Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

ΑΠΟ ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ "ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ"
Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017
Συντονιστής: Βαγγέλης Κακατσάκης, δάσκαλος- λογοτέχνης


Το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών "Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος" σας προσκαλεί σττην εκδήλωση που διοργανώνει με θέμα "100 χρόνια από την εισαγωγή της δημοτικής γλώσσας στα σχολεία", την Παρασκευή, 7 Απριλίου και ώρα 18.30 στο Μέγαρο Μητοπολίτης Ειρηναίος Γαλανάκης, στη Χαλέπα Χανίων.

ΟΜΙΛΗΤΕΣ
Χριστόφορος Χαραλαμπάκης, ομ. καθηγητής Γλωσσολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών με θέμα "Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και η Δημοτική Γλώσσα"

Σήφης Μπουζάκης, ομ. καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών, με θέμα: H γλωσσοεκπαιδευτική μεταρρύθμιση 1917-1920: Ένα ανακοπτόμενο άλμα"

Βαρβάρα Περράκη, φιλόλογος, αντιδήμαρχος Πολιτισμού Δήμου Χανίων

Αντώνης Χουρδάκης, Καθηγητής του Παιδ.  Τμ. Δημοτικής Εκπαίδευσης Πανεπιστημίου Κρήτης:  Παρουσίαση του βιβλίου του Σήφη Μπουζάκη "Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και η Ελληνική Εκπαίδευση"(εκδόσεις Gutenberg)  

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ: Βαγγέλης Κακατσάκης, δάσκαλος-λογοτέχνης

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Μια καρέκλα σ' ένα... "διαλυμένο κτήριο";





Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Tον είδα μια καθημερινή, να κάθεται αμέριμνος, φάτσα κάρτα το λιμάνι των Χανίων, φραπεδάκι μιας και ο καιρός είχε βάλει τα καλά του, Μάρτης μήνας…
“Πρώτο τραπέζι πίστα”, δίπλα στην περατζάδα, να χειρονομεί εντόνως, χέρια και ύφος τα… “γνωστά” -καταλαβαίνεις εσύ- να βάζει και να βγάζει τα γυαλιά του, κάποιο πρωινό, μεσούσης της εβδομάδος…
Γνώριμος τύπος από τα παλιά, τότε προ δεκαετιών, τότε που οι δρόμοι μας είχαν πρωτοσυναντηθεί, εγώ στους ατέλειωτους ποδαρόδρομους, στους διαδρόμους των υπηρεσιών και της ατέλειωτης της χώρας μου γραφειοκρατίας, κι εκείνος… πάντα άφαντος από την καρέκλα που του είχανε πει να κάθεται!
Του είχανε πει να κάθεται… Ναι, ακριβώς! Διότι πάντοτε όποτε τον έβρισκα, δήλωνε… αναρμόδιος και μ’ έστελνε να πάω αλλού να βρω την άκρη μου…
Πιτσιρικάς κι εγώ, κι ακάτεχος, και ανήξερος κι ανίδεος, μα με “πόδια κι αντοχές”, να ανεβοκατεβαίνω, να πηγαίνω και να έρχομαι φορές τρεις και δεκατρείς, να χτυπώ τις πόρτες κι άπραγος να φεύγω από τα κτήρια της πατρίδας και των λειτουργών μας! κι αυτά που δικαιούμουν, να μην μπορώ να βρω!
Κι αυτός που του είχαν πει να κάθεται σε κείνη την καρέκλα, δίχως -το ξέρω πια καλά- κάποιο συγκεκριμένο αντικείμενο, δίχως απασχόληση, κάποια στιγμή είδε κι απόειδε, το σήκωσε το μπαϊράκι, ένιωσε πως δυσκολεύεται στο καθισιό, δυσκολεύεται να δικαιολογεί την παρουσία του και τίποτα να μην κάνει, και το ’ριξε στις βόλτες… Πότε στα κρυφά, πότε στα φανερά, κάποτε απόμερα ενίοτε κεντρικά!
…Και πέρασαν τα χρόνια, πάνε οι καιροί, το συνήθισε, τον συνήθισαν, τον συνηθίσαμε! Τον συνηθίσαμε;
…Τοούτον τον ίδιο συνάντησα πριν από καιρό σε κάποια άλλη υπηρεσία! Τον αναγνώρισα κι εκείνος όχι! Τα χρόνια έχουν περάσει, η αλλοτινή επιτηδευμένη ευγένεια… χαμένη! Ούτε μια πληροφορία πού να απευθυνθώ δεν μου εδόθη υπ’ αυτόν! Εφυγα κατόπιν εντολής του από το γραφείο, κι έκλεισα και την πόρτα πίσω μου όπως μου είπε και με ύφος! Τι να πεις; Γιατί να πεις;
Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα, στο τώρα, κι είπα χάριν της γνωριμίας μας να του αφιερώσω το παρόν! Ισως και να το διαβάσει, όπως θα πίνει τον καφέ του και θα χειρονομεί! Ισως και να φιλοτιμηθεί να αλλάξει, να συνειδητοποιήσει πως το κτήριο που άφησε, γέμισε από ανθρώπους που τον περιμένουν να… λειτουργήσει!

Χανιώτικα νέα (29.03.2017)



Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Ξύπνα, καημένε γέροντα....

«Τρεις καπετάνιοι κάθουνται εις τον προφήτ’ Ηλία/ και κλαίγουνε λυπητερά το γέρο Βενιζέλο:/ “Ξύπνα, καημένε γέροντα και μη βαροκοιμάσαι,/ και πήραν Φράγκοι το Μωριά κι οι Γερμανοί την Κρήτη/ κι εσύ κοιμάσαι αμέριμνος”». Το γνωστό ριζίτικο (βλ. Σταμάτης Α. Αποστολάκης: “Ριζίτικα τα δημοτικά τραγούδια της Κρήτης”, Χανιά 2010) επανέρχεται συχνά – πυκνά τούτο τον μήνα στο νου μου. Και το νεοριζίτικο του Νίκου Ψαρού, να το πω “λευκωρείτικο, όπως το θέλει η ψυχή του που βρίσκεται στη Χώρα των Μακάρων. «Τρεις καπετάνιοι σμίξανε σε μια μηλιά ’πό κάτω/ και κάτσανε και κλαίγανε τον γέρο Βενιζέλο:/ – Πού ’σαι καημένε γέροντα… κι οι κόποι σου χαθήκαν». Κι αν αναζητιέται όταν περνά δύσκολες μέρες η πατρίδα μας ο Εθνάρχης.

“Μεγάλος είσαι/ Κι αν περιμένεις/ γύρω ο λαός σου γνωρίζοντάς σε,/ βάγια να στρώνει για να διαβαίνεις,/ παιδί που θα ’σαι !/ Μεγάλος είσαι/ κι αν το πιστεύεις/ το μίσος που έρπει γυρεύοντάς σε,/ πως δε θεριεύει κι όσο θεριεύεις/ παιδί που θα ’σαι./ Μεγάλος είσαι/ και θα πεθάνεις,/ και θα σου φτύνει/ κι ο τιποτένιος κι ο πεχλιβάνης την τρανοσύνη./ Και θα πεθάνεις. / Κι άλλο, το αστέρι της τρανοσύνης σου, δε θα γίνει/ παρά κεράκι σε παιδιού χέρι/ να τρεμοσβήνει./ Μόνο το ανάθεμα που θα στήσει/ μια οργή στον ίσκιο, στα κόκκαλά σου,/ θα πάει σε ψήλος/ που θα θυμίζει το ανάστημά σου». Τα που έγραψε για τον Εθνάρχη στο ποίημά του “Μεγάλος είσαι”, ο Κωστής Παλαμάς.

«Ο προκείμενος νεκρός ήτο ένας αληθινός άνδρας, με θάρρος μεγάλο, με αυτοπεποίθησιν και δι’ εαυτόν και διά τον λαόν, τον οποίον εκλήθη να κυβερνήση. Ίσως έκαμε πολλά σφάλματα, αλλά ποτέ δεν του απέλειψε το θάρρος, ποτέ δεν υπήρξε μοιρολάτρης, διότι ποτέ δεν επερίμενε από την μοίραν να ιδή την χώραν του προηγμένην. Αλλά έθεσε εις την υπηρεσίαν της, όλον το πυρ που είχε μέσα του, κάθε δύναμιν ψυχικήν και σωματικήν». Τα που είναι γραμμένα στον τάφο του, “συνθεμένα” απ’ τον ίδιο τον Ελευθέριο Βενιζέλο, εν είδει επικηδείου, τέσσερα χρόνια πριν απ’ τον θάνατό του.

Μήνας του Ελευθερίου Βενιζέλου, κατ’ εξοχήν ο Μάρτης. Στις 10 του μήνα το 1905 η Επανάσταση του Θερίσου που τον ανέδειξε. Στις 18 του μήνα, το 1936, ο θάνατός του στο Παρίσι… Πώς να μην τον θυμούμαστε!



Η αλληλογραφία μας
Δημήτρη Δαμασκηνό, φιλόλογο – συγγραφέα, Χανιά:







Εχουν αράξει και στις όχθες της δικής μου καρδιάς όπως και της δικής σου τα βιβλία του Μενέλαου Λουντέμη. Παραμένω πάντα, όπως κι εσύ, θαυμαστής του έργου του. Ενας επιπρόσθετος λόγος να σε συγχαρώ για το 500 σελίδων, ιδιαίτερα επιμελημένο και με πλούσιο φωτογραφικό υλικό, βιβλίο σου “Τα πλοία άραξαν στην όχθη της καρδιάς μας: Ενα δοκίμιο – μελέτη για τη ζωή και το έργο του Μενέλαου Λουντέμη”, που κυκλοφορήθηκε πρόσφατα από τις εκδόσεις “Ραδάμανθυς” και είχες την καλοσύνη να μου το στείλεις. Το βιβλίο του Δ. Δαμασκηνού, αποτέλεσμα χρόνιας ιστορικής και λογοτεχνικής έρευνας, περιγράφει τη ζωή και το έργο του Μενέλαου Λουντέμη: Ο άνθρωπος, ο δημιουργός, ο φιλόσοφος, ο πολιτικός, ο δεσμώτης, ο πρόσφυγας. Η διαδρομή του, ένα ταξίδι πάνω από την άβυσσο, γίνεται ο καμβάς, όπου πάνω αποτυπώθηκαν οι εικόνες μεγαλείου αλλά και τραγωδίας, ενός ολόκληρου λαού. Τα που γράφει ο συγγραφέας Χ. Τσαντής στο οπισθόφυλλο. Κι αν μου άρεσε! Απνευστί, μέσα σε μια μέρα, όπως διάβαζα τα βιβλία του αγαπημένου μας συγγραφέα (“Τα πλοία δεν άραξαν”, “Ενα παιδί μετράει τ’ άστρα”, “Οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος”, “Το ρολόι του κόσμου χτυπά μεσάνυχτα”, κ.λπ.) το διάβασα. Κι αν εντυπωσιάστηκα! Ανθός αγάπης, καρπός γνώσης μα και προϊόν αντικειμενικότητας η δουλειά σου! Προσυπογράφω και με τα δυο μου χέρια! Εχουν θέση τα κείμενα του Λουντέμη στα σχολικά βιβλία του Δημοτικού, του Γυμνασίου και του Λυκείου!


Ελένη Ψαρού, Χανιά:




Και ένα είδος “ευαγγελίου”, για μένα, όπως και για πολλούς άλλους, το βιβλίο του (και δικού μας) αγαπημένου, συζύγου σας Νίκου Ψαρού “Λευκωρείτικα – Ριζίτικα – Ρίμες – Μαντινάδες” που εκδόθηκε, μετά το φευγιό του για το άλλο ημισφαίριο της ζωής, με πρόλογο των παιδιών σας, του Σταύρου, του Σήφη και του Γιώργου, πέρσι. Θα επανέρχομαι συχνά σ’ αυτό. Και στα με πολλή γνώση και “πιτήδειο” τρόπο γραμμένα “εισαγωγικά προλεγόμενά” του και βέβαια στους στίχους του, κάνοντας αρχή από σήμερα. «Κάθε νεκρός κι νύχτα του κι ο ήλιος τη δική του/ να δεις και πώς φωτίζεται τ’ άλλο μισό του κόσμου». Για τον Νίκο Ψαρό, σαν να το ’γραψε ο ποιητής Γ. Γεωργούσης…

Χανιώτικα νέα (28.03.2017)
         

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

ΧΡΥΣΑ

ΑΤΑΚΤΩΣ ΕΡΡΙΜΜΕΝΑ





Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη

2.416 χρόνια από τη δίκη του Σωκράτη, 183 χρόνια από τη δίκη του Κολοκοτρώνη και το κακό τρίτωσε με τον Σώρρα. Μη δείτε άνθρωπο σοβαρό, αμέσως να πέσετε να τον φάτε. Ολοι στη συγκέντρωση συμπαράστασης.
***
Τιμής ένεκεν στον παραιτηθέντα Κιμούλη από το Ιδρυμα Σ. Νιάρχος, η Λυρική θα ανεβάσει την παράσταση «Άρχισαν τα όργανα».
***
Μεγάλο δίλημμα αντιμετώπισε ο Καμμένος αν στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου έπρεπε να εμφανισθεί σαν Νικηταράς ο Τουρκοφάγος ή σαν Μπουμπουλίνα πάνω σε φρεγάτα.
***
Νέο τηλεπαιχνίδι ετοιμάζει ο Αντένα. Μετά το χωρισμό του ζεύγους Κυριακού, το έπαθλο του νικητή θα είναι η επιμέλεια του Μάικ του Φασολάκη.
***
Σε μυστική συνάντηση, η Βελκουλέσκου φέρεται να είπε στον Ερντογάν : «Μου χαλάς την πιάτσα, Ταγίπ. Πάψε να απειλείς τους Ελληνες. Εγώ φτάνω και περισσεύω».
***
Βρε Άδωνι, μιας και πουλιέται φτηνά η Ελλάδα, κράτησέ μου τη Θεσσαλονίκη που έχει νόστιμες μπουγάτσες και τρίγωνα.
****
Η αυθεντική δήλωση της Γιάννας Αγγελοπούλου : «Σας φέσωσα με τόσα εκατομμύρια των Ολυμπιακών Αγώνων και σεις μου αφαιρέσατε το διπλωματικό διαβατήριο και με καταδικάσατε να ταξιδεύω με την πλέμπα. Ουστ, να μου χαθείτε αχάριστοι».
***
Με τα νέα μέτρα, οι συντάξεις θα περιλαμβάνουν φιλικό χτύπημα στην πλάτη και χαρτζιλίκι για ένα φασκόμηλο το χειμώνα και μια μπίρα το καλοκαίρι.
***
Ο Κόπολα πρόκειται να σκηνοθετήσει την Πέμη Ζούνη στη θεατρική μεταφορά του Αποκάλυψη τώρα. Οι φωτογραφίες πάντως από το Βιετνάμ στο δελτίο τύπου είναι όλες γνήσιες.
***
Βίσση, Καρβέλας και Κωστόπουλος μαζί σε talent show. Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα.
***
Η διαπραγμάτευση θυμίζει εκείνο τον παλιό διάλογο μεταξύ εργοδότη και εργαζόμενου: «Εσύ θα παριστάνεις ότι δουλεύεις κι εγώ θα παριστάνω ότι σε πληρώνω».
***
Το ΠΑΣΟΚ θέλοντας να απαλλαγεί από τον ήλιο, αναζητά νέο σήμα που να καλύπτει όλες τις συνιστώσες της Κεντροαριστεράς. Γιατί δεν βάζει τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα;
***
Η επόμενη βόμβα -πακέτο θα έχει προορισμό το σπίτι του Μοντεσκιέ και αποστολέα τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
***
Οσο για τον Κικίλια τι να πεις; Ο Μπιν Λάντεν μπροστά του ήταν λυκόπουλο.
***

Αλλάζει ονομασία το Ποτάμι. Εφεξής θα λέγεται «Η αποξήρανση της Κωπαϊδας».
***
Επίτηδες χάνουμε, δήλωσαν οι Μαχητές. Αφήνουμε τους Διάσημους να τρώνε για να ανεβάσουν χοληστερίνη.
***
Μετά απ’ όλα αυτά, να μαζευτούμε μια μέρα και να κάνουμε ομαδική απόπειρα ευτυχίας.





Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

ΠΟΙΗΣΗ


ΤΙΤΙΒΙΣΜΑΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΩΝ


Όλοι οι ποιητές μας σήμερα παρόντες

στην καθιερωμένη εαρινή τους σύναξη,

την επαύριο της εθνικής μας εορτής,

υπό την βασιλικήν δρυν του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.


«Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί  εθνικόν

ότι είναι αληθές.»

Από τον Διονύσιο Σολωμό,

που διευθύνει, δικαιωματικά, τις εργασίες,

η υπενθύμιση.

«Στης πολιτείας της μάντρας οι λύκοι,

παντού οι λύκοι»,

ξεσπαθώνει ο Κωστής Παλαμάς.

«Τιμή σ’ εκείνους όπου στη ζωή τους,

ώρισαν και  φυλάγουν Θερμοπύλες»,

αποφαίνεται ο Κωνσταντίνος Καβάφης.

«Όπου και να ταξιδέψω,

η Ελλάδα με πληγώνει»,

παραπονείται ο Γιώργος Σεφέρης.

«Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου»,
υπογραμμίζει ο Οδυσσέας Ελύτης.

 «Την Ρωμιοσύνη μην την κλαις»,

βροντοφωνάζει ο Γιάννης Ρίτσος.



Τιτιβίσματα χελιδονιών

Οι στίχοι των ποιητών μας…

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
(Αδημοσίευτο)


Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ

ΣΥΖΗΤΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ
ΤΟ ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ











Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης (21 Μαρτίου) οι μαθητές κι οι μαθήτριες της Ε’ και Στ’ τάξης των Εκπαιδευτηρίων Θεοδωρόπουλου φιλοξένησαν στην τάξη τους τον παιδαγωγό, λογοτέχνη, αλλά και δημοσιογράφο κ. Βαγγέλη Κακατσάκη. Οπως σημειώνουν οι δάσκαλες των τάξεων Στέλλα Γυπαράκη, Τερψιχόρη Τζανουδάκη, «τις προηγούμενες ημέρες τα παιδιά ασχολήθηκαν με ποιήματα από τις ποιητικές του συλλογές “ΚΑΖΟΒΑΡ” και “Oταν γίνεις ποίημα”. Πιο συγκεκριμένα, εργάστηκαν πάνω στα ποιήματα “Της ασχήμιας”, “Εμείς”, “Eνας Αλέξανδρος” και “Θα ‘ρθει καιρός”, με βάση τα οποία εκπόνησαν ομαδικές εργασίες.
Οι μαθητές της Ε’ τάξης εικονογράφησαν το ποίημα “Της ασχήμιας” και κατέγραψαν διάφορα αποφθέγματα που εμπνεύστηκαν από αυτό.
Ταυτόχρονα δημιούργησαν ένα βιβλίο με την εικονογραφημένη ιστορία, καθώς κι ένα βίντεο, στο οποίο απαγγέλουν οι ίδιοι το ποίημα σε αντιστοίχιση με τις ζωγραφιές τους.
Με τη σειρά τους, οι μαθητές της Στ’ τάξης, αφού μελέτησαν τα ποιήματα, εξέφρασαν τα συναισθήματά τους και τις σκέψεις τους σχετικά με την ποίηση. Eτσι προέκυψε το “Αλφαβητάρι της ποίησης”, το οποίο παρουσιάστηκε και σε ηλεκτρονική μορφή με τις φωνές των μαθητών.
Ακόμη, τα παιδιά έγραψαν επιστολές προς τον “άγνωστο” αναγνώστη, ο οποίος είναι άνθρωπος της καθημερινής εποχής με τις δυσκολίες και τα προβλήματά του, δίνοντας συμβουλές επηρεασμένες από τα διδάγματα των ποιημάτων. Τέλος, ζωγράφισαν τις εικόνες που τους δημιουργήθηκαν κατά τη μελέτη των ποιημάτων.
Χαρακτηριστική ήταν η φράση που χρησιμοποίησε ο κ. Βαγγέλης κι αποτέλεσε ερέθισμα για την έναρξη της συζήτησης:
«Φυτεύοντας περισσότερες τριανταφυλλιές, έχουμε περισσότερα τριαντάφυλλα».
Ο ίδιος από την αρχή κέρδισε το ενδιαφέρον των μαθητών, το οποίο κράτησε αμείωτο μέχρι τέλους, ενώ τα λόγια του αποτέλεσαν δίδαγμα για εκείνα.
Στην πορεία της συζήτησης τα παιδιά διατύπωσαν πολλές ερωτήσεις που είχαν προετοιμάσει, με αφορμή το έργο και την τριπλή ιδιότητά του
Πριν μας αποχαιρετήσει, μας αφιέρωσε ποιητικές του συλλογές, όπως και το βιβλίο του “Στα πεταχτά”,  μαζί με τις ευχές του για καλή συνέχεια στο έργο μας. Η συνάντηση αυτή θα μείνει χαραγμένη στις καρδιές όλων μας.

video



video

Χανιώτικα νέα (25.03.2017)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

 Ε1 ΤΑΞΗ 10ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ
Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΑΝΑΡΓΥΡΟΥΣ ΤΟ 1821



Τη φετινή γιορτή για την επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821 τη γιορτάσαμε στην τάξη με μια προσεκτική ματιά στην τοπική ιστορία. Καλή η επανάσταση στο Μοριά αλλά και εδώ στα Χανιά δεν υστερούσαμε σε αντρειοσύνη. Μελέτησαν λοιπόν οι μαθητές μας τις συνθήκες που επικρατούσαν στο νησί την άνοιξη του 1821 , αλλά και τα περιστατικά που έλαβαν χώρα στα Χανιά από τον Απρίλη έως και το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου… έμαθαν για τον μαρτυρικό θάνατο του Μελχισεδέκ Δεσποτάκη στον πλάτανο της Σπλάντζιας, για τους Γερλήδες των Χανιών αλλά και τους λινοβάμβακους, τους κρυπτοχριστιανούς δηλαδή. Μέσα από τα παιδικά μάτια οι ιστορίες αποκτούν μια άλλη διάσταση όπως και οι ίδιοι θα διαβάσετε… Και μία ιστορία από όλες (πηγή μας το διήγημα του Βαγγέλη Κακατσάκη “Ανάσταση”) μας έκανε την πιο τρανή εντύπωση. Οι μαθητές θα σας πάρουν λοιπόν από το χέρι και θα σας πάνε στη Σπλάντζια, θα σας οδηγήσουν μέσα στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων για να ζήσετε μαζί τους ένα αλλόκοτο γεγονός. Ήμασταν κι εμείς εκεί τη νύχτα της Ανάστασης του 1821 με τη φαντασία μας, μας λένε το καθένα με τον δικό του τρόπο…
Ελένη Βορεινάκη
δασκάλα


ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Κατά τη δασκάλα και οι μαθητές της… Να τους χαίρεσαι Ελένη και να σε χαίρονται! Πολλά έχεις να τους μάθεις και πολλά έχουν να σου μάθουν. Συγχαρητήρια, παιδιά, και καλή πρόοδο! Καλό Σαββατοκύριακο και χρόνια πολλά για την εθνική μας γιορτή σε όλους!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος

Μεταστροφή
Το βράδυ της Ανάστασης του 1821 είχαμε μαζευτεί κάμποσοι στον ναό των Αγίων Αναργύρων στην Σπλάντζια. Είχε βγει ο παπάς στην Πύλη και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και βλέπουμε όλοι έναν Τούρκο ψηλό, μεγαλόσωμο. Μαζευτήκαμε όλοι σε μια μεριά και κλείσαμε τα μάτια. Νομίζαμε ότι ήρθε το τέλος. Εκείνος προχώρησε πέταξε κάτω τα άρματα του και πάτησε το φέσι του.
«Δε με λένε Χουσεΐν Αγά», φώναξε, «αλλά Μιχάλη» και μετά είπε σε όλους, «Χριστός Ανέστη». Η έκπληξη μας ήταν μεγάλη!!! Μερικοί έλεγαν πως έγινε θαύμα ενώ άλλοι κοιτούσαν με το στόμα ανοικτό. Ο Μιχαήλ όλη την υπόλοιπη μέρα πήγαινε από σπίτι σε σπίτι, έμπαινε μέσα στα σπίτια και μπροστά στα κατάπληκτα μάτια των ανθρώπων φώναζε «Χριστός Ανέστη» για να το μάθουν όλοι. Πολλοί άνθρωποι στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ήταν σαν αυτόν. Κρυπτοχριστιανοί. Αυτοί βοηθούσαν τους Ελληνες κρυφά.
Φωτεινή Καραβιτάκη









Η διπλή ταυτότητα
Τώρα που πλησιάζει το Πάσχα θυμάμαι τότε που ήμουν στην εκκλησία στην Σπλάντζια και προσκυνούσα. Ξαφνικά, άνοιξε η πόρτα και ένας δίμετρος άντρας, οπλισμένος βαριά μπήκε μέσα. Ολοι φοβόμασταν μήπως μας σκοτώσει. Οσοι ήταν κοντά στην πόρτα μπόρεσαν να φύγουν. Τελικά είδα κάτι που δεν το ’χα ξαναδεί. Ο Τούρκος πέταξε τα όπλα του, έβγαλε το φέσι του, το πέταξε κάτω και είπε: «Δε με λένε Χουσεΐν  Αγά αλλά Μιχάλη Κουρμούλη». Οταν το άκουσα τα έχασα στην αρχή. Μετά όμως κατάλαβα ότι είχε διπλή ταυτότητα και ένιωθα περήφανος που ένας άντρας βάζει τη ζωή του σε κίνδυνο για την πατρίδα του.
Μιχάλης Τσιλιμιγκάκης

Ενα αλλιώτικο βράδυ Ανάστασης
Ναι είναι ένα γεγονός που θυμάμαι πεντακάθαρα. Βράδυ της Ανάστασης ήταν το ’21. Ηταν μια από τις πρωτόγνωρες εμπειρίες της ζωής μου και αξίζει πιστεύω να σας την διηγηθώ. Οπως σας είπα ήταν βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου και οι περισσότεροι χριστιανοί βρίσκονταν στις εκκλησίες για την ανάσταση, μαζί τους ήμουν και εγώ. Ολοι στεκόμασταν όρθιοι στο Ναό των Αγίων Αναργύρων. Η λειτουργία ξεκίνησε όπως πάντα και όλοι νομίζαμε ότι θα ήταν ένα συνηθισμένο βράδυ. Ολα πήγαιναν καλά  και λίγο πριν πει ο παπάς το «Χριστός Ανέστη», άνοιξε με ένα σπρώξιμο η πόρτα του ναού.
Ολοι ξαφνιάστηκαν!!! Μέσα μπήκε ένας δίμετρος Τούρκος σωστό γομάρι. Τότε όλοι κοκάλωσαν. Ο άντρας που εισέβαλε στο ναό φορούσε πλούσια ρούχα, σημάδι πως ήταν κάποιος υψηλός αξιωματούχος πιθανόν ένας αγάς. Ακόμα ήταν πάνοπλος, πράγμα που φανέρωνε ότι ήταν αρχηγός ομάδας οπλισμένων στρατιωτών που θα έκαναν επίθεση. Αυτή η σκέψη τους πάγωσε όλους. Φοβήθηκαν ότι ήρθε το τέλος τους. Οσοι βρίσκονταν κοντά στην πόρτα έτρεξαν να το σκάσουν. Οσοι δεν είχαν τρόπο διαφυγής, αγκάλιασαν τα παιδιά τους για να τα προστατέψουν. Εγώ ξαφνιάστηκα τόσο που έμεινα ακίνητη. Τότε τα πράγματα πήραν μια τροπή που κανείς δεν περίμενε. Ο Τούρκος έκανε κάτι αναπάντεχο. Εβγαλε το φέσι του που ήταν το σύμβολο της καταγωγής του και το άφησε στο πάτωμα. Επειτα έσκυψε το κεφάλι και έκανε με ευλάβεια το σταυρό του. όλοι έμειναν άφωνοι. Τέλος έγινε κάτι εξίσου αξιοσημείωτο. Ο επιβλητικός άντρας φώναξε με όλη του τη δύναμη «Από σήμερα δεν είμαι ο Χουσεΐν αγάς αλλά ο Μιχάλης Κουρμούλης». Μετά από αυτό η λειτουργία συνεχίστηκε κανονικά.Ε μαθα μετά κάτι που με έκανε πολύ χαρούμενη. Ο Μιχάλης Κουρμούλης πήγε στα βουνά και πολέμησε τους Τούρκους. Ηγήθηκε σε πολλές μάχες και έδωσε έναν αέρα λευτεριάς στο νησί μας…
Νεφέλη Φαντριδάκη

