ΠΟΙΗΣΗ

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΝΙΚΗ 

 

 

Έτσι, με τα αίματα και τις λάσπες∙

με τα φλογωμένα ντουφέκια τους∙

με τις μαύρες ψυχές τους∙

με τα χαμόγελα δολοφονημένα

στις κάνες των τουφεκιών∙

με τις ψυχές

των εχθρών στα δόντια τους∙

και τα σημαιάκια

στα φονικά τους χέρια.

Έτοιμοι για παρέλαση,

μπροστά απ’ τη λεηλατημένη Ειρήνη.

Έχουνε -λένε- νικήσει… 

 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ 

(ΚΑΖΟΒΑΡ, 3η έκδοση, ΠΥΞΙΔΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, Χανιά 2014)  

 

 https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/pfbid0Ndr5BVFsCSui3zes38Htu9XnjfuRoeFVQFRHfVYSpTHYKhoENnJ8Qq1pMuurcgE1l?comment_id=1534119807345265&reply_comment_id=3465312720387225&notif_id=1697962645617723&notif_t=feed_comment&ref=notif

 

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Β1 ΤΑΞΗ 10ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ

ΣΤΟΥΣ ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΓΙΑΓΙΑΔΕΣ ΜΕ ΑΓΑΠΗ

 

 

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Για την επίσκεψη των παιδιών της Β1 τάξης του 10ου Δημ. Σχ. Χανίων στο γειτονικό τους Γηροκομείο, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων, ο λόγος στον σημερινό Παιδότοπο. Να ’ναι καλά η γνωστή στους αναγνώστες της στήλης δασκάλα τους Αικατερίνη Γκλαβά για το υλικό που μου έστειλε. Ιδιαίτερα κατατοπιστικό το κείμενο της, πολύ τρυφερά τα κείμενα των παιδιών, που αναφέρονται στους παππούδες και στις γιαγιάδες τους, συγκινητικό το κείμενο της φιλοξενούμενης στο Γηροκομείο συνταξιούχου δασκάλας, λίαν ομιλητικές οι φωτογραφίες… Συγχαρητήρια και σ’ εσένα καλή μου συναδέλφισσα και στην κοινωνική λειτουργό Μελίτα Τσαγράκη για τη συγκεκριμένη εκδήλωση σαν συνέχεια μιας παράδοσης που ξεκίνησε όταν δ/ντρια του Σχολείου ήταν η επίσης καλή μου φίλη Μαρία Κληματσάκη...

Χρόνια πολλά στις γιαγιάδες και στους παππούδες!

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

δάσκαλος - λογοτέχνης

 

 

Στην σύγχρονη εποχή οι ηλικιωμένοι παίζουν σημαντικό ρόλο στις κοινωνίες στις οποίες ζουν, μεταδίδουν τις εμπειρίες τους και τις γνώσεις τους, δίνουν στα παιδιά τους βοήθεια, αναλαμβάνοντας να φροντίζουν τα εγγόνια τους και πολλές φορές σημαντική είναι και η οικονομική βοήθεια την οποία τους προσφέρουν.

Είναι γνωστό σε όλους μας ποσό σημαντικό ρόλο παίζουν οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας στη ζωή μας , που μας χαρίζουν όμορφες στιγμές που μένουν για πάντα στο μυαλό μας. Εμείς λοιπόν για να τιμήσουμε την ημέρα αυτή επισκεφτήκαμε την Τρίτη 3 Οκτωβρίου το Δημοτικό Γηροκομείο το οποίο βρίσκεται στη γειτονιά μας, την Χαλέπα, και εδώ και πολλά χρόνια οι δεσμοί μας είναι στενοί και υπάρχει σχέση αγάπης και εκτίμησης. Έτσι λοιπόν την προηγούμενη μέρα στο σχολείο αρχίσαμε τις προετοιμασίες. Πρώτα μιλήσαμε για τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας, είπαμε ιστορίες που έχουμε ζήσει μαζί τους μιλήσαμε για τους παππούδες και τις γιαγιάδες που μένουν μακριά μας μιλήσαμε για αυτούς που τους βλέπουμε μια φορά το χρόνο, αλλά μιλήσαμε και για αυτούς που έχουν φύγει από κοντά μας αλλά όχι από την καρδιά μας και τους θυμηθήκαμε για άλλη μια φορά. Ζωγραφίσαμε, ετοιμάσαμε αφίσες με φωτογραφίες,κατασκευάσαμε κάρτες που τις συνοδεύσαμε με ένα λουλουδάκι, γράψαμε και απαγγείλαμε ποιηματάκια και τα αφιερώσαμε σε αυτούς. Την άλλη μέρα μια όμορφη μέρα μας περίμενε.¨Ετοιμοι και ενθουσιασμένοι για την επίσκεψη μας. Στη διαδρομή αρχίσαμε να μιλάμε για το Γηροκομείο, πολλές ερωτήσεις, πολλές απορίες. Ήταν η πρώτη φορά που θα διαβαίναμε την πόρτα του. Ανυπομονούσαμε!

Φτάσαμε...οι πόρτες ανοιχτές και μια μεγάλη καρδιά μας περίμενε! Διστακτικά στην αρχή αλλά χρειάστηκαν λίγα λεπτά για να εκδηλώσουμε τον ενθουσιασμό μας. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας περίμεναν, φωνές και γέλια γέμισαν το χώρο. Παρουσιάσαμε ό,τι είχαμε ετοιμάσει και δώσαμε τα δωράκια μας με μεγάλη χαρά και περηφάνεια. Αυτό που πήραμε πίσω ήταν πολύ αγάπη,ζεστή φιλοξενία και μια γλυκιά συγκίνηση στο πρόσωπο των φιλοξενούμενων. Χέρια ζεστά και ώριμα ακούμπησαν και ευχαρίστησαν χεράκια ζεστά και μικρά. Η αγάπη μεταδόθηκε, το μήνυμα ελήφθη !

Η δασκάλα της τάξης

  Αικατερίνη Γκλαβά

Όταν είμαι μαζί με τη γιαγιά μου μου αρέσει γιατί φτιάχνουμε κέικ.

Αλλά πιο πολύ μου αρέσει όταν φτιάχνουμε κουλουράκια το Πάσχα.

Δέσποινα

Όταν είμαι με τη γιαγιά μου πηγαίνουμε στο πάρκο και μου αγοράζει αυτοκόλλητα.

Όταν είμαι με τον παππού μας αγοράζει λιχουδιές από το περίπτερο.

Κρυσταλλενια

Με τη γιαγιά μου αρέσει να είμαι γιατί παίζουμε φιδάκι αλλά και καμιά φορά παίζουμε μπάλα.

Αντώνης

Η γιαγιά μου μένει μακριά, αλλά όταν βρεθούμε το καλοκαίρι κάνουμε κατασκευές και μου αγοράζει πολλά παιχνίδια και τσουρέκια.

Χαρά θα δώσω στον παππού

Χαρά και στη γιαγιά μου

Θα τους χαρίσω μια αγκαλιά

Μέσα από την καρδιά μου.

Άμα πονούν τα πόδια τους

Εγώ θα τους βοηθήσω

Θα είμαι πάντα δίπλα τους

Χωρίς να κουραστώ.

Θα τους χαρίσω ένα δωράκι

Πολύ πολύ μικρό

Θα είναι ένα γλυκό φιλάκι

Γιατί τους αγαπώ !

Άρτεμις

Μας ειδοποίησε η διοίκηση του ιδρύματος ό,τι θα έρθει ένα Δημοτικό Σχολείο από την περιοχή μαζί με τους δασκάλους του και θα μας μιλήσουν για τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας.

Τα παιδάκια κρατώντας μια ωραιότατη κάρτα που είχαν φτιάξει προτίμησαν να μας τη διαβάσουν και να βλέπουν μέσα από την κάρτα το χαμογελαστό πρόσωπο του παππού.

Τα πρόσωπα των παιδιών,λευκά και έγχρωμα, έστρεψαν το βλέμμα τους προς τον ήλιο και ο ήλιος έριξε τις χρυσές του ακτίνες στα προσωπάκια τους τα οποία έλαμπαν από χαρά.

Διαπίστωσα όμως ότι αντί να δεχτούν τις ακτίνες του ήλιου,τα μάτια των παιδιών που άστραφταν από λάμψη.επισκίασαν αυτά τον ήλιο.

Μου δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσω τόσο με τις δασκάλες τους όσο και με τα ίδια τα παιδιά.Τι παιδιά ήταν αυτά! Τι γονείς τα ανάθρεψαν με τόση καλοσύνη,τόση ευγένεια και τόσο σεβασμό προς τους μεγάλους.

Είμαι υποχρεωμένη να απευθύνω ένα μεγάλο μπράβο στους γονείς αυτούς που ξέρουν να διαπαιδαγωγούν τα παιδιά τους τόσο σωστά. Είναι παράδειγμα προς μίμηση όλων των παιδιών της Ελλάδας. Εμείς θα προσπαθήσουμε μιας και ανήκουμε στην κατηγορία των ηλικιωμένων με όλες μας τις δυνάμεις, να μεταλαμπαδεύσουμε τις γνώσεις μας σε αυτά τα παιδιά.

Κλείνοντας, θέλω να συγχαρώ για την πολύτιμη βοήθεια της, την αγαπητή Μελίτα Τσαγράκη που μας ενημέρωσε σχετικά.

Κατερίνα Βασιλάκη, Δασκάλα, φιλοξενούμενη στο Δημοτικό Γηροκομείο Χανίων

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 21.10.2023)  

https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-stoys-pappoydes-kai-tis-giagiades-me-agapi/

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

 ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΕΝΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ - ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ (ΜΙΑ ΖΥΓΑΡΙΑ Ο ΣΚΟΠΟΣ, ΜΑΚΡΥΣ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ, ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΑΡΤΕΜΙΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΕΡΑΣΙΜΟ)

                                 

 ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΕΝΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

«Το σχολείο µου, τότε ήταν σ’ ένα παράπηγµα από λαµαρίνες, µόνος µε τους 110 µαθητές και των 6 τάξεων. Τους έβλεπα όλους, χτυπηµένους απ’ τα δεινά των πολέµων σαν τα πληγωµένα πουλιά!.. Στο πρόσωπό τους είδα τον εαυτό µου… Και έτσι, ξαφνικά, ένιωσα δυνατός, σαν ένας µικρός θεός που θα µπορούσε να τους δώσει τα φτερά τους να πετάξουν ψηλά… Είχα 3 σχολεία, πρωινό, απογευµατινό και νυχτερινό για ενήλικες.[...] Έδωσα στο έργο µου νου και καρδιά, ολόκληρο τον εαυτό µου. Παράλληλα διάβαζα τη νύχτα µε τη λάµπα πετρελαίου και πολλές φορές ξηµερωνόµουν στο βιβλίο. Έγραφα». Από το βιβλίο “Το ταξίδι µου, Αγώνες και όνειρα” του επιτ. σχολ. συµβούλου - συγγραφέα Αντώνη Λαµπρινίδη και συγκεκριµένα απ’ το κεφάλαιο “Μεταπολεµικά” του “βιογραφικού” του το παραπάνω απόσπασµα. Για το 93ο(!) βιβλίο του 94χρονου φίλου µου (ευλογία µεγάλη για µένα η γνωριµία µαζί του) που κυκλοφόρησε φέτος απ’ τις εκδόσεις “Σαΐτης” ο λόγος. Τι καλά να το διάβαζαν όλοι οι δάσκαλοι και όλοι που γράφουν, µια απ’ τις πολλές σκέψεις που έκανα διαβάζοντας το, απνευστί, σαν µυθιστόρηµα! Τα πάντα όλα…

«Γεννήθηκα σ’ ένα όµορφο χωριό της µανιάτικης γης. Μεγάλωσα µε τα λουλούδια, µα και µε τ’ αγκάθια. Άκουσα το τραγούδι του αηδονιού. Και το κλάµα του γκιόνη. Έπαιξα µε τις πεταλούδες και ταξίδεψα µε τον άνεµο. Είδα το φως του αυγερινού, το µεσουράνηµα του ήλιου. Και λούστηκα στα χρώµατα του ηλιοβασιλέµατος. Αγάπησα… Έκλαψα… Έµαθα πολλά… Φύτεψα κρίνα, έγινα δάσκαλος και συγγραφέας, γιατί ήθελα να µιλήσω σε όσους αγαπώ». Τα που γράφει µιλώντας για τον εαυτό του στο φτερό του εξωφύλλου, σε πρώτο πρόσωπο, ο φίλος µου. «Να βλέπω τους ανθρώπους που αγαπώ να χαµογελούν.../ Να παλεύω για τον Άνθρωπο… Το φως… Τον ουρανό του… Κι όταν θα φύγω, θα ’θελα να µε συνοδεύουν τ’ αγαπηµένα αστεράκια των πρώτων χρόνων µου, που τα ‘καναν όλα παραµυθένια! Και µια ανθοδέσµη χαµόγελα απ’ όσους µ’ αγάπησαν». Ο “επίλογος” των τριών σελίδων επιλόγου του, που κάνει κλείνοντας το διανθισµένο µε πλούσιο εικονογραφηµένο υλικό, ιδιαίτερα επιµεληµένο περί ου ο λόγος βιβλίου, που περιλαµβάνει µετά τα “Προλεγόµενα” του τέσσερα µέρη µε τους γενικούς τίτλους “Βιογραφικά”, “Παιδεία”, “Λογοτεχνία” και “Εργογραφικά”. Πώς µπόρεσε να τα κάνει όλα αυτά ένας άνθρωπος, η απορία µου!

«Κύριε σαν ήρθε η βραδιά σου λέω την προσευχή µου», µας λέει στον πρώτο στίχο του ποιήµατος του “Η προσευχή του ταπεινού” ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου. Ένα είδος προσευχής το περί ου ο λόγος βιβλίο, σκέφτοµαι. Ενός ταπεινού δασκάλου - συγγραφέα που πρόσφερε τα µύρια υπηρετώντας τη ∆ασκαλοσύνη και που επιµένει να βλέπει µπροστά του την Ιθάκη «να του δείχνει την αληθινή οµορφιά του κόσµου», κατά δήλωσή του. Έρρωσο, φίλε! Να ξεπεράσεις τα 100 βιβλία µε το καλό!

                                                  ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΜΙΑ ΖΥΓΑΡΙΑ Ο ΣΚΟΠΟΣ «Μα ο σκοπός είναι/ να υπάρχει µόνο µια ζυγαριά/ για το κάθε δίκιο όλων των ανθρώπων. Αλλιώς…» Ένα απ’ τα “Ψηφιδωτά” (τρίτη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΜΑΚΡΥΣ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ Μακρύς ο δρόµος για την ισότητα των δύο φύλων, αν κρίνουµε από τα αποτελέσµατα των αυτοδιοικητικών εκλογών. Μόλις 22 οι γυναίκες δήµαρχοι και καµία γυναίκα περιφερειάρχης. Και από την Άννα ∆ιαµαντοπούλου σε ανάρτησή της στα κοινωνικά δίκτυα που δηµοσιεύθηκε τις προάλλες και στην εφηµερίδα µας η επισήµανση. Μια απ’ τις 7+1 καίριες επισηµάνσεις της...

 

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΑΡΤΕΜΙΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΕΡΑΣΙΜΟ Προστάτης της Αστυνοµίας ο Άγιος Αρτέµιος που γιορτάζει σήµερα, σ’ αυτόν αναφέρεται στην πρώτη της µαντινάδα η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. «Οι αστυνοµικοί βοηθό τον έχουν στο πλευρό τους,/ στον Άγιο Αρτέµιο κάνουνε τον σταυρό τους», µας λέει. ∆εν ξεχνά, ωστόσο, ότι σήµερα είναι και του Αγίου Γερασίµου. «Αρτέµη και Γεράσιµε σήµερα στη γιορτή σας,/ πολλές ευχές σας στέλνουνε οι φίλοι κι οι γνωστοί σας», µας λέει στη δεύτερη. Και ότι ο Άγιος Γεράσιµος είναι προστάτης της Κεφαλονιάς το ξέρει η µαντιναδολόγος µας. «Ταξίδι στην Κεφαλονιά αν πας µη λησµονήσεις/ στον Άγιο Γεράσιµο να πας να προσκυνήσεις», µας λέει στην τρίτη µαντινάδα της.

 

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή,20.10. 2023) 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ: ΣΑΒΒΑΤΟ, 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2014

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΤΑ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΑ είναι γεμάτα από ανθρώπους που δεν πρόλαβαν να τελειώσουν τις δουλειές τους. Να επιδιώκουμε να περνάμε συχνά πυκνά απ’ τα νεκροταφεία για να το σκεφτόμαστε. Και για να συνηθίζουμε ότι τελικά το μόνο σίγουρο στη ζωή μας είναι ο θάνατος. Να τον νιώθουμε σαν πρόσωπο οικείο…

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ τη σημερινή γιορτή του Αγίου Λουκά τα που έγραψα περί νεκροταφείων και θανάτου στο πρώτο “πεταχτό” και συγγνώμη αν σας ξάφνιασα δυσάρεστα. Στον Αγιο Λουκά, στον βασικό κοιμητηριακό ναό της πόλης μας, πήγε ο νους μου, με το που είδα την ημερομηνία, καταλαβαίνετε. Ας μη μείνω, όμως, περισσότερο στο θέμα…

ΑΠ’ ΤΟΥΣ κοράκους μόνο “κρα” θ’ ακούσεις, μην περιμένεις τίποτ’ άλλο. Με αφορμή το προχθεσινό χρυσαυγίτικο παραλήρημα στη Βουλή για τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Θυμήθηκα τη συγκεκριμένη φράση που έλεγε η μάνα μου. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο προσώρας.

ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ να γίνονται εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια; Αμ σε πόσα να γίνονται; Να γίνονται σε τρία! Και γιατί να γίνονται σε τρία; Αμ σε πόσα να γίνονται; Να γίνονται σε δύο! Και γιατί να γίνονται σε δύο; Αμ σε πόσα να γίνονται; Να γίνονται σε ένα. Και γιατί να γίνονται σε ένα; Αμ κάθε πότε να γίνονται; Να γίνονται κάθε Κυριακή! Παίζεται που παίζεται το παιχνίδι της κολοκυθιάς, να το παίξουμε, λοιπόν, μέχρι τέλους!

«ΠΡΟΕΔΡΕ, τι άλλο μπορεί να μας πάρει μια αριστερή κυβέρνηση;». Από την ανεξάρτητη βουλευτή (πρώην της ΝΔ) Παρθένα Φουντουκίδου προς τον πρωθυπουργό στο καφενείο της Βουλής, όπως γράφει “ο βοριάς” στη στήλη του “9 μποφόρ” (βλ. εφ. “Χριστιανική”, 9-10-2014) η ερώτηση. Ο κ. Σαμαράς βρέθηκε, λέει, σε αμηχανία και δεν απάντησε. Τι να απαντούσε δηλαδή; Οτι θα πάρει τις… κατσίκες, που δεν πήρε το ΠΑΣΟΚ το 1981;

«ΓΙΑ ΤΟ αεροδρόμιο ο Δήμος μάχη δίνει/ ιδιωτικοποίηση δεν θέλουμε να γίνει». Ευτυχώς που δεν είναι μόνος του σ’ αυτή τη μάχη ο Δήμος Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. Το λες σαφώς στον δεύτερο στίχο της μαντινάδας σου. Ολοι οι φορείς του τόπου και όλοι οι πολίτες του είναι (είμαστε) κατά της ιδιωτικοποίησης. Δεν φτάνει όμως, αυτό. Αν δεν αφήσουμε τους καναπέδες και την ιδιώτευσή του ο καθένας μας…

Η ΜΗΔΕΙΑ, σύμφωνα με την παράδοση, δηλητηρίασε τη Γλαύκη. Οι Κορίνθιοι οργισμένοι, λιθοβόλησαν και σκότωσαν τα δύο παιδιά της Μήδειας γιατί αυτά έφεραν το δηλητήριο στη Γλαύκη. Ομως δεν πέρασε πολύς καιρός και άρχισαν να πεθαίνουν τα παιδιά των Κορινθίων. Ζήτησαν τότε χρησμό από το μαντείο των Δελφών και έμαθαν ότι αιτία του θανάτου των παιδιών τους ήταν οι κατάρες των αδικοσκοτωμένων παιδιών της Μήδειας. Για να γλυτώσουν από το κακό πρόσφεραν κάθε χρόνο θυσίες στα παιδιά αυτά και έστησαν πάνω στον τάφο τους ένα σκιάχτρο που παρίστανε μια μανιασμένη γυναίκα. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας, εκδ. “Σαββάλας”).

«Οσο προχωρεί ο δρόμος τον ανήφορο/ της ηλικίας/ τόσο πιο πολύ καταλαβαίνω/ το θάνατο σαν δασκάλα./ Εχω ίσως χάσει/ ως τώρα, δυστυχώς, πολλά μαθήματα/ γιατί δεν ήθελα ούτε καν τ’ όνομά του τ’ άχαρο/ να προφέρω, σαν εκείνους που χτυπούνε ξύλο/ για να ξορκίσουν το κακό./ Κι όμως αρχίζοντας/ ν’ ακούω τα προοιμιακά του φροντιστήρια/ τους πόνους, τις αρρώστιες και τις επισκέψεις/ στα Κοιμητήρια,/ στους τάφους διδασκάλων και γονέων,/ αρχίζω να αισθάνομαι όλο και πιότερο εκείνον/ με της σωστής φιλοσοφίας το φτερό να μου χαϊδεύει/ το νου και την καρδιά· έπαψε να ’ναι ξένος./ Τον νιώθω πια σαν ένα πρόσωπο οικείο: Ενας φίλος/ πονετικός, λες, που θα ’ρθει για να φύγουμε αντάμα…”.
Το ποίημα “Φίλος πονετικός” του Π.Β. Πάσχου.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)Χανιώτικα νέα (18.10.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-188/#ixzz3GURqJjIv
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial

 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

O ΚΟΣΜΟΣ...  ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ 

 

 

 

 

 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

 

Ο κόσμος ξημερώνει, μα σε παρακαλώ! Μη µε ξυπνήσεις, ούτε και σήµερα… 

Το ξέρω πως σ’ αρέσει να µπήγεις καρφιά στις σάρκες του· αίµατα αθώων και κλάµατα µικρών παιδιών!

Των αδυνάµων τις ζωές το ξέρω πως δεν νοιάζεσαι! Κι αν εσύ τίποτα δεν κάνεις, κι αν εσύ τίποτα δεν µπορείς, κανένας δεν νοιάζεται, ούτε µπορεί!

Κι εγώ φτάνει η στιγµή, που δεν θα ’µαι τριγύρω! Η Άβυσσος µε καλεί!

Και πόσο θλίβοµαι για τα παιδιά που θα έρθουν, τα παιδιά που θα ’ρχονται…

Πόσο πονώ να σκέφτοµαι τα έντροµα  µάτια τους καθώς θα τους διδάσκουν οι δυνατοί το µάθηµα της ζωής· πως τ’ άδικο κι η δύναµη των δυνατών διαφεντεύουν τον κόσµο!

Πόσο λυπάµαι ότι κανείς δεν θα τους µάθει πως οι αδύναµοι αυτής της γης θα... γίνονται -δεν θα γεννιούνται- για να τους καταπατούν οι δυνατοί κάτω από τις µπότες τους

...Ήµουν κι εγώ κάποτε παιδί και τα ’µαθα µε τον καιρό, πως ο κόσµος που ονειρευόµουν, ένας άλλος κόσµος, δεν θα ξηµερώσει!

…Μη µε ξυπνήσεις ούτε και σήµερα!

Ο κόσµος πια ξηµερώνει, ο ήλιος κατακαίει, κρυµµένος πίσω από τη βουή, τον όλεθρο και τη θαµπή ντροπή του!

Αλάτι πάνω στις πληγές οι οιµωγές!

Η συνειδητοποίηση πως την Ιστορία τη γράφουν οι δυνατοί τις πιότερες φορές· αλάτι πάνω στις ανοιχτές πληγές! Ποιος το αντέχει;

Μη µε ξυπνήσεις ούτε και σήµερα!

Σε τέλµα πια κάθε προσπάθεια ν’ ακούσουν τη φωνή µας τούτες τις µέρες οι κριτές των πάντων, όλοι  εκείνοι που η φωνή τους υπερισχύει της Αλήθειας, όλοι όσοι καµουφλάρουν την ασχήµια τους και την κακοσύνη τους!

∆εν θα ξηµερώσει για πολλούς και σήµερα η µέρα· κι όσοι αντέχουν τούτη την αλήθεια, αναλογίζοµαι πώς µπορούν και την κουβαλούν;

Ο κόσµος τους πώς ξηµερώνει;

 

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 18. 10..2023) 

 

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΠΑΝΤΑ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ Η ΕΙΡΗΝΗ - ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ (ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΨΩΜΙ (ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΨΩΜΙ, ΤΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΚΟΛΥΜΒΗΤΕΣ, ΜΕΣΙΣΤΙΑ Η ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ 

 

 

 

ΠΑΝΤΑ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ Η ΕΙΡΗΝΗ

 

 «Με λουλούδια και µε γλυκά/ και µ’ όλη την αγάπη µας προσµένουµε/ Εγώ, η γη, το φεγγάρι./ Η πηγή, η ελιά, τ’ αγριολούλουδα,/ Tα διψασµένα περιβόλια και τ’ αµπέλια/ και χίλια πράσινα/ τραγούδια/ που κάνουνε τις πέτρες να φυλλοροούν./ Με λουλούδια και µε γλυκά/ και µ’ όλη την αγάπη µου προσµένω/ και καρτερώ του αγέρα την πνοή που έρχεται/ απ’ την ανατολή/ µήπως και στα φτερά του φέρει µήνυµα/ µήπως και κάποια µέρα ο ποταµός φωνάξει:/ Σταυρωµένε ανάσανε,/ οι δικοί µου απόντες διάβηκαν». Το ποίηµα “Ο σταυρωµένος” του Παλαιστίνιου ποιητή Ταουφίκ Ζαγιάντ (1932 – 1994) Σηµείωση: Το ποίηµα προέρχεται από το βιβλίο “Ποίηση του λαού της Παλαιστίνης” εκδ. Έλευσις, Οµάδα Νεανικής Πολυέκφρασης Αρκαδίας.

«Σωτήριον, τρόπος του λέγειν - έτος 1999 µ.Χ./ “Το ρολόι του κόσµου”, στην Τζενίν,/ “χτυπάει µεσάνυχτα”. ∆υο χιλιάδες περίπου χρόνια/ ύστερα απ’ τη Σταύρωση Εκείνου.// Στην Αντίπερα Όχθη./ Λίγο µετά το “Τετέλεσται”./ Με τη ∆ιεθνή Κοινότητα σε  ρόλο Κεντυρίωνα./ Θεατή στη Σταύρωση του Ανθρώπου./ “Λίθοι και πλίνθοι και κέραµοι ατάκτως εριµµένα”./ Κατάσταση προχωρηµένης σήψης./ Αποπνικτική αποφορά θανάτου./ ∆ιαµελισµένα άδεια ιµάτια./ ∆ιαµελισµένα ισοπεδωµένα όνειρα./ Μια Παλαιστίνια Παναγιά/ µε κατεβασµένη στα µάτια “τη µαύρη οµπόλια”./ Βλέµµατα παιδιών που δεν έχουν άλλα δάκρυα./ Χαµόγελα στρατιωτών µε υπονοούµενα». Από το ποίηµα µου “Μια Μεγάλη Παρασκευή” (“Όταν γίνεις ποίηµα”, Εκδ. “Πυξίδα της Πόλης”, Χανιά 2013).

«Καθηλωτικός και θριαµβευτής/ µπήκε στο σπίτι/ κοίταξε περιφρονητικά τις φτωχικές φωτογραφίες/ µε τα κουρεµένα κεφάλια/ δεν είναι τα παιδιά που τρέχουν στους δρόµους/ µε ξύλινα σπαθιά και φωνές για να τον ξορκίσουν/ φωτόσπαθα θαµπώνουν τα παιδικά µάτια/ βουβές οι καρδιές/ µε πολέµους των άστρων ξεγελιούνται/ σε γειτονιές αδιάφορες// ψάχνω τον “µικρό πρίγκιπα”/ κόκκινα τα χνάρια του/ µυρίζουν τριαντάφυλλο/ στο πιο ψηλό κατάρτι της νύχτας/ ένα δάκρυ άνθισε/ µε τους ήχους ενός άστεγου µπουζουκιού/ µια ακόµη “Συννεφιασµένη Κυριακή”/ κι οι γειτονιές αδιάφορες.// Ψάχνω τον “µικρό πρίγκιπα”/ προσφυγόπουλο σε άξενο κόσµο/ µόνο χνάρια από αίµα βρίσκω». Το ποίηµα “Πόλεµος” της και καλής µου φίλης δασκάλας - ποιήτριας Αγγελικής Κίτσου - Μαγαράκη από το Ηράκλειο. Το βρήκα στη σελίδα της στο Βιβλίο των Προσώπων (φέισµπουκ) τις προάλλες (10 Οκτωβρίου).

Τρία ποιήµατα µε αφορµή τα που γίνονται τις τελευταίες µέρες στους Αγίους Τόπους και στα περίξ. Πολλά χρόνια ζητούµενο η ειρήνη! Εκεί που τη δίδαξε ο Χριστός…

ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΨΩΜΙ  Παγκόσµια Ηµέρα Άρτου χθες 16 Οκτωβρίου… Για το ψωµί λοιπόν, οι σηµερινές µαντινάδες της Νεκταρίας Θεοδωρογλάκη. «Ψωµί απ’ τον ξυλόφουρνο µε µια ολιά λαδάκι/ µου έδινε η λάλη µου σαν ήµουνα παιδάκι», µας λέει στην πρώτη. «Φίλους καλούς που φάγατε, µαζί ψωµί κι αλάτι/ για µία παρεξήγηση µην τους γυρνάς την πλάτη», µας παραγγέλνει στη δεύτερη. «Ήθελα να ’µουν φούρναρης καρβέλια για να σιάζω/ σε άπορους και σε φτωχούς σαφή να τα µοιράζω» µας λέει στην τρίτη. Να ’σαι καλά, Νεκταρία! Πολύ µε συγκίνησες. Και γιατί µου θύµισες το “κεντρικό” ποίηµα απ’ την ποιητική συλλογή “Όπως το ψωµί”. «Ψωµί από καλό προζύµι,/ ψωµί ζυµωµένο µε έγνοια,/ καλοψηµένο ψωµί,/ το ποίηµα της µάνας µου.// Ποίηµα, όπως το δικό της/ άρτον που “καρδίαν ανθρώπου στηρίζει”/ θέλω το ποίηµα που γράφω», λέω σ’ αυτό.

ΤΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΚΟΛΥΜΒΗΤΕΣ Στους κολυµβητές δεν θα τους λες συγχαρητήρια ούτε όταν µπαίνουν στη θάλασσα, ούτε όταν κολυµπούν, αλλά όταν βγαίνουν. Στον απόηχο των προχθεσινών αυτοδιοικητικών εκλογών τα παραπάνω, όπως µου τα είπε χθες ένας καλός µου φίλος “ταυτισµένος” µε την τοπική αυτοδιοίκηση...

ΜΕΣΙΣΤΙΑ Η ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ  «Μα γιατί µόνον εγώ/ να υψώνω µεσίστια την κυανόλευκη θλίψη µου;/ ∆ε θα ’πρεπε κι ο Ο.Η.Ε./ να υψώνει µεσίστια τη σηµαία της ειρήνης;/ Κι αυτό να ’ναι το επίσηµο έµβληµά του». Κι αυτό το “Ψηφιδωτό” του Ιάσονα Ευαγγέλου (απ’ την τρίτη ποιητική σειρά) στον νου µου, ενώ παρακολουθούσα σε ζωντανή τηλεοπτική µετάδοση τα που γίνονταν στη Λωρίδα της Γάζας και στα πέριξ τη συνέχεια των εχθροπραξιών...

