ΜΙΑ ΒΟΥΤΙΑ ΣΤΟ ΚΕΝΟ
Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Είχα κι εγώ κάποτε επιχειρήσει µια βουτιά στο κενό! Πάνε χρόνια από τότε…
Και πέρασαν έπειτα τα χρόνια, ήρθαν άλλοι καιροί και άλλα χρόνια! Ήρθαν µέρες και νύχτες, κι εγώ όσο περνούσαν και οι θεοσκότεινες νύχτες και οι µαύρες ηµέρες, υπήρχαν πολλές φορές που θυµόµουν εκείνη τη µεγάλη βουτιά µου στο κενό…
«∆εν έχει σηµασία αν από εκείνη τη βουτιά επιβίωσα»! Ίσως και να ‘χει! Υπάρχουν πολλές ηµέρες που την παραπάνω πρόταση την πιστεύω! Υπάρχουν και άλλες που αδυνατώ να πιστέψω ότι την ξεστοµίζω ή έστω τη σκέφτοµαι!
Η σκέψη αυτή είτε έτσι είτε αλλιώς πάντα παρούσα είναι σαν µια µικρή ή µεγάλη λαβωµατιά, ένα υπαρκτό σηµάδι, µία ουλή µέσα στην ψυχή και στο µυαλό µου!
∆εν θα µπορούσα να είµαι πιο ειλικρινής από αυτά που λέω… ∆εν θα µπορούσα να µην νιώθω µια ιδιάζουσα ενοχή γι’ αυτά που λέω! Τα λέω όµως όχι για να τα διαβάσουν τα παιδιά! Εκείνα ειδικά που βρίσκονται έµπλεα µες στις µεγάλες χαρές, µες στις τροµερές θλίψεις, µες στους ωκεανούς του άγχους για το αύριο, µες στις νηνεµίες και τις τρικυµίες των πρώτων ερώτων και των µεγάλων ερωτηµατικών!
Τα λέω για να τα αναλογιζόµαστε κάθε στιγµή οι µεγάλοι και να προσπαθούµε όσο γίνεται -και ακόµη πιο πολύ- να είµαστε εκεί δίπλα σε όλα τα παιδιά, σε εκείνα που µπορούν και µιλούν και σε εκείνα που µένουν σιωπηλά, σε εκείνα που δεν έχουν την… τύχη µε το µέρος τους αλλά µια γριά κακιά µοίρα που τους αποδιώχνει προς τα ερέβη.
Μια βουτιά στο κενό ούτως η άλλως η ίδια η ζωή, αλλά και µια βουτιά στο κενό τα δύσκολα εφηβικά χρόνια!
Ώρες ανείπωτης θλίψης, ώρες σιωπής…
Και πέρασαν έπειτα τα χρόνια, ήρθαν άλλοι καιροί και άλλα χρόνια! Ήρθαν µέρες και νύχτες, κι εγώ όσο περνούσαν και οι θεοσκότεινες νύχτες και οι µαύρες ηµέρες, υπήρχαν πολλές φορές που θυµόµουν εκείνη τη µεγάλη βουτιά µου στο κενό…
«∆εν έχει σηµασία αν από εκείνη τη βουτιά επιβίωσα»! Ίσως και να ‘χει! Υπάρχουν πολλές ηµέρες που την παραπάνω πρόταση την πιστεύω! Υπάρχουν και άλλες που αδυνατώ να πιστέψω ότι την ξεστοµίζω ή έστω τη σκέφτοµαι!
Η σκέψη αυτή είτε έτσι είτε αλλιώς πάντα παρούσα είναι σαν µια µικρή ή µεγάλη λαβωµατιά, ένα υπαρκτό σηµάδι, µία ουλή µέσα στην ψυχή και στο µυαλό µου!
∆εν θα µπορούσα να είµαι πιο ειλικρινής από αυτά που λέω… ∆εν θα µπορούσα να µην νιώθω µια ιδιάζουσα ενοχή γι’ αυτά που λέω! Τα λέω όµως όχι για να τα διαβάσουν τα παιδιά! Εκείνα ειδικά που βρίσκονται έµπλεα µες στις µεγάλες χαρές, µες στις τροµερές θλίψεις, µες στους ωκεανούς του άγχους για το αύριο, µες στις νηνεµίες και τις τρικυµίες των πρώτων ερώτων και των µεγάλων ερωτηµατικών!
Τα λέω για να τα αναλογιζόµαστε κάθε στιγµή οι µεγάλοι και να προσπαθούµε όσο γίνεται -και ακόµη πιο πολύ- να είµαστε εκεί δίπλα σε όλα τα παιδιά, σε εκείνα που µπορούν και µιλούν και σε εκείνα που µένουν σιωπηλά, σε εκείνα που δεν έχουν την… τύχη µε το µέρος τους αλλά µια γριά κακιά µοίρα που τους αποδιώχνει προς τα ερέβη.
Μια βουτιά στο κενό ούτως η άλλως η ίδια η ζωή, αλλά και µια βουτιά στο κενό τα δύσκολα εφηβικά χρόνια!
Ώρες ανείπωτης θλίψης, ώρες σιωπής…
Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 13,5,2026)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου