ΕΥΔΟΚΙΑ

ΔΕΥΤΕΡΑ,11 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2017- ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟ
Η ΕΥΔΟΚΙΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΚΡΗΤΗ

Η Ορθόδοξος Ακαδημία Κρήτης (ΟΑΚ) και το Δημοτικό Σχολείο Κολυμπαρίου, με αφορμή την παγκόσμια «Ημέρα του παιδιού» που εορτάζεται στην Ελλάδα την 11η Δεκεμβρίου –γενέθλια ημέρα της UNICEF– σας καλούν στην Εκπαιδευτική Εκδήλωση: «“Με λένε Ελπίδα”. Είμαι παιδί, μπορώ να ελπίζω».

    Όπως αναφέρει ο αγαπημένος συγγραφέας των παιδιών Αντώνης Σαμαράκης: «...Όταν έστω και ένα μόνο παιδί στερείται τα δικαιώματά του, τότε ακυρώνεται η έννοια “δικαιώματα του ανθρώπου”. Τα παιδιά χρειάζονται την αγάπη μας και τη φροντίδα μας όχι μόνο την παγκόσμια ημέρα του παιδιού, στις 11 Δεκεμβρίου, αλλά όλες τις μέρες του χρόνου...».

    Στο πλαίσιο αυτό, η συγγραφέας Ευδοκία Σκορδαλά-Κακατσάκη παρουσιάζει αύριο Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου και ώρα 10 π. μ. το βιβλίο της με τίτλο Με λένε Ελπίδα (εκδ. Άγκυρα, Αθήνα 2003) και συζητά με τα παιδιά για τα δικαιώματά τους, όπως το δικαίωμα στη διαφορετικότητα, αλλά και την προσωπική προσφορά τους για ένα ομορφότερο αύριο.

    Παράλληλα οι μαθητές της Ε΄ και Στ΄ Τάξης του Δημοτικού Σχολείου Κολυμπαρίου, θα παρουσιάσουν τα έργα τους, αλλά και θα στολίσουν το χριστουγεννιάτικο δέντρο των ευχών, στην ΟΑΚ!

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ
ΚΑΛΠΑΖΕΙ ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΑΛΟΓΑΚΙ ΤΟΥ Δ. ΛΕΙΜΟΝΗ




Καλοί μου φίλoι, καλό Σαββατοκύριακο!
«Aγιού μην τάξεις τάξιμο και του παιδιού κουλούρι!». Αυτή η παροιμία ήρθε στο νου μου, όταν πήρα στα χέρια μου το βιβλίο του φίλου φιλόλογου – συγγραφέα, που “κατοικοεδρεύει” στον Βόλο, Διονύση Λεϊμονή, “Το τέταρτο αλογάκι” (εκδ. Πατάκη). Περιμένουμε με αγωνία τη συνέχεια… το λέγατε στο τέλος του βιβλίου σας, ότι τα παιδιά θα ξαναψάξουν για θησαυρούς… μην μας αφήσετε με την αγωνία” του “μήνυσαν” την προπερασμένη σχολική χρονιά οι τότε μαθητές της Ε’ τάξης του 13ου Δημ. Σχ. Βόλου, μετά την παρουσίαση του βιβλίου του “Το δέκατο έβδομο κιβώτιο” που έκανε γι’ αυτούς. (βλ. “Παιδότοπο” της 9ης Ιουλίου 2016). Σιγά που δεν θα κρατούσε τον λόγο του… «Στους μικρούς και μεγάλους αναγνώστες μου που αγάπησαν την παρέα των Κυθήρων και μου ζητούσαν επίμονα να εξερευνήσουν μαζί τους ένα ακόμα ναυάγιο», αφιερωμένο το νέο βιβλίο, που κυκλοφορεί απ’ τις εκδ. “Πατάκη” και παρουσιάστηκε πριν από λίγες μέρες (22 Νοεμβρίου) στον Βόλο και συγκεκριμένα στο Αμφιθέατρο “Σαράτση” του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (την κεντρική ομιλία έκανε η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Τασούλα Τσιλιμένη, ενώ αποσπάσματα διάβασαν μαθητές του 6ου Δημ. Σχολείου Νέας Ιωνίας Βόλου). «Ενα βιβλίο και για το Καλοκαίρι» έγραψα στον προαναφερθέντα Παιδότοπο για “Το δέκατο έβδομο κιβώτιο”: «Ενα βιβλίο και για τον Χειμώνα» γράφω για “Το τέταρτο αλογάκι” σήμερα. Στο “και”‘ η ουσία! Ολες τις εποχές διαβάζονται απ’ όλα τα παιδιά, αλλά και από όλους όσοι αισθάνονται παιδιά, όλα τα βιβλία του φίλου μου… Κι ένα τελευταίο. Καιρός να “καλπάσει” και στα Χανιά το “αλογάκι” του!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος

Ο συγγραφέας με τη μορφή παιγνιδιού και περιβάλλον μυστηρίου κεντρίζει την προσοχή του αναγνώστη και ουσιαστικά τον οδηγεί εύστοχα να πάρει μέρος και ο ίδιος στο παιχνίδι αυτό, ένα παιχνίδι αναζήτησης στον υπολογιστή για το αλογάκι… Οι χαρακτήρες-παιδιά διαθέτουν παιδικότητα αλλά και ωριμότητα. Εχουν ενδιαφέροντα και τολμούν να αναζητήσουν τη γνώση, δε μένουν απαθή σε όσα τους κεντρίζει το ενδιαφέρον και δε διστάζουν να ακολουθήσουν την περιπέτεια… Το βιβλίο, επίσης μας σκιαγραφεί μια φιλική σχέση μεταξύ παιδιών και μουσείων που επισκέπτονται και ανατρέπεται η συνήθης αντίληψη των πολλών ότι ένα μουσείο αποτελεί απλά έναν εκθεσιακό χώρο. Παράλληλα ο συγγραφέας αναδεικνύει και τη σωστή χρήση της τεχνολογίας. Τα παιδιά της ιστορίας γκουγκλάρουν για να ανατρέξουν σε πηγές που θα τα βοηθήσουν να λύσουν το μυστήριο.
Ο συγγραφέας δε δίνει λύσεις στα ζητήματα και ερωτήματα που προκύπτουν κατά την εξέλιξη της ιστορίας, αλλά στήνει χαρακτήρες που αναζητούν οι ίδιοι τις λύσεις. Η συγγραφική πρόθεση του να στήσει μια ιστορία γύρω από τον “Τιτανικό της Αρχαιότητας”, όπως χαρακτηρίστηκε το ναυάγιο των Αντικυθήρων, και να δώσει πληροφορίες για θέματα όπως η αρχαιοκαπηλία, η ενάλιος αρχαιολογία, η επαφή με τα μουσεία κ.ά., και να ευαισθητοποιήσει τους αναγνώστες γύρω από θέματα πολιτισμικής, εθνικής και παγκόσμιας κληρονομιάς, δεν περιορίζει τη λογοτεχνικότητα του κειμένου, δηλαδή την ιδιότητα αυτή που συνιστά τη μοναδικότητα του λογοτεχνικού φαινομένου, όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιου είδους κείμενα. Το κείμενο διαθέτει έντονο εικονοποιητικό λόγο, που ταξιδεύει τον αναγνώστη “Το τέταρτο αλογάκι” είναι ένα βιβλίο – ταξίδι στο παρελθόν, στο παρόν και στον πολιτισμό με ένα τέλος “ανοικτό”, μια πρόκληση, πρόσκληση στον αναγνώστη για νέα αφήγηση από την πλευρά του ή μια υπόσχεση του συγγραφέα για μια νέα ιστορία που θα ακολουθήσει μελλοντικά…
Τασούλα Τσιλιμένη,
καθηγήτρια Π.Θ.
(Κατεύθυνσης Λογοτεχνίας
και Παιδικού Βιβλίου του Εργαστηρίου Λόγου και Πολιτισμού).



Διονύσης Λεϊμονής



Γεννήθηκε στο Αιτωλικό. Από πολύ νωρίς άρχισε να γράφει ιστορίες και παραμύθια για μικρούς και μεγάλους. Είναι φιλόλογος σε Γυμνάσιο της Νέας Ιωνίας Βόλου. Γράφει στον τοπικό Τύπο και σε ηλεκτρονικά περιοδικά. Ασχολείται με την επιμέλεια και κριτική λογοτεχνικών έργων, την παρουσίαση βιβλίων τη διοργάνωση σεμιναρίων δημιουργικής γραφής. Επιμελείται επίσης και παρουσιάζει τη λογοτεχνική ραδιοφωνική εκπομπή “Μιλάμε για το βιβλίο”.
Τον Απρίλη του 2015 βραβεύτηκε από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου με το Βραβείο Βασίλης Δ. Αναγνωστόπουλος ως εκπαιδευτικός δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που προωθεί συνειδητά τη φιλαναγνωσία. Τέλος, το βιβλίο του “Το δέκατο έβδομο κιβώτιο” βρέθηκε μεταξύ των δέκα πρώτων στην κατηγορία της παιδικής λογοτεχνίας για το Βραβείο Αναγνωστών Public 2015.
Έργα του: “Η Κολυμβήθρα του Σιλωάμ”, “Το μυστικό της Δαγκάνας”, “Το χαμένο ταίρι”, “Τα τίμια δώρα”, “Το δέκατο έβδομο κιβώτιο”.


Το τέταρτο αλογάκι



Ένα αλογάκι, το τέταρτο αλογάκι που απόμεινε στον βυθό των Αντικυθήρων από ένα τέθριππο της αρχαιότητας, θέλει να βρει η παρέα των παιδιών που το προηγούμενο καλοκαίρι αναζητούσαν μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας το δέκατο έβδομο κιβώτιο από το ναυάγιο του Ελγίν. Ετσι ξεκινάει ένα παιχνίδι σκέψης και γνώσης για ένα δεύτερο ναυάγιο, αυτό που έχει χαρακτηριστεί “Τιτανικός της Αρχαιότητας”. Βοηθοί και “συνεργάτες” τους ο κύριος Δημήτρης ο επιστήμονας και μια γυναίκα αρχαιολόγος, η κυρία Αγγελική.
Η αποκάλυψη της αλήθειας μοιάζει με παραμύθι για μικρούς και μεγάλους κι αποτελεί ένα διαδραστικό παιχνίδι, καθώς οι αναγνώστες μπορούν να δώσουν τη δική τους εκδοχή, το δικό τους τέλος στην ιστορία.
Εικονογράφηση εξωφύλλου: Λευτέρης Κιουρτσόγλου


Γνώμες παιδιών από το 6ο Δημ. Σχ. Νέας Ιωνίας Βόλου


Το βιβλίο είναι πάρα πολύ ωραίο με μυστήριο και πολλή φαντασία! Με έκανε να ζω την ιστορία του και να ανυπομονώ για το επόμενο κεφάλαιο και να το διαβάζω με ενθουσιασμό!
Είναι ένα πραγματικά πολύ ωραίο βιβλίο για μικρούς αλλά και για μεγάλους. Αξίζει να το διαβάσουν όλοι…
Αννα Στρούγγη,
Ε’ Δημοτικού


Νομίζω ότι “Το τέταρτο αλαγάκι” είναι ένα καλό βιβλίο για εμάς τα παιδιά επειδή μιλάει για την ιστορία του τόπου μας και για τα αρχαία ναυάγια που θα έπρεπε να γνωρίζουμε. Είναι ευχάριστο στο διάβασμα επειδή έχει αστείους διαλόγους και δεν είναι μονότονο…
(Αλέξανδρος Μακεδών,
Στ’ Δημοτικού)


Το βιβλίο αυτό μου άρεσε γιατί είναι ενδιαφέρον, ιδιαίτερα προς το τέλος που η Φανούλα ονειρευόταν το τέταρτο αλογάκι και το παλάτι του Νηρέα. Είχε πολλή φαντασία εκείνο το όνειρο. Θα ήθελα πολύ να βγει και μια τρίτη περιπέτεια με τα ίδια παιδιά. Επίσης συνιστώ να το διαβάσουν όλα τα παιδιά, μικρά και μεγάλα
(Καρακοντάκη Κατερίνα, Στ’ Δημοτικού)

“Το τέταρτο αλογάκι” είναι ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο για μικρούς και μεγάλους. Μιλάει για μια παρέα παιδιών. Ο Χριστόφορος, η Αφροδίτη, η Ελίνα, η Φανή. Ο Μάξιμος, ο Αριστείδης και ο Προκόπης ψάχνουν για το τέταρτο αλογάκι. Είναι τόσο ενδιαφέρον και μπορεί ο καθένας να το διαβάσει χωρίς να βαρεθεί καθόλου. Εχει πολλούς διαλόγους και πολλά εντυπωσιακά κείμενα. Επίσης, σε μερικά σημεία είναι και αστείο… Εύχομαι να το διαβάσετε κι εσείς, σίγουρα θα σας εντυπωσιάσει!!!
(Δέσποινα Μπασιά, Ε’ Δημοτικού)


