Στο χορό των λουλουδιών
είμαι καλεσμένη.
Κι έχω πρόβλημα μεγάλο
τί χρώμα να βάλω!
Γύρεψα το κόκκινο.
Το φοράει η ροδιά.
Τ’ άσπρο που μου πάει,
η αμυγδαλιά!
Τα λιλά, τα θαλασσιά,
οι μικροί πανσέδες.
Και τα βυσσινιά
γιούλια, μενεξέδες!
Ντύθηκαν στο πράσινο
κάκτος και τριφύλλι,
κίτρινο και χρυσαφί,
χαμομήλια κι ήλιοι
και στα γκρίζα, στα σταχτιά
μια γερόντισσα ελιά!
Κι έχω πρόβλημα μεγάλο
στο χορό των λουλουδιών
τι χρώμα να βάλλω!
-Φόρα της χαράς το χρώμα!
Μου προτείνει η μαμά.
Που ταιριάζει μια χαρά,
σε λουλούδια και παιδιά!...
Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή "... και στη μέση η χαρά!" της Ευδοκίας Σκορδαλά Κακατσάκη που βραβεύτηκε στον πανελλήνιο διαγωνισμό της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς το 2008
Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2009
Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2009
Ο ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΧΤΥ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
Σε μια όμορφη βουνοπλαγιά τα ζώα του δάσους είχαν
χτίσει το σχολείο τους. Μικρό και κάτασπρο σαν συννεφάκι καλοκαιρινό. Με μια κατακόκκινη σκεπή που τη φορούσε λίγο στραβά στο κεφάλι του, όπως οι ναυτικοί τον σκούφο τους!..
Ο ήλιος έμπαινε από τα ανοιχτά πορτοπαράθυρά του και σχεδίαζε χρυσαφιές πεταλούδες στους τοίχους, στα μαλλιά και στα μάτια των μικρών μαθητών.
Ο αγέρας τρύπωνε μέσα κουβαλώντας στις φτερούγες του μπουκέτα με μοσχοβολιές από μέντα και θυμάρι, πεύκο και ρίγανη, πικροδάφνες κι αγριολούλουδα…
Ο Λυκούργος το λυκάκι και τα άλλα ζωάκια που πήγαιναν στο σχολείο, μάθαιναν του κόσμου τα πράγματα: Nα γράφουν και να διαβάζουν, να μετρούν και να λογαριάζουν, να ζωγραφίζουν, να χορεύουν, να τραγουδούν και να…παίζουν! Ναι, μη σας φαίνεται παράξενο. Μαθαίνεται, μαθές, και το παιχνίδι!..
Μα το πιο σπουδαίο, νομίζω, απ’ όλα όσα μάθαιναν οι μικροί μαθητές στο σχολείο τους, ήταν να νοιάζονται και να αγαπούν ο ένας τον άλλο! Να είναι φίλοι καλοί κι αγαπημένοι! Η αγάπη που ένιωθαν, μεγάλωνε χρόνο με το χρόνο στις καρδούλες τους.
Και σαν αόρατη χρυσή κλωστίτσα, έπλεκε δίχτυ και τύλιγε μέσα της τους μικρούς μαθητές και τη δασκάλα τους την κυρα Βάγια την κουκουβάγια…
Και κυλούσαν οι χρονιές ήσυχα και χαρούμενα σαν μικρά ποταμάκια…
Ώσπου ένα καλοκαίρι ήρθε στη βουνοπλαγιά η φωτιά!...
Από το καινούριο παραμύθι της Ευδοκίας Σκορδαλά-Κακατσάκη,που μόλις κυκλοφορήθηκε από τις εκδόσεις Άγκυρα
χτίσει το σχολείο τους. Μικρό και κάτασπρο σαν συννεφάκι καλοκαιρινό. Με μια κατακόκκινη σκεπή που τη φορούσε λίγο στραβά στο κεφάλι του, όπως οι ναυτικοί τον σκούφο τους!..
Ο ήλιος έμπαινε από τα ανοιχτά πορτοπαράθυρά του και σχεδίαζε χρυσαφιές πεταλούδες στους τοίχους, στα μαλλιά και στα μάτια των μικρών μαθητών.
Ο αγέρας τρύπωνε μέσα κουβαλώντας στις φτερούγες του μπουκέτα με μοσχοβολιές από μέντα και θυμάρι, πεύκο και ρίγανη, πικροδάφνες κι αγριολούλουδα…
Ο Λυκούργος το λυκάκι και τα άλλα ζωάκια που πήγαιναν στο σχολείο, μάθαιναν του κόσμου τα πράγματα: Nα γράφουν και να διαβάζουν, να μετρούν και να λογαριάζουν, να ζωγραφίζουν, να χορεύουν, να τραγουδούν και να…παίζουν! Ναι, μη σας φαίνεται παράξενο. Μαθαίνεται, μαθές, και το παιχνίδι!..
Μα το πιο σπουδαίο, νομίζω, απ’ όλα όσα μάθαιναν οι μικροί μαθητές στο σχολείο τους, ήταν να νοιάζονται και να αγαπούν ο ένας τον άλλο! Να είναι φίλοι καλοί κι αγαπημένοι! Η αγάπη που ένιωθαν, μεγάλωνε χρόνο με το χρόνο στις καρδούλες τους.
Και σαν αόρατη χρυσή κλωστίτσα, έπλεκε δίχτυ και τύλιγε μέσα της τους μικρούς μαθητές και τη δασκάλα τους την κυρα Βάγια την κουκουβάγια…
Και κυλούσαν οι χρονιές ήσυχα και χαρούμενα σαν μικρά ποταμάκια…
Ώσπου ένα καλοκαίρι ήρθε στη βουνοπλαγιά η φωτιά!...
Από το καινούριο παραμύθι της Ευδοκίας Σκορδαλά-Κακατσάκη,που μόλις κυκλοφορήθηκε από τις εκδόσεις Άγκυρα
Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2009
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
04/12/09
Γράφει ο:
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΟΤΑΝ εσείς θα διαβάζετε τη στήλη "Στα πεταχτά", εγώ θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος θα είμαι στην Τυνησία και συγκεκριμένα στην πρωτεύουσα της, την Τύνιδα. Ίσως στο μουσείο Μπαρντό, με τη μοναδική, απ' ό,τι λένε, συλλογή ψηφιδωτών, ίσως στην παλιά Μεδίνα, ίσως στο μεγάλο παζάρι της πόλης. Μπορεί όμως να είμαι και στην αρχαία Καρχηδόνα και ν' αναζητώ τα ίχνη του Αννίβα ή να πίνω καφέ στο παραδοσιακό χωριό του Σιντί Μπου Σαΐντ. Εξαρτάται πότε, ποιa ώρα θα με διαβάσετε.
ΕΝ ΠΑΣΗ περιπτώσει και εν περιπτώσει πάση στην Τυνησία, ως φιλοξενούμενος, μαζί με μερικούς ακόμα δημοσιογράφους επαρχιακών εφημερίδων της πρεσβείας της Τυνησίας στην Αθήνα, θα είμαι καλώς εχόντων των πραγμάτων από χθες και θα μείνω μέχρι και τις 8 του μηνός. 'Αρα, λοιπόν, και επομένως, αύριο Σάββατο και την προσεχή Τρίτη, ξεχάστε με. Ραντεβού την Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου, πάντα θεού θέλοντος, λοιπόν.
ΥΠΑΡΧΕΙ το ενδεχόμενο να στείλω "στα πεταχτά" κάποιες απ' τις εντυπώσεις μου όντας στην Τυννησία; Χλωμό το βλέπω κι εντελώς χλωμό να στείλω τις "Εύφημες Μνείες" της Δευτέρας. Πάντως το "κολάι" μου σχετικά με τον "Παιδότοπο" το έκανα.
ΕΧΕΙ και η δημοσιογραφία τα τυχερά της, πώς δεν τα 'χει; Ένα ταξίδι στην Τυνησία αίφνης. Πήδους, τρόπος του λέγειν, έπαιζα απ' τη χαρά μου, όταν μου το 'πε ο Γιάννης Γαρεδάκης. Αυτό δα έλειπε, να κάνω και τα κακορέξια μου!
ΩΣΤΟΣΟ, οι εμβολιασμοί για τον ιό της νέας γρίπης συνεχίζονται και όσοι πιστοί προσέρχονται. Αν εμβολιάστηκα εγώ; Και βέβαια εμβολιάστηκα. Αυτό έλειπε να μην εμβολιαστώ και να με εμβολιάσουν στην όαση Τοζέρ!
ΣΑΝ ΑΛΛΟΣ Ιάσονας, ο των όποιων αραχνιασμένων οικονομικών μας υπουργός Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ακολουθώντας τις συμβουλές του μάντη Φινέα πέρασε σε μια πρώτη φάση τις συμπληγάδες πέτρες του Γιούρογκρουπ και του Εκοφίν. Το ταξίδι για τη χώρα του Αιήτη, όπου το χρυσόμαλλον δέρας, ωστόσο, συνεχίζεται. Μακρύς, πολύ μακρύς ο δρόμος μέχρις εκεί.
ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΩ, κι εγώ, με τη σειρά μου, δια του Τύπου και τα δικά μου, εκ βαθέων, συγχαρητήρια στον και εκλεκτό, κι ίσως τον παλιότερο συνεργάτη της εφημερίδας π. Ιγνάτιο Χατζηνικολάου για την διεθνή αναγνώριση της προσωπικότητάς του. Πάντα και εν παντί άξιος!
Ο ΚΑΡΧΗΔΟΝΙΟΣ στρατηγός Αννίβας, που πολλοί τον θεωρούν σχεδόν ισάξιο του Μεγάλου Αλεξάνδρου έμεινε στην ιστορία πιο πολύ από τη φράση "Hannibal ante portas" (Ο Αννίβας μπροστά στις πόρτες μας) που φώναζαν τρομοκρατημένες οι Ρωμαίες, όταν είδαν ένα πρωί τα στρατεύματά του έξω από την πόλη τους. Στην ιστορία όμως είναι γνωστή κι άλλη μια φράση που αποδίδεται σ' αυτόν. Λένε ότι όταν ήταν γέρος πια και ζούσε στην αυλή του βασιλιά της Βιθυνίας Προυσία κι έμαθε ότι οι Ρωμαίοι ζητούσαν την παράδοση του, πριν πιει δηλητήριο και πεθάνει είπε: "Ας απαλλάξουμε τους Ρωμαίους από την ανησυχία, αφού δεν αντέχει η υπομονή τους να περιμένουν ένα γέροντα να πεθάνει".
“Όταν οι άνθρωποι επιλέγουν/ να ζήσουν σύμφωνα με το θέλημα της ζωής,/ η μοίρα δεν μπορεί να κάνει τίποτα παρά να ενδώσει./ Η νύχτα αποβάλλει το πέπλο της όλα τα δεσμά λύνονται./ Όποιος ποτέ δεν ένιωσε/ τη ζωή να τον εξυμνεί,/ πρέπει να χαθεί όπως την ομίχλη./ Όποιος ποτέ δεν ένιωσε/ τη λάμψη της ζωής/ να διαπερνά από μέσα του,/ υποκύπτει στην ανυπαρξία"”.
Από το ποίημα "Το θέλημα της ζωής"
του τυνήσιου ποιητή Αμπού Αλκάσιμ Σάμπι
(http:noctoc.blogspot.com)
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
--------------------------------------------------------------------------------
Σχόλια Αναγνωστών
--------------------------------------------------------------------------------
* Όνοματεπώνυμο
Γράφει ο:
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΟΤΑΝ εσείς θα διαβάζετε τη στήλη "Στα πεταχτά", εγώ θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος θα είμαι στην Τυνησία και συγκεκριμένα στην πρωτεύουσα της, την Τύνιδα. Ίσως στο μουσείο Μπαρντό, με τη μοναδική, απ' ό,τι λένε, συλλογή ψηφιδωτών, ίσως στην παλιά Μεδίνα, ίσως στο μεγάλο παζάρι της πόλης. Μπορεί όμως να είμαι και στην αρχαία Καρχηδόνα και ν' αναζητώ τα ίχνη του Αννίβα ή να πίνω καφέ στο παραδοσιακό χωριό του Σιντί Μπου Σαΐντ. Εξαρτάται πότε, ποιa ώρα θα με διαβάσετε.
ΕΝ ΠΑΣΗ περιπτώσει και εν περιπτώσει πάση στην Τυνησία, ως φιλοξενούμενος, μαζί με μερικούς ακόμα δημοσιογράφους επαρχιακών εφημερίδων της πρεσβείας της Τυνησίας στην Αθήνα, θα είμαι καλώς εχόντων των πραγμάτων από χθες και θα μείνω μέχρι και τις 8 του μηνός. 'Αρα, λοιπόν, και επομένως, αύριο Σάββατο και την προσεχή Τρίτη, ξεχάστε με. Ραντεβού την Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου, πάντα θεού θέλοντος, λοιπόν.
ΥΠΑΡΧΕΙ το ενδεχόμενο να στείλω "στα πεταχτά" κάποιες απ' τις εντυπώσεις μου όντας στην Τυννησία; Χλωμό το βλέπω κι εντελώς χλωμό να στείλω τις "Εύφημες Μνείες" της Δευτέρας. Πάντως το "κολάι" μου σχετικά με τον "Παιδότοπο" το έκανα.
ΕΧΕΙ και η δημοσιογραφία τα τυχερά της, πώς δεν τα 'χει; Ένα ταξίδι στην Τυνησία αίφνης. Πήδους, τρόπος του λέγειν, έπαιζα απ' τη χαρά μου, όταν μου το 'πε ο Γιάννης Γαρεδάκης. Αυτό δα έλειπε, να κάνω και τα κακορέξια μου!
ΩΣΤΟΣΟ, οι εμβολιασμοί για τον ιό της νέας γρίπης συνεχίζονται και όσοι πιστοί προσέρχονται. Αν εμβολιάστηκα εγώ; Και βέβαια εμβολιάστηκα. Αυτό έλειπε να μην εμβολιαστώ και να με εμβολιάσουν στην όαση Τοζέρ!
ΣΑΝ ΑΛΛΟΣ Ιάσονας, ο των όποιων αραχνιασμένων οικονομικών μας υπουργός Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ακολουθώντας τις συμβουλές του μάντη Φινέα πέρασε σε μια πρώτη φάση τις συμπληγάδες πέτρες του Γιούρογκρουπ και του Εκοφίν. Το ταξίδι για τη χώρα του Αιήτη, όπου το χρυσόμαλλον δέρας, ωστόσο, συνεχίζεται. Μακρύς, πολύ μακρύς ο δρόμος μέχρις εκεί.
ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΩ, κι εγώ, με τη σειρά μου, δια του Τύπου και τα δικά μου, εκ βαθέων, συγχαρητήρια στον και εκλεκτό, κι ίσως τον παλιότερο συνεργάτη της εφημερίδας π. Ιγνάτιο Χατζηνικολάου για την διεθνή αναγνώριση της προσωπικότητάς του. Πάντα και εν παντί άξιος!
Ο ΚΑΡΧΗΔΟΝΙΟΣ στρατηγός Αννίβας, που πολλοί τον θεωρούν σχεδόν ισάξιο του Μεγάλου Αλεξάνδρου έμεινε στην ιστορία πιο πολύ από τη φράση "Hannibal ante portas" (Ο Αννίβας μπροστά στις πόρτες μας) που φώναζαν τρομοκρατημένες οι Ρωμαίες, όταν είδαν ένα πρωί τα στρατεύματά του έξω από την πόλη τους. Στην ιστορία όμως είναι γνωστή κι άλλη μια φράση που αποδίδεται σ' αυτόν. Λένε ότι όταν ήταν γέρος πια και ζούσε στην αυλή του βασιλιά της Βιθυνίας Προυσία κι έμαθε ότι οι Ρωμαίοι ζητούσαν την παράδοση του, πριν πιει δηλητήριο και πεθάνει είπε: "Ας απαλλάξουμε τους Ρωμαίους από την ανησυχία, αφού δεν αντέχει η υπομονή τους να περιμένουν ένα γέροντα να πεθάνει".
“Όταν οι άνθρωποι επιλέγουν/ να ζήσουν σύμφωνα με το θέλημα της ζωής,/ η μοίρα δεν μπορεί να κάνει τίποτα παρά να ενδώσει./ Η νύχτα αποβάλλει το πέπλο της όλα τα δεσμά λύνονται./ Όποιος ποτέ δεν ένιωσε/ τη ζωή να τον εξυμνεί,/ πρέπει να χαθεί όπως την ομίχλη./ Όποιος ποτέ δεν ένιωσε/ τη λάμψη της ζωής/ να διαπερνά από μέσα του,/ υποκύπτει στην ανυπαρξία"”.
Από το ποίημα "Το θέλημα της ζωής"
του τυνήσιου ποιητή Αμπού Αλκάσιμ Σάμπι
(http:noctoc.blogspot.com)
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
--------------------------------------------------------------------------------
Σχόλια Αναγνωστών
--------------------------------------------------------------------------------
* Όνοματεπώνυμο
Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2009
ΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο Βαγγέλης Θ.Κακατσάκης
e-mail:kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ των Ατόμων με Αναπηρία ή Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες, σήμερα, 3 Δεκεμβρίου. Οχι δεν είναι γιορτή. Μια αφορμή είναι για να ‘ρθει στο προσκήνιο η διεκδίκηση ισότιμης θέσης στην κοινωνία από μια ιδιαίτερη ομάδα συνανθρώπων μας.
ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ή όχι; Γιορτάζουμε εμείς ή οι άλλοι για εμάς; Τελικά είμαστε “καημένα” ή μας βλέπουν οι άλλοι σαν “καημένα”; Σας φαινόμαστε για “καημένα;” Από την ολυμπιονίκη παραολυμπιακών αγώνων Ανθή Καραγιάννη (www.anaplasi-tehab.gr) τα παραπάνω ερωτήματα. Προς όλους εμάς που δεν είμαστε άτομα με αναπηρία. Ή μήπως είμαστε και παραείμαστε;
ΤΗΝ ΠΗΔΗΣΑΜΕ, την κάναμε μ’ ελαφρά πηδηματάκια για να το πούμε αλλιώς, στα στενά των Βρυξελλών; Μπορεί ναι μπορεί και όχι. Σίγουρα πάντως θα μας περιμένουν, μας την έχουν στημένη, στην επόμενη γωνία. Εξάλλου φοβού τους Φράγκους, όταν σου δίνουν δανεικά.
ΕΙΣΤΕ ΟΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ άγιοί μας. Κερί θ’ ανάβουμε στ’ όνομά σας Χοακίμ Αλμούνια, Ζαν Κλοντ Γιούνγκερ και Ζαν Κλοντ Τρισέ από τούδε και στο εξής. Η αγία σας τριάς διαφυλάττοι πάντας ημάς. Καληνύχτα μας κι όνειρα γλυκά.
ΔΥΟ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ κολλητά τη μια με την άλλη μου έστειλε μέσω κινητού όπως πάντα πρωί πρωί της περασμένης Δευτέρας, σχετικά με την εκλογή του Αντώνη Σαμαρά στη θέση του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας ο μαντιναδολόγος της στήλης Ηλίας Σταματάκης. Η πρώτη: Αντώνη βγάλαν αρχηγό οι νεοδημοκράτες/ κι από χαρά χορεύουνε μερόνυχτα στις στράτες. Η δεύτερη: Στην Καλαμάτα χαίρονται και η ΝουΔΟΥ γιορτάζει/ η Ντόρα μας χαμογελά κάνει πως δεν την νοιάζει.
ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ για τη δεύτερη μαντινάδα. Για την πρώτη όμως μια... παρατηρησούλα είναι απαραίτητη: Δεν χορεύουνε όλοι οι νεοδημοκράτες, Ηλία! Εγώ ξέρω κάποιους που κοιμούνται ακόμα μπούμπουρα.
ΑΛΛΟΙ ΠΑΠΑΔΕΣ ήρθανε κι άλλα χαρτιά βαστούνε και άλλους διάκους βάνουνε για να τους διακονούνε. Καλή η μαντινάδα σε μια πρώτη ανάγνωση επί τη εκλογή του Αντώνη Σαμαρά στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, πλην όμως δεν πρόκειται για τον ερχομό άλλων παπάδων αλλά για τον ερχομό άλλου μητροπολίτη. Σωστά;
ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ που εξακολουθούν να κυβερνούν την Ελλάδα, είναι οι εξής δύο: η των Παπανδρέου. Απ’ τις τρεις στις δύο κι απ’ τις δύο στη μία. Μέχρι νεωτέρας.
ΟΙ ΧΘΕΣΙΝΟΙ στίχοι με τους οποίους έκλεισα τη στήλη χθες είναι από το τραγούδι του Παντελή Θαλασσινού “Δόξα Δεκέμβρη μήνα” (στίχοι Ηλία Κατσούλη). Ουδεμία ευθύνη έχει για την παράλειψη ο ιός του κομπιούτερ, ο επονομαζόμενος παλαιότερα δαίμονας του τυπογραφείου. Ε, όχι και να του φορτώσω την αφηρημάδα μου.
Ο ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ γάλλος ζωγράφος Ντελακρουά (έργο του και ο ονομαστός πίνακας “Η καταστροφή της Χίου”) είχε μυηθεί στην τέχνη του χρωστήρα από τον Γκερέν. Ο Ντελακρουά δεν έχανε ευκαιρία να εκφράζει τον θαυμασμό του για τους πίνακες του δασκάλου του και τους χαρακτήριζε τον ένα πιο αριστούργημα από τον άλλο. Κάποτε, λοιπόν, που εξεφράσθη έτσι ο Γκερέν του είπε: “Φίλε μου, δεν έχω μεγάλη ιδέα για τα έργα μου εκτός από ένα που είναι πραγματικά σπουδαίο. Κι αυτό είσαι εσύ.”.
“... Εσύ περιγελάς την σοφία μας,/ την αγωνία μας, τις αϋπνίες μας,/ τολμάς κι ονειρεύεσαι/ χωρίς να μας ρωτήσεις,/ επιμένεις ν’ αφουγκράζεσαι/ την ανάσα τ’ ουρανού,/ να χτίζεις στην άμμο παλάτια,/ να πιλαλάς στα ξέφωτα,/ να συνομιλείς με ξωτικά/ σε σκοτεινές σπηλιές,/ να κρατάς από το χέρι την Πεντάμορφη./ Εσύ! Ενα παιδί!/ Πλάσμα αχάριστο, περιθωριακό./ Εσύ! Ενα παιδί/ με ειδικές ανάγκες!”.
Από το ποίημα “Το παράπονο του παιδοτρίβη” του Γιάννη Καφούση
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
e-mail:kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ των Ατόμων με Αναπηρία ή Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες, σήμερα, 3 Δεκεμβρίου. Οχι δεν είναι γιορτή. Μια αφορμή είναι για να ‘ρθει στο προσκήνιο η διεκδίκηση ισότιμης θέσης στην κοινωνία από μια ιδιαίτερη ομάδα συνανθρώπων μας.
ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ή όχι; Γιορτάζουμε εμείς ή οι άλλοι για εμάς; Τελικά είμαστε “καημένα” ή μας βλέπουν οι άλλοι σαν “καημένα”; Σας φαινόμαστε για “καημένα;” Από την ολυμπιονίκη παραολυμπιακών αγώνων Ανθή Καραγιάννη (www.anaplasi-tehab.gr) τα παραπάνω ερωτήματα. Προς όλους εμάς που δεν είμαστε άτομα με αναπηρία. Ή μήπως είμαστε και παραείμαστε;
ΤΗΝ ΠΗΔΗΣΑΜΕ, την κάναμε μ’ ελαφρά πηδηματάκια για να το πούμε αλλιώς, στα στενά των Βρυξελλών; Μπορεί ναι μπορεί και όχι. Σίγουρα πάντως θα μας περιμένουν, μας την έχουν στημένη, στην επόμενη γωνία. Εξάλλου φοβού τους Φράγκους, όταν σου δίνουν δανεικά.
ΕΙΣΤΕ ΟΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ άγιοί μας. Κερί θ’ ανάβουμε στ’ όνομά σας Χοακίμ Αλμούνια, Ζαν Κλοντ Γιούνγκερ και Ζαν Κλοντ Τρισέ από τούδε και στο εξής. Η αγία σας τριάς διαφυλάττοι πάντας ημάς. Καληνύχτα μας κι όνειρα γλυκά.
ΔΥΟ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ κολλητά τη μια με την άλλη μου έστειλε μέσω κινητού όπως πάντα πρωί πρωί της περασμένης Δευτέρας, σχετικά με την εκλογή του Αντώνη Σαμαρά στη θέση του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας ο μαντιναδολόγος της στήλης Ηλίας Σταματάκης. Η πρώτη: Αντώνη βγάλαν αρχηγό οι νεοδημοκράτες/ κι από χαρά χορεύουνε μερόνυχτα στις στράτες. Η δεύτερη: Στην Καλαμάτα χαίρονται και η ΝουΔΟΥ γιορτάζει/ η Ντόρα μας χαμογελά κάνει πως δεν την νοιάζει.
ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ για τη δεύτερη μαντινάδα. Για την πρώτη όμως μια... παρατηρησούλα είναι απαραίτητη: Δεν χορεύουνε όλοι οι νεοδημοκράτες, Ηλία! Εγώ ξέρω κάποιους που κοιμούνται ακόμα μπούμπουρα.
ΑΛΛΟΙ ΠΑΠΑΔΕΣ ήρθανε κι άλλα χαρτιά βαστούνε και άλλους διάκους βάνουνε για να τους διακονούνε. Καλή η μαντινάδα σε μια πρώτη ανάγνωση επί τη εκλογή του Αντώνη Σαμαρά στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, πλην όμως δεν πρόκειται για τον ερχομό άλλων παπάδων αλλά για τον ερχομό άλλου μητροπολίτη. Σωστά;
ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ που εξακολουθούν να κυβερνούν την Ελλάδα, είναι οι εξής δύο: η των Παπανδρέου. Απ’ τις τρεις στις δύο κι απ’ τις δύο στη μία. Μέχρι νεωτέρας.
ΟΙ ΧΘΕΣΙΝΟΙ στίχοι με τους οποίους έκλεισα τη στήλη χθες είναι από το τραγούδι του Παντελή Θαλασσινού “Δόξα Δεκέμβρη μήνα” (στίχοι Ηλία Κατσούλη). Ουδεμία ευθύνη έχει για την παράλειψη ο ιός του κομπιούτερ, ο επονομαζόμενος παλαιότερα δαίμονας του τυπογραφείου. Ε, όχι και να του φορτώσω την αφηρημάδα μου.
Ο ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ γάλλος ζωγράφος Ντελακρουά (έργο του και ο ονομαστός πίνακας “Η καταστροφή της Χίου”) είχε μυηθεί στην τέχνη του χρωστήρα από τον Γκερέν. Ο Ντελακρουά δεν έχανε ευκαιρία να εκφράζει τον θαυμασμό του για τους πίνακες του δασκάλου του και τους χαρακτήριζε τον ένα πιο αριστούργημα από τον άλλο. Κάποτε, λοιπόν, που εξεφράσθη έτσι ο Γκερέν του είπε: “Φίλε μου, δεν έχω μεγάλη ιδέα για τα έργα μου εκτός από ένα που είναι πραγματικά σπουδαίο. Κι αυτό είσαι εσύ.”.
