ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ - ΣΑΒΒΑΤΟ, 24 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΛΑΜΠΟΥΝ σαν δάκρυα τα Χριστούγεννα, μας λέει στον τίτλο ενός ποιήματός του, ο Τόλης Νικηφόρου. Ενας μικρός Χριστός γεννιέται, γι? άλλη μια χρονιά μόνος στον κόσμο. Ενα μωρό που οι γονείς του δεν έχουν που την κεφαλήν κλίναι...

ΚΑΛΗΝ ημέραν άρχοντες κι αν είναι ορισμός σας/ Χριστού την θείαν γέννησιν να πω στ? αρχοντικό σας... Μην διώξετε κανένα παιδί, απ? αυτά που θα ?ρθουν σήμερα να σας πουν τα κάλαντ(ρ)α, στα σπίτια σας και στα μαγαζιά σας, καλοί μου φίλοι! Μην τους πετάξετε κατάμουτρα τη φράση «μας τα ?πανε άλλοι». Στα παιδιά που από μακριά φωνάζουν, ότι είναι παιδιά, μεταναστών, προπάντων, μην το πείτε. Το καθένα απ? αυτά μπορεί να είναι ο μικρός Χριστός. Καλά Χριστούγεννα!

ΔΥΣΚΟΛΑ, πολύ δύσκολα, για όλους τα φετινά Χριστούγεννα. Για πολλούς, ωστόσο, είναι πολύ πιο δύσκολα. Φτάνει μόνο ένα πιάτο φαγητό γι? αυτούς που δεν έχουν να φάνε; Φτάνει ένα αποφόρι που θα τους δώσουμε για να ντύσουν τη γύμνια τους; Πόσο ήσυχη μπορούμε να έχουμε τη συνείδησή μας ακόμα και όταν δώσουμε το πιάτο με το φαγητό, που θα το πετούσαμε στα σκουπίδια και το αποφόρι που έπιανε άδικα τόπο στην ξετρουλιαχτή με ρούχα ντουλάπα μας;

ΝΑΙ στην αλληλεγγύη, αλλά ακόμα πιο ηχηρό ναι στον αγώνα να μην γκρεμιστεί το κράτος πρόνοιας. Σαφής ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος στη χθεσινή κουβέντα που είχαμε με θέμα τα φετινά Χριστούγεννα της αδικίας...

ΕΔΩ το ασημένιο αστέρι με τη λατινική επιγραφή που βεβαιώνει ότι σ? αυτόν τον τόπο γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός από την Παρθένο Μαρία. Ακριβώς δίπλα η Αγία Φάτνη, που κατά την παράδοση είχε τοποθετήσει η Παναγία το θείο Βρέφος σε άχυρα για να ζεσταθεί τη χειμωνιάτικη εκείνη νύχτα. Μπροστά το Αλτάριο, που πάλι κατά την παράδοση ήρθαν οι ποιμένες και οι μάγοι για να προσκυνήσουν και άφησαν τα δώρα τους. Απο πάνω οι 53 κανδήλες, 19 των Ορθοδόξων, 17 των Λατίνων και 17 των Αρμενίων. Τα που είδαν τα μάτια μου στο Σπήλαιο της Γέννησης, στη Βηθλεέμ, κατά την επίσκεψή μου εκεί στις 27 του φετινού Αυγούστου. Αλλιώς τα είχα φανταστεί τα πράγματα όταν ήμουνα παιδί...

ΝΑ ΕΧΕΙ μόλις σταματήσει η βροχή, μια βροχή ευλογία θεού κι οι χωριανοί, πατούλιες - πατούλιες, να πηγαίνουν με τους λύχνους για την εκκλησία του Τιμίου Σταυρού. Η πρώτη νύχτα Χριστουγέννων που θυμάμαι. Πόσα χρόνια πέρασαν από τότε!
ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΜΕΝ Αλέξανδρον Παπαδιαμάντη: «Αλλ? ότε ο ιερεύς εξελθών έψαλε το 'Δεύτε ίδωμεν πιστοί που εγεννήθη ο Χριστός' τότε αι μορφαί των Αγίων εφάνησαν, ως να εφαιδρύνθησαν εις τους τοίχους. Ακολουθήσομεν, λοιπόν, ένθα οδεύει ο αστήρ, και ο κυρ Αλεξανδρής ενθουσιών έλαβε την υψηλήν καλάμην και έσεισε τον πολυέλαιον με τας λαμπάδας όλας ανημμένας». Από το διήγημα «Στο Χριστό στο κάστρο».

ΣΕ ΠΟΛΛΑ μέρη επικρατούσε το έθιμο της αγρύπνιας των Χριστουγέννων. Πίστευαν ότι εκείνη την άγια νύχτα ανοίγουν τα ουράνια και όποιος πρόφταινε να ζητήσει οτιδήποτε, πραγματοποιόταν η επιθυμία του. Δεν έπρεπε, όμως, να ζητήσει κάτι απρεπές ή ανόσιο ούτε και το αίτημά του να χρειαζόταν πολλή ώρα να ειπωθεί. Επρεπε να κρατά όσο κρατούσε το άνοιγμα του ουρανού γιατί μετά ήταν χωρίς αξία. Από το βιβλίο του Βασίλη Χαρωνίτη «Από τη Γέννα του Χριστού ως την Ανάστασή του» (παραβ. Βλαστός 37,79 4).

[...] «Ενας μικρός Χριστός γεννιέται/ μόνος στο κόσμο./ Ενας μικρός Χριστός που ζωγραφίζει θαμπά/ στο τζάμι δέντρα για τα παιδιά,/ καράβια για τα όνειρα,/ ένα παραμύθι της αγάπης για τους απελπισμένους,/ παραμονή και τα χιλιάδες φώτα της πλατείας/ στα μάτια του λάμπουν σαν δάκρυα».
Το ποίημα «Λάμπουν σαν δάκρυα τα Χριστούγεννα»
του Τόλη Νικηφόρου.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com/)

Χανιώτικα νέα (24.12.2011)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Παραμονές…Περιμένω…Παραμένω… Ένα παιδί που έλεγε τα κάλαντα, λίαν πρωί, μ’ ένα τριγωνάκι και τον φίλο του, κτυπώντας τις πόρτες και τα κουδούνια σε γειτονιές “σ’ ανήλιαγα στενά” και σπίτια χαμηλά που οι νοικοκυραίοι τους άνοιγαν -στο συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό τους- τις πόρτες τους! Αγουροξυπνημένοι κάποιοι, και μικρά παιδάκια φορώντας ακόμη τα πυτζαμάκια τους, κάποια από αυτά κρατώντας τ’ αγαπημένα τους κουκλάκια στα χέρια! Να μας κοιτούν μ’ ολάνοιχτα τα μάτια, κι εμείς με φωνή δυναμωμένη να αναγγέλουμε τον ερχομό Του!

«Χριστός γεννάται σήμερον εν Βηθλεέμ τη πόλει»!!!
Αξημέρωτα, μας έβρισκε το πρώτο φως στους δρόμους· σε μια επαναλαμβανόμενη συνήθεια που κάθε χρόνο την ξεκινούσαμε δειλά – δειλά, μα καθώς ο πρωινός Δεκεμβριάτικος αέρας μας ακούμπαγε τα πρόσωπα, γρηγορεύαμε τα βήματα, απελευθερώναμε τις φωνές μας και προχωρούσαμε και σε άλλες γειτονιές τριγύρω απ’ τη δική μας, και σε όσες περισσότερες μπορούσαμε, μη μας πιάσει το μεσημέρι!
Μακρινός ο απόηχος φωνών που εύχονται χαμογελαστά «Και του χρόνου, χρόνια πολλά», ειδικά τούτες τις ημέρες! “Αναμεμιγμένες” στις εικόνες – αναμνήσεις αλλιώτικων εποχών!
…Παραμονές της εορτής των Χριστουγέννων!
Ο Χριστός θα γεννηθεί!
Τούτη η αναμονή και προσμονή! Πέρα και μονάχη απαντοχή για πολλούς!
Και τούτα τα Χριστούγεννα, φέρνω στο νου όλους εκείνους που ζουν πια στους μακρινούς τόπους!
Γιαγιάδες και παππούδες, συγγενείς, φίλους και γνωστούς, έναν έναν και μία μία ξεχωριστά!
[Ζω και μαζί τους έως που θα ξανασυναντηθούμε…].
«Χαρά και μύρο της ζωής μου η μνήμη των ωρών…», έγραφε ο Αλεξανδρινός ποιητής!
Λόγια ταιριαστά τούτες τις δύσκολες εποχές, τις μετέωρες στον “άχρονο χρόνο” ημέρες που χρειαζόμαστε όσο ποτέ άλλοτε να προστρέξουμε σε εκείνα που μας δόθηκαν, που δεν πρέπει να αγνοούμε· στα αληθινά έχω την γνώμη!
Και φέτος που οι φωνές των παιδιών δεν θα ψάλλουν κάλαντα, μην σκιαχτείτε!
Ο Χριστός θα γεννηθεί!
Τούτη η αλήθεια των ημερών!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 23.12.2020)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

"ΘΟΥΚΙΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ - ΚΤΗΜΑ ΕΣ ΑΕΙ"

  

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 100 χρόνων από τις εκλογές του 1920, στις οποίες, ως γνωστό ο Ελευθέριος Βενιζέλος δεν βγήκε ούτε βουλευτής, η κυκλοφορία από τις13 Δεκεμβρίου στο Διαδίκτυο μιας σειράς τριών ηχογραφημένων επεισοδίων με αποσπάσματα της ιστορίας του Πελοποννησιακού πολέμου του Θουκυδίδη σε μετάφραση του Εθνάρχη, από το Ίδρυμα που φέρει το όνομά του, σε σκηνοθεσία της Έμμυς Παπαβασιλείου, με τον γενικό τίτλο “Θουκυδίδου Ιστορίαι -Κτήμα ες αεί”. “Ο ιστορικός Θουκυδίδης”, “Ο πολιτικός Περικλής” και “Μεταφραστής και πολιτικός”, οι τίτλοι των επεισοδίων, που είναι διαθέσιμα για δωρεάν ακρόαση μέσω της ιστοσελίδας και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης του Ιδρύματος. Για ένα έργο ενταγμένο στη σειρά των διαδικτυακών δράσεών του, που ξεκίνησαν τον περασμένο Απρίλιο, προκειμένου να συνεχιστεί η επικοινωνία στη δύσκολη περίοδο που διανύουμε λόγω κορωνοϊού, πρόκειται.

Έργο του “εμείς”, όπως «με λογισμό και μ’ όνειρο» το λειτουργεί, εδώ και 20 χρόνια ο γενικός διευθυντής του Ιδρύματος Νίκος Παπαδάκης και η περί ης ο λόγος σειρά που αναδεικνύει την πνευματική συνεισφορά του Ελευθερίου Βενιζέλου στην κατανόηση του πάντα επίκαιρου Θουκυδίδη. Ανοίγω παρένθεση. Ο Εθνάρχης, όπως γράφει ο Ν. Παπαδάκης στο έργο του “Ελευθέριος Βενιζέλος: ο άνθρωπος, ο ηγέτης”, «είχε την ακλόνητη πεποίθηση ότι ο Θουκυδίδης ήταν το κλειδί για την κατανόηση της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, ιδίως της δραματικής περιόδου στην οποία πρωταγωνιστούσε και ο ίδιος». Κλείνω την παρένθεση.

Χάρμα ακούειν τους ηθοποιούς Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, Κωστή Καπελώνη, Αλέξανδρο Λογοθέτη και Ανθούλα Μαρινάκη να ζωντανεύουν τους ρόλους (φιλική συμμετοχή Άννα Μακράκη Καρέλα, μουσική Λεωνίδα Μαριδάκη, μίξη ήχου Μανόλη Παπαδάκη, δραματουργική επεξεργασία και σκηνοθετική επιμέλεια Έμμυς Παπαβασιλείου) ξανά και ξανά. Και σ’ αυτούς τα αναλογούντα εύσημα, όπως βέβαια και στους επιστημονικούς συμβούλους της σειράς: Την αν. καθηγήτρια στο Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπ. Κρήτης Μελίνα Ταμιωλάκη, τον φιλόλογο προϊστάμενο Ιστορ. και Παλαιογραφικού Αρχείου του ΜΙΕΤ Αγαμέμνονα Τσελίκα και την υπεύθυνη Αρχείου και Βιβλιοθήκης του Ιδρύματος Χαρά Αποστολάκη.

«Εφ’ όσον χρόνον εκυβέρνησε τα δημόσια πράγματα εν καιρώ ειρήνης, ηκολούθει πολιτικήν σώφρονα και διετήρει την ασφάλειαν της πόλεως, η οποία υπ’ αυτόν ανήλθεν εις μεγίστην ακμήν και όταν ο πόλεμος επήλθεν, αυτός απέδειξεν ότι υπήρξεν ο ορθός εκτιμητής της δυνάμεώς της». Τα που έχει γράψει, μεταξύ των άλλων στο δεύτερο βιβλίο της Ιστορίας του για τον Περικλή ο Θουκυδίδης, που το έχει μεταφράσει ο Ελ. Βενιζέλος. «Η προσωπογραφία του Περικλέους […] θα ηδύνατο επιτυχώς να εφαρμοσθή και επί της ζωής και του χαρακτήρος του Βενιζέλου», γράφει στο “προοίμιον” του στην πρώτη έκδοση του έργου ο Δημ. Κακλαμάνος.

ΚΟΡΩΝΟΪΚΑ ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

«Εμβόλια θα φέρουνε οι μάγοι αντί δώρα/ ετούτα τα Χριστούγεννα στου Κοβητά τη μπόρα», μας λέει στην πρώτη σημερινή του μαντινάδα ο φίλος ιερωμένος. Σε ακόμα πιο αισιόδοξο κλίμα η δεύτερη, σαν συνέχεια της πρώτης: «Κι ο Άγιος Βασίλειος ελπίδες θα μοιράσει,/ πως μες στη νέα τη χρονιά η μπόρα θα περάσει». Από το στόμα σου και στου Θεού το αυτί, πάτερ!

«Αλλ’ την εκ της νόσου ταλαιπωρίαν επηύξησεν η συγκέντρωσις του πληθυσμού της υπαίθρου χώρας εντός της πόλεως. Οι νεωστί ιδίως εισελθόντες υπέφεραν περισσότερον. Διότι διά την έλλειψιν οικιών ηναγκάζοντο να ζουν εντός παραπηγμάτων πνιγηρών ως εκ του θέρους, και οι θάνατοι επήρχοντο εν τω μέσω μεγάλης αταξίας». “Θουκυδίδου Ιστορίαι” (βιβλίο Β’) σε μετάφραση Ελευθερίου Βενιζέλου. Περί συνωστισμού την περίοδο του λοιμού που έπληξε την Αθήνα στην αρχή του πελοποννησιακού πολέμου, ο λόγος. Δίχως σχόλια.

«Ο φόβος και η ελπίδα/ παίζουν τραμπάλα./ Ψηλά ο φόβος, χαμηλά η ελπίδα,/ ψηλά η ελπίδα, χαμηλά ο φόβος./ Άνθρωπος αδύναμος δηλώνω./ Τη μια με τον φόβο, την άλλη με την ελπίδα τραμπαλίζομαι./ Ο κορωνοϊός παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς το παιχνίδι/ γνωρίζοντας/ το δικό του τέλος/ και το μη τέλος του παιχνιδιού». Το ποίημά μου “Τραμπάλα” απ’ την ανέκδοτη ποιητική συλλογή “Ιχνηλατώντας” που προγραμματίζεται να κυκλοφορήσει διαδικτυακά σε ένα μήνα.

"Χανιώτικα νέα", Τρίτη, 22.12. 2020

ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ Β

"ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ": ΕΝΑ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑ

                                  

                                                             Γράφει ο Κώστας Καλαπανίδας*

    

Τη θρησκευτική παράδοση του τόπου του, όπως στάλα στάλα κάθισε στην ψυχή του, έτσι σίκλο σίκλο (κουβά κουβά) και την ανεβάζει, γήινη, καθάρια, άτρεπτη, και δροσίζει την ποίηση και τους αναγνώστες της, ο Βαγγέλης Κακατσάκης στα «Χελιδόνια του Μοναχού». Και το κατορθώνει χωρίς να … κατηχίζει τους πιστούς και εύπιστους, ούτε να προκαλεί τους ολιγόπιστους ή τους άπιστους. Όλοι στα «Χελιδόνια του Μοναχού» βρίσκουν αυτό που έγιναν και είναι και θέλουν να ξανακούσουν: Τις ιερές τελετουργίες οι πρώτοι, τις άσβεστες αναμνήσεις τους οι δεύτεροι,-«στην άλλη τάσσω ένα κερί σ’ εσένα την καρδιά μου.»

       Κανένας δε λησμονεί ούτε αρνείται. Ως και οι άμεσοι λειτουργοί του θείου (συν) ντάσσονται και συλλειτουργούν με τα χελιδόνια των τρούλων. Ως και οι «ανώνυμοι» συντοπίτες του άγιοι, που δεν τους αφιερώνουν ούτε μια λέξη τα Συναξάρια, κατεβαίνουν με τα βοσκοράβδια τους στις λειτουργίες, αόρατοι κι αόριστοι, κι αποχωρούν με την «απόλυση», χωρίς να μαθαίνουμε αν γεύτηκαν αντίδωρο. ( Με τι αγάπη και ευγένεια τους ανεβάζει στην ποίηση! )

       Η σύζευξη που πέτυχε, χωρίς να πέσει στην ευπώλητη τυπολατρεία του ζηλωτή, ούτε να κάνει τον έξυπνο με τη σοφία του, είναι ένα ευλογημένο κατόρθωμα, που ίσως το οφείλει στην- που άσκησε και ασκήθηκε-μεσότητα της ποίησης, που και αρμονία καλείται. Στίχος κοντός. λιγόλογος, αμέσως κατανοητός, γλώσσα ρυθμική, στρωτή, λαϊκή, δηλαδή άμεση, αφήνει το νόημα με τις απαραίτητες λέξεις να λειτουργεί μέσα μας. Δεν υπάρχουν εδώ, ούτε επιδιώκονται, αχλύ ονείρου, τάχα απομάγευση του κόσμου, εκφραστική μαγεία (προς τι;) αποδομήσεις και παραποιήσεις και τελικά σκόπιμες ακατανοησίες και… επαγγελματικές μεταφορικές εκφράσεις. όλα αυτά που εξασφαλίζουν (συν τις παρέες, τις εκδοτικές συμπαιγνίες και πληρωμένες διαφημίσεις) βραβεύσεις.

      Τα ποιήματα της συλλογής επιδιώκουν εξαρχής τη διήγηση και αναδιήγηση μικρών μονοσήμαντων περιστατικών και συμπυκνώνουν το νόημα και την ποιητική υπονόηση (ή συμβολισμό) με τη δεσπόζουσα, ή βασίλισσα λέξη ή φράση που συνήθως βρίσκεται στο τέλος. (Παραδείγματα: «λαμπρυνθώμεν», σελ, 15, «λευκό ράσο», σελ. 29, «η ονομαστική», σελ. 32, «άλληλα» σελ. 36, «χαμομήλι-φωνή», σελ. 37 κλ.π.

      «Τα Χελιδόνια του Μοναχού» είναι εντέλει ένα βιβλίο ειλικρινές, συνεπές στο στόχο του και χτίζεται με σεβασμό, ευγένεια και πλήρη συνέπεια και με κανένα τρόπο και λόγο τάχα καταγγελτικό και επαναστατικό. Το εκτιμώ πολύ γι’ αυτό που είναι και το επαινώ. Επαινώ και τον δημιουργό  του που μας έδωσε (ισχυρίζομαι!) ένα  ευγενικό κατόρθωμα, περνώντας  μέσα από συμπληγάδες αντιθέσεων, χωρίς να χάσει ούτε φτερό από την πτητική αρματωσιά του.

    ·       Δάσκαλος - ποιητής

ΠΟΙΗΣΗ

 ΤΑ ΣΠΟΥΡΓΙΤΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ

 

Όλα τα γύρω σπουργίτια, 

τις χειμωνιάτικες μέρες, 

στα παράθυρα του μοναστηριού. 

Εκεί διστακτικά, 

στο να χτυπήσουν 

ή να μη χτυπήσουν τα τζάμια, 

και τα σπουργίτια-πρόσφυγες

που έχουν καταφτάσει από τα πέριξ. 

 

Κάνουν στην άκρη τα γειτονάκια

να πάρουν πρώτα συσσίτιο 

τα ξενάκια.

Φτάνουν και περισσεύουν 

τα ψίχουλα που αφήνουν 

στα περβάζια οι μοναχοί,

σκέφτονται. 

 

Μεγάλη υπόθεση να είσαι 

σπουργίτι.  

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ 

( "Τα χελιδόνια του μοναχού", Κοινωφελές Ίδρυμα "Αγία Σοφία" - "Πυξίδα της Πόλης", Χανιά 2020)

* "Τα χελιδόνια του μοναχού" έχουν φωλιάσει με την έντυπη μορφή τους στα βιβλιοπωλεία, όλης της Ελλάδας από όπου μπορείτε να τα πάρετε.  Όποιος θέλει, ωστόσο,  μπορεί να απευθυνθεί και στο ΊΔΡΥΜΑ "ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ", για το Πρόγραμμα του οποίου "Βοήθεια στο Σπίτι", διατίθεται το βιβλίο. Πληροφορίες:  Μάρκος Σελλιανάκης,  τηλ. 2825071494 και 6970650973

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΜΑΡΙΑ ΒΟΓΙΑΤΖΑΚΗ -ΝΙΟΥΖΑ 

ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΕΣ, ΓΕΡΟ - ΧΕΙΜΩΝΑ!

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο! 

Τον ελληνικό χειμώνα, βεβαίως και τον φετινό παράξενο, λόγω κορωνοϊού, χειμώνα, που αρχίζει επίσημα από μεθαύριο, καλωσορίζει με τον δικό της μοναδικό τρόπο στον σημερινό Παιδότοπο η και φιλόλογοσ, γνωστή στους αναγνώστες μας, ποιήτρια και εικονογράφος  Μαρία Βογιατζάκη - Ντούζα. Το ένα καλύτερο από το άλλο τα ποιήματά της και ξεχωριστά τα "ιδιότυπα" εικονοκείμενά της. Όλα έχουν πολλά να πουν με τρόπο απλό, αλλά όχι απλοϊκό , στις σημερινές δύσκολες συνθήκες. Από καρδιάς οι ευχαριστίες μου, για την πρόθυμη γι' άλλη μια φορά ανταπόκρισή σου στην πρότασή μου, καλή μου φίλη! 

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους! 

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης 

δάσκαλος 

Ο γερο χειμώνας

 

Κι αν με λέν΄γερο χειμώνα,

εγώ νοιώθω παλικάρι

Κι έχω και τρεις γιους λεβέντες,

π' έχουνε περίσσια χάρη

 

Ο Δεκέμβρης μου, που είναι

πρωτοτόκι αγαπημένο,

φέρνει κρύο, φέρνει χιόνια

μα και δέντρο στολισμένο

 

Όλοι σας τον αγαπάτε

κι όσο κι αν σας βασανίζει,

τα Χριστούγεννα σαν έρθουν,

του ζητάτε, να χιονίζει

 

Τη σκυτάλη στο Γενάρη

-το μεσαίο γιο μου- δίνει,

που την πόρτα όλου του χρόνου

ανοιχτή σας την αφήνει

 

Κι ο Γενάρης μου θα φέρει

βροχές, κρύο και χιονιά,

μα αρχή καινούρια κάνει

μ' όμορφη Πρωτοχρονιά

 

Όλοι σας πολλά ζητάτε,

να σας πραγματοποιήσει,

λύπες και καημούς να διώξει,

τις χαρές να σας αφήσει

 

Στα παιδιά σας θα χαρίσει

των Ιεραρχών(Τριών) τη χάρη

και τη θέση του θα δώσει

στο κουτσό μου παλικάρι

 

Ο Φλεβάρης μου θ' ανοίξει

φλέβες για πολλά νερά,

μα συνήθως σας χαρίζει

και Καρναβαλιού χαρά

 

Με τον Κουτσοβλέβαρό μου,

λέτε αντίο στο χειμώνα

Και προσμένετε στον κάμπο

για την πρώτη ανεμώνα.

 

 

Ένας αλλιώτικος χειμώνας

 

Ήρθ' ο χειμώνας κι ηύρηκε

την πόρτα μας κλεισμένη

κι απ' έξω απομείνανε

φίλοι κι αγαπημένοι

 

Εκείνοι π' είναι τυχεροί

κι έχουν τη συντροφιά τους,

και δίχως τζάκι νιώθουνε

ζεστή να 'ναι η καρδιά τους

 

Μα όσοι πίνουν μοναχοί

της μοναξιάς ποτήρι

κι αν η φωτιά τριζοβολά,

δεν της βαστούν χατήρι

 

Υπομονή χρειάζεται

και αισιοδοξία

και όλα θα ξεπεραστούν,

αν έχουμε υγεία

 

Στο μήνα και στην εποχή

λέω, καλώς να 'ρθούνε,

μα μέρες ομορφότερες

σ' όλους μας να κρατούνε

 

Καλό χειμώνα να 'χετε,

όπου σας βρει η ευχή μου

Να 'στε υγιείς και δυνατοί,

λέω απ' την ψυχή μου

 

 

Γι' αυτούς, Θεέ μου...

 

Και για μεγάλους και μικρούς

εικόνα αγαπημένη

είναι, να δούνε το πρωί

την πόλη χιονισμένη

 

Να βγουν από τα σπίτια τους

ντυμένοι και κεφάτοι,

να παίξουν χιονοπόλεμο

ξένοιαστοι και χορτάτοι

 

Να φτιάξουνε χιονάνθρωπο,

να κυλιστούν στα χιόνια

κι ύστερα να γυρίσουνε,

να βρουν ζεστά σεντόνια

 

Μα είναι και πολλές ψυχές,

που τις τρυπά το χιόνι

κι ως το μεδούλι η παγωνιά

κι η πείνα τις λιγώνει

 

Σπίτι δεν έχουν και γωνιά,

να μπουν ,να ζεσταθούνε,

ούτε κρεβάτι, ούτε φαΐ

στους δρόμους που γυρνούνε

 

Γι' αυτούς, Θεέ μου, που η ζωή

κι η μοίρα δοκιμάζει,

στέλνε τον ήλιο την αυγή

ολημερίς να λιάζει

 

Κάτι χειμώνες μακρινοί

 

Ο χειμώνας όταν φτάνει, μέσ' τη σκέψη τριγυρνούν,

χίλιες δυο παλιές εικόνες, που οπίσω δεν γυρνούν

 

Πάει η σκέψη στο χωριό μου και ξυπνά πρωί-πρωί,

να ετοιμάσει με αγάπη της ημέρας το φαΐ

 

Είν' οι ώρες της γεμάτες, από χίλιες δυο δουλειές,

μα την πρώτη θέση έχουν ,τέτοια εποχή οι ελιές

 

Το λιομάζωμα έχει αρχίσει, χωριανοί έρχονται-πάνε,

καλημέρες, καλησπέρες χαμογελαστές σκορπάνε

 

Τις γειτονοπούλες βλέπει, που φοράνε τις ποδιές,

τις ελιές για να μαδήσουν, να τις κάνουν τσακιστές

 

Τα χωράφια είναι γεμάτα από ανθρώπους και φωνές,

που στο σήμερα γινήκαν αναμνήσεις μακρινές

 

Και περνά ωραία η μέρα, στο μικρό μου το χωριό

και πιο ωραία σαν ακούσει “Χιόνια στο καμπαναριό”

 

Θεία Γέννηση γιορτάζει με γονείς κι αγαπημένους,

που κι αν έφυγαν “ταξίδι”, δεν τους έχει ξεχασμένους

 

Γι' αυτό πάει στο κοιμητήρι, να ανάψει το καντήλι,

που εκεί τώρα γειτονεύουν συγγενείς,γνωστοί και φίλοι

 

Τ' όμορφό μου χωριουδάκι λιγοστεύει κάθε μέρα

κι είναι δύσκολο, ν' ακούσεις καλημέρα ή καλησπέρα

 

Μία μία του ρημάζουν, οι παλιές του ομορφιές

και του λείπουν οι λεβέντες, λείπουν και οι κοπελιές

 

Ο χειμώνας το γεμίζει θλίψη ,μα και μοναξιά,

γιατί λίγες καμινάδες μένουν αναμμένες πια

 

Μα...

Κι όπως ήταν κι όπως είναι, πάντα θα το αγαπώ,

μέχρι και εγώ το ΑΝΤΙΟ ΤΟ ΠΑΝΤΟΤΙΝΟ να πω

Ωσαννά

 

Στα γιορτινά στολίστηκαν σπίτια, πλατείες, δρόμοι,

μα ο Χριστός δε φάνηκε ,για να τα δει ακόμη

 

Στολίσαμε το δέντρο μας και λάμπει φωτισμένο,

μ' άχρηστο είν' ,αν της καρδιάς είναι σκοτεινιασμένο

Μέλι και άσπρη ζάχαρη δε θέλουν τα γλυκά μας,

αν πρώτα δε γλυκάνουμε μ' αγάπη την καρδιά μας

 

Μέρες γιορτών και ανθρωπιάς είναι, αυτές που θα 'ρθουν,

μα μήνυμα ανώφελο, όσο φτωχοί υπάρχουν

Και βέβαια...στο "ες αεί", θα ζουν δυστυχισμένοι,

μα ας μην αφήσουμε γιορτές, να μείνουν πεινασμένοι

Χανιώτικα νέα  (Σάββατο, 19.12.2020)