ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

 ΚΙ ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Με το µαχαίρι στα δόντια! Με το πιστόλι στον κρόταφο! Και µε όλα εκείνα τα καινοφανή και σε πολλές περιπτώσεις παράλογα ερωτηµατικά των µικρών αλλά και των… µεγαλύτερων παιδιών! Όλα µέρος µιας “τεταµένης” και ιδιότυπης πραγµατικότητας που απέχει παρασάγγας από την ανέµελη ραστώνη ενός αλλοτινού καλοκαιριού που έζησαν οι άνθρωποι κυρίως του προηγούµενου αιώνα!
Κι εσύ άνθρωπε πώς νιώθεις; Νιώθεις άνθρωπος; Ποιες είναι πια οι ανθρώπινές σου ιδιότητες;
Κι εσύ ποιος είσαι άνθρωπε; Είσαι αυτός µε το µαχαίρι στα δόντια έτοιµος να επιτεθείς σε όποιον τολµήσει να σου µιλήσει; Ή είσαι µήπως εκείνος που νώθεις να του έχουν βάλει το πιστόλι στον κρόταφο και δεν βγάζεις τσιµουδιά για να µην βρεις και τον µπελά σου; Είτε έτσι είτε αλλιώς µια αόρατη µέγγενη απ’ όταν ξυπνήσεις το πρωί κρέµεται από πάνω σου έτοιµη να σε αρπάξει και κάποια στιγµή µέσα στην ηµέρα θα το κάνει! Μπορεί να το κάνει τόσο εύκολα, τόσο απλά, είτε είσαι εντός είτε βγεις από το σπίτι σου!
Κι όσο για το Καλοκαίρι; Τι κρίµα που δεν µετριέται όπως παλιά µε αριθµούς παγωτών και αριθµούς µπάνιων µέσα στη θάλασσα!
Έχουν περιοριστεί και τα όρια της αµµούτσας που κάποτε έβαζες µια πετσέτα πάνω της και µπορούσες να ονειρευτείς αγναντεύοντας ηλιοβασιλέµατα ολοζώντανα προσπαθώντας να φυλακίσεις την εικόνα που έβλεπαν τα µάτια σου, εντός σου, και όχι πατώντας ένα ακόµη κλικ πάνω στο κινητό σου!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 15.7.2026)