“... Εσύ περιγελάς την σοφία μας,/ την αγωνία μας, τις αϋπνίες μας,/ τολμάς κι ονειρεύεσαι/ χωρίς να μας ρωτήσεις,/ επιμένεις ν’ αφουγκράζεσαι/ την ανάσα τ’ ουρανού,/ να χτίζεις στην άμμο παλάτια,/ να πιλαλάς στα ξέφωτα,/ να συνομιλείς με ξωτικά/ σε σκοτεινές σπηλιές,/ να κρατάς από το χέρι την Πεντάμορφη./ Εσύ! Ενα παιδί!/ Πλάσμα αχάριστο, περιθωριακό./ Εσύ! Ενα παιδί/ με ειδικές ανάγκες!”.
Από το ποίημα “Το παράπονο του παιδοτρίβη” του Γιάννη Καφούση
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου 2009
Eυθύβολα και μη...
Γράφει ο
NΕΚΤΑΡΙΟΣ ΕΥ.
KΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: nek@haniotika-nea.gr
Σύγχρονα προβατάκια
Ναι, είμαι απ' αυτούς που κατακρίνουν τα σήριαλ του Παπακαλιάτη αλλά... "θα κάτσω να τα δω, άμα λάχει και... αν δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω"! Τη δικαιολογία αυτή όπως και πάμπολλες επί παντός επιστητού έχω πανέτοιμη στο στόμα να εκστομίσω για να δικαιολογηθώ για την όποια επιλογή μου...
...Κι άλλη μια επιπλέον ψευδαίσθηση στην ζωή μου ζω δηλαδή, γιατί νομίζω ότι όντως δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω! Π.χ. να παίξω με την κόρη μου, να περάσω λίγη περισσότερη ώρα μαζί της, παρακαταθήκη στις αναμνήσεις μου!
Η ζωή μας γεμάτη από τέτοιου είδους ψευδαισθήσεις που από παντού μάς περικυκλώνουν, δε μας αφήνουν να σκεφτούμε, να μιλήσουμε να νοιαστούμε, να κοιτάξουμε κατάματα και κατάβαθα εμάς και τους άλλους...
...Ναι, ξέρω ότι πολλές φορές γίνομαι "ολίγον τι" υπερβολικός και υπερβολικά τα γράφω αλλά
-πιστέψτε με- είναι μόνον κάποια από όσα μπορώ να αντιληφθώ!
Δεν κάνω λοιπόν τίποτα παραπάνω από το να προσπαθώ να κατανοήσω την τρελή αυτή σημερινή εποχή που ζούμε!
Και προσπαθώ -όπως μπορώ- να ελέγχω ό,τι κι αν λέγεται, ό,τιδήποτε κι αν "παίζεται" από τα ΜΜΕ, να μην αποδέχομαι τα όσα μας πασάρονται με το κιλό, συμφωνώντας έτσι -απόλυτα με κάποιον φίλο μου που πρόσφατα μου έλεγε ότι “πλέον ο κόσμος λειτουργεί άκριτα ως... πρόβατον, και ποσώς τον ενδιαφέρει να διασταυρώσει μια πληροφορία αλλά αντιθέτως άμεσα γίνεται φορέας αυτής έστω κι αν στην αρχή -όταν την πρωτακούει- μοιάζει υπερβολή και ψεύτικη-"κάλπικη"!
Ως φορείς πρόκειται να την αναπαραγάγουν και να την διανθίσουν υπό το δικό τους πρίσμα και να την "μεταφέρουν" με κουτσομπολίστικη διάθεση!
Και μάλιστα στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν κάνουν τίποτα λιγότερο από αυτό που έχουν μπολιαστεί να κάνουν ως σύγχρονοι άνθρωποι μέσα στην παγκοσμιοποιημένη κοινότητα που ζουν”!
Τα παράλογα και οι παραλογισμοί λοιπόν σε όλο τους το μεγαλείο, σε όλους τους τομείς της ζωής που τρέχει και δεν σταματά πουθενά αλλά καταπίνει τους πάντες και τα πάντα στο πέρασμά της!
Αλήθειες και ψέματα που συγχέονται και συγχύζουν όλους εμάς που αφημένοι στην όποια δική μας πραγματικότητα ή φαντασίωση, επιβιώνουμε στη σύγχρονη ζωή μας!
>> τυπώστε αυτό
NΕΚΤΑΡΙΟΣ ΕΥ.
KΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: nek@haniotika-nea.gr
Σύγχρονα προβατάκια
Ναι, είμαι απ' αυτούς που κατακρίνουν τα σήριαλ του Παπακαλιάτη αλλά... "θα κάτσω να τα δω, άμα λάχει και... αν δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω"! Τη δικαιολογία αυτή όπως και πάμπολλες επί παντός επιστητού έχω πανέτοιμη στο στόμα να εκστομίσω για να δικαιολογηθώ για την όποια επιλογή μου...
...Κι άλλη μια επιπλέον ψευδαίσθηση στην ζωή μου ζω δηλαδή, γιατί νομίζω ότι όντως δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω! Π.χ. να παίξω με την κόρη μου, να περάσω λίγη περισσότερη ώρα μαζί της, παρακαταθήκη στις αναμνήσεις μου!
Η ζωή μας γεμάτη από τέτοιου είδους ψευδαισθήσεις που από παντού μάς περικυκλώνουν, δε μας αφήνουν να σκεφτούμε, να μιλήσουμε να νοιαστούμε, να κοιτάξουμε κατάματα και κατάβαθα εμάς και τους άλλους...
...Ναι, ξέρω ότι πολλές φορές γίνομαι "ολίγον τι" υπερβολικός και υπερβολικά τα γράφω αλλά
-πιστέψτε με- είναι μόνον κάποια από όσα μπορώ να αντιληφθώ!
Δεν κάνω λοιπόν τίποτα παραπάνω από το να προσπαθώ να κατανοήσω την τρελή αυτή σημερινή εποχή που ζούμε!
Και προσπαθώ -όπως μπορώ- να ελέγχω ό,τι κι αν λέγεται, ό,τιδήποτε κι αν "παίζεται" από τα ΜΜΕ, να μην αποδέχομαι τα όσα μας πασάρονται με το κιλό, συμφωνώντας έτσι -απόλυτα με κάποιον φίλο μου που πρόσφατα μου έλεγε ότι “πλέον ο κόσμος λειτουργεί άκριτα ως... πρόβατον, και ποσώς τον ενδιαφέρει να διασταυρώσει μια πληροφορία αλλά αντιθέτως άμεσα γίνεται φορέας αυτής έστω κι αν στην αρχή -όταν την πρωτακούει- μοιάζει υπερβολή και ψεύτικη-"κάλπικη"!
Ως φορείς πρόκειται να την αναπαραγάγουν και να την διανθίσουν υπό το δικό τους πρίσμα και να την "μεταφέρουν" με κουτσομπολίστικη διάθεση!
Και μάλιστα στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν κάνουν τίποτα λιγότερο από αυτό που έχουν μπολιαστεί να κάνουν ως σύγχρονοι άνθρωποι μέσα στην παγκοσμιοποιημένη κοινότητα που ζουν”!
Τα παράλογα και οι παραλογισμοί λοιπόν σε όλο τους το μεγαλείο, σε όλους τους τομείς της ζωής που τρέχει και δεν σταματά πουθενά αλλά καταπίνει τους πάντες και τα πάντα στο πέρασμά της!
Αλήθειες και ψέματα που συγχέονται και συγχύζουν όλους εμάς που αφημένοι στην όποια δική μας πραγματικότητα ή φαντασίωση, επιβιώνουμε στη σύγχρονη ζωή μας!
>> τυπώστε αυτό
Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2009
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο:
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΚΑΤ’ ΑΡΧΗΝ κι αμέσως μετά το καθημερινό από καρδιάς καλημέρα, καλό μήνα! Πρώτη Δεκεμβρίου σήμερα, μην ξεχνιόμαστε. Δεκέμβρης και χειμώνιασε θα ‘ρθει και καλοκαίρι/ μαζί θα το προσμένουμε πιασμένοι χέρι χέρι, λοιπόν. “Νοέμβρης και χειμώνιασε” έγραφε στη μαντινάδα που εδώ και 15 μέρες μου έστειλε ο μαντιναδολόγος της στήλης Ηλίας Σταματάκης. Γιατί να μου ξωμείνει σκέφτηκα, κι άλλαξα για τις ανάγκες του πράγματος το όνομα του μήνα. Δεν κολλάει μόνο όπου θέlει ο πιθαράς τ’ αυτί στο πιθάρι, βάζει και το πιθάρι όπου τον βολεύει.
ΠΡΩΤΗ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ κι επιστροφή στην ημέρα εκείνη. Στην 1η Δεκεμβρίου 1913. Στην ημέρα που ο πραγματοποιός της ελπίδας, ο Μέγας Βενιζέλος και οι γέροντες της Κρήτης, ανάμεσά τους ο Χατζημιχάλης Γιάνναρης και ο Αναγνώστης Μάντακας ζούσαν σε στάση προσοχής μαζί με όλο το συρρεύσαν πλήθος την ημέρα της Κρήτης. Την ενσωμάτωσή της στον εθνικό κορμό. Σαν υπόμνηση διαρκούς χρέους.
