ΟΤΑΝ ΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑ 27

Πίστη και αγάπη, σεβασμός απέραντος, αφοσίωση και θαυμασμός και η τέχνη του λόγου του να ξεχύνεται ακριβή στο πανίερο πρόσωπο της γεννήτρας του. Πόσο την αγαπήσαμε κι εμείς αυτή την ταπεινή μάνα!
Δεν τη γνωρίσαμε, μα τη βάλαμε στην καρδιά μας με τα τόσα γραφόμενα στην καρδιά μας, με τα τόσα γραφόμενα του Βαγγέλη.

Θανάσης Δεικτάκης

ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑ 26

Γράφει ο Θανάσης Δεικτάκης

«Ας τρέχει κι ας βρέξει

'Εγώ, μαμά, θα τραβώ την κατσίκα', 
λέει ο Αντώνης μ? όλο το βάρος 
των τεσσάρων του χρόνων.
Ζηλεύω, ζηλεύω πολύ γιατί το ?πε αυτός, 
που του ρίχνω κοντά δυο χρόνια - αιώνες.
'Είστε μικροί και η κατσίκα είναι άγρια',
λες δένοντας κόμπο το σκοινί στη μέση σου.
Χέρι ελεύθερο γι? αυτή δεν έχεις.
Στο ένα θα κρατάς το καλάθι με το φαγητό
και το άλλο θα πρέπει να το κάνεις αγκαλιά
για τη Στέλλα που έχει μόλις χρονιάσει.

'Θα τρέχει ο ποταμός, μην πάμε,
μπορεί και να βρέξει', κλαψουρίζω.
Δε σηκώνεις κουβέντα:
'Ο πατέρας σας μας περιμένει
να μαζέψουμε τις ελιές'.

Ας τρέχει ο ποταμός κι ας βρέξει...».

Το ποίημα είναι στη σελίδα 28 από την τελευταία ποιητική συλλογή του δραστήριου και πολυγραφότατου και πολυπράγμονα Βαγγέλη Κακατσάκη. Προηγήθηκαν δύο άλλες συλλογές με διθυραμβικές κριτικές. Το 'ΚΑΖΟΒΑΡ' και 'Τα Αλογα του χρόνου'.
Αεικίνητος συγγραφέας γράφει, γράφει, γράφει.
Καταπληκτικά τα 'πεταχτά' του για τα οποία έχω ξαναγράψει.
Είναι το έργο του και λαογραφία, ιστορία, διήγηση, χρονογράφημα κ.ά. Συνεχώς πολύ αναφέρεται στους γονείς του και κυρίως στη μητέρα του που την έχασε τον τελευταίο χρόνο.
Πίστη και αγάπη, σεβασμός απέραντος, αφοσίωση και θαυμασμός και η τέχνη του λόγου του να ξεχύνεται ακριβή στο πανίερο πρόσωπο της γεννήτρας του. Πόσο την αγαπήσαμε κι εμείς αυτή την ταπεινή μάνα!
Δεν τη γνωρίσαμε, μα τη βάλαμε στην καρδιά μας με τα τόσα γραφόμενα στην καρδιά μας, με τα τόσα γραφόμενα του Βαγγέλη.
Μεγάλη αδυναμία έχω κι εγώ στις μανάδες.
Εχω ξεχωριστό λόγο, την έχασα εννιάχρονο παιδάκι. Κι ήμουν ο μεγαλύτερος από τα πέντε ορφανά. Το τελευταίο μου αδερφάκι ήταν τριών μηνών.
Υψιπέτης ο συγγραφέας μας πετά από κορφή σε κορφή κι εμείς τον καμαρώνουμε.

Χανιώτικα νέα (20.07.2013)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΠΑΡΑ ένα τεσσαράκοντα έτη από τότε... Σαν χθες. Κι ας έτρεξε πολύ μεταπολιτευτικό νερό στα πολιτικά ποτάμια της Ελλάδας και της Κύπρου. Μέχρι να ?ρθουν εδώ πρώτα, μέσω Καστελόριζου και στην Κύπρο μετά, τα μνημόνια, θηλιές στους λαιμούς μας! Είναι κι αυτά 'φονικά'...

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
'ΤΑ ΨΕΥΤΙΚΑ τα λόγια τα μεγάλα/ μου τα ?πες με το πρώτο σου το γάλα./ Μα τώρα που ξυπνήσανε τα φίδια/ εσύ φοράς τα αρχαία σου στολίδια/ και δε δακρύζεις ποτέ σου, μάνα μου Ελλάς/ που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς'...

Ν? ΑΚΟΥΕΙΣ γι? άλλη μια πολλοστή φορά, Ιούλη μήνα, τις προάλλες, το 'Μάνα μου Ελλάς' (στίχοι Νίκου Γκάτσου) σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου, στο θέατρο της Ανατολικής Τάφρου, ενώ επί σκηνής εκτυλίσσεται η χορογραφία των Γιάννη Αβακουμίδη - Ολγας Θεοφανοπούλου. Σαν επίλογος στη 'Βραδιά Κλασικού και Σύγχρονου Χορού' που ήρθε, όπως αναγράφεται στο σχετικό πρόγραμμα της Κ.Ε.Π.ΠΕ.ΔΗ.Χ. - Κ.Α.Μ., ως συνέχεια των αντίστοιχων παραστάσεων στο Θέατρο 'Δημήτρης Βλησίδης'. Και να κάνουν διαδήλωση στο μυαλό σου όλα όσα τούτο τον καιρό μας πονούν...

'ΚΥΡΙΕ βοήθα να θυμόμαστε/ πως έγινε τούτο το φονικό'. Στον απόηχο της βραδιάς εκείνης, ήρθε στον νου μου, ενώ αρχίζω να γράφω τη στήλη και ο στίχος του Γιώργου Σεφέρη. Σαν αύριο (σήμερα), 20 Ιουλίου 1974, ήταν που έγινε η τούρκικη εισβολή στην Κύπρο. Μην το ξεχνούμε!...

ΠΑΡΑ ένα τεσσαράκοντα έτη από τότε... Σαν χθες. Κι ας έτρεξε πολύ μεταπολιτευτικό νερό στα πολιτικά ποτάμια της Ελλάδας και της Κύπρου. Μέχρι να ?ρθουν εδώ πρώτα, μέσω Καστελόριζου και στην Κύπρο μετά, τα μνημόνια, θηλιές στους λαιμούς μας! Είναι κι αυτά 'φονικά'...

Ο ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ πόλεμος που ζούμε τις μέρες μας, όχι μόνο οι Ελληνες και οι Κύπριοι, αλλά και όλοι οι λαοί της Νότιας Ευρώπης είναι μια ιδιαίτερη μορφή πολέμου, που οδηγεί πέραν της εξαθλίωσης. Ιδιαίτερα προβληματισμένο, σχετικά μ? αυτό, βρήκα προχθές τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο. Ας πάμε, όμως, αποκλειστικά στα καθ? ημάς.

'ΧΙΛΙΑΔΕΣ απολύουνε χωρίς καμιά αιτία,/ πώς κάνουν απερίσκεπτα μια τέτοια αμαρτία!'. Απορία εκφράζει σ? αυτή της τη μαντινάδα η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. Δεν το χωρεί το μυαλό της ότι εν ονόματι της ευημερίας των αριθμών τους, βγάζουν ανθρώπους στον δρόμο, απολύοντάς τους, διά... της κινητικότητας.

ΗΡΘΕ ως γεράκι και μίλησε σαν περιστέρι ή μήπως ήρθε ως περιστέρι και μίλησε σαν γεράκι; Γερακοπερίστερο ή περιστερογέρακο σε τελική ανάλυση ο κύριος Σόιμπλε;

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και καλά στους Ηλίες και στις Ηλιάνες που γιορτάζουν σήμερα και, βέβαια, ειδικά σ? εσένα, Ηλία Σταματάκη! 'Απ? το περβόλι της καρδιάς μαζώνω τα λουλούδια/ και στη γιορτή σου, σήμερο, τα στέλνω με τραγούδια!'.

'ΠΡΙΝ από τη μάχη στις Θερμοπύλες κάποιος Τραχίνιος που είχε φτάσει στο ελληνικό στρατόπεδο έφερε την πληροφορία ότι οι Πέρσες ήταν τόσο πολλοί, ώστε τα βέλη τους θα έκρυβαν τον ήλιο. Ακούγοντάς το ο Σπαρτιάτης Διηνέκης, χωρίς καθόλου να ταραχτεί, είπε πως ο Τραχίνιος έφερνε καλές ειδήσεις, αφού, αν οι Πέρσες έκρυβαν τον ήλιο, οι Ελληνες θα πολεμούσαν κάτω από σκιά και θα απέφευγαν τις ενοχλητικές ακτίνες του ήλιου'. (Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της Ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας'). 

'Εκείνοι που έπεσαν πολεμώντας κι εκείνοι που/ έπεσαν χρόνια μετά τη μάχη/ εκείνοι που είδαν την αυγή μες απ? την πάχνη/ του θανάτου/ ή, μες στην άγρια μοναξιά κάτω από τ? άστρα/ νιώσανε πάνω τους μαβιά, μεγάλα/ τα μάτια της ολόκληρης καταστροφής/ κι ακόμη εκείνοι που προσεύχονταν/ όταν το φλογισμένο ατσάλι πριόνιζε τα καράβια/ Κύριε βοήθα να θυμόμαστε/ πως έγινε τούτο το φονικό/ την αρπαγή τον δόλο, την ιδιοτέλεια/ το στέγνωμα της αγάπης/ Κύριε βοήθα να τα ξεριζώσουμε'. 
Από το ποίημα 'Σαλαμίνα της Κύπρος' του Γιώργου Σεφέρη.
 
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
petaxta.blogspot.com

Χανιώτικα νέα (20.07.2013)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΚΟΙΤΑΖΩ, ΕΝΩ  αρχίζω να γράφω τη στήλη, έξω απ? το παράθυρό μου και θαρρώ πως είναι φθινόπωρο. Πιο κοντά στο να βρέξει, παρά στο να μη βρέξει ο συννεφιασμένος ουρανός; Δεν θα το ?λεγα. Κάτι μου λέει ότι τελικά, δεν θα επιτρέψει κάτι τέτοιο ο Ιούλιος. ..

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΚΟΙΤΑΖΩ, ΕΝΩ  αρχίζω να γράφω τη στήλη, έξω απ? το παράθυρό μου και θαρρώ πως είναι φθινόπωρο. Πιο κοντά στο να βρέξει, παρά στο να μη βρέξει ο συννεφιασμένος ουρανός; Δεν θα το ?λεγα. Κάτι μου λέει ότι τελικά, δεν θα επιτρέψει κάτι τέτοιο ο Ιούλιος. Μα κι αν το επιτρέψει, δεν θα το επιτρέψει για πολύ. Αυτό δα έλειπε!

ΣΥΝΩΝΥΜΟΣ ΜΕ τη ζέστη και γιατί όχι με την κάψα ο Ιούλιος στα μέρη μας. Να όμως που ενίοτε, καληώρα όπως χθες, κάνει και τις... αταξίες του, ο 'θείος' αυτός μήνας. Καλοδεχούμενες, αν δεν υπερβαίνουν τα όρια. Λίγη δροσιά τη χρειαζόμαστε.

ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΩΝ στην Αθήνα χθες, λόγω του ερχομού του Σόιμπλε. Οπως κι όταν ήρθε η Μέρκελ. Οπως κι όταν έφτασαν τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής. Αλήθεια, τι γίνεται με τις πολεμικές επανορθώσεις; Θα το θέσει η ελληνική πλευρά ή μήπως περιμένουμε να το θέσει η γερμανική;

ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ  των Ελλήνων πρέπει να είναι στραμμένο στο μέλλον και όχι στο παρελθόν, διευκρινίζουν, λέει, οι πηγές του Βερολίνου. Προς άρσιν πάσης παρεξηγήσεως. Τα που έγιναν έγιναν και δεν αλλάζουν. Περασμένα ξεχασμένα, γι? αυτούς. Για μας;

ΤΟ ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ - οδοστρωτήρας, όπως αναμενόταν άλλωστε, πέρασε. Με κάποιες αλλαγές, είναι η αλήθεια, αλλά πέρασε. Αυτό δα έλειπε να μην περάσει. Για να δούμε μέχρι πότε θα βγαίνουν τα κουκιά...

'ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΜΟΥ γύρεψες, Βαγγέλη, μαντινάδα/ κατάρα σ? όσους φέρανε την κρίση στην Ελλάδα!'. Απ? τον Ηλία Σταματάκη, βεβαίως - βεβαίως. Αυτό έλειπε να μην ανταποκριθεί στην έκκληση που διά της στήλης του απηύθυνα!

ΥΔΡΟΓΟΝΑΘΡΑΚΕΣ ΚΑΙ όχι σκέτοι... άνθρακες ο θησαυρός που υπάρχει στο Ιόνιο πέλαγος και στη Νότια Κρήτη. Αυτό είναι βέβαιο. Το αν, πότε και με ποιους όρους θ? αρχίσει η εκμετάλλευσή του, είναι το ζητούμενο.

'ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΑΠΑΝΤΩΜΕΝ πλησίον του κακού το καλόν, την αρετήν πλησίον της κακίας· ώστε οι αρνούμενοι την ύπαρξιν του καλού είναι ουχ ήττον γελοίοι των αρνουμένων το κακόν'. Από την 'Πάπισσα Ιωάννα' του Εμ. Ροΐδη.

ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ματς, αδειάσαν οι δρόμοι/ η ώρα ζυγώνει, αρχίζει το ματς... Στα Περιβόλια η αυλαία της Σούπερ Λιγκ, το Σάββατο 17 Αυγούστου, με τη διεξαγωγή του αγώνα των ομάδων του Πλατανιά και της Βέροιας. Να το σημειώσω στον ημεροδείκτη μου για να μην  το ξεχάσω.

ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ φορά δεν έκλεισε, από λάθος συνεννόηση, με ποίημα η στήλη χθες. Επρεπε να συμβεί κι αυτό για να επιβεβαιωθεί, γι? άλλη μια φορά, ότι ανά πάσα στιγμή τα 'πάντα όλα' μπορεί να συμβούν. Ο διάβολος έχει πολλά ποδάρια...

ΟΤΑΝ Ο ΕΥΜΕΝΗΣ βρισκόταν στη Μ. Ασία, μαζί με πολλούς επιφανείς Μακεδόνες που προσπαθούσαν να κυριαρχήσουν στην περιοχή του Πόντου, αντιλήφθηκε ότι υπήρχαν πολλοί που τον φθονούσαν και ζητούσαν αφορμή να τον σκοτώσουν. Τότε σκέφτηκε το εξής τέχνασμα: προσποιήθηκε ότι είχε ανάγκη από χρήματα και δανείστηκε από όσους πίστευε ότι τον μισούσαν πιο πολύ. Ετσι αυτοί, θέλοντας να προστατέψουν τα χρήματά τους, αναγκάστηκαν να απέχουν από κάθε επιχείρηση εναντίον του. Με τον τρόπο αυτόν ο Ευμένης κατόρθωσε να έχει τα πλούτη των εχθρών του ως ασπίδα προστασίας και ενώ άλλοι έδιναν χρήματα για τη σωτηρία τους, αυτός αγόραζε την ασφάλειά του παίρνοντας δανεικά. (Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της Ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας').

'Σφυρίζω πάλι ξένοιαστος κι αλήτης./ Ξανά ακουμπώ στο χάος και στηρίζομαι!/ Ναι, είμαι μόνος./ Ενας αλήτης που γυρίζει σπίτι του το βράδυ!/ Ενας αλήτης μόνος, με αγάπη,/ χωρίς τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες./ Ναι, είμαι μόνος,/ σφυρίζω πάλι στον αέρα/ λάθος ώρα [(έχω δουλειά)/ και πότε είν? η ώρα του σφυρίγματος;]/ Ξανά ακουμπάω στο μηδέν και νιώθω κάτι./ Νιώθω μηδέν, ναι, μη -ουδέν/- ξέρω, δεν είναι αυταπάτη!/ Ξεφεύγουνε τα λόγια από το στόμα/ -σα προσευχή/ -σαν εντολή/ -σαν/ Γεννηθήτω'... 
Το ποίημα 'Γεννηθήτω' του Κ.Μ. Μαστρακά.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
petaxta.blogspot.com

Χανιώτικα νέα (19.07.2013)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ αλήθεια οι σημερινοί 'λογοθέτες'; Διαβάζουν την 'απόγνωση' και την οργή στα μάτια του κόσμου; Αντιλαμβάνονται ότι 'αυτή την εποχή πρέπει να επικρατεί σύνεση και, κυρίως, να ικανοποιηθεί ένα κάποιο αίσθημα δικαιοσύνης για να ηρεμήσει ο κόσμος. Δεν τους ενδιαφέρουν καθόλου οι άνθρωποι, παρά μόνο οι αριθμοί;'. 

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
'ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ της Αγίας Τριάδας δεν είχα να προτείνω κάτι καλύτερο στον αυτοκράτορα από το να επιβάλουμε φόρο για τις πόρτες και τα παράθυρα στα σπίτια των πατρικίων. Ετσι θα νιώσουν δικαιωμένοι οι φτωχοί που δυσανασχετούν καθώς είναι οι μόνοι που μέχρι τώρα σηκώνουν τα οικονομικά βάρη. Αυτή την εποχή πρέπει να επικρατεί σύνεση και, κυρίως, να ικανοποιηθεί ένα κάποιο αίσθημα δικαιοσύνης για να ηρεμήσει ο κόσμος'.

ΕΥΡΗΜΑΤΙΚΟΣ στο θέμα της φορολογίας ο λογοθέτης του Γενικού επί Ιουστινιανού και Θεοδώρας (6ος μ.Χ. αιώνας), Ιωάννης Καππαδόκης, όπως φαίνεται στο πρώτο σημερινό 'πεταχτό'. Παραθέτω τα λόγια του, έτσι όπως τα βρήκα στο βιβλίο της Λιάνας Δενεζάκη 'Το σμαράγδι και η θάλασσα' (μόλις κυκλοφορήθηκε απ? τις εκδόσεις 'Λιβάνη') με την κρυφή ελπίδα να τα διαβάσει ο... Γιάννης Στουρνάρας. Πού ξέρεις τι γίνεται καμιά φορά!

ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ αλήθεια οι σημερινοί 'λογοθέτες'; Διαβάζουν την 'απόγνωση' και την οργή στα μάτια του κόσμου; Αντιλαμβάνονται ότι 'αυτή την εποχή πρέπει να επικρατεί σύνεση και, κυρίως, να ικανοποιηθεί ένα κάποιο αίσθημα δικαιοσύνης για να ηρεμήσει ο κόσμος. Δεν τους ενδιαφέρουν καθόλου οι άνθρωποι, παρά μόνο οι αριθμοί;'. 

'ΔΙΑΦΩΝΩ μ? αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες'. Καμία πέραση δεν έχει πια στη σημερινή Ελλάδα η φράση αυτή που αποδίδεται στον Βολταίρο. Τον απασχολεί έντονα κι αυτό το πράγμα, τελευταία, τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο.

ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΨΗΦΙΣΤΕΙ όπως αναμένεται το πολυνομοσχέδιο, οι αντιδράσεις και οι διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα θα συνεχιστούν. Δεν 'καταπίνονται' με τίποτα, βλέπετε, οι απολύσεις. Αυτό δα έλειπε, να σε διώχνουν από τη δουλειά σου και να τους λες κι ευχαριστώ! 

ΕΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΟ λέει, με κοριό της CIA η πρεσβεία μας στην Ουάσιγκτον! Σιγά την είδηση, θα μου πείτε. Αν δεν επαρακολουθείτο, τότε μάλιστα...

'Η ΛΥΠΗ, ην αισθανόμεθα διά την στέρησιν φιλτάτου όντος, ομοιάζει την εκρίζωσιν οδόντος· σφοδρός ο πόνος, αλλά στιγμιαίος. Μόνοι οι ζώντες προξενούσαν ημίν διαρκείς λύπας'. Από την 'Πάπισσα Ιωάννα' του Εμ. Ροΐδη. 

'ΠΑΡΑΓΓΕΙΛΑ του φεγγαριού να ?ρθει πριν ξημερώσει/ να σε ξυπνήσει και γλυκό φιλάκι να σου δώσει'. Ερωτικού περιεχομένου και η σημερινή μαντινάδα του Ηλία του Σταματάκη. Ερωτικός μήνας ο 'θείος', κατά τον Αλεξανδρινό Ποιητή, Ιούλιος μηνάς...

ΕΝΑΣ Λακεδαιμόνιος γραμματικός, ο Σωσίβιος, που ζούσε στην Αλεξάνδρεια και έπαιρνε επιχορήγηση από τον βασιλιά Πτολεμαίο Β? τον Φιλάδελφο (284 - 246 π.Χ.), ασχολείτο με τη λύση διαφόρων προβλημάτων, αλλάζοντας πολλές φορές τις θέσεις λέξεων σε κείμενα για να καταλήξει στο συμπέρασμα που αυτός θεωρούσε σωστό. Ο Πτολεμαίος θέλοντας να του δειξει ότι οι μεθοδεύσεις του ήταν αστήρικτες, έδωσε εντολή στους ταμίες να μην του καταβάλουν την επιχορήγηση, όταν θα τη ζητούσε και να του πουν ότι την είχε ήδη λάβει. Οταν, λοιπόν, αυτό έγινε, ο Σωσίβιος προσέφυγε στον βασιλιά και κατηγορούσε τους ταμίες. Ο Πτολεμαίος τότε, τους κάλεσε, τους ζήτησε τα βιβλία και, μόλις τα είδε, του είπε ότι είχε πληρωθεί, αφού σ? αυτά αναγράφονταν τα ονόματα Σωτήρ, Σωσιγένης, Βίων και Απολλώνιος, προσθέτοντας την ακόλουθη εξήγηση: 'Αν από τη λέξη Σωτήρ αφαιρέσεις το σω, από τη λέξη Σωσιγένης, το σι, από τη λέξη Βίον το Βι και από τη λέξη Απολλώνιος το ος, θα δεις ότι έχεις λάβει ήδη τα χρήματά σου, σύμφωνα με τις δικές σου επινοήσεις, αφού οι συλλαβές αυτές σχηματίζουν το όνομά σου'. (Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της Ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας'). 

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
petaxta.blogspot.com

Χανιώτικα νέα (18.07.2013)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ Μαρίνας, μιας απ? τις αγαπημένες Αγίες του λαού μας, σήμερα. Η Μαρίνα μαραίνει, αλλά ξεμαραίνει, λέει. Μαραίνει τις αρρώστιες, τα ερπετά, τα ζωύφια, τους κακούς ανθρώπους και προπάντων τον δαίμονα που παριστάνεται με την αιχμηρή ουρά του δίπλα της, σε κάθε εικόνα της. Ταυτόχρονα όμως ξεμαραίνει, θεραπεύει, δηλαδή τα άρρωστα παιδιά και βέβαια ωριμάζει τα σύκα και τα σταφύλια.

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΤΑ 'ΠΕΤΑΧΤΑ'  αντί για τα 'Ευθύβολα και μη'... σήμερα. Ο Νεκτάριος είναι σε άδεια κι εγώ παλιά μου τέχνη κόσκινο, στο ποδάρι του. Παρηγοριέμαι να λέω ότι του κάνω τα... δανεικά. Είμαι, όμως, 'γιατί να το κρύψομεν άλλωστε' και... τραβάτε με κι ας κλαίω.

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ Μαρίνας, μιας απ? τις αγαπημένες Αγίες του λαού μας, σήμερα. Η Μαρίνα μαραίνει, αλλά ξεμαραίνει, λέει. Μαραίνει τις αρρώστιες, τα ερπετά, τα ζωύφια, τους κακούς ανθρώπους και προπάντων τον δαίμονα που παριστάνεται με την αιχμηρή ουρά του δίπλα της, σε κάθε εικόνα της. Ταυτόχρονα όμως ξεμαραίνει, θεραπεύει, δηλαδή τα άρρωστα παιδιά και βέβαια ωριμάζει τα σύκα και τα σταφύλια.

ΤΗΝ ΑΓΙΑ Μαρίνα έχει προστάτιδά του και το Νεροχώρι Αποκορώνου, το χωριό του Παππού, του μακαριστού μητροπολίτη Ειρηναίου Γαλανάκη. Εκεί τον είδα για πρώτη φορά και μάλιστα ιερουργούντα. Ημουν 10 χρονών, είχα τελειώσει την Τετάρτη τάξη θυμούμαι και είχαμε πάει με τη μάνα μου, λίαν πρωί, με τα πόδια απ? το Νίππος μέσω Μπαμπαλή, για να τον δούμε και να τον ακούσουμε. Οπως και πάμπολλοι άλλοι Αποκορωνιώτες, απ? τα γύρω χωριά. Πώς να μην τον φέρω και σήμερα στο μυαλό μου!

ΝΑ ΜΑΡΑΝΕΙ η Αγία Μαρίνα όλα τα κακά που μας έχουν βρει ως χώρα, ως κράτος και ως λαό, η ευχή μας! Να διώξει όλους τους διαόλους και τους τριβόλους που έχουν μαζωχτεί. Να εξαφανίσει όλα τα κακά που μας έχουν περιτριγυρίσει 'κύκλωθεν κύκλω'. Τι καλά να γινόταν αυτό το θαύμα!

ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ, ποιος είπε ότι δεν γίνονται, μόνο που τα θαύματα έρχονται σαν αποτελέσματα ακλόνητης πίστης. Για να γίνει κάτι πρέπει να πιστέψεις πρώτα ότι μπορεί να γίνει. Αν δεν, δεν...

ΜΗΔΕΝΑ ΠΡΟ του τέλους μακάριζε! Ποιος να το ?λεγε πριν από τρία χρόνια ότι ο τότε πανίσχυρος 'τσάρος' της οικονομίας θα παραπεμπόταν από τη Βουλή στο Δικαστικό Συμβούλιο για τρία αδικήματα, δύο σε βαθμό κακουργήματος κι ένα σε βαθμό πλημμελήματος! Ωστόσο, για να θυμηθώ κι αυτό που λέει συχνά πυκνά ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος, δεν υπάρχει τέλος πριν από το τέλος...

'ΣΤΟ ΠΕΛΑΓΟΣ τσ? αγάπης μας κι εμείς στη βάρκα μόνοι/ φουρτούνες δε μας σκιάζουνε αν είσαι στο τιμόνι'. Οχι ότι δεν είναι καλή η σημερινή μαντινάδα του Ηλία του Σταματάκη. Κατάκαλη, όπως όλες άλλωστε οι ερωτικές μαντινάδες του, είναι. Αν είχα, ωστόσο, μια μαντινάδα επικαιρότητας, θα το προτιμούσα...

ΤΟ ΤΕΛΟΣ  αυτής της χρονιάς να τον βρει στην Α? Εθνική! Ονειρο θερινής νυκτός φαίνεται η ευχή μας για τον Α.Ο. Χανίων που ξεκίνησε χθες στα Περιβόλια την προετοιμασία του για το πρωτάθλημα Β? Εθνικής. Ονειρο θερινής νυκτός δεν θα θεωρείτο, όμως, και η τυχόν σχετική ευχή και στον Α.Ο. Πλατανιά πριν από δύο χρόνια τέτοιες μέρες;

ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ κουκουλοφόροι, τρεις τον αριθμό, ζήτησαν να παραδοθούν στην Αστυνομία. Παραδόθηκαν και ο αστυνομικός διευθυντής τους εκτέλεσε ο ίδιος αυτοστιγμεί. Μετά τους εξέθεσε για λαϊκό προσκύνημα στην πλατεία Κουμουνδούρου. Ο δήμαρχος της Αθήνας παραπονέθηκε για ρύπανση περιβάλλοντος και ζήτησε να μεταφέρουν τις σορούς σε μια κορφή του Ψηλορείτη της Κρήτης, που φυσάει αέρας και η οσμή από τα πτώματα θα απομακρυνθεί μέχρι την Αίγυπτο. Τελικά, μετέφεραν τα τρία πτώματα στη χωματερή των Λιοσίων της Αττικής για αποτέφρωση. Οι γονείς με αίτησή τους ζήτησαν σύνταξη για τον θάνατο των τριών αναρχικών. Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου παρενέβη αυτεπάγγελτα και έδωσε εντολή να μη δοθεί σύνταξη. Αντίθετα διέταξε να δημευθεί μέρος της περιουσίας των αναρχικών για τις ζημιές που προξένησαν μέχρι τώρα. Αν δεν έχουν οι ίδιοι περιουσιακά στοιχεία, τις ζημιές θα πληρώσουν οι γονείς τους. 'Αμαρτίες τέκνων παιδεύουσι γονείς'. (Από τις '50+4 κραυγές' του Λευτέρη Φύτρα).

'Φτάσαμε γυμνοί και κατάκοποι/ στον οίκο όπως έλεγαν του πατρός μας./ Περίεργο, δε μας περίμενε κανείς./ Ο αντίλαλος μόνο της πίκρας μας/ μ? ένα κλαδάκι μέντας ξεχασμένο στο τραπέζι./ Ακονίσαμε το κουράγιο και αντέξαμε./ Οταν οι μέρες μας δέσανε καρπό/ τη νιότη μας, είπαμε να μοιράσουμε/ περίεργο, όλοι απέστρεψαν το πρόσωπο./ Εμείς δε ζητήσαμε τίποτα, φώναζαν./ Μείναμε με την προσφορά μας αξόδευτη./ Την ώρα που μας χτύπησαν την πόρτα/ ετοιμάζαμε κιόλας τις αποσκευές μας./ Σε κανένα δεν ανοίξαμε'.  
Το ποίημα 'Αναδίπλωση' της Μαρίας Μαρκαντωνάτου.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
petaxta.blogspot.com

Χανιώτικα νέα (17. 07.2013)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ζωντανοί! Αντιστεκόμαστε! Με τις όποιες και τις όσες δυνάμεις μας. Οπως ήμασταν! Με 'κοφτερή ματιά. Δεν θα  τους περάσει! Τουλάχιστον έτσι όπως αυτοί το ?χουν στο μυαλό τους δεν θα τους περάσει!

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

«ΚΑΤΑΝΟΟΥΜΕ ΤΟΝ κίνδυνο της ατομικής βόμβας, ο κίνδυνος όμως από τη λανθασμένη κατανόηση του νοήματος της ζωής είναι πολύ σοβαρότερος». Αυτά απ? τον Edward Steichen. Τα θυμήθηκα ενώ φυλλομετρούσα 'Το νόημα της ζωής', ένα απ? τα πρώτα βιβλία που έχει γράψει ο Παππούς, ο Μητροπολίτης Ειρηναίος Γ. Γαλανάκης.

ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ θυμηθούμε πως είμαστε άνθρωποι... Δεν κουραζόταν να το επαναλαμβάνει στις ομιλίες και στα γραφτά του το Παππούς. «Καιρός, λοιπόν, να θυμηθούμε και πάλι. Να θυμηθούμε πως είμαστε άνθρωποι, πως έχομε ψυχή, πως η ζωή μας έχει νόημα. Καιρός ν? ανασύρομε την ψυχή μας πίσω από τα φαινόμενα και τις ρεκλάμες. Πίσω από την μπλούζα του μπακάλη και το χακί του στρατιώτη, πίσω από το σμόκιν του πολιτικού και τα χρυσά του ιερωμένου, πίσω από τα λεφτά και τα σίδερα της εποχής μας. Ψυχή μου, ξύπνησε, ψυχή μου, γέλασε, κλάψε, αγάπησε, συγχώρεσε, ψυχή νοστάλγησε το καλό, ψυχή μου ζήσε». Δείγμα γραφής του Παππού, που δεν ήταν, βέβαια, κήρυγμα από άμβωνος...

ΔΥΣΚΟΛΗ, ΠΟΛΥ δύσκολη, η περίοδος που διανύουμε, ως λαός, με τα... λουριά των μνημονίων στον σβέρκο. Διάχυτη η αντίληψη ότι δεν έχει τέρμα ο κατήφορος, ότι πάμε απ? το κακό στο χειρότερο. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, ωστόσο, και η ελπίδα ότι μπορεί έτσι να πηγαίνουν τα πράγματα, μα έτσι δεν θα πάνε, για να χρησιμοποιήσω, γι? άλλη μια φορά, στο περίπου τον τίτλο ενός βιβλίου του Τούρκου συγγραφέα Ασίζ Νεσίν, παραμένει ζωντανή.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ζωντανοί! Αντιστεκόμαστε! Με τις όποιες και τις όσες δυνάμεις μας. Οπως ήμασταν! Με 'κοφτερή ματιά', για να χρησιμοποιήσω τον τίτλο του χθεσινού 'εκτός... και επί τα αυτά' κειμένου που έγραψε στην εφημερίδα μας ο Γιώργος Ουντράκης. Δεν θα  τους περάσει! Τουλάχιστον έτσι όπως αυτοί το ?χουν στο μυαλό τους δεν θα τους περάσει!

ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ κλοιό η χώρα την εβδομάδα που διανύουμε. Οι διαμαρτυρίες στον χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και της Υγείας, οι αιχμές των δοράτων. Ο,τι χειρότερο να χάνει ένας άνθρωπος τη δουλειά του. Και μη μου πείτε ότι επειδή την έχουν χάσει κάποιοι άλλοι, δίχως να πέσει τουφεκιά, πρέπει να συνεχίσουν κι άλλοι να τη χάνουν...

ΔΥΟ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ, η μια συνέχεια της άλλης, εν είδει μικρής ρίμας απ? τον Εννιαχωριανό σήμερα. Η πρώτη: «Χαράτσι μέσω της ΔΕΗ πληρώνουμε και πάλι, μακάρι να ?ναι το στερνό να πω κι εγώ 'χαλάλι'». Η δεύτερη: «Μα, δυστυχώς, ακολουθούν πολλά χαράτσ? ακόμα, σύντομα θα ξεχάσουμε του χρήματος το χρώμα». Βουλωμένο γράμμα διαβάζεις Γιάννη!

ΟΤΑΝ ΠΗΡΕ το δάνειο από την Τράπεζα για να κτίσει το σπίτι του, είχε κάμει με μολύβι και χαρτί τους λογαριασμούς του. Γύρω στα 1.500 ευρώ ο δικός του μισθός, γύρω στα 1.000 της γυναίκας του, μπορούσε να δίνει 700 ευρώ τον μήνα. Τώρα το σπίτι κινδυνεύει να κάμει φτερά. Η γυναίκα του έμεινε δίχως δουλειά κι ο δικός του μισθός έπεσε γύρω στο χιλιάρικο... Μια απ? τις περιπτώσεις των θυμάτων των μνημονίων. Οχι, βέβαια, η χειρότερη.

Ο ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ, γιος του Μελησίου, που ανήκε στο αριστοκρατικό κόμμα, ήταν αντίπαλος του Περικλή. Οταν κάποτε πήγε στη Σπάρτη, ο βασιλιάς Αρχίδαμος τον ρώτησε ποιος ήταν καλύτερος παλαιστής, αυτός ή ο Περικλής. Και ο Θουκυδίδης απάντησε: «Οταν εγώ νικήσω στην πάλη και τον ρίξω καταγής, αυτός με τα λόγια υποστηρίζει ότι δεν έπεσε, μεταπείθει τους θεατές και έτσι με νικάει». Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της Ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας'.

«Δίχως λοιπόν εκπτώσεις/ μα και οι πτώσεις/ έχουν εκπέσει δυστυχώς./ Τόσο φτωχός/ χωρίς ψιλή, δασεία/ δίχως πνεύμα γενικώς!/ Μονάχα μ? ένα σώμα/ κι αυτό σε κώμα/ στην ουσία./ Τι να σου δώσω τάχα/ δίχως Δοτική;/ Χωρίς την Ευκτική/ όσες ευχές και να ?χα/ δεν θα ?φταναν ως εκεί./ Μείναμε τώρα μόνοι, χωρισμένοι/ με τα πρέπει και τα μη./ Το 'σ? αγαπώ' χωρίς περισπωμένη/ μα η αγάπη όλα τα υπομένει/ και μακροθυμεί». 

Το ποίημα 'Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει' 
της Αγγελικής Σιδηρά.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (16.07.2013)

ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

 Τίποτα δεν πετυχαίνουμε ως ομάδα, αν ο ένας τραβάει από δω κι ο άλλος από κει, αν δεν δουλέψουμε ο ένας για όλους και όλοι για τον ένα, αν το όποιο 'εγώ' δεν ενταχθεί στο 'εμείς', αλλά και το οποίο 'εμείς' δεν σεβαστεί το 'εγώ'. 
Μας το 'διδάσκει κι αυτό το μάθημα, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ

ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ
Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης.

Το μάθημα του εμείς...

Πατείς με πατώ σε ο κόσμος στο θέατρο της Ανατολικής Τάφρου και στις τέσσερις παραστάσεις του έργου 'Υπάρχει και φιλότιμο' που έδωσε το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. Ολοι οι δρόμοι της πόλης εκεί οδηγούσαν τα βράδια της 8ης, 9ης, 10ης και 11ης Ιουλίου. Και γιατί τα Χανιά έμαθαν να στηρίζουν το θέατρό τους, έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στις επιλογές του Μιχάλη Αεράκη με τον αέρα του οποίου το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. πορεύεται εδώ και 13 χρόνια από επιτυχία σε επιτυχία. Αλλά και γιατί οι Χανιώτες δεν ήθελαν με τίποτα να χάσουν τη διαχρονική κωμωδία των Αλέκου Σακελλαρίου - Χρήστου Γιαννακόπουλου σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου και με πρωταγωνιστή τον συμπατριώτη μας Γιώργο Παρτσαλάκη, πλαισιωμένο με μια ομάδα σπουδαίων ηθοποιών (μεταξύ αυτών και τη Χανιώτισσα Νεκταρία Γιαννουδάκη). Αυτά σε επίπεδο, ας πούμε, 'προθέσεων'. Από ?κει και πέρα κι αυτό το λέω μετά λόγου γνώσεως, το εν λόγω έργο, έτσι όπως επί σκηνής αποδόθηκε και το βίωσαν οι θεατές, ήταν όντως, εκτός από γιορτή θεάτρου και ο ορισμός της ψυχαγωγίας. Γέλιο, γέλιο πολύ, αλλά και προβληματισμός, προβληματισμός σε διάφορα επίπεδα. Είναι είδος εν ανεπαρκεία το φιλότιμο στο πεδίο της πολιτικής και αφθονεί στην κοινωνία; Κατά τον λαό και οι κυβερνήτες του; Ο,τι λογής είναι ο δήμαρχος είναι κι οι ψηφοφόροι; Θα ζουν και θα βασιλεύουν πάντα στην Ελλάδα οι Μαυρογιαλούροι; Η παραίτηση, από φιλότιμο, ενός Μαυρογιαλούρου μπορεί ν? αλλάξει την υπάρχουσα κατάσταση; Πόσο σάπιο είναι, αλήθεια, το 'βασίλειο' των Μαυρογιαλούρων; Με ποιον τρόπο θα διώξουμε τη σαπίλα; Το υπογράφω και με τα δύο μου χέρια! Περισσότερο απ? το γέλιο, για τούτους κι άλλους παρόμοιους προβληματισμούς που μου δημιουργήθηκαν, θέλω από καρδιάς να ευχαριστήσω έναν - έναν χωριστά, αλλά και όλους μαζί τους συντελεστές της παράστασης. Από τον σκηνοθέτη Γιάννη Μπέζο και τον πρωταγωνιστή Γιώργο Παρτσαλάκη που 'έγραψε', όπως 'έγραψαν' και οι άλλοι ηθοποιοί, μέχρι και τον τελευταίο τεχνικό για το όποιο λιθαράκι έβαλε στο κτίσιμό της. Και βέβαια το προσωπικό του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. με πρώτο τον Μιχάλη Αεράκη που συντονίζει με μοναδική μαεστρία (αν μη γένοιτο τον χάσουμε, τότε θ? αντιληφθούμε καλύτερα την αξία του) το 'θεατρικό μας εμείς'. Υπάρχει όμως κι ένας άλλος λόγος για τον οποίο θέλω να ευχαριστήσω τους συντελεστές της παράστασης. Να γίνω συγκεκριμένος. Κουβεντιάζοντας στο τέλος με τον Μιχάλη Αεράκη και τη Νεκταρία Γιαννουδάκη (καταπληκτική στον ρόλο της Νάντας Μαυρογιαλούρου) επιβεβαίωσα αυτό που διείδα και κατά τη διάρκειά της. Οτι δηλαδή το επί σκηνής αποτέλεσμα ήταν ανθός ομαδικού πνεύματος και καρπός απόλυτης σύμπνοιας. Να το πάω παραπέρα. Τίποτα δεν πετυχαίνουμε ως ομάδα, αν ο ένας τραβάει από δω κι ο άλλος από κει, αν δεν δουλέψουμε ο ένας για όλους και όλοι για τον ένα, αν το όποιο 'εγώ' δεν ενταχθεί στο 'εμείς', αλλά και το οποίο 'εμείς' δεν σεβαστεί το 'εγώ'. 
Μας το 'δίδαξαν' κι αυτό το μάθημα, βλέπετε...
Να συνοδεύσω, όμως, τα κατάπολλα ευχαριστώ μου και με θερμά συγχαρητήρια. Μόνο λίγο δεν είναι, το ότι, όπως έγραψε στην ουσιαστικής ευαισθησίας και ευαίσθητης ουσίας στήλη της 'Πολιτισμικοί Σφυγμοί' με τον δικό της μοναδικό τρόπο η Νανώ Σπανουδάκη - Κουτσάκη, μπόρεσαν οι ηθοποιοί και ξεπέρασαν το 'μεγάλο βαρίδι' που υπήρχε λόγω της τεράστιας επιτυχίας που είχε η ομώνυμη ταινία!

Περί ευθύνης ο λόγος
'Εις την οδόν έξω ουδέν ακούουν οι λαοί'. Κ. Π. Καβάφης. 'Ν? αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ μονάχος μου θα σώσω τη γης. Αν δεν σωθεί, εγώ θα φταίω'. Νίκος Καζαντζάκης. Αυτός ο στίχος του Αλεξανδρινού ποιητή από το ποίημα του 'Σοφοί δε προσιόντων' και αυτή η φράση του Κρητικού συγγραφέα από την 'Ασκητική' έρχονταν και ξαναέρχονταν συνεχώς στο μυαλό μου κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης 'Από την εθνική αποβλάκωση στην εθνική αφύπνιση' που διοργάνωσε πριν από λίγες μέρες η Δημοκρατική Πατριωτική Κίνηση Χανίων στο Γεωτεχνικό Επιμελητήριο της πόλης μας. Ακούγοντας τόσο τους εξαιρετικούς ομιλητές, τον συνεργάτη της εφημερίδας μας, ποιητή, δημοσιογράφο Δημήτρη Κακαβελάκη και τον καθηγητή Πανεπιστημίου και αντιπρόεδρο του Κρητικού Λαϊκού Πανεπιστημίου Ηλία Φιλιππίδη, όσο και τις 'εναγώνιες' τοποθετήσεις πολλών ακροατών στο τέλος. 'Για να περιοριστούν, να ελαττωθούν, να βελτιωθούν, αλλά και να ανατραπούν οι συνθήκες της εθελοδουλίας, προβάλλει επιτακτική η ανάγκη για μια ατομική, συλλογική, κοινωνική, εθνική, πανευρωπαϊκή και παγκόσμια αφύπνιση των εθελο-υποταγμένων συνειδήσεων. Μόνο μέσα από το ενεργό ενδιαφέρον όλων για τη διασφάλιση μιας ζωής με ανθρώπινες συνθήκες θα μπορέσει η κοινωνία να αποτινάξει την εθελοδουλική πραγματικότητα'. Ενα απόσπασμα από την ομιλία του Δημήτρη Κακαβελάκη. 'Οσον αφορά την ευθύνη που έχουμε ως λαός αυτή θα πρέπει να την αναλάβουμε ολόκληρη και να οργανωθούμε σε τοπικές κοινωνίες για να μπορέσουμε να την κάνουμε πράξη'. Ενα απόσπασμα από την ομιλία του Ηλία Φιλιππίδη...

Χανιώτικα νέα (15.07.2013)

ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑ 26

Ο Βαγγέλης Κακατσάκης  επιλέγει το ερωτηματικό για να αποκόψει τον αναγνώστη από τον απόλυτο χαρακτήρα μιας αποφθεγματικής άποψης.  Με διαδοχικές ερωτήσεις, [η απάντηση των οποίων αφήνεται σκόπιμα να αιωρείται αλλά με περιεχόμενο απόλυτα προβλέψιμο] ο ποιητής παίρνει θέση απέναντι στην τρέχουσα πραγματικότητα.

Πηνελόπη Ι. Ντουντουλάκη

ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑ 26

Αναφορά στην ομώνυμη ποιητική συλλογή του Βαγγέλη Θ. Κακατσάκη

στην παρουσίαση που έγινε στις 23 Μαρτίου 2013 στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων

από τη γιατρό λογοτέχνιδα Πηνελόπη Ι. Ντουντουλάκη

Οδοιπόροι του στοχασμού είναι οι ποιητές. Συλλέκτες ψηγμάτων ψυχής. Γραφείς αθέατων αλλά καθοριστικών στιγμών και καταστάσεων. Διασώστες μη κωδικοποιημένου ήθους και οραμάτων.  Αποτυπώνουν, με μέγιστη οικονομία λόγου, αυτό που ήταν, αυτό που υπάρχει, αυτό που έρχεται. Όλο αυτό το υλικό συμπυκνώνεται και συσσωρεύεται, στη διάρκεια της ζωής, για να αναλυθεί, τη δεδομένη χρονική στιγμή, σε μια παράδοξη βροχή.

Ευεργετική είναι αυτή η βροχή. Αναβαπτίζει ένα τοπίο που μοιάζει να ερημώνεται όλο και πιο πολύ, καθώς ολοένα χάνονται σημαντικά και χαρμόσυνα οδηγά σημεία. Ευτυχώς, στη θέση τους έρχονται οι μνήμες που μυρώνονται στο ευλαβικό νάμα της αγάπης και στην ανάρια πνοή των εποχών.  Αλλά και νέες φωνές έρχονται να χρωματίσουν το σιωπηλό τοπίο, για να θυμίσουν πως όλα έχουν, κατά τρόπο θαυμαστό, τη συνέχειά τους.       

Αγαπημένες στιγμές δραπετεύουν από το χρυσοποίκιλτο σεντούκι τους. Αποκολλώνται από τα διάκενα της δαντέλλας. Εγκαταλείπουν τον ιστό της κληματαριάς. Έρχονται ν’ ακουμπήσουν στο χαρτί. Να διατυπώσουν ένα μοναδικό  λόγο. Να συναντήσουν ανάλογες στιγμές άλλων ανθρώπων. Να συνομιλήσουν  μαζί τους. Να συγκινήσουν και να καταπραυνουν, να συμπονέσουν και να παρηγορήσουν, να προβληματίσουν, να συνεγείρουν ψυχές.

Διαβαίνουν το δικό τους δρόμο οι ποιητές. Συλλέγουν όστρακα, που χαρακώνουν κοιμισμένες πληγές θανάτου.  Συλλέγουν, όμως, και δροσερά βάλσαμα, που επουλώνουν και θεραπεύουν τις πληγές.         

Επιμένουν να ξενυχτούν με το φλοίσβο του στοχασμού οι ποιητές. Στροβιλίζονται στο χώρο μιας ισόβιας αναπόλησης. Και αν κάποιος αναρωτιέται γιατί επιμένουν να καταπονούν το νου και να σαρκάζουν τις αντοχές τους, την απάντηση τη δίνει ένας ποιητής , του οποίου η νέα συλλογή παρουσιάζεται απόψε. Ο Βαγγέλης Κακατσάκης, στο ποίημα με τίτλο «ΤΙ ΝΑ ΘΕΛΕΙ ΠΙΑ Ο ΠΟΤΑΜΟΣ» παραλληλίζει τους ποιητές με ποτάμια που επιμένουν να κυλούν ασταμάτητα, μόνο και μόνο για να παρηγορήσουν τη δίψα της ψυχής.

Ενδέχεται να μονολογούν νοερά οι ποιητές. Ενδέχεται να συνομιλούν, να αντιμιλούν, να παραμιλούν [ κάποιες φορές], ενδέχεται και να σιωπούν επίμονα. Άλλωστε η εύλογη σιωπή  μπορεί να εκφράζει, κατά τρόπο ηχηρό, καμιά φορά και εκκωφαντικό, θέσεις,  κρίσεις, συναισθήματα:

 «..Τίποτα δεν κραυγάζει

Πιο δυνατά από τη σιωπή.»

διαβάζουμε σε ένα από τα ποιήματα αυτής της συλλογής.

Οι ποιητές μπορεί να αγρυπνούν εργαζόμενοι νυχθημερόν πλάι στο λυχνάρι του ποιητικού λόγου. Εξ ίσου αποδοτικά, όμως, μπορεί να γράφουν εργαζόμενοι πολύ πιο σπάνια. Κάποιες φορές μπορεί να έχουν γράψει ένα και μόνο ποίημα στη διάρκεια μιας ζωής. Μπορεί, ακόμα,  τα πονήματά τους να φυλάσσονται στο χώρο της μνήμης, αθέατα και απλησίαστα από τη δημοσιότητα. Σε εκείνους τους ποιητές αναφέρεται ο παγκόσμια αποδεκτός όρος «ποιητές δίχως ποίημα». Ο όρος αυτός ίσως υπάρχει για να μας θυμίζει ότι ακόμα δεν έχουν  πληρωθεί τα χάσματα του όρου «ποίηση».  

Συγκλονίζονται από προσωπικά βιώματα οι ποιητές.  Παράλληλα, όμως, η σκέψη και το συναίσθημά τους  δεν παραμένουν αλώβητα μπροστά σε ανατρεπτικά γεγονότα του ευρύτερου κοινωνικού χώρου, απέναντι σε μεγάλες και βαθιές κρίσεις. Αξιοσημείωτη είναι πάντως η διατήρηση της προσωπικής σφραγίδας του  ποιητή σε κάθε περίπτωση, σε κάθε είδος ποίησης, ακόμα και στο έπος. Το βιωματικό στοιχείο, έστω και εν είδει μικροσκοπικών -αλλά πολύτιμων- ψηγμάτων υπάρχει πάντοτε εκεί.

Στο εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο που παρουσιάζεται απόψε διακριτές είναι δύο μεγάλες ενότητες, από άποψη θεματολογίας. Η πρώτη είναι αυτή που αναφέρεται σε πρόσωπα του άμεσου οικογενειακού περίγυρου του ποιητή. Είναι τα πρόσωπα που γίνονται ποίημα. Είναι οι γονείς του Θεοκλής και Δέσποινα, στη Μνήμη των οποίων είναι αφιερωμένη αυτή η συλλογή. Οι στίχοι αντιλαλούν τον ήχο της βροχής που γίνεται αγίασμα, καθώς η  Μάνα οδοιπορεί ανυπόδητη το μακρύ δρόμο από το Νίππος μέχρι το Φρε, για να εκπληρώσει με ευλαβική ακρίβεια το τάμα της,  κάθε χρόνο, παραμονή της Ευαγγελίστριας. Κάτω από τον ίσκιο των λέξεων φυτρώνουν τα μανουσάκια που τόσο αγαπούσε ο πατέρας, ψηλώνουν οι ελιές και η καρυδιά που φύτεψε λίγο πριν φύγει. 

 Μορφές ζωντανεύουν. Ο χρόνος παλινδρομεί και το χτες γίνεται σήμερα, καθώς ο ποιητής πραγματοποιεί ένα ξεχωριστό Μνημόσυνο, γεγονός που γλαφυρά αποτυπώνεται στο ποίημα με τίτλο «ΕΝΕΣΤΩΤΑΣ»:

«Όπως έλεγε η μάνα μου.

Όπως έκανε η μάνα μου,

Όπως δούλευε η μάνα μου,

Όπως έδινε δέκα για να πάρει ένα,

Αν το έπαιρνε κι αυτό η μάνα μου.

Όπως διηγιόταν παλιές ιστορίες η μάνα μου

Όπως είχε την πόρτα ανοιχτή

Στους διακονιάρηδες η μάνα μου.

Όπως κάρφωνε τα νύχια στα χέρια της

Για να μην κλάψει η μάνα μου…

Σε παρατατικό χρόνο  ζωής η μάνα μου.

Σε παρατατικό που δηλώνει ενεστώτα!»

  

Στο βιβλίο της ζωής, που ξεδιπλώνεται στο πρώτο μέρος αυτής της συλλογής, πρωτεύουσα θέση έχει η  σύντροφος και συνοδοιπόρος του στο όνειρο, την ποίηση  και τη ζωή, η αγαπημένη «τροφή της ψυχής του», η Ευδοκία. Ξεχωριστή θέση έχουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους.  Η μνήμη ανακαλεί και τυπώνει, σε κιτρινισμένο χαρτί φωτογραφίας, τα ανέμελα χρόνια με την αδελφοσύνη όλη γύρω από τους γονείς. Σπεύδει να προυπαντήσει το Δεκαπενταύγουστο με τις ψαλμωδίες στο μικρό ξωκλήσι, ενώ ολόγυρα σιωπηλά παρελαύνουν συγγενείς, φίλοι, χωριανοί. Και βέβαια με πολλή αγάπη ανταμώνει τα αμέτρητα παιδιά που είχαν την τύχη να μαθητεύσουν κοντά στο Δάσκαλο και ποιητή. Ανακαλεί τους γονείς των παιδιών, ιδιαίτερα τους ανθρώπους του μεροκάματου, που σκοπό της βασανισμένης ζωής τους είχαν τάξει να μάθει το παιδί τους γράμματα.

Παιδί της ορεινής υπαίθρου υπήρξε ο ποιητής. Παραμένει παιδί της ορεινής υπαίθρου επειδή είναι αλήθεια ότι «Πατρίδα μας είναι η παιδική μας ηλικία». Η δική του παιδική ηλικία περικλείει τους τόνους ενός γεμάτου αυταπάρνηση και ελπίδα αγώνα, τη δύναμη της νεροσυρμής και του βράχου, το άρωμα του σκίνου και το θαύμα της μεταμόρφωσης του βολβού σε κρίνο.    

Αυτό το παιδί της ορεινής υπαίθρου έγινε ενήλικος και  μόνιμος κάτοικος της πόλης. Έχτισε, όμως , το σπίτι του, στην αρχή της διαδρομής προς τα πατρογονικά του. Φύτεψε, με τη σειρά του, ελιές και βάζει κήπο. Κόβει κλωνάρια βασιλικού για να τα μοιράσει. Ανάβει το καντήλι στα μνήματα  και ψάλλει στις λειτουργιές. Και ύστερα έρχονται κάποιες στιγμές,  κάπου ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, που ο ενήλικος ξαναγίνεται παιδί. Όσο κρατάει η ανάγκη για παρηγοριά της νοσταλγίας. Όσο για να απαλυνθεί η θλίψη της τελεσίδικης απουσίας αγαπημένων προσώπων. Ώσπου χαράζει η μέρα, με τις αδυσώπητες επιταγές της καθημερινότητας. Όπως ακριβώς το περιγράφει ο Β.Κ. στο ποίημα με τίτλο «ΠΟΛΛΑ ΒΡΑΔΥΑ»:

  «Πολλά βράδια,

Λίγο πριν κλείσω τα μάτια,

Πιάνω την ψυχή μου απ’ το χεράκι

-«στράτα, στρατούλα» της λέω

Και τη βγάζω βόλτα

Στα παιδικά λημέρια:

Στην αυλή των βασιλικών και του ασβέστη,

Στη τζανεριά του Αγίου Πνεύματος,

Στα φτερά ενός μικρού σπουργίτη,

Στο βολβό ενός κρίνου…

Κάπου εκεί με βρίσκει

Το κουδούνισμα της άλλης μέρας.

Πρέπει να ξαναγίνω μεγάλος…»

Το δεύτερο μέρος αυτής της θαυμάσιας συλλογής, με τις πολλές αρετές μορφής και περιεχομένου, περιλαμβάνει ποιήματα με ιστορική και πατριωτική θεματολογία, καθώς επίσης ποιητικές αναφορές σε γεγονότα που απασχόλησαν και απασχολούν την ανθρωπότητα. Ο θρυλικός Σπύρος Καγιαλές, η Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, το Ακρωτήρι που έχει μεταβληθεί σε οπλοστάσιο ξένων δυνάμεων, η οικονομική και πολιτική μετανάστευση, ο πόλεμος,   το χαμένο αίμα στη Μέση Ανατολή, το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους είναι κάποια από τα θέματα αυτής της ενότητας. Εδώ συναντάμε και ένα υποβλητικό ποιητικό αφιέρωμα στον «Παππούλη της Κρήτης» Γέροντα Ειρηναίο Γαλανάκη, κοντά στον οποίο εθήτευσαν, παιδιά ακόμα, ο Βαγγέλης και η Ευδοκία.  Στην ίδια ενότητα υπάρχει και ένα ποίημα με επαναλαμβανόμενα ερωτηματικά, το αγαπημένο σημείο στίξης του ποιητή, όπως ο ίδιος δηλώνει. Ο Βαγγέλης Κακατσάκης  επιλέγει το ερωτηματικό για να αποκόψει τον αναγνώστη από τον απόλυτο χαρακτήρα μιας αποφθεγματικής άποψης.  Με διαδοχικές ερωτήσεις, [η απάντηση των οποίων αφήνεται σκόπιμα να αιωρείται αλλά με περιεχόμενο απόλυτα προβλέψιμο] ο ποιητής παίρνει θέση απέναντι στην τρέχουσα πραγματικότητα. Θα ακούσομε το ποίημα αυτό, του οποίου ο τίτλος συνοψίζει και το περιεχόμενο:

«ΣΤΙΣ ΠΡΟΣΤΑΓΕΣ ΤΟΥΣ;

 Στέρεψε το λάλον ύδωρ;

Ένα κι ένα κάνουν πάντα δύο;

Οι μέρες δεν ξαναβγαίνουν περίπατο;

Δεν ανοίγουν με τίποτα οι κλειστές πόρτες;

Όλα τα κλαδιά είναι ψηλά για τα καλάθια μας;

Το φεγγάρι σταμάτησε να πίνει νερό απ’ τα πηγάδια;

Δίχως ερωτηματικά τα τσουλούφια των παιδιών;

Δίχως ποίηση τα ποιήματα των ποιητών;

Στις προσταγές τους;»

Με αυτό το εναγώνιο ερωτηματικό κλείνει η συνοπτική μου προσέγγιση στο νέο ποιητικό έργο του εκλεκτού και αγαπητού  Βαγγέλη Κακατσάκη, ο οποίος μεθαύριο έχει και την ονομαστική του εορτή.  Βαγγέλη και Ευδοκία σας εύχομαι πολλά και καλά χρόνια, με υγεία, οικογενειακή ευτυχία και ποίηση!

 Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας.     

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ η Ελληνική Δημόσια Τηλεόραση. Ελληνική; Συζητείται... Δημόσια, Παίζεται... Τηλεόραση; Ούτε συζητείται ούτε παίζεται...

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

'ΚΑΙ ΓΙΑ το σήμερα τι να πω; Η διαφθορά είναι τόσο γενική και έχει ρίζες τόσο βαθειές, που σε κάνει να σαστίζεις. Μόνο όταν τα αίτια της διαφθοράς εξολοθρεφτούν πέρα ως πέρα θα μπορέσουμε να έχουμε μία ηθική αναγέννηση. Τότε το μέλλον μας θα είναι μεγάλο, όταν θριαμβεύσει η Δικαιοσύνη, όταν τα γράμματα καλλιεργηθούν όχι για μάταιη επίδειξη, παρά για το όφελος του λαού, που έχει ανάγκη από παιδεία και από μόρφωση, όχι σχολαστική. Τότε θα έχουμε ή μάλλον θα έχουν τα παιδιά μας μια ηθική αναγέννηση και το μέλλον θα είναι μεγάλο'. Διονύσιος Σολωμός, επιστολή στον Γεώργιο Τερτσέτη, 25 Μαρτίου 1842. 

ΑΠΟ ΤΟΤΕ που ο Εθνικός μας Ποιητής έστειλε αυτήν την επιστολή (πηγή: εφ. 'Χριστιανική', Πέμπτη 4 Ιουλίου 2013) στον και απομνηματογράφο (και δικαστή) του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, έχουν περάσει 171 χρόνια. Κι όμως σαν να γράφτηκε σήμερα. Ζει και βασιλεύει η διαφθορά. Βαθύτερες από τότε οι ρίζες της. Λερναία Υδρα με εννιά κεφάλια...

ΑΝΟΙΓΩ παρένθεση. Ο Γεώργιος Τερτσέτης ήταν ο ένας απ? τους δύο δικαστές (ο άλλος ήταν ο Αναστάσιος Πολυζωίδης) που αρνήθηκαν να υπογράψουν τη θανατική καταδίκη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και του Δημήτρη Πλαπούτα. Ναι! Σε θάνατο καταδίκασε τον Γέρο του Μωριά, με την αίολη κατηγορία ότι ήθελε να ανατρέψει τον ανήλικο Οθωνα, τον Μάη του 1834, ελληνικό δικαστήριο. Ασχετα αν λίγες ώρες αργότερα η βαυαρική αντιβασιλεία υποχρεώθηκε να μετατρέψει την ποινή σε κάθειρξη. Δεν τα γλύτωσαν τα μπουντρούμια του Παλαμηδιού και της Ακροναυπλίας οι ήρωες! Κλείνω την παρένθεση. 

'ΠΟΛΛΗ επικαιρότητα και τα ?χω πελαγώσει/ η ανεργία απ? τη μια, η ΕΡΤ, μα και η δόση'. Ανταποκρίθηκε στην έκκληση που του έκανα, όπως φαίνεται απ? την τελευταία μαντινάδα που μου έστειλε, ο Ηλίας ο Σταματάκης. Μόνο που, πάνω στο 'πελάγωμά' του, δεν αναφέρθηκε καθόλου στις απολύσεις, που είναι το πρώτο θέμα της επικαιρότητας. 

ΜΑΖΙΚΕΣ παραιτήσεις δημάρχων θα υπάρξουν, απειλεί (;) ο πρόεδρος της Κεντρικής Ενωσης Δήμων Ελλάδας, δήμαρχος Καλλιθέας, Κ. Ασκούνης, αν, λέει, το πολυνομοσχέδιο που προβλέπει τις απολύσεις ψηφιστεί ως έχει. Ντουφεκιά στον αέρα για εκφοβισμό; Θα δείξει. Πάντως για να διορίσουν οι κυβερνώντες δημάρχους στην περίπτωση που θα υπάρξουν παραιτήσεις δεν το βλέπω. Ελπίζω να μη φτάσουν και μέχρι εκεί. 

ΚΑΜΙΑ απόλυση! Να μη χάσει κανένας τη δουλειά του! Να μην κλείσουν κι άλλα σπίτια. Να μη βγουν κι άλλοι συνάνθρωποί μας στη ζητιανιά. Κάθετος στην άποψή του γι? αυτό το θέμα ο φίλος μου ο γερω - δάσκαλος. Μόνο τους επίορκους εξαιρεί. 

ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ η Ελληνική Δημόσια Τηλεόραση. Ελληνική; Συζητείται... Δημόσια, Παίζεται... Τηλεόραση; Ούτε συζητείται ούτε παίζεται...

ΣΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ του εμφύλιου πολέμου μεταξύ Αιτωλών και Αχαιών (220 - 217 π.Χ.) στην πόλη Κύναιθα της Αρκαδίας η φιλοαιτωλική παράταξη ηττήθηκε πολιτικά και οι εκπρόσωποί της εξορίστηκαν. Αργότερα επανήλθαν στην πόλη τους, αφού έδωσαν όρκους ότι στο εξής θα είναι φίλοι των Αχαιών. Ωστόσο, δεν τήρησαν τους όρκους τους και αφού συνεννοήθηκαν με τους Αιτωλούς, άνοιξαν τις πύλες και παρέδωσαν σε αυτούς την πόλη. Οι Αιτωλοί, τότε, αφού υπέβαλαν τους κατοίκους σε κάθε είδους βασανιστήρια για να ομολογήσουν που είχαν κρυμμένα τα πολύτιμα αντικείμενά τους, ρήμαξαν την πόλη και έφυγαν. Προηγουμένως, όμως, έσφαξαν όλους εκείνους που τους είχαν ανοίξει τις πύλες και άρπαξαν τις περιουσίες τους. (Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της Ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας'). 

'Αυτοί οι βράχοι οι ηλιόκτιστοι, οι γεμάτοι χαμόγελα/ που τραγουδάνε την ερημιά και το φως/ έχουν κάτι παράξενο πάνω τους./ Δεν μπορείς εύκολα να τους καταλάβεις/ αν η καρδιά σου δεν κλαίει/ αν τα μάτια σου/ δεν μπορούν να κοιτάξουν το φως/ Σ? αυτούς τους βράχους τα γέλια των παιδιών/ άφησαν πίσω τους ένα κυκλάμινο./ Αν κοιτάξεις καλά στις ρωγμές τους, στα μεγάλα/ ολάνοιχτα μάτια τους, μοιρολόγια/ τραγούδια του πόνου, ευχές και κατάρες θ? ακούσεις./ Οταν φύγεις η πατρίδα των βράχων/ θα ?χει γίνει δική σου./ Μια κρυφή προσευχή/ ένα τάμα θα ?χεις κιόλας χαράξει στους βράχους της'. 
Από το ποίημα της Νέλλης Β. Λαγάκου 
'Η πατρίδα των βράχων'.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (13.07.2013)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

'ΑN BAΛΕΤΕ έναν βάτραχο σε ένα δοχείο με νερό που βράζει, εκείνος αμέσως θα πηδήξει έξω, αλλά αν τον βάλετε σε ένα δοχείο με νερό και αρχίσετε να το ζεσταίνετε σιγά - σιγά, εκείνος θα μείνει μέσα μέχρι να πεθάνει'. Κάτι τέτοιο συμβαίνει με την Ελληνική Δημοκρατία, αναφέρουν σε πρόσφατο άρθρο τους οι 'Νew York Times'. 'Ενας βάτραχος σ’ ένα δοχείο νερού, που κάποιοι το βράζουν σιγά - σιγά, το πειραματόζωο «ΕΛΛΑΣ»'...

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Ο ΦΟΒΟΣ του τερματοφύλακα πριν απ’ το πέναλτι... Ο φόβος της Κυβέρνησης πριν απ’ την ψηφοφορία για το πολυνομοσχέδιο με τα προαπαιτούμενα για την εκταμίευση της δόσης. Λέτε να της την 'κάνουν' κάποιοι απ’ τους βουλευτές που τη στηρίζουν;

'ΑN BAΛΕΤΕ έναν βάτραχο σε ένα δοχείο με νερό που βράζει, εκείνος αμέσως θα πηδήξει έξω, αλλά αν τον βάλετε σε ένα δοχείο με νερό και αρχίσετε να το ζεσταίνετε σιγά - σιγά, εκείνος θα μείνει μέσα μέχρι να πεθάνει'. Κάτι τέτοιο συμβαίνει με την Ελληνική Δημοκρατία, αναφέρουν σε πρόσφατο άρθρο τους οι 'Νew York Times'. 'Ενας βάτραχος σ’ ένα δοχείο νερού, που κάποιοι το βράζουν σιγά - σιγά, το πειραματόζωο «ΕΛΛΑΣ»'...

ΕΥΤΥΧΩΣ υπάρχει ακόμα ο τουρισμός... Εκεί τα θάρρητά μας! Περισσότερες από ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας θα έχει δημιουργήσει έως το 2020 η τουριστική βιομηχανία της χώρας, εκτιμά ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων Ανδρέας Δεδούσης. Από το στόμα του και στου Θεού τ’ αφτί!

ΑΕΚ - ΘΡΗΣΚΕΙΑ - Βυζαντινή Αυτοκρατορία! Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά, η ομάδα μας, Μήτσο! Δεν θα πιανόμαστε τώρα μ’ έναν... τίγρη στη μηχανή μας! ('Τίγρης' το γράφω για τους μη μυημένους αποκαλείται ο Δημήτρης Μελισσανίδης που πήρε στα χέρια του την ΑΕΚ μετά τον υποβιβασμό της στην Γ’ Εθνική).

ΜΕΓΑΛΗ απερίγραπτη η χαρά μας, όταν γινόμαστε παππουδο-γιαγιάδες! Του παιδιού μας το παιδί,/ είναι δυο φορές παιδί μας, πώς να το κάνουμε! Δεν βιάστηκα, ωστόσο, ν’ αναγγείλω, διά της στήλης τη γέννηση της μικρής Ευρυδίκης, του τρίτου 'ευ' που μπήκε στη ζωή μας, μετά τον Ευ-άγγελο και την Ευ-δοκία! Ηξερα πως θα το γράψει ο Νεκτάριος (κόρη του είναι) και περίμενα να το αναγγείλει πρώτος. Πάντως σας ευχαριστώ όλους για τις ευχές σας και ό,τι επιθυμεί έκαστος...!

Ο ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΗΣ που ήταν γιος του βασιλιά της Αρκαδίας, πήγε κάποτε στο ιερό της Υμνίας Αρτέμιδος, όπου ήταν ιέρεια μια μικρή κοπέλα και με απειλές προσπάθησε να την κάνει ερωμένη του. Επειδή αυτή αρνήθηκε, τη βίασε δίπλα στο ξόανο της θεάς. Οι κάτοικοι της περιοχής, όταν έμαθαν τι έγινε, αγανάκτησαν και τον σκότωσαν με πέτρες. Από τότε δεν ξανάκαναν ιέρεια της θεάς μικρό κορίτσι, αλλά μεγάλες γυναίκες και μάλιστα παντρεμένες. Ο εγγονός του ιερόσυλου, που λεγόταν κι αυτός Αριστοκράτης, κατά τον Μεσσηνιακό πόλεμο πιάστηκε επ’ αυτοφόρω να παίρνει δώρα από Σπαρτιάτες. Αυτό θεωρήθηκε προδοσία και σκοτώθηκε με πέτρες σαν τον... παππού του. Από το βιβλίο 'Η άλλη όψη της Ιστορίας', εκδ. 'Σαββάλας'.

'Φέρνει βόλτα τη θάλασσα/ με τα κύματα χαραγμένα στη μνήμη,/ ταξιδεύει στου ωκεανού την αιωνιότητα/ πλοίο το σπίτι του/ κι η αυλή του γαλάζια./ Καπετάνιος/ ο γιος του θεριακλή/ εκείνο το καμάρι -καλά κρατεί/ στις φουρτούνες θαλασσινές/ μπόρες τιθασεύει'. 

Το ποίημα 'Ναυτικός', ανέκδοτο, του Μάριου Βαγιωνάκη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (12. 07.2013)