ΧΡΥΣΑ

 DANSE METO THE ENDOF GREECE

Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη

Ο Xανς Κρίστιαν Άντερσεν γιορτάζει τα γενέθλιά του στην Ακρόπολη, ο Φλωμπέρ παραληρεί μπροστά στα αγάλματα του Παρθενώνα, ο Σατωβριάνδος υμνεί την πατρίδα των Μουσών και ο Λόρδος Βύρωνας έρχεται αποφασισμένος να πεθάνει γι’ αυτήν. Από τους πρώτους χαρτογράφους και περιηγητές, σχεδόν αμέσως μετά την Άλωση μέχρι την έκρηξη των επισκέψεων στην Ελλάδα τον 19ο αιώνα, μεσολάβησε η θεωρία του νεοκλασικισμού, το ρομαντικό πνεύμα και το φιλελληνικό ρεύμα.

Ο ιστός ωστόσο που συντίθεται με βελόνα τον ταξιδιώτη δεν έχει πάντα το ίδιο νήμα. Η πραγματικότητα που αντικρίζει είναι ένας καθρέφτης με διαφορετικό είδωλο κάθε φορά κι έτσι η όραση ταυτίζεται σχεδόν πάντα με την ενόραση. Οι οργανωμένες αποστολές και η αναζήτηση της προσωπικής περιπέτειας αλλάζουν ρότα τον επόμενο αιώνα. Η φωτογραφία τώρα πλέον αιχμαλωτίζει τον ρεαλισμό και όχι τη φαντασίωση, ενώ η αρχαία σοφία διαθλάται στην καθημερινότητα. Ελλάδα τώρα δεν είναι μόνο η Αθήνα αλλά και τα σπαρμένα νησιά στα πέλαγα σαν δόντια του Δράκοντα και η αγριάδα των βουνών και η πολυχρωμία των κάμπων. Ο φακός του Boissonnas ενδιαφέρεται εξίσου για τον γεωργό της Αργολίδας και τον βοσκό του Ολύμπου, και ο Brewster εκστασιάζεται στην μυστηριακή γαλήνη του Αγίου Όρους αλλά και δυσφορεί όταν αναγκάζεται να πάρει μέρος σ’ έναν γύρο τσικουδιάς στην Κρήτη.

Αναγνωρισμένοι συγγραφείς δεν βλέπουν πια στο πρόσωπο της Ελλάδας τη λαγγεμένη Ανατολή ή το σωρό των ερειπίων, αλλά μια σύγχρονη χώρα μοιρασμένη ανάμεσα στο καθήκον να διατηρήσει το παρελθόν της και την ανάγκη να αντιμετωπίσει το μέλλον. Αυτό αναβλύζει από το «Ελληνικό καλοκαίρι» του Λακαριέρ, τον «Κολοσσό του Μαρουσιού» του Χ. Μίλερ, τον «Μάγο» του Φόουλς, τα δεκάδες βιβλία του Πάτρικ Λη Φέρμορ και τις αφηγήσεις των αδελφών Ντάρελ από την παραμονή τους στην Κέρκυρα. «Η μαγεία του νησιού απλωνόταν πανω μας απαλά και σταθερά σαν τη γύρη των λουλουδιων», που έγιναν και τηλεοπτική σειρά στην Αγγλία.

Όταν ο Α. Γκίνσμπεργκ πηγαίνει σε ταβέρνα του Πειραιά και ακούει Βαμβακάρη, όταν ο Λ. Κοέν βάζει μπουζούκι στις ενορχηστρώσεις των τραγουδιών του και δηλωνει «Ορκίζομαι ότι εδώ μπορώ να γευτώ τα μόρια που χορεύουν στα βουνά. Τούτο το φως έχει κάτι έντιμο και φιλοσοφικό»., τότε αντιλαμβάνεται κανείς πόσο αξίζουν τα τιμαλφή της αυθεντικότητας.

ΠΗΓΗ: https://www.pancreta.gr/voices.php?p=18670

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΚΑΠΟΙΑ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Είναι οι μέρες που κρατούν το φως τους περισσότερο, ειδικά στον τόπο μας που ο ήλιος και το μπλε του ουρανού δημιουργούν εικόνες κι ιστορίες που τις συλλογιέσαι για όλη σου τη ζωή!

Κι έπειτα η Άνοιξη, η κατάνυξη της Μεγαλοβδομάδος που όσες φορές κι αν τη ζήσεις πάντα θα σ’ υποβάλει ν’ ανταμωθείς με τη φύση και το υπερφυσικό!

Πάσχα το ρωμέικο, το ελληνικό!

Μια μοναχικά ιδιόμορφη κατάσταση που θα κατανοήσει η ψυχή σου, όταν την αφήσεις ελεύθερη να ανεβεί το Γολγοθά της, απ’ όταν την… αποχαιρετήσεις μετά βαΐων και κλάδων(!) να ακολουθήσει όλη την πορεία Εκείνου ως οδοδείκτη…

Κι αν στη χαρμολύπη ή στην “λυποχαρμοσύνη” ακουμπήσεις, κι αν θελήσεις να σταθείς για λίγο απέναντι στην υπόστασή σου και απεκδυθείς την ανθρώπινή σου ματιά, ίσως και να λευτερωθείς, να κατανοήσεις ή να προσπαθήσεις να φτάσεις κάπου στις παρυφές των μεγάλων απαντήσεων ή στις άκρες των μεγίστων ερωτημάτων!

Μια διαδιακασία· ένας μοναχά κόκκος άμμου της διεργασίας που συντελείται τούτες τις ημέρες!

Κι ας μην υπάρχουν πια έντονα τα στοιχεία του ασβέστη, κι ας ερημώθηκαν οι μικρές κοινωνίες των χωριών όπου άλλοτε σύμπαν το πλήθος ζούσε τα Πάθη του Θεανθρώπου!

...Κρίσιμη καμπή τούτη η σημερινή, μιας ελληνικής Κοινωνίας που μάχεται να κρατηθεί από τις ρίζες της που πια τις ξεριζώνουμε με τα ίδια μας τα χέρια στη σύγχρονη εποχή!

Κι όμως -ίδιον κι αυτό του “εκσυγχρονισμού”- να περιγελούμε στα... δια-δίκτυα ό,τι στην ουσία πολύ γεμίζει τις ψυχές, για να μην μας πουν αναχρονιστικούς!

...Όμως τα μάτια δεν ψεύδονται, οι ψυχές δεν διαψεύδονται!

Καλή Ανάσταση σε όλους!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 19.4.2023) 

ΠΟΙΗΣΗ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ

Χριστός ανέστη εκ νεκρών,

από τη χορωδία των σπίνων.

Θανάτω, θάνατον πατήσας,

από μια ομάδα κοκκινολαίμηδων.

Και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν,

από τις πέρδικες τις λεβεντοπέρδικες.

Χαρισάμενος,

από τον ιερέα γερο-κότσυφα.

Όρθρος πτηνών αναστάσιμος.

Αναστάσεως ημέρα, λαμπρυνθώμεν λαοί!

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

(“Tα χελιδόνια του μοναχού”, Χανιά 2020)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Β2 ΤΑΞΗ 14ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ 

ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Β2 ΤΑΞΗ 14ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ

ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Καλοί μου φίλοι, φίλοι, Χριστός Ανέστη!

Και βέβαια αναστάσιμος ο χαιρετισμός μου στον σημερινό αναστάσιμο Παιδότοπο, Μεγάλο Σάββατο σήμερα, τα μεσάνυχτα ο Χριστός αναστήνεται… Με μεγάλη χαρά ανταποκρίθηκαν τα παιδιά της Β2 τάξης τους 14ου Δημ. Σχ. Χανίων για να τον ετοιμάσουν, κατά δήλωση της δασκάλας τους, της γνωστής μου εδώ και χρόνια Μαρίας Τσιντουρτζή. «Πάσχα των Ελλήνων Πάσχα/ Πάσχα της αγάπης Πάσχα/ Πάσχα των αγγέλων// Ήλιος κι ανατέλλεις/ Πάσχα μέγα Πάσχα/ ήλιος φωτοδότης/ των Ελλήνων Πάσχα». Και οι στίχοι αυτοί από ένα παλιό καλό τραγούδι του Γιώργου Νταλάρα στον νου μου, ενώ διάβαζα τις υπέροχες εργασίες των Δευτερακιών του 14ου κι έβλεπα τις όμορφες ζωγραφιές τους. Στο Πάσχα των Ελλήνων αναφέρονται. Να ’ναι καλά και αυτά και βέβαια η δασκάλα τους, που είχε τον ρόλο της εμψυχώτριας. Πάντα αναστάσιμοι κι αναστημένοι! 

Καλή Ανάσταση σε όλους!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

δάσκαλος

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Κάθε μεγάλο σου όνειρο,

που όνειρο έχει μείνει,

να αναστηθεί σαν τον Χριστό

χειροπιαστό να γίνε

Φωτεινή Νταουντάκη

Δίκροκο κόκκινο αυγό

θα βάψω να σου στείλω,

να το θωρείς να μην ξεχνάς

ένα καλό σου φίλο.

Σοφία Καρτσωνάκη

Το Πάσχα είναι γλυκό σα σοκολάτα

κι απ’ το τραπέζι δεν λείπει η σαλάτα.

Αυγά τσουγκρίζουμε όπως και να ‘χει

Και ο νικητής χαρά ξανά ‘χει.

Κατερίνα Τσιράκη

Το Πάσχα είναι μια γιορτή

μεγάλη και σπουδαία

γιατί αναστήθηκε ο Χριστός

και είναι όλα ωραία.

Πόσο πολύ το λαχταρώ

το Πάσχα να ‘ρθει πάλι

για να σουβλίσουμε τ’ αρνί

μαζί μικροί μεγάλοι.

Δέσποινα Σπανουδάκη

Πάσχα στο χωριό μου, το Επανοχώρι Σελίνου

Το Μεγάλο Σάββατο τρώμε κάτι απλό το μεσημέρι χωρίς λάδι. Το απόγευμα εμείς τα παιδιά φτιάχνουμε τον Ιούδα και πάμε στην εκκλησία να μαζέψουμε ξύλα για το βράδυ. Ο

παππούς σφάζει το αρνί για την Κυριακή. Η γιαγιά φτιάχνει γαρδουμάκια για το βράδυ. Τα παλιά χρόνια που δεν είχαν ψυγείο φτιάχνουν και καλτσούνια το βράδυ. Παίρνουμε τις λαμπάδες μας και πάμε στην Ανάσταση. Την Κυριακή μετά την εκκλησία μαζεύονται στο σπίτι του παππού και σουβλίζουμε το αρνί.

Χρήστος Μαθιουδάκης

Το Μ. Σάββατο που γυρίζει ο παππούς μου από την εκκλησία έχει ετοιμάσει ένα αρνί και απ’ αυτό κάνει γαρδούμια που θα φάμε το βράδυ. Η γιαγιά μου έχει ετοιμάσει καλτσούνια και κρεατότουρτα και στο τραπέζι έχει κόκκινα αυγά. Το βράδυ θα πάμε στην εκκλησία για το «Χριστός Ανέστη» και θα δούμε που θα κάψουν τον Ιούδα.

Την Κυριακή του Πάσχα ο παππούς μου σουβλίζει το αρνί και υπάρχει ένα τεράστιο τραπέζι με πολλά φαγητά όπου μαζεύεται όλη η οικογένεια και τρόμε και τσουγκρίζουμε τα αυγά.

Έλια Μαυρομάτη

Το Μεγάλο Σάββατο ετοιμαζόμαστε για την Ανάσταση. Οι νοικοκυρές ετοιμάζουν τη μαγειρίτσα ή το φρικασέ το αρνί που θα σουβλίσουν την Κυριακή του Πάσχα, το κοκορέτσι και τα καλτσούνια. Το βράδυ της Ανάστασης μετά το Χριστός Ανέστη ρίχνουν πυροτεχνήματα και κροτίδες, τσουγκρίζουν τα κόκκινα αυγά και στα χωριά καίνε τον Ιούδα. Με τις λαμπάδες μεταφέρουν το Άγιο φως στα σπίτια τους και ανάβουν το καντήλι.

