ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΜΝΗΜΗ ΜΑΝΟΥΣΟΥ ΣΠΥΡΙΔΑΚΗ
ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ "ΑΝΗΣΥΧΗΣ ΜΑΛΙΣΣΑΣ

Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
«Το παραµύθι αυτό ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της πανδηµίας ο Μανούσος Σπυριδάκης, ο οποίος ήταν δάσκαλος, µελισσοκόµος και παππούς. Αφότου έφυγε από τη ζωή, αποφασίσαµε να το συνεχίσουµε. Στο αρχικό κείµενο βάλαµε τις σκέψεις και τα συναισθήµατα µας γι’ αυτόν και φτιάξαµε γράφοντας και ζωγραφίζοντας τη δική µας εκδοχή. Το βιβλίο µας είναι αφιερωµένο στη µνήµη του».
Αυτά γράφουν προλογίζοντας το ιδιαίτερο πρωτότυπο και εξαιρετικά επιµεληµένο παραµύθι ‘‘Η ανήσυχη µέλισσα’’, που κυκλοφόρησε ένα χρόνο µετά το φευγιό του, το 2023, του αξέχαστου φίλου µου. Μελίνα το όνοµά της ‘‘ανήσυχης µέλισσας’’...
Με αφορµή την Παγκόσµια Ηµέρα Μέλισσας που γιορτάζεται στις 20 Μαΐου, η παρουσίασή του σήµερα. Να ‘ναι καλά η και επίσης συνάδελφός µου στη ∆ασκαλοσύνη, σύζυγός του Αγγελική (το γένος Ψυλλάκη) που µου το έστειλε, όπως και τα άλλα µέλη της Οικογένειάς του. Όντως ‘‘ανήσυχη µέλισσα’’ µια ζωή ο φίλος µου που υπηρέτησε ως δάσκαλος και ως σχολικός σύµβουλος, αλλά και γενικότερα την κοινωνία και ως πρόεδρος για χρόνια του Μελισσοκοµικού Συλλόγου Χανίων, του οποίου ήταν ιδρυτής...

Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος - λογοτέχνης

Αφιερωμένο σε όλα τα εγγονάκια μου

Να το διαβάσουν, να μου πουν αν τους αρέσει, να μου προτείνουν διορθώσεις,

συμπληρώσεις και αλλαγές και στο τέλος να το δούμε όλοι τελειωμένο και θα λέμε

ότι το φτιάξαμε όλοι μαζί. Στέλνω το πρώτο κομμάτι, την αρχή του δηλαδή.

Ας διαθέσουμε τη φαντασία μας...Το παραμύθι μοιάζει σαν ένα καράβι που το σπρώξαμε όλοι μαζί στη θάλασσα και του ευχηθήκαμε καλό ταξίδι! Μη νομίζετε πως θα λείπει η γιαγιά από αυτό το ταξίδι. Δε θα κάνει βέβαια και εδώ την μαγείρισσα, αλλά θα φροντίζει να πηγαίνει καλά το μικρό μας καράβι και να διορθώνει την πορεία του όταν χ

ρειαστεί! Καλό ταξίδι λοιπόν! Με καλό καιρό, όλοι μαζί, με τον παππού καπετάνιο,τη γιαγιά στο πλάι του και τα εγγόνια στα κουπιά και στα πανιά για ένα όμορφο ταξίδι στον κόσμο

των μελισσών!!! (Μ.Σ.)

Αγγελική Σπυριδάκη

Δεν έχει φέξει η μέρα καλά-καλά και η μικρή μελισσούλα, η Μελίνα, έχει πετάξει κατά την ανατολή πάνω από τα χιλιάδες λουλούδια που έχουν ανθίσει στον κάμπο.

Είναι Μάρτης μήνας και τα χωράφια στον κάμπο και τους γύρω λόφους έχουν κιτρινίσει από την ξυνίδα, που μοιάζει με ένα κιτρινοπράσινο χαλί.

Η Μελίνα επιβραδύνει το πέταγμά της, χαμηλώνει σιγά σιγά και κάθεται στο πρώτο κίτρινο ανθάκι, για να μαζέψει στα πίσω ποδαράκια της την κίτρινη γύρη των λουλουδιών του μεγάλου κάμπου.

Γιάννης 

*

«Είναι η πρώτη μου μέρα», λέει η Ανθούλα, «που βγαίνω έξω από την κυψέλη για να δουλέψω. Σήμερα ανέλαβα να μαζέψω όσο περισσότερη γύρη μπορέσω για να ταΐσουμε τα μωρά μας στα εξάγωνα κελιά τους, για να μεγαλώσουν και να γίνουν σαν κι εμάς».

- «Τι σύμπτωση! Κι εγώ πρώτη μέρα βγήκα σήμερα και για τον ίδιο σκοπό! Καλά σε είπα εγώ ξαδερφούλα! Βλέπω πως μοιάζουμε και στην εμφάνιση και στις συνήθειες. Μου φαίνεσαι πως είσαι η μελισσούλα της διπλανής κυψέλης! Θα ήθελα όμως να μου περιγράψεις το σπίτι σου, τη γειτονιά σου, τις συνήθειές σας, να γνωριστούμε περισσότερο».

*

Κώστας 

Όντως, οι δυο μελισσούλες δούλευαν μαζί, μέρες ακόμα, και η μια έδινε στην άλλη ό,τι χρειαζόταν, όποτε το χρειαζόταν.

Τη Μελίνα όμως κάτι την απασχολούσε όλες αυτές τις μέρες, κάτι την έτρωγε, ώσπου ένα πρωί ξύπνησε και πήρε την απόφαση να αναλάβει δράση! Μόλις συνάντησε τη φίλη της, της είπε:

- «Θυμάσαι πόσο χάλια ήσουν τότε στην κακοκαιρία, όταν αναγκαστήκατε να διώξετε τους κηφήνες σας και να πολεμήσετε, για να εμποδίσετε τη λεηλασία όσων με κόπο φτιάξατε»;

- «Πώς σου΄ ρθε αυτό πρωί-πρωί;» απάντησε ξαφνιασμένη η Ανθούλα. «Φυσικά και θυμάμαι»!

- «Θυμάσαι που είπες ότι παρ΄όλα αυτά δεν μπορεί να γίνει τίποτα, γιατί έτσι είναι η ζωή»;

- «Ε, ναι, μπορεί να μη μου αρέσουν ορισμένα πράγματα αλλά έτσι ήταν πάντα...»

- «Κι όμως, δε χρειάζεται να είναι έτσι και στο μέλλον!»… […]

- «Και τι να κάνουμε δηλαδή» ;

- «Άκου, έμαθα ότι σε μια μακρινή μελισσοπολιτεία κάποιες μέλισσες άρχισαν να μαζεύουν μέλι και τροφές όχι μόνο η καθεμία για τη δική της κυψέλη αλλά και για όποιον χρειάζεται τροφή και δεν μπορεί να βρει. Έχουν φτιάξει κοινή κυψέλη-αποθήκη στην οποία βάζουν όλες τις προμήθειες. Έτσι, δε θα χρειάζονται ούτε πόλεμοι και λεηλασίες! Άσε που μπορεί να την γλιτώσουν και οι κηφήνες»!

                                                                                         *

Αγγελική

Και οι μέρες πέρασαν... Ξέρετε, οι μέλισσες δε ζουν και πολύ καιρό... Η Μελίνα δούλευε ακατάπαυστα! Για την κοινή αποθήκη, για να κρατήσει ζωντανό το όραμα στις καρδιές των άλλων μελισσών, για να το μεταβιβάσει στις νεότερες και φυσικά και για τη δική της κυψέλη. Άλλες μέρες ενθουσιαζόταν, άλλες απογοητευόταν αλλά δεν τα παράτησε ποτέ.

Ώσπου μια μέρα, πέθανε εξουθενωμένη από τη δουλειά αλλά και τη βαρρόα, ένα μικροσκοπικό ζωύφιο που ζει ως παράσιτο στις μέλισσες.

Δε θα μάθαινε ποτέ αν το σχέδιο για το οποίο πάλευε σε όλη της τη ζωή είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Στην Ανθούλα και στις άλλες μέλισσες που ζούσαν κοντά της έλειψε η επαφή και η επικοινωνία με τις κεραίες της, με τους χορούς της. Τους έλειψε απλά η παρουσία της, που φώτιζε και τις πιο σκοτεινές γωνιές της κυψέλης.

Ήξεραν, όμως, ότι στην ουσία αυτό που έδινε νόημα για την ίδια στην ύπαρξη της δε θα πέθαινε ποτέ… Θα συνέχιζε να ζει, έστω σε κομμάτια, σε όσους με χίλιους δυο τρόπους άγγιξε και καθώς αυτοί θα το περνούσαν στους επόμενους…

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 17.5.2025)

https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-to-paramythi-tis-anisychis-melissas-mnimi-manoysoy-spyridaki/

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΑΠ' ΤΟΝ ΜΟΝΟΛΟΓΟ ΕΝΟΣ ΜΗΤΡΟΚΤΟΝΟΥ

Γράφει  ο Νεκτάριος  Ευ. Κακατσάκης 

Καθάρισε τα αίµατα µε µία σφουγγαρίστρα… Έπλυνε το πάτωµα χλωρίνη µην µείνει κάποιος λεκές!
Έσυρε πιο ‘κει τη µάνα και της έριξε ένα καθαρό σιδερωµένο σεντόνι να µην βλέπει τα µάτια της.
Κάθισε και άναψε τσιγάρο!
Η ώρα 6 το πρωί ,περίµενε… Περίµενε έως ότου να ξηµερώσει!
«Το πτώµα είναι βαρύ, ασήκωτο! Όπως ο καηµός της φτώχειας!
Κι η φτώχεια δεν παλεύεται…
∆εν παλεύεται και η ζωή κάποιες ώρες αλλά και τι να κάνεις;
Να αυτοκτονήσεις;
Μπορείς να πάρεις δεκαπέντε ασπιρίνες και να σε βρουν το πρωί τέζα… όπου σε βρουν!
Μπορεί στο σαλόνι, µπορεί στο παιδικό σου δωµάτιο, µπορεί στην κουζίνα µε το ποτήρι του κρασιού σπασµένο χίλια κοµµάτια κάτω στο πλακάκι.
Μπορεί και στην τουαλέτα!
Ίσως εκεί είναι ο καλύτερος τόπος να αφήσεις την ψυχή σου να πετάξει…
Έξω από το µισάνοιχτο τζαµάκι που βλέπει στον φωταγωγό!
Θα ανέβει ένα, δύο τρεις ορόφους και θα βρει τη διέξοδο ψηλά για τον ουρανό… 
Η ψυχή όταν… εκτινάσσεται κάποιες τέτοιες ώρες έξω από το άψυχο κορµί, πάντα βρίσκει τον δρόµο της.
Πού διάολο το ξέρει; Κανένας δεν θα µας το πει ποτέ!
Αν είναι να φύγει η ψυχή µου και να ‘πα να συναντήσει τον γαλάζιο ουρανό, χίλιες φορές καλύτερα…
Τι να την κάνεις τη ζωή;
∆εν είναι για ανίδεους! ∆εν είναι για ανήξερους ή για ανεπίδεκτους µαθήσεως.
Άστη την καριόλα να φύγει να ’πα να βρει τον δρόµο της!
Χίλιες φορές να πεθάνω εγώ παρά να σκοτώσω τη µάνα που µε γέννησε, που µε ανάθρεψε, που µε πόνεσε, που µε τρέφει ακόµη ξενοδουλεύοντας από τ’ άγρια τα χαράµατα…
Ά ρε µάνα!».

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 14.5.2024) 

ΠΟΙΗΣΗ

 ΤΟ  ΒΟΥΒΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ

2, 8, 2, 5, 0, 5, 1…
 Τηλεφωνώ.
 Να πω στη μητέρα μου
την «καλημέρα» της καινούριας μέρας,
θέλω.
Το τηλέφωνο δεν απαντά.
 «Η κυρία Ήρα θα την αλλάζει», σκέφτομαι.
Τηλεφωνώ ξανά, ξανά, ξανά, ξανά, ξανά…
Το τηλέφωνο συνεχίζει να μην απαντά.
 Έχω ξεχάσει ότι η μάνα μου
 ζει στο άλλο ημισφαίριο της ζωής.
Σε άγνωστη διεύθυνση.
Δίχως τηλέφωνο.
Επιμένω.
Κάποτε το τηλέφωνο θ’ απαντήσει,
θα το ακούσει όπου κι αν βρίσκεται,
 και θα τρέξει να το σηκώσει.
Η ίδια.
Την ξέρω εγώ καλά τη μάνα μου!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑ, 2013)

https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/pfbid02zwdM8rDY5shPjMasjpHPEsbyfwMbAkYVX5fFdoYq33fDcVebxX3BPLTmtGcEBkWLl?comment_id=1772982593313333&notif_id=1746981996051420&notif_t=feed_comment&ref=notif

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΜΑΥΡΟΜΑΤΑΚΗ "ΜΗΤΕΡΑ" 

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΑΥΡΙΑΝΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο! 

Εργασίες, κείµενα και ζωγραφιές, των παιδιών των Εκπαιδευτηρίων ΜΑΥΡΟΜΑΤΑΚΗ της πόλης µας, φιλοξενούµε στον σηµερινό Παιδότοπο, µε αφορµή την αυριανή Παγκόσµια Γιορτή της Μητέρας. «Η σχέση µητέρας και παιδιού είναι δεσµός άρρηκτος, γεµάτος τρυφερότητα και δύναµη» µας λέει, µεταξύ των άλλων, στο συνοδευτικό του σηµείωµα ο γνωστός στους αναγνώστες της στήλης διευθυντής των Εκπαιδευτηρίων, δάσκαλος Κώστας Μανωλάκης. Για να συµπληρώσει αµέσως µετά: «Τα παιδιά, µε την αθωότητα και την ευαισθησία τους, επιστρέφουν την αγάπη που δέχονται». Συνυπογράφω. Περί «αντιπελάργησης» ο λόγος...  ∆ιάχυτη αυτή η αγάπη στα κείµενα και στις ζωγραφιές των µαθητών της ‘‘ΜΗΤΕΡΑΣ’’.
 Ευχαριστώ κι εσένα και τους- τις συναδέλφους σου για τη συνεργασία, φίλε, διευθυντή των Εκπαιδευτηρίων.

Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκ

Από τα παιδιά του Νηπιαγωγείου 

ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

Η μαμά μου είναι πολυάσχολη. Εργάζεται ως δικαστική επιμελήτρια και πρέπει να επιδώσει έγγραφα από το δικαστήριο στους ανθρώπους για τους οποίους προορίζονται. Κάθε μέρα πηγαίνει από το πρωί ως το μεσημέρι στο γραφείο της για δουλειά. Η δουλειά της είναι πολύ δύσκολη, διότι πρέπει σχεδόν κάθε μέρα να κάνει επιδόσεις. Κάποιες φορές και έξω απ’ τα Χανιά. Με την κίνηση που έχει πολλές φορές της παίρνει αρκετή ώρα. Το μεσημέρι όταν γυρνάει σπίτι, κοιμάται για λίγο και μετά με βοηθάει με τα μαθήματά μου. Το απόγευμα, όταν δε μαγειρεύει ο μπαμπάς, μαγειρεύει αυτή. Η μαμά επίσης (με τη βοήθεια του μπαμπά και τη δικιά μου) κάνει δουλειές του σπιτιού. Όταν λείπει ο μπαμπάς με προσέχει μόνη της. Αυτό εγώ το θεωρώ πολύ δύσκολο και είμαι πολύ ευγνώμων που έχω μια μαμά σαν αυτή. Αθηνά

Χριστίνα 

Η μητέρα μου είναι φανταστική! Είναι πραγματικός ζωγράφος. Έχει φανταστικό χέρι και με το ταλέντο της με έχει βοηθήσει πραγματικά πολύ, όπως σε πολλές ζωγραφιές, που καμιά φορά δεν μπορώ να κάνω σκιές και άλλα. Την ευχαριστώ πάρα πολύ για αυτά που μου έχει κάνει μέχρι τώρα. Τα γράμματά της είναι σαν έργο τέχνης σαν να έχεις έναν καλλιγράφο. Κάθε μέρα τη ρωτάω πώς κάνει τόσο ωραία γράμματα και αν μπορεί να μου μάθει. Για μένα είναι ο φύλακας άγγελος που με κρατάει ασφαλή και για αυτό την ευχαριστώ για όλα.

Αφροδίτη

Στέλιος 

Η μητέρα μου είναι πολύ εργατική. Κάθε μέρα πηγαίνει στο εργαστήριο και δουλεύει τουλάχιστον 10 ώρες την ημέρα. Πολλές φορές την βλέπω πολύ λίγη ώρα κατά τη διάρκεια της ημέρας. Επειδή έχει το δικό της μικροβιολογικό εργαστήριο, δουλεύει περισσότερο απ’ όλους εκεί μέσα. Όταν κάποιοι υπάλληλοι έχουν άδεια, η μητέρα μου μπορεί να δουλέψει πάνω από 12 ώρες. Ακόμα και στο σπίτι, πολλές φορές συνεχίζει να εργάζεται μέσω του υπολογιστή. Η μητέρα μου έχει τόση δουλειά, που δεν προλαβαίνει να παίξουμε, αλλά ούτε να με βοηθήσει στα μαθήματά μου. Ευτυχώς που δε χρειάζομαι βοήθεια. Σπάνια μας παίρνει από το σχολικό και όταν τρώμε συνήθως δεν είναι σπίτι. Καταλαβαίνω γιατί δουλεύει τόσο πολύ και το σέβομαι.

Μανώλης

Αθηνά και Αφροδίτη

Η μητέρα μου είναι εργαζόμενη. Δουλεύει 8 ώρες κάθε μέρα. Όταν έρχεται στο σπίτι μας είναι πολύ κουρασμένη και γι’ αυτό την αφήνω να ξεκουραστεί. Εργάζεται σε ένα σούπερ μάρκετ. Μερικές φορές, όταν δουλεύει το απόγευμα, με προσέχει ο μπαμπάς μου και μου μαγειρεύει να φάω. Γι’ αυτό είμαι ευγνώμων και συμπεριφέρομαι καλά. Όταν πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ πάντα θέλουν να με κεράσουν κάτι οι συνεργάτες της μητέρας μου, αλλά εγώ αρνούμαι γιατί νιώθω άβολα. Όταν παίρνει άδεια, πάμε ταξίδια, συνήθως στην Αθήνα και περνάμε ωραία. Ελπίζω να βλέπω περισσότερη ώρα τη μητέρα μου, επειδή μου λείπει.

Γιώργος

Έλενα 

Αν πέσεις,

αν πονέσεις,

οι μητέρες έχουν πάντα τη θεραπεία

– Είναι εντάξει, μην κλαις!

Oι μητέρες θα είναι πάντα εκεί παρά τις δυσκολίες

Πάντα θα έχεις τη μητέρα σου.

Είναι τόσο καλή, τόσο γλυκιά,

Αγαπάμε όλες τις μητέρες πάρα πολύ!

Λούσι

Η μαμά μου είναι η καλύτερη μαγείρισσα (Μπιάνκα)

Αχ μητέρα, μητέρα μου καλή

Σ’ αγαπώ τόσο πολύ!

Μες στη δική σου αγκαλιά

Νιώθω τόση ζεστασιά!

Η αγάπη είναι μαγική,

Αλλά της μητέρας… είναι ακόμα πιο πολύ!

Τακ τακ τακ κι η πόρτα μου ανοίγει

Και να τη!

Στέκει εκεί και υψώνει τα φτερά της

Να φρουρεί θαρρετά

Την πόρτα της αγάπης!

Κι όσο εγώ τρέχω μες στην αγκαλιά της

Αυτή με φυλάει μέσα στην καρδιά της!

Κατερίνα

Μαμά μου εσύ

Που είσαι τόσο λαμπρή

Σε ευχαριστώ πολύ

Που είσαι γλυκιά κι ευγενική

Γεμίζεις την κάθε μου στιγμή

Με αγάπη και ζωή!

Μοναδική

Ηρωίδα

Τρυφερή

Ευγενική

Ρομαντική

Αγαπητή

Ξένια

Βίβιαν 

Μαμά, σ' αγαπώ. Σε ευχαριστώ για όλα όσα κάνεις. Σ’ ευχαριστώ που με έκανες ένα καλό και ευγενικό παιδί. Είσαι η καλύτερη μαμά που θα μπορούσα να ευχηθώ σε όλη μου τη ζωή. Σε ευχαριστώ που με μεγάλωσες όλα αυτά τα χρόνια.

Μιχαέλα

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 10.5.2025) 

https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-ekpaideytiria-mayromataki-quot-mitera-quot-me-aformi-tin-giorti-tis-miteras/

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ... "ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΚΚΟ ΜΕ ΘΗΡΙΑ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 
Όχι δεν θα αναφερθώ στην τραπ.
Η ρητορική µίσους είναι µία κυρίαρχη τάση στη ζωή µας και δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι που την ακολουθούν, ίσως και εν αγνοία τους(;).  
Είναι µέρος µίας… απολύτως διαδεδοµένης λογικής του σήµερα που «όλα σφάζονται και µαχαιρώνονται»!
Είναι µία λογική που έχουµε επιλέξει ή µας επέλεξε(;) και ακολουθείται θεωρώ από το µεγαλύτερο µέρος του πληθυσµού στον… πλανήτη!
Από πρωθυπουργούς, πλανητάρχες, υπουργούς, καλλιτέχνες, “δασκάλους’’, “γονείς”, παιδιά, τη σύγχρονη κοινωνία µίας παράλογης… λογικής!
Μέσα σε αυτή την κοινωνία “διακινείται” το υλικό της και… µεταλαµπαδεύεται!
Μεταλαµπαδεύεται παντού και από σχεδόν τους πάντες προς τα παιδιά που παρακολουθούν και βέβαια ως µιµούνται τους µεγάλους, τους συγγενείς τους ή ακόµη και ‘‘απίστευτους’’ tik - toker,  ή celebrities, ή influencer και τα όσα... εντυπωσιάζουν τα µικρά και αθώα µάτια τους!
Μια… διαπαιδαγώγηση εν εξελίξει, που λειτουργεί είτε το θέλουµε είτε όχι!
Η ρητορική µίσους πότε θα σταµατήσει;
Πότε θα σταµατήσει η δηµιουργία τεράτων;
Ίσως κάποτε να συµβεί, ίσως και όχι!
Έως τότε, µιλήστε στα παιδιά σας όσοι δεν ανήκετε στους οπαδούς της “ρητορικής µίσους” που είναι ορατή σε κάθε κίνηση πλέον, είτε στα µέσα κοινωνικής δικτύωσης είτε και στην… έξω ζωή! ∆εν είναι µόνο ο τρόπος που µιλάµε, είναι και το πώς συµπεριφερόµαστε, είναι σχεδόν όλα τα... άσχηµα εκείνα µε τα οποία καθηµερινά καλούµαστε να αντιµετωπίσουµε!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 7 5. 2025) 

ΠΟΙΗΣΗ

 ΛΑΒΕΤΕ ΦΑΓΕΤΕ

Αδιάφοροι κεντυρίονες

βεβαίωσαν τον θάνατο

κι αδιάφθοροι Νικόδημοι,

μέχρι τότε πλαδαροί,

φρόντισαν για την ταφή.

Αυτοί που έμπηξαν το μαχαίρι

στην πόρτα της δικής μας άνοιξης,

κρύφτηκαν μέσα στο πλήθος.

Μίλησαν γι’ Ανάσταση

γυναίκες έντρομες.

Ω! Δεν πρόκειται

να ξαναπεράσουμε απ’ τη Γεθσημανή.

Ο άδειος τάφος απωθεί.

Το σουδάριο σε λίγο

θα γίνει εμπορεύσιμο

κι ο φόβος θα ’ναι

ο καλύτερος αγοραστής.

Βαδίζουμε ξυπόλητοι

στην αθρακιά των ονείρων μας.

Πάνω στο τεντωμένο

σχοινί της ελπίδας,

γινόμαστε καθημερινά ακροβάτες.

Πιο χαμηλά από τα δάκρυα,

δένουμε κόμπο τη σημαία μας.

Εδώ είμαστε!

Μόνοι, ανέστιοι κι ανυπόδητοι…

Λάβετε φάγετε

την αδυναμία μας!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

"ΚΑΖΟΒΑΡ", Γ 'Έκδοση, Χανιά 2014

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

 Γ2 ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΡΥΣΟΠΗΓΗΣ ΧΑΝΙΩΝ

ΤΕΣΣΕΡΑ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ 

Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Όταν µια δασκάλα - ζωγράφος εµπνέει τους µαθητές της να γράψουν ανοιξιάτικα παραµύθια και αυτή µετά τα εικονογραφεί... Να το γράψω και διαφορετικά. Όταν τα παιδιά εµπνέονται απ’ τις ιδέες της δασκάλας τους και γράφουν παραµύθια για την άνοιξη, και η δασκάλα τους που είναι και ζωγράφος εµπνέεται απ’ αυτά και κάνει για τα παραµύθια ζωγραφιές... Για τη γνωστή, στους αναγνώστες της στήλης, συναδέλφισσά µου στη ∆ασκαλοσύνη Χριστίνα Γρηγοράκη και για τα φετινά Τριτάκια της, του ∆ηµ. Σχ. Χρυσοπηγής, ο λόγος στον σηµερινό Παιδότοπο, που φιλοξενεί τέσσερα απ’ τα παραµύθια που έγραψαν τα παιδιά, διανθισµένα µε σχετικές ζωγραφιές της δασκάλας. Συγχαρητήρια και στη δασκάλα και στους µαθητές και στις µαθήτριές της!
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος - λογοτέχνης

Το όνειρο του Βρασίδα

Κάποτε, ήταν ένας βατραχάκι που το έλεγαν Βρασίδα. Ο Βρασίδας, δεν ήταν σαν τους άλλους βατράχους. Ήταν ονειροπόλος! Ήθελε να ταξιδέψει σ’ όλο τον κόσμο. Μια κουκουβάγια που περνούσε από εκεί ένα σούρουπο, τον άκουσε που μονολογούσε μελαγχολικά, κάθισε στο κλαδί ενός δέντρου και του είπε με ύφος σοβαρό:

-Ξέρω ποια μπορεί να σε βοηθήσει.

-Αλήθεια; Της απάντησε ο Βρασίδας, γουρλώνοντας τα τεράστια μάτια του. Ποια;

-Η νεράιδα Ονειρένια. Ζει στο μικρό ξέφωτο του δάσους. Θες να πας εκεί να την βρεις και να της το ζητήσεις;

-Και το ρωτάς; Ναι! Φώναξε ο Βρασίδας χοροπηδώντας ενθουσιασμένος από νούφαρο σε νούφαρο.

Το άλλο πρωί, ο Βρασίδας πήγε και βρήκε την Ονειρένια.

-Τι θα ήθελες μικρό μου βατραχάκι;

-Σε παρακαλώ νεραϊδούλα μου, μπορείς να με βοηθήσεις να κάνω ένα μεγάλο ταξίδι, τη ρώτησε με αγωνία το βατραχάκι.

-Και βέβαια μπορώ, Έλα, πιάσε το χέρι μου και φύγαμε!

Αμέσως βρέθηκαν ψηλά πάνω στα σύννεφα κι έβλεπαν από εκεί χίλια δυο! Η άνοιξε φορούσε τα γιορτινά της. Τα βουνά έλαμπαν στο φως στου ήλιου. Τα καταπράσινα λιβάδια είχαν πολύχρωμα λουλούδια. Τα πουλιά κελαηδούσαν χαρούμενα και τα χελιδόνια έψαχναν τις παλιές τους φωλιές. Οι ανθισμένες αμυγδαλιές χόρευαν στο φύσημα του ανέμου. Μα…ξαφνικά ο άνεμος δυνάμωσε! Κι ο Βρασίδας στριφογύριζε στον ουρανό. Κι όλο στριφογύριζε. Και άκουγε έναν περίεργο ήχο στα αυτιά του. Τι συμβαίνει;

-Το ξυπνητήρι είναι…ήταν ένα όνειρο, είπε απογοητευμένος.

Όταν πήγε στο βατραχοσχολείο, αφηγήθηκε στην δασκάλα του και τους συμμαθητές του όσα ονειρεύτηκε και δήλωσε πως κάποτε αυτό το όνειρο θα το πραγματοποιήσει.

Η αμυγδαλιά και το χελιδόνι

Χελιδόνι: Αμυγδαλιά μου ανθισμένη, σε παρακαλώ, μπορώ να καθίσω στα ολάνθιστα κλαδιά σου;

Αμυγδαλιά: Φυσικά και μπορείς, χελιδονάκι μου!

Χελιδόνι: Αμυγδαλιά μου, μπορώ να φέρω και τους φίλους μου να ξαποστάσουν, σε παρακαλώ;

Αμυγδαλιά: Φέρε τους! Θα χαρώ πολύ να τους γνωρίσω!

Κι έτσι, η αμυγδαλιά και τα χελιδόνια χόρευαν κάθε μέρα και γλεντούσαν κι η φύση χαιρόταν και τα λουλούδια άνθιζαν.

Ένα μαγισσοπαραμύ

Κάποτε, ζούσε μια μικρή μάγισσα σ’ ένα μέρος μακρινό, χωρίς φίλους και παρέα. Την έλεγαν Θυμούλα, γιατί θύμωνε όταν δε γινόταν αυτό που ήθελε και φερόταν άσχημα σε όλους. Έτσι, σιγά-σιγά, έμεινε ολομόναχη. Στο σκοτεινό υπόγειο του κάστρου της, έφτιαχνε φίλτρα αλλά τίποτα δεν πετύχαινε. Όλο μπαμ και μπουμ ακουγόταν, αφού έκανε λάθη μα δε τα παραδεχόταν, ούτε και τα διόρθωνε. Ένα ανοιξιάτικο πρωινό, καβάλησε τη σκούπα της για να πάει να μαζέψει βότανα που χρειαζόταν για ένα φίλτρο. Με αυτό, πίστευε πως θα ξανακέρδιζε τους φίλους της. Φυσούσε όμως δυνατός αέρας και αναγκάστηκε να προσγειωθεί σε ένα ολάνθιστο λιβάδι.

Η ομορφιά της φύσης την ξάφνιασε. Τα πολύχρωμα λουλούδια μοσχοβολούσαν. Τα δέντρα έλεγαν αστεία και γελούσαν. Οι μέλισσες πετούσαν από λουλούδι σε λουλούδι. Τα λαγουδάκια χοροπηδούσαν κι έπαιζαν με τα σκιουράκια και τις αλεπουδίτσες. Όλοι ήταν ευτυχισμένοι. Αμέσως, τους ρώτησε με απορία:

-Ε! Τι κάνετε κι είστε τόσο χαρούμενοι και αγαπημένοι;

Κι εκείνα της απάντησαν:

-Ο ένας φροντίζει τον άλλον!

-Υπάρχει αγάπη και σεβασμός μεταξύ μας!

-Ποτέ δεν τσακωνόμαστε!

-Και πώς τα καταφέρνετε όλα αυτά, ρώτησε ξανά η Θυμούλα.

-Είναι πολύ απλό, της απάντησαν. Ακούς με ηρεμία. Συζητάς και βρίσκεις λύσεις! Κι όταν έχεις άδικο, ζητάς συγγνώμη μέσα απ΄ την καρδιά σου. Δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο!

Η Θυμούλα, τους ευχαρίστησε όλους και αποφάσισε να κάνει κάτι σπουδαίο! Βρήκε όλους τους φίλους της και τους ζήτησε συγγνώμη μέσα απ’ την καρδιά της. Οι φίλοι της, τη συγχωρέσανε και για να το γιορτάσουν, πήγαν στο πανέμορφο λιβάδι κι έκαναν το πιο χαρούμενο πάρτι μαγισσών! Από τότε, όλοι τη φώναζαν Χαρούλα!

Η νεράιδα και το αηδόνι

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα αηδόνι που ζούσε στα κλαδιά μιας βελανιδιάς στο ξέφωτο ενός δάσους. Κάθε άνοιξη, κελαηδούσε και μάγευε τη φύση. Τα αγριολούλουδα τραγουδούσαν και τα ζώα έτρεχαν κι έπαιζαν γύρω από τα δέντρα. Ώσπου μια μέρα, μια νεράιδα που περνούσε από εκεί, ζήλεψε κι έκλεψε τη φωνή του αηδονιού. Το αηδόνι αρρώστησε βαριά από τον καημό του και η φύση μελαγχόλησε. Τότε τα ζώα και τα λουλούδια έκαναν έναν συμβούλιο και αποφάσισαν να πάνε να βρουν τη νεράιδα και να την πείσουν να δώσει πίσω τη φωνή του αηδονιού. Έτσι κι έγινε!

-Είμαστε οι φίλοι του αηδονιού. Είναι γλυκός και καλοσυνάτος. Τον νοιαζόμαστε και τον αγαπάμε. Όταν κελαηδάει, η φύση λάμπει. Όμως τώρα έχει αρρωστήσει και ανησυχούμε. Σε παρακαλούμε, δώσε του πίσω τη φωνή του κι έλα να χαρείς κι εσύ μαζί μας.

Η νεράιδα, συγκινήθηκε από τα όμορφα λόγια τους και μαλάκωσε η καρδιά της. Έδωσε πίσω τη φωνή του αηδονιού και απέκτησε τους πιο πιστούς φίλους. Κι έζησαν για πάντα αγαπημένοι!

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ: Γεωργία Ανδρουλάκη, Κων/να Δρακάκη, Κατερίνα Ζωγραφάκη, Κων/να Καλλιγέρη, Ανεζίνα Μουμουτζή, Μαρία Μυλωνάκη, Κατερίνα Σαλαβαντάκη, Νίκη Σταυρουλάκη, Ιωάννα Τζουγανάκη, Ραφαέλα Τσιάμπαλη, Άννα Φρατζεσκάκη, Ελευθερία Φανουράκη, Αιμιλία Φυλλαδιτάκη, Γιώργος Αναστασάκης, Αντώνης Αυτζάγγελης, Λεωνίδας Κλαράκης, Μάρκος Κόρακας, Ευριπίδης Κριαράς, Κων/νος Πάντζιος, Γιάννης Παπαδημητρίου, Γιάννης Μουμουτζής, Πρόδρομος Παπαδομανωλάκης, Ορέστης Ρέπα, Μάνος Φραγκεδάκης,

Η ΔΑΣΚΑΛΑ: Χριστίνα Γρηγοράκη

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 3.5. 2025)