 

Χανιώτικα νέα (Τρίτη,17.10.2023)  

https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/pfbid05tK199JBPNkRGJ9ymwhLt1XWdJAnCN1vfuBQmaExTb7ukFMt9uBiGbrLhhnkWPQDl?notif_id=1697521916440794&notif_t=feedback_reaction_generic&ref=notif

ΠΟΙΗΣΗ

ΛΟΓΟΣ

Μπορώ

ν’ ανοίξω λαγούμια στην ψυχή μου,

για να κρύψω τις σημαίες του αγώνα.

Μπορώ

να σκάψω τάφους στην καρδιά μου,

για να θάψω βαθιά εκείνα τα όνειρα.

Μπορώ

να τρυπήσω με τα νύχια τα χέρια μου

για να κρατήσω εκείνες τις υποσχέσεις.

Μπορώ

ν’ αντέξω τη λεηλασία της σιωπής.

Δεν μπορώ

να λάβω μέρος στη δολοφονία της ελπίδας. 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

(ΚΑΖΟΒΑΡ, Γ΄ΈΚΔΟΣΗ, "Πυξίδα της Πόλης", Χανιά 2014)

 https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/pfbid0bS31EwKRgUYEfnRGpQ1qRJDnV5WopnkLsZMyNFnGBpfZ5n51ECeWFxesXkShk4KQl?comment_id=668661922035992&notif_id=1697367590703993&notif_t=feedback_reaction_generic&ref=notif

 

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

5ο ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ

ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΕΛΠΙΔΑΣ ΣΤΟΥΣ ΠΛΗΜΜΥΡΟΠΑΘΕΙΣ 

 

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Στον απόηχο της βοήθειας που έστειλε, μεταξύ των άλλων, και η Σχολική Κοινότητα του 5ου Δημ. Σχ. Χανίων στους πλημμυροπαθείς της Θεσσαλίας, ο σημερινός Παιδότοπος. 

Να ’ναι καλά η νέα διευθύντρια του Ευαγγελία Φουντουλάκη που ανταποκρίθηκε στη σχετική πρόταση που της έκανα όταν είδα στο Διαδίκτυο τα της συγκεκριμένης δράσης. “Άσκηση ενσυναίσθησης” τη χαρακτηρίζει στο προλογικό της σημείωμα η γνωστή στους αναγνώστες της στήλης ξεχωριστή αυτή εκπαιδευτικός. 

Συγχαρητήρια και στους δασκάλους και στους γονείς και βέβαια στα παιδιά. Ιδιαίτερα σ’ αυτά της Ε’ τάξης και του πρώτου τμήματος της Γ’ τάξης για τις εργασίες τους, όπως και στις δασκάλες τους...

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

δάσκαλος - λογοτέχνης

 

«Συμπονώ=Συναισθάνομαι»

 

 

Η αδιανόητη καταστροφή που βίωσαν οι κάτοικοι της Θεσσαλίας, εξαιτίας σφοδρών καταιγίδων πριν από λίγες ημέρες, έγινε αφορμή για μια βιωματική δράση εθελοντισμού, αλληλεγγύης και προσφοράς για τους μαθητές και τις μαθήτριες του σχολείου μας, οι οποίοι συνέλεξαν διάφορα είδη πρώτης ανάγκης, προκειμένου να συνδράμουν στην ανακούφιση των πληγέντων. Τα παιδιά μαζί με τα διάφορα πράγματα έστειλαν μηνύματα ελπίδας και πολύχρωμες ζωγραφιές για να ανακουφίσουν και να συμπαρασταθούν στους πλημμυροπαθείς της Θεσσαλίας, μετατρέποντας με τη βοήθεια των δασκάλων τους την εθνική αγωνία εκείνων των ημερών σε μία άσκηση ενσυναίσθησης. Η απλότητα και η αλήθεια αυτών των μηνυμάτων των παιδιών είναι μια ακτίνα ελπίδας και αισιοδοξίας μαζί με τη λάμψη των ματιών τους από την ευχαρίστηση της προσφοράς, η οποία δεν μεταφέρεται στο χαρτί. Φανερός ο ενθουσιασμός και η χαρά που ένιωσαν, επειδή συνεργάστηκαν με τους ενήλικες και τους δόθηκε η ευκαιρία να βοηθήσουν σε κάτι τόσο σημαντικό.

Ήταν αναμενόμενη και ιδιαίτερα συγκινητική η «κατάθεση ψυχής» των μαθητών, γι’ αυτήν τη δράση όπως αποτυπώθηκε εκ των υστέρων. Μέσα από τα γραπτά των παιδιών γίνεται φανερός ο ενθουσιασμός και η χαρά που ένιωσαν, επειδή συνεργάστηκαν με τους ενήλικες και τους δόθηκε η ευκαιρία να βοηθήσουν σε κάτι τόσο σημαντικό. Κάντε κουράγιο! Μη χάνετε την ελπίδα σας! Σας αγαπάμε και σας σκεφτόμαστε!

Ευχόμαστε να μη χρειαστεί ξανά τέτοιου είδους δράση όμως, «όταν τα πράγματα φαίνονται σκοτεινά, οι εθελοντές μπορούν να διαδώσουν το φως» έγραψε η Susan J. Ellis, ρήση με την οποία συμφωνούμε απόλυτα.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους τους μαθητές και τις μαθήτριες του σχολείου μας και ιδιαίτερα του τμήματος Γ1 και της Ε΄ τάξης καθώς και τις εκπαιδευτικούς τους, Μαρίνου Ειρήνη και κα Καραβά Μαρία, για την όμορφη και αποτελεσματική συνεργασία.

Επίσης, ευχαριστούμε από καρδιάς, όλους τους γονείς, και κάθε «άνθρωπο» που συμμετείχε σ΄ αυτήν την αυθόρμητη πρωτοβουλία, τους εθελοντές του Δήμου Χανίων και την Προϊσταμένη του τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής Προστασίας ΑμέΑ & Ισότητας κα Ελένη Κτενιαδάκη. Τέλος, ευχαριστούμε ιδιαίτερα τον δασκάλου και λογοτέχνη κ. Βαγγέλη Κακατσάκη, για την πρόσκληση και τη φιλοξενία στην τόσο επιτυχημένη κι αγαπητή σελίδα της εφημερίδας “Χανιώτικα Νέα”.

Ευαγγελία Φουντουλάκη

(διευθύντρια 5ου Δημ. Σχ. Χανίων)

Εγώ αισθάνθηκα χαρά και συγκίνηση επειδή τους βοηθήσαμε. Μη χάνετε το κουράγιο σας! Λυδία Γναφάκη, Γ1

Εθελοντισμός= Βοηθάω κάποιον χωρίς να περιμένω αντάλλαγμα. Εγώ αισθάνθηκα πολύ χαρούμενος που βοήθησα. Νίκος Λάμπρου, Γ1

Εύχομαι να φύγει η πλημμύρα!, Στεφανία Κοκολινάκη, Γ1

Απ΄ όταν εμεγάλωσα ποτέ μου δεν τα παρατούσα, κι αυτό είναι μήνυμα ζωής γι΄ αυτό και απαντούσα, Παπαδάκης Νίκος , Γ1

Την ώρα που ζωγράφιζα, ένιωσα πολύ ωραία, γιατί αυτή η ζωγραφιά θα τους δώσει πολλή χαρά, Ναταλία Μακρή-Τσαλίκη, Γ1

«Εγώ αισθάνθηκα πολύ μεγάλη χαρά, που τους βοηθήσαμε Χρήστος Λιβιεράτος, Γ1

«Ένιωσα χαρά που το σχολείο μας σας βοήθησε», Χριστίνα Κοτσάκη, Γ1

«Εγώ ένιωσα μεγάλη χαρά κι ικανοποίηση που γράφοντας αυτό το σημείωμα βοήθησα να διώξετε το φόβο σας και να σας δώσω θάρρος» Στέλιος Κατζουράκης, Γ1

«Λυπάμαι πολύ που πλημμύρισαν τα σπίτια, οι δρόμοι και τα σχολεία σας. Νιώθω όμως χαρούμενη γιατί σας στείλαμε ρούχα, παπούτσια, κι άλλα πράγματα. Εύχομαι να μη γίνει κάτι τέτοιο ποτέ ξανά. Μην ανησυχείτε! Είμαστε δίπλα σας.» Σοφία Ρεμπουλάκη Ε΄ τάξη

 

 

 

«Στενοχωρήθηκα πολύ, όταν έμαθα για τις πλημμύρες. Μην ανησυχείτε! Όλα θα πάνε καλά!» Αλεξάνδρα Πάβλοβιτς, Ε΄ τάξη

«Όταν έμαθα ότι κινδυνεύει μια από τις περιοχές της Ελλάδας, στενοχωρήθηκα πολύ. Θα σας βοηθήσουμε γιατί είμαστε ένα. Εύχομαι αυτός ο εφιάλτης να τελειώσει! Ασημίνα Μαρδάκη, Ε΄ τάξη

«Νιώθω πολύ άσχημα που σκέφτομαι πως τα είχατε όλα και τα χάσατε όλα. Σας στέλνω κουράγιο, προσπαθούμε να σας βοηθήσουμε γιατί είσαστε σε κίνδυνο. Εύχομαι να τελειώσει γρήγορα όλο αυτό!» Έλενα Τόνεβα, Ε΄τάξη

 

 

 

«Γεια σας, είμαι πολύ λυπημένος για την καταστροφή που έγινε. Αισθάνομαι χάλια γιατί εμείς εδώ έχουμε τα πάντα ενώ εσείς εκεί τα χάσατε όλα πολύ γρήγορα. Εύχομαι να μην ξαναγίνει ποτέ αυτό και να σας βοηθήσαμε έστω και λίγο» Μπαδιερίτης Γιώργος , Ε΄ τάξη

«Λυπόμαστε για την καταστροφή στην περιοχή σας. Ελπίζω να είστε καλά, παρ’ όλο που έγινε αυτό. Σκεφτείτε μόνο τα θετικά της ημέρας και σύντομα ο Θεός θα σας βοηθήσει. Εύχομαι και ελπίζω να διορθώσει αυτό που έγινε.» Εμμανουέλα Μπέλλου, Ε΄ τάξη

 

 

 

«Ξέρω πως όλοι μαζί μπορούμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να νικήσουμε όλο αυτό. Λυπάμαι για τα τραύματα, για τους συμπολίτες σας , τους φίλους, τους συγγενείς και το περιβάλλον. Όμως πρέπει να συνεχίσετε να πολεμάτε για ένα καλύτερο αύριο. Μη χάνετε το κουράγιο σας, είμαστε δίπλα σας!» Πέννυ Ζουριδάκη , Ε΄ τάξη

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 14.10.2023) 

https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-minymata-elpidas-stoys-plimmyropatheis-apo-to-5o-dim-scholeio-chanion/