Μάκης Αλβανός

Στο οροπέδιο Λασιθίου στο χωριό Πεδιάδες το μεσημέρι της Κυριακής του Πάσχα γίνεται η δεύτερη Ανάσταση του Χριστού που λέγεται Αγάπη. Το Ευαγγέλιο διαβάζεται από τον παπά σε δώδεκα γλώσσες, συμβολίζοντας την αγάπη των λαών. Μετά στην αυλή της εκκλησίας ξεκινά πανηγύρι με χορούς τραγούδια και φαγητό τον χορό πρώτος σέρνει ο παπάς και μετά ακολουθούν οι πιστοί με σειρά ηλικίας μέχρι αργά το βράδυ.

Φοίβος Μητροκώστας

Πάσχα στη Μάνη και στο Μεσολόγγι

Στη Μάνη την Κυριακή του Πάσχα δεν σουβλίζουν αλλά ανάβουν τους ξυλόφουρνους για να ψήσουν το κρέας. Τη δεύτερη μέρα της Λαμπρής κάνουν την περιφορά του Επιταφίου στα νεκροταφεία τη λεγόμενη λιτανεία.

Στο Μεσολόγγι το Μ. Σάββατο ψαρεύουν χέλια από τη λιμνοθάλασσα τα οποία ψήνουν την Κυριακή του Πάσχα. Τα δένουν στη σούβλα με σχοινί σαν κουλούρα και τα βάζουν στη θράκα. Τα προσφέρουν πριν από το σουβλιστό αρνί μαζί με το κοκορέτσι.

Εδώ στα Χανιά το Μ. Σάββατο φτιάχνουν καλτσούνια. Πλένουν λεμονόφυλλα και νερατζόφυλλα και τα απλώνουν στο ταψί και από πάνω βάζουν τα καλτσούνια ζεστά όπως έρχονται από το φούρνο. Έτσι τα καλτσούνια μοσχομυρίζουν

Αλέξανδρος Πετρόγγονας

Το Μ. Σάββατο πάμε στην Ανάσταση και επιστρέφουμε στο σπίτι με το Άγιο φως. Έπειτα κάνουμε ένα σταυρό με τη λαμπάδα στην πόρτα του σπιτιού για καλή τύχη και τρώμε μαγειρίτσα.

Παναγιώτα Φιωτάκη

Το πρωί του Μ. Σαββάτου μαζεύονται όλοι στην εκκλησία και φτιάχνουν τον Ιούδα. Το βράδυ πηγαίνουν στην εκκλησία και όταν ο παπάς πει το «Χριστός Ανέστη» καίνε τον Ιούδα.

Γιάννης Τζανάκης

Το Πάσχα στα Χανιά γίνεται με μεγάλη ευλάβεια. Το Μ. Σάββατο οι γιαγιάδες με τις μαμάδες κάνουν την ετοιμασία για τη μαγειρίτσα. Τα παιδιά στις γειτονιές φτιάχνουν έναν Ιούδα με ξύλα, άχυρα και παλιά ρούχα που θα τον κάψουν μετά το «Χριστός Ανέστη».

Γιώργος Τζανάκης

Το Μ. Σάββατο το βράδυ 11 η ώρα πάμε στην εκκλησία με τις λαμπάδες μας. Ακούμε τη λειτουργία και περιμένουμε να χτυπήσουν οι καμπάνες για το «Χριστός Ανέστη» και να πάρουμε το Άγιο Φως.

Στράτος Ντινιεράκης

Στο χωριό Βασιλικά της Εύβοιας το βράδυ του Σαββάτου οι πιστοί παίρνουν τις λαμπάδες τους και ένα κόκκινο αυγό και πηγαίνουν στην εκκλησία. Μόλις ακουστεί το «Χριστός Ανέστη» ανάβουν τις λαμπάδες, φιλιούνται και τσουγκρίζουν τα αυγά τους.

Μυρτώ Μητροκώστα

Πάσχα στο χωριό μου, το Επανοχώρι Σελίνου

Το Μεγάλο Σάββατο τρώμε κάτι απλό το μεσημέρι χωρίς λάδι. Το απόγευμα εμείς τα παιδιά φτιάχνουμε τον Ιούδα και πάμε στην εκκλησία να μαζέψουμε ξύλα για το βράδυ. Ο παππούς σφάζει το αρνί για την Κυριακή. Η γιαγιά φτιάχνει γαρδουμάκια για το βράδυ. Τα παλιά χρόνια που δεν είχαν ψυγείο φτιάχνουν και καλτσούνια το βράδυ. Παίρνουμε τις λαμπάδες μας και πάμε στην Ανάσταση. Την Κυριακή μετά την εκκλησία μαζεύονται στο σπίτι του παππού και σουβλίζουμε το αρνί.

Χρήστος Μαθιουδάκης

Το Μ. Σάββατο που γυρίζει ο παππούς μου από την εκκλησία έχει ετοιμάσει ένα αρνί και απ’ αυτό κάνει γαρδούμια που θα φάμε το βράδυ. Η γιαγιά μου έχει ετοιμάσει καλτσούνια και κρεατότουρτα και στο τραπέζι έχει κόκκινα αυγά. Το βράδυ θα πάμε στην εκκλησία για το «Χριστός Ανέστη» και θα δούμε που θα κάψουν τον Ιούδα.

Την Κυριακή του Πάσχα ο παππούς μου σουβλίζει το αρνί και υπάρχει ένα τεράστιο τραπέζι με πολλά φαγητά όπου μαζεύεται όλη η οικογένεια και τρώμε και τσουγκρίζουμε τα αυγά.

Έλια Μαυρομάτη

Χανιώτικα νέα (Μ. Σάββατο, 15. 4.2023)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

" Σήμερο μαύρος ουρανός σήμερο μαύρη μέρα \ σήμερο όλα χλίβονται και τα βουνά λυπούνται..." Κανένα παιδί δεν βγαίνει την σήμερον ημέρα, Μεγάλη Παρασκευή, για να πει “Τα Πάθη του Χριστού” στο χωριό μου, ούτε σε κανένα άλλο χωριό… Κανένα παιδί δεν πάει για να παίξει νεκρικά την καμπάνα… Καμιά μάνα δεν λούζει το παιδί της με νερό βρασμένο με νεραντζόφυλλα… Ωστόσο, τα κορίτσια θα στολίσουν κι εφέτος τον Επιτάφιο, θα ξαναπούμε την “ζωή εν τάφω”, θα πάμε κι εφέτος με τον Επιτάφιο στο νεκροταφείο, θα κάνουμε “αιτήσεις” για τους πεθαμένους μας, θα ξαναπούμε αναμεταξύ μας «Καλή Ανάσταση»...

 ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΓΙΟΥ ΤΗΣ - ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ (ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΤΗΣ ΝΕΚΤΑΡΙΑΣ - ΤΟ "ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ" ΤΗΣ Π. ΝΤΟΥΝΤΟΥΛΑΚΗ - ΘΥΜΗΣΕΣ Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ)

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΓΙΟΥ ΤΗΣ

«Κάποτε ο Ιωάννης ο μαθητής που τον ονόμασες γιο μου, και κάποιοι άλλοι, θα  γράψουν όλα όσα έγιναν την σημερνή μέρα, αυτή την φοβερή Παρασκευή. Για τον ιδρώτα που αυλάκωνε το πρόσωπό σου τις ώρες της αγωνίας στη Γεθσημανή. Για το προδοτικό φιλί του Ιούδα στο μάγουλό σου. Για το κόψιμο του δεξιού αυτιού του Μάλχου από τον Πέτρο. Για τα τραβολογήματα από τον Άννα στον Καϊάφα. Για τις μαστιγώσεις, τα φτυσίματα και τις κοροϊδίες. Για το πλύσιμο των χεριών του Πιλάτου. Για τις οργισμένες κραυγές του άγνωμου όχλου. Για το αγκάθινο στεφάνι που σου έβαλαν στο κεφάλι. Για τους μαθητές σου που κρύφτηκαν τρομαγμένοι. Για τον Πέτρο που σ’ αρνήθηκε τρεις φορές, πριν από το λάλημα του αλέκτορα. Για τον Σίμωνα από την Κυρήνη που σήκωσε τον σταυρό σου. Για τα καρφιά που σου τρύπησαν τα χέρια και τα πόδια. Για τους δυο ληστές που σταύρωσαν δίπλα σου. Για τον άραφο χιτώνα σου, που τον έβαλαν στον κλήρο. Για την κουβέντα που έκαμες πάνω απ’ τον Σταυρό με τον ληστή που ήταν στα δεξιά σου. Για τα περιπαίγματα των “περίεργων” που μαζεύτηκαν στον Γολγοθά. Για την συγχώρεση που ζήτησες για λογαριασμό των ανθρώπων από τον Μεγάλο Πατέρα. Για τα λόγια που είπες σ’ εμένα και στον Ιωάννη. Για το ξίδι που σε πότισαν, όταν είπες πως διψάς. Για το βαθύ σκοτάδι που σκέπασε τη γη απ’ τις δώδεκα το μεσημέρι. Για την τρομερή εκείνη κραυγή απελπισίας, “ηλί, ηλί, λαμά σαβαχθανί”, και που δεν κατάλαβε κανείς. Και τέλος για το “τετέλεσται” που πρόφεραν τα χείλη σου, μόλις τώρα, πριν ξεψυχήσεις. Διαβάζοντας τα αυτά αργότερα και για πάντα, αγαπημένε μου, ο νους και η καρδιά των ανθρώπων, ολοένα στον αιώνα τον άπαντα, θα συμπληρώνουν τα κενά και θα ερμηνεύουν τα γενόμενα […]

Κανένας όμως Ιωάννης ή άλλος μαθητής και κανένας ποτέ άνθρωπος δεν θα μπορέσει να γράψει, για μένα, για τη μάνα του Σταυρωμένου, που σήμερα, ώρα τρεις κι ένα λεπτό της Φοβερής Παρασκευής, βρίσκεται μόνη ανάμεσα στους Ρωμαίους στρατιώτες, κάτω από τον σταυρό του Μοναχογιού της, που μόλις έχει ξεψυχήσει. Για μια μάνα που δεν έχει πια δάκρυα, και που η καρδιά της έχει γίνει μόρια κόκκινης σκόνης κι έχει σκορπιστεί στους πέντε ανέμους. Για μια μάνα που ‘χει μείνει δίχως όλα τα δίχως». 

Από το κεφ. “Μεγάλη Παρασκευή” του βιβλίου μου “Τα γράμματα της Παναγίας” (Έκδοσις Ιεράς Μητροπόλεως Κισσάμου και Σελίνου, Κίσσαμος, 2013).

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΤΗΣ ΝΕΚΤΑΡΙΑΣ  «Την Εβδομάδα των Παθών οι Χριστιανοί πενθούνε/ τη Σταύρωση του Ιησού με πόνο προσκυνούνε», μας λέει η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη στην πρώτη σημερινή της μαντινάδα. Για να απευθυνθεί στον Χριστό στη δεύτερη. «Χριστέ μου, που σταυρώθηκες, ήρθες να μας διδάξεις,/ όσοι στ’ αλήθεια αγαπούν, το δείχνουνε με πράξεις», μας λέει. «Να έχουμε κατάνυξη αυτήν την εβδομάδα/ με τ’ άγιο φως τσ’ Ανάστασης ν’ ανάψουμε λαμπάδα», μας παραγγέλνει στην τρίτη. Να πω ότι τις παραπάνω μαντινάδες μου τις είχε στείλει η μαντιναδολόγος μας απ’ τη Μεγάλη Δευτέρα, αλλά δεν χώρεσαν στη στήλη της Μεγάλης Τρίτης και ξώμειναν. Επίκαιρες και σήμερα.

ΤΟ "ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ" ΤΗΣ Π. ΝΤΟΥΝΤΟΥΛΑΚΗ «Μονάκριβο αστέρι μου και πώς να σε θρηνήσω;/ Ας είχα, λέει, την δύναμη να πάω τον χρόνο πίσω./ Να ‘ρθω να κάτσω πλάι σου,/ να σε σφιχταγκαλιάσω/ να σβήσω μεσ’ στα χέρια σου, στιγμή να μη σε χάσω./ […] Έκλεισε η ταφόπετρα, σκεπάζει τα όνειρά μου./ Καλό ταξίδι ακριβέ, καρδιά απ’ την καρδιά μου./ Καλό ταξίδι μάτια μου, τις προσευχές μου κράτα/ με τα στερνά μου τα φιλιά στον ουρανό περπάτα». Από το ποίημα “Ο Θρήνος” της Πηνελόπης Ι. Ντουντουλάκη (“Τετέλεσται”, Χανιά 1998).

 ΘΥΜΗΣΕΣ Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ «Σήμερο μαύρος ουρανός, σήμερο μαύρη μέρα/ σήμερο ούλα χλίβονται και τα βουνά λυπούνται...» Κανένα παιδί δεν βγαίνει την σήμερον ημέρα, Μεγάλη Παρασκευή, για να πει “Τα Πάθη του Χριστού” στο χωριό μου, ούτε σε κανένα άλλο χωριό… Κανένα παιδί δεν πάει για να παίξει νεκρικά την καμπάνα… Καμιά μάνα δεν λούζει το παιδί της με νερό βρασμένο με νεραντζόφυλλα… Ωστόσο, τα κορίτσια θα στολίσουν κι εφέτος τον Επιτάφιο, θα ξαναπούμε την “ζωή εν τάφω”, θα πάμε κι εφέτος με τον Επιτάφιο στο νεκροταφείο, θα κάνουμε “αιτήσεις” για τους πεθαμένους μας, θα ξαναπούμε αναμεταξύ μας «Καλή Ανάσταση»...

Χανιώτικα νέα (Μ. Παρασκευή, 14.4.2023) 

https://www.haniotika-nea.gr/kato-apo-ton-stayro-toy-monachogioy-tis/

 

ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

 ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΩΝΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΙΑΔΑ (8.4.2023)

                    ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΚΛΗ ΕΥ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ

ΧΡΥΣΑ

ΤΟ ΚΑΤΑ ΙΗΣΟΥΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη 

Η προβολή του «Ιησού από τη Ναζαρέτ» τη Μεγάλη Εβδομάδα από τον Αnt1 έχει γίνει πλέον πασχαλινό έθιμο. Αλλά στον αντίποδα του Τζεφιρέλι και των χολιγουντιανών υπερπαραγωγών στέκεται «Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» του Παζολίνι. 

 

Με έναν Χριστό απλό, ο Ιταλός σκηνοθέτης καταφέρνει το ακατόρθωτο. Να μείνει απόλυτα πιστός στο ευαγγελικό κείμενο και ταυτόχρονα πιστός στην αναζήτηση της δικής του συναισθηματικής και κοινωνικής ουτοπίας. Το πετυχαίνει τόσο με την τοποθεσία των γυρισμάτων –ο φτωχός ιταλικός Νότος– όσο και με το συμβολικά επιλεγμένο καστ. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο ένας Ισπανός φοιτητής που αντιστεκόταν στη δικτατορία του Φράνκο. Οι διανοούμενοι φίλοι του υποδύονται τους Φαρισαίους, ενώ ο βουβός αλλά εκκωφαντικός πόνος της Παναγίας αποδίδεται από την ίδια τη μητέρα του Παζολίνι. Κοντά σ’ αυτούς δεκάδες ερασιτέχνες ηθοποιοί που έχουν βιώσει την αδικία και την καταπίεση και γι’ αυτό τους αγγίζει βαθιά ο πύρινος και επαναστατικός λόγος του Ιησού, τα πάθη του οποίου αποδίδονται μέσα από την τραγικότητα της διήγησης.

Στο ίδιο μήκος κύματος και «Το Κατά Ιησούν Ευαγγέλιο» του Ζοζέ Σαραμάγκου. Ο Πορτογάλος συγγραφέας αφηγείται με αντιδογματικό τρόπο επεισόδια της ζωής του Χριστού, αλλά τα πραγματεύεται έτσι ώστε ο πρωταγωνιστής του να μοιάζει ήρωας του αρχαίου δράματος. Σχεδόν του αφαιρεί τη θεϊκή διάσταση, επιμένοντας στη γήινη. Η μάνα του προσπαθεί να τον προστατεύσει απ’ την αλήθεια μα αυτός συνεχίζει αταλάντευτος την αναζήτηση της ταυτότητάς του. Ο Ιησούς όπως και ο Οιδίποδας είναι εραστές του πένθους, καθώς οδηγούνται στη φλόγα της αλήθειας που θα τους κάψει. Επιλέγει ως ύστατη πράξη αντίστασης απέναντι στον Θεό να αποκαλύψει τα μυστικά που του εκμυστηρεύτηκε. Να προειδοποιήσει δηλαδή το παραπλανημένο ανθρώπινο είδος για τον θάνατο και τη δυστυχία που θα επιφέρει η θυσία του. Οταν ο Θεός πατέρας τού λέει «Εσύ είσαι ο Υιός μου ο αγαπητός, σε σένα έδωσα όλη μου την εύνοια», ο Χριστός, που βρίσκεται ήδη πάνω στον σταυρό, καταλαβαίνει πως σύρθηκε στην πλάνη όπως σέρνεται ο αμνός στη σφαγή, ότι η ζωή του σχεδιάστηκε για να πεθάνει έτσι, και όπως θυμήθηκε τους ποταμούς αίματος που ερήμην του θα πλημμυρίσουν τη γη, κραύγασε προς τον ανοιχτό ουρανό, όπου ο Θεός χαμογελούσε: «Ανθρωποι, συγχωρήστε τον, γιατί δεν ξέρει τι κάνει».«Δεν τη θέλω αυτήν τη δόξα» λέει ο Ιησούς και ο Θεός του αποκρίνεται: «Εγώ όμως θέλω αυτή την εξουσία». Είναι λοιπόν εμφανές ότι ο Σαραμάγκου επικρίνει ανελέητα την τυπική φόρμα της χριστιανικής λατρείας και τους εκπροσώπους της που υποσκέλισαν την ουσία της και επιδίδονται στο εμπόριο ψυχών.

Για νοσταλγία πίστης μιλούσε ο Παζολίνι, με την έννοια της αρχέγονης ανάγκης του ανθρώπου να ακουμπήσει σε μια ανώτερη δύναμη τους φόβους και τις αγωνίες του. Στο όνομα αυτής της πίστης συντελέστηκαν και συντελούνται μέχρι σήμερα εγκλήματα από όλους αυτούς που την εκμεταλλεύονται και τελικά την αναιρούν και την ακυρώνουν.

Το συγκλονιστικό όμως είναι ότι δυο μαρξιστές και δηλωμένοι άθεοι δώρισαν στην ανθρωπότητα μια πελώρια προσευχή, φτιαγμένη από εικόνες και λέξεις.

ΠΗΓΗ: https://www.pancreta.gr/voices.php?p=17636

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΙΑΔΑ

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΘΥΜΗΣΕΣ Η ΑΝΤΙΦΩΝΗΣΗ ΜΟΥ*

Φίλες και φίλοι, καλησπέρα και καλώς βρεθήκαμε στον πάντα και για όλους φιλόξενο χώρο της «Κωνσταντινουπολειάδας», στην 11η παρουσίαση του έργου μου «Τα γράμματα της Παναγίας», που εκδόθηκε σε βιβλίο από την Μητρόπολη Κισάμου και Σελίνου το 2013, με την επιμέλεια του εκ των πρώτων μαθητών μου στο Δημοτικό Σχολείο Στροβλών Σελίνου, στα μέσα της δεκαετίας του 1970, σημερινού γραμματέα της Μητρόπολης, θεολόγου Αντώνη Βακάκη. Τόσα όσα, όσες και όσοι είστε απόψε εδώ, τα ΩΜΕΓΑ του ΕυχαριστΩΩΩ…μου. Θύμησες, δάσος οι θύμησες, που καίνε όπως η «μνήμη», στο «Άξιον εστίν» του Ελύτη «άκαυτη βάτος», προπάντων απ’ τα 8 χρόνια που υπηρέτησα την Δασκαλοσύνη, ως διευθυντής του αγαπημένου μου 5ου Δημοτικού Σχολείου Χανίων, του ενός απ’ τα τρία Δημοτικά Σχολεία της «αλίβρεκτης» Νέας Χώρας.

«Επήγα στον γιατρό/ για να τονέ ρωτήσω/ αν υπάρχει φάρμακο το Πέμπτο να νικήσω./ Κι εκείνος μου απάντησε/ τι λες ρε πατριώτη/ το Πέμπτο είν’ ανίκητο/ σε όλη την Ευρώπη». Πώς να ξεχάσω όταν στεντορεία τη φωνή, το τραγουδούσαμε, μετά την πρωινή προσευχή κι ύστερα από κάθε νίκη του σχολειού μας σε αγώνες, ...«χοροστατούσης» της τότε και τωρινής δασκάλας Γυμναστικής Τόνιας Καπετανάκη, αλλά και ύστερα από μια επιτυχημένη εκδήλωση «χοροστατούντος» του Διευθυντή!

Παπ’ Αντώνη, σ’ ευχαριστώ που ανταποκρίθηκες στην πρότασή μου για την συνδιοργάνωση αυτής της Εκδήλωσης, ως ιερατικός προϊστάμενος της Ενορίας των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης με την Ομάδα Λόγου και Τέχνης «ΕΥ-πλους», που έχω την τιμή να εκπροσωπώ. Και γιατί ήρθαν μία μία στο μυαλό μου, όλες οι πάνω από σαράντα εκδηλώσεις που συνδιοργανώσαμε εδώ, όντας εγώ δ/ντής, αλλά και αυτή για τον Γέρω – Δάσκαλο, τον Βασίλη τον Ιγγλεζάκη, πριν πέντε χρόνια, την ημέρα των Τριών Ιεραρχών. Και βέβαια για τα καλά σου λόγια, έτσι όπως αγαπητικά τα είπες Γιώργο Κανδαράκη, παλιέ καλέ μου συνάδελφε και πρώην υποδιευθυντή του Σχολείου μας, σ’ ευχαριστώ για τον άψογο συντονισμό της εκδήλωσης. Και βέβαια για τα που μου θύμισες, βλέποντάς σε. Πώς να ξεχάσω για παράδειγμα, τον πηγαιμό μας στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, για να παραλάβουμε τον τίτλο της βράβευσης του Σχολειού μας, από τον Σύλλογο «Φίλωνα», ως ένα απ’ τα καλύτερα της Ελλάδας, σχετικά με τις εξωσχολικές δραστηριότητές του, αλλά και την συμβολή σου στην έκδοση του μαθητικού μας περιοδικού «Ο κόσμος των παιδιών», που έφτασε τα 24 τεύχη σε 8 χρόνια…

Ευχαριστώ σε, καλή μου φίλη, φίλη ζωής, τ. σχολική σύμβουλε, θεατρολόγε και συγγραφέα, Αγγέλα Μάλμου, που γι’ άλλη μια φορά «άνοιξες» την παρουσίαση των «Γραμμάτων της Παναγίας», απαγγέλοντας με την αισθαντική φωνή σου την «Μάνα του Χριστού» του Κώστα Βάρναλη. Ευχαριστώ, καλές μου παλιές συναδέλφισσες στο Πέμπτο: Ρούλα Μουστάκα, Δήμητρα Νικητοπούλου, Τόνια Σκουλά και Τόνια Καπετανάκη για τις όμορφες αναγνώσεις σας -την εποχή που είμαστε μαζί, μου θυμίσατε, ιδιαίτερα τις πρώτες μέρες του Απρίλη που έρχονταν στο Σχολειό μας, επί 8 χρόνια, με αφορμή την Ημέρα του Παιδικού βιβλίου 12 συγγραφείς, τόσοι όσα τα τμήματα διδασκαλίας. Και βέβαια εσάς, επίσης, καλές μου συναδέλφισσες Αθηνά Ντούλια, σύμβουλε Εκπαίδευσης και ξεχωριστή συγγραφέα, και Σοφία Κοκολογιάννη, διαχρονική συνεργάτιδά μου, που ανταποκριθήκατε κι εφέτος στην πρόσκλησή μου. Ευχαριστώ, φίλε, πρωτοψάλτη και δάσκαλε της Βυζαντινής Μουσικής, Αντώνη Κλουβιδάκη, όπως και τα μέλη του Βυζαντινού χορού (τον Κωνσταντίνο Γκούντελο, τον Γιάννη Νταντινάκη, τον Στυλιανό Βατσολάκη, τον Γιώργο Βλαζάκη, τον Γιάννη Κλουβιδάκη και την συναδέλφισσα μου Ελένη Βορεινάκη, που άλλαξε εφέτος μετερίζι -από αναγνώστρια έγινε ψάλτισσα) για την κατανυκτική απόδοση των ύμνων. Ευχαριστώ σας παλιοί μαθητές του Πέμπτου για την παρουσία σας- σε βλέπω με συγκίνηση, συνάδελφε πια, Δάσκαλε Μανόλη Χαιρέτη, και θυμούμαι τον πηγαιμό μας στο Πολεμικό Μουσείο της Αθήνας, το 2005, όταν παράλαβες μαζί με τον αδελφό σου τον Γιώργο, το πρώτο πανελλήνιο βραβείο για μαθητικά έντυπα Δημοτικών Σχολείων του Ιδρύματος Μπότση. Ευχαριστώ σας όλους, παλιούς και νέους συναδέλφους, παλιούς μαθητές και γονείς, φίλους και γνωστούς, που είστε απόψε εδώ, σ’ αυτήν την κατανυκτική εκδήλωση, σ’ αυτή την μυσταγωγία, σ’ αυτήν την λειτουργία του εμείς.

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα και Καλή Ανάσταση! Μυρίζουν οι βασιλικοί… Χαιρετώ σας κι αγαπώ σας!

* Σάββατο του Λαζάρου, 8 Απριλίου 2023

Χανιώτικα νέα (Μ.Τρίτη, 11.4.2023)

https://www.haniotika-nea.gr/eycharisto-kai-thymises-i-antifonisi-moy/

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ...

https://petaxta.blogspot.com/2023/04/blog-post_20.html

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Η ΑΓΡΙΟΤΕΡΗ ΦΥΛΕΤΙΚΗ ΕΚΡΗΞΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ 

Μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ τον Απρίλιο του 1968

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

«Η δολοφονία του μαύρου, ιερωμένου, […] έχει όλα τα ουσιαστικά και τα συμβολικά στοιχεία για να καταταράξει τη θρησκευόμενη ανθρωπότητα. Υπάρχουν τώρα χριστιανοί στη Δύση που δεν θεωρούν ανευλαβές να παραλληλίζουν την θυσία του Δρος Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, καθώς πλησιάζει η Μεγάλη Εβδομάδα της αναμνήσεως του Θείου Δράματος, με τα Πάθη και τη Θυσία του Χριστού»
Τα παραπάνω διαβάζουμε στο “Γράμμα του Εκδότου”, (σ.σ. editorial αγγλιστί), του εβδομαδιαίου περιοδικού “ΕΙΚΟΝΕΣ” (12-4-1968).
Οι Η.Π.Α. είχαν κηδεύσει στις 9 Απριλίου «τον μαχητή – απόστολο της Ειρήνης» εν μέσω της αγριότερης φυλετικής έκρηξης που γνώρισε η χώρα.
Ο Χρήστος Οικονόμου, απεσταλμένος του περιοδικού στις Η.Π.Α., είχε «ειδική αποστολή: Να παρακολουθήσει από κοντά τα τραγικά επεισόδια[…]. Και να μεταδώσει τις προσωπικές του εντυπώσεις…».
Στο άρθρο του με τίτλο “Η Αμερική εκήδεψε την ηρεμία της” γράφει για «το κακό που δεν έλεγε να σταματήση» από τη στιγμή της δολοφονίας του Κινγκ, και σημείωνε χαρακτηριστικά ότι «μόλις έσβηνε η πυρκαϊά σε μια πόλη, νέες φλόγες ξεπηδούσαν από τα “γκέτο” των νέγρων μιας άλλης».
Ακόμη κάνει αναφορά στους αστυνομικούς «με κράνη και όπλα που φρουρούσαν στο κοιμητήριο των νέγρων της Ατλάντα, τον τάφο του μαχητού – αποστόλου της Ειρήνης».
Για την κατάσταση που θύμιζε εμπόλεμη κρίση, ο Οικονόμου γράφει: «Τα “τύμπανα” του νέγρου αρχιτυμπανιστή της δικαιοσύνης αντηχούσαν τούτη την εβδομάδα σε ολόκληρη την Αμερική. Οι ειδήσεις[…] από το “δεύτερο μέτωπο” των Ηνωμένων Πολιτειών, μετά το Βιετνάμ, υπενθύμιζαν πολεμικά ανακοινωθέντα».
Αντιγράφουμε ένα μόνο από αυτά: «ΕΠΕΙΓΟΝ (Τετάρτη): Δώδεκα πυρκαϊές ξέσπασαν το πρωί στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης… Εμπρησμοί και λεηλασίες σημειώθηκαν σε πέντε σπίτια του Λογκ Άϊλαντ… Στο Νιούαρκ της Νέας Υερσέης οι νέγροι έκαψαν σπίτια και καταστήματα…».
Λόγω χώρου θα περιοριστούμε σε ορισμένα μόνο από τα στοιχεία που δηλούν την άσχημη κατάσταση που επικρατούσε τότε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Διαβάζουμε: «Από την ημέρα της δολοφονίας (σ.σ. μιά εβδομάδα) […] 39 άνθρωποι είχαν χάσει τη ζωή τους -οι 34 νέγροι… Σε 90 πόλεις είχαν σημειωθεί φυλετικές ταραχές… Δυόμισυ χιλιάδες πολίτες είχαν τραυματισθή… Δέκα χιλιάδες είχαν συλληφθή… Σε 30 εκατομ. δολ., τουλάχιστον, υπολογίζονται οι αποζημιώσεις που θα πρέπει να καταβάλουν ασφαλιστικές εταιρίες για τις καταστροφές…».

