ΚΑΛΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!
ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΜΕ ΥΓΕΙΑ!
Πέμπτη 13 Αυγούστου 2015
Ο ΤΟΠΟΣ- ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
ΓΙΟΡΤΑΣΑΜΕ ΚΙ ΕΦΕΤΟΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΕΥΠΛΟ ΤΗΣ ΑΥΛΗΣ ΜΑΣ...
ΚΑΛΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!
ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΜΕ ΥΓΕΙΑ!
ΚΑΛΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!
ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΜΕ ΥΓΕΙΑ!
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
«Το μέγεθος του ρόλου δεν εξαρτάται απ’ το μέγεθος της σκηνής». Η φράση αυτή του μακαριστού αρχιεπισκόπου Μακαρίου, τότε προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, την οποία είχε πει σε μια συνέντευξή του στον αξέχαστο Νίκο Αγγελή, λίγο πριν από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, ήρθε πολλές φορές στον νου μου κατά τη διάρκεια του διήμερου αφιερώματος με τίτλο “Ελευθέριος Βενιζέλος: Οραματιστής και πραγματοποιός”, που διοργάνωσε στο Καστέλι Φουρνής και στη Νεάπολη Λασιθίου ο τοπικός Πολιτιστικός Σύλλογος “Ο Κέραμος”, σε συνεργασία με την έδρα UNESCO του Πανεπιστημίου Λευκωσίας και υπό την αιγίδα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”.
Δείτε περισσότερα... ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
Διήμερο αφιέρωμα στον Ελευθέριο Βενιζέλο
Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
«Το μέγεθος του ρόλου δεν εξαρτάται απ’ το μέγεθος της σκηνής». Η φράση αυτή του μακαριστού αρχιεπισκόπου Μακαρίου, τότε προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, την οποία είχε πει σε μια συνέντευξή του στον αξέχαστο Νίκο Αγγελή, λίγο πριν από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, ήρθε πολλές φορές στον νου μου κατά τη διάρκεια του διήμερου αφιερώματος με τίτλο “Ελευθέριος Βενιζέλος: Οραματιστής και πραγματοποιός”, που διοργάνωσε στο Καστέλι Φουρνής και στη Νεάπολη Λασιθίου ο τοπικός Πολιτιστικός Σύλλογος “Ο Κέραμος”, σε συνεργασία με την έδρα UNESCO του Πανεπιστημίου Λευκωσίας και υπό την αιγίδα του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”. Και γιατί ήταν ιδιαίτερα σημαντική η συμμετοχή στις διήμερες εργασίες του εκτελεστικού αντιπροέδρου και διευθυντή της έδρας Unesco στο κυπριακό Πανεπιστήμιο Αιμιλίου Σολωμού, ο οποίος, μάλιστα, είχε ως τίτλο στην εισήγηση που έκανε “Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και η Κύπρος”. Και γιατί ο εθνάρχης, όπως και όλοι που μίλησαν γι’ αυτόν επεσήμαναν, δεν ήταν απλά ο κορυφαίος σύγχρονος Ελληνας πολιτικός, αλλά ένας πολιτικός με παγκόσμια ακτινοβολία και αναγνώριση. Κυρίως, όμως, γιατί το όλο επίπεδο της πολυεπίπεδης και ξεχωριστής ποιότητας αυτής της εκδήλωσης ήταν τόσο υψηλό και είχε τέτοια απήχηση!
Εχει πολλά να διδάξει πολλούς στον τομέα των πολιτιστικών εκδηλώσεων “Ο Κέραμος”, ο Πολιτιστικός Σύλλογος του Καστελίου – Φουρνής, του μικρού αυτού χωριού της Κρήτης, οι μόνιμοι κάτοικοι του οποίου δεν ξεπερνούν τους εκατό!
Εχει πολλά να διδάξει πολλούς στον τομέα των πολιτιστικών εκδηλώσεων “Ο Κέραμος”, ο Πολιτιστικός Σύλλογος του Καστελίου – Φουρνής, του μικρού αυτού χωριού της Κρήτης, οι μόνιμοι κάτοικοι του οποίου δεν ξεπερνούν τους εκατό!
Στο Καστέλλι Φουρνής δύοντος του ηλΙου
Στο Καστέλι Φουρνής, λοιπόν, το Σάββατο 8 Αυγούστου, με τη δύση του ήλιου. Ξετρουλιαχτή από κόσμο η τεράστια αυλή του πάλαι ποτέ Δημοτικού Σχολείου, που ανακαινισμένο με σεβασμό κι αγάπη “φωνάζει” ότι εξυπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο το Καστελιανό – Φουρνιώτικο κοινωνείν. Εγκάρδια η υποδοχή από τον πρόεδρο του “Κέραμου” και ψυχή των “ξακουστών” σ’ όλο το Λασίθι εκδηλώσεών του, ομότιμο καθηγητή του Πανεπιστημίου Λευκωσίας Γιώργο Μαυροειδή και από τα άλλα μέλη του Δ.Σ., στο χανιώτικο “κλιμάκιο” που αποτελείται από τον γενικό διευθυντή του Ιδρύματος Νίκο Παπαδάκη, τον εκπρόσωπο του Παραρτήματος Αθηνών Φίλων του Ιδρύματος Σταύρο Νικηφοράκη, την, και εισηγήτρια στο αφιέρωμα, ιστορικό Στέλλα Αλιγιζάκη και τον σύζυγό της Γιάννη Αποστολόπουλο και τον γράφοντα. Σαν στο σπίτι μου απ’ την πρώτη στιγμή! Και γιατί συναντώ αγαπημένους φίλους, όπως τους δασκάλους, “πολιτογραφημένους Χανιώτες” Γιώργο Περράκη και Κώστα Μπαρμπούνη (από δασκάλους και καθηγητές η ευρύτερη περιοχή της Φουρνής άλλο τίποτα!) και τους και εισηγητές Χριστόφορο Χαραλαμπάκη και Σήφη Μπουζάκη, καθηγητή Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ομότιμο καθηγητή του Πανεπιστημίου Πατρών, αντίστοιχα, αλλά και φίλους φίλων που μου δίνουν ή τους δίνω γνώρα. Ωστόσο, ο Γιώργος Μαυροειδής είναι κιόλας στο βήμα κι εγώ ρίχνω μια “πεταχτή” ματιά στο πρόγραμμα της πρώτης ημέρας:Καλωσόρισμα, μνήμη επισκόπου Ανθιμου Δρακωνάκη, χαιρετισμοί, προβολή της ταινίας “Ο Ελευθέριος Βενιζέλος”, ομιλία με θέμα “Η επικαιρότητα του Ελευθερίου Βενιζέλου” από τον Νίκο Παπαδάκη, τιμητικές διακρίσεις, μουσική και χοροί της Κρήτης, δεξίωση…
ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ – ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ
«Παραφράζοντας τον κορυφαίο διηγηματογράφο Τσέχοφ, θα έλεγα για τον μεγάλο Ελληνα πολιτικό το ακόλουθο: “Υπάρχουν δύο ειδών πολιτικοί. Εκείνοι που φέρνουν κάτι καινούργιο, το καινούργιο όμως πολώνει, αλλά υπάρχουν και εκείνοι που φέρνουν κάτι το ανεπανάληπτο”. Από αυτούς είναι ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Ενας πολιτικός που δεν αναφέρεται μόνο στην εποχή του, αλλά που δημιούργησε μία εποχή». Κάποιες απ’ τις φράσεις που χρησιμοποίησε ο Γιώργος Μαυροειδής στο καλωσόρισμά του για να δικαιολογήσει την άποψή του γιατί ένα διήμερο αφιέρωμα στον εθνάρχη. Στο ίδιο πνεύμα και το μήνυμα του γενικού γραμματέα του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων Παύλου Σούρλα (το διάβασε ο γιος του Κώστα Μπαρμπούνη, ο Μανούσος) και τα που είπαν οι εκπρόσωποι των Αρχών (ο αρχιμανδρίτης Τίτος Ταμβακάκης εκ μέρους της Μητρόπολης Πέτρας, η αντιπεριφερειάρχης Λασιθίου Πελαγία Πετράκη, ο δήμαρχος Αγίου Νικολάου Αντώνης Ζερβός και ο Αιμίλιος Σολωμού απ’ το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας) στους χαιρετισμούς τους που ακολούθησαν μετά από ένα 20λεπτο σύμφωνα με το πρόγραμμα, ιδιαίτερα συγκινητικό, αφιέρωμα στη μνήμη του Καστελιανού επισκόπου Ολύμπου (έδρα του η Νέα Υόρκη των Ηνωμένων Πολιτειών) Ανθιμου Δρακωνάκη που έφυγε τον Μάιο του τ.ε. για τη Χώρα των Μακάρων, με ομιλητές τον συγγενή του φιλόλογο Γιώργο Δρακωνάκη και τον αδελφό του παπα-Κωστή. Το πόσο επίκαιρος είναι σήμερα ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο ένας απ’ τους δύο άξονες των τοποθετήσεων όλων. Το πόσο σημαντικό και “αναγνωρίσιμο” είναι το έργο του Ιδρύματος ο δεύτερος (στάθηκε ιδιαίτερα σ’ αυτό και ο Γ. Μαυροειδής) χωρίς να λείψουν οι ενθουσιώδεις αναφορές για τον ρόλο του “Κέραμου” και οι συγκινησιακές προσεγγίσεις στη μνήμη του επισκόπου Ανθιμου…
Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ
Καλύτερο πρόλογο από τη δεκάλεπτης διάρκειας ταινία, παραγωγή του Ιδρύματος (κείμενα: Γιώργος Κουκουράκης, απόδοση κειμένων: Μιχάλης Αεράκης) “Ο Ελευθέριος Βενιζέλος (Ανθολόγημα από τη ζωή και το έργο του)”, για την κεντρική ομιλία με θέμα “Η επικαιρότητα του Ελευθερίου Βενιζέλου”, δεν θα μπορούσε να υπάρξει, σκέφτομαι, ενώ ο Νίκος Παπαδάκης ανεβαίνει στο βήμα. Απόλυτη σιωπή σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, απόλυτη σιωπή όμως και σε όλη τη διάρκεια της ομιλίας, που έγινε από στήθους και κράτησε περίπου 35 λεπτά. Κρεμασμένος, τρόπος του λέγειν, ο κόσμος απ’ τα χείλη του. «Ο Βενιζέλος πίστευε ότι ο ρόλος του ηγέτη είναι ρόλος αμαξηλάτη και μισούσε τόσο τον λαϊκισμό όσο και τη δημαγωγία», υπογράμμισε στην αρχή της ομιλίας του ο γενικός διευθυντής του Ιδρύματος, αφού πρώτα “απένειμε” τα εύσημα στον πρόεδρο του Συλλόγου για τη διοργάνωση του αφιερώματος και εξέφρασε τα συλλυπητήριά του για τον χαμό του Ανθιμου. «Ο Βενιζέλος είχε σπάνια αίσθηση των συγκυριών και των ορίων» επεσήμανε λίγο αργότερα, χρησιμοποιώντας πλήθος παραδείγματα απ’ την ιστορική του διαδρομή, με πρώτα αυτό της κόντρας του με τον λαϊκισμό των Συντηρητικών της Κρήτης, το 1889, όταν κήρυξαν πραξικοπηματικά την Ενωση με την Ελλάδα και αυτό της εκδίωξης των Κρητικών βουλευτών απ’ τη Βουλή, που απαιτούσαν, άμα τη αναλήψει των καθηκόντων του ως πρωθυπουργού την «εδώ και τώρα» Ενωση. «Ο Παπαδάκης παρέδωσε μαθήματα ιστορίας», θα μου πει, όταν αυτός κατέβαινε απ’ το βήμα καταχειροκροτούμενος ο Σταύρος Νικηφοράκης. Και, βέβαια, μαθήματα άσκησης πρωθυπουργικής εξουσίας και πολιτικής ευθύνης, σκέφτηκα.
ΤΡΕΙΣ ΤΙΜΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ
Στο πλαίσιο της όλης εκδήλωσης του διήμερου αφιερώματος για τον Ελευθέριο Βενιζέλο, δηλαδή, εν είδει δεύτερης παρένθεσης και οι τιμητικές διακρίσεις σε τρεις ξεχωριστούς ανθρώπους για την προσφορά τους: Στον Καστελιανό από μητέρα παγκόσμιο πρωταθλητή στα άλματα εις μήκος και τριπλούν Γιώργο Κωστάκη, στον οποίο η έδρα Unesco του Πανεπιστημίου Λευκωσίας χορήγησε μια υποτροφία για μεταπτυχιακές σπουδές, στον επίσης Καστελιανό, γνωστό στους Χανιώτες δάσκαλο (υπηρέτησε στην αρχή της σταδιοδρομίας του για 6 χρόνια στο Μουστάκο Σελίνου και συνταξιοδοτήθηκε όντας διευθυντής στο 19ο Δημοτικό Σχολείο Χανίων) Γιώργο Περράκη για το βιβλίο του “Στο περιβόλι τ’ όμορφο της μαντινάδας”, που περιλαμβάνει 6.000 μαντινάδες, ένα πραγματικά σπάνιο στο είδος του βιβλίο που βγήκε απ’ τον “Κέραμο”, χάρη στην ηθική, υλική και εκδοτική στήριξη της έδρας Unesco του Πανεπιστημίου Λευκωσίας και στον Αιμίλιο Σολωμού, ο οποίος μάλιστα αναγορεύθηκε επίτιμος δημότης του Δήμου Αγίου Νικολάου για την όλη προσφορά του. Κι αν είχα να γράψω γι’ αυτές τις διακρίσεις, όπως και για πολλά άλλα, αν υπήρχε χώρος…
ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΟΣ ΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΗ
«Εγώ γαρ ηγούμαι πόλιν πλείω ξύμπασαν ορθουμένην ωφελείν τους ιδιώτας…»: Το βενιζελικό όραμα του ελληνικού θεσμικού εκσυγχρονισμού”, “Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις”, “Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και το γλωσσικό ζήτημα”, “Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και η Κύπρος”, ήταν οι τίτλοι των εισηγήσεων που έγιναν τη δεύτερη μέρα (Κυριακή 9 Αυγούστου) στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα του κινηματοθεάτρου “Δρηρός” της Νεάπολης από τη Στέλλα Αλιγιζάκη και τους Σήφη Μπουζάκη, Χριστόφορο Χαραλαμπάκη και Αιμίλιο Σολωμού, αντίστοιχα, με συντονιστές τη φιλόλογο – λυκειάρχη Μαρία Κωστάκη – Φούσκη και τον φιλόλογο, πρώην γυμνασιάρχη Γιάννη Οικονομάκη. «Στους δύσκολους καιρούς που περνάμε η διατήρηση της μνήμης του Ελευθερίου Βενιζέλου και η αναδρομή στις αρχές, τις αξίες και το έργο του αποτελούν πυξίδα προσανατολισμού στην πορεία για τη συνέχιση ύπαρξης του Ελληνισμού», υπογράμμισε στην εισαγωγή του ο Γιώργος Μαυροειδής. «Ο Ελευθέριος Βενιζέλος είναι ανεξάντλητος» επεσήμανε στο τέλος, στη λίαν ενδιαφέρουσα παρέμβασή του ο Νίκος Παπαδάκης.
Για να μείνω, λόγω χώρου, εδώ, μόνο σ’ αυτά…
Φωτογραφίες: Σταύρος Νικηφοράκης
Χανιώτικα νέα (13.08.2015)
Read more: http://www.haniotika-nea.gr/diimero-afieroma-ston-eleftherio-venizelo/#ixzz3igjQdpEq
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook
Κυριακή 9 Αυγούστου 2015
ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ
“Στη θάλασσα μια φορά” είναι ο τίτλος ενός περιβαλλοντικού παραμυθιού, που κυκλοφορήθηκε σε βιβλίο, σαν καρπός ενός σχετικού προγράμματος, από το 40ο Δημ. Σχ. Αθήνας, διευθύντρια του οποίου ήταν η φίλη μου Γιάννα Μαργαρίτη (δικό της το κείμενο, της Ελπίδας Δημόγιαννη η ζωγραφική και της Δέσποινας Νταντή η ηλεκτρονική επεξεργασία και απόδοση) και που τυχαία το βρήκα στα χαρτιά μου τις προάλλες. Καλά κρατεί ακόμα το καλοκαίρι σκέφτηκα, τι καλύτερο απ’ το να φιλοξενήσω ένα απόσπασμα, απ’ αυτό το παραμύθι διανθισμένο με τις ζωγραφιές του στον σημερινό «Παιδότοπο»! Αμ έπος, αμ έργον, λοιπόν!
Δείτε περισσότερα... ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
“Στη θάλασσα μια φορά” είναι ο τίτλος ενός περιβαλλοντικού παραμυθιού, που κυκλοφορήθηκε σε βιβλίο, σαν καρπός ενός σχετικού προγράμματος, από το 40ο Δημ. Σχ. Αθήνας, διευθύντρια του οποίου ήταν η φίλη μου Γιάννα Μαργαρίτη (δικό της το κείμενο, της Ελπίδας Δημόγιαννη η ζωγραφική και της Δέσποινας Νταντή η ηλεκτρονική επεξεργασία και απόδοση) και που τυχαία το βρήκα στα χαρτιά μου τις προάλλες. Καλά κρατεί ακόμα το καλοκαίρι σκέφτηκα, τι καλύτερο απ’ το να φιλοξενήσω ένα απόσπασμα, απ’ αυτό το παραμύθι διανθισμένο με τις ζωγραφιές του στον σημερινό «Παιδότοπο»! Αμ έπος, αμ έργον, λοιπόν! Πάμε θάλασσα μαζί με μια παρέα μικρών παιδιών και τη δασκάλα τους, σε μια θάλασσα που δεν είναι, ωστόσο, καθόλου, μα καθόλου, καθαρή… Κι αν έχουμε να μάθουμε πράγματα απ’ τα παραμύθια! Το πρώτο που θέλω να πω. Οι δάσκαλοι φεύγουν, το έργο τους μένει, το δεύτερο. Συγχαρητήρια, έστω και με κάποια καθυστέρηση, Γιάννα!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος
Μια παρέα από μικρά παιδιά περπατούσαν στην παραλία. Συζητούσαν για τα πολλά χρωματιστά σκουπίδια που είχαν σκεπάσει την όμορφη ακτή. Ξαφνικά έπεσαν πάνω σ’ ένα παγωμένο γλαράκι. Παραξενεμένα έτρεξαν κοντά στη δασκάλα τους.
– Κυρία αυτό το γλαράκι έχει λερωμένα φτερά, που μυρίζουν πετρέλαιο. Τρέμει από το κρύο και δεν μπορεί να πετάξει.
Πριν τελειώσουν τα λόγια τους, η θάλασσα αγρίεψε και μέσα απ’ τα κύματα ξεπετάχτηκε μια όμορφη γοργόνα. Είπε κάποια λόγια μαγικά. Τα παιδιά βρέθηκαν κοντά της χωρίς να το καταλάβουν. Εκείνη πήρε απ’ τα χέρια τους το γλαράκι και όλοι μαζί χάθηκαν στα βάθη της θάλασσας.
– Κυρία αυτό το γλαράκι έχει λερωμένα φτερά, που μυρίζουν πετρέλαιο. Τρέμει από το κρύο και δεν μπορεί να πετάξει.
Πριν τελειώσουν τα λόγια τους, η θάλασσα αγρίεψε και μέσα απ’ τα κύματα ξεπετάχτηκε μια όμορφη γοργόνα. Είπε κάποια λόγια μαγικά. Τα παιδιά βρέθηκαν κοντά της χωρίς να το καταλάβουν. Εκείνη πήρε απ’ τα χέρια τους το γλαράκι και όλοι μαζί χάθηκαν στα βάθη της θάλασσας.
Στην αρχή φοβήθηκαν, αλλά γρήγορα ξεθάρρεψαν και άρχισαν να απολαμβάνουν το ταξίδι. Κρατούσαν την ουρά της γοργόνας και δεν χόρταιναν να κοιτάζουν τα διάφορα είδη φυτών και ψαριών, τα χταπόδια, τα καλαμάρια, τις σουπιές και ένα σωρό άλλα, γνωστά και άγνωστα θαλασσινά. Τα παιδιά θαύμαζαν τις ομορφιές του βυθού.
Ξαφνικά η γοργόνα σταμάτησε. Ένα τεράστιο άσπρο κτήριο εμφανίστηκε μπροστά τους. Η πόρτα του άνοιξε και παρουσιάστηκε ένας πελώριος καρχαρίας. Φορούσε κάτασπρα ρούχα και μεγάλα γυαλιά. Πήρε με προσοχή στα χέρια του το γλαράκι.
– Πάλι το πετρέλαιο… Κάτι πρέπει να γίνει επιτέλους, μουρμούρισε. Εκείνη τη στιγμή πρόσεξε τα παιδιά και σταμάτησε. Κοίταξε τη γοργόνα με απορία.
– Είναι παιδιά των ανθρώπων. Έσωσαν το γλαράκι. Θα μας βοηθήσουν να σώσουμε και τη θάλασσα, απάντησε η γοργόνα.
– Ελάτε μέσα, είπε ο καρχαρίας.
Μπήκαν στο Νοσοκομείο. Τους οδήγησε σ’ έναν μικρό κάτασπρο θάλαμο. Επάνω στο κρεβάτι ένα δελφίνι βογκούσε. Ο γιατρός – καρχαρίας το χάιδεψε με αγάπη.
– Κάνε υπομονή καλό μου δελφινάκι, θα περάσει ο πόνος. Μην ξεχνάς ότι βγάλαμε ένα μεγάλο πλαστικό μπουκάλι από το στομάχι σου.
Σε έναν άλλο θάλαμο μια φάλαινα υπέφερε ξαπλωμένη.
– Κατάπιε μια πλαστική σακούλα. Κόντεψε να πεθάνει, είπε ο καρχαρίας.
Μπήκανε και σε άλλα δωμάτια και είδανε πολλές χελώνες και ψάρια, μικρά και μεγάλα, να υποφέρουν. Ενας μεγάλος θάλαμος ήταν γεμάτος θαλασσοπούλια. Αλλα είχαν καταπιεί πλαστικά, άλλα γυαλιά, άλλα ήταν βουτηγμένα στο πετρέλαιο.
Ξαφνικά η γοργόνα σταμάτησε. Ένα τεράστιο άσπρο κτήριο εμφανίστηκε μπροστά τους. Η πόρτα του άνοιξε και παρουσιάστηκε ένας πελώριος καρχαρίας. Φορούσε κάτασπρα ρούχα και μεγάλα γυαλιά. Πήρε με προσοχή στα χέρια του το γλαράκι.
– Πάλι το πετρέλαιο… Κάτι πρέπει να γίνει επιτέλους, μουρμούρισε. Εκείνη τη στιγμή πρόσεξε τα παιδιά και σταμάτησε. Κοίταξε τη γοργόνα με απορία.
– Είναι παιδιά των ανθρώπων. Έσωσαν το γλαράκι. Θα μας βοηθήσουν να σώσουμε και τη θάλασσα, απάντησε η γοργόνα.
– Ελάτε μέσα, είπε ο καρχαρίας.
Μπήκαν στο Νοσοκομείο. Τους οδήγησε σ’ έναν μικρό κάτασπρο θάλαμο. Επάνω στο κρεβάτι ένα δελφίνι βογκούσε. Ο γιατρός – καρχαρίας το χάιδεψε με αγάπη.
– Κάνε υπομονή καλό μου δελφινάκι, θα περάσει ο πόνος. Μην ξεχνάς ότι βγάλαμε ένα μεγάλο πλαστικό μπουκάλι από το στομάχι σου.
Σε έναν άλλο θάλαμο μια φάλαινα υπέφερε ξαπλωμένη.
– Κατάπιε μια πλαστική σακούλα. Κόντεψε να πεθάνει, είπε ο καρχαρίας.
Μπήκανε και σε άλλα δωμάτια και είδανε πολλές χελώνες και ψάρια, μικρά και μεγάλα, να υποφέρουν. Ενας μεγάλος θάλαμος ήταν γεμάτος θαλασσοπούλια. Αλλα είχαν καταπιεί πλαστικά, άλλα γυαλιά, άλλα ήταν βουτηγμένα στο πετρέλαιο.
