ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ Β

 8o ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ 

ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΤ1 ΠΕΤΑΞΑΝ  "ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ"

Την Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2021 οι μαθητές του Στ΄1 του 8^ου Δημοτικού Σχολείου Χανίων και η δασκάλα τους κ. Κλεάνθη Κουκουράκη συναντήθηκαν διαδικτυακά με το γνωστό δάσκαλο, λογοτέχνη και ποιητή, Βαγγέλη Κακατσάκη με  αφορμή την έκδοση της νέας ποιητικής του συλλογής, ‘’Τα Χελιδόνια του Μοναχού’’. Η δράση αυτή έγινε στα πλαίσια των γενικότερων δράσεων που υλοποιεί το σχολείο και στοχεύει στην ολόπλευρη καλλιέργεια των μαθητών, στη μετάδοση αξιών και στην καλλιέργεια του πολιτισμού. Οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν με τον Δάσκαλο-Λογοτέχνη και Ποιητή Βαγγέλη Κακατσάκη και να γίνουν μέτοχοι και κοινωνοί μιας ποίησης αγνής, αυθεντικής, έντονα συγκινησιακής, με βαθιά νοήματα, αλληγορίες και σύμβολα, εικόνες και βιώματα θρησκευτικού βίου, ήχους και αρώματα της φύσης που τροφοδοτούν την ψυχή του αναγνώστη με ομορφιά, λυρικότητα, αγαλλίαση και αισθαντικότητα. 

Οι μικροί μαθητές με εμφανή τη χαρά και τον ενθουσιασμό στα πρόσωπά τους, παρουσίασαν ένα πλούσιο διαθεματικό σχέδιο βασισμένο σε ποίημα της συλλογής, το οποίο είχαν δουλέψει συνεργατικά με την καθοδήγηση της δασκάλας τους, καθώς και κατασκευές που εμπνεύστηκαν από τη ανάγνωση της συλλογής. Τα ‘’Χελιδόνια του Μοναχού’’  φώλιασαν στις καρδιές των παιδιών και πυροδότησε τη δημιουργικότητα και φαντασία τους, καθώς η αγνή και καθάρια ποίηση του Βαγγέλη Κακατσάκη με την οποία ήρθαν σε επαφή, τα ενέπνευσε και τα ώθησε να δημιουργήσουν και αυτά με τη σειρά τους τα δικά τους έργα.

 Μετά την παρουσίαση της εργασίας τους, είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν με το Δάσκαλο και Ποιητή, Βαγγέλη Κακατσάκη, να του υποβάλουν ερωτήσεις και απορίες και να τον γνωρίσουν καλύτερα. Ήταν μια πραγματικά όμορφη και συγκινητική ποιητική συνάντηση με έναν πνευματικό άνθρωπο του τόπου μας και Δάσκαλο με αστείρευτο ταλέντο και αγάπη για το παιδί και τον ΣυνΑΝΘΡΩΠΟ.

Στην όμορφη αυτή πρωτοβουλία και δράση του 8^ου Δ.Σχ. Χανίων συμμετείχε και η Συντονίστρια Εκπαιδευτικού Έργου, κα Αθηνά Ντούλια, που παρακολούθησε την εξαιρετική δουλειά των παιδιών καθώς και η Διευθύντρια της Α/θμιας Εκπαίδευσης Χανίων, κα Κασσωτάκη-Ψαρουδάκη που μίλησε με τα πιο ζεστά λόγια στους μαθητές για το έργο του κ. Κακατσάκη.

 Ευχαριστούμε θερμά τον ποιητή και Λογοτέχνη Βαγγέλη Κακατσάκη που ανταποκρίθηκε για άλλη μια φορά στο κάλεσμα μας και είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε μαζί του, να τον απολαύσουμε και να γνωρίσουμε ένα έργο σημαντικό με φιλανθρωπικό χαρακτήρα, καθώς τα έσοδα από τις πωλήσεις του διατίθενται για τις ανάγκες του Προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι» του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Αγία Σοφία». Μια πολύ όμορφη ποιητική συλλογή που πραγματώθηκε με την ευγενική υποστήριξη της Οικογένειας Γεωργίου Χαρ. Παπαδάκη.

(Από το 8ο Δημ. Σχ. Χανίων) 

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

 ΟΤΑΝ ΦΥΣΑ Ο ΕΦΗΒΟΣ ΑΝΕΜΟΣ

«“Ξεχύθηκε” λοιπόν ο νους μας και ταξίδεψε στα χρόνια της νιότης μας. Με “όχημα” την πένα του Αντρέα, που περιγράφει τόπους, χαρακτήρες και καταστάσεις. Και η περιγραφή του μοναδική. Δεν προσπάθησε να διανθίσει τη γραφή του με όμορφα λόγια, παρά μόνο με ό,τι ακριβώς αισθανόταν. Ήταν για άλλη μια φορά ο εαυτός του. Με γλώσσα απλή απόθεσε στα χέρια μας όλη τη νιότη μας κι ένα κομμάτι από την ψυχή του. Εξέθεσε τα γεγονότα και περιέγραψε χαρακτήρες με μια παρθένα ματιά, ένα είδος αθωότητας». Τα που έγραψε μεταξύ των άλλων ως επίλογο των 25 κεφαλαίων που καταλαμβάνουν 300 περίπου σελίδες του βιβλίου “Ιστορίες από την Κίσσαμο” του Ανδρέα Μαρολαχάκη, που κυκλοφόρησε πέρυσι, εν μέσω κορωνοϊού, η συμμαθήτρια του συγγραφέα στο Γυμνάσιο Κισσάμου Φρίντα Μαράκη. «Με μετέφερε πίσω στη μαθητική μας ζωή, σ’ ένα κόσμο που ασήμαντα ή και σημαντικά που ζήσαμε αποτέλεσαν ένα μοναδικό χθες που σήμερα νοσταλγικά αναπολούμε. Ξαναζωντάνεψαν εικόνες, μορφές του χθες που ήταν μισοσβησμένες και αποθηκευμένες στο βάθος του μυαλού μου». Τα που έγραψε μεταξύ των άλλων, προλογίζοντας το ίδιο βιβλίο ο συμμαθητής τους Γιώργος Τσιμπογιάννης. Δικαιωματικά πρώτα σ’ αυτούς ο λόγος!..

«Ο Ανδρέας Μαρολαχάκης γεννήθηκε στη Βέροια όπου τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο. Στη συνέχεια έζησε στην Κίσσαμο του Ν. Χανίων, όπου τελείωσε το εξατάξιο Γυμνάσιο Καστελίου. Σπούδασε τουριστικές επιχειρήσεις στο ΤΕΙ Λάρισας. Δούλεψε ως ξενοδοχοϋπάλληλος και ίδρυσε δικές του επιχειρήσεις στον τουρισμό, στην εμπορία και κατασκευή ρούχων, στις εισαγωγές και εξαγωγές ρούχων. Είναι παντρεμένος με δυο παιδιά και ζει από επιλογή σε ορεινό χωριό της Ημαθίας. Αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο του. Έχει προηγηθεί το “Ιστορίες στο Κακοσούλι” που κυκλοφόρησε το 2018. Τα διηγήματα και στα δύο βιβλία αποτελούν προσωπικές αναμνήσεις του από την παιδική το πρώτο και από την εφηβική του ζωή το δεύτερο». Αυτά σύμφωνα με το… “φτερό” του βιβλίου, στα οποία, νιώθω την ανάγκη να συμπληρώσω ότι τον “γνώρισα” στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ως μαθητή Γυμνασίου, στο Οικοτροφείο Αρρένων Κισσάμου (όπου ήμουν υπεύθυνος για τα παιδιά της Τεχνικής Σχολής) επί εποχής Ειρηναίου Γαλανάκη (αναφέρεται ονομαστικά σ’ εμένα στο διήγημά του “Η γιορτή των Χριστουγέννων στο Οικοτροφείο”) και ότι τον ξαναείδα πρόπερσι (14 Μαΐου 2018) στη Βέροια, στην εκδήλωση που διοργάνωσαν για την ποίησή μου το “Εκκοκκιστήριο Ιδεών” και ο Σύλλογος Κρητών Ημαθίας, στην οποία βοήθησε τα “μάλα”.

Ο Ανδρέας ήταν “μοναδικός” ως έφηβος, είναι “μοναδικός” και ως συγγραφέας… Μια απ’ τις πολλές φράσεις που σημείωσα στο περιθώριο του βιβλίου, ενώ διάβαζα “απνευστί” με το μολυβάκι πάντα στο χέρι, τις Ιστορίες του. Κι αμέσως μετά: «Και γιατί ξέρει να χρησιμοποιεί συγκινησιακά τη γλώσσα σε βαθμό υπέρτατο». Ήταν στο τέλος του διηγήματος “Πσιπσής”, το οποίο παραθέτω και σαν δείγμα γραφής: «Η ανίατη αρρώστια του ήταν σε προχωρημένο στάδιο. Συνέχιζα να τον επισκέπτομαι κάθε απόγευμα για όλες τις μέρες που ήμουν στην Κρήτη, μέχρι που μια μέρα η Ελευθερία, η γυναίκα του, μου είπε πως δεν ήθελε να με δει. Έμεινα για λίγα λεπτά άφωνος, δεν πίστευα σ’ αυτό που άκουγα. Μέχρι που κατάλαβα πως δεν ήταν ότι αυτός δεν ήθελε να με δει, αλλά απλά δεν ήθελε να τον βλέπω εγώ στην κατάσταση που ήταν. Οι γονείς, οι συγγενείς κι οι καθηγητές τον φώναζαν Μανώλη. Τα “λουλούδια” της παρέας μας κι εγώ τον φωνάζαμε “ΠΣΙΠΣΗ”! Υ.Γ.: Όλοι οι φίλοι μου, έγραφαν το όνομά του ως Ψιψής! Σ’ ένα σημείωμα που μου έστειλε κάποτε υπέγραψε ως ΠΣΙΠΣΗΣ κι από τότε το υιοθέτησα κι εγώ!» Να το μαρολαχάκειο ύφος που είναι αντανάκλαση του μαρολαχάκειου ήθους… Στη μνήμη των συμμαθητών μας που “έφυγαν” και στη μνήμη της μητέρας του Ελευθερίας, αφιερωμένο το βιβλίο…

Ένα βιβλίο γραμμένο με νοσταλγία και χιούμορ που ανασταίνει μια ολόκληρη εποχή σε μια ορισμένη περιοχή και όχι μόνο, με πρωταγωνιστή τον έφηβο άνεμό της, είναι σε… τελευταία ανάλυση οι “Ιστορίες από την Κίσσαμο”, του Μαρολαχάκη. Ένα βιβλίο που διαβάζεται «κομμάτι – κομμάτι», σαν ξεχωριστά διηγήματα μα και συνολικά σαν μυθιστόρημα, με αρχή, μέση και τέλος και πρωταγωνιστή πάντα τον ίδιο έφηβο άνεμο. «Καμιά φάση της ζωής μας δεν μπορεί να συγκριθεί με την εφηβεία». Συμφωνώ μαζί σου, όπως το γράφεις στην αρχή της ιστορίας «Εκδρομές σε Νωπήγεια, Φαλάσαρνα», Ανδρέα. Τα παιδικά και τα εφηβικά μας χρόνια, έτσι όπως εσύ τόσο παραστατικά και αληθινά τα έχεις περιγράψει στα δυο μέχρι τώρα βιβλία σου είναι ο ορισμός της πατρίδας. Τι καλά να έμπαιναν και τα δυο βιβλία σου τα σχολεία μας, σαν ελεύθερα αναγνώσματα!
Τι καλά, λέω τώρα, να διάβαζες εσύ (λέω τώρα) στα σημερνά “Λυκειόπουλα της Κισάμου” κάποια απ’ τα διηγήματά σου και να κουβεντιάζατε γι’ αυτά!

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 22.1.2021)

ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ Β

«ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ»  ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ  ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ

Γράφει ο Σταμάτης Αποστολάκης

Όντως πολλές και ενδιαφέρουσες οι πρόσφατες εκδόσεις. Ξεκινούμε από του εκλεκτού μας συναδέλφου Βαγγέλη Κακατσάκη την έντυπη πλέον, Β’ έκδοση, της πολυπαινεμένης και δίκαια, ποιητικής συλλογής του: “Τα χελιδόνια του μοναχού”. Επαινούμε και συγχαίρουμε τις Εκδόσεις: Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης: “Πυξίδα της Πόλης”, του ξεχωριστού μας φίλου Μαθιού Φραντζεσκάκη, και γι’ αυτή του την έκδοση και βέβαια την οικογένεια του αείμν. Γεωργ. Κ. Παπαδάκη, για την ευγενική τους υποστήριξη, οικονομικά. Χρέος μας κι ας έχομε την ψηφιακή, της συλλογής μορφή, να φροντίσουμε και για της παρούσας έκδοσης το τόσον καλαίσθητο αντίτυπο, αλλά και για μικρή μας έστω, ενίσχυση του Ιδρύματος “Αγ. Σοφίας”, με τις τόσες καθημερινά, ανάγκες του.
Βαγγέλη, πάντα άξιος! Τ’ αξίζεις, γι’ αυτό και σε τιμούμε όλοι!