Κρητικός στην καρδιά και στην ψυχή
Ηταν Ανάσταση και ήμουν στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων. Ο παπάς έψελνε και είχαν μείνει μόλις λίγα λεπτά για να τελειὠσει. Ξαφνικά ακούσαμε βαριά βήματα. Ολοι είχαμε τρομοκρατηθεί και κυρίως εγώ, που παραλίγο να φύγω από την εκκλησία. Ενας ψηλός άντρας μπήκε μέσα. Με αργές κινήσεις έβγαλε το φέσι του το ποδοπάτησε και έβγαλε και δυο κουμπούρια, που τα ακούμπησε σε ένα τραπεζάκι που ήταν δίπλα του. Ηρεμος χωρίς καμιά ανησυχία, έκανε το σταυρό του και με σταθερά βήματα προχώρησε να μεταλάβει. Εγώ είχα κοντέψει να λιποθυμήσω. «Βρε μήπως το κάνει έτσι και μετά αρπάξει τα κουμπούρια και μας σκοτώσει όλους εδώ μέσα» σκέφτηκα. Ο άντρας, είχε ένα άγριο ύφος αλλά σιγά σιγά στα χείλη του άρχισε να σχηματίζεται ένα γλυκό χαμόγελο. «Χριστός Ανέστη, Χριστιανοί». Όλοι απορημένοι αλλά και μια μυστηριώδη ευτυχία κοιτούσαν το πρόσωπο του άντρα. «Δεν είμαι από σήμερα ο Χουσεΐν Αγάς αλλά ο Μιχάλης ο Κουρμούλης, Κρητικός στην καρδιά και στην ψυχή όπως και εσείς…».
Ιωάννα Μαλεκάκη


Επανάσταση το 1821 στην Κρήτη, ναι ή όχι;;;







Το 1821 υπήρχαν στο νησί περίπου 260.000 κάτοικοι. Από αυτούς ένα μεγάλο μέρος ήταν μουσουλμάνοι (περίπου 120.000) και μάλιστα από αυτούς οι 20.000 ήταν καλά οπλισμένοι. Αυτοί ήταν Τούρκοι ή Τουρκοκρητικοί που εξισλαμίστηκαν την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Μάλιστα ήταν φανατικότεροι από τους ίδιους τους Τούρκους.
Ο χριστιανικός πληθυσμός ζούσε σε καθεστώς καταπίεσης και τρομοκρατίας. Οι τούρκικες διοικήσεις Χανίων, Ρεθύμνου και Μεγάλου Κάστρου, με δύο σώματα γενιτσάρων χειροτέρευαν την κατάσταση. Λόγω της καταπίεσης οι μυημένοι στην Φιλική εταιρεία ήταν ελάχιστοι με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ψυχολογική και ιδεολογική προετοιμασία για τον αγώνα της λευτεριάς. Το νησί της Κρήτης είναι απομακρυσμένο από την άλλη Ελλάδα, πράγμα που δυσκολεύε την επικοινωνία με την υπόλοιπη Ελλάδα και την αποστολή βοήθειας. Ακόμα γύρω από το νησί έπλεε ο στόλος της Αιγύπτου που έκλεινε σε κλοιό το νησί. Από όλα αυτά καταλαβαίνουμε ότι η επιτυχία μιας επανάστασης στο νησί θα ήταν αδύνατη. Παρόλα αυτά, ναι, οι Κρητικοί επαναστάτησαν μαζί με τους άλλους Έλληνες και το 1821.
Κάλλια Σταματάκη


Χανιώτικα νέα (25.03.2017)