ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ

Ούτε στην Αργεντινή του Μέσι, ούτε στη Βραζιλία του Νεϊμάρ που ήταν τα “λογικά” φαβορί (λες και υπάρχει λογική στο ποδόσφαιρο) το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ρωσίας… Ούτε στη Γερμανία, στην οποία πόνταραν πριν αρχίσουν οι αγώνες όλοι εκείνοι, που ασπάζονται το γνωστό “τσιτάτο” του Λίνεκερ που μας λέει ότι ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι στο οποίο παίζουν 22 παίκτες και στο τέλος νικούν οι Γερμανοί… Γαλλία και πάσης, ποδοσφαιρικής και όχι μόνο, οικουμένης! Να ’τοι, να ’τοι οι πρωταθλητές του κόσμου στο ποδόσφαιρο! Ο Γιορίς, ο Βαράν, ο Γκριεσμάν, ο Μπαπέ και τ’ άλλα λευκά και μαύρα Γαλλάκια που ανέβασαν τους πολίτες της χώρας τους στους εφτά ουρανούς. Δίκαιη πέρα ως πέρα κατά κοινήν ομολογία και η πρόκρισή τους στον τελικό και η νίκη τους σ’ αυτόν επί της Κροατίας. Μακράν, και παρουσία του Μακρόν, καλύτερη ομάδα απ’ την ομάδα του Λούκα Μόντριτς, του καλύτερου ποδοσφαιριστή.

Το πιό σημαντικό από τ’ ασήμαντα πράγματα της ζωής η μπάλα, κατά μία άποψη. Το πιο ασήμαντο απ’ τα σημαντικά κατά μία άλλη. Το πιο σημαντικό απ’ τα σημαντικά, κατά μια παράλλη, προ πάντων κατά τη διεξαγωγή του Μουντιάλ. Η μπάλα. Η στρογγυλή θεά. Η μαγεία της επαφής της με τα δίχτυα. Οι σκηνές του θριάμβου. Το βουβό κι ενίοτε γοερό κλάμα των ηττημένων. Τα δάκρυα της χαράς των νικητών. «Τα πάντα όλα», για να χρησιμοποιήσω τη γνωστή φράση του Νίκου Αλέφαντου. «Τα πάντα όλα», όπως κι εγώ, τα έζησα, παρακολουθώντας, αν όχι όλους, πολλούς απ’ τους αγώνες του Μουντιάλ, έστω από την τηλεόραση. Εχοντας πάντα “σύμβουλο” το όντως συλλεκτικό, ειδικό 24/σέλιδο αφιέρωμα της εφημερίδας μας με τίτλο “Πάμε Μουντιάλ” (πάντα ωραίοι Γιώργη Δρακάκη, Μάνο Καρτσωνάκη και Γιώργο Σταυριανουδάκη!) και, βέβαια, ανά χείρας το μολυβάκι μου. Κι αν έχω κρατήσει σημειώσεις…

«Ακουμπώντας στα κάγκελα,/ ένα μήνα τώρα, είχαν αποθέσει/ στα πόδια των ποδοσφαιριστών/ το “αχ” της αγωνίας των./ Ηθελαν να ζήσουν/ τη μαγεία της επαφής/ της στρογγυλής θεάς με τα δίχτυα,/ τις σκηνές του θριάμβου,/ τα δάκρυα της χαράς…/ Μετά βρέθηκαν πάλι/ στα ίδια καγκελόφραχτα κλουβιά,/ έχοντας πάντα συντροφιά,/ ένα μικρό σκουλήκι·/ μιαν απροσδιόριστη ανησυχία/ που, όμως δεν προλαβαίνει/ να τους ξεσηκώσει/ πριν να ’ρθει το επόμενο Μουντιάλ./ Μια ζωή, συνεχώς, οφσάιντ». Το ποίημα “Μουντιάλ” του γράφοντος.

Ίου ίου το λάμδα του Ιουλίου
«Γυμνός, Ιούλιο μήνα, το καταμεσήμερο. Σ’ ένα στενό κρεβάτι,/ ανάμεσα σε δύο σεντόνια χοντρά, ντρίλινα, με το μάγουλο πάνω στο μπράτσο μου που το γλείφω και γεύομαι την αρμύρα του. Κοιτάζω τον ασβέστη αντικρύ στον τοίχο της μικρής μου κάμαρας. Λίγο πιο ψηλά το ταβάνι με τα δοκάρια. Πιο χαμηλά την κασέλα όπου έχω αποθέσει όλα μου τα υπάρχοντα: δύο παντελόνια, τέσσερα πουκάμια, κάτι ασπρόρουχα. Δίπλα η καρέκλα με την πελώρια ψάθα. Χάμου στ’ άσπρα και μαύρα πλακάκια, τα δύο μου σάνταλα. Εχω στο πλάι μου κι ένα βιβλίο. Γεννήθηκα για να ‘χω τόσα. Δε μου λέει τίποτε να παραδοξολογώ. Από το ελάχιστο φτάνεις πιο σύντομα οπουδήποτε. Μόνο που ‘ναι πιο δύσκολο. Κι από το κορίτσι που αγαπάς επίσης φτάνεις, αλλά θέλει να ξέρεις να τ’ αγγίζεις οπόταν η φύση σου υπακούει. Κι από τη φύση – αλλά θέλει να ξέρεις να της αφαιρέσεις την αγκίδα της». Από τον “Μικρό Ναύτιλο” του Οδυσσέα Ελύτη.

«Φυλλώματα χαράς και έρωτα ο κόσμος. Ενα σύγνεφο ξηλώνει τα ουράνια./ Τα τζιτζίκια ανάβουν/ ένα χρώμα επουράνιο./ Ολα υπάρχουν· εσύ τους δίνεις όμως νόημα/ και σαν Ιούλιος Λέοντας/ στα στρώματα θα τυραννιέσαι των ερωτικών». Το ποίημα “Λιόκαυτο του Ιούλη” του Νίκου Καρούζου.

Ίου ίου το λάμδα του Ιουλίου! Το τζι και τζι και τζι και τζι των τζιτζικιών σε ελεύθερη απόδοση.

http://www.haniotika-nea.gr/ston-apoicho-tou-mountial/

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

ΛΕΥΤΕΡΗΣ Ι. ΤΣΟΥΡΑΚΗΣ: KAΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ "Ο ΑΠΟΚΟΡΩΝΑΣ"
ΠΕΠΡΑΓΜΕΝΑ  1983 - 1992

Γράφει ο Πέτρος Ευ. Πανηγυράκης*

Η ιστορία του Πολιτιστικού κινήματος του Αποκόρωνα, από το προσωπικό αρχείο του και Προέδρου του Καλλιτεχνικού Ομίλου “Ο Αποκόρωνας” ΛΕΥΤΕΡΗ ΤΣΟΥΡΑΚΗ διασώζεται σε διακόσιες σαράντα οκτώ (248) σελίδες 30Χ21 εκ., ενός βιβλίου-Άλμπουμ με τίτλο ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ «Ο ΑΠΟΚΟΡΩΝΑΣ»,  Πεπραγμένα 1983-1992.
Xρυσή δεκαετία την χαρακτηρίζουν όσοι την έζησαν και συνεργάστηκαν, ή έγιναν μέλη, ή παρακολούθησαν τις πολυπληθείς και πολυποίκιλες εκδηλώσεις-δραστηριότητες του.
Ο Λευτέρης Τσουράκης, συνοδοιπόρος στα πολιτιστικά δρώμενα της Επαρχίας μας μετά τη μεταπολίτευση, σηματοδότησε με τη συμμετοχή του την πολιτιστική και αναπτυξιακή πορεία του τόπου μας.
Παρών στη δημιουργία της Ε.Τ.ΑΝ.ΑΠ. Α.Ε. και στην οργάνωση της Α’ Παναποκορωνιώτικης Σύναξης στον Στύλο.
Συνοδοιπόροι μας πολλές δεκάδες σημαίνοντες αποκορωνιώτες και φίλοι του Αποκόρωνα, όπως:
Ο Μακαριστός αείδημος συνεπαρχιώτης μας , πρώην Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίος Γαλανάκης, ο νυν αρχιεπίσκοπος Κρήτης και τότε Μητροπολίτης Κυδωνίας και Αποκορώνου Ειρηναίος Αθανασιάδης, ο με πολλές ανησυχίες δικηγόρος και νυν Γεν. Δ/ντης του Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος Βενιζέλος» Νικόλαος Εμμ. Παπαδάκης, ο αείμνηστος Στέλιος Γ. Πανηγυράκης, Ιστορικός, πρώην Γεν. Δ/ντης Μέσης Εκπαίδευσης, ο μεγάλος Παιδαγωγός, Δάσκαλος των Δασκάλων Νίκος Πετρουλάκης, ο ιστοριοδίφης Χαράλαμπος Μπουρνάζος. Οι αείμνηστοι: Αθηνά Μπλαζουδάκη, Γεώργιος Σταυρουλάκης, Ευτύχης Μαλεφάκης, Μάρκος Ντουκάκης, Μιχάλης Γαυγιωτάκης δάσκαλος.
Η Ευμορφία Μαυρογιάννη , η Αρχιτέκτονας Μηχανικός Αιμιλία Κλάδου- Μπλέτσα  Προϊσταμένη ΤΥΔΚ Χανίων, ο Προϊστάμενος Εφορίας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Μιχάλης Ανδριανάκης, η Στέλλα Αλυγιζάκη. Οι πνευματικοί άνθρωποι του Αποκόρωνα, των Χανίων και της Ομοσπονδίας Αποκορωνιώτικων Σωματείων Αττικής, όλοι ορδινιάζονται για τον Αποκόρωνα.
Μαζί οι τότε βουλευτές της επαρχίας μας και των Χανίων.
Όλοι οι Πρόεδροι των τότε 34 Κοινοτήτων, όλοι οι Πολιτιστικοί Σύλλογοι, οι ενορίες, οι υπηρεσίες που λειτουργούσαν τότε στην επαρχία, Σχολεία Δημοτικά, Γυμνάσια, Λύκεια, ΑΤΕ Βάμου, Ένωση Γεωργ. Συνεταιρισμών κ.α.
Αξίζει να αναφέρω Αποκορωνιώτες όπως ο Νίκος Μαρινάκης από τις Βρύσες, ο οποίος είχε παλιννοστήσει από Αμερική και παραχώρησε στον Καλλιτεχνικό Όμιλο ολόκληρο τον 1ο όροφο νεοανεγειρόμενης πολυκατοικίας στην οδό Περίδου 10, για να στεγαστεί και τον αείμνηστο Βασίλη Τσαφαράκη, εκπρόσωπο Πολιτιστικού Συλλόγου του Κεφαλά ο οποίος πολλές φορές ερχόταν από τον Κεφαλά στα Χανιά με ταξί για να συμμετέχει στις συνεδριάσεις του ΔΣ.
Η αγάπη, το μεράκι και το ψυχικό σθένος του Λευτέρη Τσουράκη, του πρώτου πάντα μεταξύ των ίσων μελών των εκάστοτε Διοικητικών Συμβουλίων, οδήγησε τον Κ.Ο.Α. στον Κολοφώνα της δόξης του σε ευγενή άμιλλα με τα άλλα σωματεία του Νομού στο χορό και στο ριζίτικο.
Ταυτόχρονα σχεδόν με την ίδρυση του Κ.Ο.Α. λειτούργησε και το προσωρινό ΔΣ του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Αγία Σοφία». Στις τριμηνιαίες συναντήσεις των Πολιτιστικών συλλόγων, οι οποίες είχαν φθάσει στον αριθμό είκοσι τέσσερα (24) συζητούνταν θέματα ενδιαφέροντα για όλο τον Αποκόρωνα και γινόταν πάντα με τη συνεργασία του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Αγία Σοφία». Από τότε το ίδρυμα άρχισε να λέγεται το Σπίτι του Αποκόρωνα και  Βουλή του Αποκόρωνα, όπως ήθελε το χώρο αυτό ο αείμνηστος ιδρυτής του, και όπως και σήμερα συνεχίζει να έχει αυτόν το χαρακτήρα με τις δραστηριότητες του ιδρύματος και του συστεγαζόμενου Ινστιτούτου Επαρχιακού Τύπου που ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του Αποκορωνιώτη και εκδότη των Χανιώτικων  Νέων, Γιάννη Γαρεδάκη.
