕΝΤΟΝΙ, πάνω στο οποίο τελείται η πράξη της δημιουργίας είναι το λευκό χαρτί για τους λογοτέχνες. Το ίδιο ισχύει και για τους δημοσιογράφους. Εκ των ων ουκ άνευ ότι το γράψιμο, το όποιο γράψιμο, είναι πράξη δημιουργίας. Μόνο που οι λογοτέχνες την τελούν όταν θέλουν και αν θέλουν, ενώ οι δημοσιογράφοι είναι υποχρεωμένοι, ενίοτε, να την τελούν θέλουν δεν θέλουν. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Εν πάση περιπτώσει και εν περιπτώσει πάση, πήραμε αμπάριζα και για σήμερα, μολυβάκι μου! Πάμε…
ΚΟΝΤΡΑ στις όποιες έντονες ενστάσεις των Βρυξελλών υπερψηφίστηκε απ’ την ελληνική Βουλή το νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική κρίση, προχθές, ενώ δεδομένη θεωρείται και η υπερψήφιση του νομοσχεδίου για τις 100 δόσεις. Αναγκαία, περισσότερο από ποτέ, η ανάγκη για εθνική ομοψυχία. Αλλο γραικοί κι άλλο γραικύλοι…
ΑΝΟΙΓΩ παρένθεση. Γραικύλους (μικρούς Ελληνες) αποκαλούσαν υποτιμητικά οι Ρωμαίοι τους Ελληνες. «Οmnia navit Graeculus esuriens, in coelum jusseris, ibit». (Τα πάντα γνωρίζει ο πειναλέος Γραικύλος, και στον ουρανό αν τον διατάξεις να πάει, θα πάει), λέγανε γι’ αυτούς. Κλείνω την παρένθεση.
ΜΕΓΑ ζητούμενο η αξιοπρέπεια. Σε ατομικό και βέβαια σε εθνικό επίπεδο. Μεγάλη η κουβέντα που κάναμε με τον φίλο μου τον γερω – δάσκαλο για το θέμα. Με αφορμή τις ασφυκτικές πιέσεις που δέχεται η χώρα μας, τις… μέχρι ασφυξίας ασφυκτικές πιέσεις, για παράδοση άνευ όρων.
ΕΔΙΝΑΝ κι έπαιρναν τα σενάρια για έξοδο της Ελλάδας (Γκρέξιτ) από την Ευρωζώνη, χθες, ενώ το 56,5% των Ελλήνων, σύμφωνα με μια τελευταία έρευνα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, στήριζε τη διαπραγματευτική τακτική της ελληνικής κυβέρνησης. Τι χρώμα είχε ο καπνός που βγήκε απ’ τη συνάντηση των Βρυξελλών; Δεν μπορώ να το πω με σιγουριά. Οτι δεν θα είναι ο τελευταίος καπνός που βγήκε για την τύχη της χώρας μας, μπορώ να το πω.
ΚΑΚΗ η βία, κακή κάκιστη, όμως, και η βία στη βία. Δεν λέω ότι πρέπει υποχρεωτικά να κάνουμε αυτό που είπε ο Χριστός, ότι δηλαδή, όταν μας χαστουκίζουν στο ένα μάγουλο, πρέπει να γυρίζουμε και το άλλο για να μας χαστουκίσουν και σ’ αυτό, όχι. Λέω όμως ότι η βία στη βία όλο και σε περισσότερη βία μας οδηγεί.
ΑΝ ΖΟΥΣΕ, μας λέει, ο Πραξιτέλης, θα της έφτιαχνε άγαλμα, αυτός απλά μια μαντινάδα της έγραψε. Διαβάστε τη: «Του Λούβρου είναι στόλισμα τ’ άγαλμα τσ’ Αφροδίτης/ η ομορφιά σου, βιόλα μου, ολόκληρης τση Κρήτης». Ειδικότης του οι ερωτικές μαντινάδες του Ηλία του Σταματάκη…
ΣΤΗ ΣΟΓΔΙΑΝΗ ο Αλέξανδρος θέλησε να καταλάβει μια ισχυρή τοποθεσία που βρισκόταν σε απόκρημνη περιοχή, όπου την ανάβαση δυσκόλευε περισσότερο το χιόνι που είχε παγώσει. Οι Σογδιανοί υπερασπιστές του βουνού προκαλούσαν και χλεύαζαν τον Αλέξανδρο και τους Μακεδόνες λέγοντας πως μόνο αν έβγαζαν φτερά, θα μπορούσαν να φτάσουν στο απόκρημνο μέρος όπου αυτοί βρίσκονταν. Τότε ο Αλέξανδρος έδωσε εντολή σε 300 Μακεδόνες να ανέβουν από το πιο απόκρημνο μέρος, από όπου δεν τους περίμεναν οι εχθροί, χρησιμοποιώντας σιδερένιους πασσάλους και σκοινιά. Παρ’ όλες τις δυσκολίες οι στρατιώτες έφτασαν κάποτε στην κορυφή και τότε ο Αλέξανδρος τους έδωσε εντολή να φωνάζουν δυνατά στους εχθρούς ότι είχαν βρεθεί οι φτερωτοί άνθρωποι που ζητούσαν. Οι εχθροί, έκπληκτοι νομίζοντας ότι όλοι οι Μακεδόνες βρίσκονταν στην κορυφή, παραδόθηκαν. Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”.
«Ξεκινήσαμε μ’ έναν μέλανα ζωμό/ κι ένα “μολών λαβέ”/ φθάσαμε αισίως στο “εν τούτω νίκα”/ και σε μιαν Αγιά Σοφιά·/ προχωρήσαμε σ’ ένα “ελευθερία ή θάνατος”/ με ένα τσίπουρο κι ένα ξερίχι· ανεβήκαμε σ’ ένα “όχι” και σ’ ένα “αέρα!”/ με κρυοπαγήματα πυρπολούμενου στήθους·/ ξελαρυγγιαστήκαμε φωνάζοντας “ψωμί, παιδεία, ελευθερία”,/ για να καβαλικέψουμε, επί τέλους!/ ένα αστραφτερό καλάμι/ διπλού διαφορικού ελληναράδικο,/ φιλοσοφούντες φραπεστί,/ ρευόμενοι αστακομακαρονάδα/ και τιραμισού πατροπαράδοτο,/ ώσπου να προσγειωθούμε – Oh Mon Dieu!/ σε ένα “ό,τι έχετε ευχαρίστηση!”».
Το ποίημα “Ελλάς το μεγαλείο σου!” του Ι.Α. Χαρκιολάκη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (20.03.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-266/#ixzz3UvpkW4G2
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΤΕΡΑΤΑ, τέρατα, παντού!.. Περί τεράτων η γενικότερη κουβέντα που κάναμε, με αφορμή την περίπτωση του Βαγγέλη, με τον φίλο μου τον γερω – δάσκαλο, χθες. Και τεράτων κόσμος, ο κόσμος μας! Να ’μαστε πάντα σ’ επιφυλακή για την αντιμετώπισή τους, το συμπέρασμα της κουβέντας μας. Η μάχη του καλού ενάντια στο κακό είναι μια μάχη διαρκείας

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
«ΣΤΟ ΠΟΝΕΜΕΝΟ πρόσωπο και στων ματιών τη θλίψη/ φαίνονταν όσα στην καρδιά για χρόνια είχε κρύψει». Στον Βαγγέλη Γιακουμάκη αναφέρεται και η σημερινή μαντινάδα του φίλου ιερωμένου. Στον απόηχο του φευγιού του…

ΟΡΓΗ ΚΑΙ θλίψη τα κυρίαρχα συναισθήματα στην κηδεία του Βαγγέλη, που έγινε προχθές στο Σελλί Ρεθύμνου. Παρήγορο το γεγονός ότι αντέδρασε η κοινωνία στο σύνολό της, σε πανελλήνιο επίπεδο, όπως αντέδρασε. Δικό της (μας) παιδί ο Βαγγέλης. Μόνο που αυτό το ανακαλύψαμε αφότου έφυγε, όπως έφυγε. Θα σταθεί αφορμή ο τραγικός θάνατος να λειτουργήσουμε συντεταγμένα για να αντιμετωπίσουμε το τέρας; Ο εκφοβισμός στα σχολεία κι όχι μόνο, καλά κρατεί. Πολλά πάμπολλα τα θύματά του σε καθημερινή βάση.

ΤΕΡΑΤΑ, τέρατα, παντού!.. Περί τεράτων η γενικότερη κουβέντα που κάναμε, με αφορμή την περίπτωση του Βαγγέλη, με τον φίλο μου τον γερω – δάσκαλο, χθες. Και τεράτων κόσμος, ο κόσμος μας! Να ’μαστε πάντα σ’ επιφυλακή για την αντιμετώπισή τους, το συμπέρασμα της κουβέντας μας. Η μάχη του καλού ενάντια στο κακό είναι μια μάχη διαρκείας.

«ΠΑΜΦΑΓΟ ζώον ο άνθρωπος./ Μπορεί και τρώει άντρες και γυναικόπαιδα./ Κι ακόμα,/ “Ορθόν θηρίον ο άνθρωπος,/ διαφέρων των άλλων,/ ότι πλάγια εισίν”/ όπως έλεγε ο Φιλήμων». Από το “Ψηφιδωτό” (δεύτερη σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΑΡΓΕΙ πολύ εφέτος να ’ρθει η άνοιξη. Κοιτάζω έξω απ’ το παράθυρό μου κι ούτε η φανιά της φανιάς της στον ουρανό. Οτι θα ’ρθει ωστόσο είναι σίγουρο. Δεν μπορεί παρά κάποια στιγμή να τη φέρουν πάνω στα φτερά τους τα χελιδόνια!..

ΡΑΓΔΑΙΕΣ, ωστόσο, προβλέπονται να είναι οι εξελίξεις μέσα στις επόμενες μέρες στο μέτωπο της οικονομίας. Στην κόψη του ξυραφιού οι σχέσεις της ελληνικής κυβέρνησης με τους εταίρους. Ελλάδα καλεί Ευρώπη! Μέρκελ καλεί Τσίπρα… Εντιμος συμβιβασμός ή ρήξη; Αγνωστο τι τέξεται η επιούσα. Πάντως το γνωστό «σφάξτε μας, αγάδες μας, ν’ αγιάσουμε» δεν το βλέπω να παίζει και δεν πρέπει να παίζει, από ελληνικής πλευράς. Είδαμε πού μας κατάντησαν… τα καλλιμέντα του!

«ΑΛΑΤΙ ψιλό, αλάτι χοντρό/ θέλω δύο δισ., ψάχνω να τα βρω!». Το αίτημα. «Αλάτι χοντρό, αλάτι ψιλό/ εδώ ’ναι το μπαστούνι μου και σε κυνηγώ». Η απάντηση προσώρας. Μπερδεμένα τα πράγματα, μπερδεμένος ο διάλογος…

ΜΕΓΑΛΗ κουβέντα και για τις παρελάσεις που θα γίνουν στο πλαίσιο του εορτασμού της 25ης Μαρτίου σε λίγες μέρες. Τι καλά να τα ’χαμε όλα λύσει και το μόνο που θα ’μενε να λύσουμε να είναι τα σχετικά με τις εξέδρες και τους επισήμους!..

ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ – Ολυμπιακός και Ηρακλής – Ξάνθη τα ζευγάρια της ημιτελικής φάσης του Κυπέλλου Ελλάδας. Λίγο ήθελε να ’ταν Α.Ο. Χανιά – ΑΕΚ το πρώτο. Το φαντάζεστε;

ΟΤΑΝ ο Σπαρτιάτης στρατηγός Φοιβίδας κατέλαβε την ακρόπολη της Θήβας Καδμεία (382 π.Χ.), περιφρονώντας τις συνθήκες ειρήνης, όλοι οι Ελληνες αγανάκτησαν, αλλά και οι ίδιοι οι Σπαρτιάτες στενοχωρήθηκαν. Οσοι ήταν αντίθετοι με τον βασιλιά Αγησίλαο ρωτούσαν οργισμένοι τον Φοιβίδα ποιος τον διέταξε να ενεργήσει έτσι, στρέφοντας τις υπόνοιες προς εκείνον. Ο Αγησίλαος όμως δεν φοβήθηκε να υποστηρίξει τον Φοιβίδα και να πει δημόσια ότι πρέπει να εξετάσουν αν η επιχείρηση αυτή ήταν χρήσιμη για τη Σπάρτη. Γιατί, ό,τι, συμφέρει την πόλη είναι καλό να το κάνει κανείς και χωρίς καμία διαταγή. Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”.

