ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ (Κοκμοτού, 13.12.25)

 ΣΤ΄ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ. ΒΑΡΥΠΕΤΡΟΥ 

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΣΤΟ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ

Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Με κάποια απ’ τα επαγγέλµατα του κοντινού, µα και του λιγότερου κοντινού, χθες, που έχουν «επιβιώσει» διαφορετικά στο σήµερα και συγκεκριµένα µ’ αυτά του ταχυδρόµου, του φαρµακοποιού, της µαίας (µαµής) του δασκάλου, του φαροφύλακα, του κουρέα και µε άλλα, ασχολούνται τα Εκτάκια του ∆ηµ. Σχ. Βαρυπέτρου Χανίων στα κείµενα (και µε κάποια άλλα στις ζωγραφιές τους), που φιλοξενούνται στον σηµερινό Παιδότοπο. Ύστερα απ’ το αντί προλόγου κείµενο της γνωστής και από άλλες εργασίες µαθητών της, δασκάλας τους Αναστασίας Κοκµοτού. «Πρέπει να µιλήσουµε και να δώσουµε εικόνες για έναν κόσµο που χάνεται», γράφει στο κείµενό της. ∆εν θα το κρύψω ότι µου άρεσαν πολύ και οι εργασίες των παιδιών, και βέβαια ο πρόλογος της δασκάλας. Κατάπολλα τα ευχαριστώ µου για τη συνεργασία καλή µου συναδέλφισσα και συνάδελφε δ/ντη του Σχολείου Βαγγέλη Παγωνίδη! 
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος - λογοτέχνης

Θυμάμαι τον θείο μου που είχε δώσει ένα πενηντάρικο στον τελάλη του χωριού να διαλαλήσει στην πλατεία ότι όλοι ήταν προσκαλεσμένοι στα προικιά της κόρης του, το απόγευμα πριν τους αρραβώνες. Εκεί θα εβλεπαν τον γιούκο κι άλλα πολλά.

Τελάλης, σεργιάνι, διαλαλήσει γιούκος, άγνωστες λέξεις για τους μαθητές μου. Τι να πρωτοεξηγήσω. Σε κάθε παλιό επάγγελμα που δεν υπάρχει πια ή που έχει εξελιχθεί πρέπει να μιλήσουμε και να δώσουμε εικόνες για έναν κόσμο που χάνεται.

Η δασκάλα της τάξης Αναστασία Κοκμοτού

Ο ταχυδρόμος σήμερα είναι πιο εύκολο επάγγελμα σε σχέση με τα παλιότερα χρόνια. Τώρα  μετακινείται με όχημα ενώ στο παρελθόν πήγαινε με τα πόδια ή στην καλύτερη περίπτωση με ποδήλατο. Όμως το καλοκαίρι τον έκαιγε ο ήλιος και τον χειμώνα τον έδερνε το ξεροβόρι κι η βροχή. Σε λίγα χρόνια θα μεταφέρει μόνο αυτά που επιθυμεί ο αποστολέας ή ο παραλήπτης να παραδοθούν χέρι με χέρι. Οι λογαριασμοί είναι ήδη σε ηλεκτρονική μορφή, τα προσωπικά μηνύματα στέλνονται με το κινητό στο viber, facebook,instagram,emaλ κλπ. Ελπίδα Γιανναράκη

Στην Ιατρική, πολύ παλιά, τα φάρμακα δεν υπήρχαν, οπότε οι γιατροί αναγκάζονταν να καταφύγουν σε φυτικά βάμματα, μαντζούνια αμφίβολης αποτελεσματικότητας και σε γιατροσόφια για να θεραπεύσουν τις ασθένειες. Κάποιοι οπισθοδρομικοί άνθρωποι εξακολουθούν να τα χρησιμοποιούν και σήμερα. Δεν έχουν εμπιστοσύνη δηλαδή στην επιστήμη η οποία προοδεύει γοργά. Η εξέλιξη της φαρμακολογίας, της ρομποτικής χειρουργικής, της βιοπληροφορικής με τις προσομοιώσεις των ασθενειών και τη δράση τους στον οργανισμό έχει οδηγήσει την ιατρική σε άλλο επίπεδο. Σήμερα με  την πρόληψη και την έγκαιρη διάγνωση πολλές ασθένειες θεραπεύονται.  Στέφανος Παπανικολάου