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ  Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 18. 12.2020)

Συνεχίζουμε και ολοκληρώνουμε σήμερα, με την παρουσίαση δύο εκλεκτών συναδέλφων έργα. Το πρώτο, είναι η γνωστή “τοις πάσι”, ποιητική συλλογή “Τα Χελιδόνια του Μοναχού”, του φίλτατου Βαγγέλη Κακατσάκη έργο, στη δεύτερη οριστική έκδοσή του. Για το έργο, γράψαμε από τους πρώτους στη στήλη μας αυτή, και δεν θα επανέλθουμε. Θα σιγοψιθυρίσουμε μόνο, «Των Ειρηναίων» (σελ. 39) την ευχή: «…Ν’ αργήσει η ώρα,/ που θα βρεθούνε για πάντα μαζί,/ Μόνο αυτό ζητά ο Παππούς/ από το Θεό/ περισσεύουν οι ανάγκες/ των ζώντων», και επίκαιρα θα χαρούμε ξανά, των σελ. 66-68, “τα Χριστουγεννιάτικα” της συλλογής: “Χριστούγεννα”, “Χριστουγεννιάτικο τραπέζι” και “Άγιος Βασίλης έρχεται”, μ’ όσα σηματοδοτούν οι μετρημένες λέξεις των:
Αγαπητέ Βαγγέλη, πάντα άξιος και να ‘σαι βέβαιος, πως το νέο σου αυτό έργο, πολλά σκαλιά στση ποίησης το θρόνο σ’ ανέβασε. Θέλω να γίνει αυτό το έργο, απόκτημα σ’ όλες τις βιβλιοθήκες!

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ  Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 25. 12.2020)

 

 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΜΥΣΤΙΚΑ... ΠΙΣΣΑ ΟΛΟΜΑΥΡΗ ΣΤΟ ΔΕΡΜΑ! 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

Υπάρχουν μυστικά που έχουν τη δύναμη να ξεκουφίζουν τις ψυχές εκείνων που τα κρατούν επτασφράγιστα, μέρα τη μέρα, κάθε στιγμή, κάθε ξημέρωμα, κάθε σούρουπο, ολάκερη ζωή…

Κάποια από αυτά, κυρίαρχα και αφέντες ύπουλοι καταλαμβάνουν τη σκέψη, τα “συναισθήματα”, τη θωριά εκείνων που τα σηκώνουν, πίσσα ολόμαυρη πάνω στο δέρμα τους, μέσα στην καρδιά τους, την αναπνoή τους!

…Υπάρχουν μυστικά – μυστήρια τέρατα, στυμφαλίδες όρνιθες (ανθρωποφάγα πουλιά με χάλκινα ράμφη, νύχια και φτερά), που καταδυναστεύουν και κατασπαράζουν τον νου…
Yπάρχουν μυστικά που κι αν τάφηκαν μαζί με το σώμα, βαθιά μέσα στη γη συνεχίζουν και κατατρώγουν και λιώνουν το κορμί που μια ζωή ολάκερη τα κουβαλούσε βαρύ φορτίο ασήκωτο! «Χους εις χουν», μα αυτά επιμένουν να κυκλοφορούν μες στο μεδούλι, να τριβελίζουν στις… “αρτηρίες”(!) των απομειναριών της αλύτρωτης ψυχής!!!

Ενα τέτοιου είδους μυστικό αυτό της Σοφίας Μπεκατώρου! Με “όνομα και επίθετο” που ουρλιάζει την αηδία, την απέχθεια, την… αλήθεια πίσω από τους “φερετζέδες” και τις “καθώς πρέπει” μάσκες που φορούν οι δράστες, οι δυνάστες, οι θύτες, οι τιποτένιοι και οι ελεεινοί τούτης της πλάσης!

Ανθρωποι κι αυτοί της διπλανής πόρτας που… βρίσκονται παντού και ασελγούν εκεί “όπου τους παίρνει”· κυρίως σε αδύναμους και αδύναμες, που εν γνώσει τους στοχεύουν!
Όλα τα παραπάνω, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από αλήθειες που όλοι γνωρίζουν ή υποψιάζονται ή προσπερνούν όταν τις αντιλαμβάνονται(!!).

Αλήθειες βγαλμένες από τα πλαστικοποιημένα σήριαλ, τα ιλουστρασιόν περιοδικά, τις διαφημιστικές ρεκλάμες που πουλούν σάρκα και “αίμα”!

Αλήθειες των γραφείων, των στίβων, των γηπέδων, των επιχειρήσεων, των Διευθύνσεων, των Πανεπιστημίων, των…, των…! Αλήθειες που ξεπετάγονται από τα παιχνίδια εξουσίας· όπου οι εξουσιαστές “επιτηδευμένα” ή ανεπιτήδευτα “ασελγούν” επειδή αυτό αρέσκονται να κάνουν.

…Ενα τέτοιου είδους μυστικό κατέτρωγε τη Σοφία και χρειαζόταν δύναμη πολλή η δημοσιοποίηση του! Kαι τη διάβασα και την είδα στο video! Τα λόγια της, την ψυχή της· ο θυμός και το μαχαίρι που μπήγεται ολοένα στην πληγή εκείνης-εκείνου που ως θύμα ζει με τους εφιάλτες του εσαεί!.

Το μυστικό της, δεν θα το φάει η μαύρη γης!

Η γενναία της εξομολόγησή μακάρι να αποτελέσει την απαρχή για το τέλος εκείνων των συμπεριφορών που ντροπιάζουν την ανθρώπινη υπόσταση!

Χανιώτικα νέα, Τετάρτη, 20.1.2021)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΟΙΚΟΠΕΔΟ ΠΑΝΤΑΧΟΘΕΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ

«Πάντως με το να είναι η κεντρική θεότητα θηλυκιά, εκεί να δεις φούμαρα τα εγκόσμια τα θηλυκά της Κρήτης. Και μιλάμε για πολύ ύφος και τσαμπουκά, που τέτοια πουλάς, μόνο άμα έχεις το μέσον στα κεντρικά του ουρανού -εκτός αν έτσι τους είχε προκύψει από κατασκευής. Της Μινωίτισσας γυναίκας το ‘λεγε η ψυχάρα της. Πρώτο τραπέζι πίστα γούσταρε και καθότανε στα δημόσια θεάματα και άνευ μινωικού συζύγου από κοντά, κι άμα λάχαινε χτύπαγε από κυνήγι αγριόχοιρου μέχρι ταυροκαθάψια». Ένα μικρό απόσπασμα από το κεφ. “Μινωικά Θρησκευτικά” της ενότητας “Μινωικός πολιτισμός” από το 370 σελίδων ιδιαίτερα επιμελημένο βιβλίο του Γήση Παπαγεωργίου “Οικόπεδο πανταχόθεν ελεύθερο” που κυκλοφόρησε με το τέλος της περασμένης χρονιάς από τις εκδόσεις “Εικοστός Πρώτος” και “πραγματεύεται” την Ιστορία της Κρήτης, από τον Μίνωα, μέχρι την Ένωση με την Ελλάδα. Για μια πρώτη γεύση με το “γήσειον ύφος” που αντανακλά το “γήσειον ήθος”, όπως έγραψα προ καιρού (7.10.2020) στη στήλη παρουσιάζοντας τα δυο ιστορικού περιεχομένου βιβλία του το “Ελλάς χάρηκα” και “Ελλάς χάσαμε”.

