Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

ΧΡΥΣΑ

ΤΗΣ ΧΑΛΙΜΑΣ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ



Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη Μια φορά κι έναν καιρό κάπου στη μακρινή Ανατολή, ζούσε ένας κακός, πολύ κακός Σουλτάνος. Παντρευόταν διάφορες παρθένες και μόλις πλάγιαζε μαζί τους, τις σκότωνε. Κάποτε ήρθε και η σειρά της Σεχραζάτ. Πριν πάνε για ύπνο, άρχισε να του διηγείται μια ιστορία την οποία όμως άφησε μισοτελειωμένη. Ο Σουλτάνος, περίεργος να μάθει τη συνέχεια, την κάλεσε και την επομένη στο δωμάτιό του. Η Σεχραζάτ ολοκλήρωσε την ιστορία, ξεκίνησε όμως μια καινούρια, που σκόπιμα πάλι την άφησε μισή.. Αυτό συνεχίστηκε για 1001 νύχτες και στο τέλος ο Σουλτάνος την ερωτεύτηκε και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Ηθικό δίδαγμα του παραμυθιού: Ο λόγος είναι δύναμη που μπορεί ακόμα και να σου σώσει τη ζωή. Είναι όμως και αδυναμία, οταν δεν ξέρεις να τον χρησιμοποιήσεις. Γιατί σημασία συχνά δεν έχει τι λες αλλά πώς το λες.
Φωτό: από την ταινία 1001 νύχτες του Π.Π.Παζολίνι.

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

ΠΟΙΗΣΗ


Του ήλιου





Πίσω απ’ τα σύννεφα ο ήλιος

Δεν τον βλέπω.

Ξέρω πως υπάρχει

κι αυτό μου αρκεί.

Κάποια στιγμή θα τα διώξει.

Κι αυτό το ξέρω.



Πιστεύω

στην παντοκρατορία του φωτός!

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ( Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή "ΩΣΕΙ ΑΡΤΟΣ"  Ή "ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ") 

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΔΗΜ. ΣΧ, ΕΠΡΟΣΝΕΡΟΥ ΑΠΟΚΟΡΩΝΟΥ
ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΓΟΥΒΕΡΝΕΤΟΥ
Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Στο Μοναστήρι του 
Γουβερνέτου και στη σπηλιά του Αγίου Ιωάννη του Ερημίτη μας πηγαίνουν ο δάσκαλος του Δημ. Σχ. Εμπροσνέρου Αποκορώνου, Μανόλης Τζιλιβάκης και οι μαθητές του στο σημερινό Παιδότοπο. Ιδιαίτερα ενδιαφέρον το “οδοιπορικό” τους έτσι μάλιστα, όπως διανθίζεται και με φωτογραφίες… Μικρό, πολύ μικρό σε αριθμό μαθητών το Δημ. Σχ. Εμπροσνέρου, πολλές και ξεχωριστές, ωστόσο, οι δραστηριότητες που “αναπτύσσονται” , διαχρονικά για χάρη τους με εμψυχωτή τον φίλο μου τον Μανόλη, όπως μπορεί να διαπιστώσει κάποιος αν επισκεφθεί το ιστολόγιο του Σχολείου. Μία απ’ αυτές και η επίσκεψη στο Γουβερνέτο, η τρίτη αν θυμάμαι καλά, που φιλοξενείται στον Παιδότοπο, ύστερα από την εργασία για τον Πύργο του Αληδάκη κι ένα ποταμό… Συγχαρητήρια για όλα και καλή συνέχεια, Μανόλη και καλά μου Μπρονιεριτάκια!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!

Βαγγέλης Θ. ΚΑΚΑΤΣΆΚΗΣ



Σαν δράση για ένα άτυπο πρόγραμμα, project, στο μάθημα των Θρησκευτικών με θέμα τον Μοναχισμό και τη σύνδεση του με το Μάθημα της Ιστορίας της ελληνικής επανάστασης που κάναμε φέτος  και όχι μόνο, είπαμε να επισκεφτούμε την Ιερά Μονή Γουβερνέτου ή Αγίου Ιωάννη του Ερημίτη στο Ακρωτήρι Χανίων. Για να το κάνουμε πιο δύσκολο δανειστήκαμε από το Κ.Π.Ε. Βάμου εξοπλισμό (ευχαριστούμε Φώτη Ποντικάκη) για να εξερευνήσουμε και τη σπηλιά όπου σύμφωνα με την παράδοση “κοιμήθηκε” ο Αγιος… Κάτω από κάθε φώτ., για να μην γινόμαστε βαρετοί θα είναι και από ένα κομμάτι της ιστορίας του τόπου αυτού… (σ.σ: δεν χωρούν όλες).Στη μέση της διαδρομής από το χαραγμένο μονοπάτι που οι ντόπιοι το λένε “αυλάκι”, μπροστά μας φαίνεται το Κρητικό πέλαγος από όπου ερχότανε οι πειρατές…(Βαγγέληηηηηη, βάλε αμέσως το καπέλο σου γιατί άμα πάθεις ηλίαση θα μας σκοτώσει ο κύρης σου!!!). Στην αρχή των φοβερών και τρομερών σκαλιών!!! (καημένες γιαγιάδες…) φαίνεται η είσοδος του παλιού μοναστηρίου του Αγίου Ιωάννη ή αλλιώς σκέτα “Καθολικού”. Χτίστηκε τον 6ο ή 7ο αιώνα και μάλλον είναι η πιο παλιά Μονή της Κρήτης! Ιδρυτής λέγεται ότι είναι ο ίδιος ο Ιωάννης ο Ερημίτης του οποίου το σπήλιο που “κοιμήθηκε” είναι έξω ακριβώς από την πύλη αυτής της Μονής…

Η χαράδρα με τον χείμαρρο περιόριζε το χώρο του μοναστηριού οπότε έχτισαν μια ολόκληρη γέφυρα!!! για να αυξήσουν τον χώρο ενώ στην ταράτσα της ήταν και η αυλή των μοναχών.(πολύ έξυπνο!!!) Και αυτό το κυκλικό τι είναι κύριε; Μάλλον είναι παλιά στέρνα αφού πηγή κοντά δεν υπήρχε οπότε το καλοκαίρι χρειαζόταν το νερό… Λογικά το μάζευαν με κουτσουνάρες – υδρορροές από όλα τα κτήρια όπως οι Βενετοί. Φαίνονται τα ίχνη του νερού στα σοβατισμένα τοιχώματα… Η εκκλησία του μοναστηριού είναι όλη “εντοιχισμένη” στο βράχο και μόνο η δυτική της μεριά είναι πετρόκτιστη… Ξεκουραστήκαμε καλά και είναι ώρα να “επιτεθούμε” στη σπηλιά! (Αέραααααα!!! Πίσω νυχτεριδεεεεεεεεεεεεεεες!!!)
Φορέσαμε τα κράνη του Κ.Π.Ε., πήραμε και το φακό το δυνατό στο χέρι κι ορμάμε!!! Ιωάννα Γιανναράκη, Εύα Γιανναράκη, Στρατος Θυμάκης, Βαγγέλης Λιλικάκης και το πρωτάκι ο Γιάννης Γιανναράκης!!!

Ας ξεκινήσουμε, όμως, να λέμε την ιστορία του Αγίου μαζί με τις διάφορες παραλλαγές που κυκλοφορούν. Όπως μας είπε ο πατέρας Εφραίμ, ηγούμενος του Μοναστηρίου τον οποίο και ευχαριστούμε για όλα, ο Ιωάννης ήταν ένας από την παρέα 99 μοναχών που φύγανε από τα παράλια της Μικρασίας και ήρθαν στην Κρήτη να μονάσουν… Η παράδοση λέει ότι όταν ξέμεινε στη Γαύδο άπλωσε το ράσο του και αυτό έγινε… αμφίβιο και πέρασε απέναντι. Ο Αγιος άφησε τους άλλους 98 στη νότια Κρήτη, Αζωγυρέ Σελίνου, κι αυτός διάλεξε τον απόκρημνο τόπο του Γουβερνέτου για πιο πολλή ησυχία
παράδοση λέει ότι τον Αγιο σκότωσε κατά λάθος ένας κυνηγός με ένα βέλος, ο ηγούμενος είπε “γιατί τον πέρασε για ζώο” αφού με τη διατροφή του έμοιαζε με καμπουριασμενο ζώο, η γιαγιά μου μου έλεγε επειδή έκοψε κάτι φασόλια από το μποστάνι του κυνηγού. Η ουσία είναι ότι δεν ήξερε ότι το θύμα ήταν ο ερημίτης της περιοχής…
Ο κυνηγός ήθελε να δει τι ζώο ήταν αυτό οπότε ακολούθησε τις στάλες από το αίμα που πήγαιναν πρώτα στο γιαλό και ύστερα στη σπηλιά που έμενε ο Αγιος για να τον βρει στο τέρμα της, ετοιμοθάνατο… Εκεί έκλαψε και ζήτησε συγγνώμη από τον Ιωάννη και ο Αγιος ξεψύχησε στα χέρια του…
Το σχοινί μας έδειχνε τον δρόμο μέχρι τέλος, η δυσκολία της σπηλιάς είναι μέτρια με μεγάλη προσοχή στα γλιστρήματα, νυχτερίδες δεν συναντήσαμε και μια ιστορία-αστικός μύθος για τη σπηλιά αυτή; Σε κάποια γιορτή του Αγίου πριν πολλά χρόνια χάθηκε ένα παιδάκι 5 ετών το οποίο δεν έβρισκαν με κανένα τρόπο και οι γονείς του το θεώρησαν πεθαμένο… Την άλλη χρονιά το βρήκαν να τριγυρνά κοντά στην εκκλησία κι όταν το ρώτησαν μα «πώς έζησες ένα χρόνο, τι έτρωγες» αυτό είπε ότι ερχόταν «ένας παππούλης δυο φόρες τη μέρα και του έφερνε φαΐ», εννοώντας βέβαια τον Αγιο Ιωάννη… Κουρασμένοι πήραμε το δρόμο του γυρισμού…Κάναμε στάση στην σπηλιά της Αρκουδιώτισσας που είναι 15 λεπτά από το νέο μοναστήρι αφού πηγαίνοντας είχαμε ηθικό και κάναμε την μια ωρίτσα κατάβαση με μια ανάσα!!! Επειδή αυτή η σπηλιά είναι εύκολα προσβάσιμη έχει υποστεί πολλές φορές βανδαλισμούς ενώ πριν 15 χρόνια βάλανε και φωτιά οπότε ΟΛΟ ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ είναι μαύρο!!! και λογικά η ανάπτυξη των σταλαγμιτών έχει σταματήσει… Κρίμα…
Όπως μας είπε ο ηγούμενος ο σταλαγμιτικος αυτός βράχος είναι σκαλισμένος από ανθρώπινα χέρια προσπαθώντας να μοιάσει με αρκούδα αφού στο σπηλαίο αυτό λατρευόταν στα αρχαία χρόνια η θεά ΑΡΤΕΜΗ ενώ στην μια άκρη υπάρχει ειδική κόχη λαξευμένη που έμπαινε μέσα η εικόνα της… Το εσωτερικό είναι σαν δεξαμενή όπου μαζεύεται το νερό από την οροφή και ανεβαίνεις από λαξευμένα σκαλιά… Η παράδοση λέει ότι μια αρκούδα απειλούσε τον Άγιο κι αυτός για να την τιμωρήσει την έκανε πέτρα…
Hταν μια υπέροχη εκδρομή !!!!
Ο δάσκαλος και οι μαθητές
του Δημοτικού Σχολείου Εμπρόσνερου


























Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ


ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ


ΕΔΩ ΚΑΡΥΕΣ


Και οι σημερινές στάσεις, όπως και οι προηγούμενες (Τρίτη, 18 Ιουλίου) αγιορείτικες. Πολλά, πάμπολλα αυτά που “έζησα” κατά τη διάρκεια του οδοιπορικού μου (11-15 Ιουλίου) στο Περιβόλι της Παναγίας και “απαιτούν” γράψιμο. Πάμε κι όσα χωρέσουν… Ευλογείτε!

Μια απ’ τις “δυνατές” γνωριμίες μου στο Όρος, όταν το επισκέφθηκα πριν από 22 χρόνια κι αυτή με τον πατέρα Πέτρο. Πέρασα απ’ την καλύβα του πηγαίνοντας με τα πόδια, ντάλα μεσημέρι, απ’ τη Μονή Γρηγορίου, στη Μονή Σίμωνος Πέτρας, με την ελπίδα ότι θα τον συναντήσω, ωστόσο βρήκα την εξώπορτά της κλειστή. Το πιο πιθανό ότι πέθανε, σκέφτηκα επιστρέφοντας, όταν την βρήκα πάλι κλειστή. Τι χαρά, χαρά ανεκλάλητη για μένα, όταν τον συνάντησα λάμποντα όπως τότε, παρά τα χρόνια του, μετά το απόδειπνο στην αυλή της Μονής Γρηγορίου! Και τι δώρο δώρο ακριβό, η ποιητική του συλλογή “Κραυγή Αθωνικής Σιωπής” που μου έφερε, λίγο αργότερα, ενώ άρχιζε η αγρυπνία! «Ευλογία Κυρίου και έλεος»!

Μονή Καρακάλου. Μια στάση εδώ πριν συνεχίσω με τα πόδια, πάντα με το σακίδιο στην πλάτη, για τη Μονή Φιλοθέου, όπου θα διανυκτερεύσω απόψε, τρίτη μέρα της επίσκεψής μου στο Ορος. Οποία έκπληξις! Η λειτουργία δεν έχει τελειώσει κι ας είναι ο ήλιος ψηλά. Ξετρουλιαχτό από κόσμο το Καθολικό της Μονής, που πανηγυρίζει σήμερα τους Δώδεκα Αποστόλους, ιερουργούντος του κρητικής καταγωγής μητροπολίτη Κατάρ κ. Μακαρίου. Ο “ένδοξός μας βυζαντινισμός” για να θυμηθώ τον Κ.Π. Καβάφη, σ’ όλο του το μεγαλείο. Πλούσια και πανηγυρική η Τράπεζα που ακολουθεί. Τι θαύμα κι αυτό να φροντίσει η Παναγία να μη μείνω δίχως φαγητό, (και τέτοιο φαγητό) καθώς έπρεπε να φύγω με το λεωφορειάκι απ’ τη Μονή της Μεγίστης Λαύρας αξημέρωτα, πριν τελειώσει εκεί η λειτουργία. Και τι ευλογία οι “καρακάλιες” γνωριμίες, ιδιαίτερα αυτή με τον πατέρα Γεδεών απ’ την Καμάρα Κουμούλη!

Μονή Φιλοθέου, στο Μοναστήρι των Λουλουδιών και των Βιβλίων, ώρα δειλινού μετά το απόδειπνο. Κάτω απ’ την τεράστια φλαμουριά, εκτός των τειχών. Ολοι μια παρέα. Ενας Καβαλιώτης φορτηγατζής με τον 25χρονο γιο του, που ήρθε λέει από τη Γερμανία, όπου έχει μεταναστεύσει για να κουβεντιάσει με τον πνευματικό του. Ενας Τσέχος Μίκαελ τ’ όνομά του, ορθόδοξος μαζί με τον εννιάχρονο γιο του κι έναν θείο του απ’ την Κόνιτσα. Ενας Ελληνοϊταλός, καθολικός αυτός, ο Mino Calise, που ξέρει όλη την Αποκάλυψη του Ιωάννη και σχεδόν όλα τα ποιήματα του Σολωμού απ’ έξω, και που ήρθε εδώ μαζί με έναν φίλο του απ’ την Κέρκυρα… Ενας μοναχός που μουρμουρίζει διαρκώς την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» κι εγώ. Κουβέντα, κουβέντα μεγάλη επί παντός επιστητού, προπάντων για «την σωτηρία της ψυχής μας», που όπως επιμένει να λέει ο ανιψιός μου, ο Σταμάτης ο Κραουνάκης, είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Ωστόσο δίπλα μας, ένας νεαρός, θα ’ναι δεν θα ’ναι 20 χρονών, μιλά ασταμάτητα από το κινητό του με κάποιον, για την απόφαση που πήρε να μείνει για πάντα εδώ… Πρέπει να είναι η μητέρα του, είναι σίγουρα η μητέρα του.

«Ο κάθε άνθρωπος έχει 50% υποχρεώσεις και 50% δικαιώματα. Εάν παραβιαστεί αυτή η ισορροπία ή γίνεται σκληρός και απάνθρωπος ή γίνεται άβουλος και τον ποδοπατούν οι συνάνθρωποί του. Ακόμη οι πονηροί χρησιμοποιούν τους αγαθούς ως γέφυρα για να επιβάλλουν τα σχέδιά τους». Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το κείμενο αυτό που έχει γράψει και βάλει μαζί με άλλα στην πόρτα της καλύβας του, ο Γέροντας που συναντήσαμε (μαζί μου ο Mino και ο φίλος του) καθ’ οδόν απ’ τις Καρυές στο Κουτλουμούσι. Τον λένε Ιούστο και υπήρξε, όπως μας είπε υποτακτικός του Οσίου Παϊσίου. Τι καλά να κρατούσε περισσότερο η κουβέντα που κάναμε! Τι καλά να είχα περισσότερο χώρο!















Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

Ο ΤΟΜ ΧΑΚΣ
ΚΑΙ Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ




Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

[Ο Τομ Χάνκς μέσα από τα Mέσα Κοινωνικής Δικτύωσης έδειξε τον θαυμασμό του για ένα αυτοκίνητο μικρό. Οι θαυμαστές του που αντιλήφθηκαν την αντίδραση του διάσημου ηθοποιού, ενήργησαν και αγόρασαν το αυτοκίνητο, έβαλαν πάνω του μία κουκούλα και υπέγραψαν πάνω σε αυτήν για να το στείλουν πακεταρισμένο δώρο στον Αμερικανό ηθοποιό…].
Ο Βαγγέλης είναι ένα ψιλόλιγνο παιδί, ευγενικό, καλοσυνάτο που ζει και εργάζεται στα Χανιά. Πατέρας τριών παιδιών με μία υπέροχη σύζυγο ζουν και αναπνέουν για τα παιδιά τους. Προτεραιότητά τους να τα αναθρέψουν, να τους δώσουν σωστές βάσεις, να μπορέσουν να τα στείλουν στο σχολειό όπως δεν μπόρεσε ο Βαγγέλης να πάει.
Ο Βαγγέλης προσπαθεί καθημερινά να τα φέρει βόλτα πουλώντας μπανάνες. Πάντοτε χαμογελαστός παρόλες τις δυσκολίες, δεν τον έχω ακούσει ποτέ στα 7-8 χρόνια που τον γνωρίζω να κακολογεί κανένα! Ούτε αυτή την… τύχη του που… του ’βαψε το χρώμα του δέρματός του μελαμψό. «Αν δεν ήταν Ρομά, αν μόνο το δέρμα του ήταν μελαμψό κι αν είχε καταφέρει να πάει στο σχολειό, ίσως και η ζωή του να είχε διαφορετική πορεία». Αυτό το λέω εγώ, το σκέφτομαι εγώ και -συγγνώμη Βαγγέλη που βάζω τις σκέψεις μου εδώ για σένανε! Δεν μου το ζήτησες, μάρτυς μου ο Θεός κι η Παναγιά που πολύ πιστεύεις…
…Μα χθες που τα ξαναείπαμε, ήταν η πρώτη φορά που σ’ είδα να τσιμπάς το δέρμα σου και να λες, «τι σχέση έχει αυτό, με αυτό που είμαι»! Μικρός Χριστός -Θε μου συγχώρεσε με- μου φάνηκες, που φέρεις πάνω σου τις… “αμαρτίες” κάποιων της φυλής σου, μια εικόνα που χουμε όλοι εμείς. «Μα γω τι φταίω;» αναρωτιέσαι!
Η… “συνέντευξη” για δουλειά, στο ένα και μοναδικό τηλεφώνημα που δέχθηκες, δεν τελεσφόρησε! Είπες «φταίει το χρώμα μου, φταίει κι η καταγωγή μου», κι ας σε διαβεβαίωνα εγώ ότι ίσως να μην φταίει αυτό! Δεν μπόρεσα να σε πείσω εγώ ο πεπεισμένος ότι αυτό έφταιγε… ίσως, αλλά πώς να σου το πω;
Και μετά μου πες «ίσως αυτός ο άνθρωπος που τελικά δεν με πήρε στη δουλειά να κουβαλώ πράγματα, να μην ήθελε να με απογοητεύσει, γι’ αυτό και δεν μου το ’πε εξ αρχής ότι δεν με θέλει αλλά…».
Μετέωρη η αγωνία σου! Για τα παιδιά σου, τη καλή γυναίκα σου κι όχι για τον εαυτό σου…
Μετέωρος κι εγώ που δεν είμαι τίποτα μπροστά στην ωραιότητα της ανθρώπινής σου φύσης…
Τούτο το κείμενο συγγνώμη που το γράφω· εγώ δεν είμαι τόσο σαν και σένα δυνατός να τ’ αντέχω!

Χανιώτικα νέα (12 Ιουλίου 2017)

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ



Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Έως την επόμενη εβδομάδα σύμφωνα με τον επίτροπο Προϋπολογισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης Γκίντερ Ετινγκερ η Ελλάδα θα βγει στις Αγορές.
Μετά από δυο χρόνια, από το Καλοκαίρι του 2015 των capital controls που μας βρήκαν… αναπάντεχα λόγω δικών μας λαθών και λάθος εκτιμήσεων(!!!), η χώρα επανέρχεται στις αγορές. Σε αυτές δηλαδή που από τον Ιανουάριο του 2015… χλευάζαμε και τις αψηφούσαμε. Σε αυτές που τότε παραληρηματικά και εν χορώ διακηρύτταμε ότι θα τους παίζουμε λύρες και ζουρνάδες και αυτές σαν την αρκούδα θα χόρευαν…
Σε αυτές τις αγορές που τελικά αποδείχθηκαν ότι δεν ήταν “αρκουδάκια λούτρινα” και που τελικά δεν χόρεψαν στους δικούς μας τους ρυθμούς, σε αυτές τις αγορές επιστρέφουμε, χιλιοταλαιπωρημένοι και σίγουρα ταπεινωμένοι, ηττημένοι! Ή μήπως όχι;
Η ίδια αυτή Κυβέρνηση που ευθύνεται για την έξοδό μας από αυτές, εκείνη που τις χλεύαζε, οι ίδιοι άνθρωποι ή κάποιοι από αυτούς είναι έτοιμοι να πανηγυρίσουν(!) την επιστροφή μας!
Μόνο που στο μεταξύ, δύο χρόνια πήγαν στράφι! Γιατί με τους ψευτολεονταρισμούς του τότε και εξαιτίας τους, αυτά τα δύο χρόνια παλεύαμε να αναρριχηθούμε εκεί όπου βρισκόμασταν. Με μια μεγάλη διαφορά· πλέον  η χώρα έχει ξεπουληθεί από τις λάθος επιλογές της!
Ούσα μια Ψωροκώσταινα που και πάλι επανέρχεται στα παζάρια του κόσμου ψάχνοντας ποιος ξέρει τι.
Δυσδιάκριτα είναι τα μελλούμενα, δυο χρόνια μετά!
Το χειρότερο όλων ωστόσο, είναι ότι ακόμη δεν φαίνεται να έχουμε μάθει από τα λάθη μας! Οι πολιτικές των κομμάτων, παλιών, νέων και νεοτέρων, ακολουθούν λίγο πολύ τις ίδιες τακτικές και τακτικισμούς με κύριο στόχο τους την υφαρπαγή της ψήφου του κοσμάκη…

Χανιώτικα νέα (19.07.2017)Κι η Ελλάδα σύρεται! Προσπαθεί να ορθοποδήσει! Μα πλέον την έχουν εγκαταλείψει οι δυνάμεις της· οι νέοι και όχι μόνο που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν για να μπορέσουν να “συνδιαλλαγούν” με σοβαρότερα κράτη, αρχές, κ.λπ.!
Η επιστροφή στις αγορές από μόνη της δεν αρκεί, αυτό πρέπει να το κατανοήσουμε, το έχουμε όμως κατανοήσει;
Φοβάμαι πολύ πως όχι!


Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΑ

ΣΤΟΝ ΤΑΡΣΑΝΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΜΕ ΚΟΖΑΝΙΤΕΣ ΦΙΛΟΥΣ


Αναπάντεχη ευλογία η επίσκεψή μου στο Αγιο Ορος, η επιστροφή μου στο Περιβόλι της Παναγίας, ύστερα από 22 χρόνια. Από πού ν’ αρχίσω και πώς να τελειώσω! Ποια απ’ όλα όσα συνέλεξαν τα “ακρωτήρια της ύπαρξής” μου απ’ όλα όσα είδα, άκουσα, γεύτηκα, μυρίστηκα, άγγιξα, σκέφτηκα και ένιωσα και κατέγραψε το μολυβάκι μου να συμπεριλάβω! Πάμε, κι ό,τι με φωτίσει η Χάρη της, η Πάντων Χαρά, η Πορταΐτισσα, η Βηματάρισσα, για να χρησιμοποιήσω τρία μόνο απ’ τις εκατοντάδες των ονομάτων της Παναγίας.


Και για να συναντήσω τον για χρόνια “εμβληματικό” ηγούμενό της, τον αρχιμανδρίτη Γεώργιο Καψάνη, άρχισα την επίσκεψή μου στο Ορος από τη Μονή Γρηγορίου. Αξέχαστη η κουβέντα που είχα κάνει, κάτω απ’ τον γέρο-πεύκο που βρίσκεται έξω απ’ την πόρτα της Μονής, στα μπροσπόδια του Σιγγιτικού Κόλπου, το τελευταίο βράδυ της τελευταίας μου επίσκεψης, με τον σοφό Γέροντα, που άφησε μια διαγραφόμενη λαμπρή καθηγητική καριέρα στη Νομική Σχολή στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης για να γίνει μοναχός. Τον βρήκα να με περιμένει στον τάφο του, έναν απέριττο χωμάτινο τάφο, μαζί μ’ αυτούς άλλων προαπελθόντων πατέρων στο Κοιμητήριο της Μονής. “Εκοιμήθη” πριν από 3 χρόνια, στις 26/5/2014, συγκεκριμένα στα 79 του χρόνια, όπως διαβάζω στον ξύλινο σταυρό του τάφου του, στον οποίο βασιλεύουν οι βασιλικοί και οι καντιφέδες, πριν απ’ το “Προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών”. «Αν πεθάνεις πριν πεθάνεις, δε θα πεθάνεις όταν πεθάνεις». Η φράση αυτή της αγιορείτικης σοφίας στον νου μου, φεύγοντας απ’ τον τάφο, για να συναντήσω τον πατέρα Πέτρο, την άλλη παλιά γνωριμία μου της Μονής Γρηγορίου…


Φακές ανάλαδες (νοστιμότατες πάντως) το κύριο πιάτο, χθες στην Τράπεζα της Μονής Γρηγορίου, μετά τον εσπερινό. Πλούσια τα ελέη σήμερα, μετά την λειτουργία, όπως σ’ όλες τις Μονές του Ορους, άλλωστε που ακολουθούν το παλιό ημερολόγιο και γιορτάζουν με 13 μέρες διαφορά τους πρωτοκορυφαίους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο. Ψάρι ψητό, ένα για τον καθένα, πατάτες ψητές, τομάτα, αγγούρι, ψωμί, κρασί, ροδάκινα! Τα πάντα πάνω στα τραπέζια, μέχρι και οδοντογλυφίδες.

Κάθομαι μαζί με τους τέσσερις Κοζανίτες που γνώρισα χθες στην Αγρυπνία, κι ακούμε όπως όλοι, μοναχοί και προσκυνητές, τον λόγο του Γρηγορίου Παλαμά περί αγάπης, που διαβάζει απ’ τον άμβωνα, αισθαντικά ο έχων το διακόνημα του αναγνώστη μοναχός. Τρώγοντας. Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών…


Τραπεζάκι μου το περβάζι του παραθύρου του δωματίου που θα με φιλοξενήσει μαζί με δύο άλλους προσκυνητές απ’ τη Θεσσαλονίκη τη δεύτερη νύχτα της παραμονής μου στο Ορος. Εδώ γράφω τις εντυπώσεις μου, με το που τακτοποιώ την “περιουσία” μου που την κουβαλώ σ’ ένα σακίδιο. Μεσημέρι. Τυπικό καλοκαιρινό μεσημέρι, στη Μονή της Μεγίστης Λαύρας. Απέναντί μου η εκκλησία της Παναγίας της Κουκουζέλισσας… Λίγο πιο κάτω το Καθολικό, όπου και ο τάφος του Ιδρυτή της Μονής, της πρώτης τη τάξει Μονής του Ορους, του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη. Αφήνω το μολύβι και αφήνομαι ν’ ακούω τα τζιτζίκια – μοναχούς που ψάλλουν το απολυτίκιό του…

Χανιώτικα νέα (18.07.2017)