Από τα αρχαία χρόνια υπήρχε το επάγγελμα της μαμμής. Η μαμμή εξυπηρετούσε κυρίως τα χωριά και τις μικρές πόλεις.   Δεν εκπαιδευόταν σε σχολή αλλά τις γνώσεις τις είχε πάρει από μια άλλη μαμμή πεπειραμένη. Ήταν γνωστή και την καλούσαν στο σπίτι της ετοιμόγεννης. Έμενε εκεί στο σπίτι για όσο χρειαζόταν. Στη διάρκεια του τοκετού –χωρίς παρουσία γιατρού και ιατρικών εργαλείων- είχε αποκλειστικά την ευθύνη. Οι γιατροί ήταν λίγοι, οι γυναίκες γεννούσαν πολλά παιδιά και δεν υπήρχαν τόσα νοσοκομεία όσα είναι σήμερα.  Όταν γεννούσε με το καλό η γυναίκα, φρόντιζε το μωρό και τη λεχώνα δίνοντας παράλληλα οδηγίες για τον θηλασμό, υγιεινή και των δυο και πώς θα πορεύονταν  στη συνέχεια. Σήμερα λέγεται μαία και σπουδάζει σε πανεπιστήμιο για να κάνει αυτήν  τη δουλειά. Επίσης στις σχολές αυτές φοιτούν και άντρες.  Παλιά μόνο γυναίκα θα ήταν μαμή. Υπάρχει και μια ταινία “H κυρά μας η μαμμή” που μας αρέσει πολύ. Δανάη Αλυγιζάκη, Άρτεμις Κανδυλάκη, Κάλλια Αποστολάκη

Παλιά οι δάσκαλοι ήταν πολύ διαφορετικοί, ας δώσω ένα παράδειγμα. Λοιπόν, τότε χτυπούσαν με τη βέργα στο χέρι όταν οι μαθητές ήταν ζωηροί ή όταν αργούσαν στο μάθημα. Κάθονταν σε μια έδρα πού ηταν πάνω σε μια εξέδρα και έβλεπαν τους μαθητές από ψηλά. Έγραφαν με κιμωλίες. Σήμερα πολλοί πίνακες είναι διαδραστικοί Οι δάσκαλοι δε δέρνουν, μόνο φωνάζουν αλλά κι εμείς φωνάζουμε και τότε οι δάσκαλοι φωνάζουν πιο πολύ. Παλιά οι μαθητές μάθαιναν το μάθημα και το έλεγαν απ΄έξω ενώ σήμερα οι δάσκαλοι το εξηγούν καλύτερα και όταν πας στο σπίτι λύνεις εύκολα τις ασκήσεις. Πολύ παλιά οι μαθητές πλήρωναν τα βιβλία ενώ σήμερα όχι. Α! Οι μαθήτριες φορούσαν μπλε στολές που τις έλεγαν ποδιές. Αυτά για τους δασκάλους.  Κατερίνα Σηφάκη

Το επάγγελμα του φαροφύλακα αποτελεί ένα από τα παλαιότερα επαγγέλματα τα οποία τείνουν να εξαφανιστούν. Ειδικά στη χώρα μας είναι ελάχιστοι φαροφύλακες. Η δουλειά  τους είναι να φροντίζουν τον φάρο και να καθοδηγουν τα πλοία να μην περάσουν από επικίνδυνα σημεία και βουλιάξει το πλοίο. Σήμερα οι φαροφύλακες δουλεύουν στο πολεμικό ναυτικό. Κατερίνα Τουρνά

Ο κουρέας παλιά δούλευε στο ύπαιθρο. Εντόπιζε ένα μέρος που δε φυσούσε και κούρευε. Αργότερα πήγαινε στα καφενεία που οι άντρες κουβέντιαζαν, έπαιζαν χαρτιά, διάβαζαν εφημερίδες και παράλληλα κουρευε όποιον επιθυμούσε να κουρευτεί. Ο παραδοσιακός κουρέας είχε την χειροκίνητη μηχανή, ψιλή ή χοντρή, το καλοτροχισμένο ψαλίδι και το λουρί για το τρόχισμά του. Δεν υπήρχε ο αφρός ξυρίσματος, μόνο το σαπούνι. Ο μπαρμπέρης εκτός από την τέχνη του κουρέα και του ξυρίσματος έκανε και τον οδοντίατρο ή τον γιατρό, ανάλογα με το τι χρειαζόταν ο πελάτης.Σήμερα ο κουρέας έχει  το μαγαζί του. Τα εργαλεία του είναι πάρα πολλά. Ηλεκτρική μηχανή, ψαλίδια χτένες και προϊόντα για τα μαλλιά. Και πολλά διαφορετικά κουρέματα που πρέπει να γνωρίζει.  Γιώργος Αποστολάκης 

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 13.12.2025) 

https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-epaggelmata-sto-chthes-kai-sto-simera-st-039-taxi-dim-scholeio-varypetroy/