ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Ξέρει ο καθένας τ’ αλλουνού τα μάτια να διαβάζει

Και του Αγιού Αντωνιού στο Νίππος

Η αλληλογραφία μας
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Ξέρει ο καθένας τ’ αλλουνού τα μάτια να διαβάζει

Στην αποσπερίδα που γι’ άλλη μια χρονιά με περίσσια αγάπη διοργάνωσαν οι γυναίκες του Νίππους, του Συλλόγου “Περβολίτσια”, με αφορμή το κόψιμο της βασιλόπιτας, αφού την ευλόγησε ο παπα-Μιχάλης, το περασμένο Σάββατο 16 του Γενάρη. Παραμονή του Αγιού Αντωνιού, μεγάλη η Χάρη του. Μια αποσπερίδα του παλιού καλού καιρού, όταν υπήρχε η δημώδης κοινωνία κι ακόμα καλύτερη. Δίχως τυπικότητες, δίχως επίσημους λόγους. Ούτε καν απ’ τον δήμαρχο Αποκορώνου Χαράλαμπο Κουκιανάκη, που ήταν παρών ως Νιππιανός. Να ’ναι καλά όλες τους, με πρώτη την πρόεδρο, την Εύη Κακατσάκη – Πακέ, που σχεδόν άμα τη επανόδω της απ’ το Παρίσι, όπου την πήγε, μετά την Αθήνα, για τέσσερις περίπου δεκαετίες η τύχη της, τις “οργάνωσε” και για να λειτουργήσουν το κοινωνείν του χωριού. Καθολική η αναγνώριση. Η πλακέτα που της επιδόθηκε από τη Βάνα Κουρή – Καπαρουδάκη, εκ μέρους όλων για την προσφορά της, λέει πολλά.

«Ολοι μας γνωριζόμαστε από ανήλικα παιδιά·/ με το μικρό του τ’ όνομα ένας τον άλλο κράζει./ Στα μυστικά μας δεν μπορεί να βάλουμε κλειδιά·/ ξέρει ο καθένας τ’ αλλουνού τα μάτια να διαβάζει». Και οι στίχοι αυτοί από ένα ποίημα, που μου είχε βάλει ο δάσκαλος και είπα στις “Εξετάσεις”, όταν πήγαινα Πέμπτη Δημοτικού, στον νου μου, ενώ τσουγκρίζαμε τα ποτήρια μας, απολαμβάνοντας τα “πλούσια ελέη”, που η νιππιανή γυναικεία νοικοκυροσύνη είχε στρώσει στα τραπέζια.

 Ο παπα-Μιχάλης, η Κούλα, ο Στελής, ο Αντώνης, η Εύη, η Βαγγελιώ, ο Αγησίλαος, ο Μπάμπης, ο Μιχάλης, ο Δημήτρης, η Κατερίνα, ο Μανούσος, ο Γιώργης, η Λίτσα…  Νιππιανοί και Νιππιανές από γεννησιμιού τους αυτοί και αυτές. Νιππιανοί και Νιππιανές, όμως, και όλοι και όλες, όσοι και όσες βρέθηκαν να κατοικούν μόνιμα στο Νίππος, από κάποια χρονική στιγμή, για οποιονδήποτε λόγο. Τον ίδιο αέρα αναπνέουμε! Πάμε μαζί, πάμε νιππιανά! Καλή συνέχεια.

Και του Αγιού Αντωνιού στο Νίππος

Στις Δεκαφτά του Γεναριού είναι κερά τ’ Αγιαντωνιού! Στο εκκλησάκι του Αγίου Αντωνίου, που βρίσκεται σ’ ένα σπήλιο στο Μέσα Ραφιόλι, λίαν πρωί την ημέρα της Χάρης του. Μου άρεσε να περνώ από εκεί στα μικράτα μου, γυρίζοντας απ’ το περβόλι μας, στον Οχουδο. Και για να κάνω τον σταυρό μου στον Αγιο που κανονικά, λόγω Παππού, έπρεπε να ’χω τ’ όνομά του (μεγάλη ιστορία αυτή), μα και για να θαυμάζω την ομορφιά του τοπίου και ν’ ακούω τα πουλιά να την τραγουδούν. Είχα χρόνια να τύχω στο πανηγύρι του. Αποσπασματικές οι μνήμες μου απ’ αυτό.

«Τον ζηλωτήν Ηλίαν τοις τρόποις μιμούμενος, τω Βαπτιστή ευθείαις ταις τρίβοις επόμενος»… Καμία σχέση η έρημος που έζησε ο Αγιος Αντώνιος με την ονειρεμένη αυτή σπηλιά, όπου τον έβαλε να “κατοικοεδρεύει” η ευσέβεια των παλιών μας μέσα στις δάφνες, στους πλατάνους και στα κυπαρίσσια. Προπάντων ύστερα απ’ τη διαμόρφωση του χώρου που έκανε ο παπα-Μιχάλης, για την άνεση των προσκυνητών…

Εδώ παράδεισος, εδώ ο παράδεισος! Το συνειδητοποιούμε όλοι όσοι (θα ’μαστε καμιά σαρανταριά) βρεθήκαμε “επί το αυτό”. Τόσο κατά τη διάρκεια της λειτουργίας, που έγινε στην ιερή, πλην όμως δίχως ιερό σπηλιά, όσο και μετά στον… πάγκο των καλιτσουνιών και των άλλων εδεσμάτων, κάτω απ’ το υπόστεγο, “εις υγείαν” των προσφερόντων και εις μνήμην των χωριανών μας Αντώνηδων, που βρίσκονται στο άλλο ημισφαίριο της ζωής… Και του χρόνου αναζήτηχτοι!

Η αλληλογραφία μας

Ιάκωβο Κασελάκη, πρόεδρο Πολιτιστικού – Μορφωτικού Συλλόγου Καντανιωτών “Καντανία”, Κάντανος: Ιδιαίτερα τιμητική για μένα η πρόσκλησή σας να παραβρεθώ στην εκδήλωση για την κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του Συλλόγου σας. Το ήθελα πολύ. Και γιατί θα προηγείτο η προβολή βίντεο με την καταγραφή των εκδηλώσεων κατά το τριήμερο των περυσινών επετειακών εκδηλώσεων του Ολοκαυτώματος της Καντάνου στις οποίες μεταξύ άλλων έγινε και από εμένα η παρουσίαση του μοναδικού στο είδος του βιβλίου του Νίκου Βαβουλέ “Εις Μνημόσυνο αιώνιο – Θύματα Μάχης Κρήτης και κατοχής από και στον Νομό Χανίων”. Ειλικρινά λυπάμαι που δεν ήταν δυνατόν, γιατί ήμουν στο Νίππος. Μια άλλη φορά. Πάντα άξιοι!

Χανιώτικα νέα(19.01.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/xeri-o-kathenas-t-allounou-ta-matia-na-diavazi/#ixzz3xgoZDdDA 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΠΟΙΗΣΗ

Όπως τα κύματα

 

 Όπως τα κύματα

λειαίνουν τις πέτρες,

παρόμοια κι εγώ,

τώρα που ο αλέκτορας,

αρχίζει να κράζει,

πασχίζω να λειαίνω

τις απουσίες που θέλω να ξεχάσω

και τις παρουσίες που δε θέλω να θυμούμαι…

Όμως, των κυμάτων της σκέψης

οι μικρές θυγατέρες,

που πολλοί τις ονομάζουνε τύψεις,

προσθέτουν μόρια όγκων

στη λεία τους επιφάνεια^.

ακριβώς

όπως τους αλάτινους κόκκους,

που γνωρίζω πως υπάρχουν

στα λειασμένα χαλίκια

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

"Όταν γίνεις ποίημα",εκδ. "Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης Πυξίδα της Πόλης", Χανιά 2013

ΕΝ ΝΙΠΠΩ

Η ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΓΥΝΑΙΚΩΝ "ΠΕΡΒΟΛΙΤΣΙΑ"

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Στο Νίππος και πάλι.Χθες Σάββατο βράδυ στην αποσπερίδα που διοργάνωσαν γι άλλη μια χρονιά οι γυναίκες του Συλλόγου "Περβολίτσια" για το κόψιμο της βασιλόπιτας και σήμερα Κυριακή πρωί στο σπήλιο του Αγιού Αντωνιού στο Μέσα Ραφιόλι, σ' ένα πανηγύρι από τα παλιά. Στσι δεκαφτά του Γεναριού είναι κερά τ' Αγιαντωνιού! Αυτά μόνο προσώρας...

Ο παπα- Μιχάλης ευλογεί την βασιλόπιτα. Παρών και  ο Νιππιανός δήμαρχος  Αποκορώνου Χαράλαμπος Κουκιανάκης

Οι Νιππιανές ήταν πάντα νοικοκυράδες. Οι σημερνές συνεχίζουν. Πώς να μην καμαρώνει η πρρόεδρος του Συλλόγου τους Εύη Κακατσάκη- Πακέ , όρθια μπροστά από την Βιβλιοθήκη!

Κάτω από τις δάφνες και τα κυπαρίσσια το σπήλιο του Αγιου- Αντωνιού! Εδώ  έθαβαν παλιά τα αβάφτιστα παιδιά.. Τί ιστορίες κι αυτές με τα τελώνια!

Η ευλογία των άρτων από τον παπα- Μιχάλη. Δίπλα του όπως πάντα ι Γιάννης Π. Κουργιαντάκης.

Μετά την λειτουργία. Το μοίρασμα του άρτου από τον παπα- Μιχάλη και των καλιτσουνιών από τις γυναίκες

Στον δρόμο της επιστροφής από το ίδιο μονοπάτι

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Τις καλύτερες εντυπώσεις άφησε η διήμερη εκδρομή που πραγματοποίησαν, πριν ακόμα αρχίσουν τα χιόνια, στα “ψηλά βουνά” μας, στα Λευκά Όρη, τα παιδιά των τριών μεγάλων τάξεων του Δημ. Σχ. των Εκπαιδευτηρίων “Μαυροματάκη – Μητέρα”, με συνοδούς τους δασκάλους των.
Φαίνεται ξεκάθαρα αυτό από τις εργασίες τους και τις σχετικές φωτογραφίες τους που φιλοξενούνται στον σημερινό Παιδότοπο. Και βέβαια οι πολλαπλές “ωφέλειες” που… εισέπραξαν.

Δείτε περισσότερα... ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΜΑΡΟΜΑΤΑΚΗ- ΜΗΤΕΡΑ

Στα ψηλά βουνα και στα φαράγγια μας

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Τις καλύτερες εντυπώσεις άφησε η διήμερη εκδρομή που πραγματοποίησαν, πριν ακόμα αρχίσουν τα χιόνια, στα “ψηλά βουνά” μας, στα Λευκά Όρη, τα παιδιά των τριών μεγάλων τάξεων του Δημ. Σχ. των Εκπαιδευτηρίων “Μαυροματάκη – Μητέρα”, με συνοδούς τους δασκάλους των.
Φαίνεται ξεκάθαρα αυτό από τις εργασίες τους και τις σχετικές φωτογραφίες τους που φιλοξενούνται στον σημερινό Παιδότοπο. Και βέβαια οι πολλαπλές “ωφέλειες” που… εισέπραξαν.
Κατάπολλα ευχαριστώ τον και φίλο μου δάσκαλο, υπεύθυνο των Προγραμμάτων των Εκπαιδευτηρίων, Κώστα Μανωλάκη για το υλικό που μου έστειλε. Συγχαρητήρια σε όλους! Και στους μεγάλους και στους μικρούς! Πάντα άξιοι!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
Δάσκαλος

Λίγο πριν πέσουν τα πρώτα χιόνια του χειμώνα και ασπρίσουν και πάλι τα Λευκά μας Όρη, οι μαθητές από το Δημοτικό Σχολείο των Εκπαιδευτηρίων Μαυροματάκη-Μητέρα είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά “τα ψηλά βουνά” μας. Επισκέφτηκαν μέρη απείρου φυσικού κάλλους από το παραδεισένιο φαράγγι της Αγίας Ειρήνης ως στο μεγαλόπρεπο κι επιβλητικό φαράγγι της Σαμαριάς στο πλαίσιο ενός διήμερου βιωματικού προγράμματος (14 και 15 Νοεμβρίου). Με συνοδούς τον κ. Αντώνη και την κα Μαριάννα Μαυροματάκη, τον κ. Κώστα Μανωλάκη και την κα Έφη Γιαννουδάκη, τα παιδιά συμμετείχαν σε περιβαλλοντικά παιχνίδια, διέμειναν στις παραδοσιακές κατοικίες Αγριόροδο στον Ομαλό, “αγκάλιασαν” μια ανεμογεννήτρια, μάζεψαν κάστανα, επισκέφτηκαν και ενημερώθηκαν στο Κέντρο Πληροφόρησης στο Ξυλόσκαλο, περιηγήθηκαν παίζοντας στο Βοτανικό Πάρκο, γεύτηκαν ξεχωριστές γεύσεις… Ο καιρός, σχεδόν καλοκαιρινός, ήταν ιδανικός για παιχνίδι, γνώση, αυτενέργεια, κοινωνικοποίηση και συνεργασία! Ήταν μια εκδρομή που άφησε σε όλους τις καλύτερες εντυπώσεις.
Εκπαιδευτήρια Μαυροματάκη- Μητέρα

Μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε το φαράγγι της Αγίας Ειρήνης, όταν παίξαμε κρυμμένο θησαυρό. Επίσης μου άρεσε όταν ξεκουραστήκαμε στα εξαιρετικά σπίτια στον Ομαλό.
Γιώργος Γκρηρ, Στ΄

Εντυπωσιάστηκα από την είσοδο του φαραγγιού της Σαμαριάς, τα σκαλιά που κατέβαιναν και δεν τελείωναν, ο Γκίγκιλος ή Σάπιος που υπήρχε ο φόβος μη γίνει κατολίσθηση, η θέα από την ταβέρνα και τα δέντρα που φύτρωναν στις άκρες των γκρεμών.
Μανώλης Βυζηράκης,
Στ’ τάξη

Αυτό που μου έκανε εντύπωση στον Ομαλό ήταν το κέντρο πληροφόρησης στο Ξυλόσκαλο. Ήταν ένα μικρό και όμορφο μουσείο και εκεί μάθαμε για τη χλωρίδα και την πανίδα στον Εθνικό Δρυμό Σαμαριάς, δηλαδή το φαράγγι και τα βουνά.
Μάνος Μανωλάκης,
Στ’ τάξη

Ανέβηκα εις το βουνό
με μια καλή παρέα
και τελικά περάσαμε πάρα πολύ ωραία.
Ιωσήφ Μπολάκης,
Στ’ τάξη

Στην εκδρομή πέρασα πολύ ωραία. Ήταν φοβερή εμπειρία. Θαυμάσαμε τη φύση στο φαράγγι της Αγίας Ειρήνης και της Σαμαριάς, παίξαμε πολλά παιχνίδια και φάγαμε ωραία φαγητά.
Παναγιώτης
Μυλωνάς, Στ΄

Ήταν η καλύτερη εκδρομή του κόσμου. Εντύπωση μου έκανε η δραστηριότητα στο φαράγγι της Αγίας Ειρήνης. Επίσης μου άρεσε το σπιτάκι γιατί ήταν διώροφο και η βραδιά που με τους φίλους μου φάγαμε διάφορα πράγματα και τα παιχνίδια που παίξαμε, όπως το σκοτεινό δωμάτιο.
Νίκος Μυλωνάς,
Δ’ τάξη

Μου άρεσε πάρα πολύ το τοπίο του βουνού. Επίσης μου άρεσαν και οι δραστηριότητες που κάναμε με τους δασκάλους μας. Ελπίζω να πάμε ξανά.
Νεκταρία Παντελάκη, Δ’ τάξη

Σαν ανεβώ στον Ομαλό και βλέπω τις Μαδάρες
μου ’ρχονται τόσες στο μυαλό τση Κρήτης μας οι χάρες.
Σοφία Λαμπρινού,
Στ’ τάξη

Μου άρεσαν οι δραστηριότητες που κάναμε.
Πιστεύω του χρόνου να πάμε ξανά.
Ελευθερία Μπολάκη, Δ’ τάξη

Στο Βοτανικό Πάρκο ψάξαμε να βρούμε ένα φυτό που να αρχίζει από κάθε γράμμα της αλφαβήτας. Ετσι η βόλτα μας στο πάρκο έγινε σαν παιχνίδι και μου άρεσε πολύ.
Γιάννης Βιτωράκης,
Ε΄ τάξη

Ο βιότοπος στο Βοτανικό Πάρκο ήταν όμορφος. Είχε πλούσια χλωρίδα με είδη φυτών απ’ όλο τον κόσμο. Περπατήσαμε και παίξαμε στις ανηφόρες και τις κατηφόρες. Τέλος στο πέτρινο θεατράκι ξεκουραστήκαμε, βγάλαμε φωτογραφίες και είδαμε τα αποτελέσματα της δουλειάς μας.
Μαρία Ιωάννα Πριπάκη,
Στ’ τάξη

Μου άρεσε πολύ το σπίτι και οι δραστηριότητες και το εστιατόριο.
Τα καλύτερα ήταν τα παιχνίδια που κάναμε μέσα στο σπίτι. Μου άρεσε και το Μουσείο που επισκεφθήκαμε. Ανυπομονώ να πάω ξανά εκεί.
Αιμίλιος Παντελίδης,
Δ’ τάξη

Μ’ άρεσε πολύ που πήγα εκδρομή μόνη, χωρίς τη μαμά και τον μπαμπά κι έμεινα με τις φίλες μου. Περάσαμε πολύ ωραία!
Χριστίνα Μπολιώτη,
Ε’ τάξη

Πέρασα πολύ όμορφα και μ’ άρεσαν τα βουνά, τα φαράγγια και που παίζαμε με τους φίλους μου και είχαμε το δικό μας διώροφο σπίτι!
Γιώργος Λαμπρινός,
Δ’ τάξη

Πάνω στα Λευκά Όρη και κοντά στον Ομαλό βρίσκεται ένα μέρος που το λένε Πέτρας Σελί.
Εκεί ψηλά είναι οι τεράστιες ανεμογεννήτριες που για να τις αγκαλιάσουμε χειάστηκαν 13-14 παιδιά. Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι ότι αριστερά (όπως πας για Ομαλό) φαίνεται το Κρητικό πέλαγος και δεξιά το Λιβυκό. Είχε μία απίστευτη θέα!
Μαριάντα Μιχαήλ,
Στ’ τάξη

Χανιώτικα νέα (16.01.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-psila-vouna-mas-ke-ta-farangia-tous/#ixzz3xOfK97DJ 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Οι μέρες και οι νύχτες του Γενάρη

Και για να επιστρέφουμε έγινε ο κόσμος

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Οι μέρες και οι νύχτες του Γενάρη

«Οι μέρες και οι νύχτες του Γενάρη/ σαν δέντρα κρεμασμένα στη βροχή/ στιχάκια γράφουν σ’ ένα καλαντάρι/ και στης καρδιάς τα φύλλα μια ευχή», μας λέει, μεταξύ των άλλων, στο τραγούδι του “Ο Χρόνος του Γενάρη” (σε στίχους Ηλία Κατσούλη) ο Παντελής Θαλασσινός. Κατ’ εξοχήν μήνας των ευχών ο Γενάρης, πρώτος μήνας του χρόνου, βλέπετε. Δίνουν και παίρνουν, οι ευχές κατά τη διάρκειά του κι όχι μόνο την πρώτη μέρα του.