Και ιστοριογράφος, “ειδικής κοπής”, βέβαια, ο ιδιαίτερα γνωστός ως σκιτσογράφος αλλά και ως μελετητής – ερευνητής – συγγραφέας των Ελληνικών Φάρων και της Ελληνικής Φορεσιάς, Γήσης Παπαγεωργίου. Χάριν της Κρήτης στη συγκεκριμένη περίπτωση. “Κρηταγενείς”, βλέπετε, η γυναίκα του η Κατερίνα και τα δυο τους παιδιά, ο Φίλιππος και ο Κωνσταντίνος, στους οποίους αφιερώνει το περί ου ο λόγος πόνημά του. Κρητολάτρης, ας μου επιτραπεί ο όρος, με κρη(ι)τική, βεβαίως, ματιά, ο ίδιος. “Οικόπεδο πανταχόθεν ελεύθερο” γι’ αυτόν, άμα τη εμφανίσει της, στους αιώνες των αιώνων η Νήσος μας. Αφήνει να εννοηθούν τα μύρια όσα μ’ αυτές τις τρεις λέξεις ο Γήσης…

Σαν μυθιστόρημα… Διορθώνω! Καλύτερα και από μυθιστόρημα διαβάζεται η Ιστορία της Κρήτης, έτσι όπως ο Γήσης, έχοντας υπόψη του τις προηγηθείσες σχετικές συγγραφές του Στέφανου Ξανθουδίδη, του Ιωάννου Δ. Μουρέλλου, του Θεοχάρη Δετοράκη, των Γιάννη Χρηστάκη – Γιώργου Πατεράκη και του Νίκου Ψιλάκη, αλλά και πολλές άλλες πηγές, όπως και την “πολύτιμη συνεργασία” του “κρηταγενούς” ανηψιού του Τάσου Σακελλαρόπουλου, με τον δικό του μοναδικό τρόπο σύνθεσε. «Λαγαρό σαν και το πνεύμα του ίδιου του Γήση, με λόγο ζωντανό, προφορικό, τούτο το ιστορικό ευθυμογράφημα σφύζει από αγάπη για τη μεγαλόνησο (ιδιαίτερη πατρίδα της αγαπημένης του συζύγου Κατερίνας και των παιδιών τους) από αγάπη για την Ελλάδα, από σεβασμό σε σύμβολα, πρόσωπα και ιστορικά γεγονότα, έχοντας ταυτόχρονα τις απολαυστικές εκείνες δόσεις (αυτο)κριτικής και (αυτο)σαρκασμού που χρειάζονται για να μη γίνεται ο πατριωτισμός σοβινισμός, ο σεβασμός προσωπολατρεία, η πίστη κι αφοσίωση μισαλλοδοξία». Τα που έγραψε, μεταξύ των άλλων, σχετικά με τούτο το ξεχωριστό δημιούργημα, η έχουσα την “κειμενική επιμέλεια και φροντίδα” Φωτεινή Πίπη («που κι αυτηνής κρατάει εν μέρει η σκούφια της από την Κρήτη») στο Βιβλίο των Προσώπων (φέις μπουκ). Συνυπογράφω συγχαίροντας. Και στην παρουσίαση, σύντομα, μόλις το επιτρέψουν οι συνθήκες της μοναδικής στο είδος της Ιστορίας του Νησιού μας στα αγαπημένα σου-μας Χανιά, Γήση, με το καλό!

ΚΟΡΩΝΟΪΚΑ ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ 

«Θα το λέμε κάποτε σαν παλιό παραμύθι./ Μια φορά κι έναν καιρό/ στη γη μας έπεσε θανατικό./ Και φοβόταν ο άνθρωπος τον άνθρωπο/ Στους έρημους δρόμους περπατούσαμε/ με ασπίδες στα χείλη/ στον αόρατο δράκο πασχίζοντας/ να φράξουμε την πύλη./ Κλειδωνόμαστε στα σπίτια μας./ Και κάθε τόσο ανεβαίναμε στις ταράτσες/ να ξανοίγουμε το βλέμμα στον ορίζοντα./ Ο ουρανός είχε γεμίσει σύννεφα/ από χαμένες ανάσες. / Και τα σύννεφα όλο έστελναν βροχή/ στα μάτια μας.// Στο τέλος του παραμυθιού/ καρτερούσε το όνειρο./ Κι ήταν το μόνο που μας έσωνε.» Το ποίημα “Σαν παλιό παραμύθι” της Νάνσυς Δανέλη. Ειδικά γραμμένο για τα “Κορωνοϊκά”…

Ωστόσο ο κορωνοϊός δεν λέει να φύγει. Την έχει καταβρεί και αρέσκεται να μας βλέπει να τον φοβούμαστε και να μας αλλάζει συμπεριφορές αν μη τι άλλο. Και σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο.

«Παραπονιέσαι κοπελιά, που γάμο σου ‘χω τάξει,/ τα σχέδιά μας δυστυχώς έχει ο ιός αλλάξει», μας λέει στην πρώτη σημερινή μαντινάδα της η Νεκταρία. Για να συνεχίσει στη δεύτερη: «Όσο υπάρχει κορωνιός, κερά μου δεν μπορούμε/ στην εκκλησιά της Παναγιάς που θες να παντρευτούμε». Μασάει όμως… η κοπελιά ταραμά; «Ο κοβητάς τη σχέση μας δε θα την καταστρέψει/ ο δήμαρχος, αν θες κι εσύ μπορεί να μας παντρέψει», η απάντησή της, διά της Νεκταρίας.

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 19.1.2021)

ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ Β

 

ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΤ1 ΤΟΥ 8^ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ

                 «ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ»* 

Την  Πέμπτη 21  Ιανουαρίου 2021  το ΣΤ1 τμήμα  του 8ου Δημοτικού Σχολείου θα υποδεχτεί στην του τάξη τον γνωστό δάσκαλο – λογοτέχνη Βαγγέλη Θ. Κακατσάκη προκειμένου να υλοποιήσει δράσεις ποίησης. Οι δράσεις  θα γίνουν  σε συνεργασία με την Συντονίστρια Εκπαιδευτικού Έργου  κ. Αθηνά Ντούλια. Οι μαθητές και οι μαθήτριες του τμήματος θα διαπραγματευτούν την τελευταία ποιητική συλλογή  του κ. Κακατσάκη "Τα χελιδόνια του μοναχού" που κυκλοφόρησε πρόσφατα και σε έντυπη μορφή. Η έκδοση του εν λόγω βιβλίου έγινε με την ευγενική υποστήριξη της Οικογένειας Γεωργίου Χαρ. Παπαδάκη και τα έσοδα από τις πωλήσεις του διατίθενται για τις ανάγκες του Προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι» του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Αγία Σοφία»

Από το 8^ο Δημοτικό Σχολείο Χανίων

* Να σημειωθεί ότι στις 21 Δεκεμβρίου 2020 "ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ" είχαν ... πετάξει για το άλλο τμήμα (ΣΤ2) του ίδιου σχολείου... 

ΠΟΙΗΣΗ

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ*  

                       

 

 

Κοιτάζω ξανά και ξανά τη φωτογραφία.

Στον κήπο μιας γειτόνισσας ήταν.

Άνοιξη του ’60. Ντυμένοι στην τρίχα

με τ’ αμερικάνικα αποφόρια.

Ο πατέρας στα πενήντα ένα του χρόνια.

Με μια αδιόρατη θλίψη στα μάτια.

Η μητέρα στα σαράντα παρά ένα.

Στητή σαν λαμπάδα.

Εγώ στα δώδεκα.

Με το καπέλο στο αριστερό χέρι.

Ο Αντώνης στα δέκα.

Σε στάση προσοχής^. έτοιμος για παρέλαση.

Η Στέλλα στα εφτά.

Με τα χέρια σταυρωμένα στην κλαρωτή φούστα.

Η Χρυσούλα στα δύο.

Κολλημένη στο φουστάνι της μητέρας.

 

Κύλησε πολύ νερό από τότε στην Αναβάλουσα

και στους άλλους χειμάρρους του χωριού.

Οι γονείς έχουν φύγει.

Εκεί οι άνθρωποι δε χρειάζονται ρούχα.

Εμείς συνεχίζουμε.

Πολύ μακρινός ο κήπος της γειτόνισσας…

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ ("Όταν γίνεις ποίημα", Εκδ. Πυξίδα της Πόλης, Χανιά 2013) 

* Σήμερα για τον Αντώνη

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΣΤ2 ΤΑΞΗ 8ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ 

ΜΑΖΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ 

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο! 

Στον απόηχο της επίσκεψής μου, παραμονές Χριστουγέννων ( 21.12.2020) στην ψηφιακή τάξη του Στ2 τμήματος του 8ου Δημ. Σχ. Χανίων, μέσω τηλεδιάσκεψης ο σημερινός Παιδότοπος, όπου φιλοξενείται ένα μέρος μόνο από το υλικό που μου έστειλαν δάσκαλος και μαθητές. Επιπρόσθετος προβληματισμός για μένα ο τίτλος που θα έβαζα, δεν το κρύβω, από τους πολλούς που έρχονταν στο μυαλό μου. Κοινός παρονομαστής όλων τους, ωστόσο, αυτός που πρότεινε, εμμέσως πλην σαφώς η μαθήτρια Χρύσα Μακράκη. Ναι, μαζί θα ποὐμε καλημέρα στον ήλιο καλάμ ου Εκτάκια! Ευχαριστώ για όλα όσα γράφετε, έτσι όπως αγαπητικά τα γράφετε και για τις ζωγραφιές σας!  Καλή αντάμωση, ζωντανά, αυτήν τη φορά, σε λίγες μέρες που θα ξαναέλθω στο σχολειό σας ως "προσκεκλημένος του άλλου τμήματος της Έκτης. 

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους! 

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

δάσκαλος 

[…] ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ μας πέρασαν με το μοναδικό τους τρόπο χριστουγεννιάτικα μηνύματα, μηνύματα αγάπης και επικοινωνίας… Μας αφηγήθηκαν την νεώτερη ελληνική ιστορία με το «Χαμόγελο του Διάκου» στην Αλαμάνα και τον «Μακρυγιάννη στην οδό του». Από την Πελοπόννησο και τη Στερεά Ελλάδα των ηρώων του 1821 τα μικρά πλάσματα του ουρανού φτάνουν στην Κρήτη, στον Ψηλορείτη, και συναντούν την «κρητική ματιά», δίνοντας «Αναφορά στον Καζαντζάκη».  Μας συν-ταξίδεψαν με τις φτερούγες τους σε αλλοτινές εποχές όπου η λυρική νοσταλγία, με τις διαχρονικές αξίες της φιλίας, της ορθοδοξίας και της ελευθερίας, καθώς και την υπαρξιακή αναζήτηση του ανθρώπου στον 21^ο αιώνα, αναδεικνύουν την αγάπη για τον συνάνθρωπο και τη Ζωή, που τόσο έχουμε όλοι μας ανάγκη στη σημερινή Τεχνοκρατική και Κορονοϊκή εποχή που βιώνουμε… Πάνω απ΄ όλα όμως μας επέτρεψαν, παιδιά κι ενήλικες, να κάνουμε ένα σεργιάνι, αν και μικρό, μόλις δύο διδακτικών ωρών, στον κήπο της καρδιάς του δημιουργού τους, του κ. Βαγγέλη Κακατσάκη! Που μαζί με τα χελιδόνια του καμάρωνε κι εμάς, τους νεώτερους μαθητές του… κ. Βαγγέλη Κακατσάκη πολύ σας ευχαριστούμε! Για όλα… Τα εκτάκια του Στ΄2 του 8^ου Δημοτικού Σχολείου Χανίων κι ο δάσκαλός τους Βαγγέλης Παγωνίδης

Εγκάρδιες ευχαριστίες οφείλουμε σαν τάξη στη Συντονίστρια Εκπαιδευτικού Έργου κ. Αθηνά Ντούλια καθώς και στο Διευθυντή του Σχολείου μας κ. Νικόλαο Δόβρο χωρίς την βοήθεια και παρουσία των οποίων ίσως και να μη καταφέρναμε να βιώσουμε τόσο δυνατά αισθήματα…

Τα εκτάκια του Στ΄2 του 8^ου Δημοτικού Σχολείου Χανίων κι ο δάσκαλός τους Βαγγέλης Παγωνίδης

 

Μαζί θα πούμε καλημέρα στον ήλιο… ήταν ένας από τους στίχους που διάβασα με αφορμή της επίσκεψη του κ. Κακατσάκη στην ηλεκτρονική μας τάξη . Το ποίημα λεγόταν «Σταγόνας Λάμψη».  Συνήθως ο Ήλιος λέει την καλημέρα! Εδώ όμως μαζί θα πούμε καλημέρα! Μου έδωσε μια νότα ελπίδας κι αισιοδοξίας αυτός ο στίχος! Περάσαμε τέλεια μαζί με τον ποιητή- Λογοτέχνη! Ήταν σα να γνωριζόμαστε χρόνια. Ένας σαν κι εμάς… Θέλουμε οπωσδήποτε να μας ξανάρθει. Του απευθύνουμε ανοικτή πρόσκληση…  Εύχομαι το 2021 να ξαναγράψει- ξαναπετάξουν κι άλλα Χελιδόνια…

Χρύσα Βλαζάκη

Τη Δευτέρα σε μια ξεχωριστή επίσκεψη στην ηλεκτρονική μας τάξη γνωρίσαμε έναν αξιόλογο ποιητή και συμπολίτη μας τον κ. Βαγγέλη Κακατσάκη. Εμείς βέβαια τον ξέραμε μέσα από τη συνεργασία μαζί του στον Παιδότοπό των Χανιώτικων Νέων.  Περάσαμε καταπληκτικά μαζί του και ήταν το καλύτερό μας μάθημα στην περίοδο της καραντίνας! Ο στίχος που μου έκανε εντύπωση από τα ποιήματά του « Χειμώνας έρχεται μα θα περάσει, σκέφτονται τα γιασεμιά, ακούγοντας το τραγούδι της γης» (από το ποιημά του Ταγιασεμιά κι οι κρίνοι» σελ. 59).  Θα ήθελα πάρα πολύ να μας επισκεφτεί και στη φυσική μας τάξη!

Κ. Βαγγέλη σας εύχομαι για το 2021, με ένα δικό σας στίχο «Η Χαρά να φυτεύουμε τριαντάφυλλα, η ευλογία να τα χαρίζουμε». Σας εύχομαι να φυτεύετε πάντοτε τριαντάφυλλά και πάντοτε να τα χαρίζετε…

Μιχάλης Αγγελόπουλος

Η Επίσκεψη του κ. Βαγγέλη Κακατσάκη ήταν μοναδική κι αξέχαστη! Μάθαμε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα για την ποίηση καθώς και πώς σκέφτεται ένας ποιητής, όπως ο κ. Κακατσάκης όταν γράφει ποιήματα.

«Μοσχοβολάει ο Βασιλικός, ευωδιάζουν οι Βαλσάμοι, κι ο Αρόσμαρης ολοχρονίς». Αυτός ο στίχος μας δείχνει την αγάπη του ποιητή για τη φύση και γενικά για τον τόπο του την Κρήτη, όπου μόνο εκεί φυτρώνουν αυτά τα βότανα!

Κύριε Βαγγέλη Κακατσάκη σου εύχομαι «Χρόνια Πολλά» με υγεία και το 2021, να είναι καλύτερο και χωρίς Κορονοϊό!

Νεφέλη Μαρματσάκη

 

Τον κ. Κακατσάκη τον γνώρισα προσωπικά στην επίσκεψή του στην ηλεκτρονική μας τάξη λίγο πριν τα Χριστούγεννα, αλλά ήταν σα να τον ήξερα πολύ καιρό πριν. Μας έκανε να νιώσουμε άνετα και … Χριστουγεννιάτικα.  Θ α ήθελα πολύ να μας ξανάρθει… Όπως τα σύννεφα οι άνθρωποι…( Από το ποίημα Βλασφημία, σελ 56). Ταξιδεύουν χωρίς να ξέρουν που πάνε…  Μου άρεσε πολύ αυτό του ποιημα. Μας έβαλε με ένα δικό του τρόπο να συλλογιστούμε. Σας ευχαριστούμε .

 Νότης Κατάκης

Στη συνάντηση που είχαμε με τον κ. Κακατσάκη στην ηλεκτρονική μας τάξη πέρασα φανταστικά! Μάθαμε πολλά καινούργια πράγματα και όλοι μας διαβάσαμε και από ένα από τα υπέροχα ποιήματά του. Εγώ διάβασα το ποίημα ‘Χριστουγεννιάτικο Τραπέζι’, το οποίο είναι και το αγαπημένο μου. Μου έκανε εντύπωση που ο κ. Κακατσάκης μας εξήγησε και μας ανέλυσε τα ποιήματά του με τόσο ωραία και απλά λόγια και που μας περιέγραψε πώς περνούσε όταν ήταν μικρός τις γιορτές με την οικογένειά του και ποιες ήταν οι παραδόσεις που ακολουθούσαν. Εύχομαι ο κ. Κακατσάκης να συνεχίσει να γράφει τόσο ωραία ποιήματα και να καταφέρει στο μέλλον να έρθει και στην κανονική μας τάξη, που να τον δούμε και να τον γνωρίσουμε και από κοντά!

Σήλια Μαργιολάκη

 

Αγαπητέ κ. Κακατσάκη τα ποιήματα της συλλογής σας «Τα Χελιδόνια του Μοναχού» μας μεταφέρουν πολύ ιδιαίτερα μηνύματα όπως την διαφορετικότητα, την ισότητα στα μάτια του Θεού, τον σεβασμό προς τους άλλους αλλά και προς τη φύση αλλά και την αγάπη προς το Θεό.  Μέσα από την συνάντηση μας εγώ προσωπικά έμαθα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα για την ποίηση και για τον τρόπο που πρέπει να σκέφτονται οι άνθρωποι. Εύχομαι να συναντηθούμε σύντομα, από κοντά αυτή τη φορά και να μας διδάξετε κι άλλα ενδιαφέροντα πράγματα με τον ιδιαίτερο τρόπο σας.  Σας εύχομαι να συνεχίσετε να γράφετε τόσο ωραία ποιήματα μέσα από την καρδιά σας και να μας μεταφέρετε πάντα τόσο τις σκέψεις σας όσο και τα μηνύματά σας. Σας ευχαριστώ πολύ!

Με εκτίμηση

Μανώλης Χαροντάκης

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 16.1.2021)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΤΟΥ ΓΕΝΑΡΗ 

Γενάρης μήνας και μεθαύριο που έχει 17, είναι η γιορτή του Αγι’ Αντωνιού, μεγάλη η χάρη του! «Στσι 17 του Γεναριού είναι κερά τ’ Αγ’ Αντωνιού», έλεγαν, θυμούμαι, οι παλιές γυναίκες αναμεταξύ τους, στις αποσπερίδες με το που περνούσε η Μεγάλη των Φώτων Γιορτή και η Γιορτή των Γιάννηδων, που αφθονούσαν και τότε στο χωριό μου, όπως και παντού. Για να μην ξεχαστούνε και ξεχάσουνε να πάνε να “λουτρουηθούνε” στο σπήλιο του Ραφιολιού, όπου κατοικοέδρευε ο Άγιος και περίμενε πώς και πώς τη γιορτή του. Γενάρης μήνας και ιδανικός ο καιρός για το κλάδεμα των αμπελιών… Γενάρη μήνα κλάδευε, φεγγάρι μην ξανοίγεις, έλεγαν «τω καιρώ εκείνω», που “κυβερνούσαν” οι παροιμίες, οι γερόντοι στους νεότερους, όταν τους ρωτούσαν πότε έπρεπε να γίνει το κλάδος και ποια η σημασία της γέμωσης και της λίγωσης του φεγγαριού. Τον Γενάρη δεν κυκλοφορούνε οι χυμοί και δεν υπάρχει φόβος, έλεγαν και καθάριζαν. Θέσφατο! Μη βρει ακλάδευτα τ’ αμπέλια ο Άη – Γρηγόρης (25 του Γενάρη η γιορτή του) η έγνοια τους. Και για να ‘χω κλαδεμένη την κρεβατίνα μου μέχρι τότε, και να μην το ξεχάσω, το γράφω… Του Γενάρη το φεγγάρι, παρά λίγο μέρα μοιάζει. Μια ακόμα παροιμία για τον πρώτο μήνα του χρόνου που επίσης τη θυμούμαι απ’ τα μικράτα μου. Θεού θάμαση να βλέπεις το φεγγάρι να σεργιανίζει στον ουρανό, όταν αυτός δεν έχει σύννεφα, Γενάρη μήνα πολύ περισσότερο αν είσαι παιδί και σου αρέσει να μετράς τ’ άστρα, για να θυμηθώ τον Μενέλαο Λουντέμη…

Γενάρης ο πρώτος μήνας του χρόνου που πήρε τ’ όνομά του από τον θεό των Ρωμαίων τον Ιανό, τον θεό με τα δυο πρόσωπα. Γενάρης ο μήνας του Αγιου Βασίλη, του ελληνικού Αγιου – Βασίλη, των Φώτων, του Αγιου Ιωάννη του Βαφτιστή, του Αγιου Θεοδόση, του Αγιου Αντωνιού, του Αγιου Αθανάση, του Αγιου Ευθύμη (του Αη-Θυμώτη, όπως τον λένε στο Μπρόσνερο του Αποκόρωνα, του Αγιου Γρηγόρη, του Αγιου Ιωάννη του Χρυσοστόμου και βέβαια των Τριών Ιεραρχών που τους γιορτάζαμε μια φορά κι έναν καιρό ως προστάτες της ταλαίπωρης και ταλαιπωρημένης παιδείας μας. Γενάρη που τον λένε Γενάρη, γιατί γεννά η μέρα του και τ’ αρνιά. Διπλό τ’ ακούω να κουδουνίζει το “ν” του απ’ τα μικράτα μου…

«Οι νύχτες του Γενάρη έχουν στόμα/ και λένε παραμύθια τις γιορτές/ τσακίζουνε του μπουκαλιού το πώμα/ να πίνουν να μεθάνε ποιητές.// Οι μέρες του Γενάρη έχουν μάτια/ που κλέβουνε το φως και το σκορπούν/ τα δειλινά σε έρημα δωμάτια/ εκείνων που θυμούνται κι αγαπούν.// Οι μέρες και οι νύχτες του Γενάρη/ σαν δέντρα κρεμασμένα στη βροχή/ στιχάκια γράφουν σ’ ένα καλαντάρι/ και στης καρδιάς τα φύλλα μιαν ευχή.// Ο χρόνος του Γενάρη γκρίζα βάφει/ παράθυρα της μνήμης ανοιχτά/ αναπολεί τον ποιητή Καβάφη/ την Αλεξάνδρεια να αποχαιρετά». Το τραγούδι του Παντελή Θαλασσινού “Ο χρόνος του Γενάρη” (στίχοι: Ηλία Κατσούλη).

ΚΟΡΩΝΟΪΚΑ ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

«Χρόνια πολλά, καλή χρονιά, μ’ ειρήνη και υγεία/ να βάλουμε τον Κοβητά σε μόνιμη αργία». «Ν’ ανθίσει το χαμόγελο στα χείλη μας και πάλι/ και από τη θλίψη η χαρά να πάρει τη σκυτάλη». Από το στόμα του φίλου ιερωμένου και στου Θεού τ’ αυτί οι μαντινάδες του, που ήταν “γραφτό” τους να δεκαπενταρίσει ο μήνας για να δημοσιευθούν. Τι “γραφτό” τους, δική μου η ευθύνη, που κάπου “ξώμειναν” στο κινητό.

«Ο κορωνιός δεν σέβεται την τρίτη ηλικία,/ αφήνει νέα κρούσματα και στα γηροκομεία», επισημαίνει στην πρώτη σημερινή μαντινάδα της η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. Για να συνεχίσει με συμβουλές στις άλλες δυο. «Θα πρέπει να προσέχουμε παππούδες και γιαγιάδες/ κι εκείνους που ανήκουνε στις ευπαθείς ομάδες», μας λέει στη δεύτερη. «Όσοι παππούδες έχετε, τα μέτρα να τηρείτε/ μην τους λαβώσει ο ιός, ασπίδα να γενείτε», μας παραγγέλνει στην τρίτη. Σοφή και σαφής η Νεκταρία, όπως πάντα άλλωστε.

Πώς μίκρυνες, άνθρωπε;/ Φταίει αυτή η παρατεταμένη αξιακή ανομβρία/ φταίει κι εκείνος ο αόρατος ιός,/ που ύπουλα και απρόσκλητος,/ έχει εισβάλει στη ζωή σου/ Μασκοφόρος τ’ ολέθρου/ μαστιγώνει τις μέρες/ και “διασωληνώνει” τις νύχτες σου…/ Και τι ζωή θα παραδώσεις στο παιδί σου,/ υπό το κράτος φόβου εγκλεισμού και χορού μεταλλάξεων;/ Χωρίς φιλί, χωρίς άγγιγμα, χωρίς χάδι,/ δε λογιέται ζωή!/ Πώς “μίκρυνες” έτσι άνθρωπε;/ Πώς περιμένεις, ένα εμβόλιο για να σωθείς;/ Οι πειραματισμοί αρκούν;» Στον άνθρωπο που ολοένα μικραίνει τις μέρες του κορωνοϊού απευθύνεται στο παραπάνω άτιτλο ποίημά της, που το έγραψε -ύστερα από πρότασή μου η φίλη νομικός- ποιήτρια Κατερίνα Πίττα απ’ τον Πειραιά. Διάχυτη η αγωνία της.

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 15. 1,2021)

ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ Β

 

"ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ"- ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ

Γράφει ο Μιχάλης Μουντάκης

Ο φετινός χειμώνας, σημαδεύεται από την παντοδυναμία του κορωνοϊού, με τον άνθρωπο να βρίσκεται σε αδυναμία να τον αντιμετωπίσει. Όμως «τα χελιδόνια του μοναχού», η νέα ποιητική συλλογή του Βαγγέλη Κακατσάκη, έρχεται χειμωνιάτικα και γιορτινά, για να φέρει ελπίδα και μηνύματα αισιοδοξίας.

Είναι γνωστό, ότι η χάρη και ο συμβολισμός των χελιδονιών, εμπνέουν διαχρονικά τους δημιουργούς που έγραψαν σχετικά ποιήματα, και πολλά τα συναντούμε μελοποιημένα, στη δημοτική και τη λαϊκή μουσική.
Η θρησκεία απαντάται συχνά σε όλα τα έργα του Βαγγέλη Κακατσάκη τόσο στα βιβλία του, όσο και στα δημοσιεύματά του, σε έντυπα και περιοδικά και κυρίως στην εφημερίδα “Χ.Ν.”.
Είναι επίσης γνωστό, ότι η θρησκεία, προσφέρει στην ποίηση μια ανεξάντλητη πηγή θεματολογίας και έμπνευσης και έχει επηρεάσει σχεδόν το σύνολο των δημιουργών στο έργο τους, αφού τόσο η θρησκεία, όσο και η τέχνη αποτελούν τρόπους για να εκφράσουμε και να ερμηνεύσουμε την πραγματικότητα που μας περιβάλλει.
Ξεφυλλίζοντας το νέο βιβλίο του Βαγγέλη Κακατσάκη, διαπιστώνουμε ότι τα βιβλικά πρόσωπα, ο Χριστός, η Παναγία, οι Άγιοι, οι μεγάλες γιορτές της Χριστιανοσύνης, ο Ευαγγελισμός, η Μεταμόρφωση, τα Χριστούγεννα, η Ανάσταση κ.ά., είναι κυρίαρχα στα “Χελιδόνια του μοναχού”. Δεν αποτελούν όμως μια κοινότυπη επανάληψη αφού ο ποιητής βάζει το δικό του στίγμα. Παρεμβαίνει, τοποθετεί απλούς ανθρώπους στη θέση αγίων μαρτύρων, τους φέρνει κοντά, τους κάνει καθημερινούς και οικείους, τους θεοποιεί και τους αγιοποιεί.
Ανοίγει τα συναξάρια και τα «ξαναγράφει» και κάνει νέες συνθέσεις. Σίγουρα δεν πράττει ασέβεια. Ξεχειλίζει από πίστη και θρησκευτικό συναίσθημα και κάνει ένα ποιητικό βήμα παραπέρα.
Να σταθούμε σε μερικά από τα ποιήματά του.
Η αναφορά στους Ειρηναίους μητροπολίτες, το μακαριστό Ειρηναίο Γαλανάκη και τον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης, Ειρηναίο Αθανασιάδη, έχει καθαρά βιωματικό χαρακτήρα αφού και με τους δυο έχει συνεργαστεί ο Βαγγέλης και έχει πολλά να θυμάται και να αναπολεί.
Ο ποιητής, εκφράζει το θρησκευτικό του συναίσθημα με γλώσσα της καθομιλουμένης αλλά και με εκκλησιαστική ορολογία: «Με παπά και με κουμπάρο και με κουμπουριές η στέψη», όμως και, «Εις σάρκαν μίαν, ο δούλος του θεού Θεόδουλος – Γεώργιος και η δούλη του θεού Ροδάνθη Θεοδούλη» «κύριε ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ», από το ποίημα ιλάσθητί μοι.
Η ρήση, ότι πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία, αποδεικνύεται περίτρανα στα ποιήματα, «απελθόντες» και «εναπομείναντες», αφού ο ποιητής ανελλιπώς κάθε χρόνο, από μωρό ακόμη, δίνει το παρόν, στη γιορτή του Αγίου Πνεύματος, στη γειτονιά του στις Κατούνες, του Νίππους, όχι ως απλός προσκυνητής, αλλά βασικός διοργανωτής.
Δύο μόνο λέξεις, επαναλαμβανόμενες και εναλλασσόμενες με αφαιρετική τεχνική, μπορούν να δώσουν την εικόνα και το χαρακτηρισμό για το γνωστό μας κρητικό συγγραφέα Νίκο Καζαντζάκη, αντί τις χιλιάδες σελίδες που θα μπορούσαν να γραφτούν γι’ αυτόν: Ένθεος άθεος και άθεος ένθεος. Στο ποίημα: Αναφορά στο Νίκο Καζαντζάκη.
Το θρησκευτικό στοιχείο, διατηρεί μέσα από την επιβίωσή του για αιώνες ολόκληρους, το δικό του ιδιαίτερο συναισθηματικό βάρος στην ποίηση και δημιουργεί τους δικούς του συνειρμούς στον αναγνώστη ,συντελώντας με δυναμισμό στην δημιουργία εικόνων και παραστάσεων. «Ζώνεται το φθαρμένο ράσο του, βάζει τα ξυλοπάπουτσα του ο Άγιος Βασίλης… εκεί στα βάθη της Μικράς Ασίας… κι ετοιμάζεται να ’ρθει και φέτος την Πρωτοχρονιά»: Από το ποίημα “Άγιος Βασίλης έρχεται”.
Ίδιες προσεγγίσεις μπορούμε να κάνουμε και για τα υπόλοιπα ποιήματα της συλλογής.
Όμως και απ’ αυτά τα αντιπροσωπευτικά που αναλύσαμε, γίνεται φανερό, ότι ο ποιητής,
θέλησε, να εκφράσει, με το έργο του αυτό, και το πέτυχε, το χριστιανικό του συναίσθημα και να αποτυπώσει την κοσμοθεωρία του για τη ζωή που φέρει τη σφραγίδα της θρησκείας μας.

Χανιώτικα νέα (30 Δεκεμβρίου 2020)