ΠΡΩΤΗ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ και ο μακρύς χειμώνας της Νέας Δημοκρατίας μόλις ξεκίνησε. Τέρμα τα εύκολα της διαδικασίας. Τα δύσκολα της ουσίας μόλις άρχισαν. Και καλά έχει όλη την καλή διάθεση να σβήσει ο νέος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, όλα όσα ειπώθηκαν κατά την πορεία για την εκλογή. Τα που θα ειπωθούν, όμως, σβήνονται;
ΠΡΩΤΗ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ και ο επί των Οικονομικών (των όποιων οικονομικών μας χαλιών τέλος πάντων) Υπουργός μας επαιτεί λίγο χρόνο και λίγη κατανόηση με τον προϋπολογισμό υπό μάλης, στις αυλές των Βρυξελλών. Πόσο εύκολες είναι αλήθεια οι θύρες “όταν η χρεία τες κουρταλεί”; Βαριά πεπόνια το παίζουν οι Φράγκοι.
ΝΤΕΡΜΠΥ, ΠΟΙΟ ντέρμπυ; Οχι δεν μιλώ για την άνετη επικράτηση του Αντώνη Σαμαρά επί της Ντόρας Μπακογιάννη. Στις νίκες του Ολυμπιακού επί του αιωνίου του αντίπαλου, του Παναθηναϊκού αναφέρομαι. Παραμάσκαλα πήραν οι γαύροι τους βάζελους την Κυριακή. Και στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ.
ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΓΕΝΙΚΟΙ γραμματείς, ζητούνται γενικοί γραμματείς, ζητούνται γενικοί γραμματείς, ζητούνται γενικοί γραμματείς... Υποβάλλονται υποψηφιότητες ηλεκτρονικά, υποβάλλονται υποψηφιότητες ηλεκτρονικά, υποβάλλονται υποψηφιότητες ηλεκτρονικά, υποβάλλονται υποψηφιότητες ηλεκτρονικά... Καλά κρασιά!
ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΟΥ Τυπου, μεθεορτίως, χρόνια σου πολλά, Ανδρέα Κουφουδάκη! Δεν ξεχνώ ποτέ ότι εσύ είσαι ο νονός (με την καλή έννοια) της στήλης. Δεν γράφεις, κάτι “στα πεταχτά” να κλείσουμε μια τρύπα; μου είπες, όντας αρχισυντάκτης της εφημερίδας τότε Ιούνιος του 2004 ήταν. Το θυμάσαι;
ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΕΝΑΣ Κινέζος ευγενής κάλεσε σε τιμητικό δείπνο τον φιλόσοφο Λιου Τι, ο οποίος ήταν πάντα πολύ λιτά ντυμένος με την προϋπόθεση να ντυθεί κάπως αξιοπρεπέστερα, όπως θα άρμοζε στο αρχοντικό που θα έμπαινε. Πραγματικά ο Λιου Τί φόρεσε ένα θαυμάσιο ένδυμα από χρυσοποίκιλτο χρυσάφι και πήγε στο τιμητικό δείπνο. Οταν όμως τον σέρβιραν οι υπηρέτες πήρε το πιάτο και αναποδογύρισε όλο το φαγητό επάνω του. Ο οικοδεσπότης έμεινε με ανοιχτό το στόμα, και ο φιλόσοφος του είπε: “Γιατί απορείς; Το φαγητό έπρεπε να το φάει η φορεσιά μου. Αυτήν κάλεσες κι όχι εμένα”.
“Στολίζω δέντρο με τα χιόνια του Χριστού/ τραπέζι στρώνω με τα δώρα του χειμώνα/ εσύ το φως ενός ορίζοντα κλειστού/ που το φορώ του ταξιδιού μου αρραβώνα. / Ανάβω φώτα και λαμπιόνια ζωηρά/ και μες τη φλόγα της γιορτής κεράκι λιώνω/ φωτογραφίζω αναμνήσεις στη σειρά/ να σε θυμάμαι όσο λείπω ένα χρόνο”.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΚΑΤ’ ΑΡΧΗΝ κι αμέσως μετά το καθημερινό από καρδιάς καλημέρα, καλό μήνα! Πρώτη Δεκεμβρίου σήμερα, μην ξεχνιόμαστε. Δεκέμβρης και χειμώνιασε θα ‘ρθει και καλοκαίρι/ μαζί θα το προσμένουμε πιασμένοι χέρι χέρι, λοιπόν. “Νοέμβρης και χειμώνιασε” έγραφε στη μαντινάδα που εδώ και 15 μέρες μου έστειλε ο μαντιναδολόγος της στήλης Ηλίας Σταματάκης. Γιατί να μου ξωμείνει σκέφτηκα, κι άλλαξα για τις ανάγκες του πράγματος το όνομα του μήνα. Δεν κολλάει μόνο όπου θέlει ο πιθαράς τ’ αυτί στο πιθάρι, βάζει και το πιθάρι όπου τον βολεύει.
ΠΡΩΤΗ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ κι επιστροφή στην ημέρα εκείνη. Στην 1η Δεκεμβρίου 1913. Στην ημέρα που ο πραγματοποιός της ελπίδας, ο Μέγας Βενιζέλος και οι γέροντες της Κρήτης, ανάμεσά τους ο Χατζημιχάλης Γιάνναρης και ο Αναγνώστης Μάντακας ζούσαν σε στάση προσοχής μαζί με όλο το συρρεύσαν πλήθος την ημέρα της Κρήτης. Την ενσωμάτωσή της στον εθνικό κορμό. Σαν υπόμνηση διαρκούς χρέους.
ΠΡΩΤΗ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ και ο μακρύς χειμώνας της Νέας Δημοκρατίας μόλις ξεκίνησε. Τέρμα τα εύκολα της διαδικασίας. Τα δύσκολα της ουσίας μόλις άρχισαν. Και καλά έχει όλη την καλή διάθεση να σβήσει ο νέος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, όλα όσα ειπώθηκαν κατά την πορεία για την εκλογή. Τα που θα ειπωθούν, όμως, σβήνονται;
ΠΡΩΤΗ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ και ο επί των Οικονομικών (των όποιων οικονομικών μας χαλιών τέλος πάντων) Υπουργός μας επαιτεί λίγο χρόνο και λίγη κατανόηση με τον προϋπολογισμό υπό μάλης, στις αυλές των Βρυξελλών. Πόσο εύκολες είναι αλήθεια οι θύρες “όταν η χρεία τες κουρταλεί”; Βαριά πεπόνια το παίζουν οι Φράγκοι.
ΝΤΕΡΜΠΥ, ΠΟΙΟ ντέρμπυ; Οχι δεν μιλώ για την άνετη επικράτηση του Αντώνη Σαμαρά επί της Ντόρας Μπακογιάννη. Στις νίκες του Ολυμπιακού επί του αιωνίου του αντίπαλου, του Παναθηναϊκού αναφέρομαι. Παραμάσκαλα πήραν οι γαύροι τους βάζελους την Κυριακή. Και στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ.
ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΓΕΝΙΚΟΙ γραμματείς, ζητούνται γενικοί γραμματείς, ζητούνται γενικοί γραμματείς, ζητούνται γενικοί γραμματείς... Υποβάλλονται υποψηφιότητες ηλεκτρονικά, υποβάλλονται υποψηφιότητες ηλεκτρονικά, υποβάλλονται υποψηφιότητες ηλεκτρονικά, υποβάλλονται υποψηφιότητες ηλεκτρονικά... Καλά κρασιά!
ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΟΥ Τυπου, μεθεορτίως, χρόνια σου πολλά, Ανδρέα Κουφουδάκη! Δεν ξεχνώ ποτέ ότι εσύ είσαι ο νονός (με την καλή έννοια) της στήλης. Δεν γράφεις, κάτι “στα πεταχτά” να κλείσουμε μια τρύπα; μου είπες, όντας αρχισυντάκτης της εφημερίδας τότε Ιούνιος του 2004 ήταν. Το θυμάσαι;
ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΕΝΑΣ Κινέζος ευγενής κάλεσε σε τιμητικό δείπνο τον φιλόσοφο Λιου Τι, ο οποίος ήταν πάντα πολύ λιτά ντυμένος με την προϋπόθεση να ντυθεί κάπως αξιοπρεπέστερα, όπως θα άρμοζε στο αρχοντικό που θα έμπαινε. Πραγματικά ο Λιου Τί φόρεσε ένα θαυμάσιο ένδυμα από χρυσοποίκιλτο χρυσάφι και πήγε στο τιμητικό δείπνο. Οταν όμως τον σέρβιραν οι υπηρέτες πήρε το πιάτο και αναποδογύρισε όλο το φαγητό επάνω του. Ο οικοδεσπότης έμεινε με ανοιχτό το στόμα, και ο φιλόσοφος του είπε: “Γιατί απορείς; Το φαγητό έπρεπε να το φάει η φορεσιά μου. Αυτήν κάλεσες κι όχι εμένα”.