Ιανουάριος το επίσημο όνομα του Γενάρη που το πήρε από τον Ιανό, τον Θεό των Ρωμαίων με τα δύο πρόσωπα. Γενάρης γιατί γεννά η μέρα και τ’ αρνιά, η εξήγηση που δίνει για το όνομά του ο λαός μας. Γαμηλιώνα έλεγαν το ίδιο περίπου χρονικό διάστημα οι αρχαίοι μας λόγω των πολλών γάμων που γίνονται τότε.

Καλαντάρης για τα κάλαντ(ρ)α της Πρωτοχρονιάς και των Φώτων, Χειμωνιάρης γιατί ο χειμώνας έχει μπει για τα καλά, Κατσουλομήνας γιατί τις νύχτες του οι γάτες οργιάζουν, Γεννελοήτης γιατί τότε γεννοβολάνε τα γιδοπρόβατα και βέβαια κλαδευτής γιατί, επειδή τότε “κοιμούνται” οι χυμοί, πρέπει να κλαδεύονται τα αμπέλια… Κάποιες απ’ τις λαϊκές ονομασίες του Γενάρη, που κι αν έχει γιορτές! Μια απ’ αυτές και του Αγίου Αντωνίου. Στσι δεκαφτά του Γεναριού/ είναι κερά τ’ Αγι-Αντωνιού, μας θυμίζει για παράδειγμα η παροιμία. Μεθαύριο…

Και για να επιστρέφουμε έγινε ο κόσμος

«Κοίτα σκοτεινιάζει/ το λιμάνι που ανάβει/ Κόκκινο το τζάμι/ κι η ζωή μες το κύμα που σβήνει/ Δε μ’ αφήνει…/ Κάθε μήνας Αύγουστος, θάλασσα φωτιά/ τούτη η πόλη είναι εδώ για πάντα/ Κάθε μήνας Αύγουστος, τρέλα του Νοτιά/ Μέσα στα σοκάκια ξέφυγε η καρδιά/ εμείς θα ’μαστε εδώ για πάντα/ Πώς ν’ αντέξει ο θάνατος τέτοια μοιρασιά»… Τραγούδησε βέβαια και αυτό το τραγούδι του (κάθε μήνας Αύγουστος (Χανιά)” ο τίτλος του, ο Κώστας Λειβαδάς, προχθές το βράδυ στο ξετρουλιαχτό από κόσμο Μουσείο Τυπογραφίας των Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη, το οποίο λειτούργησε και λειτουργήθηκε γι’ άλλη μια φορά, πρώτη για εφέτος, σαν εστία πολιτισμού. Μετά την επίσημη παρουσίαση του νέου του σιντί “18 χρόνια δρόμος” που έγινε από τον και προσωπικό του φίλο δημοσιογράφο των “Χανιώτικων νέων” Γιάννη Λυβιάκη, τον υπεύθυνο έκδοσης της μηνιαίας εφημερίδας “Πυξίδα” Μαθιό Φραντζεσκάκη και τον διευθυντή του ραδιοφωνικού σταθμού Δίκτυο fm 91,5 Παναγιώτη Ορφανίδη. Αθεράπευτος ο έρωτας για τα Χανιά του, για τα Χανιά μας, την “ωραιότερη πόλη του κόσμου” και ιδιαίτερα για την παλιά πόλη, όπου “κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα” για να χρησιμοποιήσω τον τίτλο ενός άλλου αγαπημένου τραγουδιού του.

Κόσμος στιγμών ο κόσμος του Κώστα Λειβαδά, που ξεκίνησε να τις συλλέγει απ’ την πόλη μας, απ’ όπου άρχισε τη μουσική του διαδρομή, αλλά και στιγμές του κόσμου οι στιγμές του. Ιστορίες παραμυθίας τα τραγούδια του που νομίζεις ότι τα τραγουδεί ενώ διηγείται και ότι τα διηγείται, ενώ τραγουδεί. Αλλο πράγμα η συγκίνηση που μας χάρισε είτε μόνος του είτε με την υπέροχη Ερωφίλη (μας) ταξιδεύοντάς μας για τρεις περίπου ώρες… Διάχυτη η νοσταλγία “Σαν να μην πέρασε μια μέρα” απ’ την εποχή στο “Φαγκότο”…

«Δε θέλω άλλες ειδήσεις, δώσε μου μόνο μουσική/ Μη μου μιλάς για το διάστημα, ξέρω τη Μοζαμβίκη/ Τραγούδα μου τη στάχτη, τραγούδα μου τη λευτεριά/ Τραγούδα μου τα δάκρυα σ’ όλα τα πλάτη και τα μήκη». Τα που μας λέει, μεταξύ των άλλων (οι στίχοι είναι του Γιάννη Γιαννίδη) σ’ ένα απ’ τα τελευταία τραγούδια του ο Κώστας Λειβαδάς, που και βέβαια είναι έντονα πολιτικοποιημένος και ιδιαίτερα επίκαιρος. Εκ των ων ουκ άνευ ότι καταχειροκροτήθηκε και αυτό, όπως και όλα τα άλλα άλλωστε. Δεδομένη η ποιότητα της μεγάλης παραγωγής του αγαπημένου μας μουσικοσυνθέτη, που να το πω κι αυτό έχει “τιμή και καμάρι του” ότι η γιαγιά του (Ξανθή Βασιλοδημητράκη) ήταν από το Νίππος, όπως είναι και η μητέρα (Τούλα Κακατσάκη) του επίσης αγαπημένου, μεγάλου μουσικοσυνθέτη Σταμάτη Κραουνάκη, άλλωστε.

Και αυτό για να συναντιόμαστε, μα και για να επιστρέφουμε, έγινε αυτός ο κόσμος, σκέφτομαι, ενώ ακούω τον Κώστα Λειβαδά να τραγουδά «γι’ αυτό έγινε ο κόσμος, μάτια μου/ γι’ αυτό για να σε συναντήσω». Και φαντάζομαι μια συναυλία και των δυο τους στη μητρίδα γη…

Χανιώτικα νέα (15.01.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/i-meres-ke-i-nichtes-tou-genari/#ixzz3xJTJo814 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΘΕΟΚΛΗΣ

BOOTCAMP TRAINING
Καλή Χρονιά......σε όλους σας παιδιά.....
Να έχουμε την υγεία μας για να μπορούμε να γυμναζομαστε.......
Υ.Γ:Ευχαριστώ πολύ την Χρύσα για την έκπληξη που μας έκανε και έφερε την βασιλοπιτα...
ΈΝΤΑΣΗ ΕΝΈΡΓΕΙΑ ΑΠΌΛΑΥΣΗ

ΘΕΟΚΛΗΣ

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Ένα ματσάκι βιόλες για την Ασπασία

«Σαν να κρατείς ένα ματσάκι βιόλες. Ετσα θα κρατείς τη λύρα».
Μάθημα πρώτο στο καμαράκι το μικρό στο πάνω Κουμ – Καπί, εκεί που ζούσε η Ασπασία. Λίγο πιο κάτω από το σπίτι μας…
Το ’χα βάλει πείσμα να μάθω λύρα, κι έστηνα -παιδάκι δημοτικού- καρτέρι κάθε τρεις και λίγο, στα γύρω δρομάκια πότε θα τη δω να γυρνά στο σπίτι της για να μου ξεκινήσει τα μαθήματα. Διότι εκείνη το ’χε πει «όποτε με δεις έλα να ξεκινήσουμε». Μια – δυο – τρεις απόπειρες, η στιγμή εκείνη επιτέλους, κάποτε έφτασε.
Κι έτσι ένα απόγευμα βρέθηκαμε μαζί με τη μαμά μου στο δρομάκι της, έξω από το σπιτάκι της.
Βρεθήκαμε μέσα στο καμαράκι. Εκείνη άρπαξε μια λύρα. Την έπιασε στο δεξί της χέρι.
«Ετσα θα τη κρατείς. Σαν να κρατείς ένα ματσάκι βιόλες», μου είπε και μου την έδωσε. Κι εγώ έπιασα -νομίζω πως θα ’τανε η δεύτερη φορά στη ζωή μου- τη λύρα προσπαθώντας να μη τη σπάσω. Την κράτησα όπως κρατούν ένα ματσάκι βιόλες, μα νομίζω πως γρήγορα της την έδωσα πίσω. Αυτή έπιασε τότε το δοξάρι και άρχισε να παίζει, δεν θυμάμαι τον σκοπό. Κι εμείς ακούγαμε. Μικρό το δωμάτιο, πολιοφορτωμένο αντικείμενα, χρώματα, γέμισε από τις δοξαριές που ακούγονταν κι απ’ έξω, ήταν δεν ήταν κλειστο το παραθυράκι του.
Αντηχούσε στον ασπροασβεστωμένο τοίχο τής απέναντι αυλής κι επέστρεφε στ’ αυτιά μέσα στο σώμα…
Κι έπειτα: μάθημα πρώτο “Ενα νερό κυρά Βαγγελιώ”. Εβλεπα τα δάκτυλά της ανάμεσα στις χορδές, τα νύχια να τις ακουμπούν, το δοξάρι να πηγαινοέρχεται. Ολα μαγικά μπροστά μου, μα κείνο το «ματσάκι βιόλες» όπως ακούστηκε από τη γλυκιά βραχνάδα της φωνής της, νομίζω πως μου ’καμε την μεγαλύτερη εντύπωση.
Τα λουλούδια κι η λύρα, η “συμπεριφορά” προς αυτά, ο τρόπος και η “θωριά” ενός ανθρώπου που σίγουρα νιώθει κι αγαπά τ’ άψυχα αντικείμενα… Ή μήπως τελικά υπάρχει ψυχή μέσα σε αυτά; Σκέψεις κι ερωτηματικά που με την πάροδο των χρόνων απαντήθηκαν καθώς μεγάλωνα.
Η ψυχή της λύρας, ο οργανοπαίκτης που με πάθος προσφέρει τη δική του ψυχή στο κομμάτι που παίζει…
Ολα αυτά και όχι μόνο αυτά πρέσβευε στα μάτια μου η Ασπασία Παπαδάκη, που πολλές φορές έπαιξε σκοπούς να τους χορέψουμε, στην ομάδα των μικρών του Λυκείου Ελληνίδων, με δάσκαλο τον Γιάννη τον Αγιασμενάκη…
Ενα πρόσωπο τόσο οικείο και συνάμα τόσο… ιστορικό από τότε ήδη.
Μια αρχόντισα της λύρας, της κρητικής μουσικής, της κρητικής παράδοσης…

Χανιώτικα ν'εα (13.01.2015)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/ena-matsaki-violes-gia-tin-aspasia/#ixzz3x8IpsEWM 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Κισαμίτικος Περίπλους

 Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις; 

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Κισαμίτικος Περίπλους

«Κι οι παραλίες μας… Ξακουστές σ’ όλον τον κόσμο!… Χρυσοκόκκινες αμμουδιές, γκριζόχρωμοι βράχοι, αγάλματα φύλακες και μνημεία της φύσης. Το Λαφονήσι, που κατά τον μεγάλο εραστή του, Μαν. Κογχυλάκη, ο Θεός το ’πλασε πριν απ’ τον κόσμο. Και ο πολυβραβευμένος και πολυφωτογραφημένος Μπάλος, η ομορφιά του κόσμου». Τα που γράφει, μεταξύ των άλλων, προλογίζοντας το πραγματικά συλλεκτικό Ημερολόγιο για το 2016, του Συλλόγου Προβολής Κισάμου “Η Γραμπούσα”, με τίτλο “Κισαμίτικος Περίπλους – Μαγεία και Ποίηση” ο και κατ’ εξοχήν ποιητής πρόεδρος του Δ.Σ. του Θανάσης Δεικτάκης.

Εχει τον δικό του, έναν ξεχωριστό, τρόπο ο φίλος μου ο Θανάσης να προβάλει, χρόνια τώρα την Κίσαμο. Και μόνος του, ως παραδοσιακός, με όλη τη σημασία της λέξης, άνθρωπος, ως συγγραφέας και (να το ξαναγράψω) κατ’ εξοχήν ως ποιητής. Και με (τους) άλλους, ωστόσο, κινώντας τα νήματα του “εμείς”, που ο ίδιος έχει δημιουργήσει. Αυτού του “εμείς” καρπός και το περί ου ο λόγος Ημερολόγιο που έρχεται να προστεθεί στα επίσης συλλεκτικά (πρέπει να ’χουν ξεπεράσει τα 20) προηγούμενα.

Κισαμίτικος Περίπλους σε 12, μια κάθε μήνα, παραλίες της Κισάμου, για το 2016, λοιπόν. Στο Λαφονήσι, στην Ασπρη Λίμνη, στη Χρυσοσκαλίτισσα, στο Στόμιο, στον Πέζουλο των Λιβαδιών, στον Κούτουλα της Κεραμωτής, στον Κάμπο, στο Σφηνάρι, στα Φαλάσαρνα, στον Μπάλο, στο Τηγάνι, στη Γραμπούσα. Στις μισές περίπου αφήνοντας τις υπόλοιπες από τη Γραμπούσα μέχρι τον Ταυρωνίτη, “πρώτα ο Θεός”, κατά που γράφει ο Θανάσης, για το 2017. Ενας περίπλους ποίησης και μαγείας με ξεναγούς τον Θανάση Δεικτάκη, ως ποιητή και τον επίσης Κισαμίτη (εκ Ζυμβραγού ορμώμενο) φίλο καλλιτέχνη – φωτογράφο Φάνη Μανουσάκη, μήνα το μήνα…

«Της ανθρωπιάς και της τιμής βυζάστρα/ χρυσή της Μεγαλονήσου κολόνα/ στο όμορφο κεφάλι σου κορώνα/ τα μοναστήρια έχεις και τα κάστρα./ Του Γερμανού, του Τούρκου η χαλάστρα/ μετράς με δόξα κάθε σου αιώνα/ αίμα σου στάζει κι η ξερή κοτρόνα/ πλέρια μυρίζεις αρχοντιά και πάστρα./ Γραμπούσες, Λαφονήσια η ψυχή σου/ αμπέλια και ελιές δικά σου ταίρια/ το χέρι δίνεις Κύθηρα και Πύλο./ Δυο Ακρωτήρια μοιάζουν προσευχή σου,/ καθώς σου στέκουν υψωμένα χέρια/ και κλείνουν το γαλάζιο του Μυρτίλο». Το σονέτο με τίτλο “Της Κίσαμος” που έχει βάλει, εν είδει εισαγωγής στον “περίπλου” κάτω απ’ τον πρόλογό του ο Δεικτάκης. Και για να μας δείξει εξαρχής τον “έρωτά” του.

 Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις; 

Στο “Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Χανίων – Ελαιουργείον” στο Δρομόνερο Κισάμου, η δεύτερη σημερινή στάση. Εχει μείνει εδώ κι ένα μήνα δίχως ηλεκτρικό, λόγω ανεξόφλητων λογαριασμών στη ΔΕΗ, έγραψε προ ημερών στη σελίδα του στο βιβλίο των προσώπων (φέισμπουκ) ο και ιδρυτής του Ιωάννης Αρχοντάκης, όπως μας πληροφόρησε τις προάλλες η διευθύντρια της εφημερίδας μας Ελια Κουμή σε σχόλιό της με τίτλο “Κραυγή αγωνίας για τον πολιτισμό”. Σε κατάρρευση, μας λέει ο Ιωάννης και το πρόγραμμα “ΧΑΝIaRT – Eικαστικές Διαδρομές στο Νομό Χανίων”. Χώρια όλα τ’ άλλα! Επιδημία… Κλειστό το Μουσείο Ακριτών στην Παλαιόχωρα, “φάντασμα” το Μουσείο Αλιείας στο Κολυμπάρι… Για να μείνουμε ως εδώ!

Με αναμμένα όλα τα φώτα και γεμάτο με κόσμο προπάντων με παιδιά το είδα το “Ελαιουργείον” στον ύπνο μου. Οπως τότε που το επισκεπτόμουν είτε μόνος είτε με φίλους και μαθητές μου. «Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις;». Με ερωτηματικό (από μένα) ο στίχος του Ποιητή. Από κάπου πρέπει να κρεμάσω στην ελπίδα μου… «Δει δη χρημάτων και άνευ τούτων ουδέν έστιν γενέσθαι των δεόντων». Είναι αλήθεια ότι ισχύει και στην περίπτωση του “Ελαιουργείου”, όπως και στις άλλες παρόμοιες η φράση αυτή του Δημοσθένη από τον Α’ Ολυνθιακό λόγο του. «Δει δη χρημάτων» υπάρχει δηλαδή ανάγκη χρημάτων… Η Τοπική Αυτοδιοίκηση και οι τοπικές κοινωνίες δεν πρέπει να οδηγούν σε αποστρατεία τους Ιωάννηδες, που δεν είναι δα και οι περίσσιοι!

Χανιώτικα νέα (12.01.2016)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/kisamitikos-periplous/#ixzz3x1SIu780 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΠΟΙΗΣΗ

ΓΕΝΙΚΟ ΕΜΠΟΡΙΟ

Ξάπλωσαν τ’ όνειρό μας

στην προκρούστεια κλίνη οι ληστές.

Βγήκε αρκετά μακρύ…

Πήραν τα σύνεργα

και το κουτσούρεψαν.

Το πέταξαν στις λάσπες

κι έφυγαν.

Τώρα πια,

αφού το πλύνουνε,

θα το πουλήσουνε

μισοτιμής στους «Σαμαρείτες».

Αυτοί θα το ξανακυλήσουνε στις λάσπες

και θα το μοσχοπουλήσουν για «αρχαίο».

 Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

¨ΚΑΖΟΒΑΡ" , Γ' έκδοση,

Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης- Πυξίδα, Χανιά 2014

ΠΟΙΗΣΗ

ΜΠΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Μπήκαν στην πόλη.

Η αγορά γέμισε μάσκες.

Ο ήλιος μαζεύτηκε

πάνω στην ξεμοναχιασμένη παπαρούνα.

Οι πολλοί κρύφτηκαν στα σπίτια τους

και στόμωσαν με τα μάτια τους τις κλειδαρότρυπες.

Ο φόβος κραυγάζει στους σάπιους μελντεσέδες∙

δένεται ο φιόγκος στα μαλλιά των κοριτσιών.

Ουά ο καταλύων τον ναόν!

Η μέρα σπαρταρά

Πνιγμένη απ’ τα «γιούχα».

"ΚΑΖΟΒΑΡ", εκδ. Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης Πυξίδα της Πόλης, Γ' Έκδοση, Χανιά 2013