"ΣΚΑΣΜΟΣ! ΣΚΑΣΜΟΣ ΛΟΙΠΟΝ! ΜΙΛΑΕΙ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ! "
Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
«Σκασµός, σκασµός λοιπόν µιλάει ο υπουργός!/ Τα γάντια χειροκροτούν,/ οι φαντάροι παρουσιάζουν όπλα,/ οι τράπεζες χωνεύουν τη λεία τους,/ δυο αστυνόµοι τρέχουν./ Ποιος είναι;/ Τίποτα, τίποτα./ Ποιος είναι;/ Ένας άνεργος λιποθύµησε. Τίποτα./ Μπορεί και να πέθανε. Τίποτα./ Σκασµός! Σκασµός λοιπόν µιλάει ο υπουργός!».
Ένα µικρό απόσπασµα το παραπάνω από το ποίηµα του Τάσου Λειβαδίτη, που έφυγε τον Απρίλιο του 1988! Μπορεί βέβαια να έχουν αλλάξει πολλά από τότε, το µακρινό 1953 όταν και γράφτηκε το συγκεκριµένο ποίηµα! Πολλά όµως έχουν µείνει τα ίδια! Ανάµεσα σε αυτά µιλάω και µία φοβιστική υποταγή στην οποιαδήποτε εξουσία που φέρει π.χ. ένας υπουργός... µε ή άνευ χαρτοφυλακίου και... προσόντων που ορκίζεται να υπηρετεί την πατρίδα και το Έθνος ηµών, αµήν!
Παθογένειες που δεν µπορούµε να αποβάλλουµε λοιπόν! ∆ιότι όταν µιλεί, πολλώ δε µάλλον όταν πράττει ο ‘‘υπουργός’’ -ακόµη κι αν δεν κατέει ίντα αλωνεύει*- σπάνια σταµατιέται!
Εκτός και αν τον πιάσουν µε τις... γίδες στην πλάτη (µία ή δυο δεν είναι αρκετές για να κινηθούν οι διαδικασίες) οπότε… τότε -και αν- θα παραδώσει καρέκλα. Πόσο θλιβερή και αξιολύπητη είναι τούτη η ελληνική µοναχική - µοναδική πραγµατικότητά µας; Πόσο αηδιαστική να υπάρχουν χειροκροτητές φευ ακόµη και «άνεργοι που λιποθυµούν» για όλους αυτούς τους… γιδοφόρους!
Έτσι συνηθίσαµε, να παρακολουθούµε το ίδιο έργο ξανά και ξανά, επί χρόνια! Νισάφι; Α µπα!
Πλέον, το τραβάει ο οργανισµός µας να µας διαφεντεύουν τοιούτοι τύποι µετά των λογής-λογής… Γκρουεζαίων, κι όσο για το φιλότιµο; Aγνωστη έννοια!
Ένα µικρό απόσπασµα το παραπάνω από το ποίηµα του Τάσου Λειβαδίτη, που έφυγε τον Απρίλιο του 1988! Μπορεί βέβαια να έχουν αλλάξει πολλά από τότε, το µακρινό 1953 όταν και γράφτηκε το συγκεκριµένο ποίηµα! Πολλά όµως έχουν µείνει τα ίδια! Ανάµεσα σε αυτά µιλάω και µία φοβιστική υποταγή στην οποιαδήποτε εξουσία που φέρει π.χ. ένας υπουργός... µε ή άνευ χαρτοφυλακίου και... προσόντων που ορκίζεται να υπηρετεί την πατρίδα και το Έθνος ηµών, αµήν!
Παθογένειες που δεν µπορούµε να αποβάλλουµε λοιπόν! ∆ιότι όταν µιλεί, πολλώ δε µάλλον όταν πράττει ο ‘‘υπουργός’’ -ακόµη κι αν δεν κατέει ίντα αλωνεύει*- σπάνια σταµατιέται!
Εκτός και αν τον πιάσουν µε τις... γίδες στην πλάτη (µία ή δυο δεν είναι αρκετές για να κινηθούν οι διαδικασίες) οπότε… τότε -και αν- θα παραδώσει καρέκλα. Πόσο θλιβερή και αξιολύπητη είναι τούτη η ελληνική µοναχική - µοναδική πραγµατικότητά µας; Πόσο αηδιαστική να υπάρχουν χειροκροτητές φευ ακόµη και «άνεργοι που λιποθυµούν» για όλους αυτούς τους… γιδοφόρους!
Έτσι συνηθίσαµε, να παρακολουθούµε το ίδιο έργο ξανά και ξανά, επί χρόνια! Νισάφι; Α µπα!
Πλέον, το τραβάει ο οργανισµός µας να µας διαφεντεύουν τοιούτοι τύποι µετά των λογής-λογής… Γκρουεζαίων, κι όσο για το φιλότιµο; Aγνωστη έννοια!
(Χανιώτικα νέα, 22.4.2026)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου