ΤΗ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΜΗΝ ΤΗΝ ΚΛΑΙΣ…
Ο τάφος του Ελευθερίου Βενιζέλου στο Ακρωτήρι.
“Η νόμιμος οδός των επαναστάσεων.”
Ο τάφος του Νίκου Καζαντζάκη στο Μαρτινέγκο.
“ Το χρέος του αθρώπου να σώσει τη γης.”
Ο τάφος του Ειρηναίου Γαλανάκη στην Κίσαμο.
“ Η επανάσταση των συνειδήσεων.”
Ο τάφος του Μίκη Θεοδωράκη στον Γαλατά.
" Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις!”
Χανιά, 9 Σεπτεμβρίου 2021
(Χανιώτικα νέα, 10.9. 2021)
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
 |
| Χανιά (Μητροπολιτικός Ναός) 9.9.2021. ώρα 12.20 μ. μ. |
Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Kαι να το… τέλος… Και να η Aρχή! Του κύκλου ένα ακόμη γύρισμα!
Κι ιδού η στεφανωμένη Αθανασία ολοζώντανη πάνω από το φρεσκοσκαμμένο μνήμα που περιμένει να δεχθεί το φθαρτό σώμα του Ανδρός, που θα δηλώνει “παρών”!
Πάντα “παρών”, στο εδώ και στο τώρα, στο πάντα κι ες αεί· πνοή αγέρινη, ψυχή αγέρωχη, με τα χέρια πάντα τ’ απλωτά και απλωμένα για όλη την Οικουμένη!
Τούτος ο Άνθρωπος είναι δικός μας· είμαστε στο Εμείς πια! Κανένας διαχωρισμός… Ευθεία ελληνική η μεγάλη του πορεία που συνεχίζεται!
Δεν χωρούν μικρότητες στο διάβα του που θα επιΜΙΚΗνεται ες αεί όσο θα ατενίζουμε και όσο θ’ ατενίζουν κι οι επελθόντες τούτον τον ολογάλαζο ουρανό να απλώνεται πάνω απ’ τις ανένταχτες ψυχές μας και ψυχές τους…
…Ο Μίκης Θεοδωράκης είν’ εδώ στον τόπο του, βρίσκεται παντού πάνω σε τούτον τον πλανήτη· όπου το έργο και οι πράξεις του θ’ αναθιβάλλονται και θα λειτουργούνται!
Ένας παγκόσμιος Έλληνας, τούτος ο άντρας που… ανέβηκε στο Πάνθεον των μεγίστων τούτου του τόπου!
Υ.Γ. Η τελευταία επιθυμία του να ταφεί στη γη των προγόνων του, αποτελεί μεγάλη τιμή, αλλά από τούδε είναι τεράστια και η Ευθύνη μας απέναντι στον μεγάλο νεκρό!
Να μην τον προδώσουμε, να μην αγνοήσουμε τούτο το χρέος απέναντί του!
Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 8,9.2021)
https://www.haniotika-nea.gr/enthade-keitai-ellinas-pagkosmios/
Νίππος... Λιοβασίλεμα... Πάνω από τον πάλαι ποτέ Μελισσόκηπο. σ' ένα παλιό αλώνι... Βιγλίζοντας τις Μαδάρες!
ΜΕ ΤΟΝ ΕΓΓΟΝΟ ΜΟΥ ΣΤΟ ΝΙΠΠΟΣ
Μόνος μου παλιότερα, λίγες μέρες πριν ανοίξουν τα σχολεία, στο Νίππος. Για να πάρω, σαν άλλος Ανταίος, δυνάμεις . Για πέμπτη συνεχή χρονιά μετον εγγονό μου τον Βαγγέλη, εφέτος... Στις ρίζες που σταυροδένονται με τις μνήμες
ΣΤ' ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΥ ΤΙΣ ΑΥΛΕΣ
Εις τσι Κατούνες ήμουνα, στσ’ αυλές τ’ Αγιού Πνευμάτου
και τα πουλιά ερώτουνα που γύρω μου πετούσαν,
αν βλέπουν τσοι φευγάτους μας στου ουρανού το δώμα.
Κανένα δεν απάντουνε, κανένα δεν εμίλιε.
είπε πως τσοι αντάμωνε, μόλις η νύχτα πέσει.
Γι’ αυτό κι ομορφοτραγουδεί.
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ (" ¨Οπως το ψωμί" , " Πυξίδα της Πόλης" , Χανιά 2018
https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/10220103065623089
«Μόνο να γράφεις τ’ όνομά σου /κι εκείνο το ‘μαθες μισό/ να συλλαβίζεις τα όνειρά σου/ στο Άργος και στον Ιλισό.// Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες/ τρεις του Σεπτέμβρη να περνάς/ και τσικουδιά στους καφενέδες/ τα παλληκάρια να κερνάς.// Του κόσμου το στενό γεφύρι/ θα το περάσουμε μαζί/ θα ‘ναι η καρδιά σου παραθύρι/ τα λόγια σου γλυκό κρασί// Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες/ τρεις του Σεπτέμβρη να περνάς/ και τσικουδιά στους καφενέδες/ τα παλληκάρια να κερνάς». Το τραγούδι “Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες” από το άλμπουμ “Γράμματα στον Μακρυγιάννη” (Συνθέτης: Ηλίας Ανδριόπουλος, Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου, Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη – Αντώνης Καλογιάννης).
«Ξέρετε πότε να λέει ο καθείς “εγώ;” Όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει να λέγει “εγώ”, όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λέμε “εμείς”. Είμαστε στο “εμείς” και όχι στο εγώ. Και στο εξής να μάθομε γνώση αν θέλομε να φκιάσομε χωριό, να ζήσομε όλοι μαζί. Έγραψα γυμνή την αλήθεια, να ιδούνε όλοι οι Έλληνες ν’ αγωνίζονται για την πατρίδα τους, για τη θρησκεία τους, να ιδούνε και τα παιδιά μου και να λένε: Έχουμε αγώνες πατρικούς, έχομε θυσίες -αν είναι αγώνες και θυσίες. Και να μπαίνουν σε φιλοτιμία και να εργάζονται στο καλό της πατρίδας τους, της θρησκείας τους και της κοινωνίας- ότι θα είναι καλά δικά τους. Όχι όμως να φαντάζονται για τα κατορθώματα τα πατρικά, όχι να πορνεύουν την αρετή και να καταπατούν τον νόμο, και να ‘χουν την επιρροή για ικανότη». Οι τελευταίες αράδες από τα “Απομνημονεύματα” του Στρατηγού Μακρυγιάννη.
«Ζωσμένος το γιαταγάνι του,/ με τα απομνημονεύματά του υπό μάλης/ του “τζακισμένου” χεριού του…/ Λίαν πρωί, 3 του Σεπτέμβρη στην 3ης Σεπτεμβρίου, την οδό του./ Επί τη επετείω επαίτης/ για ένα καλημέρα ο μπάρμπα Γιάννης./ Βράδυ της ίδιας μέρας,/ πάντα στην ιδιωτική του οδό,/ με μείον κι εφέτος το ταμείον./ Καλημέρες έδωσε, καλημέρα δεν πήρε./ Καληνύχτα…» Το ποίημα του γράφοντος “O Μακρυγιάννης στην οδό του” (“Τα χελιδόνια του μοναχού”, εκδ. “Πυξίδα της Πόλης” και Κοινωφελές Ίδρυμα “Αγία Σοφία”, Χανιά 2020).
Εξακολουθεί να είναι ζητούμενο το “εμείς” του Μακρυγιάννη που “τζάκισεν” το χέρι του «για να χορεύουν σέικ τα κωλόπαιδα», όπως έγραψε σ’ ένα ποίημά του ο Ντίνος Χριστιανόπουλος. Εξακολουθεί να είναι «επί τη επετείω επαίτης» για ένα καλημέρα στην 3ης Σεπτεμβρίου στην οδό που και εκείνος χάραξε και που αργότερα το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου διακήρυξε ότι η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες. «Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες, τρεις του Σεπτέμβρη να περνάς επιμένει να του λέει σ’ ένα απ’ τα “Γράμματά” του ο Μάνος Ελευθερίου.
«Υπάρχουν κάποιοι αθλητές, τον θαυμασμό αξίζουν/ παρ’ όλα τα προβλήματα μετάλλια κερδίζουν», μας λέει στην πρώτη σημερινή της μαντινάδα η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. Για να συμπληρώσει στη δεύτερη: «Δεν τους πτοεί που έχουνε κάποια αναπηρία,/ παλεύουν, αγωνίζονται και γράφουν ιστορία». Όπως τον Χανιώτη Αντώνη Τσαπατάκη που μας συγκίνησε, γι’ άλλη μια φορά πριν από λίγες μέρες με το σθένος της ψυχής του, κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο στους Παραολυμπιακούς του Τόκιο… Μια ζωή νικητής ο Αντώνης!
Ο κύβος έχει κατά που φαίνεται ριφθεί. Όσοι είστε (είμαστε) πάνω από 60 χρονών να ετοιμάζετε (ετοιμάζουμε) τα μπράτσα σας (μας) για την τρίτη δόση του εμβολίου. Σιγά σιγά και με το μαλακό…
Πάνω από 270 τα λειτουργικά κενά στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση τα 170 απ’ τα οποία σχετίζονται με κενά παράλληλης στήριξης, στην περιφερειακή ενότητα Χανίων. Τι ‘χες, Γιάννη, τι ‘χα πάντα, η απάντηση φίλης διευθύντριας Σχολείου.
«Συμβιβάστηκε με την πικρία ο κόσμος,/ Διάττοντα ψεύδη αφήσανε τα χείλια/ Η νύχτα ελαφρωμένη/ Από το θόρυβο και τη φροντίδα/ Μέσα μας μετασχηματίζεται/ Κι η καινούρια σιωπή της λάμπει αποκάλυψη// Βρίσκομε το κεφάλι μας στα χέρια του Θεού». Οδυσσέας Ελύτης (“Προσανατολισμοί”).
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Δίχως “Στάσεις” στις 7, 10, 14, και 17 Σεπτεμβρίου.
ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ"*: - ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΜΙΚΗ ΟΥΡΑΝΟΜΗΚΗ!
«Δεν σ’ έχω δει ποτέ, όμως η μελωδία σου/ τραντάζει την καρδιά μου./ Ρωτάω τον ουρανό:/ Γιατί;/ Μ’ απαντάει γιατί είσαι ο γιος του./ Η μελωδία σου πηγάζει από τον ουρανό./ Δεν σ’ έχω δει ποτέ, όμως η δύναμή σου μεταδίδεται στο αίμα μου./ Ρωτάω τη γη:/ Γιατί;/ Μ’ απαντάει γιατί είσαι ο γιος της,/ Η δύναμή σου πηγάζει από τη γη./ Δεν σ’ έχω δει ποτέ/ όμως η ψυχή σου/ χτυπάει την ψυχή μου./ Ρωτάω τον λαό:/ Γιατί;/ Μ’ απαντάει γιατί είσαι γιός του./ Η ψυχή σου πηγάζει από τον λαό./ […]Ω! Μίκη!/ Ηθελα να σε δω από κοντά!/ Ηθελα να σου πω από κοντά/ μόνο μια λέξη, Γειά σου Μίκη». Από το ποίημα της Κινέζας ποιήτριας, δημιουργού του Ιδρύματος Ελληνικού Πολιτισμού στη Σαγκάη, Σιου Κάι.