«Γίνηκαν φίδια οι δρόμοι μου/ κι οχιές οι ατραποί της πόλης που διαβαίνω./ Με κυνηγούν, με σφίγγουν να με πνίξουν/ ορθώνονται μπροστά μου θεριά ανήμερα./ Σφυρίζουν, τρίζουν οι ρόδες του αυτοκινήτου μου/ με ήχους παράξενους, ηχώ απ’ το παρελθόν./ Το κάθε δένδρο,/ το κάθε πάρκο γνώριμο/ της γειτονιάς π’ αλώνιζα/ μέρες ολόκληρες/ ενός ατέλειωτου χειμώνα./ Γεμίσανε φαντάσματα οι δρόμοι/ σταθήκανε μαϊμούδες στα φανάρια/ φιγούρες αλλοπρόσαλλες που μπήκαν στη ζωή μου/ επιτακτικά./ Δηλώνοντας, πονάμε!».
Το ποίημα “Οι δρόμοι της πόλης” της Αλόης Δρυός.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (19.03.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-265/#ixzz3UprtVqzx 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΥΘΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

Ο Βαγγέλης που κλαίμε, θα δώσει τη θέση του σε κάποιον Ιωάννη, σε ένα Μηνά... σε κάποιον άλλο από τους πολλούς “θαμμένους” που κάποια στιγμή θ’ “αποσυρθούν” ’κει που δεν θα τους φτάνουμε! [...] Το κακό θα βασιλεύει κυρίως με τη δύναμη και τα όπλα που του παρέχει η αδιαφορία μας!Οχι δάκρυα ψεύτικα λοιπόν! Γιατί η πρόσκαιρη πλημμύρα τους θε να απορροφηθεί σύντομα πολύ από τη “χωμάτινη” φύση μας!Οχι άλλα δάκρυα και τόσες πανταχόθεν βαρύγδουπες εκφράσεις· κάτω απ’ όλα αυτά κρύβεται η δική μας η συνυπευθυνότητα γι’ αυτό που ονομάζεται “σύγχρονη ζωή”! 

Δείτε περισσότερα... ΕΥΘΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Ο λυτρωτικός(!) θάνατος ενός “θαμμένου” παιδιού

Οκτακόσια μόλις μέτρα από τη Σχολή βρέθηκε ένα... παιδί νεκρό. Ησυχος πια(!) ο Βαγγέλης και λυτρωμένος(;) από τη απάνθρωπη συμπεριφορά απάνθρωπων...
Μια ακόμη “υπόθεση κλεισμένη”, αφού ο θάνατός του λύτρωσε και τους όποιους εμπλεκόμενους. Ετσι προστάζει για τους αυτόχειρες το νομικό πλαίσιο...
Αυτό που θα ’πρεπε να υποτάσσεται στις προσταγές μιας άλλης Δικαιοσύνης, εκείνης που τοποθετεί τα πράγματα εκεί όπου θα ελέγχονται και θα πληρώνουν οι πραγματικοί, οι ηθικοί αυτουργοί... αυτοδίκαια! 
Οσο για εμάς... εννοώ όλους μας -τούτο που λέγεται κοινωνία ντε- εμείς όλοι λοιπόν το συνηθίσαμε ή προσπαθούμε ή κάποια στιγμή θα το συνηθίσουμε...
Πίστεψέ με είναι θέμα χρόνου η συνειδητοποίηση, η απόλυτη υποταγή! Μάθαμε να ζούμε μ’ αυτό και μ’ αυτό θε να πεθάνουμε. Χωρίς αιδώ και ζώντας μέσα σε μια απέραντη υποκρισία, εθιστική, μεταδοτική στους τριγύρω, με άλλοθι μια θλίψη που τη φορούμε φερετζέ σαν/όταν το κακό συμβεί.
Λίγος ο χρόνος που θα κλάψουμε, λιγότερος αυτός για να “θλιβούμε” σε ένα κόσμο που όλα κινούνται γρήγορα! Σ’ ένα κόσμο που δεν είναι... κόσμημα· μάλλον μια ακατέργαστη πέτρα που κάθε της επιφάνεια μπορεί να σε σκίσει αν δεν προλάβεις να αμυνθείς, να προνοήσεις τις αιχμές που έχουν τούτη την αποστολή της εκδοράς των αδυνάτων.
[Τι ειρωνεία οι ίδιες αυτές επιφάνειές υπό το φως του ήλιου να μπορούν να γοητεύσουν προσφέροντας τα χρώματα ενός ουράνιου τόξου...]
...Κι όλα αυτά τ’ ανθρώπινα τ’ απάνθρωπα συμβαίνουν καθημερινά, τριγύρω μας, μπροστά στα μάτια μας κι εμείς τα προσπερνούμε, τ’ αφήνουμε να θεριεύουν. Την ίδια ώρα που εμείς αποζητούμε τη λογική απόσυρση στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού μας... Ετσι για να γλυτώσουμε, ν’ αποποιηθούμε την ατομική ευθύνη, ν’ αποτινάξουμε από πάνω μας την επικινδυνότητα να τα βάλουμε με το σύστημα το οποίο “υπηρετούμε” τυφλά, ασυνείδητα ή και συνειδητά!
Φανερά αδύναμοι κι εμείς, ξεκάθαρα φοβούμενοι, έχοντας επιπλέον διάφορα -κατά πώς μας βολεύει- “άλλοθι” που μας κρατούν δέσμιους μπρος στα μεγάλα, τα άλυτα προβλήματα...
Ο Βαγγέλης που κλαίμε, θα δώσει τη θέση του σε κάποιον Ιωάννη, σε ένα Μηνά... σε κάποιον άλλο από τους πολλούς “θαμμένους” που κάποια στιγμή θ’ “αποσυρθούν” ’κει που δεν θα τους φτάνουμε!
Κι εμείς, τότε ξανά θα ζήσουμε την επανάληψη... Και το κακό εξακολουθητικά θα βασιλεύει, να αρπάζει, να ταλανίζει με λόγια και με πράξεις τους αδύναμους, κείνους τους “μοναχικούς” που ζουν ανάμεσά μας υπομένοντας τα μαρτύρια που τους έχουμε υποβάλει, “θαμμένοι” απ’ τις δικές μας τις φτυαριές.
...Το κακό θα βασιλεύει κυρίως με τη δύναμη και τα όπλα που του παρέχει η αδιαφορία μας!
Οχι δάκρυα ψεύτικα λοιπόν! Γιατί η πρόσκαιρη πλημμύρα τους θε να απορροφηθεί σύντομα πολύ από τη “χωμάτινη” φύση μας!
Οχι άλλα δάκρυα και τόσες πανταχόθεν βαρύγδουπες εκφράσεις· κάτω απ’ όλα αυτά κρύβεται η δική μας η συνυπευθυνότητα γι’ αυτό που ονομάζεται “σύγχρονη ζωή”!
Κι όχι πως παλιότερα ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα, αλλά είναι αυτή η αδυναμία του ανθρώπου· να ονειρεύεται έναν καλύτερο κόσμο, όμορφο αγγελικά πλασμένο και να νομίζει ο αφελής πως κάποτε θα μπορέσει να τον έχει...

Χανιώτικα νέα (18.03.2015)

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΝΟΣ ΕΥΠΑΤΡΙΔΗ

Η Περιφερειακή Ενότητα Χανίων, η Ένωση Πνευματικών Δημιουργών Χανίων και οι εκδόσεις Έρεισμα μας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Νικόλαου Βαβουλέ “Εις Μνημόσυνο Αιώνιο” που θα πραγματοποιηθεί στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων, την Τετάρτη 18 Μαρτίου και ώρα 19:00.
Το βιβλίο αναφέρεται στα θύματα της Μάχης της Κρήτης και της κατοχής από και στο νομό Χανίων, ενώ το πρόγραμμα της εκδήλωσης έχει διαμορφωθεί ως εξής:

• Χαιρετισμοί των διοργανωτών
• Ίχνη μιας ιστορικής αναδρομής, Δημήτρης Νικολακακης Ιστορικό Ερευνητής – Συγγραφέας
• Το βιβλίο ενός ευπατρίδη, Βαγγέλης Κακατσάκης Δάσκαλος – Λογοτέχνης
• Κλείσιμο από τον Συγγραφέα
• 
  
• Δείτε και,,,  ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Τι θα μπορούσε άραγε να απαντήσει ο Γερμανός στρατιώτης στο αγέρωχο βλέμμα του γέρω- Κρητικού, του Δρακομονόλη, που κρύβει όλη την λεβεντιά και την περηφάνια του ένδοξου νησιού, λίγο πριν την εκτέλεση των δικών του και των συγχωριανών του στο Κοντομαρί, στις 2 Ιουνίου 1941; Η απορία μου!

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

«ΣΑΝ ΠΕΦΤΑΣΤΕΡΙ έσβησε και η στερνή ελπίδα/ και την καρδιά μας δίκοπη ελάβωσε λεπίδα». Στη μνήμη του Βαγγέλη Γιακουμάκη αφιερώνει τη σημερινή του μαντινάδα ο φίλος ιερωμένος, που μου την έστειλε, όπως κάνει σχεδόν πάντα, μέσω κινητού. Συνοδεύοντάς τη με την ευχή: «Ο Θεός και ο Βαγγέλης να τους (μας) συγχωρέσουν». Τι να προσθέσω! Ας κοιταζόμαστε οι άνθρωποι στα μάτια!..

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

TOY AΓΙΟΥ Αλεξίου, του ανθρώπου του Θεού, σήμερα 17 Μαρτίου και η πρώτη μου έγνοια να πω τα “Χρόνια πολλά”, με το πρώτο “πεταχτό”, στον συμπολίτη μας (εκ Κω Δωδεκανήσου καταγόμενο) ποιητή Αλέξη Ζερβάνο. Και βέβαια να κλείσω τη στήλη μ’ ένα ποίημά του, όπως κάνω κατ’ έθιμον, χρόνια τώρα, την ημέρα της γιορτής του. Χρόνια πολλά, βέβαια, και σε όλους τους Αλέξηδες (Αλέξης κι ο πρωθυπουργός της χώρας) όπως και στις Αλεξίες!

ΩΡΑΙΟ όνομα το “Αλέξης”. Πολύ μ’ άρεσε, όταν πήγαινα στην Τρίτη Γυμνασίου, τω καιρώ εκείνω, όταν οι πάντες παρακολουθούσαμε στο ραδιόφωνο την εκπομπή “Πικρή, μικρή μου αγάπη”, μια ιστορία έρωτα και πάθους με πρωταγωνιστές τον Στέφανο Ληναίο, στον ρόλο το Αλέξη και την Ελλη Φωτίου, στον ρόλο της Βάνας. Τι θυμάμαι τώρα!

«ΑΝ ΜΕ κοιτάζανε οι άνθρωποι στα μάτια/ θα νιώθανε τη νύχτα της καρδιάς μου». Ενας απ’ τους πρώτους συλλογισμούς που κάνει ο πίθηκος του Αλέξη Ζερβάνου (κάνει ο Αλέξης Ζερβάνος διά του πιθήκου του) στην ποιητική συλλογή “Ενας πίθηκος συλλογιέται”, που βασίζεται στη συγκλονιστική ιστορία του τρελού πιθήκου της Νυρεμβέργης. «Αν μπορούσα να σ’ έβλεπα στα μάτια/ θα σου μιλούσα τη γλώσσα της κραυγής», έχω γράψει σ’ ένα απ’ τα πρώτα μου ποιήματα, με  τίτλο “Επιδρομή  τεράτων”, που μελοποίησε ο Σταμάτης Κραουνάκης. Να κοιτάζονται οι άνθρωποι στα μάτια! Ζητούμενο πάντα φίλε ποιητή! Οσο στέκει ο κόσμος, θα ’ναι ζητούμενο και το ξέρεις!

«ΣΑΝ ΠΕΦΤΑΣΤΕΡΙ έσβησε και η στερνή ελπίδα/ και την καρδιά μας δίκοπη ελάβωσε λεπίδα». Στη μνήμη του Βαγγέλη Γιακουμάκη αφιερώνει τη σημερινή του μαντινάδα ο φίλος ιερωμένος, που μου την έστειλε, όπως κάνει σχεδόν πάντα, μέσω κινητού. Συνοδεύοντάς τη με την ευχή: «Ο Θεός και ο Βαγγέλης να τους (μας) συγχωρέσουν». Τι να προσθέσω! Ας κοιταζόμαστε οι άνθρωποι στα μάτια!..

ΕΚ ΤΩΝ ΩΝ ουκ άνευ ότι, αν μη τι άλλο, δεν παίζει με τους κανόνες του Σόιμπλε και των ομοίων του η κυβέρνηση της Ελλάδας κι αυτό τον (τους) εξοργίζει αφάνταστα. Ακούς εκεί να τολμά να τα βάζει με την ηγεμονεύουσα Γερμανία η Ελλάδα!

ΕΞΩ οι Αμερικάνοι – μέσα οι Γερμανοί! Μέχρι προχθές. Εξω οι Γερμανοί – μέσα οι Αμερικάνοι! Από χθες! Ωστόσο, ο λόγος του Ελευθερίου Βενιζέλου είναι πάντα επίκαιρος: «Δεν υπάρχουν εθνικά δίκαια, μόνο εθνικά συμφέροντα!».

«ΔΥΟ ΚΡΟΥΝΟΙ τα μάτια μου./ Οταν κλαίω,/ το ’να βγάζει ανθρώπινα δάκρυα/ και τ’ άλλο ελληνικά δάκρυα». Από το “Ψηφιδωτό (δεύτερη σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΜΙΑ ΑΠ’ ΤΙΣ σελίδες που μου προτάθηκαν στο Βιβλίο των Προσώπων να βάλω το “Μου αρέσει” και η “Μου ’παν ότι δεν μπορώ να μαζέψω 10.000 ΑΕΚτζήδες σε μια σελίδα”. Εκ των ων ουκ άνευ ότι το έβαλα κι έτσι έγινα ο 5.941ος ακόλουθός της. Τι κρίμα που ο δημιουργός της έχει σταματήσει τις αναρτήσεις εδώ και τρεις μήνες!

ΣΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ της πορείας μέσα από την άνυδρη Γεδρωσία ο Αλέξανδρος και οι στρατιώτες του ταλαιπωρήθηκαν αφάνταστα από την πείνα, μέχρι του σημείου να σφάζουν τα άλογα για να τραφούν. Περισσότερο, όμως βασανίζονταν από τη δίψα. Τότε κάποιοι στρατιώτες ανακάλυψαν μια μικρή πηγή από την οποία με πολύ κόπο κατόρθωσαν να μαζέψουν λίγο νερό, το οποίο το έφεραν στον Αλέξανδρο μέσα σ’ ένα κράνος. Ο Αλέξανδρος, όμως, αφού επαίνεσε αυτούς που το έφεραν, το έχυσε στην άμμο μπροστά σε όλο το στράτευμα. Η πράξη αυτή γέμισε με θάρρος τους στρατιώτες, λες και όλοι είχαν πιει, από αυτό το λιγοστό νερό. Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”.

«Αν με κοιτάζανε οι άνθρωποι στα μάτια/ θα νιώθανε τη νύχτα της καρδιάς μου./ Θέλω να φτύνω, να ουρλιάζω…/ μα συλλογιέμαι πως πρέπει να σωπαίνω/ γιατί στα μάτια τους βλέπω κλουβιά/ και σιδερένια προσωπεία/ και δεν μπορώ να τους ζηλέψω/ ούτε και για τα χέρια τους τ’ απελπισμένα./ Αν ήμουν ένας άνθρωπος, σαν και τους άλλους/ που με τα δάχτυλα μετρούν/ “την ηλικία του φωτός”/ θα ’πρεπε να γελούσα μ’ αυτές τις μάσκες που μορφάζουν,/ μα εγώ είμαι πίθηκος που συλλογιέται/ και δεν υπάρχει γέλιο για τ’ αδέρφια μου/ που μ’ έχουν φυλακίσει».
Από το πρώτο ποίημα της ποιητικής συλλογής “Ενας πίθηκος συλλογιέται” του Αλέξη Ζερβάνου.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (17.03.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-264/#ixzz3Ue3JdPMd 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΑΝΑΣΚΑΛΕΥΟΝΤΑΣ

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 115 ΧΡΟΝΙΑ
Οι ανασκαφές στην Κνωσό από τον Έβανς
Η ανησυχία για το θέμα της επίβλεψης και της ασφάλειας
των πολύ σημαντικών αρχαιολογικών ευρημάτων
Νεκτάριος Ευ, Κακατσάκης
Δείτε περισσότερα... ΑΝΑΣΚΑΛΕΥΟΝΤΑΣ

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 115 ΧΡΟΝΙΑ
Οι ανασκαφές στην Κνωσό από τον Έβανς
Η ανησυχία για το θέμα της επίβλεψης και της ασφάλειας
των πολύ σημαντικών αρχαιολογικών ευρημάτων

Πριν από 115 χρόνια σαν σήμερα ξεκίνησαν οι ανασκαφές από τον Arthur Evans στην περιοχή της Κνωσσού.

Στην εφημερίδα “ΠΑΤΡΙΣ” των Χανίων υπήρχαν συχνά αναφορές, ρεπορτάζ, κ.λπ. για τις εξελίξεις των ανασκαφών που από την πρώτη στιγμή θεωρήθηκαν πολύ σημαντικές.
Στις 2 Απριλίου του 1900 διαβάζουμε υπό τον τίτλο “ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΙΣ – Εν Κνωσώ Αρχαιολογικόν κειμήλιον” τα παρακάτω: «Σπουδαιοτάτη και υπό πάσαν έποψιν πολύτιμος ανακάλυψις εγένετο εν Κνωσώ, υπό της αρχαιολογικής εταιρείας, ήτις κατά σύμβασιν ενεργεί ανασκαφάς επί των μερών εκείνων. Ανεκαλύφθη εικών επί πλαλός αρίστης τέχνης, το δε πάντων σπουδαιότατον Προμηκυναϊκής εποχής[…]. Τούτο μόνον εξηκριβώθη ως Προμηκυναϊκής εποχής έργον πράγμα έχον μεγίστην διά την αρχαιολογίαν σημασίαν διότι έως τώρα δεν ήτο γνωστόν, κατά πόσον η ζωγραφική ήτο προωδευμένη κατά τους προϊστορικούς χρόνους».
Γίνεται άμεσα κατανοητή η σπουδαιότητα του ευρήματος όμως ακόμη πιο σημαντική είναι η διαπίστωση που ακολουθεί: «Η αρίστη τέχνη του ευρήματος λύει και το μυστήριον τούτο, και η Κρήτη άπαξ έτι παρουσιάζεται τροφοδοτούσα την επιστήμην με το παρελθόν της και με την ιστορίαν της».
Από την πρώτη στιγμή υπήρξε λεπτομερής και επίσημη καταγραφή των ευρημάτων καθώς και επίσημη ανακοίνωση αυτών. «Εκθεσις του εν Ηρακλείω εφόρου αρχαιοτήτων προς την ανωτάτην επί της Παιδείας και των Θρησκευμάτων διεύθυνσιν αναφέρει νέα αρχαιολογικά ευρήματα, ανακαλυφθέντα κατά τας ανασκαφάς της Κνωσσού» διαβάζουμε σε φύλλο της 9ης Μαΐου 1900. Ανάμεσα στα άλλα ευρήματα τότε, υπήρξε και η κεφαλή ενός ταύρου που το σώμα του είχε ανακαλυφθεί προ ημερών και μάλιστα «διατηρουμένη εν αρίστη καταστάσει[…] Η κεφαλή αύτη κατά έκθεσιν είναι πάγκαλος, καθ’ εαυτήν δε μεγίστης αρχαιολογικής αξίας».

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΩΝ ΕΥΡΗΜΑΤΩΝ





Εξάλλου η «μεγίστη αρχαιολογική αξία» των ευρημάτων -που είχε στο μεταξύ γίνει γνωστή και εκτός Κρήτης- οδήγησε την εφημερίδα “ΠΑΤΡΙΣ” στις 9 Μαΐου 1900 να εκφράσει με δημοσίευμά της την ανησυχία της κατά πόσον υπάρχει αυστηρή επίβλεψη αυτών.
Αμεση ήταν η ανταπόκριση και η απάντηση των εφόρων «οίτινες παρακολουθούσι τα ανασκαφάς».
Συγκεκριμένα οι έφοροι παρέδωσαν τις αναφορές τους στην προϊσταμένη «Ανωτέρα επί της Παιδείας και των Θρησκευμάτων Διεύθυνσι» που τις απέστειλε στην εφημερίδα, η οποία τις δημοσίευσε στο φύλλο της 18ης Μαΐου, εφιστώντας παράλληλα την προσοχή «των εν Αθηνών συναδέλφων, επανειλημένως εκφρασάντων την απορίαν των επί του ζητήματος».
Είναι όμως ενδιαφέρον να δούμε κάποια από τα αναγραφόμενα και στο υπ’ αριθμ. 1469 συνοδευτικό έγγραφο της Διεύθυνσης Αρχαιοτήτων προς την εφ. “ΠΑΤΡΙΣ”.
«Καίτοι το όνομα των διεξαγόντων τας εν Κρήτη ανασκαφάς σπουδαίων και διαπρεπών εν Ευρώπη Αρχαιολόγων θα ήτο πλέον η επαρκής εγγύησις ότι τα επί των ανασκαφών δικαιώματα της Κρητικής Πολιτείας ουδένα διατρέχουσι κίνδυνον, ουχ’ ήττον ελήφθησαν εγκαίρως πάντα τα κατάλληλα μέτρα ώστε μηδέ υπόνοια οιαδήποτε να δύναται να εισχωρήση».
Εξάλλου από τις ίδιες τις αναφορές των δύο εφόρων, (ο ένας ήταν ο Στέφανος Ξανθουδίδης που είχε διοριστεί ένα χρόνο νωρίτερα έφορος της αρχαιολογικής περιφέρειας Χανίων με έδρα το Ηράκλειο) μπορούμε να αναγνωρίσουμε μεταξύ άλλων και την καλή οργάνωση της Κρητικής Πολιτείας και σ’ αυτόν τον τομέα.
Ο Στ. Ξανθουδίδης αναφέρει αναλυτικά τον τρόπο λειτουργίας της Διεύθυνσης στον χώρο των ανασκαφών επισημαίνοντας ότι καθόλη τη διάρκεια της ημέρας υπάρχει επιστάτης και φύλακας αρχαιοτήτων που επιβλέπει τους εργάτες και κρατά «τα ανευρισκούμενα αρχαία» ξεχωριστά «έως ότου εγώ ο ίδιος υπάγω αυτοπροσώπως και παρατηρήσω αυτά, πολλάς ώρας καθ’ εκάστην μένων και εγώ εν τω τόπω της ανασκαφής», σημειώνει. Εξάλλου αναφορικά με τη διαδικασία που ακολουθείται το βράδυ σημειώνει: «ό,τι κινητόν αρχαίον δυνάμενον προχείρως να μετακομισθή, φέρεται εις την οικίαν, εν ή εγώ διαμένω και εκεί φυλάττεται ασφαλώς».
Γράφει επίσης ότι ολημερίς υπάρχουν παρόντες δύο χωροφύλακες με την εντολή να προσέχουν τους εργάτες ενώ τονίζει ότι «κατά τοιούτον τρόπον φρονώ ότι η εποπτεία γίνεται πλήρης και ασφαλής, παρακαλώ δε την. Σ. Διεύθυνσιν να είναι πεπεισμένη ότι δεν θα περέλιπον να λάβω και αυστηρότερα, ει δυνατόν μέτρα, εν η περιπτώσει[…] εγεννάτο και η ελαχίστη υπόνοια ότι ηδύνατο να επέλθη ζημία τις ή κατάχρησις[…]».
Ο έτερος έφορος Ιωσήφ Χατζηδάκης σημειώνει μεταξύ άλλων: «Επιτηρεί την ανασκαφήν, ο επίτηδες διωρισμένος επιστάτης ανασκαφών, εκπληρών ακριβώς το καθήκον του. Τουτέστι λαμβάνει γνώσιν παντός ευρισκομένου αρχαιολογικού αντικειμένου όπερ παραλαμβάνει ο διευθύνων την ανασκαφήν κ. Εβανς ή ο βοηθός αυτού κ. Makenzi[…] Η επίβλεψις των ανασκαφών γείνεται τελεία και ασφαλεστάτη. Το προσωπικόν αρκεί».





Είναι σαφής και ολοφάνερη η επιθετική γλώσσα που χρησιμοποιεί ο Ι. Χατζιδάκης, ο οποίος θεώρησε τότε ότι η εφημερίδα “ΠΑΤΡΙΣ” αναδεικνύοντας το θέμα της ασφάλειας των ευρημάτων, είχε αμφισβητήσει το έργο του αλλά και την προσωπικότητά του. Διατείνεται δε ότι όσα εγράφησαν «εν τη εφημερίδι, ουδεμίαν έχουσιν άλλην αφορμήν ή προσωπικόν πάθος του συντάκτου αυτής» εναντίον του.
Αδύνατον να παρουσιάσουμε πολλές από τις άκρως ενδιαφέρουσες αναφορές στις ανασκαφές. Ωστόσο επιλέξαμε μία που έχει και χανιώτικο ενδιαφέρον αφού στο φύλλο της 21ης Μαΐου διαβάζουμε ότι «εκομίσθησαν εξ Ηρακλείου και προϊόντα των εν Κνωσσώ ανασκαφών, μεγάλα κιβώτια πλήρη αρχαιολογικών αντικειμένων, άτινα θα τοποθετηθώσιν εις το ενταύθα Μουσείον της Πολιτείας».

Χανιώτικα νέα (16.03.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/i-anaskafes-stin-knoso-apo-ton-evans/#ixzz3UYknGENq 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Εν αρχή ην το κείμενο, το θεατρικό κείμενο “Χωρίς εσένα”, ο τίτλος του. Μια σύγχρονη ρομαντική ιστορία αγάπης του 21ου αιώνα, έτσι όπως τη φαντάστηκε και την έβαλε “κινηματογραφικά” στο χαρτί ο γνωστός διεθνώς και ως θεατρικός συγγραφέας Πολυχρόνης Κουτσάκης πριν από 10 χρόνια περίπου. Μια ιστορία σπουδή γενικότερα στις ανθρώπινες σχέσεις και ειδικότερα σπονδή στην άνευ ορίων αγάπη όπως έγραψα, στο σημειωματάριό μου, παρακολουθώντας το έργο στο Ωδείο, της πόλης μας, όπου το ανέβασε το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ.
Δείτε περισσότερα... ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Σπονδή στην άνευ ορίων αγάπη

Εν αρχή ην το κείμενο, το θεατρικό κείμενο “Χωρίς εσένα”, ο τίτλος του. Μια σύγχρονη ρομαντική ιστορία αγάπης του 21ου αιώνα, έτσι όπως τη φαντάστηκε και την έβαλε “κινηματογραφικά” στο χαρτί ο γνωστός διεθνώς και ως θεατρικός συγγραφέας Πολυχρόνης Κουτσάκης πριν από 10 χρόνια περίπου. Μια ιστορία σπουδή γενικότερα στις ανθρώπινες σχέσεις και ειδικότερα σπονδή στην άνευ ορίων αγάπη όπως έγραψα, στο σημειωματάριό μου, παρακολουθώντας το έργο στο Ωδείο, της πόλης μας, όπου το ανέβασε το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ.
Ενα θεατρικό έργο με… παρελθόν, αφού τον Μάιο του 2008 είχε ανεβεί στο θέατρο “Αμόρε” της Αθήνας, σε σκηνοθεσία Φρύνης Λάλα, με πρωταγωνιστές τους Γιάννη Λεάκο, Νίκο Σάμπαλη, Δανάη Σκιάδη και Φωτεινή Παπαχριστοπούλου. Και, βεβαίως, με παρόν, αφού οι παραστάσεις του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. συνεχίζονται, αλλά και με μέλλον.
«Ελπίζω το συγκεκριμένο έργο να σας αρέσει», γράφει, μεταξύ των άλλων, στο σημείωμά του, στο πρόγραμμα, ο συγγραφέας. Δεν μου άρεσε απλώς, με ενθουσίασε! η απάντησή μου! Ετσι, όπως τρυφερά και αγαπητικά, πρότυπα και πρωτότυπα, με τη βοήθεια της Ανδριάνας Βασιλειάδη, η πολλά υποσχόμενη Στέλλα Σκορδαρά, το σκηνοθέτησε. Ετσι, όπως, ο καθένας και η καθεμιά με τον δικό του (της) μοναδικό, πειστικό, τρόπο, απέδωσαν επί σκηνής τους ρόλους του Γιώργου, του Δημήτρη, της Ελλης και της Εύας, ο Στέλιος Ξανθουδάκης, ο Θωμάς Καζάσης, η Αθηνά Μαθιουδάκη και η Ελια Βεργανελάκη, αντίστοιχα.
Κι έτσι όπως άλλαζαν τα ευρηματικά σκηνικά (σπουδαία και η δουλειά της Ξανθής Κόντου) “έπαιζαν” τα φώτα με την επιμέλεια της Κατερίνας Παπανδρέου και ζούσα αγωνιώντας την ιστορία, παρακολουθώντας την να εκτυλίσσεται μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου. Κυρίως εκεί γύρω στη μέση του δεύτερου μέρους, που καλύφθηκαν, ως διά μαγείας όλα τα κενά που δημιουργούσαν μια ατμόσφαιρα μυστηρίου.
Τι τύχη κι αυτή να ’χουμε στον τόπο μας το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ., που συνεχίζει, έχοντας πάντα τον αέρα του Μιχάλη Αεράκη και με το νέο Διοικητικό του Συμβούλιο, με πρόεδρο – διευθύνοντα σύμβουλο τον Νάσο Αθανασόπουλο, τη θαυμαστή πορεία που έχει χαράξει. Στο χέρι μας είναι να την κρατήσουμε! Και για ν’ ανεβαίνουν τέτοιας ποιότητας έργα Κρητικών δημιουργών όπως το “Χωρίς εσένα” του Πολυχρόνη Κουτσάκη.
Χανιώτικα νέα (16.03.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/evfimes-mnies-15/#ixzz3UYil3twZ 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Πρεπίζει τον τόπο μας υπηρετώντας τον και προβάλλοντάς τον με τον καλύτερο τρόπο απ’ τα δικά του μετερίζια με κυρίαρχο αυτό της συγγραφής. Τον αποφανίζει και μας αποφανίζει όσο ελάχιστοι. Μια απ’ τις πολλές σκέψεις που έκανα, ενώ διάβαζα τις προάλλες σε πρώτη ανάγνωση, με μια ανάσα, το τελευταίο μυθιστόρημα του Πολυχρόνη Κουτσάκη (περί αυτού ο λόγος) “Μια ανάσα μόνο”, που κυκλοφορήθηκε πρόσφατα απ’ τις εκδόσεις “ΠΑΤΑΚΗ”.
Δείτε περισσότερα... ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Τα Χανιά και ο Π. Κουτσάκης

Πρεπίζει τον τόπο μας υπηρετώντας τον και προβάλλοντάς τον με τον καλύτερο τρόπο απ’ τα δικά του μετερίζια με κυρίαρχο αυτό της συγγραφής. Τον αποφανίζει και μας αποφανίζει όσο ελάχιστοι. Μια απ’ τις πολλές σκέψεις που έκανα, ενώ διάβαζα τις προάλλες σε πρώτη ανάγνωση, με μια ανάσα, το τελευταίο μυθιστόρημα του Πολυχρόνη Κουτσάκη (περί αυτού ο λόγος) “Μια ανάσα μόνο”, που κυκλοφορήθηκε πρόσφατα απ’ τις εκδόσεις “ΠΑΤΑΚΗ”. Το ίδιο έγινε κι ενώ παρακολουθούσα, πάλι με μια ανάσα, την περασμένη Δευτέρα στο Ωδείο της πόλης μας το θεατρικό του θρίλερ “Χωρίς εσένα”, που ανέβασε το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. με σκηνοθεσία της Στέλλας Σκορδαρά, μαζί με άλλους, πολλούς, συμπολίτες μας σε μια απ’ τις παραστάσεις του. Γέννημα θρέμμα Χανιώτης ο και επίκουρος καθηγητής στο Πολυτεχνείο Κρήτης, καταξιωμένος ανά το πανελλήνιο, αλλά και διεθνώς, μόλις 40 ετών, πολυβραβευμένος συγγραφέας μας, που έχει μέχρι τώρα δει να κυκλοφορούν 15 (!) βιβλία του από διάφορους εκδοτικούς οίκους.
«Από τον καιρό που ήταν έφηβος, αυτό που τον συνάρπαζε (και ακόμα τον συναρπάζει κατά δήλωσή του) ήταν να παρατηρεί τους πολλούς και πολύ διαφορετικούς τρόπους που έχουν οι άνθρωποι για να επικοινωνούν είτε ανά δύο είτε σε ομάδες». Αυτό, μας λέει, τον ώθησε να κάνει δύο δουλειές, που τις αισθάνεται και τις δύο ως ψυχαγωγία. Να διδάσκει και να κάνει έρευνα πάνω σε δίκτυα επικοινωνιών η μια και να γράφει η άλλη. Ενα το κρατούμενο! Συν το ότι βέβαια (μιλώ για το πεδίο της συγγραφής) η φύση τον προίκισε μ’ ένα σπάνιο ταλέντο, το οποίο αξιοποιεί στο έπακρο, δουλεύοντας με εξαντλητικούς ρυθμούς. Μην ξεχνώντας την προτροπή του Ουμπέρτο Εκο που έλεγε ότι ένας καλός συγγραφέας στηρίζεται κατά 5% στο ταλέντο του και 95% στην προσπάθειά του. «Νιώθω επιτακτική την ανάγκη να σ’ ευχαριστήσω, πρώτα απ’ αυτήν τη θέση για τα όσα μου πρόσφερες, διαβάζοντας το βιβλίο σου “Μια ανάσα μόνο”. Γι’ αυτήν καθεαυτή την απόλαυσή της ανάγνωσης και την κουβέντα που άνοιξα μαζί σου για τα πρόσωπα και τα πράγματα. Για τη διδασκαλία της κριτικής γραφής και γενικότερα της κριτικής ματιάς.
Για τη γνωριμία με τον κόσμο των σημερινών εφήβων. Για τις βόλτες στην αγαπημένη μας πολιτεία. Για… Τιμάς τα Χανιά και τα προβάλλεις όσο ελάχιστοι. Είμαι σίγουρος ότι και το βράδυ, που, Θεού θέλοντος, θα παρακολουθήσω στο Ωδείο το έργο σου “χωρίς εσένα” το ίδιο θα πω. Απού φελά, παντού φελά! Να σε χαιρόμαστε! Καλή συνέχεια!». Τα που έγραψα πριν από μια εβδομάδα στη σελίδα που έχει στο Βιβλίο των Προσώπων (φέισμπουκ) ο Πολυχρόνης. Μένω σ’ αυτό, σχετικά με τις βόλτες στην αγαπημένη πολιτεία, για να πω ότι τα Χανιά και μ’ αυτό το βιβλίο του, όπως και με το προηγούμενο, “Καιρός για ήρωες”, που επίσης απευθύνεται κατ’ αρχάς σε εφήβους, μπαίνει στα σπίτια όλης της Ελλάδας. Αυτή κι αν είναι ουσιαστική διαφήμιση για τον τουρισμό μας! Χώρια όλα τ’ άλλα…
Στρίβω στη Βαλαωρίτου και περνάω μπροστά από το Ρολόι που βρίσκεται πάνω από τον Κήπο και τον θερινό μας κινηματογράφο […] Μετά από μερικά ζιγκ ζαγκ ανάμεσα στην κίνηση φτάνω στη μεγάλη κατηφόρα της Σολωμού, περνάω απέναντι στην Μπότσαρη, εκεί που με χαρά είδα προχτές να κλείνει το σούπερ μάρκετ που είχε αντικαταστήσει το σινεμά Απόλλων και καβαλάω το πεζοδρόμιο για να ανέβω αριστερά την Αναπαύσεως, αφού βαριέμαι να κάνω τον κύκλο. (Από το βιβλίο του Πολυχρόνη Κουτσάκη “Μια ανάσα μόνο”, εκδ. ΠΑΤΑΚΗ, Αθήνα 2015).
Χανιώτικα νέα (16.03.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/evfimes-mnies-15/#ixzz3UYgC0M4w 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook