ΠΟΙΗΣΗ

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ

Ο δικός μου χαρταετός

έσπασε τον λεπτό  σπάγκο

που τον είχα δέσει

κι έμεινε ελεύθερος.

Έτσι έπαψε πια να μου ανήκει.

Τώρα

τον αγαπώ περισσότερο.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

("Όταν γίνεις ποίημα",Εκδ. ¨ Πυξίδα της Πόλης",  . Χανιά, 2013)

ΠΟΙΗΣΗ

ΜΠΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Μπήκαν στην πόλη.

Η αγορά γέμισε μάσκες.

Ο ήλιος μαζεύτηκε

πάνω στην ξεμοναχιασμένη παπαρούνα.

Οι πολλοί κρύφτηκαν στα σπίτια τους

και στόμωσαν με τα μάτια τους τις κλειδαρότρυπες.

Ο φόβος κραυγάζει στους σάπιους μελντεσέδες∙

δένεται ο φιόγκος στα μαλλιά των κοριτσιών.

Ουά ο καταλύων τον ναόν!

Η μέρα σπαρταρά

Πνιγμένη απ’ τα «γιούχα».

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΑΚΗΣ

(ΚΑΖΟΒΑΡ, Γ'ΕΚΔΟΣΗ, ΠΕΚ- ΠΥΞΙΔΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, ΧΑΝΙΑ, 2014) 

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Γ'ΤΑΞΗ 10ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ

ΑΠΟΚΡΙΕΣ-ΚΑΘΑΡΗ ΔΕΥΤΕΡΑ-ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκυριακοδεύτερο!

Απόκριες – Καθαρή Δευτέρα – Σαρακοστή! Σ’ αυτό το τρίπτυχο αναφέρονται στις εργασίες τους τα παιδιά της Γ1 τάξης του 10ου Δημ. Σχ. Χανίων που φιλοξενούνται στον σημερινό Παιδότοπο. Να ’ναι καλά, τόσο η καλή τους δασκάλα, η κυρία Μαρίνα Φλεμετάκη, που είχε εκτός όλων των άλλων και τον ρόλο του ταχυδρόμου, όσο βέβαια και τα ίδια. Είναι φανερό ότι δούλεψαν με κέφι προετοιμάζοντας αυτές τις εργασίες, τα μικρά “σκέφτομαι και γράφω” και τα ποιήματα (αδύνατο να χωρέσουν όλα) και βέβαια τις ζωγραφιές. Ποτάμι αστείρευτο τρέχει η χαρά, κυρίως, σ’ αυτές, η αίσθηση που μου δημιουργήθηκε κοιτάζοντάς τες. Γιορτή του κεφιού οι Απόκριες, όπως και η Καθαρή Δευτέρα, άλλωστε, προπάντων για τα παιδιά!
Πάντα ψηλά οι αετοί σας, καλά μου Τριτάκια!
Καλές Απόκριες, καλή Καθαρή Δευτέρα και καλή Σαρακοστή!

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος

Ήρθες και φέτος τρελό καρναβάλι
όλοι μικροί μεγάλοι βάζουν τις μάσκες τους και πάλι.
Γέλια, τραγούδια και φωνές,
άρματα, σερπαντίνες και χαρές.
Γεμίζουν χαρταετούς οι ουρανοί,
Τρέχουν τα παιδιά στην εξοχή.
Χορεύουν, τρώνε και γλεντάνε
Ζήτω οι αποκριές τα παιδιά τραγουδάνε!
Ευδοκία Κακατσάκη

Την Τσικνοπέμπτη το κυλικείο μας πουλάει σουβλάκια και γίνεται χαμός! Η σειρά φτάνει μέχρι τα δέντρα και όλοι φουσκώνουμε. Τα σουβλάκια τα ψήνει ο σύζυγος της κυρίας Μόρφως και κάνει τα καλύτερα! Μετά από τόσο φαΐ έρχεται η Κυριακή των Αποκριών που ντυνόμαστε μασκαράδες.
Στράτος Λυμπερίδης

[…] Ένα άλλο πασίγνωστο έθιμο είναι το ονομαστό γαϊτανάκι που το έφεραν οι πρόσφυγες ση χώρα μας και αποτελείται από πολλές κορδέλες με χρωματιστά σχέδια. Τα ξέγνοιαστα παιδιά πιάνουν μία από αυτές και αρχίζουν να χορεύουν γύρω-γύρω.
Τα παραδοσιακά φαγητά της Καθαρής Δευτέρας είναι πολλά, διάφορα και πεντανόστιμα: η λαγάνα, ένα ψωμί που παρασκευάζεται μόνο τη συγκεκριμένη μέρα και δεν είναι κατασεκευασμένο με προζύμι, ο χαλβάς, τα υγιεινά όσπρια, η ξακουστή μας φασολάδα και διάφορα θαλασσινά όπως χταπόδι, καλαμάρι, σουπιά και πολλά άλλα.
Αυτή η γιορτή μου αρέσει πολύ γιατί έχω την ευκαιρία να πετάξω το χαρταετό μου σε καταπράσινα λιβάδια με ευωδιαστά και πολύχρωμα λουλούδια και ξέρω ότι σε περίπου ένα μήνα τα σχολεία θα κλείσουν για τις διακοπές του Πάσχα.
Νεφέλη Νίκου

Η νηστεία του Πάσχα διαρκεί 40 μέρες. Τότε δεν τρώμε ό,τι έχει αίμα ή παράγωγό του. Η νηστεία ξεκινά μετά την Καθαρά Δευτέρα. Πιο πριν έχουμε την Τυρινή και την Κρεατινή εβδομάδα. Στη νηστεία του Πάσχα μπορούμε να φτιάξουμε την κυρία Σαρακοστή. Δεν έχει στόμα αλλά 7 πόδια. Τα χέρια της είναι σταυρωμένα και φοράει σταυρό.
Ευτυχία Κατσαφράκη

Eνα έθιμο της Αποκριάς γιορτάζεται την Πέμπτη που είναι στην εβδομάδα που λέγεται “Κρεατινή”. Εκείνη την ημέρα οι άνθρωποι ψήνουν κρέατα και λέγεται “Τσικνοπέμπτη” από την τσίκνα που βγάζει το κρέας όταν ψήνεται. Μαζεύονται σε παρέες, ψήνουν, μασκαρεύονται και διασκεδάζουν.
Δημήτρης Μετζιδάκης
Την Τσικνοπέμπτη πέρσι πέρασα υπέροχα γιατί έπαιξα πιο πολύ με τις φίλες μου και επειδή στο σχολείο “τσικνίσαμε”, δηλαδή φάγαμε σουβλάκια και χορέψαμε. Δεν γιορτάσαμε μόνο την Τσικνοπέμπτη στο σχολείο αλλά και τις Απόκριες που είχα ντυθεί πριγκίπισσα και χόρεψα πολύ και έμεινα στη γιορτή περισσότερο από τους συμμαθητές μου με τους οποίους έπαιξα πάρα πολύ. Την Καθαρά Δευτέρα νομίζω μείναμε στο σπίτι αλλά πέρασα υπέροχα γιατί ήμουν με την οικογένειά μου και μου άρεσε.
Αδριανή Κοκκίνου

Η λέξη Απόκριες βγαίνει από τις λέξεις αποχή του κρέατος. Τη δεύτερη εβδομάδα του Τριωδίου είναι η τελευταία εβδομάδα που τρώμε κρέας και η Τρίτη είναι η τελευταία εβδομάδα που τρώμε τυροκομικά. Μετά αρχίζουν οι σαράντα μέρες νηστείας για το Πάσχα. Εκείνες τις μέρες φτιάχνουμε την Κυρά Σαρακοστή που έχει εφτά ποδαράκια. Κάθε μία εβδομάδα βγάζουμε κι από ένα ποδαράκι και το τελευταίο το κρύβουμε. Όποιος το βρει λένε ότι είναι ευλογημένος.
Ελλη Ποθουλάκη

Λίγες μέρες πριν το τριήμερο της Αποκριάς, ένας ντελάλης πηγαίνει σε όλες τις πόλεις της Κρήτης και τους ενημερώνει για το καρναβάλι του Ρεθύμνου. Υπάρχουν πολλές ομάδες καρναβαλιστών με διάφορα τρελά ονόματα που κάθε μέρα κάνουν και ένα πάρτι. Το Σάββατο βράδυ γίνεται η νυχτερινή παρέλαση αλλά η μεγαλύτερη παρέλαση γίνεται την Κυριακή των Αποκριών.
Κέλλυ Χατζησταύρου

Ό,τι και να ντυθείτε εσείς, εγώ την έκπληξη θα κάνω.
Και όταν βρεθούμε από κοντά, εγώ σας συλλαμβάνω.
Στολή μαύρη θα φορώ, καπέλο θα ‘χω αυστηρό
και στο χέρι θα κρατώ πιστόλι πλαστικό.
Μια αστυνομικίνα τολμηρή με όρεξη για δουλειά πολλή,
θα σφυρίζω και θα τρέχω και τον κόσμο θα προσέχω!
Μυρτώ Λάμπρου

Την Καθαρά Δευτέρα πήγα να πετάξω κι εγώ τον χαρταετό μου. Είναι πεντάγωνος, κίτρινος και πράσινος και στον σπάγκο του έχει πολύχρωμους φιόγκους. Εγώ και η οικογένειά μου πήγαμε σε μία ταβέρνα για να φάμε και να πετάξουμε τον χαρταετό. Η ταβέρνα αυτή είχε και πόνι. Όταν ο χαρταετός πέταγε εμείς τον κοιτούσαμε. Αυτή η μέρα σίγουρα θα μου μείνει αξέχαστη.
Φρειδερίκη Δασκαλάκη

Στη Βενετία γίνεται το καλύτερο καρναβάλι στην Ευρώπη. Στη Βενετία φοράνε διαφορετικές στολές από ό,τι εδώ. Εκεί φοράνε κουστούμια άλλης εποχής. Οι μάσκες είναι ζωγραφισμένες στο χέρι και επίσης οι μάσκες είναι φτιαγμένες από δέρμα ή από πορσελάνη. Στην πλατεία του Αγίου Μάρκου γίνεται διαγωνισμός στολής. Αρα στη Βενετία γίνεται το καλύτερο καρναβάλι της Ευρώπης στο οποίο θα ήθελα να πάω!

Γιάννης Σπανουδάκης
Ήρθε πάλι καρναβάλι Τι χαρά μεγάλη!
Δύο πετεινοί χορεύουν, δύο μάγοι μαγειρεύουν,
δύο γάτες στο ρυθμό τρι και τρι και τρίκι το
Ήρθαν όλοι στο χορό!
Άντα Παριωτάκη

Απόκριες ονομάζονται οι τρεις εβδομάδες πριν την Καθαρά Δευτέρα, οπότε και αρχίζει η μεγάλη Σαρακοστή. Αποκριά σημαίνει αποχή από το κρέας μέχρι το Πάσχα. Πολλά έθιμα ακόμη γνωρίζουμε όπως τα καρναβάλια και τα μασκαρέματα.
Κώστας Αμαραντίδης

Χανιώτικα νέα (17.02.2018)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΜΝΗΜΗ ΓΙΩΡΓΗ ΜΑΝΟΥΣΑΚΗ

Κεριά στη μνήμη του Γιώργη Μανουσάκη τα ποιήματα του ποιητή που ακούστηκαν στην εκδήλωση που έγινε γι’ αυτόν το βράδυ της περασμένης Δευτέρας 12 Φεβρουαρίου στο Μεγάλο Αρσενάλι, με αφορμή τη συμπλήρωση 10 χρόνων από το φευγιό του στον επουράνιο Παρνασσό. Και αυτά που απάγγειλε με την αισθαντική του φωνή ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Μιχάλης Βιρβιδάκης και αυτά που διάβασαν, βγάζοντας τα σώψυχά τους, αρκετοί από τους φίλους του και φίλους της ποίησής του και βέβαια αυτά που ακούστηκαν να απαγγέλει ο ίδιος, με το ξεχωριστό του ύφος, αντανάκλαση του ήθους του. Κεριά στη μνήμη του, επίσης και τα έξι αφιερωμένα σ’ αυτόν ποιήματα από καταξιωμένους ποιητές που ακούστηκαν είτε από τους ίδιους, είτε μέσω της “δάνειας” ωραίας φωνής του και σκηνοθετή – ηθοποιού Λεωνίδα Μανωλικάκη. Λαμπάδα, λαμπάδα “αλεξινιά” ωστόσο στη μνήμη του όλα όσα είπε,  έτσι όπως τα είπε, για τους σταθμούς της ποιητικής του πορείας η και καταξιωμένη και ως συγγραφέας φιλόγος, σύντροφος της ζωής του Αγγελική Καραθανάση.

Του ποιητή, του κατά κοινή ομολογία μεγαλύτερου Χανιώτη ποιητή, αιωνία η μνήμη! Ωσεί παρών στην περί ης ο λόγος εκδήλωση που διοργάνωσε ο Σύνδεσμος Φιλολόγων του Νομού μας, ο Δήμος Χανίων και η Κ.Ε.Π.ΠΕ.ΔΗ.Χ. – Κ.Α.Μ., ο Γιώργης Μανουσάκης. Αυτήν την αίσθηση είχα προπάντων τις στιγμές που ο μουσικός Γιάννης Κατσικανδαράκης γεφύρωνε μουσικά τις ενότητες των ποιημάτων με δικές του πιανιστικές συνθέσεις. «Οχι δεν ειμ’ ακόμη έτοιμος/ δε θα’ μαι ίσως ποτέ/ όσο υπάρχει το άρωμα/ του γιασεμιού έξω στον κήπο/ τα χελιδόνια στα σύρματα του τηλεφώνου./Οσο θα πέφτει η βροχή σειρά./ Οσο η ματιά θ’ ανακαλύπτει άγνωστη γη/ στις σελίδες ενός άκοπου βιβλίου/ κι η ακοή θ’ ακολουθεί εκστατική/ τις τρίλιες κάποιου αθώρητου βιολιού./ Οσο θα παίρνω καθημερινά/ το μερτικό μου από τους θησαυρούς του κόσμου». Ιδιαίτερα το ποίημά του “Ματαντάγιο” στον νου μου τότε… Ναι ωσεί παρών ο ποιητής, σ’ αυτήν την προς τιμήν του και στη μνήμη του πνευματική πανδαισία.

«Χθες το μεσημέρι/ Στο ταχυδρομείο/ Συνάντησα τον ποιητή Μανουσάκη/ Φορούσε το καφέ ριγέ κοστούμι/ Και κρατούσε μια νάυλον τσάντα/ Ξέχειλη από κίντρινους φακέλους/Δεν κρατήθηκα και τον ρώτησα/ -Αγαπητέ κύριε Γιώργο/ Το καινούργιο σας βιβλίο;/Μου απάντησε πολύ σιγά/-Οχι βιβλίο/ Απουσιολόγιο ημερών που χάθηκαν/ Δίσεχτου χρόνου/ Που τώρα αναζητώ/ Τη θέση του στ’ αστέρια/ Θα σας το στείλω/ Πολύ σύντομα…/ Τον κοίταξα καλά/ Για να τον ευχαριστήσω/ Μα είχε εξαφανιστεί/ Και τότε η υπάλληλος μου είπε/ -Τα ταχυδρομικά είναι πληρωμένα/ Από τον κύριο που μόλις/ Εφυγε». Το ποίημα “Στο Ταχυδρομείο” του Λεωνίδα Κακάρογλου. «Χειμώνας και αγωνίζεσαι/ το βάρος τ’ ουρανού ν’ αντέξεις/ και των κυμάτων τη σφοδρή επέλαση/ Σαν πλοίο τρικάταρτο/ με τον φάρο, τον μιναρέ και το καμπαναριό σου,/ αιώνες δίνεις μάχες με τη θάλασσα/ που θέλει να σε κατακτήσει./ Βράχος μοναχικός σε υπερασπίζεται/ όμως εσύ καμιά δεν του δίνεις σημασία./ Τον ποιητή σου δεν αξιώθηκες/ με μια κουβέρτα να σκεπάσεις/ στο κρατικό νοσοκομείο». Το ποίημα “Χειμώνας στην πόλη” της Αιμιλίας Παπαβασιλείου. «Γεμάτη αποχαιρετισμούς η ζωή./ Μικρούς στην αρχή/ για να μαθαίνουμε την απόσταση/ δειλά να πλησιάζουμε/ των θλίψεων τη συντροφιά/ των σκιών το υποφωτισμένο βάθος./ Σιγά-σιγά ενηλικιώνεται μέσα μας η θνητότητα/ Βαριά αποσκευή η αγωνία/ μετακινεί κρυφά/ των ρολογιών τους χαλασμένους δείχτες/ μικραίνει ύπουλα τον χρόνο/ Δεινή ταχυδακτυλουργός/ κλείνει ολοένα τον χώρο/ του υπαρκτού/ κοιμίζει τις αντιστάσεις/. Για να μας παραδώσει ανέτοιμους/ στο μέγα χάος». Το ποίημα “Θνητότητα” της Ελένης Μαρινάκη.

“Ο Μανουσάκης κέρδισε τη μάχη με τις λέξεις και με τον χρόνο”, είπε στο περίπου, η και συντονίζουσα με επιδεξιότητα την εκδήλωση πρόεδρος του Συνδέσμου Φιλολόγων Μαρίνα Αρετάκη. Αυτό σε γενικές γραμμές, λένε ο καθένας με τον τρόπο του και οι παραπάνω ποιητές που διάβασαν τα αφιερωμένα στη μνήμη του ποιήματά τους. Οπως και ο Δημήτρης Κακαβελάκης και ο Αργύρης Χιόνης και ο Νίκος Παπαδογιαννάκης στα πoιήματά τους που διαβάστηκαν…

Χανιώτικα νέα (16.02.2018)

ΠΟΙΗΣΗ

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΕΚΑΜΑ

Θα κουβαλήσω

μέχρι το αύριο τη σημαία μου

και θα την καρφώσω

καταμεσής στην καρδιά του.

Ας πούνε, ό,τι θέλουν!

Εγώ θα ξέρω,

γιατί το έκαμα!

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

(ΚΑΖΟΒΑΡ, Γ΄ΈΚΔΟΣΗ, ΠΕΚ-ΠΥΞΙΔΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, ΧΑΝΙΑ 2014)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΜΗ ΜΙΛΑΣ ΑΛΛΟ... ΓΙΑ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

«Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω λάδι!». Μια ακόμη παροιμία που πάει γάντι στην περίπτωσή μας όσον αφορά στο θέμα του στρατοπέδου Μαρκοπούλου!
Πριν όμως μπω στο προκείμενο, ας παραθέσω εδώ την έννοια της παραχώρησης όπως τη συναντούμε στο Λεξικό του Μπαμπινιώτη: «παραχώρηση: 1. (α) η εκούσια μεταβίβαση πράγματος ή δικαιώματος (σε κάποιον): (παραχώρηση) γης/περιουσίας/οικοπέδου (β) η εκχώρηση τμήματος χώρας ή δικαιωμάτων σε άλλο κράτος, με συνθήκη ή με καταναγκασμό: εδαφικές (παραχωρήσεις)[…].
Ξεκινώντας λοιπόν, ας ξεκαθαρίσουμε: παραχώρηση με ενοίκιο δεν υφίσταται. Παραχώρηση σημαίνει μας το δίνουν χωρίς αντίτιμο ενώ αυτό που βρίσκεται σαν πρόταση στο τραπέζι, είναι ενοικίαση. Δηλ. τα 80.000 ευρώ ετησίως σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι το νοικιάζουμε με 6.666 (Κύριε ελέησον) και κάτι ψιλά το μήνα.
Τουτέστιν ο κοινός νους για μια ακόμη φορά σκέφτεται ότι έχουμε μια ηθελημένη(;), ακούσια(;), εκούσια(;) αλλοίωση εννοιών όπως αυτές που μας έχει εξάλλου συνηθίσει η παρούσα Κυβέρνηση.
Εδω ακριβώς κολλάει η παροιμία της εισαγωγής!
Ωστόσο για ακόμη μια φορά εμείς έχουμε το δικαίωμα να θέσουμε ερωτήματα…
Για την υπόθεση του Σρατοπέδου και την κατά τη δική μας Δημοτική Αρχή «συμφέρουσα πρόταση», η κα Νανώ Σπανουδάκη – Κουτσάκη πολύ ωραία στοιχειοθετημένα και αναλυτικά εξέφρασε τις εύλογες απορίες και έθεσε ερωτήματα προς υπευθύνους μέσω των “Χ.Ν” (βλ. 12-2-18 σελ. 22) από τη στήλη της “Περί τοπικών και άλλων Δαιμονίων”, επισημαίνοντας η ίδια -όπως φαντάζομαι και πολλοί άλλοι αντιλήφθηκαν- ότι παραχώρηση δεν υφίσταται αλλά πρόκειται περί ενοικίασης.
Στο τέλος μάλιστα και αφού απευθύνει ερωτήματά ε[ισημαίνοντας παράλληλα τη… βιασύνη μας να κλείσουμε τώρα το θέμα του στρατοπέδου, (που τελικά εάν αποδεχθούμε την πρόταση, θα το χρυσοπληρώσουμε και δεν θα μας παραχωρηθεί όπως είχε εξαγγείλει ο κ. Τσίπρας), μας ερωτά ο… Ραν ταν πλαν: «εσείς τι καταλαβαίνετε».
Για να μιλήσω για τον εαυτό μου Ραν ταν πλαν, εμείς καταλαβαίνουμε όλα όσα οι αρμόδιοι διαπραγματευτές φαίνεται ότι δεν καταλαβαίνουν ή κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν. Κι επειδή το συγκεκριμένο θέμα όπως φαίνεται έχει πολύ ψωμί ακόμη, θεωρώ ότι εδώ ταιριάζει εξίσου -ολίγον τροποποιημένο- το λεχθέν: «φοβού τους Συριζανέλ και δώρα φέροντας». Πόσες και πόσες φορές εξάλλου δεν μας έχουν παραμυθιάσει αφήνοντας μας κατόπιν στα κρύα του λουτρού!