Τη σύσταση και λειτουργία του Κ.Ο.Α χαρακτηρίζουν εκφράσεις όπως : Μαρτυρία ζωής του πνευματικού Αποκόρωνα (Βαγγέλης Κακατσάκης) και Πρωτοπόρος ο Αποκόρωνας στον Πολιτιστικό τομέα (Αλέξανδρος Θεοδωρογλάκης) κ.α
Από τα πρώτα χρόνια άρχισαν οι ποικίλες δραστηριότητες και εκδηλώσεις στα Χανιά και στον Αποκόρωνα. Ο τίτλος «Καλλιτεχνικός Όμιλος» του δίνει τη δυνατότητα να συμπεριλάβει στις δραστηριότητες του «χιλιώ λογιώ εκδηλώσεις»
Κύριες δραστηριότητες του η εκμάθηση Κρητικών χορών και Ριζίτικου τραγουδιού με εθελοντή Δάσκαλο Χορού και Ριζίτικου τον Γιώργη Σταύρου Ζουλάκη, ο οποίος άφησε οργανωμένη δική του σχολή με δεκάδες μαθητές και προσέφερε ανιδιοτελώς τις υπηρεσίες του, αυτός και η οικογένεια του όλα αυτά τα χρόνια. Άρχισαν μαθήματα κρητικών χορών και ριζίτικου τραγουδιού και δημιουργήθηκαν χορευτικά συγκροτήματα (παιδικού και εφηβικού) και χορωδία Ριζίτικου τραγουδιού.
Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν με δανεισμό των στολών από τον γνωστό τότε φωτογράφο Ευτύχιο Μαυρογένη, λάτρη της Κρητικής Μουσικής και Παράδοσης. Στη δεκαετία 1983-1992 είχαμε πλήρεις στολές παιδικού και αντρικού χορευτικού συγκροτήματος. Αλήθεια τι έγιναν οι στολές αυτές; Που βρίσκονται; Μπορεί κανείς να μας ενημερώσει; Λειτούργησε χορωδία ριζίτικου τραγουδιού και εκδόθηκαν κασέτες και δίσκος, ο οποίος κυκλοφόρησε κατά τη διάρκεια του Α’ παγκοσμίου Συνεδρίου Αποκορωνιωτών το 1987 .
Έγιναν πολλές εκθέσεις με συνεργασία άλλων φορέων. Έγιναν πολλές ομιλίες με διάφορα θέματα, έγιναν εκθέσεις βιβλίων και ζωγραφικής και εκθέσεις γεωργικών προϊόντων. Εκθέσεις Αποκορωνιωτών Πνευματικών Δημιουργών και άλλες. Συμμετείχε ο Κ.Ο.Α σε οργάνωση συνεδρίου μαζί με άλλους παραδοσιακούς συλλόγους, υπηρετώντας πάντοτε την Κρητική παράδοση.
Οι εκδηλώσεις επεκτάθηκαν εκτός επαρχίας, νομού και Κρήτης, σε Γαλλία (Μπορντώ) με τη βοήθεια του τότε Βουλευτή Σήφη Μιχελογιάννη, σε Βουλγαρία με τη βοήθεια του Λευτέρη Ηλιάκη, στη Θεσσαλονίκη και στα νησιά του Αιγαίου Πελάγους.
Όλα αυτά προβάλλονται και διασώζονται από τη ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΑΠΟΚΟΡΩΝΟΥ,  η οποία και αυτή έγραψε την δική της ιστορία για την επαρχία μας και σταμάτησε την τεράστια προσφορά της με το θάνατο του ιδρυτή της Γεωργίου Χαβρεδάκη, το Δεκέμβριο του 2011. Σημαντική ήταν η στήριξη και η προβολή του Κ.Ο.Α και από τον χανιώτικο τύπο, Χανιώτικα Νέα, Κήρυξ, Αγώνας και Χανιώτικη Ελευθεροτυπία.
Οι Αποκορωνιώτες καλλιτέχνες Κρητικής Μουσικής συνεργάστηκαν και βοήθησαν τον Κ.Ο.Α με σταθερούς εκπροσώπους τους, τον  Γιώργη Γαλάνη, λύρα και Γιώργη Κουρκούνη, λαούτο.
Σε συνεργασία με το Ίδρυμα «Αγία Σοφία» έγιναν επίσης  εκδηλώσεις για τα νερά του Αποκόρωνα, για τις πυρκαγιές και τις αναδασώσεις, για το περιβάλλον και πολλά  άλλα.
Μπορεί να γίνει έκθεση φωτογραφίας των 172 εκδηλώσεων και αφισών της χρυσής αυτής δεκαετίας του Καλλιτεχνικού Ομίλου  «Ο Αποκόρωνας» 1983-1992, στον Αποκόρωνα και στα Χανιά, όπως έχουν διασωθεί από το προσωπικό αρχείο του ακούραστου προέδρου του Λευτέρη Τσουράκη.
Από ότι είμαι σε θέση να γνωρίζω υπήρχε τη δεκαετία αυτή Αρχείο, αρχειοθετημένο σε ειδικούς φοριαμούς (ντουλάπες). Τι έγινε; Πού βρίσκεται; Υπάρχει συνέχεια; Μπορεί να ξαναμπεί στο προσκήνιο ο Καλλιτεχνικός Όμιλος «Ο Αποκόρωνας», τώρα, με το Δήμο Αποκορώνου, για να πρωτοπορήσει και στον τομέα της παράδοσης μαζί με το Ίδρυμα «Αγία Σοφία» και τον Καλλιτεχνικό Σύλλογο Κρητικής Μουσικής «Ο Χαρίλαος»; Ευχή μου και επιθυμία.