https://www.haniotika-nea.gr/agrioteri-filetiki-ekrixi-stin-istoria-ton-p/

(Χανιώτικα νέα, 13.4.2014) 

ΧΡΥΣΑ

TO ΠΑΣΧΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΛΑΜΠΡΗ ΚΙ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Γράφει η Χρ'υσα Κακατσάκη

Η γλώσσα είναι αποκαλυπτική για κάθε χώρα και αναπόφευκτα και για τον πολιτισμό της, που περιλαμβάνει τη θρησκεία, την ιστορία, τη λαογραφία κ.λπ. Η εβραϊκή λέξη Πεσάχ π.χ. και η αραμαϊκή Πάσχα, που σημαίνει πέρασμα, συνδέονται στενά με την Παλαιά Διαθήκη και την απελευθέρωση των Εβραίων από τους Αιγύπτιους. Ενας θεόσταλτος άγγελος μεταφέρει το μήνυμα ότι έπρεπε να εξολοθρευτούν τα πρωτότοκα παιδιά των Αιγυπτίων, ενώ τα σπίτια των Εβραίων θα προστατεύονταν καθώς οι πόρτες τους θα είχαν βαφτεί με το αίμα του αρνιού που είχαν θυσιάσει. Αυτός ο μακελάρης θεός αλλά και ο τρόπος που κατασκευάζονται οι θρησκείες αποτυπώνονται πολύ εύστοχα στο βιβλίο του Σαραμάγκου «Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιο». Ο Χριστός, όντας πάνω στον σταυρό, ρωτάει τον πατέρα του τι νόημα θα είχε η θυσία του. Εκείνος με σοκαριστική ειλικρίνεια του εξιστορεί όλα όσα θα επακολουθήσουν, με αποκορύφωμα τις σταυροφορίες και την Ιερά Εξέταση: «Θα πεθάνουν εκατοντάδες χιλιάδες άντρες και γυναίκες, η γη θα γεμίσει από κραυγές πόνου, βογκητά αγωνίας, ο καπνός των καμένων θα σκεπάσει τον ουρανό, το λίπος τους θα τσιτσιρίσει πάνω στις θράκες, η μυρωδιά τους θα φέρνει αναγούλα, κι όλα με ευθύνη δική μου. “Πατέρα, πάρε αυτό το ποτήρι από μένα”. “Απ’ το αν θα το πιεις εξαρτάται η δική μου εξουσία και η δική σου δόξα”. “Δεν τη θέλω αυτήν τη δόξα”. “Εγώ όμως τη θέλω αυτή την εξουσία”».

Ο χριστιανισμός λοιπόν επικράτησε γιατί ο εκδικητικός Γιαχβέ, που νοιαζόταν μόνο για τον περιούσιο λαό του, αντικαταστάθηκε με τον καλοσυνάτο γιο που κήρυττε την αγάπη. Οι Ελληνες ειδικά φάνηκαν πολύ ευφυείς επειδή ενσωμάτωσαν στη νέα λατρεία αρκετά στοιχεία από τον παγανισμό. Ετσι, ο νεκρός Χριστός που αναστήθηκε θύμιζε τον Αδωνη και την αναγέννηση της φύσης. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι το Πάσχα γιορτάζεται την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία, ακριβώς όπως συνέβαινε και με τις τελετουργίες για τον Αδωνη. Ο Σικελιανός στο «Στου Οσίου Λουκά το μοναστήρι» γράφει: «Οσες μοιρολογήτρες, συμμαζευτήκαν τον Επιτάφιο να στολίσουν, ποια να στοχάστη πώς, κάτου απ’ τους ανθούς, τ’ ολόαχνο σμάλτο του πεθαμένου του Αδωνη ήταν σάρκα που πόνεσε βαθιά». Τον θρίαμβο της φύσης που συναγάλλεται με την πίστη τον συναντάμε σε όλο το εύρος της λογοτεχνίας. Χαρακτηριστικός ο στίχος του Σεφέρη: «Η υψηλότερη μορφή άνοιξης που ξέρω, μια ελληνική Μεγάλη Εβδομάδα».

ADVERTISEMENT

Αν η λέξη Λαμπρή στον θεοσεβούμενο Παπαδιαμάντη είναι δανεισμένη από τα εκκλησιαστικά τροπάρια, στον Σολωμό ταυτίζεται με τον εξαγνισμό από τις αμαρτίες, αλλά κυρίως με τους αγώνες του έθνους.

Ο εξανθρωπισμός ωστόσο του Χριστού συμπαρασύρει και τα πρόσωπα που σχετίζονται μαζί του. Στον «Τελευταίο πειρασμό» του Καζαντζάκη ονειρεύεται μια φυσιολογική ζωή, παντρεμένος με τη Μαρία Μαγδαληνή. Η Παναγία αφήνει στην άκρη την αγιοσύνη της και είναι απλώς μια μάνα που θρηνεί τον χαμό του παιδιού της: «Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί» (Βάρναλης).

Για το φετινό Πάσχα ας ευχηθούμε σε αυτό τον σκληρό και αλλόκοτο κόσμο να μείνει νηστική η ωμότητα. Θα ήταν ένα θαύμα μεγαλύτερο κι από της Ανάστασης.

H Χρύσα Κακατσάκη είναι φιλόλογος ιστορικός Τέχνης

ΠΗΓΗ: https://www.documentonews.gr/article/to-pasxa-poy-egine-lampri-ki-anastasi/