“Στολίζω δέντρο με τα χιόνια του Χριστού/ τραπέζι στρώνω με τα δώρα του χειμώνα/ εσύ το φως ενός ορίζοντα κλειστού/ που το φορώ του ταξιδιού μου αρραβώνα. / Ανάβω φώτα και λαμπιόνια ζωηρά/ και μες τη φλόγα της γιορτής κεράκι λιώνω/ φωτογραφίζω αναμνήσεις στη σειρά/ να σε θυμάμαι όσο λείπω ένα χρόνο”.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2009
ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ
Γράφει ο: ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Ένας ακόμα κρίκος
Ένας ακόμα κρίκος στην αλυσίδα των επιτυχιών της χρυσής "αεράκειας" περιόδου που διανύει το ΔΗ.ΠΕ.Θ.Ε.Κ.! Η πρώτη σκέψη που έκανα αμέσως μετά την παράσταση "Ο Επιθεωρητής έρχεται", την Παρασκευή 28 Νοεμβρίου, κι ενώ το θεατρόφιλο κοινό του τόπου μας, που είχε κατακλύσει την αίθουσα του Βενιζέλειου Ωδείου, αντάμοιβε μ' ένα πυκνό δάσος χειροκροτημάτων τους, επί σκηνής, συντελεστές της. Όλους μαζί κι έναν έναν χωριστά. Τον σκηνοθέτη Μανούσο Μανουσάκη, που έβαλε για δεύτερη φορά την πολλά βαρύνουσα υπογραφή του σε μια δουλειά του θεάτρου μας, δίνοντας, ας μου επιτραπεί η έκφραση και πάλι, ρέστα. Την σκηνογράφο Βάλια Μαργαρίτη που για πολλοστή φορά ανάλωσε δωρεάν το πλούσιο ταλέντο της και το ατέλειωτο μεράκι της. Τους υπεύθυνους για τη μουσική "ενδυμασία" και την επιμέλεια των φωτισμών, Μανώλη Μανουσάκη και Παντελή Πετράκη αντίστοιχα. Και βέβαια τους ηθοποιούς. Την Σοφία Χαλαζία, τον Αλέξανδρο Σταυράκη, τον Δημήτρη Τσιλιφώνη, την Αγάπη Μανουρά, την Στέλλα Ερμή, τον Βλάση Πασιούδη, και τον Δημήτρη Αγορά. Τους ανθρώπους που με τη φωνή και τις κινήσεις τους ζωντάνεψαν επί δύο ώρες τους ήρωες του Τζον Πρίσλεϋ, εκπέμποντας φως, διδάσκοντας ήθος, παραδίδοντας μαθήματα ευθύνης, παιδαγωγώντας μας. Τι καλά να συνεχίσει να φυσά πάντα στο ΔΗΠΕΘΕΚ, που αποτελεί ένα εκ των ορισμών του κρητικού εμείς, ο αέρας του Αεράκη, η συνακόλουθη ευχή μου!
Μια μεγαλοαστική οικογένεια στην επαρχιακή Αγγλία. Η οικογένεια Μπέρλινγκ. Πατέρας αυθεντικός Άγγλος βιομήχανος, στυγνός πολυτοκράτης, κλασικός εργοδότης με πλήρη συνείδηση της ταξικής του αποστολής. Κοσμοπολίτης, φιλόδοξος και άνθρωπος του συμφέροντος και του βρετανικού κατεστημένου. Η σύζυγος του Σύμπιλ, μία ήπιων τόνων Αγγλίδα σύζυγος αστικής οικογένειας, των σαλονιών, των συλλόγων εποχής, των "φιλανθρωπικών" συγκεντρώσεων. Η κόρη τους Σήλα, μια γλυκήτατη νεαρή Αγγλίδα, κακομαθημένη μάλλον αλλά όχι φθαρμένη, με ψηλό δείκτη κοινωνικών αντανακλαστικών και ευαισθησιών, διατηρεί ανέπαφη την αγνότητά της και τον ανθρωπισμό της πνιγμένη στο βαρύ αστικό περιβάλλον. Ο αδελφός της Έρικ, ένα κλασικό πλουσιόπαιδο, ρεμάλι του στυλ "τα έχω όλα και κάνω ό,τι γουστάρω", με εμφανείς τάσεις ακλοολισμού και ο αρραβωνιαστικός της Σήλα, Ο Τζέραλντ Κροφτ, γνήσιο τέκνο και αυτός μεγαλοαστικής οικογένειας. Καταλύτης στη ζωή τους και στις απόψεις τους, ένας Αστυνομικός Επιθεωρητής, ο οποίος εισβάλλει στην κυριολεξία στην "ευτυχισμένη" τους θαλπωρή ένα απόγευμα αναγγέλλοντάς τους την αυτοκτονία μιας νεαρής κοπέλας με την οποία θα αποδειχτεί με τραγικό τρόπο η άμεση σχέση όλων με το πρόσωπο της και τη ζωή της, όπως επίσης και το τραγικό της τέλος. Ένας επιθεωρητής, λοιπόν, που ανατρέπει το σύμπαν στη ζωή τους, ανασταίνει τις καλά κρυμμένες ενοχές της οικογένειας και αναδεικνύοντας με μοναδικό τρόπο την κοινωνική ταξική ενοχή πάνω από την προσωπική, διαλύει τον ήδη σάπιο κοινωνικό ιστό τους. Το τέλος του έργου δοσμένο με μοναδική μαεστρία, απρόοπτο, ανατρεπτικό, ανατρέπει τη ροή του λογικού χρόνου και αναδεικνύει το πρόσωπο του Επιθεωρητή έξω και πάνω από τον χωροχρόνο, σε ρόλο μόνιμου κοινωνικού κριτή.
(Από το πρόγραμμα)
Η ευθύνη μας
"Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ μοναχός μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δεν σωθεί εγώ θα φταίω." Η ευθύνη κατά τον Νίκο Καζαντζάκη, έτσι όπως την ορίζει σ' ένα από τα ταξιδιωτικά του βιβλία, στο "Αγγλία" νομίζω. Έφερα στο μυαλό μου πολλές φορές τούτη την καζαντζάκεια φράση παρακολουθώντας το έργο "Ο επιθεωρητής έρχεται". Και γιατί ο κινών τα νήματα του Κρητικού θεατρικού μας εμείς, ο Μιχάλης ο Αεράκης, εκτός του ότι λατρεύει τον Καζαντζάκη, είναι και άνθρωπος ευθύνης. (Θα μπορώ να μιλήσω για επιτυχία μόνο ύστερα απ' την τελευταία παράσταση, μου είπε). Μaα και προπάντων γιατί το μήνυμα που εξέπεμπε μέσα από το έργο του αυτό (ειρήσθω εν παρόδω ότι γράφτηκε το 1945 και διαδραματίζεται το 1912) ο συγγραφέας, ο Τζον Πρίσλεϋ, είναι κύρια εκτός από ένα δυνατό χαστούκι στην κοινωνική αδικία, και μια φωναχτή δημόσια καταγγελία της υποκριτικής ευωχίας, ένα εξειδικευμένο μήνυμα ευθύνης. "Ο άνθρωπος δεν πρέπει και δεν μπορεί να ζει μονάχα για τον εαυτό του. Η κοινωνία έχει τη δυνατότητα να γίνει καλύτερη. Η ανθρώπινη φύση μπορεί ν' αλλάξει. Η τελειότητα δεν είναι ακατόρθωτη", τα λεγόμενά του. Κι ακόμα: "Όταν υποφέρει ένας, υποφέρουμε όλοι μας... ανηκουμε ο ένας στον άλλο, έιμαστε υπεύθυνοι ακόμα και για το παραμικρό για την ανθωπότητα ολάκερη". Επίκαιρος όσο ποτέ ο και γεμάτος χιούμορ, σοφά σαρκαστικός πρισλεϋκός λόγος, (σε μετάφραση Ζωής Ρηγοπούλου) θα συμφωνείτε. Μέγα ζητούμενο και του παρόντος, μα και του μέλλοντος, η γεώργηση της ανθρώπινης συνείδησης...
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Ένας ακόμα κρίκος
Ένας ακόμα κρίκος στην αλυσίδα των επιτυχιών της χρυσής "αεράκειας" περιόδου που διανύει το ΔΗ.ΠΕ.Θ.Ε.Κ.! Η πρώτη σκέψη που έκανα αμέσως μετά την παράσταση "Ο Επιθεωρητής έρχεται", την Παρασκευή 28 Νοεμβρίου, κι ενώ το θεατρόφιλο κοινό του τόπου μας, που είχε κατακλύσει την αίθουσα του Βενιζέλειου Ωδείου, αντάμοιβε μ' ένα πυκνό δάσος χειροκροτημάτων τους, επί σκηνής, συντελεστές της. Όλους μαζί κι έναν έναν χωριστά. Τον σκηνοθέτη Μανούσο Μανουσάκη, που έβαλε για δεύτερη φορά την πολλά βαρύνουσα υπογραφή του σε μια δουλειά του θεάτρου μας, δίνοντας, ας μου επιτραπεί η έκφραση και πάλι, ρέστα. Την σκηνογράφο Βάλια Μαργαρίτη που για πολλοστή φορά ανάλωσε δωρεάν το πλούσιο ταλέντο της και το ατέλειωτο μεράκι της. Τους υπεύθυνους για τη μουσική "ενδυμασία" και την επιμέλεια των φωτισμών, Μανώλη Μανουσάκη και Παντελή Πετράκη αντίστοιχα. Και βέβαια τους ηθοποιούς. Την Σοφία Χαλαζία, τον Αλέξανδρο Σταυράκη, τον Δημήτρη Τσιλιφώνη, την Αγάπη Μανουρά, την Στέλλα Ερμή, τον Βλάση Πασιούδη, και τον Δημήτρη Αγορά. Τους ανθρώπους που με τη φωνή και τις κινήσεις τους ζωντάνεψαν επί δύο ώρες τους ήρωες του Τζον Πρίσλεϋ, εκπέμποντας φως, διδάσκοντας ήθος, παραδίδοντας μαθήματα ευθύνης, παιδαγωγώντας μας. Τι καλά να συνεχίσει να φυσά πάντα στο ΔΗΠΕΘΕΚ, που αποτελεί ένα εκ των ορισμών του κρητικού εμείς, ο αέρας του Αεράκη, η συνακόλουθη ευχή μου!