Χανιώτικα Νέα (10. 7.2018)

* Συντ. δάσκαλος, πρώην Διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Χανίων

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΤΩΝ ΧΑΝΙΩΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΤΟ ΚΑΛΟ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ;



Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Τη Δευτέρα που μας πέρασε, παρουσιάστηκε το λεύκωμα “Χανιά – Ταξίδι στο όνειρο” (εκδόσεις “Μίλητος”) του Δήμου Χανίων, στο Θέατρο “Μίκης Θεοδωράκης”.
Παρόντες τρεις Χανιώτες πολιτικοί, από τα κυρίαρχα πρόσωπα στην ελληνική πολιτική σκηνή αλλά και εντός της Ελληνικής Βουλής! Σταύρος Θεοδωράκης, Ντόρα Μπακογιάννη και Γιώργος Σταθάκης, καθισμένοι στο πάνελ, μίλησαν όλοι τους για το Λεύκωμα αλλά και για την ίδια την πόλη.
Σε αποστροφή των λόγων τους, που δημοσιεύθηκαν στο χθεσινό φύλλο των “Χ.Ν.”, τόσο ο Στ. Θεοδωράκης όσο και ο Γ. Σταθάκης σημείωσαν ο μεν πρώτος ότι «μερικές φορές μπορούμε να περιορίζουμε τα πολιτικά μας πάθη και να είμαστε όλοι μαζί στην προσπάθεια προβολής των ωραίων πραγμάτων που γίνονται στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης», ο δε δεύτερος ότι δόθηκε η ευκαιρία στον ίδιο και τους άλλους δύο πολιτικούς «να αποστασιοποιηθούμε από τα πολιτικά, να επικεντρωθούμε στα Χανιά και να δώσει ο καθένας μας -επί ευκαιρίας αυτού του καταπληκτικού λευκώματος- την ιδιαίτερη οπτική που έχει για την πόλη μας». Ωστόσο αυτό που θα θέλαμε εμείς ως Χανιώτες, κι αυτό που θα ευχόμασταν θα ήταν η όποια “σύμπραξη” να μην γινόταν μόνο για τις ανάγκες ενός -τω όντι- καταπληκτικού Λευκώματος φωτογραφιών αλλά κυρίως για επίλυση σημαντικών προβλημάτων που ταλανίζουν την πόλη, τους κατοίκους της και τους επισκέπτες μας, ή ακόμη για δημιουργία προοπτικών για την ανάπτυξη των Χανιών!
Αραγε είναι δυνατή μια τέτοια συμπόρευση, πέρα από προσωπικές αντιπαραθέσεις; Θα μπορούσαμε να αναμένουμε μια ένωση δυνάμεων των πολιτικών -ισχυρών χαρτιών- της πόλης που θα έχει ως πρώτο στόχο το καλό του Νομού μας;
Η διευθύντρια του Μουσείου Τυπογραφίας, Ελια Κουμή που ήταν από τους ομιλητές της παραπάνω εκδήλωσης, πολύ σωστά σημείωσε ότι «ο καθένας μας από το πόστο του, οφείλουμε να προστατεύσουμε, να αναδείξουμε, να διεκδικήσουμε, τους μικρούς και μεγάλους θησαυρούς του».
Και η ίδια, αναφερόμενη στο παράδειγμα των Νεωρίων -μια πολύ μακρά και πικρή ιστορία- σημείωσε ότι «ατενίζουν φαινομενικά αγέρωχα τους αιώνες να κυλούν – και τις υποσχέσεις να αθετούνται, ενώ υποβασταζόμενα εσωτερικά, μετρούν τις πληγές τους και βλέπουν τον χρόνο τους να τελειώνει».
Οι φωτογραφίες ενός Λευκώματος μπορεί να διαφημίζουν την περιοχή μας, ωστόσο καλό είναι κι εμείς μα και οι πολιτικοί μας να μην εθελοτυφλούμε μπροστά στα πολλά σημαντικά προβλήμάτα της πόλης μας, του Νομού μας!

Χανιώτικα νέα (18.07.2018)

http://www.haniotika-nea.gr/i-politiki-ton-chanion-boroun-to-kalo-toutis-tis-polis/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΠΥΘΙΕΣ, ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ ΚΑΙ ΣΙΒΥΛΕΣ

Ταξιδεύοντας στους αιώνες με Πυθίες, Ποιήτριες και Σίβυλλες… ταξιδεύοντας με την Ολυμπιάδα (τη μητέρα του Μεγαλέξανδρου), την Κασσάνδρα της Τροίας, τη Νικάνδρα (την ιέρεια της Δωδώνης), την Τιμαρήτη, την προφήτιδα στη Δωδώνη Προμένεια, την Ιέρεια Θανώ, τις κόρες του μάντη Τειρεσία Ιστορι και Μαντώ, την Αριστονίκη, την Πυθία των Δελφών, τη Βοιώ των Δελφών τη Σίβυλλα την Ερυθραία, τις Σίβυλλα την Ερυθραία, τις Σίβυλλες Κυμαία και Ερυθραία, την Αριστομάχη της Ερυθραίας, τη Μεγαλόστρατη την ποιήτρια με άγνωστη καταγωγή, τη Φημονόη, την πρώτη πυθία των Δελφών, την Ηρίφανι την ποιήτρια, τη Μεγάλη Σαπφώ, που ο Οδυσσέας Ελύτης τη θεωρεί “μακρινή εξαδέλφη” του, την Κόριννα την ποήτρια που νίκησε τον Πίνδαρο, την Κόριννα από τις Θεσπιές, τη Μύρτιδα τη δασκάλα του Πίνδαρου, την Πράξιλλα, τη διθυραμβική ποιήτρια από τη Σικυώνα, την Τελέσιλλα, τη λυρική ποιήτρια από το Αργος, την Ηριννα, τη μεγάλη ποιήτρια απ’ το μικρό νησί της Τήλου, την Κλεοβουλίνη απ’ τη Λίνδο της Ρόδου, τη Νοσίδα απ’ τους Επιζεφύριους Λοκρούς, τη Μοσχίνη που της άρεσε ο Ιαμβος, την κόρη της Μοσχίνης, την Ηδύλη, την Ανύτη απ’ την Τεγέα, την Ανύτη απ’ τη Λοκρίδα, την Αριστοδάμα που άφησε μνήμη επικής ποιήτριας, την Αρήτη που αναφέρεται στους “Δειπνοσοφιστές” του Αθηναίου, την Ηροφίλη μια απ’ τις Σίββυλλες της ελληνικής μυθολογίας, τη Μοιρώ τη Βυζαντία, τη Φίλαινι την… αναισχυντογράφο, την Αθηναΐδα την Ερυθραία, την Αριγνώστη απ’ τη Σάμο, τη Δαμοφύλη, τη “σοφή ποιήτρια ερωτικών και ύμνων”, τη Δανάη που ζούσε στον κήπο του Επίκουρου, όπου βασίλευε η απόλυτη δημοκρατία, την Αριστόνικα, την ποιήτρια, ιέρεια και προφήτισσα των Δελφών, τη Θεανώ απ’ τη Λοκρίδα και τη Μελιννώ από τη Λέσβο… Ταξιδεύοντας με κάποια απ’ τα ποιήματα τους, αλλά και με τα ποιήματα που έγραψε για την καθεμιά τους η και καλή μου φίλη καταξιωμένη σύγχρονη Ελληνίδα ποιήτρια Αννα Μπουρατζή-Θώδα, στο βιβλίο της “Ταξίδι στους αιώνες με Πυθίες, Ποιήτριες και Σίβυλλες”.

Ταξιδεύοντας στους αιώνες με Πυθίες, ποιήτριες και Σίβυλλες… Μ’ αυτές τις γνωστές και άγνωστες φωτισμένες γυναίκες που κατέβαζαν τον Θεό απ’ τον ουρανό στη γη. Μέσω ενός βιβλίου “θησαυρού”, που αποτελεί εκτός όλων των άλλων και κατάθεση στεφάνου τιμής στις αρχαίες Ελληνίδες ποιήτριες που χάθηκαν στο διάβα των αιώνων. Ενός βιβλίου που μόνο μια Ελληνίδα ποιήτρια με το πάθος, την “αρματωσιά”, το ταλέντο και την εμπειρία της Αννας Μπουρατζή-Θώδα, μπορούσε να γράψεΙ. «Ολες ήταν προφήτισσες και ψυχή με το θαύμα του λόγου, της γραφίδας, της θεϊκής λύρας και μουσικής. Με απέραντο σεβασμό προς τις αδελφές μου ποιήτριες που άνοιξαν δρόμους στην ανθρωπότητα, αφιέρωνω στην καθεμία ένα ποίημα, ένδειξη ελάχιστης τιμής και ευχαριστίας για ό,τι πρόσφεραν σε μας». Τα που γράφει κλείνοντας την εμπεριστατωμένη εισαγωγή της στο περί ου ο λόγος βιβλίο, η φίλη ποιήτρια. Αδελφές της η Σαπφώ και οι συν αυτές…
«Κόρες της Μνημοσύνης/ ελάτε εδώ απ’ τον ουρανό/ και τραγουδείστε μαζί μου/ τη μητέρα των θεών,/ αφού περιπλανήθηκα/ στα όρη και στις πηγές/ με ανεμοπαρμένα τα μαλλιά/ ξετρελαμένη στα βουνά./ Και ο βασιλιάς ο Δίας σαν είδε/ τη μητέρα των θεών/ έριξε κεραυνό και/ πήρε το τύμπανο,/ έσπασε τα βράχια και/ πήρε τα τύμπανα./ Μητέρα, φύγε στους θεούς/ και μη γυρνάς στα όρη,/ γιατί τ’ άγρια λιοντάρια/ και οι γκρίζοι οι λύκοι/ (θα σε φάνε κυνηγημένη)./ Δε θα φύγω στους θεούς/ αν δεν πάρω μερίδια,/ το μισό απ’ τον ουρανό/ τ’ άλλο μισό απ’ τη γη/ το τρίτο μέρος απ’ τη θάλασσα/ κι έτσι θ’ αποχωρήσω./ Χαίρε, μεγάλη βασίλισσα/ Μητέρα του Ολύμπου». Το μοναδικό ποίημα της Τελέσιλλας που σώθηκε ολόκληρο, ένας ύμνος στη “Μητέρα των Θεών”.
«Με τη λύρα στα χέρια σε ναούς και σε δάση/ των ανθρώπων τα πάθη τραγουδούσες στην πλάση/ τα χέρια σου αύρα τις χορδές προσκυνούσαν/ και γύρω φουντώνει./ Ενας κύκλος ζωής λέξη δίπλα στη λέξη/ Κορυφαίο το ποίημα στων ερώτων την έλξη». Το αφιερωμένο στην “Ανύτη Λοκρή”, ποίημα της καταγόμενης απ’ την Ηπειρο ποιήτριας Αννας Μπουρατζή-Θώδα. Εξ’ ονύχων ο λέων!

Χανιώτικα νέα (17.07.2018)

http://www.haniotika-nea.gr/taxidevontas-me-pithies-piitries-ke-sivilles/

ΕΝ ΝΙΠΠΩ

ΣΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ




Ανδρείαν και φρόνησιν, συ κεκτημένη σεμνή, ανδρείως κατεπάτησας
όφιν αρχέκακον, Μαρίνα πανεύφημε….






Μεταξύ Νίππους και Τζιτζιφέ, κοντά  στην Άννιτσα (Στην Άννιτσα, στην Μπάνιτσα και στου Καλερογιάννη) μέσα σ'ένα δαφνοδάσσος, απείρου φυσικού κάλλους το ανακαινισθέν στις αρχές της δεκαετίας του 1970, παμπάλαιο εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας. Εδώ λίαν πρωί σήμερα για να συμψάλλω με τους άλλους ψαλτάδες και τη χορωδία των γειτόνων κοτσιφών και το απολυτίκιο της Αγίας, στο πλαίσιο της λειτουργίας του πρώτου καλοκαιρινού νιππιανού κοινωνείν, ιερουρουργοὐντος  του παπα-Μιχάλη.





Συγκίνησις μέχρι δακρύων...  Ναι το τέμπλο με το άσπρο τσιμέντο το έκανε ο πατέρας μου!

ΔΙΑΦΟΡΑ

ΕΥΔΟΚΙΑ ΣΚΟΡΔΑΛΑ - ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ ΚΑΙ ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ


Γράφει η Καίτη Αλεξη*
Έτσι είναι κι έτσι θα τους αναφέρω εδώ, ως μία δυάδα αδιαίρετη, που δεσπόζει στα πνευματικά πράγματα της πόλης και πέραν αυτής. Δύο ευαίσθητοι, σκεπτόμενοι, προικισμένοι άνθρωποι, που πορευόμενοι στα χρόνια της νιότης ανακαλύπτοντας τη ζωή, τα βήματά τους συναντήθηκαν και κοντοστάθηκαν. (ΦΩΤΟ) Εδωσαν τα χέρια και προχωρούν ξέροντας πως «οι άνθρωποι είναι Αγγελοι με ένα φτερό, θα πετάξουν μόνο όταν αγκαλιαστούν». Απ’ αυτή τη συμπόρευση βγήκαν καρποί θεσπέσιοι και όπως λέει ο Paulo Coelho τα δέντρα τα κρίνουμε από τους καρπούς. Και οι δύο έχουν κατακτήσει την ουσία της ζωής. Αλλωστε τα απλά πράγματα είναι τα πιο ασυνήθιστα και μόνο οι σοφοί τα διακρίνουν.
Οι δύο λοιπόν ξεχωριστοί κι αγαπητοί αυτοί άνθρωποι, είχαν την καλοσύνη να μου αφιερώσουν δύο τόμους παλαιότερων πνευματικών εργασιών τους, πολύτιμων για μένα. Αλλωστε, το πνεύμα που καταγράφεται για να μείνει δεν είναι ένδυμα που περνά η μόδα του, είναι ένδυμα ψυχής που βρέχει και αρδεύει ψυχές.
Πρόκειται για τον δεύτερο τόμο ποίησης των ασθενών του Νοσοκομείου Ψυχικών Παθήσεων Χανίων, που επιμελήθηκε η ποιήτρια και σπουδαία παραμυθού κα Ευδοκία Σκορδαλά – Κακατσάκη. Μα τι λιγότερο θα περίμενε κάποιος από μια κυρία που δεν έχει μόνο το όνομα έχει και χάρη.
Ευδοκία! Της δόθηκε προφητικά και εύστοχα. Και ευφυής καθώς είναι, έδεσε άρρηκτα το όνομα με τη ζωή της.
Ο κ. Βαγγέλης Κακατσάκης, δάσκαλος, συγγραφέας, ποιητής και δημοσιογράφος, δημιουργικός κι ακούραστος σκαπανέας του πνεύματος.
Προσκεκλημένος στην εκπομπή μου στο Ραδιόφωνο “Μαρτυρία”, χάρηκα τις αφηγήσεις του, έχει ένα χαριτωμένο τρόπο να μιλά λες και οι λέξεις του γελούν…
Σ’ εκείνη την εκπομπή, είχε την καλοσύνη να μου αφιερώσει την ποιητική του συλλογή “ΚΑΖΟΒΑΡ”. Διαβάζοντας ή καλύτερα μελετώντας την “ΚΑΖΟΒΑΡ” δεν χρειάστηκε ν’ αναρωτηθώ η “ΚΑΖΟΒΑΡ” τι σημαίνει.
Ούτε ότι ο Βαγγέλης Κακατσάκης είναι μιας ιδιαίτερης στόφας ποιητής.
Με μια ξεκάθαρη ματιά στα πράγματα, με έντονο το αίσθημα ελευθερίας και δικαιοσύνης, με εσωτερικές συγκρούσεις που καταγράφονται αριστοτεχνικά στην ποίησή του και διαφαίνονται όταν σε στιγμές έντονης φόρτισης το πάει κρεσέντο κι άλλοτε μια άνευ ορίων αισιοδοξία, διαπιστώνεις να καταλαγιάζει την τρικυμία. Δε θέλει να χαθεί η ελπίδα και κάπου – κάπου ζωγραφίζει ένα ουράνιο τόξο, που φευ διαλύεται με την πρώτη στη διαπασών κραυγή του ευαίσθητου ποιητή.
Βέβαια, δεν είναι εύκολο να τελειώσεις με τον πολυμήχανο του λόγου Βαγγέλη Κακατσάκη, ο οποίος “Στα πεταχτά”, μάς λέει με χιούμορ πιο σοβαρά πράγματα.
Είναι τεχνίτης του λόγου· τελεία και παύλα.

Χανιώτικα νέα (16.07.2018)

http://www.haniotika-nea.gr/evdokia-skordala-kakatsaki-vangelis-kakatsakis/

ΠΟΙΗΣΗ

ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ

Επιστρέφω

στο «μη μου άπτου»

της πρώτης συνάντησης^.

στο «μη με λησμόνει»

του πρώτου φιλιού σου^.

στο «σ’ αγαπώ»

των μεγάλων ματιών σου…

Αγνοώντας

το λευκορείτη άνεμο

που φυσά στα μαλλιά σου.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

("Ὀταν γίνεις ποίημα", Πυξίδα της Πόλης, Χανιά 2013)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Ε1 ΤΑΞΗ 8ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ

ΑΞΕΧΑΣΤΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΒΙΩΣΑΜΕ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

«Αξέχαστο αυτό που βιώσαμε», μου έγραψε, μεταξύ των άλλων, σε μήνυμα που μου έστειλε ο καλός δάσκαλος και καλός φίλος Βαγγέλης Παγωνίδης, ύστερα από την επίσκεψή μου στην τάξη του, στην Ε1 τάξη του 8ου Δημ. Σχ. Χανίων, στις 24 Μαΐου τ.ε. Για “ευλογία” έκανα εγώ λόγο στη στήλη μου “Μια στάση εδώ, μια στάση εκεί” (βλ. “Χ.Ν.”, 1 Ιουνίου 2018). Γι’ αυτήν την επίσκεψη μάς μιλούν τα Πεμπτάκια (που είναι ήδη Εκτάκια) στον σημερινό Παιδότοπο. Ενθουσιασμένα με την επίσκεψή μου, δηλώνουν. Οσο ενθουσιαστήκατε εσείς, άλλο τόσο ενθουσιάστηκα κι εγώ, καλά μου φιλαράκια!
Καμπάνα κάνω την καρδιά και λέω της να παίξει
όλο τον ενθουσιασμό που ένιωσα να μπέψει!!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος

Μου έκανε εντύπωση όταν του είπαμε τις μαντινάδες καλωσορίσματος και τις άκουγε με πολλή προσοχή!
Και φυσικά όταν βγάζαμε τις φωτογραφίες κι όταν του κάναμε ερωτήσεις και τις απάντησε όλες με λεπτομέρειες!
Άγια Ιμπραήμ

Ηταν τέλεια! Ολα ήταν καταπληκτικά! Το ζήσαμε και το ευχαριστηθήκαμε πολύ που ήρθε ένας τόσο σπουδαίος άνθρωπος στην τάξη μας! Το είχαμε ανάγκη λίγο να μάθουμε, να ηρεμήσουμε και να χαλαρώσουμε. Τον ευχαριστούμε πολύ! Ολα μου έκαναν μεγάλη εντύπωση μα πιο πολύ που μας χάρισε πολλά δικά του βιβλία! Ηταν πολύ γενναιόδωρος γενικά…
Αλέξανδρος Μηλαθιανάκης

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση που εμείς ήμασταν ήσυχοι κατά τη διάρκεια της επίσκεψης. Επίσης ο κ. Βαγγέλης Κακατσάκης μας μίλησε τόσο ωραία και τόσο ήρεμα, χωρίς να φωνάζει, κατάφερε να τραβήξει την προσοχή μας και γι’ αυτό τον ευχαριστούμε τόσο πολύ που ήρθε και μας επισκέφτηκε. Εκπληξη αποτέλεσε γι όλους μας η παρουσία του Νίκου, παλιότερου μαθητή του κυρίου μας, και πόσο ήσυχα και συγκεντρωμένα παρακολούθησε την όλη εκδήλωση. Μας άρεσε που μας βοήθησε στην προετοιμασία και γι’ αυτό τον προσκαλέσαμε στην τάξη μας να έρχεται όποτε το έχει ανάγκη. ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!
Αρτεμις Ζόι

Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε ο ενθουσιασμός του κ. Βαγγέλη Κακατσάκη και που κατάφερε να τον μεταδώσει και σ’ εμάς. Ιδιαίτερα όταν ο Γιώργος έπαιξε στο αρμόνιο το τραγούδι “Ο πιο καλός ο μαθητής” παρότι τα παιδιά το τραγούδησαν λίγο φάλτσα ήταν σα να άκουσε ένα τέλειο τραγούδι κι αυτό μας έδωσε θάρρος να μη φοβόμαστε, να τολμούμε και να προσπαθούμε πάντοτε για το καλύτερο! Σας ευχαριστούμε κύριε Βαγγέλη!
Γιάννης Καλογεράκης

Μου έκανε εντύπωση που δεν ήταν καθόλου παράξενος (ενώ περίμενα ότι θα ήταν). Επίσης δεν ήταν τόσο μεγάλος σε ηλικία. Θα ήθελα και θα μπορούσε να ήταν και δάσκαλός μας! Περάσαμε ΤΕΛΕΙΑ! Απαγγείλαμε ποιήματα και τραγουδήσαμε μαντινάδες με τη συνοδεία της λύρας του Γιάννη του συμμαθητή μας! Επαιξα κι εγώ κιθάρα και τραγούδησα, για πρώτη φορά μπροστά σε κοινό! Μου έφυγε η ντροπή! Εύχομαι να ξαναέρθει ο κύριος Βαγγέλης Κακατσάκης και να ξανακάνουμε τέτοιο μάθημα και πάλι!
Δέσποινα Κουντουράκη

Περάσαμε υπέροχα! Κι αυτός πέρασε πολύ καλά μαζί μας! Ο ίδιος μας είπε ότι θα μας ξανάρθει! Ανυπομονούμε…
Ιωάννα Μακρινάκη

Από την επίσκεψη του κ. Βαγγέλη Κακατσάκη μου έκανε εντύπωση ο ενθουσιασμός που υπήρχε στην τάξη. Πραγματικά δεν έχω ξαναδεί τόσο ενθουσιασμό μέσα στην τάξη! Σας ευχαριστούμε πολύ για την επίσκεψη στην τάξη μας! Αισθανόμαστε σαν να μας επισκέφτηκε ένας δικός μας άνθρωπος, που μας έκανε να νιώθουμε πολύ άνετα και να εξωτερικεύσουμε κάτι από τον εαυτό μας και το χαρακτήρα μας! Ούτε που καταλάβαμε πότε πέρασε η ώρα. Ο χρόνος και ο τόπος έπαψαν να μας απασχολούν κατά τη διάρκεια της επίσκεψης (ούτε μια φορά δεν κοίταξα το ρολόι).
Κωνσταντίνα Καλαμπακάκη

Μου έκαναν εντύπωση οι μαντινάδες που είχαμε γράψει και τραγουδήσαμε με συνοδεία της Λύρας του Γιάννη Καλογεράκη, ειδικά για τον κύριο Βαγγέλη Κακατσάκη και που του άρεσαν πολύ! Τα ποιήματα του κ. Βαγγέλη που απαγγείλαμε με τη συνοδεία της κιθάρας του Λευτέρη και του Γρηγόρη! Ηταν τέλεια! Οι ερωτήσεις που του κάναμε αλλά προ πάντων οι απαντήσεις που εκείνος έδωσε, άρεσαν πολύ σε όλους μας! Μου άρεσε επίσης που μας έγραψε η εφημερίδα! Ημασταν καλά προετοιμασμένοι και μάθαμε από την επίσκεψη του κ. Βαγγέλη ότι η ουσία είναι στα απλά, αρκεί να υπάρχει όρεξη και μεράκι! Σας ευχαριστούμε κύριε Βαγγέλη! Να μας ξανάρθετε -όπως μας το υποσχεθήκατε- όποτε το θέλετε. Η πόρτα της τάξης μας και της καρδιάς μας είναι πάντοτε ανοικτή!
Κωνσταντίνα Μαραγκουδάκη

Ο κύριος Βαγγέλης Κακατσάκης είναι ένας σπουδαίος ποιητής και ένας μεγάλος δάσκαλος. Μας μίλησε τόσο όμορφα, μας αποκάλυψε από πού εμπνέεται για να γράψει ένα ποιήμα, μας χάρισε βιβλία και μας συμπάθησε πολύ! Κι εμείς τον συμπαθήσαμε και τον αγαπήσαμε πολύ καθώς τον θεωρούμε ένα δικό μας άνθρωπο. Τελικά οι ποιητές είναι απλοί, ευαίσθητοι και πολύ ευγενικοί άνθρωποι που μπορούν να μιλήσουν μέσα από τα ποιήματά τους με την καρδιά ανθρώπων όλων των ηλικιών ακόμη και παιδιών! Με συγκίνησε πολύ που ένας τέτοιος ποιητής όπως ο κ. Βαγγέλης Κακατσάκης άκουσε με προσοχή και τα δικά μας ποιήματα. Ανυπομονούμε για την επόμενη συνάντηση!
Λευτέρης Αλεξάκης

Κάποιες από τις μαντινάδες μας

Καλωσορίζει το σχολειό Βαγγέλη Κακατσάκη,
με πένα πολυγραφική με κέφι, με μεράκι.
Μεγάλη είναι η χαρά και σας ευχαριστούμε,
που ήρθατε εις το σχολειό σήμερα να σας δούμε!
Δάσκαλος μα και ποιητής προσόντα με αξία,
στην εποχή μας έχουνε μεγάλη σημασία.
Σαν συγγραφέας, ποιητής γράφεις σ’ εφημερίδα,
και σχολιάζεις πάντοτε στην τέταρτη σελίδα!
Ρόδα και τριαντάφυλλα θέλει να σας χαρίσει,
το όμορφο σχολείο μας να σας ευχαριστήσει!

Χανιώτικα νέα (14.07.2018)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΣΩΜΑΤΩΝ

Των Αγίων Ασωμάτων σήμερα, 13 Ιουλίου δείχνει το ημερολόγιο, και στο εκκλησάκι τους, που είναι στα “μπροσπόδια” του Βαφέ, λίγο πιο πάνω απ’ το Λιμνοπήγαδο, στον ίσκιο της Μαδάρας, ο νους μου. Πολλές οι μνήμες, παλιές και πρόσφατες. Από τα πανηγύρια των Βαφιανών αλωνάρηδων “τω καιρώ εκείνω”, αλλά και απ’ τα παναποκορωνιώτικα πανηγύρια των τελευταίων χρόνων. Οπως και από τις επισκέψεις μου “κατά μόνας” ή με φίλους. Υστερα από την αρχαιολογική παρέμβαση και την εντυπωσιακή αλλά και “σεβαστική” διαμόρφωση του χώρου, που έγινε “φροντίδι και αναλώμασι” του μακαριστού Παναγιώτη Κωστάκι.

Πανηγύρι των αλωνάρηδων, των Βαφιανών αλωνάρηδων, ήταν στα μικράτα μου, το πανηγύρι των Αγίων Ασωμάτων. «Η γιορτή αυτή ήταν η δική τους γιορτή και της έδιναν ιδιαίτερη σημασία. Μια φορά το χρόνο την άσπριζαν και τη στόλιζαν με δάφνες από αυτές που υπάρχουν άφθονες στο χωράφι της εκκλησίας. Το ίδιο το εκκλησάκι είναι χωμένο μέσα στις δάφνες και στις ελιές. Στον εσπερινό και στη λειτουργία όλες οι οικογένειες συμμετείχαν. Αποβραδίς ετοίμαζαν τα σκολιανά τους και πριν ακόμη βγει ο ήλιος κατηφόριζαν όλοι το μικρό καναλάκι για το εκκλησάκι […] Κείνη τη μέρα παράταγαν το αλώνισμα, τα ζώα ξεκουράζονταν στη σκιά. Τα θρινάκια καρφωμένα πάνω στα δεμάτια των σταχιών περίμεναν να περάσει η σκόλη και να κάνουν τον σωρό του καρπού στη μέση του αλωνιού. Και, όπως, μας έλεγαν τότε το εκκλησάκι ήταν παμπάλαιο και οι καλόγεροι που έμεναν εκεί ασχολούνταν με την πηλοποιία. Το χωράφι ήταν κατάσπαρτο αποκόμματα πιθαριών και άλλων πήλινων αντικειμένων. Τα κελιά των καλόγερων φαίνονται ακόμη γκρεμισμένα». Πόσα δε μου θυμίζει με το γραφτό της αυτό η βαφιανή συγγραφέας Ευμορφία Μπουντουράκη – Βαγιάκη! Και για τους Νιππιανούς αλωνάρηδες ήταν αργία την ημέρα της Χάρης των Αγίων Ασωμάτων. Ημουν δεν ήμουν πέντε χρονών όταν ήρθα για πρώτη φορά με τους γονέους μου…

Ηθελε να ‘ναι ένα σημείο αναφοράς για όλο τον Αποκόρωνα κι όχι μόνο, οι Αγιοι Ασώματοι, ο βαφιανής καταγωγής, “ωραίος ως Ελληνας”, πρώτος πρόεδρος της Τράπεζας Χανίων Παναγιώτης Κωστάκις. Να έρχονται εδώ οι γονείς με τα παιδιά τους… Οι πάντες… Ν’ ανάβουν ένα κερί στους Αγίους Ασωμάτους και να προσεύχονται. Να συνομιλούν με την ιστορία διαβάζοντας τις πινακίδες της Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων. Ν’ απολαμβάνουν στα πέτρινα πεζούλια τη σκιά των αιωνόβιων δέντρων και να μυρίζουν την ευωδία της δάφνης, της αρίγανης, της μέντας και της μπαρμπαρούσας. Να γίνει ένα περβόλι των Αγγέλων… Αυτά τέλη της περασμένης εκατονταετίας και αρχές της τωρινής. Α, και ένα σύγχρονο αρχονταρίκι, έναν ανοιχτό για όλους τους επισκέπτες χώρο φιλοξενίας, “με το κλειδί στην πόρτα”, ήθελε. Το αξιώθηκε και αυτό εν έτει 2010, τρία χρόνια πριν από το φευγιό του στον Επουράνιο Αποκόρωνα.

Μου άρεσε, πηγαίνοντας τα τελευταία χρόνια για το Νίππος να περνώ κάποιες φορές και από εκεί. Μα πιο πολύ μου άρεσε να πηγαίνω με φίλους και να τους οδηγώ, αφού ανάβαμε το κερί μας, στο Αρχονταρίκι για έναν καφέ ή για μια τσικουδιά. Παραξενεύονταν που έβλεπαν το κλειδί στην πόρτα, ενώ δεν ήταν κανείς. Και συγκινούνταν όταν διάβαζαν την επιγραφή με καλλιγραφικά γράμματα που υπήρχε πάνω από τη μικρή βιβλιοθήκη: «Παρακαλείσθε να αφήσετε τον χώρο, όπως τον βρήκατε. Ο επόμενος επισκέπτης μπορεί να είναι ο άγγελος της ημέρας»…

Των Αγίων Ασωμάτων σήμερα! Ενα θαύμα του Αρχαγγέλου Γαβριήλ που έγινε σε κάποιο ναό αφιερωμένο σ’ Αυτόν, άγνωστο που και πότε, γιορτάζουμε, λέει….

Χανιώτικα νέα (13.Ιουλίου 2018)

http://www.haniotika-nea.gr/ton-agion-asomaton/