Χανιώτικα νέα (14.02.2018)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΕΡΙΗΓΗΣΕΙΣ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ

«Οσο γνωρίζεις πιο βαθιά, τόσο αγαπάς πιο πλέρια». Διαρκώς ο στίχος αυτός του Κωστή Παλαμά στο νου μου, ενώ παρακολουθούσα, το απόγευμα του Σαββάτου 27 Ιανουαρίου τ.ε., στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα Β’ του Πνευματικού Κέντρου Χανίων την παρουσίαση του βιβλίου “Ιστορικές περιηγήσεις στα Χανιά”, που έγραψε ο Χάρης Στρατιδάκης και εκδόθηκε πρόσφατα (τέλη του 2017) από τις εκδόσεις “Πυξίδα της Πόλης”. Ο ίδιος στίχος στον νου μου, ωστόσο, και την άλλη μέρα το πρωί, όλο το χρονικό διάστημα (περίπου 2,5 ώρες) που κράτησε ο ξεχωριστός ιστορικός περίπατος στην Παλιά Πόλη των Χανίων και τα μνημεία της, με ξεναγό τον συγγραφέα. Τι εμπειρία κι αυτή για όλους (κι είμαστε πάμπολλοι) όσοι συμμετείχαμε! Κι αν έχει χίλια δίκια ο ποιητής!

Ανθός γνώσης και καρπός αγάπης για τον τόπο μας το περί ου ο λόγος βιβλίο. Το επεσήμαναν, ο καθένας με τον τρόπο του, όλοι όσοι μίλησαν στην παρουσίασή του. Ο και σε ρόλο συντονιστής της, υπεύθυνος των Εκδόσεων “Πυξίδα της Πόλης” Μαθιός Φραντζεσκάκης, ο γνωστός της πάσι δάσκαλος – λαογράφος Σταμάτης Αποστολάκης, ο γνωρίζων “πατέ – πατέ” τα Χανιά ιστορικός ερευνητής Μανόλης Μανούσακας, ο καταξιωμένος στην εκπαιδευτική κοινότητα δάσκαλος – σχολικός σύμβουλος Αντώνης Μυλωνάκης και όλοι οι άλλοι που στη συνέχεια πήραν τον λόγο. Θαυμασμός για τον Ρεθυμνιώτη σπουδαίο δάσκαλο – συγγραφέα που έχει γράψει τριάντα εφτά(!) ιδιαίτερα διαβαστερά ιστορικού – παιδαγωγικού χαρακτήρα βιβλία. Θαυμασμός για τον με πολλές χάρες Χάρη, που εκτός όλων των άλλων έργων του, κατά τη διάρκεια της τετράχρονης υπηρεσίας του (2012 – 2016) στα μέρη μας ως σχολικός σύμβουλος της 2ης Περιφέρειας Δημ. Εκπαίδευσης Ν. Χανίων, βρήκε τον χρόνο να συγγράψει ένα βιβλίο – θησαυρό!

«Το βιβλίο αυτό απευθύνεται σε καθέναν που ενδιαφέρεται να γνωρίσει την ιστορία των Χανίων μέσα από τα σωζόμενα μνημεία τους. Απευθύνεται παράλληλα στους εκπαιδευτικούς που πασχίζουν να δημιουργήσουν ιστορική συνείδηση στους μαθητές τους αλλά διαπιστώνουν ότι τα αποτελέσματα είναι πενιχρά. Απαρτίζεται από τρία μέρη. Στο πρώτο μέρος παρουσιάζονται ευσύνοπτα οι ιστορικές περίοδοι των Χανίων, με την προσθήκη των μυθολογικών τους απαρχών. Στο δεύτερο μέρος έχει καταρτιστεί ένας πλήρης οδηγός των μνημείων και των σημαντικότερων ευρημάτων, που περιλαμβάνει 311 εγγραφές. Στο τρίτο μέρος προτείνονται 24 συνολικά διαδρομές μέσα στην πόλη, που έχουν καταρτιστεί με διαφορετικά κριτήρια, ώστε να ικανοποιούν τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα του αναγνώστη. Στο παράρτημα παρατίθεται υλικό για εκπαιδευτικούς και μη: προτάσεις για επέκταση των περιηγήσεων και κατάλογος με περισσότερους από 500 ιστορικούς χώρους του Νομού Χανίων που προτείνονται για την πραγματοποίηση εκπαιδευτικών επισκέψεων. Το βιβλίο αισθητοποιείται με 300 έγχρωμες φωτογραφίες και σχεδιαγράμματα». Αυτά από το οπισθόφυλλο του βιβλίου. Και για να λειτουργήσουν σαν πρόκληση – πρόσκληση…

Πάμε να περιηγηθούμε τα Χανιά… Πάμε να τα γνωρίσουμε “πιο βαθιά”, για να τα αγαπήσουμε “πιο πλέρια”… Πάμε για παράδειγμα στην Πλατεία 1821 (Εδώ Σπλάντζια), όπου «η ορθόδοξη εδώ και ένα σχεδόν αιώνα εκκλησία του Αγίου Νικολάου είχε λειτουργήσει επί Οθωμανικής κατοχής ως Τζαμί Χιουνγκάρ, προερχόμενο από μετασκευή του καθολικού της μονής του Αγίου Νικολάου των Δομινικανών Μοναχών της Βενετοκρατίας» και συνεχίζουμε… Πάμε στην οδό Χάληδων, στην ιστορική Ruga Magistra της Βενετοκρατίας, όπου ένα παλίμψηστο μνημείων, όπως η Μονή του Αγίου Φραγκίσκου, το Χαμάμ (πρώην ναός Αγίας Κλάρας) η Τριμάρτυρη, η Καθολική Εκκλησία, η πλατεία Ελευθερίου Βενιζέλου (Σαντριβάνι) και συνεχίζουμε.

Πάμε βόλτα στα Χανιά, ακολουθώντας τις απανωτές, λιγότερο ή περισσότερο βαριές φανερές ή κρυμμένες πατημασιές της ιστορίας. Με τα παιδιά μας, με τα εγγόνια μας, και, βέβαια, με τους μαθητές μας, πάμε να περιηγηθούμε την αγαπημένη πολιτεία, ακολουθώντας τις διαδρομές που μας προτείνει ο Χάρης Στρατιδάκης…

ΧΡΥΣΑ

ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΥ

Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη

Κανένας δεν περίμενε ότι η τρίτη μ.Χ. χιλιετία θα ξεκινούσε με χιλιάδες ανθρώπινα πτώματα εγκλωβισμένα στις φλόγες των Δίδυμων Πύργων. Κι όμως, άρχισε με τον ίδιο περίπου τρόπο όπως και η πρώτη, τότε που οι πιστοί της νεοσύστατης χριστιανικής θρησκείας κρύβονταν στις κατακόμβες ή γίνονταν θεατρική ατραξιόν καθώς τους καταβρόχθιζαν τα θηρία στις ρωμαϊκές αρένες.

 Παρ’ όλα αυτά, οι χριστιανοί μόλις επισημοποιήθηκαν ως δόγμα πήραν το αίμα τους πίσω σφυροκοπώντας τα μάρμαρα της Ακρόπολης, όπως έκαναν πρόσφατα και οι εξαγριωμένοι ρασοφόροι που βανδάλισαν το γλυπτό «Phylax» στο Φάληρο γιατί το θεώρησαν στρατιώτη του Σατανά.

Το πρόσταγμα «πίστευε και μη ερεύνα», που αντιβαίνει και αναιρεί την επιστημονική εξέλιξη, την κοινωνική ανάπτυξη και τα πολιτισμικά επιτεύγματα, προκάλεσε την Εικονομαχία, τη σφαγή κατά τη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου, την Ιερά Εξέταση και πλείστα όσα ολοκαυτώματα. Η κινητήρια δύναμη που έριξε μπόλικο κάρβουνο στη μηχανή της Ιστορίας για να γραφτούν όλα αυτά τα μελανά κεφάλαια δεν είναι άλλη από τον φανατισμό. Η εμμονική προσήλωση σε ιδέες, απουσία διαλόγου ή κοινής λογικής και η αναγόρευση μιας προσωπικής πεποίθησης σε θέσφατο χαράσσει ουλές και εκζέματα πάνω στο κοινωνικό σώμα. Κάθε τόσο γίνονται πρωτοσέλιδα τα επεισόδια στα γήπεδα, οι αγανακτισμένοι πολίτες που διαμαρτύρονται για τις ταυτότητες, οι εθνικιστές και οι ακροδεξιοί που επιτίθενται ή δολοφονούν όποιον τους ενοχλεί η φάτσα ή η δράση του, οι θεοσεβούμενοι που κάνουν γυαλιά καρφιά θέατρα και κινηματογράφους όπου παίζονται έργα τα οποία δεν συνάδουν με τα χρηστά ήθη.

Οφείλουμε ωστόσο να αναγνωρίσουμε ότι οι φανατικοί κάθε λογής αποτελούν τα υποχείρια θεσμών, κομμάτων ή προσώπων, όπως είχε συμβεί με τον αλήστου μνήμης μητροπολίτη Φλωρίνης Αυγουστίνο που αφόρισε τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο και τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι όταν γυριζόταν εκεί το «Μετέωρο βήμα του πελαργού». Κάθε φορά που θίγεται μια απατηλή υπερηφάνεια εκμεταλλεύονται την άγνοια και απευθύνονται στον ευάλωτο ψυχισμό και το ένστικτο, που έχουν καπαρώσει μόνιμη θέση στο βαγόνι των άμεσων ανακλαστικών, για να λειτουργήσει ως αντιστάθμισμα στο σύμπλεγμα της εθνικής μειονεξίας. Ο φανατικός βαδίζει με μετέωρο βήμα μεταξύ εγωτικής έπαρσης και επιθετικότητας, συγκεντρωτισμού και διάχυσης, αυταρχικότητας και διανοητικής κουφότητας. Ετσι, στο κέλυφος της πλασματικής ιδεολογικής αυτάρκειας και της απόλυτης αλήθειας, οι αξίες της αυθεντικότητας και της συλλογικότητας που αναπηδούσαν αβίαστα από το κοινό πλαίσιο αναφοράς καταλήγουν σε τέτοιες περιπτώσεις να είναι πολυτελή αξεσουάρ ενός ευφάνταστου ή ξιπασμένου μυαλού.

Ανέκαθεν ο φανατισμός μύριζε λιβάνι και μπαρούτι, πολλές φορές μάλιστα και τα δύο συνυπήρχαν αφού αναδίδουν τις ίδιες αναθυμιάσεις. Τα όρια μεταξύ πατριωτισμού, εθνοκεντρισμού και εθνικισμού όσο σαφή και ξεκάθαρα είναι στη θεωρία τόσο ρευστά και συγκεχυμένα προβάλλουν στην προσωπική οθόνη ορισμένων.

Στο σημερινό συλλαλητήριο, λοιπόν, καθώς θα ανεμίζουν οι πλαστικές σημαίες και τα συνθήματα θα δονούν τον αέρα ως οπτική ή ηχητική υπόκρουση στο αγωνιστικό φρόνημα, η αριστοτελική κάθαρση δεν θα έρθει με την ανάφλεξη του θυμικού. Ιαχές που μασκαρεύουν τη μιζέρια, υποσκάπτουν την ιεραρχία και την κατανομή ρόλων, στόματα που ωρύονται ή βελάζουν αντί να στρώνουν με διαλλακτικότητα το έδαφος της επικοινωνίας δεν διευκολύνουν την επίλυση του σκοπιανού. Η ελληνικότητα της Μακεδονίας δεν διακυβεύεται από ένα όνομα και καλό θα είναι οι υψιπετείς καταναλωτές του εθνοκεντρισμού να μάθουν ότι ο Μ. Αλέξανδρος ίδρυσε μια αυτοκρατορία χωρίς σύνορα και ότι ο αρχαίος πολιτισμός μεγαλούργησε όταν τα ξεπέρασε με τις αξίες που διέσπειρε ανά την οικουμένη.

Δημοσίευση από documentonews.gr

ΠΟΙΗΣΗ

ΜΑΝΑ

Μάνα.

Όνομα ουσιαστικό,

Γένους θηλυκού.

Αριθμού ενικού.

Πτώσεως κλητικής

Μάνα.

Ρήμα του ρήματος αγαπώ,

Φωνής ενεργητικής.

Εγκλίσεως οριστικής.

Χρόνου ενεστώτα.

Μάνα.

Άρθρο.

Προσωπικής αντωνυμίας.

Παθητικής μετοχής.

Διγενούς μονοκατάληκτου επιθέτου,

Μάνα.

Επίρρημα χρονικό.

Σύνδεσμος συμπλεκτικός.

Πρόθεση που φανερώνει τρόπο.

Επιφώνημα  για όλες τις χρήσεις.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

( Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή "Όπως το ψωμί") 

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Ε'ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ. ΜΑΛΕΜΕ
ΟΙ ΓΕΝΝΑΙΟΙ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΕΣ

Φίλες και φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
“Η Ε’ τάξη μαζεύει κάστανα στα Παλαιά Ρούματα”, ο τίτλος της επιμελημένης εργασίας των μαθητών της Ε’ τάξης του Δημ. Σχ. Μάλεμε, μέρη της οποίας φιλοξενήθηκαν στον Παιδότοπο της 20ης Ιανουαρίου τ.ε. “Οι Γενναίοι Πυροσβέστες”, ο τίτλος μιας άλλης εξίσου όμορφης, πλην όμως σε άλλο μήκος κύματος, εργασίας τους, μέρη της οποίας φιλοξενούνται σήμερα. Από εργασία σε εργασία και από έκδοση σε έκδοση (καθοριστική η βοήθεια της “αγαπημένης” τους κυρίας Πόπης Μαραγκουδάκη – Κελαϊδή, που μεταφέρει τα κείμενα και τις ζωγραφιές τους στον υπολογιστή) τα Πεμπτάκια του Μάλεμε, χάριν των οποίων υπάρχει και λειτουργεί ως δάσκαλος ο φίλος μου ο Μύρων Παναγιωτάκης. Πάντα καλοδεχούμενες οι “δημιουργίες” τους!

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος

Οι (πιθανοί μελλοντικοί πυροσβέστες) μαθητές και μαθήτριες: Γιώργος, Πέτρος, Θρασύβουλος, Πάμελα, Ειρήνη, Ντενίσα, Θοδωρής, Μιχάλης, Μαρία, Ανδριάννα, Μαρία, Τσβετελίνα, Κατερίνα, Γιώργος, Ελευθερίτσα.

Ποτέ δεν ξεχνάμε τους πυροσβέστες που έδωσαν τη ζωή τους όταν έσβησαν τις φωτιές στην Ελλάδα και αλλού όπως στους Δίδυμους Πύργους στις Η.Π.Α. στις 11 Σεπτεμβρίου 2001.
Αφού μιλήσαμε στην τάξη διαβάσαμε τα “σκέφτομαι και γράφω”, είδαμε βιντεάκια στον υπολογιστή μας, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να καλέσουμε τους πυροσβέστες στη μεγάλη αυλή του σχολείου μας, να μας δείξουν τον εξοπλισμό τους και εμείς να τους χαρίσουμε το πυροσβεστικό μας περιοδικό, τις κάρτες μας, το κολλάζ μας, τους σελιδοδείκτες μας και τα πυροσβεστικά μας αμαξάκια κατασκευασμένα από ανακυκλώσιμα υλικά.
Τους Ευχαριστούμε πολύ!!!
Δημοτικό Σχολείο Μάλεμε
Ε’ Τάξη 2017 – 2018

Eνα από τα πιο αγαπημένα επαγγέλματα όλων των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο είναι αυτό του πυροσβέστη και όλοι τους αγαπάμε.
Ο πυροσβέστης είναι πολύ δύσκολο επάγγελμα. Πρέπει να είσαι γενναίος και υπομονετικός για να είσαι πυροσβέστης. Ο πυροσβέστης μπορεί να σβήνει φωτιές και να σώζει ανθρώπους και ζώα. Μερικοί πετάνε με αεροπλάνα για να σβήνουν τις φωτιές.
Αν δεν υπήρχαν πυροσβέστες θα ήμασταν (Κρήτη) ένα κατακαμένο νησί. Μας βοηθάνε και στα τροχαία ατυχήματα γιατί απεγκλωβίζουν τους ανθρώπους.
Μαρία

Πριν λίγο καιρό η Μάνδρα Αττικής καταστράφηκε από τις πλημμύρες. Πολλοί άνθρωποι έχασαν τα σπίτια και τις περιουσίες τους. Σχολεία δεν λειτουργούν κανονικά ακόμα και το χειρότερο είναι ότι κάποιοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους.
Ομως οι πυροσβέστες ήταν εκεί κι έκαναν ό,τι μπόρεσαν κι έτσι γλιτώσαμε τα χειρότερα. Ολοι για ακόμα μια φορά τους θαύμασαν!
Ε’ τάξη

Εγώ θα ήθελα να δω από κοντά πυροσβέστες. Υπάρχουν και γυναίκες πυροσβέστες. Οι πυροσβέστες έρχονται και μετά από σεισμούς. Πάντως στη ζωή μου δεν χρειάστηκε ποτέ η Πυροσβεστική.
Μιχάλης

Οι πυροσβέστες έχουν μεγάλο εξοπλισμό στολές, κράνη, φακούς, τσεκούρια, σκάλες, σχοινιά, αυτοκίνητα, αεροπλάνα, ελικόπτερα, βάρκες και πολλά άλλα.
Ανεβαίνουν σε βουνά κατεβαίνουν σε πηγάδια, χρησιμοποιούν ανεμόσκαλες, ανοίγουν στοές σε ερείπια, βγάζουν ανθρώπους από ασανσέρ σε πολυκατοικίες ή φίδια απο διαμερίσματα.
Πάντα θαυμάζουμε τους πυροσβέστες όταν είμαστε στις παραλίες και βλέπουμε κοντά μας τα αεροπλάνα ή τα ελικόπτερα να χαμηλώνουν και να γεμίζουν νερό για να σβήσουν κάποια φωτιά.
Ολοι χειροκροτούν τους πυροσβέστες όταν πολλές φορές καταφέρνουν να βγάλουν ανθρώπους από κατεστραμμένα κτήρια μετά από σεισμούς. Σε αυτό βοηθούν και οι πυροσβεστικοί σκύλοι.

Το επάγγελμα του πυροσβέστη είναι επικίνδυνο γιατί πολλές φορές κινδυνεύει και η δική του ζωή.
Σώζει ζωές, σπίτια, δάση και περιουσίες.
Μόνο οι γενναίοι άνθρωποι γίνονται πυροσβέστες. Θα μου άρεσε να ήμουν πυροσβέστης αλλά είμαι μικρός ακόμα και μπορώ να αποφασίσω στο μέλλον.
Το Καλοκαίρι οι Πυροσβέστες έχουν πολλή δουλειά. Πρέπει όμως κι εμείς να προσέχουμε όταν ανάβουμε φωτιές στα δάση και στα χωράφια.
Ολοι προσπαθούν “ν’ ανοίγουν” τους δρόμους όταν ακούνε τις σειρήνες των πυροσβεστικών αυτοκινήτων γιατί ξέρουν ότι πάντα κάποιος κινδυνεύει.
Μπορεί το επάγγελμα του πυροσβέστη να φαίνεται εύκολο όμως στην πραγματικότητα είναι δύσκολο.
Όταν συμβαίνουν πλημμύρες, φωτιές, τροχαία ή Πυροσβεστική είναι πάντα εκεί για να μας σώζει. Είμαι πολύ χαρούμενη που η πυροσβεστική τους σώζει όλους και όλοι πρέπει να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Κατερίνα