Μια μεγαλοαστική οικογένεια στην επαρχιακή Αγγλία. Η οικογένεια Μπέρλινγκ. Πατέρας αυθεντικός Άγγλος βιομήχανος, στυγνός πολυτοκράτης, κλασικός εργοδότης με πλήρη συνείδηση της ταξικής του αποστολής. Κοσμοπολίτης, φιλόδοξος και άνθρωπος του συμφέροντος και του βρετανικού κατεστημένου. Η σύζυγος του Σύμπιλ, μία ήπιων τόνων Αγγλίδα σύζυγος αστικής οικογένειας, των σαλονιών, των συλλόγων εποχής, των "φιλανθρωπικών" συγκεντρώσεων. Η κόρη τους Σήλα, μια γλυκήτατη νεαρή Αγγλίδα, κακομαθημένη μάλλον αλλά όχι φθαρμένη, με ψηλό δείκτη κοινωνικών αντανακλαστικών και ευαισθησιών, διατηρεί ανέπαφη την αγνότητά της και τον ανθρωπισμό της πνιγμένη στο βαρύ αστικό περιβάλλον. Ο αδελφός της Έρικ, ένα κλασικό πλουσιόπαιδο, ρεμάλι του στυλ "τα έχω όλα και κάνω ό,τι γουστάρω", με εμφανείς τάσεις ακλοολισμού και ο αρραβωνιαστικός της Σήλα, Ο Τζέραλντ Κροφτ, γνήσιο τέκνο και αυτός μεγαλοαστικής οικογένειας. Καταλύτης στη ζωή τους και στις απόψεις τους, ένας Αστυνομικός Επιθεωρητής, ο οποίος εισβάλλει στην κυριολεξία στην "ευτυχισμένη" τους θαλπωρή ένα απόγευμα αναγγέλλοντάς τους την αυτοκτονία μιας νεαρής κοπέλας με την οποία θα αποδειχτεί με τραγικό τρόπο η άμεση σχέση όλων με το πρόσωπο της και τη ζωή της, όπως επίσης και το τραγικό της τέλος. Ένας επιθεωρητής, λοιπόν, που ανατρέπει το σύμπαν στη ζωή τους, ανασταίνει τις καλά κρυμμένες ενοχές της οικογένειας και αναδεικνύοντας με μοναδικό τρόπο την κοινωνική ταξική ενοχή πάνω από την προσωπική, διαλύει τον ήδη σάπιο κοινωνικό ιστό τους. Το τέλος του έργου δοσμένο με μοναδική μαεστρία, απρόοπτο, ανατρεπτικό, ανατρέπει τη ροή του λογικού χρόνου και αναδεικνύει το πρόσωπο του Επιθεωρητή έξω και πάνω από τον χωροχρόνο, σε ρόλο μόνιμου κοινωνικού κριτή.
(Από το πρόγραμμα)
Η ευθύνη μας
"Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ μοναχός μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δεν σωθεί εγώ θα φταίω." Η ευθύνη κατά τον Νίκο Καζαντζάκη, έτσι όπως την ορίζει σ' ένα από τα ταξιδιωτικά του βιβλία, στο "Αγγλία" νομίζω. Έφερα στο μυαλό μου πολλές φορές τούτη την καζαντζάκεια φράση παρακολουθώντας το έργο "Ο επιθεωρητής έρχεται". Και γιατί ο κινών τα νήματα του Κρητικού θεατρικού μας εμείς, ο Μιχάλης ο Αεράκης, εκτός του ότι λατρεύει τον Καζαντζάκη, είναι και άνθρωπος ευθύνης. (Θα μπορώ να μιλήσω για επιτυχία μόνο ύστερα απ' την τελευταία παράσταση, μου είπε). Μaα και προπάντων γιατί το μήνυμα που εξέπεμπε μέσα από το έργο του αυτό (ειρήσθω εν παρόδω ότι γράφτηκε το 1945 και διαδραματίζεται το 1912) ο συγγραφέας, ο Τζον Πρίσλεϋ, είναι κύρια εκτός από ένα δυνατό χαστούκι στην κοινωνική αδικία, και μια φωναχτή δημόσια καταγγελία της υποκριτικής ευωχίας, ένα εξειδικευμένο μήνυμα ευθύνης. "Ο άνθρωπος δεν πρέπει και δεν μπορεί να ζει μονάχα για τον εαυτό του. Η κοινωνία έχει τη δυνατότητα να γίνει καλύτερη. Η ανθρώπινη φύση μπορεί ν' αλλάξει. Η τελειότητα δεν είναι ακατόρθωτη", τα λεγόμενά του. Κι ακόμα: "Όταν υποφέρει ένας, υποφέρουμε όλοι μας... ανηκουμε ο ένας στον άλλο, έιμαστε υπεύθυνοι ακόμα και για το παραμικρό για την ανθωπότητα ολάκερη". Επίκαιρος όσο ποτέ ο και γεμάτος χιούμορ, σοφά σαρκαστικός πρισλεϋκός λόγος, (σε μετάφραση Ζωής Ρηγοπούλου) θα συμφωνείτε. Μέγα ζητούμενο και του παρόντος, μα και του μέλλοντος, η γεώργηση της ανθρώπινης συνείδησης...
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2009
ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Δένω σε μαντήλι
Στ’ ουρανού το αλώνι
μια σταλιά φεγγάρι
σιγοπερπατά..
Στου χωριού το ρέμα
μοναχό αηδόνι
γλυκοτραγουδά.
Στης καρδιάς τα φύλλα
έχω ξεχασμένα
δυο γλυκά φιλιά.
Η γιαγιά στο σπίτι
ψιλοκουβεντιάζει
με τη μοναξιά.
Δένω στο μαντήλι
τρίλιες και αχτίδες
και τα δυο φιλιά,
στη γιαγιά τα φέρνω
κι απ’ το παραθύρι
φεύγει η μοναξιά!
Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογη της Ευδοκίας Σκορδαλά Κακατσάκη(βραβείο Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς) "Και στη μέση η χαρά"
Στ’ ουρανού το αλώνι
μια σταλιά φεγγάρι
σιγοπερπατά..
Στου χωριού το ρέμα
μοναχό αηδόνι
γλυκοτραγουδά.
Στης καρδιάς τα φύλλα
έχω ξεχασμένα
δυο γλυκά φιλιά.
Η γιαγιά στο σπίτι
ψιλοκουβεντιάζει
με τη μοναξιά.
Δένω στο μαντήλι
τρίλιες και αχτίδες
και τα δυο φιλιά,
στη γιαγιά τα φέρνω
κι απ’ το παραθύρι
φεύγει η μοναξιά!
Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογη της Ευδοκίας Σκορδαλά Κακατσάκη(βραβείο Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς) "Και στη μέση η χαρά"
Σάββατο 28 Νοεμβρίου 2009
ΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
e-mail:kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΠΑΩ Ν' ΑΡΧΙΣΩ να γράφω τη στήλη και κοντοστέκομαι. Από πού ν' αρχίσω και πώς ν' αρχίσω; Τι να πρωτογράψω απ' όλα όσα στριφογυρίζουν στο κεφάλι μου και πώς να το γράψω! Καλά το είπαν οι αρχαίοι Έλληνες ότι η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.
ΝΑ, ΟΜΩΣ, που μόλις έγραψα το αρχαίο ξεμπλόκαρα καθώς ο νους μου πήγε στο των Πυθαγορείων: "Τι παρέβην; Τι δ' έρεξα; Τι μοι δέον ουκ ετελέσθη"! Αλήθεια ως (σαν) κράτος όλα αυτά τα χρόνια απ' την Μεταπολίτευση και μετά, για να μην πω απ' τη δημιουργία του Ελληνικού κράτους και μετά τι παραβήκαμε, τι ερέξαμε, ποια απ' τα δέοντα δεν τελέσαμε; Μακριά την πάεις την βαλίτσα, φίλε, θα μου πείτε.
ΑΠ' ΤΟ ΚΑΚΟ στο χειρότερο, μέρα με τη μέρα, η οικονομία μας (ποια οικονομία μας αλήθεια!), λέει. Χάλια αδιόρθωτα. Τι έπρεπε να είχαμε κάνει, την περίοδο των παχιών αγελάδων και δεν το κάναμε, λοιπόν;
MA ΥΠΗΡΞΕ ποτέ περίοδος παχιών αγελάδων; Κι αν υπήρξε χάρις στα δανεικά υπήρξε. Εκτός από πολύ αέρα κοπανιστό λίγη, πολύ λίγη, ήταν πάντα η υπόλοιπη παραγωγή μας. Ένα το κρατούμενο. Προσθέστε το αυτό στο ότι κάποιοι έτρωγαν με δέκα μασέλες και βγάλτε συμπέρασμα.