Ο καρχαρίας τους είπε ότι πάρα πολλά ψάρια και πουλιά πέθαιναν κάθε μέρα από τη μόλυνση της θάλασσας. Μιλούσε πολύ θυμωμένα. Κατηγορούσε τους ανθρώπους.
– Πότε επιτέλους θα καταλάβουν πως οι μεγάλες κηλίδες που αφήνουν τα πετρελαιοφόρα στη μέση της θάλασσας απλώνονται παντού και σκοτώνουν φυτά, ζώα και πουλιά, που ζουν στη θάλασσα και στις ακτές;
– Πότε θα καταλάβουν ότι οι υπόνομοι, που καταλήγουν στη θάλασσα, τη γεμίζουν με επικίνδυνα μικρόβια που αρρωσταίνουν τα ψάρια, αλλά και τους ανθρώπους, που θα τα φάνε ή θα κολυμπήσουν εκεί;
– Δεν μπορούν να σκεφτούν ότι τα απόβλητα των εργοστασίων τους δηλητηριάζουν οτιδήποτε ζει στη θάλασσα;
– Δεν μπορούν να φανταστούν οτι τα σκουπίδια, πλαστικά, γυάλινα, τενεκεδάκια, όπου και αν τα πετάξουν, θα καταλήξουν στη θάλασσα;
– Πότε θα καταλάβουν πως δεν καταστρέφουν μόνο τη ζωή της θάλασσας, αλλά και τη δική τους;
Η θάλασσα είναι πηγή ζωής.
Ας την προστατέψουν επιτέλους!
Τα παιδιά είχαν σκύψει το κεφάλι όση ώρα μιλούσε ο καρχαρίας.
– Τώρα πια δεν γίνεται τίποτα, μουρμούρισε η Νίκη.
– Δεν έχεις δίκιο Νίκη. Ποτέ δεν είναι αργά, είπε η γοργόνα. Ολα μπορούν να αλλάξουν, αν εμείς το πιστέψουμε. Αν ο καθένας από μας καταλάβει πόσο σημαντικό είναι να μην πετάμε τα σκουπίδια, αλλά να τα βάζουμε μέσα στους κάδους. Αν εμείς προσέχουμε, θα μπορέσουμε να πείσουμε και τους άλλους. Εσείς θα πείσετε και τους μεγάλους να προστατέψουν τις ακτές και τις θάλασσες. Να μη ξεχάσετε ποτέ τα θυμωμένα λόγια του γιατρού καρχαρία και να θυμάστε πάντα πως…
Μαζί με τη θάλασσα κινδυνεύει και η ζωή όλων μας.
– Πότε θα καταλάβουν ότι οι υπόνομοι, που καταλήγουν στη θάλασσα, τη γεμίζουν με επικίνδυνα μικρόβια που αρρωσταίνουν τα ψάρια, αλλά και τους ανθρώπους, που θα τα φάνε ή θα κολυμπήσουν εκεί;
– Δεν μπορούν να σκεφτούν ότι τα απόβλητα των εργοστασίων τους δηλητηριάζουν οτιδήποτε ζει στη θάλασσα;
– Δεν μπορούν να φανταστούν οτι τα σκουπίδια, πλαστικά, γυάλινα, τενεκεδάκια, όπου και αν τα πετάξουν, θα καταλήξουν στη θάλασσα;
– Πότε θα καταλάβουν πως δεν καταστρέφουν μόνο τη ζωή της θάλασσας, αλλά και τη δική τους;
Η θάλασσα είναι πηγή ζωής.
Ας την προστατέψουν επιτέλους!
Τα παιδιά είχαν σκύψει το κεφάλι όση ώρα μιλούσε ο καρχαρίας.
– Τώρα πια δεν γίνεται τίποτα, μουρμούρισε η Νίκη.
– Δεν έχεις δίκιο Νίκη. Ποτέ δεν είναι αργά, είπε η γοργόνα. Ολα μπορούν να αλλάξουν, αν εμείς το πιστέψουμε. Αν ο καθένας από μας καταλάβει πόσο σημαντικό είναι να μην πετάμε τα σκουπίδια, αλλά να τα βάζουμε μέσα στους κάδους. Αν εμείς προσέχουμε, θα μπορέσουμε να πείσουμε και τους άλλους. Εσείς θα πείσετε και τους μεγάλους να προστατέψουν τις ακτές και τις θάλασσες. Να μη ξεχάσετε ποτέ τα θυμωμένα λόγια του γιατρού καρχαρία και να θυμάστε πάντα πως…
Μαζί με τη θάλασσα κινδυνεύει και η ζωή όλων μας.
Χανιώτικα νέα (09.08.2015)
Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sti-thalassa-mia-fora/#ixzz3iLjVDmER
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook
Τρίτη 4 Αυγούστου 2015
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Κοσμοπλημμύρα στην αυλή της Ευαγγελίστριας του Φρε το περασμένο Σάββατο το βράδυ, ένα βράδυ που έσταζε το φεγγάρι Θεού μάλαμα. Ούτε στη Χάρη της τέτοια σύναξη! Περίσσια η συγκίνηση ακόμα και πριν αρχίσει η περί ου ο λόγος εκδήλωση, αλλά και, κυρίως, μετά, στα “πηγαδάκια” που ανοίχτηκαν. Εκεί ωσεί παρόντες, όπως υπογράμμισα στην ομιλία μου «και όλοι οι προαπελθόντες Φρεδιανοί και οι προαπελθούσες Φρεδιανές. Καμία απουσία απ’ αυτό το προσκλητήριο της μνήμης. Ο καθείς και η καθεμιά με τα όπλα του και τα όπλα της. Εφ ω ετάχθησαν. Φορώντας τα καλά τους ρούχα και με το χαμόγελο στα χείλη. Οι καπετάνιοι των αρμάτων και των γραμμάτων. Παπάδες και δάσκαλοι, λογάδες και ξωμάχοι, βοσκοί και ζευγάδες, έμποροι και τεχνίτες, νοικοκυραίοι και φαμέγιοι, αρχόντισσες και υπηρέτριες, μαζώχτρες, θερίστρες και υφάντρες, καπετάνισσες της καρδιάς και αφέντρες του νου. Κατά οικογένειες»…
Δείτε περισσότερα... ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
Μ. Ι. Μακριδάκη: Οι Οικογένειες του Φρε
Μα πλεια στολή ναι οι γ' εδικοί
Με ενθουσιασμό το “ναι” μου στην πρόταση που μου έκαμε ο Μανώλης Ι. Μακριδάκης να παρουσιάσω τον δεύτερο τόμο του βιβλίου του “Ο Φρες στο διάβα των αιώνων”, το δεύτερο μέρος της φρεδιανής ιστορικής και λαογραφικής μυθιστορίας του, με θέμα τις οικογένειες του Φρε. Και γιατί θα γίνονταν ενώπιον της πλήθουσας αγοράς των Φρεδιανών, που θα συνέρχονταν, πάλι, στην αυλή της Ευαγγελίστριας, οι περισσότεροι εκ περάτων, το πρώτο αυγουστιάτικο βράδυ.
Κυρίως, όμως, γιατί δεν ήταν δυνατόν να μην ξαναλειτουργήσουν οι θύμησες των κοινών γυμνασιακών μας χρόνων, τότε που μ’ ένα σακούλι γεμάτο όνειρα και φασκόμηλα στην πλάτη, πηγαινοερχόμαστε, βρέξει λιάσει, στο Γυμνάσιο του Βάμου με τα πόδια, 16 περίπου χιλιόμετρα κάθε μέρα, για να μάθουμε γράμματα. Είχα παρουσιάσει και τον πρώτο τόμο πριν από τρία χρόνια, άλλωστε.
Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΦΡΕΔΙΑΝΗΣ ΓΗΣ
«Εμείς καταφέραμε να σταθούμε στα πόδια μας, να διώξουμε τον Τούρκο απ’ τα χώματά μας και να πάμε τον κόσμο λίγο παραπέρα. Εσείς έχετε χρέος να τον παραδώσετε στα παιδιά σας πολύ καλύτερο, αφού δεν σας έλειψε το ψωμί και μπορείτε να διαχειριστείτε το βιο σας ελεύθερα και να δημιουργήσετε». Ξερακιανοί, στεγνοί από τις κακουχίες και το ψωμί που δεν χόρτασαν στη ζωή τους, μας ατενίζουν και μας θυμίζουν το χρέος μας, μέσα από τη φωτογραφία τους που βρίσκεται στη σελ. 12 του βιβλίου, ο Αντρουλοκωνσταντής και Αντρουλοκωνσταντίνα, ένα τυπικό ζευγάρι που έζησε και δημιούργησε στον Φρε, απ’ τα μέσα του 19ου μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα, μας λέει ο Μανώλης Μακριδάκης. Εμεινα κι εγώ πολύ στα λόγια τους. Ακριβώς γιατί η φωνή τους είναι η φωνή της φρεδιανής γης. Η φωνή που άκουσε απ’ τα πρώτα χρόνια της νιότης του ο Μανώλης, αφέθηκε στη σαγήνη της κι έκανε σκοπό της ζωής του να τη μεταδώσει, έτσι όπως τη βίωσε, αναζητώντας τη στις αφηγήσεις των παππούδων και όπου αλλού αυτή ήταν καταχωρισμένη ή καταχωνιασμένη. Στην περιρρέουσα και διατρέχουσα τους δύο τελευταίους αιώνες φρεδιανή ατμόσφαιρα, σε κασέλες και σε αρχεία, σε κάθε λογής βιβλία και περιοδικά, κάτω απ’ τα φρεδιανά χαλίκια τα οποία έψαξε ένα προς ένα στον Φρε ή όπου αλλού κι αν βρίσκονται. Εργο ζωής!
ΚΟΣΜΟΠΛΗΜΜΥΡΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ
Κοσμοπλημμύρα στην αυλή της Ευαγγελίστριας το περασμένο Σάββατο το βράδυ, ένα βράδυ που έσταζε το φεγγάρι Θεού μάλαμα. Ούτε στη Χάρη της τέτοια σύναξη! Περίσσια η συγκίνηση ακόμα και πριν αρχίσει η περί ου ο λόγος εκδήλωση, αλλά και, κυρίως, μετά, στα “πηγαδάκια” που ανοίχτηκαν. Εκεί ωσεί παρόντες, όπως υπογράμμισα στην ομιλία μου «και όλοι οι προαπελθόντες Φρεδιανοί και οι προαπελθούσες Φρεδιανές. Καμία απουσία απ’ αυτό το προσκλητήριο της μνήμης. Ο καθείς και η καθεμιά με τα όπλα του και τα όπλα της. Εφ ω ετάχθησαν. Φορώντας τα καλά τους ρούχα και με το χαμόγελο στα χείλη. Οι καπετάνιοι των αρμάτων και των γραμμάτων. Παπάδες και δάσκαλοι, λογάδες και ξωμάχοι, βοσκοί και ζευγάδες, έμποροι και τεχνίτες, νοικοκυραίοι και φαμέγιοι, αρχόντισσες και υπηρέτριες, μαζώχτρες, θερίστρες και υφάντρες, καπετάνισσες της καρδιάς και αφέντρες του νου. Κατά οικογένειες»…
«Καμάρι πάνε τα ωζά στολή πάνε οι γι’ αίγες/ μα πλεια στολή ’ναι οι γ’ εδικοί όντε μονομεριούνε…». Ενενήντα έξι φορές, όσες είναι οι φρεδιανές οικογένειες, τις οποίες με πολλές πάμπολλες φωτογραφίες παρουσιάζει αναλυτικά και με αλφαβητική σειρά ο Μανώλης Μακριδάκης, μου φάνηκε πως άκουγα, όπως είπα και στην ομιλία μου, το γνωστό ριζίτικο τραγούδι, ενώ την ετοίμαζα. Ηράκλειος άθλος τούτο το βιβλίο – λεύκωμα, που θα συμπληρωθεί και απ’ τα ήδη έτοιμα γενεαλογικά δέντρα και των 96 (!) οικογενειών. Ενα μοναδικό στο είδος του βιβλίο 264 σελίδων, μεγάλου σχήματος, σε ακριβό χαρτί, λίαν επιμελημένο, το οποίο ο συγγραφέας του το “έβγαλε”, βασικά με δικά του έξοδα (όπως και τον πρώτο τόμο) για να το προσφέρει δωρεάν στους χωριανούς του και όχι μόνο. Δωρεάν έλαβε, δωρεάν δίδει ο Μανώλης Μακριδάκης. Αξιος ο μισθός του! Η ικανοποίησή του ότι έκανε το χρέος του, τι άλλο!
ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑ
Στάθηκαν όλοι όσοι χαιρέτησαν την εκδήλωση (τον συντονισμό έκανε με μαεστρία ο γνωστός παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών Γιάννης Κριαράκης) πριν ή μετά την κεντρική ομιλία και την ανάγνωση σχετικών κειμένων απ’ την Ευδοκία Σκορδαλά – Κακατσάκη τόσο στη γενικότερη προσφορά του Μανώλη Μακριδάκη όσο και στη μοναδικότητα του συγκεκριμένου βιβλίου.
Ο και διατελέσας εφημέριος στον Φρε, μητροπολίτης Κυδωνίας και Αποκορώνου Δαμασκηνός Παπαγιαννάκης (ωραία η μαντινάδα του: Οι παραδείσοι είναι δυο στον ουρανό ο ένας/ στον Φρε είναι ο δεύτερος κι αλλού ποθές κανένας), ο δήμαρχος Αποκορώνου Χαράλαμπος Κουκιανάκης, η πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου Φρε Μανωλία Ζουλάκη, ο γενικός δ/ντής του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”, Νίκος Παπαδάκης, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Αποκορωνιώτικων Σωματείων και μέλος της Παγκρητίου Ενώσεως Γιάννης Τερεζάκης, ο και ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης και επίτιμος πρόεδρος των Φρεδιανών Αττικής Αρης Οικονομόπουλος, ο και αντιπρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, Φρεδιανός ποιητής Γιώργος Γιακουμινάκης και ο γνωστός, πασίγνωστος δημοσιογράφος Γιώργος Αυτιάς, που ειρήσθω εν παρόδω, έλκει την καταγωγή του, όπως είπε, από τα Χανιά και συγκεκριμένα απ’ την οικογένεια των Γιαννακάκηδων. Να γίνουν όλες οι απαραίτητες ενέργειες ώστε να βραβευθεί η δουλειά του Μανώλη Μακριδάκη απ’ την Ακαδημία Αθηνών, η πρόταση του Αυτιά. Μία πρόταση που, περιττό να το πούμε, ότι καταχειροκροτήθηκε απ’ όλους τους παρόντες, μεταξύ αυτών και ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Χανίων Γιάννης Περάκης, ο θεματικός αντιπεριφερειάρχης Νίκος Καλογερής, οι πάντα παρόντες στις εκδηλώσεις του Αποκόρωνα και όχι μόνο Σήφης Μιχελογιάννης, πρώην βουλευτής και Νίκος Γιαννούλης, πρώην δήμαρχος Φρε και νυν περιφερειακός σύμβουλος, όπως και πολλοί άλλοι εκπρόσωποι αρχών και φορέων…
ΣΤΗΝ ΑΠΛΩΣΙΑ ΤΗΣ ΦΡΕΔΙΑΝΗΣ ΠΕΖΟΥΛΑΣ
«Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις/ όπως το βρεις κι όπως το δεις να μην το παρατήσεις./ Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρια/ και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτυνε τη γη του». Τα που μας λέει, μεταξύ των άλλων, ο Κωστής Παλαμάς στο ποίημά του “Πατέρες”. Για να συμπληρώσει λίγο παρακάτω: «Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής». Οπως τον Μανώλη Μακριδάκη στο φρεδιανό περιβόλι, στ’ ώριο περιβόλι τ’ όμορφο, υπογράμμισα προς το τέλος της ομιλίας μου. Δεν είναι, βλέπετε, μόνο ένας και μάλιστα μανιώδης ερευνητής κι ένας ιδιαίτερα αντικειμενικός ιστορικός, συγγραφέας του “Φρε στο διάβα των αιώνων”, αλλά και ένας ξεχωριστός σκαπανέας της κρητικής λαογραφίας αυτοστρατευμένος στην απλωσιά της φρεδιανής πεζούλας. Απίστευτο, χώρια τ’ άλλα, το λαογραφικό υλικό που διασώζει… Διαβάστε το βιβλίο του και θυμηθείτε με!
ΚΑΝΩ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΜΟΥ
Φανερή η συγκίνηση του Μανώλη Μακριδάκη, όταν ανέβηκε στο βήμα για την αντιφώνησή του, για να κλείσει την εκδήλωση. Λίγα πλην όμως ουσιαστικά, “με γνώση και με τρόπο”, για να θυμηθώ τον Ερωτόκριτο, τα λόγια του. Κάνω το χρέος μου, όπως μου το υπαγορεύουν οι προπάτορες, η προσπάθεια συνεχίζεται, είπε. Και μνημόνευσε τον “δάσκαλό” του, τον αξέχαστο Πάρι Κελαϊδή. Αυτός, λέει, του έβαλε στο μυαλό πριν από 40 περίπου χρόνια, ν’ αρχίσει ν’ ασχολείται με τον Φρε στο διάβα των αιώνων. Και στην παρουσίαση του τρίτου τόμου, πάντα στην αυλή της Βαγγελίστρας μας, φίλε!
Χανιώτικα νέα (04.08.2015)
Δείτε περισσότερα... ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
Μα πλεια στολή ναι οι γ' εδικοί
Με ενθουσιασμό το “ναι” μου στην πρόταση που μου έκαμε ο Μανώλης Ι. Μακριδάκης να παρουσιάσω τον δεύτερο τόμο του βιβλίου του “Ο Φρες στο διάβα των αιώνων”, το δεύτερο μέρος της φρεδιανής ιστορικής και λαογραφικής μυθιστορίας του, με θέμα τις οικογένειες του Φρε. Και γιατί θα γίνονταν ενώπιον της πλήθουσας αγοράς των Φρεδιανών, που θα συνέρχονταν, πάλι, στην αυλή της Ευαγγελίστριας, οι περισσότεροι εκ περάτων, το πρώτο αυγουστιάτικο βράδυ.
Κυρίως, όμως, γιατί δεν ήταν δυνατόν να μην ξαναλειτουργήσουν οι θύμησες των κοινών γυμνασιακών μας χρόνων, τότε που μ’ ένα σακούλι γεμάτο όνειρα και φασκόμηλα στην πλάτη, πηγαινοερχόμαστε, βρέξει λιάσει, στο Γυμνάσιο του Βάμου με τα πόδια, 16 περίπου χιλιόμετρα κάθε μέρα, για να μάθουμε γράμματα. Είχα παρουσιάσει και τον πρώτο τόμο πριν από τρία χρόνια, άλλωστε.
Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΦΡΕΔΙΑΝΗΣ ΓΗΣ
«Εμείς καταφέραμε να σταθούμε στα πόδια μας, να διώξουμε τον Τούρκο απ’ τα χώματά μας και να πάμε τον κόσμο λίγο παραπέρα. Εσείς έχετε χρέος να τον παραδώσετε στα παιδιά σας πολύ καλύτερο, αφού δεν σας έλειψε το ψωμί και μπορείτε να διαχειριστείτε το βιο σας ελεύθερα και να δημιουργήσετε». Ξερακιανοί, στεγνοί από τις κακουχίες και το ψωμί που δεν χόρτασαν στη ζωή τους, μας ατενίζουν και μας θυμίζουν το χρέος μας, μέσα από τη φωτογραφία τους που βρίσκεται στη σελ. 12 του βιβλίου, ο Αντρουλοκωνσταντής και Αντρουλοκωνσταντίνα, ένα τυπικό ζευγάρι που έζησε και δημιούργησε στον Φρε, απ’ τα μέσα του 19ου μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα, μας λέει ο Μανώλης Μακριδάκης. Εμεινα κι εγώ πολύ στα λόγια τους. Ακριβώς γιατί η φωνή τους είναι η φωνή της φρεδιανής γης. Η φωνή που άκουσε απ’ τα πρώτα χρόνια της νιότης του ο Μανώλης, αφέθηκε στη σαγήνη της κι έκανε σκοπό της ζωής του να τη μεταδώσει, έτσι όπως τη βίωσε, αναζητώντας τη στις αφηγήσεις των παππούδων και όπου αλλού αυτή ήταν καταχωρισμένη ή καταχωνιασμένη. Στην περιρρέουσα και διατρέχουσα τους δύο τελευταίους αιώνες φρεδιανή ατμόσφαιρα, σε κασέλες και σε αρχεία, σε κάθε λογής βιβλία και περιοδικά, κάτω απ’ τα φρεδιανά χαλίκια τα οποία έψαξε ένα προς ένα στον Φρε ή όπου αλλού κι αν βρίσκονται. Εργο ζωής!
ΚΟΣΜΟΠΛΗΜΜΥΡΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ
Κοσμοπλημμύρα στην αυλή της Ευαγγελίστριας το περασμένο Σάββατο το βράδυ, ένα βράδυ που έσταζε το φεγγάρι Θεού μάλαμα. Ούτε στη Χάρη της τέτοια σύναξη! Περίσσια η συγκίνηση ακόμα και πριν αρχίσει η περί ου ο λόγος εκδήλωση, αλλά και, κυρίως, μετά, στα “πηγαδάκια” που ανοίχτηκαν. Εκεί ωσεί παρόντες, όπως υπογράμμισα στην ομιλία μου «και όλοι οι προαπελθόντες Φρεδιανοί και οι προαπελθούσες Φρεδιανές. Καμία απουσία απ’ αυτό το προσκλητήριο της μνήμης. Ο καθείς και η καθεμιά με τα όπλα του και τα όπλα της. Εφ ω ετάχθησαν. Φορώντας τα καλά τους ρούχα και με το χαμόγελο στα χείλη. Οι καπετάνιοι των αρμάτων και των γραμμάτων. Παπάδες και δάσκαλοι, λογάδες και ξωμάχοι, βοσκοί και ζευγάδες, έμποροι και τεχνίτες, νοικοκυραίοι και φαμέγιοι, αρχόντισσες και υπηρέτριες, μαζώχτρες, θερίστρες και υφάντρες, καπετάνισσες της καρδιάς και αφέντρες του νου. Κατά οικογένειες»…
«Καμάρι πάνε τα ωζά στολή πάνε οι γι’ αίγες/ μα πλεια στολή ’ναι οι γ’ εδικοί όντε μονομεριούνε…». Ενενήντα έξι φορές, όσες είναι οι φρεδιανές οικογένειες, τις οποίες με πολλές πάμπολλες φωτογραφίες παρουσιάζει αναλυτικά και με αλφαβητική σειρά ο Μανώλης Μακριδάκης, μου φάνηκε πως άκουγα, όπως είπα και στην ομιλία μου, το γνωστό ριζίτικο τραγούδι, ενώ την ετοίμαζα. Ηράκλειος άθλος τούτο το βιβλίο – λεύκωμα, που θα συμπληρωθεί και απ’ τα ήδη έτοιμα γενεαλογικά δέντρα και των 96 (!) οικογενειών. Ενα μοναδικό στο είδος του βιβλίο 264 σελίδων, μεγάλου σχήματος, σε ακριβό χαρτί, λίαν επιμελημένο, το οποίο ο συγγραφέας του το “έβγαλε”, βασικά με δικά του έξοδα (όπως και τον πρώτο τόμο) για να το προσφέρει δωρεάν στους χωριανούς του και όχι μόνο. Δωρεάν έλαβε, δωρεάν δίδει ο Μανώλης Μακριδάκης. Αξιος ο μισθός του! Η ικανοποίησή του ότι έκανε το χρέος του, τι άλλο!
ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑ
Στάθηκαν όλοι όσοι χαιρέτησαν την εκδήλωση (τον συντονισμό έκανε με μαεστρία ο γνωστός παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών Γιάννης Κριαράκης) πριν ή μετά την κεντρική ομιλία και την ανάγνωση σχετικών κειμένων απ’ την Ευδοκία Σκορδαλά – Κακατσάκη τόσο στη γενικότερη προσφορά του Μανώλη Μακριδάκη όσο και στη μοναδικότητα του συγκεκριμένου βιβλίου.
Ο και διατελέσας εφημέριος στον Φρε, μητροπολίτης Κυδωνίας και Αποκορώνου Δαμασκηνός Παπαγιαννάκης (ωραία η μαντινάδα του: Οι παραδείσοι είναι δυο στον ουρανό ο ένας/ στον Φρε είναι ο δεύτερος κι αλλού ποθές κανένας), ο δήμαρχος Αποκορώνου Χαράλαμπος Κουκιανάκης, η πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου Φρε Μανωλία Ζουλάκη, ο γενικός δ/ντής του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”, Νίκος Παπαδάκης, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Αποκορωνιώτικων Σωματείων και μέλος της Παγκρητίου Ενώσεως Γιάννης Τερεζάκης, ο και ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης και επίτιμος πρόεδρος των Φρεδιανών Αττικής Αρης Οικονομόπουλος, ο και αντιπρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, Φρεδιανός ποιητής Γιώργος Γιακουμινάκης και ο γνωστός, πασίγνωστος δημοσιογράφος Γιώργος Αυτιάς, που ειρήσθω εν παρόδω, έλκει την καταγωγή του, όπως είπε, από τα Χανιά και συγκεκριμένα απ’ την οικογένεια των Γιαννακάκηδων. Να γίνουν όλες οι απαραίτητες ενέργειες ώστε να βραβευθεί η δουλειά του Μανώλη Μακριδάκη απ’ την Ακαδημία Αθηνών, η πρόταση του Αυτιά. Μία πρόταση που, περιττό να το πούμε, ότι καταχειροκροτήθηκε απ’ όλους τους παρόντες, μεταξύ αυτών και ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Χανίων Γιάννης Περάκης, ο θεματικός αντιπεριφερειάρχης Νίκος Καλογερής, οι πάντα παρόντες στις εκδηλώσεις του Αποκόρωνα και όχι μόνο Σήφης Μιχελογιάννης, πρώην βουλευτής και Νίκος Γιαννούλης, πρώην δήμαρχος Φρε και νυν περιφερειακός σύμβουλος, όπως και πολλοί άλλοι εκπρόσωποι αρχών και φορέων…
ΣΤΗΝ ΑΠΛΩΣΙΑ ΤΗΣ ΦΡΕΔΙΑΝΗΣ ΠΕΖΟΥΛΑΣ
«Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις/ όπως το βρεις κι όπως το δεις να μην το παρατήσεις./ Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρια/ και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτυνε τη γη του». Τα που μας λέει, μεταξύ των άλλων, ο Κωστής Παλαμάς στο ποίημά του “Πατέρες”. Για να συμπληρώσει λίγο παρακάτω: «Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής». Οπως τον Μανώλη Μακριδάκη στο φρεδιανό περιβόλι, στ’ ώριο περιβόλι τ’ όμορφο, υπογράμμισα προς το τέλος της ομιλίας μου. Δεν είναι, βλέπετε, μόνο ένας και μάλιστα μανιώδης ερευνητής κι ένας ιδιαίτερα αντικειμενικός ιστορικός, συγγραφέας του “Φρε στο διάβα των αιώνων”, αλλά και ένας ξεχωριστός σκαπανέας της κρητικής λαογραφίας αυτοστρατευμένος στην απλωσιά της φρεδιανής πεζούλας. Απίστευτο, χώρια τ’ άλλα, το λαογραφικό υλικό που διασώζει… Διαβάστε το βιβλίο του και θυμηθείτε με!
ΚΑΝΩ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΜΟΥ
Φανερή η συγκίνηση του Μανώλη Μακριδάκη, όταν ανέβηκε στο βήμα για την αντιφώνησή του, για να κλείσει την εκδήλωση. Λίγα πλην όμως ουσιαστικά, “με γνώση και με τρόπο”, για να θυμηθώ τον Ερωτόκριτο, τα λόγια του. Κάνω το χρέος μου, όπως μου το υπαγορεύουν οι προπάτορες, η προσπάθεια συνεχίζεται, είπε. Και μνημόνευσε τον “δάσκαλό” του, τον αξέχαστο Πάρι Κελαϊδή. Αυτός, λέει, του έβαλε στο μυαλό πριν από 40 περίπου χρόνια, ν’ αρχίσει ν’ ασχολείται με τον Φρε στο διάβα των αιώνων. Και στην παρουσίαση του τρίτου τόμου, πάντα στην αυλή της Βαγγελίστρας μας, φίλε!
Χανιώτικα νέα (04.08.2015)
Δευτέρα 3 Αυγούστου 2015
ΣΧΟΛΙΑ
Για τον έρωτα του καύσωνα, ή αν προτιμάτε για τον καύσωνα του έρωτα από τη Νεκταρία Θεοδωρογλάκη η μαντινάδα: «Βεντάλια θέλω να γενώ/ στα χέρια τα δικά σου/ Τώρα που είναι καύσωνας να μ’ έχεις συντροφιά σου»!
Δείτε περισσότερα... ΣΧΟΛΙΑ
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
Καύσων και έρως
Τρεις “πεταχτές” μαντινάδες που μου ξώμειναν.
Από τον φίλο ιερωμένο, περί καύσωνος, η πρώτη: «Οι έρμοι μόλις πήραμε του μελτεμιού ανάσα,/ έκανε στον υδράργυρο ο καύσωνας την πάσα».
Περί έρωτος, από τον Ηλία Σταματάκη (την έγραψε λέει για μια θαυμάστριά του) η δεύτερη: «Το κινητό σου σαν χτυπά κι έχεις εσύ καλέσει/ φυτρώνουν τριαντάφυλλα στου κινητού τη μέση».
Για τον έρωτα του καύσωνα, ή αν προτιμάτε για τον καύσωνα του έρωτα από τη Νεκταρία Θεοδωρογλάκη η τρίτη: «Βεντάλια θέλω να γενώ/ στα χέρια τα δικά σου/ Τώρα που είναι καύσωνας να μ’ έχεις συντροφιά σου»!
Σιγά που θα τις πετούσα!
Χανιώτικα νέα (03.08.2015)
Δείτε περισσότερα... ΣΧΟΛΙΑ
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
Τρεις “πεταχτές” μαντινάδες που μου ξώμειναν.
Από τον φίλο ιερωμένο, περί καύσωνος, η πρώτη: «Οι έρμοι μόλις πήραμε του μελτεμιού ανάσα,/ έκανε στον υδράργυρο ο καύσωνας την πάσα».
Περί έρωτος, από τον Ηλία Σταματάκη (την έγραψε λέει για μια θαυμάστριά του) η δεύτερη: «Το κινητό σου σαν χτυπά κι έχεις εσύ καλέσει/ φυτρώνουν τριαντάφυλλα στου κινητού τη μέση».
Για τον έρωτα του καύσωνα, ή αν προτιμάτε για τον καύσωνα του έρωτα από τη Νεκταρία Θεοδωρογλάκη η τρίτη: «Βεντάλια θέλω να γενώ/ στα χέρια τα δικά σου/ Τώρα που είναι καύσωνας να μ’ έχεις συντροφιά σου»!
Σιγά που θα τις πετούσα!
Χανιώτικα νέα (03.08.2015)
Σάββατο 1 Αυγούστου 2015
ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ
Τη γνωστή ιστορία της Αννας Φρανκ, της νεαρής Εβραιοπούλας που κρατούσε ημερολόγιο, ενώ κρυβόταν στο Αμστερνταμ κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ζωντάνεψαν με τις εργασίες τους, που έφτασαν μέχρι τον «Παιδότοπο», κάποια απ’ τα παιδιά της Δ’ και Ε’ τάξης του 47ου Δημ. Σχ. Ηρακλείου, τα οποία συμμετείχαν σ’ ένα πρόγραμμα δημιουργικής Γραφής, με υπεύθυνη την και καλή μου φίλη νέα σε ηλικία, με πολλά, ωστόσο, βιβλία στο ενεργητικό της, Ηρακλειώτισσα συγγραφέα Μαρία Δασκαλάκη.Αποσπάσματα απ’ αυτές τις εργασίες, διανθισμένα με σχετικό φωτογραφικό υλικό, φιλοξενούμε σήμερα!
Δείτε περισσότερα... ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
Ζωντανεύοντας το Ημερολόγιο της Άννας Φράνκ
Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Τη γνωστή ιστορία της Αννας Φρανκ, της νεαρής Εβραιοπούλας που κρατούσε ημερολόγιο, ενώ κρυβόταν στο Αμστερνταμ κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ζωντάνεψαν με τις εργασίες τους, που έφτασαν μέχρι τον «Παιδότοπο», κάποια απ’ τα παιδιά της Δ’ και Ε’ τάξης του 47ου Δημ. Σχ. Ηρακλείου, τα οποία συμμετείχαν σ’ ένα πρόγραμμα δημιουργικής Γραφής, με υπεύθυνη την και καλή μου φίλη νέα σε ηλικία, με πολλά, ωστόσο, βιβλία στο ενεργητικό της, Ηρακλειώτισσα συγγραφέα Μαρία Δασκαλάκη.
Αποσπάσματα απ’ αυτές τις εργασίες, διανθισμένα με σχετικό φωτογραφικό υλικό, φιλοξενούμε σήμερα! Και για να φανεί εξ ονύχων ο λέων το πόσο ωφελούνται τα παιδιά από τέτοια λογής προγράμματα, όταν τα υπηρετούν συγγραφείς όπως η Μαρία, δηλαδή!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος
Τη γνωστή ιστορία της Αννας Φρανκ, της νεαρής Εβραιοπούλας που κρατούσε ημερολόγιο, ενώ κρυβόταν στο Αμστερνταμ κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ζωντάνεψαν με τις εργασίες τους, που έφτασαν μέχρι τον «Παιδότοπο», κάποια απ’ τα παιδιά της Δ’ και Ε’ τάξης του 47ου Δημ. Σχ. Ηρακλείου, τα οποία συμμετείχαν σ’ ένα πρόγραμμα δημιουργικής Γραφής, με υπεύθυνη την και καλή μου φίλη νέα σε ηλικία, με πολλά, ωστόσο, βιβλία στο ενεργητικό της, Ηρακλειώτισσα συγγραφέα Μαρία Δασκαλάκη.
Αποσπάσματα απ’ αυτές τις εργασίες, διανθισμένα με σχετικό φωτογραφικό υλικό, φιλοξενούμε σήμερα! Και για να φανεί εξ ονύχων ο λέων το πόσο ωφελούνται τα παιδιά από τέτοια λογής προγράμματα, όταν τα υπηρετούν συγγραφείς όπως η Μαρία, δηλαδή!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος
Η ιστορία
Τον Ιούλιο του 1942, που οι διώξεις των Εβραίων εντάθηκαν, η οικογένεια της Αννας κρύφτηκε σε ένα μυστικό σπίτι πάνω από το γραφείο του πατέρα Όττο Φρανκ. Μαζί τους κρύφτηκε ακόμα μία οικογένεια κι ένας φοιτητής. Η γραμματέας του πατέρα, Μίεπ, τους εφοδίαζε με τρόφιμα και με νέα από τον έξω κόσμο. Δύο χρόνια αργότερα τους ανακάλυψαν οι Γερμανοί και στάλθηκαν όλοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο Όττο Φρανκ, ο μόνος που επέζησε από τους οκτώ της σοφίτας, γύρισε μετά το τέλος του πολέμου στο Άμστερνταμ, όπου η Μίεπ του αποκάλυψε ότι το ημερολόγιο της κόρης του είχε διασωθεί. Πεπεισμένος ότι αποτελούσε μοναδική μαρτυρία, προχώρησε στην έκδοσή του.
Τον Ιούλιο του 1942, που οι διώξεις των Εβραίων εντάθηκαν, η οικογένεια της Αννας κρύφτηκε σε ένα μυστικό σπίτι πάνω από το γραφείο του πατέρα Όττο Φρανκ. Μαζί τους κρύφτηκε ακόμα μία οικογένεια κι ένας φοιτητής. Η γραμματέας του πατέρα, Μίεπ, τους εφοδίαζε με τρόφιμα και με νέα από τον έξω κόσμο. Δύο χρόνια αργότερα τους ανακάλυψαν οι Γερμανοί και στάλθηκαν όλοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο Όττο Φρανκ, ο μόνος που επέζησε από τους οκτώ της σοφίτας, γύρισε μετά το τέλος του πολέμου στο Άμστερνταμ, όπου η Μίεπ του αποκάλυψε ότι το ημερολόγιο της κόρης του είχε διασωθεί. Πεπεισμένος ότι αποτελούσε μοναδική μαρτυρία, προχώρησε στην έκδοσή του.
Η εργασία:
Τα κορίτσια μπήκαν για λίγο στη θέση της Άννας Φρανκ και τα αγόρια στη θέση του Πήτερ, του έφηβου γιου της άλλης οικογένειας κι έγραψαν ημερολόγιο… Στο τέλος, μεταφράσαμε τις εργασίες τους στα αγγλικά και τις στείλαμε στο ‘σπίτι’ της Άννας Φρανκ, που σήμερα λειτουργεί ως Μουσείο.
Η υπεύθυνη του Προγράμματος
Μαρία Δασκαλάκη
Η υπεύθυνη του Προγράμματος
Μαρία Δασκαλάκη
Είμαι η Άννα Φρανκ. Είμαι σε μια σοφίτα με άλλους επτά ανθρώπους και φοβάμαι πάρα πολύ. Μετράω τις ώρες και τα λεπτά. Πότε θα βγω από δω; Κάθομαι και γράφω. Γράφω ξανά. Δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Δεν μπορώ ούτε να γελάσω. Δεν μπορώ να παίξω με την αδερφή μου. Δεν μπορώ να μιλήσω. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Φαντάζομαι στο μέλλον, να μπορώ να πάω ξανά στο σχολείο, να δω τα λουλούδια, τα πουλιά και τη φύση. Ελπίζω να ζήσω μέσα στη γνώση.
Σπυριδούλα, 9 ετών
Με λένε Άννα Φράνκ.[…] Όλοι με ενοχλούν συνέχεια, ειδικά οι φοιτητής που ήρθε τις τελευταίες μέρες. Κοιμάμαι στο ίδιο δωμάτιο με άλλους ανθρώπους κι εκείνοι κάνουν θόρυβο τη νύχτα και δεν τους αντέχω πια!
Νιώθω τρομοκρατημένη επειδή το τέλος των Εβραίων είναι εκεί έξω κι εμείς είμαστε κρυμμένοι εδώ μέσα…
Περνάω τις μέρες μου ακίνητη και σιωπηλή. Ακούω τους υπαλλήλους να δουλεύουν από κάτω. Μπορώ να κινηθώ κάπως ελεύθερα μόνο όταν φεύγουν από το κτήριο.
Φαντάζομαι το μέλλον μου με σκούρα χρώματα. Σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης, πίνοντας δηλητηριώδες νερό. Θα ήθελα, όμως, το μέλλον μου να ήταν γεμάτο χαρά. Να ξαναπάω στο σχολείο, να κάνω καινούργιους φίλους, να ξαπλώνω στο γρασίδι, να μαζεύω λουλούδια από την εξοχή και πάνω απ’ όλα, να είμαι με την οικογένειά μου!
Όλγα, 11 ετών
Νιώθω τρομοκρατημένη επειδή το τέλος των Εβραίων είναι εκεί έξω κι εμείς είμαστε κρυμμένοι εδώ μέσα…
Περνάω τις μέρες μου ακίνητη και σιωπηλή. Ακούω τους υπαλλήλους να δουλεύουν από κάτω. Μπορώ να κινηθώ κάπως ελεύθερα μόνο όταν φεύγουν από το κτήριο.
Φαντάζομαι το μέλλον μου με σκούρα χρώματα. Σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης, πίνοντας δηλητηριώδες νερό. Θα ήθελα, όμως, το μέλλον μου να ήταν γεμάτο χαρά. Να ξαναπάω στο σχολείο, να κάνω καινούργιους φίλους, να ξαπλώνω στο γρασίδι, να μαζεύω λουλούδια από την εξοχή και πάνω απ’ όλα, να είμαι με την οικογένειά μου!
Όλγα, 11 ετών
Γεια, είμαι ο Πήτερ κι είμαι δεκαπέντε ετών. Μένω σε μια μικρή σοφίτα με την Άννα Φρανκ και την οικογένειά της. Κάθε μέρα μαλώνω με όλους και περνάω έτσι το χρόνο μου. Μερικές φορές πηγαίνω στο ψηλό πατάρι που υπάρχει ένα μικρό παράθυρο και βλέπω τον ουρανό και τα φύλλα ενός δέντρου. Νιώθω πολύ φοβισμένος επειδή έξω είναι πόλεμος και δεν μπορώ να κουνηθώ από το κρεβάτι μου όλη μέρα για να μη με ακούσουν οι υπάλληλοι από κάτω. Για το μέλλον, φοβάμαι μήπως μείνω εδώ για πάντα!
Ελπίζω να τελειώσει ο πόλεμος σύντομα για να μπορέσω να βγω έξω με τους φίλους μου, να περπατήσω, να πάω σχολείο, να κολυμπήσω και –το αγαπημένο μου- να πάω στον κινηματογράφο!
Ελπίζω να τελειώσει ο πόλεμος σύντομα για να μπορέσω να βγω έξω με τους φίλους μου, να περπατήσω, να πάω σχολείο, να κολυμπήσω και –το αγαπημένο μου- να πάω στον κινηματογράφο!
Μάνος, 10 ετών
Είμαι η Άννα Φρανκ. Είμαι στο κρεβάτι μου και δεν κουνιέμαι. Στη μυστική μας κρυψώνα πρέπει να είμαστε πολύ ήσυχοι. Αν περπατήσω, μπορεί να καταλάβουν ότι κρυβόμαστε από πάνω τους. Είμαι σε μια δύσκολη κατάσταση και δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτό! Νιώθω πολύ φοβισμένη. Φοβάμαι πως οι Γερμανοί θα μας συλλάβουν και θα μας σκοτώσουν. […]
Ίρις, 11 ετών
Ίρις, 11 ετών
Είμαι η Άννα Φρανκ και είμαι δεκατριών ετών. […] Νιώθω απόγνωση επειδή τα πρωινά μου είμαι σιωπηλή και φοβάμαι συνέχεια.
Ίσως να μην τα καταφέρουμε. Δεν θα επιβιώσουμε. Κάθε φορά που η Μίεπ ανοίγει τη μυστική πόρτα, νομίζω πως είναι Γερμανοί που έρχονται για να μας σκοτώσουν.
Ελπίζω κάποια μέρα όμως όλο αυτό να τελειώσει κι ελπίζω οι Γερμανοί να καταλάβουν ότι είμαστε άνθρωποι με δικαιώματα και ίσοι μεταξύ μας.
Λυδία, 11 ετών
Ίσως να μην τα καταφέρουμε. Δεν θα επιβιώσουμε. Κάθε φορά που η Μίεπ ανοίγει τη μυστική πόρτα, νομίζω πως είναι Γερμανοί που έρχονται για να μας σκοτώσουν.
Ελπίζω κάποια μέρα όμως όλο αυτό να τελειώσει κι ελπίζω οι Γερμανοί να καταλάβουν ότι είμαστε άνθρωποι με δικαιώματα και ίσοι μεταξύ μας.
Λυδία, 11 ετών
Το όνομά μου είναι Πήτερ Βαν Ντάν και είμαι δεκατριών ετών. Είμαι Εβραίος κι είμαι σε πολύ δύσκολη κατάσταση. Κρυβόμαστε. Υποτίθεται πως δεν πρέπει να μιλάμε και να κάνουμε θόρυβο κατά τη διάρκεια της ημέρας. Το μυστικό μας δεν πρέπει να αποκαλυφθεί. Περνώ τις μέρες μου κάτω από το παράθυρο της σοφίτας με την Άννα.
[…] Φοβάμαι πως ο πόλεμος θα κρατήσει για πάντα κι ότι οι Γερμανοί θα κατακτήσουν όλο τον κόσμο. Φοβάμαι πως δεν θα είμαι ποτέ ξανά ελεύθερος. Φοβάμαι πως θα μας βρούνε και ποιος ξέρει τι θα μας κάνουνε…
Ελπίζω να βγω έξω απ’ αυτό το σπίτι μια μέρα. Θέλω να τρέξω, να παίξω, να κολυμπήσω, να γελάσω, να πάω σχολείο και να δω τους φίλους μου ξανά…
Βασίλης, 9 ετών
[…] Φοβάμαι πως ο πόλεμος θα κρατήσει για πάντα κι ότι οι Γερμανοί θα κατακτήσουν όλο τον κόσμο. Φοβάμαι πως δεν θα είμαι ποτέ ξανά ελεύθερος. Φοβάμαι πως θα μας βρούνε και ποιος ξέρει τι θα μας κάνουνε…
Ελπίζω να βγω έξω απ’ αυτό το σπίτι μια μέρα. Θέλω να τρέξω, να παίξω, να κολυμπήσω, να γελάσω, να πάω σχολείο και να δω τους φίλους μου ξανά…
Βασίλης, 9 ετών
Είμαι ο Πήτερ κι είμαι κρυμμένος σε μια σοφίτα. […] Οι Γερμανοί κυνηγούν εμένα και την οικογένειά μου επειδή είμαστε Εβραίοι. Άφησα πίσω μου τη γάτα μου, το σκύλο μου, τη χελώνα μου και το σπίτι μου. Νιώθω άσχημα γιατί αν μας πιάσουν, θα μας κάνουν κομμάτια. Βλέπω στο όνειρό μου τους Γερμανούς να μπαίνουν στη σοφίτα. Ξέρω πως είναι μόνο ένα όνειρο, αλλά παρόλα αυτά είναι τα χειρότερα Χριστούγεννα της ζωής μου. Οι μέρες μου είναι άδειες. Αν φωνάξω, αν ουρλιάξω, αν κάνω οποιοδήποτε θόρυβο, θα μας συλλάβουν. […]
Νίκος, 9 ετών
Είμαι η Άννα Φρανκ και αυτή τη στιγμή που σου γράφω κάθομαι στην καρέκλα μου. Είμαι απογοητευμένη, φοβισμένη και φυλακισμένη σε μια σοφίτα με άλλους επτά ανθρώπους με τους οποίους μαλώνω συνέχεια. Ειλικρινά, ούτε ξέρω πόσο καιρό βρίσκομαι εδώ… έχω χάσει το μέτρημα.
Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και νιώθω στ’ αλήθεια άσχημα. Για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν μπορώ να χαρώ για τις γιορτές.
Δε χαμογέλασα καθόλου σήμερα. […]
Ευαγγελία, 10 ετών
Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και νιώθω στ’ αλήθεια άσχημα. Για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν μπορώ να χαρώ για τις γιορτές.
Δε χαμογέλασα καθόλου σήμερα. […]
Ευαγγελία, 10 ετών
Είμαι ο Πήτερ, είμαι Εβραίος και ζω στο Άμστερνταμ. Όπως ξέρεις, αγαπητό ημερολόγιο, μας κυνηγούν οι Γερμανοί. Κρυβόμαστε εδώ και δεν ξέρω για πόσο. Να ξέρεις πως είναι τα χειρότερα Χριστούγεννα που έχω ζήσει.
Η μόνη μου παρηγοριά είναι η Άννα Φρανκ. Περνώ το χρόνο μου ξαπλωμένος και φοβισμένος. Θα μας προδώσουν; Νιώθω τρόμο, άγχος, ανυπομονησία και θλίψη.
Τρέμω στην ιδέα ότι θα πεθάνω. Ελπίζω τα πράγματα να πάνε καλύτερα στο μέλλον. Ελπίζω ο Χίτλερ να χάσει τον πόλεμο και να βγούμε από δω!
Γιώργος, 10,5 ετών
Η μόνη μου παρηγοριά είναι η Άννα Φρανκ. Περνώ το χρόνο μου ξαπλωμένος και φοβισμένος. Θα μας προδώσουν; Νιώθω τρόμο, άγχος, ανυπομονησία και θλίψη.
Τρέμω στην ιδέα ότι θα πεθάνω. Ελπίζω τα πράγματα να πάνε καλύτερα στο μέλλον. Ελπίζω ο Χίτλερ να χάσει τον πόλεμο και να βγούμε από δω!
Γιώργος, 10,5 ετών
Χανιώτικα νέα (01.08.2015)
Read more: http://www.haniotika-nea.gr/zontanevontas-tin-istoria-tis-annas-frank/#ixzz3hYe6Pam9
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook
Παρασκευή 31 Ιουλίου 2015
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΗ ΜΑΚΡΙΔΑΚΗ
ΓΙΑ ΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥ ΦΡΕ
Με ενθουσιασμό το "ναι' μου στην πρόταση του Μανώλη Μακριδάκη για την παρουσίαση του βιβλίου του "Ο Φρες στο διάβα των αιώνων- Τόμος Β' Οι Οικογένειες του Φρε", 1 Αυγούστου στις 8 μ. μ. Και γιατί θα γίνει ενώπιον της πλήθουσας αγοράς των Φρεδιανών που θα συναθροιστούν στην αυλή της Ευαγγελίστριας εκ περάτων. Κυρίως όμως γιατί δεν ήταν δυνατόν να μη λειτουργήσουν οι θύμησες των κοινών γυμνασιακών μας χρόνων, τότε που με ένα σακκούλι γεμάτο όνειρα και φασκόμηλα στη πλάτη πηγαινοερχόμαστε με τα πόδια βρέξει- λιάσει ,καταπίνοντας πάνω από 15 χιλιόμετρα τη μέρα, για να μάθουμε γράμματα...
Κείμενα διαβάζει η Ευδοκία Σκορδαλά- Κακατσάκη, συγγραφέας παιδικών βιβλίων
Συντονιστής της Εκδήλωσης θα είναι ο Γιάννης Κριαράκης, παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών.
Την εκδήλωση διοργανώνει η ομοσπονδία Σωματείων Αποκορώνου σε συνεργασία με Την Παγκρήτιο Ένωση. τον Πολιτιστικούς Συλλόγους Φρε και τον δήμο Αποκορώνου.
Δείτε και ... ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
ΓΙΑ ΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥ ΦΡΕ
Κείμενα διαβάζει η Ευδοκία Σκορδαλά- Κακατσάκη, συγγραφέας παιδικών βιβλίων
Συντονιστής της Εκδήλωσης θα είναι ο Γιάννης Κριαράκης, παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών.
Την εκδήλωση διοργανώνει η ομοσπονδία Σωματείων Αποκορώνου σε συνεργασία με Την Παγκρήτιο Ένωση. τον Πολιτιστικούς Συλλόγους Φρε και τον δήμο Αποκορώνου.
Δείτε και ... ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ “πεταχτά” μ’ αυτήν τη μορφή σήμερα Xτισμένη και από συναντήσεις, αλλά και χωρισμούς, η ζωή μας! Με το μυαλό κολλημένο στη φράση αυτή κοιτάζω για λίγο, όπως το συνηθίζω, έξω απ’ το παράθυρό μου, πριν αρχίσω να γράφω τη στήλη. Το ’χω ανάγκη, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, σήμερα. Η ματιά μου αρμενίζει στον διπλανό ελαιώνα. Τα τζιτζίκια επιμένουν να τραγουδούν στον δικό τους σκοπό τη συνέχεια του καλοκαιριού. Το ημερολόγιο λέει ότι ο θεός Αύγουστος ετοιμάζεται να πάρει από αύριο τη θέση του “θείου” Ιούλιου. Και ότι θα ’χουμε απόψε πανσέληνο, λέει…
Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
XΤΙΣΜΕΝΗ και από συναντήσεις, αλλά και χωρισμούς, η ζωή μας! Με το μυαλό κολλημένο στη φράση αυτή κοιτάζω για λίγο, όπως το συνηθίζω, έξω απ’ το παράθυρό μου, πριν αρχίσω να γράφω τη στήλη. Το ’χω ανάγκη, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, σήμερα. Η ματιά μου αρμενίζει στον διπλανό ελαιώνα. Τα τζιτζίκια επιμένουν να τραγουδούν στον δικό τους σκοπό τη συνέχεια του καλοκαιριού. Το ημερολόγιο λέει ότι ο θεός Αύγουστος ετοιμάζεται να πάρει από αύριο τη θέση του “θείου” Ιούλιου. Και ότι θα ’χουμε απόψε πανσέληνο, λέει…
ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ “πεταχτά” μ’ αυτήν τη μορφή σήμερα. Ο κύβος ερρίφθη πριν από δέκα περίπου μέρες. Η “ρίψη” του, ωστόσο, δεν ήταν και τόσο ξαφνική για μένα. Τώρα κι έναν χρόνο περίπου “έπαιζα”, κατά κάποιον τρόπο μ’ αυτήν την ιδέα. «Ωρα τους ήτανε», για να θυμηθώ μια αγαπημένη φράση του συγχωρεμένου του πατέρα μου.
ΟΛΑ τα πράγματα στη ζωή έχουν αρχή και τέλος. Ενα το κρατούμενο. Συν το ότι, όταν κάτι τελειώνει κάτι άλλο αρχίζει. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο επ’ αυτού, πέραν των ευχαριστιών μου σ’ όλες και σ’ όλους που με διάβαζαν -με… φ(θ)ανατισμό κάποιοι και κάποιες- και σ’ όλες και σ’ όλους που με τον οποιονδήποτε τρόπο συμμετείχαν στη “δημιουργία” των “πεταχτών”. Πρωτίστως βέβαια στον και ιδρυτή της εφημερίδας καλό φίλο Γιάννη Γαρεδάκη για τη μεγάλη τιμή που μου έκανε να μου εμπιστευθεί τούτη τη γωνιά, όπως και στη σύντροφό του στη ζωή Ελένη Γαρεδάκη.
ΣΧΕΣΗ ζωής η σχέση μου με τα “Χανιώτικα νέα” που άρχισε στα μέσα της δεκαετίας του 1970, πριν από 40 χρόνια δηλαδή. “Καθημερινά”, “Κρητικές Ρίζες”, “Ένα βιβλίο την εβδομάδα”, “Παράλληλα και όχι μόνο”, οι τίτλοι από κάποιες στήλες που κατά καιρούς κράτησα μέχρι το 1997 όταν η συνεργασία μας έγινε πιο στενή και πιο τακτική: Με τον “Παιδότοπο”, με “Αυτόν τον τόπο τον μικρό τον μέγα”, μέσα στον οποίο ήταν ενταγμένα και τα “Ακροθιγώς” (σε συνεργασία με την Ευδοκία), τις “Εύφημες μνείες” και βέβαια τα “πεταχτά” που έμειναν… επί των επάλξεων, κάθε Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο από τον Ιούνιο του 2004 μέχρι σήμερα. Χώρια τ’ άλλα…
ΕΚ ΤΩΝ ΩΝ ουκ άνευ, βέβαια, ότι η συνεργασία μου με τα “Χανιώτικα νέα” συνεχίζεται. Εφ’ όσον «ζω, αναπνέω και σωφρονώ» για να χρησιμοποιήσω τη φράση του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη από το “Λαμπριάτικο ψάλτη” του και με δεδομένη ότι αυτή η εφημερίδα (η μεγαλύτερη σε αναγνωσιμότητα επαρχιακή εφημερίδα, πανελλήνια) θα συνεχίσει να κυκλοφορεί στον αιώνα…
ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ευλογία για μένα η έκδοση (απ’ το Κοινωφελές Ιδρυμα “Αγία Σοφία”, με χορηγία των Χανιώτικων νέων) ενός τόμου “πεταχτών” (με σκίτσα Μπάμπη Κιαγιά) με επιλογή απ’ το 2012 (Χανιά 2013). Ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός. Ενα βιβλίο είναι πάντα ένα βιβλίο!
ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ θ’ αποφύγω σήμερα τον όποιο απολογισμό. Οχι όμως και να γράψω μια φράση, που την έχω ακούσει να μου τη λένε πολλοί: «Τα καλύτερα “πεταχτά” σου είναι αυτά για τη μάνα σου»…
ΝΟΝΟΣ της στήλης “στα πεταχτά” (να το ξαναγράψω στη θέση του ιστορικού ανέκδοτου) ο για χρόνια αρχισυντάκτης της εφημερίδας μας Ανδρέας Κουφουδάκης. Αυτός ήταν που μου είπε, θέλοντας κάποτε να καλύψει μια μεγάλη “τρύπα” στην τρίτη σελίδα, τη φράση: «Γράψε κάτι ό,τι να ’ναι… στα πεταχτά». Το ’γραψα και ως γνωστό η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.
«Καλώς ήλθες κυρά των ονείρων/ με την αφτιασίδωτη χλωμάδα/ ανεμπόδιστη στην πορεία σου/ αντιφέγγισμα στο καθάριο πέλαγος/ αψεγάδιαστη αξία στο χρόνο./ Φορές ατέλειωτες μου φανερώσες/ πρωτόγνωρα μονοπάτια/ ολόφωτους κόσμους/ ανείπωτες συγκινήσεις/ ηδονικά σφιχταγκαλιάσματα/ που αφαιρετικά σβήνουν την αυγή./ Στης νύχτας τη σιγαλιά καρτερώ/ της αγάπης το μεγαλείο/ υπόσταση να δώσει/ στους ανεκπλήρωτους πόθους./ Αλύτρωτη γλυκιά μελαγχολία/ της πονεμένης ψυχής μου/ στο ολόγιομό σου πρόσωπο/ αμήχανα απόψε διακρίνω./ Ο πόνος του αποχωρισμού/ που αναπόφευκτα ζυγώνει/ ημερεύει γνωρίζοντας/ πως το δειλινό δεν αργεί…».
Το ποίημα “Πανσέληνος” του Σπύρου Αυλωνίτη.
Το ποίημα “Πανσέληνος” του Σπύρου Αυλωνίτη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)
(petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα νέα (31.07.2015)
Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-340/#ixzz3hT027RN8
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook
Πέμπτη 30 Ιουλίου 2015
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
«Κι εσύ ήσυχα πάνω σε ξύλινα τραπέζια και καπηλειά/ να προετοιμάζεις την ένδοξη παρουσία -/όμως- να εκφυλίζεσαι μετά σε αγοραίο ρήτορα/ να κεραυνώνεις τα πλήθη με λόγους/ να ξεχνάς τον προορισμό σου/ να ξεχνάς τ’ άλογό σου/ να προσπαθείς να φτάσεις με υπομνήματα τον αυτοκράτορα/ να ζητάς πίστωση χρόνου/ οι γραμματείς να σου απορρίπτουν την αίτηση -/ Πώς γίνεται τόσο εσύ να ξεπέσεις;/ Η ένδοξη Ρώμη σε περίμενε τόσους αιώνες/ σε προφητείες έλεγε τον ερχομό σου/ κι εσύ αφομοιώθηκες;».Από το ποίημα “Ξανθός όμορφος ο εχθρός του βασιλείου” του Μιχάλη Κατσαρού.
Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ μέτρα του Μαραθώνιου είναι τα πιο δύσκολα. Το πρώτο πράγμα που πρέπει, λοιπόν, να ξέρει ένας αθλητής είναι να κρατά δυνάμεις. Τα που μου είπε, στο περίπου, ο φίλος μου ο γερω – δάσκαλος, στο τέλος μιας μεγάλης κουβέντας που κάναμε γενικά και ειδικά… περί Μαραθωνίου δρόμου με αφορμή ένα θέμα που με απασχολούσε, τις προάλλες. Σωστός ο φίλος μου, όπως πάντα. Να κρατάμε δυνάμεις για το τέλος και να τερματίζουμε τον όποιο αγώνα κάνουμε ακμαίοι!
ΕΠΡΕΠΕ να γεμίσει με ομπρελοκαθίσματα η παραλία της Νέας Χώρας, να φτάσουν τα πράγματα στο απροχώρητο, να μας ξεμπροστιάσει ένας ξένος για να αντιδράσουμε. Κάλλιο αργά παρά ποτέ, θα μου πείτε. Σωστό, φτάνει, βέβαια, να μην είναι πολύ αργά και να ’χουν παγιωθεί οι καταστάσεις.
«ΝΑΙ, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμαίικο, στον χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι». Πάντα επίκαιρη η ρήση του Κορνήλιου Καστοριάδη. Και για τα μικρά, τα καθημερινά, όπως και για τα “μεγάλα” ισχύει, βέβαια. Παραέχουμε γίνει κοινωνία ανοχής ή μου φαίνεται;
ΧΑΛΑΡΩΝΟΥΝ, λέει, οι περιορισμοί για την ανάληψη μετρητών από τις τράπεζες. Είδηση! Τι είδηση; Ειδησάρα! Ωρα είναι να το πανηγυρίσουμε μπροστά από τα ΑΤΜς! Το άλλο με την τακτική του Χότζα το θυμάστε;
ΑΝΟΙΓΩ παρένθεση: Στην παράκληση μιας πολύτεκνης οικογένειας να της δοθεί κι άλλος χώρος, γιατί παραήταν στενός ο χώρος που έμενε, ο Χότζας έβαλε στο σπίτι έναν γάιδαρο, μια κατσίκα και άλλα ζώα. Η οικογένεια έβαλε τα κλάματα και ο Χότζας σε μια επίδειξη… μεγαλοψυχίας άρχισε να βγάζει σταδιακά έξω από το σπίτι τα ζώα. Το τι ευχαριστίες έκανε μετά από αυτό η οικογένεια στον Χότζα δεν λέγεται! Κλείνω την παρένθεση.
«ΚΑΘΕ βλέμμα σου, και μια βαθιά μαχαιριά/ στην ειρήνη του δειλινού./ Κάθε λόγος σου, και μια μικρή πυρκαγιά/ στη σιωπή της αγάπης». Από το “Ψηφιδωτό” (δεύτερη σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.
«ΟΛΗ η γης μια(ν) αγκαλιά, Μίκη και, σ’ αγκαλιάζει/ Μεγάλε, όταν τραγουδάς σ’ όλον τον κόσμο λιάζει!». Για τα 90 χρόνια του Μίκη Θεοδωράκη και με αφορμή τις εκδηλώσεις προς τιμήν του στην πόλη μας, η μαντινάδα απ’ τον Ηλία τον Σταματάκη.
ΑΝΑΜΕΣΑ στα χαρτιά μου των “πεταχτών”, σήμερα, έτσι όπως τα έψαχνα χθες και το ποίημα “Ξανθός όμορφος ο εχθρός του Βασιλείου” απ’ την ποιητική συλλογή του Μιχάλη Κατσαρού “Κατά Σαδδουκαίων”, που κυκλοφορήθηκε το 1971. Μου το είχε στείλει καιρό τώρα ένας αναγνώστης της στήλης ο Ευαγγ. Σ. Γιαννετάκης. «Αξίζει να το θυμηθούμε», γράφει στο συνοδευτικό σημείωμα. Για να προσθέσει αμέσως μετά: «Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα της πολιτικής σήμερα είναι συμπτωματική». Συμφωνώ. Κάλλιο αργά παρά ποτέ η δημοσίευσή του.
Ο ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ δεν υπερηφανευόταν για τις τιμές που του έδιναν, ενώ τις αποτυχίες του τις υπέμενε ήσυχα. Πίστευε ότι πρέπει πάντα να είναι στη διάθεση της πατρίδας του και να πολιτεύεται για τη δόξα, με σωφροσύνη, αλλά δωρεάν, χωρίς μισθό. Γι’ αυτό όταν κάποτε στο θέατρο απήγγειλαν τους στίχους του Αισχύλου για τον ενάρετο Αμφιάραο: «Θέλει όχι να φαίνεται, αλλά να είναι δίκαιος,/ να καρπώνεται το βαθύ αυλάκι των φρενών/ απ’ όπου φυτρώνουν οι λαμπρές σκέψεις», όλοι γύρισαν και κοίταζαν τον Αριστείδη, γιατί πίστεψαν πως με κείνον συγγένευαν περισσότερο αυτοί οι στίχοι περί δικαιοσύνης. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).
«Κι εσύ ήσυχα πάνω σε ξύλινα τραπέζια και καπηλειά/ να προετοιμάζεις την ένδοξη παρουσία -/όμως- να εκφυλίζεσαι μετά σε αγοραίο ρήτορα/ να κεραυνώνεις τα πλήθη με λόγους/ να ξεχνάς τον προορισμό σου/ να ξεχνάς τ’ άλογό σου/ να προσπαθείς να φτάσεις με υπομνήματα τον αυτοκράτορα/ να ζητάς πίστωση χρόνου/ οι γραμματείς να σου απορρίπτουν την αίτηση -/ Πώς γίνεται τόσο εσύ να ξεπέσεις;/ Η ένδοξη Ρώμη σε περίμενε τόσους αιώνες/ σε προφητείες έλεγε τον ερχομό σου/ κι εσύ αφομοιώθηκες;».
Από το ποίημα “Ξανθός όμορφος ο εχθρός του βασιλείου” του Μιχάλη Κατσαρού.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)
Από το ποίημα “Ξανθός όμορφος ο εχθρός του βασιλείου” του Μιχάλη Κατσαρού.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα νέα (39.07.2015)
Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-339/#ixzz3hN0Aiyt8
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook
Τετάρτη 29 Ιουλίου 2015
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
"Δεν θέλει ο γέρος φάνταξη, δεν θέλει φασαρία,/ ανεστοράται και θρηνεί χαμένα μεγαλεία./ Θέτουνε χώρια με τη γρα, λίγες κουβέντες λένε:/ Εμείς εποποτίσαμε κι αγάπες μπλιο δεν θέμε./ Αχι δεν το περίμενα πως ήθελα γεράσω/ να κακοπέσω στη γωνιά κι ό,τι ’χα να το χάσω».
Από το ποίημα “Χαμένα μεγαλεία” του Δημήτρη Ν. Θεοδοσάκη.
Από το ποίημα “Χαμένα μεγαλεία” του Δημήτρη Ν. Θεοδοσάκη.
Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
NA KAΘΟΜΑΙ κάτω απ’ τ’ αρμυρίκι μου στο Καλάμι και να διαβάζω τις “Κρητικές Ιστορίες” του Μιχάλη Γρηγοράκη, του αξέχαστου “Μίγρη” και τα “Βουκολικά” του Δημήτρη Ν. Θεοδοσάκη που αποκαλείται και “του Κάστρου ταχυδρόμος”. Να ’χω στα μπροσπόδια μου τη θάλασσα κι εγώ να “ταξιδεύω” στα βουνά με ορεσίβιους καπετάνιους και μεγάλους κουραδάρηδες…
ΑΝΤΙ τα “Ευθύβολα και μη” (Τετάρτη γαρ!) τα “πεταχτά” σήμερα. Παλιά μου τέχνη κόσκινο! Πάντα όταν ήταν σε άδεια ο Νεκτάριος καταλάμβανα, τρόπος του λέγειν, τούτη τη γωνιά. Πάμε, μολυβάκι μου!
ΠΟΛΥ ζεστό, λέει, το τριήμερο που αρχίζει σήμερα στις περισσότερες περιοχές της χώρας. Κανένα παράπονο. Μια χαρά μας φέρθηκε μέχρι τώρα ο “θείος” Ιούλιος. Να μη ρίξει κι αυτός έναν καύσωνα τις τελευταίες του μέρες για να φανεί αντάξιος της φήμης του;
ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ καύσωνες άλλο τίποτα, βέβαια, ο φετινός Ιούλης. Κάηκε το πελεκούδι που λένε. Χαμός με τις κλειστές τράπεζες και τα κάπιτολ κοντρόλ. Χαμός με το δημοψήφισμα που έβγαλε “ΟΧΙ”, το οποίο όμως έγινε “ΝΑΙ” για τις “ανάγκες” της διαπραγμάτευσης. Χαμός με τις μαραθώνιες διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης με τους εταίρους μας στις Βρυξέλλες. Χαμός με τις ολονύκτιες ψηφοφορίες στη Βουλή για τα προαπαιτούμενα. Χαμός γενικότερα στο πολιτικό σκηνικό και ειδικότερα στην κυβέρνηση και στο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, όπου χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα…
ΘΑ ΠΕΣΟΥΝ οι πολιτικές θερμοκρασίες τον Αύγουστο; Θα ομαλοποιηθεί κάπως η κατάσταση; Θα κλείσει η συμφωνία με τους δανειστές μας; Θα πάψουμε ως λαός να θέλουμε και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο; Πόσα κεφάλαια “Βαρουφακειάδας” αντέχουμε, άραγε ακόμα; Ρητορικά τα ερωτήματα!
«ΠΟΛΛΕΣ φορές μας τάξανε λαγούς με πετραχήλια/ μ’ αυτοί την κοπανήσανε τρέχοντας χίλια μίλια!». Από τον φίλο ιερωμένο η σημερινή μαντινάδα. Ουδέν σχόλιον…
«ΑΠΟ ΤΟΤΕ που μου ’κλεψαν/ το μαξιλάρι της άγνοιας/ δεν μπορώ να χορτάσω ύπνο σε κανένα μαξιλάρι». Από το “Ψηφιδωτό” (δεύτερη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.
ΕΝ ΑΦΘΟΝΙΑ η μαλλοτήρα στα ορεινά του Νομού, διαβάζω στην πρώτη σελίδα του χθεσινού φύλλου της εφημερίδας μας Να μια καλή είδηση. Κι άλλη μια επίσης καλή. Μετά τη συμφωνία με τους πιστωτές, επιστρέφουν, λέει, οι τουρίστες στην Ελλάδα. Ολα καλά, όλα ωραία; Ετσι είναι, αν έτσι νομίζουμε!
«ΜΕ ΣΚΟΥΛΙΑΤΑ μαλλιά στσοι μπέτες και στσι πλάτες και με κάτι φρυδάρες απού δεν αφήνανε ντονε να ξανοίγει βολικά απάνω, ήτανε ο Μαντακογιώργης απού τσοι Λάκκους. Εταλαπόδαιρνε ο άζουδος με τουτονά το κακό, μα δεν έλεε και να τα κόψει. Κι ετσά τον απάντηξεν ο πρίντζιπας, που δεν έκοφτε τσι φρυδάρες του, για να μη παιδεύγεται και ρωτά ντονε: “Γιάντα δεν κόφτης, μπάρμπα, τα φρύδια να μη σ’ εμποδίζουνε;”. Σηκώνει τοτεσάς την κεφαλή ο Μαντακογιώργης, ξανοίγει ντονε, θωρεί σπάθες και γαλόνια και καμαρώματα, αναθίβαλε και τσι μπομπές του και λέει ντου: “Δε τα κόφτω πρίντζιπά μου, για να μη θωρώ του κόσμου τα παράξενα”». (Από το βιβλίο του Μιχάλη Γρηγοράκη “Εύθυμες Κρητικές Ιστορίες”).
«Ητανε κεφαλάτορας, μεγάλος κουραδάρης,/ χιλιάδες είχε πρόβατα και δυο χιλιάδες αίγες/ και με τ’ απογεννήματα μετρά χιλιάδες πέντε./ Είχε φαμέγιους και βοσκούς, πιτήδειους τυροκόμους,/ στειροβοσκούς, γκαλοβοσκούς και μάντρες παινεμένες,/ είχε με τυρομύζηθρα γεμάτα τυροκέλλια./ Τα χρόνια φύγαν, γέρασε, ξόδεψε τα καλά ντου,/ πράμα δε στεροκράτησε για τα γεράματά του./ Γεροντικά τσι μέρες του περνά στη μοναξιά ντου./ Δεν θέλει ο γέρος φάνταξη, δεν θέλει φασαρία,/ ανεστοράται και θρηνεί χαμένα μεγαλεία./ Θέτουνε χώρια με τη γρα, λίγες κουβέντες λένε:/ Εμείς εποποτίσαμε κι αγάπες μπλιο δεν θέμε./ Αχι δεν το περίμενα πως ήθελα γεράσω/ να κακοπέσω στη γωνιά κι ό,τι ’χανα το χάσω».
Το ποίημα “Χαμένα μεγαλεία” του Δημήτρη Ν. Θεοδοσάκη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)
Το ποίημα “Χαμένα μεγαλεία” του Δημήτρη Ν. Θεοδοσάκη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)
Χανιώτικα νέα (29.07.2015)
Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-338/#ixzz3hHKtKRQH
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)