«Τέτοιος στάθηκε ο Θεοδωράκης: Ελεύθερος και υπεύθυνος. Γι’ αυτό και άρθρωσε δική του μουσική, δική του σκέψη, δικό του λόγο, δικό του αγώνα. Ελεύθερος ο στοχασμός του, ξεθάβει ολοένα την αλήθεια και τις αξίες της, ελεύθερο το αίσθημά του, αποκαλύπτει την ομορφιά και της δίνει καινούργια στιλπνότητα. Ελεύθερη/ προμηθεϊκή η συνείδησή του απέναντι στον φίλο, απέναντι στον αντίπαλο, απέναντι στον εχθρό, απέναντι στο συμφέρον, στο κόμμα απέναντι, απέναντι στον Θεό, απέναντι σε όλους εκείνους που εκμαυλίζουν με άφατη τέχνη την ψήφο μας, (Φ. Πολίτης)». Χρίστος Λ. Τσολάκης, ομότιμος καθηγητής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
«Η κάθε λέξη (σ.σ. για τον Θεοδωράκη) είναι σπόρος που θα φυτρώσει και θα καρπίσει στα πέρατα της Γης τα δέντρα με τους γλυκείς καρπούς της Ελλάδας την Ελευθερία, την Δικαιοσύνη, την Ελληνική Παιδεία και Αρετή… Οι ιδέες και σκέψεις θα είναι ουράνιες μελωδίες στους αγώνες για ανεξαρτησία και ευθύνη για εγκώμιο Δημοκρατίας. Ξεκινήσαμε την σπορά ιδεών της “Θρησκείας της Ελλάδος” στην Γη της Κίνας, της Ρωσίας και συνεχίζουμε εκεί που τα χωράφια του κόσμου δεν είναι σπαρμένα με σπόρους που σπάνε δεσμά δουλείας, βίας και αμάθειας. Ακολουθούν εκδόσεις μας στα αγγλικά, τουρκικά, γαλλικά… και με “ταχυδρόμο” ιδεών και αφορμή τον Μίκη Θεοδωράκη, μετράμε «βράχο-βράχο τον καημό μας» μέχρι να δουν όλοι την “μάνα τους Ελλάδα!”» Ευάγγελος Γ. Σπύρου, συγγραφέας-εκδότης.
Τρεις απ’ τις… χίλιες δεκατρείς “στάσεις” που έκανα ενώ διάβαζα με το μολυβάκι πάντα στο χέρι, πρόθυμο για σημειώσεις τις 262 σελίδες του βιβλίου-λευκώματος “Μίκης Θεοδωράκης: Θρησκεία μου είναι η Ελλάδα” του Γιώργου Λογοθέτη, που κυκλοφόρησε το 2016 από τις εκδόσεις “ΣΠΥΡΟΥ” και “ΜΙΛΗΤΟΣ”, παραπάνω. Εξ’ ονύχων ο λέων! Ουρανομήκης! Ο χαρακτηρισμός αυτός του Μεγάλου Παππού της Κρήτης, του Μακαριστού Μητροπολίτη Ειρηναίου Γαλανάκη, για τον Μίκη, διαρκώς στον νου μου. Κοντά σ’ αυτόν και ο χαρακτηρισμός “Ελληνομήκης”! Ουρανομήκης γιατί είναι ελληνομήκης ο Μίκης Θεοδωράκης, αυτό είναι το γενικό συμπέρασμα ύστερα από τη γνωριμία του μέσα από τις σελίδες του συγκεκριμένου βιβλίου του καλύτερου κατά πολλούς, απ’ όλα όσα γράφτηκαν γι’ αυτόν. Ειδικός των ειδικών ο Γιώργος Λογοθέτης.
Προβληματίστηκα πολύ για το περιεχόμενο της στήλης σήμερα, γιατί να το κρύψω. Ηταν τόσα πολλά αυτά που “αποθησαύρισα” στις σημειώσεις μου για το περί ου ο λόγος “εκδοτικό θαύμα” που κυκλοφορεί ήδη στα ρωσικά και στα κινεζικά, ενώ αναμένεται να κυκλοφορήσει και στα αγγλικά και στα τουρκικά και στα γαλλικά, και ζητούσαν επίμονα…. στασίδι. Μέσα σ’ αυτά και τα “στοιχεία” απ’ την παρουσίαση της ελληνικής και της ρωσικής έκδοσης στο Μουσείο “Μπενάκη” και διάφορα άλλα σχετικά. Οπως για παράδειγμα, ένα τηλεφώνημα που μου έκανε τις προάλλες ο και Χανιώτης γαμπρός, φίλος μου Βαγγέλης Σταύρου, ο κατευθυντήριος νους της “παγκόσμιας” αυτής έκδοσης για τον οικουμενικό Ελληνα Μίκη Θεοδωράκη. Μένω μόνο σ’ ένα τεράστιο ευχαριστώ για το δώρο σου, για να συνοδεύσω τα εκ βαθέων, συγχαρητήριά μου, σύνομε!
Χανιώτικα νέα (31.10.2017)
* Ενα από τα πολλά κατά καιρούς κείμενά μου για τον ΜΙΚΗ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟΜΗΚΗ, και το παραπάνω. Με αφορμή το φευγιό του για το άλλο ημισφαίριο της ζωής,,,
Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη
Είπαµε πως το ντουέντε γυρεύει την πληγή, το χείλος του γκρεµού, κι ότι εµφανίζεται πάντα εκεί που οι µορφές χάνονται η µια µέσα στην άλλη σε µια νοσταλγία βαθύτερη απ' την εξωτερική έκφρασή τους. Είναι σα να συγκεντρώνεται όλος ο δαιµονισµός του κλασικού κόσµου σ' αυτό το τέλειο θέαµα, σύµβολο του πολιτισµού και της µεγάλης ευαισθησίας ενός λαού που ανακάλυψε τον ωραιότερο θυµό, την ωραιότερη µελαγχολία και τον ωραιότερο πόνο του ανθρώπου.
Το ντουέντε φροντίζει να γεννήσει τον πόνο µέσα στο δράµα, ξεκινώντας από ζωντανές µορφές κι ετοιµάζει τη σκάλα της φυγής απ' την πραγµατικότητα που µας περιβάλλει. Eπιδρά πάνω στο σώµα της χορεύτριας όπως ο άνεµος πάνω στην άµµο.
Με µαγικές δυνάµεις µεταµορφώνει ένα απλό κορίτσι σε φεγγαρόπληκτη παραλυτική, κάνει ένα τσακισµένο γεροζητιάνο που γυρίζει τις ταβέρνες να κοκκινίζει σαν έφηβος, κρύβει µέσα σε µακριές πλεξίδες το άρωµα του λιµανιού τη νύχτα και κάθε στιγµή εµπνέει στα χέρια κινήσεις που γέννησαν τους χορούς όλων των καιρών. Μα αξίζει να τονιστεί πως το ντουέντε δεν επαναλαµβάνεται ποτέ, όπως τα σχήµατα της θάλασσας δεν επαναλαµβάνονται ποτέ στη θύελλα.
Από τη διάλεξη του Φ. Γ. Λόρκα για το «Ντουέντε», τη μυστηριώδη και ανεξιχνiαστη δυναμη κάθε καλλιτεχνικής και πνευματικής δημιουργίας.
Ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου του 1898. Τα ξημερώματα της 19ης Αυγούστου του 1936, εκτελέστηκε στο Βίθναρ της Ισπανίας από παραστρατιωτικούς οπαδούς του Φράνκο που έθαψαν τη σορό του, μαζί με άλλα τρία άτομα που εκτέλεσαν εκείνη την αυγή σε ομαδικό τάφο.
https://www.pancreta.gr/voices.php?p=4781