ΔΩΣ' ΜΟΥ κι εμένα μπάρμπα, ο ένας. Δώσ' μου κι εμένα, μπάρμπα, ο άλλος. Δώσ' μου κι εμένα, μπάρμα, ο παράλλος. Και δωσ' του και δίνει επιδόματα αλληλεγγύης ο μπάρμπας. Απ' τα δανεικά πάντα.
Αλλες ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣEIΣ δείχνουν μπροστά την Ντόρα Μπακογιάννη κι άλλες δείχνουν μπροστά τον Αντώνη Σαμαρά. Κατά τον παραγγέλλοντα ή την παραγγέλλουσα και το αποτέλεσμα; Ες αύριον, ούτως ή άλλως, τα σπουδαία.
ΘΑ ΒΓΕΙ, αύριο βράδυ καπνός απ' τη Ρηγίλλης; Θα εκλεγεί τελικά αρχηγός στη Νέα Δημοκρατία ή θα πάμε σε δεύτερο γύρο; Πάντως, ο Παναγιώτης Ψωμιάδης ούτε υποχωρεί ούτε αποχωρεί όπως περίμεναν μερικοί μερικοί.
ΙΕ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΓΡΙΠΗΣ, κάνε την εμφάνισή σου και στο δικό μας σχολείο να κλείσει το ρημάδι. Αν σου είναι δύσκολο κάνε τουλάχιστον την εμφάνισή σου στην τάξη μας. Η κεντρική ιδέα για το γράψιμο ενός παιδικού ποιήματος.
ΕΝΔΕΚΑ, ναι ένδεκα βραβεία σε διάφορους πανελλήνιους διαγωνισμούς ποίησης πήρε εφέτος, όπως έμαθα, η και ανώτερη υπάλληλος της ΑΝΕΚ ποιήτρια Μαρία Ζαβιανέλη. Το ενδέκατο (Β' Πανελλήνιο) για το ποίημά της με τίτλο "Αθήνα". Η απονομή θα γίνει στο Πνευματικό Κέντρο Αθηνών. Πάνω απ' όλα ΑΝΕΚαθεν ποιήτρια η φίλη μου η Μαρία. Πάντα άξια!
Ο ΠΑΣΤΕΡ είχε πολύ λίγους φίλους. Οι άνθρωποι με τους οποίους συνδεόταν ήταν χαρακτήρες σαν τον δικό του. Έτσι ποτέ σ' όλη του τη ζωή δεν υπήρξε στις φιλίες του η παραμικρή σκιά. Ούτε εκείνοι ούτε αυτός την πρόδωσαν στο ελάχιστο. Γι' αυτό κάποιος από τους φίλους του έλεγε: "το να γίνει κανείς φίλος του Παστέρ είναι πολύ δύσκολο πράγμα. Αλλά όταν γίνει είναι απείρως πιο δύσκολο να βγει από μια τέτοια φιλία."
“...Κι όμως θρηνώ σαν αντικρίζω την πόλη μου να αιμορραγεί/ πόρνη να είναι στην Μενάνδρου,/ στην Σοφοκλέους να επαιτεί./ Κάποτε ανθίζανε τραγούδια, γιορτή ήτανε κάθε στιγμή/ κάποτε μύριζε αγάπη, τώρα ματώνει η πληγή!/ Πάρε με μες στη θαλπωρή σου, πονάει η οσμή της παγωνιάς!/ Αναζητώ μόνο αλήθεια, διαμάντι να φεγγοβολά...”
Από το ποίημα της Μαρίας Ζαβιανέλη “Αθήνα”.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
e-mail:kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΠΑΩ Ν' ΑΡΧΙΣΩ να γράφω τη στήλη και κοντοστέκομαι. Από πού ν' αρχίσω και πώς ν' αρχίσω; Τι να πρωτογράψω απ' όλα όσα στριφογυρίζουν στο κεφάλι μου και πώς να το γράψω! Καλά το είπαν οι αρχαίοι Έλληνες ότι η αρχή είναι το ήμισυ του παντός.
ΝΑ, ΟΜΩΣ, που μόλις έγραψα το αρχαίο ξεμπλόκαρα καθώς ο νους μου πήγε στο των Πυθαγορείων: "Τι παρέβην; Τι δ' έρεξα; Τι μοι δέον ουκ ετελέσθη"! Αλήθεια ως (σαν) κράτος όλα αυτά τα χρόνια απ' την Μεταπολίτευση και μετά, για να μην πω απ' τη δημιουργία του Ελληνικού κράτους και μετά τι παραβήκαμε, τι ερέξαμε, ποια απ' τα δέοντα δεν τελέσαμε; Μακριά την πάεις την βαλίτσα, φίλε, θα μου πείτε.
ΑΠ' ΤΟ ΚΑΚΟ στο χειρότερο, μέρα με τη μέρα, η οικονομία μας (ποια οικονομία μας αλήθεια!), λέει. Χάλια αδιόρθωτα. Τι έπρεπε να είχαμε κάνει, την περίοδο των παχιών αγελάδων και δεν το κάναμε, λοιπόν;
MA ΥΠΗΡΞΕ ποτέ περίοδος παχιών αγελάδων; Κι αν υπήρξε χάρις στα δανεικά υπήρξε. Εκτός από πολύ αέρα κοπανιστό λίγη, πολύ λίγη, ήταν πάντα η υπόλοιπη παραγωγή μας. Ένα το κρατούμενο. Προσθέστε το αυτό στο ότι κάποιοι έτρωγαν με δέκα μασέλες και βγάλτε συμπέρασμα.
ΔΩΣ' ΜΟΥ κι εμένα μπάρμπα, ο ένας. Δώσ' μου κι εμένα, μπάρμπα, ο άλλος. Δώσ' μου κι εμένα, μπάρμα, ο παράλλος. Και δωσ' του και δίνει επιδόματα αλληλεγγύης ο μπάρμπας. Απ' τα δανεικά πάντα.
Αλλες ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣEIΣ δείχνουν μπροστά την Ντόρα Μπακογιάννη κι άλλες δείχνουν μπροστά τον Αντώνη Σαμαρά. Κατά τον παραγγέλλοντα ή την παραγγέλλουσα και το αποτέλεσμα; Ες αύριον, ούτως ή άλλως, τα σπουδαία.
ΘΑ ΒΓΕΙ, αύριο βράδυ καπνός απ' τη Ρηγίλλης; Θα εκλεγεί τελικά αρχηγός στη Νέα Δημοκρατία ή θα πάμε σε δεύτερο γύρο; Πάντως, ο Παναγιώτης Ψωμιάδης ούτε υποχωρεί ούτε αποχωρεί όπως περίμεναν μερικοί μερικοί.
ΙΕ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΓΡΙΠΗΣ, κάνε την εμφάνισή σου και στο δικό μας σχολείο να κλείσει το ρημάδι. Αν σου είναι δύσκολο κάνε τουλάχιστον την εμφάνισή σου στην τάξη μας. Η κεντρική ιδέα για το γράψιμο ενός παιδικού ποιήματος.
ΕΝΔΕΚΑ, ναι ένδεκα βραβεία σε διάφορους πανελλήνιους διαγωνισμούς ποίησης πήρε εφέτος, όπως έμαθα, η και ανώτερη υπάλληλος της ΑΝΕΚ ποιήτρια Μαρία Ζαβιανέλη. Το ενδέκατο (Β' Πανελλήνιο) για το ποίημά της με τίτλο "Αθήνα". Η απονομή θα γίνει στο Πνευματικό Κέντρο Αθηνών. Πάνω απ' όλα ΑΝΕΚαθεν ποιήτρια η φίλη μου η Μαρία. Πάντα άξια!
Ο ΠΑΣΤΕΡ είχε πολύ λίγους φίλους. Οι άνθρωποι με τους οποίους συνδεόταν ήταν χαρακτήρες σαν τον δικό του. Έτσι ποτέ σ' όλη του τη ζωή δεν υπήρξε στις φιλίες του η παραμικρή σκιά. Ούτε εκείνοι ούτε αυτός την πρόδωσαν στο ελάχιστο. Γι' αυτό κάποιος από τους φίλους του έλεγε: "το να γίνει κανείς φίλος του Παστέρ είναι πολύ δύσκολο πράγμα. Αλλά όταν γίνει είναι απείρως πιο δύσκολο να βγει από μια τέτοια φιλία."
“...Κι όμως θρηνώ σαν αντικρίζω την πόλη μου να αιμορραγεί/ πόρνη να είναι στην Μενάνδρου,/ στην Σοφοκλέους να επαιτεί./ Κάποτε ανθίζανε τραγούδια, γιορτή ήτανε κάθε στιγμή/ κάποτε μύριζε αγάπη, τώρα ματώνει η πληγή!/ Πάρε με μες στη θαλπωρή σου, πονάει η οσμή της παγωνιάς!/ Αναζητώ μόνο αλήθεια, διαμάντι να φεγγοβολά...”
Από το ποίημα της Μαρίας Ζαβιανέλη “Αθήνα”.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)