Το βιβλίο μου άρεσε, γιατί έχει χιούμορ, αγωνία και είναι για μικρούς και μεγάλους. Εύχομαι η παρέα των Κυθήρων να ψάξει και για άλλα αρχαία ευρήματα…
Βασίλειος Καλόγηρος, Στ’ Δημοτικού

Χανιώτικα νέα (09.12.2017)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΑΝΟΥ ΚΑΤΡΑΚΗ

Πλατεία Μάνου Κατράκη! Τα τραπεζάκια έξω. Πατείς με πατώ σε ο κόσμος… Πλατεία Μάνου Κατράκη το “ΚΑΦΕ – Κήπος” της πόλης μας, της πόλης των Χανίων, το βράδυ της περασμένης Δευτέρας 4 Δεκεμβρίου. Ούτε καρφίτσα, που λέει ο λόγος, δεν έπεφτε στην εκδήλωση που διοργάνωσε ο “Καπετάνιος” του Ιστορικού και διάσημου πια στον κόσμο Καφενείου της πόλης μας, Βασίλης Σταθάκης με τους συνεργάτες του, στο πλαίσιο των χειμερινών εκδηλώσεων, για τον συγχωριανό του (αχ αυτή η Ποταμίδα Κισάμου με τους αμμόλοφους!) τον Μεγάλο Μάνο Κατράκη. Τον “ωραίο ως Eλληνα” κορυφαίο θεατράνθρωπο που επέμενε και “σαν Προμηθέας Δεσμώτης να δηλώνει ελεύθερος”. Τον Λεβεντομάνo, που όταν έλεγε «όχι ήταν όχι», όπως είπε σε μια αποστροφή του λόγου του, ο εκ των ομιλητών, σπουδαίος ηθοποιός Γρηγόρης Βαλτινός.

Ένα από τα “πολιτιστικά απωθημένα” του Βασίλη Σταθάκη, κατά δήλωση του (από τα πιο μεγάλα ίσως και το μεγαλύτερο) ν’ ανοίξει, με μια εκδήλωση, όπως αυτήν που έγινε, το γλυκό σαν το λάδι δεκεμβριανό βράδυ, τον φάκελο “Μάνος Κατράκης”. Αποσπερίδα με… ποταμίδες! Σ’ αυτόν κατ’ αρχάς τα ευχαριστήρια μα και τα συγχαρητήρια για την “μεθεξη” για την “πνευματική πανδαισία” όπως την χαρακτήρισε ένας κοινός μας φίλος. Συγχαρητήρια και ευχαριστήρια όμως, πρέπει, να ειπωθούν και σ’ όλους εκείνους που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, άμεσα ή έμμεσα, ανέδειξαν τον άνθρωπο μα και τον καλλιτέχνη Μάνο Κατράκη. Στον πάντα αεράτο “ιστορικό” καλλιτεχνικό διευθυντή του ΔΗ.ΠΕ.Θ.Ε.Κ. Μιχάλη Αεράκη που είχε τον ρόλο του συντονιστή – παρουσιαστή. Στον γενικό γραμματέα του Κ.Κ.Ε Δημήτρη Κουτσούμπα που μίλησε αισθαντικά για τη ζωή και το έργο του “ανυπότακτου κοινωνικού αγωνιστή” που υψώθηκε “χορεύοντας πάνω από τον θάνατο”. Τον και “γκαρδιακό” φίλο των Χανίων λαμπρό ηθοποιό Γρηγόρη Βαλτινό, που μας συγκίνησε, πολλές φορές, κάποιες και μέχρι δακρύων με τις εξομολογητκές αναφορές του για τον άνθρωπο, που υπήρξε για εκείνον πηγή έμπνευσης. Στον ξεχωριστό και για τις κοινωνικές του ευαισθησίες μουσικό Γιάννη Γιαννακάκη και την ομάδα του (μέσα σ’ αυτήν και οι υπέροχοι Σταύρος Ψαρουδάκης και Δημήτρης Τσούρτος σε λύρα – τραγούδι και κοντραμπάσο, αντίστοιχα) που είχε τη μουσική επιμέλεια των αγαπημένων και στον Μάνο Κατράκη, τραγουδιών που ακούστηκαν. Στον γιο του μεγάλου Κισαμίτη οργανοπαίκτη Γιώργου Κουτσουρέλη (πρέπει ν’ ανοίξει και ο δικός του φάκελος επεσήμανε ο Βασίλης) για τον χαιρετισμό του. Στον Γιώργο Σγουράκη για την προσφορά του “Μονογράμματος” που έκανε μαζί με την αξέχαστη σύντροφό του, την Ηρώ, για τον Κατράκη. Στο μικρό κορίτσι που βγήκε ξαφνικά στη σκηνή και τραγούδησε το “ταξίδι στα Κύθηρα”. Στους συνεργάτες του Βασίλη και ξεχωριστά στον Αρη Βλαχάκη που έπαιξε με το λαγούτο του, με προτροπή του Μιχάλη Αεράκη, ένα “κομμάτι” του Κουτσουρέλη. Και, βέβαια, στον καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου Στάθη Λιβαθηνό, που δεν κατάφερε να έρθει λόγω απουσίας του στο Λονδίνο, στην εκδήλωση, και τους άλλους (τον πρωθυπουργό, αρχηγούς κομμάτων κ.λπ.) που έστειλαν χαιρετισμούς… Μάνος Κατράκης και πάσης Ελλάδος! Όλοι θέλουμε να έχουμε θέση στην πλατεία του…







“Και θα ‘ρθουνε χρόνια χλωμά και αδύναμα μέσα στη γάζα. Και θα ‘χει καθένας τα λίγα γραμμάρια της ευτυχίας. Και θα ‘ναι τα πράγματα μέσα του κιόλας ωραία ερείπια. Τότε, μην έχοντας άλλη εξορία πού να θρηνήσει ο Ποιητής, την υγεία της καταιγίδας από τ’ ανοιχτά στήθη του αδειάζοντας, θα γυρίσει για να σταθεί στα ωραία μέσα ερείπια. Και τον πρώτο λόγο του ο στερνός των ανθρώπων θα πει, ν’ αψηλώσουν τα χόρτα, η γυναίκα στο πλάι του σαν αχτίδα του ήλιου να βγει. Και χόρτα καθώς του ετάχθη. Και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση, και θα σπείρουνε γεννές στους αιώνες των αιώνων!” Διάχυτη η αίσθηση οτι δεν διάβαζε το “Προφητικόν” (παραπάνω το τελευταίο του μέρος) του Οδυσσέα Ελύτη, ο Μιχάλης ο Αεράκης αλλά ο Μάνος Κατράκης. Αυτό έλειπε να λείπει αυτός απ’ την πλατεία του, από την πλατεία της ευθύνης μας!

Χανιώτικα νέα (8 Δεκεμβρίου 2017)

  

ΕΥΔΟΚΙΑ

Η ΕΥΔΟΚΙΑ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΥ

Με μεγάλη χαρά υποδέχτηκαν την Τετάρτη 29 Νοεμβρίου 2017 στην τάξη τους οι μαθητές των δύο τμημάτων της Δευτέρας του σχολείου μας τη συγγραφέα, Ευδοκία Σκορδαλά-Κακατσάκη.

Οι μαθητές είχαν ήδη διαβάσει και εργαστεί πάνω στο βιβλίο "Η Γιασεμιά και τ'αστεράκια", έτσι βρήκαν την ευκαιρία να συζητήσουν με την κυρία Σκορδαλά-Κακατσάκη γι' αυτό αλλά και για θέματα που αφορούν στη συγγραφή βιβλίων.





Η συγγραφέας με ένα μοναδικό τρόπο απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις των μαθητών, προσεγγίζοντας τα με τη γλυκύτητα της γυναίκας, μάνας, γιαγιάς, αλλά και παιδαγωγού, αφού είναι και νηπιαγωγός μεταξύ άλλων.

Η ημέρα επεφύλασσε εκπλήξεις, μιας και στη συνάντησή μας ήταν ακόμη άλλα 6 σχολεία, τα οποία είχαν συνδεθεί διαδικτυακά με την τάξη μας. Τα σχολεία αυτά ήταν 2 από Ιωάννινα, το 2ο Δημοτικό Γρεβενών, το 9ο Λάρισας, 1 από Βοιωτία και 1 από Αθήνα. Οι μαθητές από αυτά τα σχολεία έκαναν ερωτήσεις στην καλεσμένη μας, έστειλαν τις ζωγραφιές τους, αλλά και ένα από αυτά, το Δημοτικό σχολείο Σταυρακίου Ιωαννίνων πρότεινε να μελωποιήσει ένα ποιηματάκι που βρίσκεται μέσα στο βιβλίο.

Η συνάντηση ολοκληρώθηκε με ένα αναμνηστικό που χάρισε η κυρία Σκορδαλά-Κακατσάκη στις δύο τάξεις της Δευτέρας, καθώς και από ένα σελιδοδείκτη σε όλα τα παιδιά.

Εμείς της χαρίσαμε μία κάρτα με το σήμα του σχολείου μας και μία φωτογραφία μας με τις ευχαριστίες μας.

ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΛΑΔΑ

ΔΑΣΚΑΛΑ

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΧΑΝΙΩΝ... ΑΓΝΟΟΥΝΤΑΙ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Aυτό με τους βουλευτές Ρεθύμνου και Ηρακλείου, δηλαδή, έχει καταντήσει αηδία! Δεν περνάνε δυο τρεις μέρες κι όλο ερωτήσεις κάνουν στη Bουλή για θέματα που αφορούν στα… Χανιά!
Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: ή ότι τα Χανιά πρόκειται να… απορροφηθούν από το Ρέθυμνο στις επόμενες βουλευτικές εκλογές ή ότι στις επόμενες βουλευτικές εκλογές πρόκειται να απορροφηθούμε από το Ηράκλειο! Αλλη εξήγηση δεν βρίσκω!
Κι αν μεν απορροφηθούμε από το Ρέθυμνο, έχει καλώς! Διότι και η απόσταση είναι πιο κοντινή, και τέλος πάντων λόγω άμεσης “συνοριακής σύνδεσης” έχουμε περισσότερα κοινά γεωπολιτικά συμφέροντα!
Αν όμως μας απορροφήσουν οι Ηρακλειώτες τούτο μπορεί να συμβεί: θα ξεκινήσει άμεσα η απεγκατάσταση όλων εκείνων των τελευταίων εναπομείναντων Υπηρεσιών που κατέχουμε, ξέρω δεν κατέχουμε τίποτα… άρα ετοιμαστείτε να ξηλώσουμε ό,τι έχουμε και δεν του δίνουμε την πρέπουσα σημασία!
Το Ρολόι στον Δημοτικό Κήπο, π.χ., τι το θέλουμε; Τι τις θέλουμε τις σκαλωσιές; Να τους τις δώσουμε μαζί με το Ρολόι, να μην μας πιάνουν και τόπο! Δημιουργούμε έτσι και περισσότερο χώρο για πάρκιγκ και δεν θα φοβούνται και οι παρκαρισμένοι κάτω από αυτό μην πέσει κάνας σοβάς στο παρμπρίζ.
Επειτα είναι το Ιτζεδίν! Τι το χρειαζόμαστε; Μόνο πονοκέφαλο μας προκαλεί τόσα χρόνια! Και μιας κι έχουν και τα αρχεία του, ας το πάρουν κι αυτό, να το χαρεί κι ο κόσμος που θα ’ρχεται για να το επισκέπτεται!
Τα Νεώρια; Μέγα… βαρίδιον! Να τα πάρουν! Κάπου θα τα τοποθετήσουν και θα τα αξιοποιήσουν! Αυτοί έχουν το know how! Κι έπειτα θα μπορούμε κι εμείς να πηγαίνουμε εκεί να τα επισκεπτόμαστε, να νιώθουμε υπερήφανοι για την πολιτιστική μας κληρονομια!
Σημ.: Αφορμή για το παρόν, η χθεσινή παρέμβαση στη Βουλή από τον βουλευτή Ρεθύμνου  Μαν. Συντυχάκη (ΚΚΕ) για το θέμα με την επίθεση ΝΑΤΟϊκών στρατιωτών σε βάρος Χανιώτη τον οποίο τραυμάτισαν σοβαρά.

Χανιώτικα νέα (6 Δεκεμβρίου 2017)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΙ ΩΡΑΙΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΟΛΑ!

«Τι ωραία που ήταν όλα!». Από καρδιάς η φράση αυτή από τον αρχιεπίσκοπο Κρήτης Ειρηναίο Αθανασιάδη, με το που του δόθηκε ο λόγος για να κλείσει την εκδήλωση για την 104η επέτειο της Ενωσης της Κρήτης με την Ελλάδα, που έγινε την περασμένη Παρασκευή 1 Δεκεμβρίου στο Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”. Ωραίος τίτλος για μια πραγματικά πανωραία εκδήλωση που ξεκίνησε με μια σύντομη, πλην όμως, μεστή περιεχομένου αλλά και ειδήσεων, ομιλία του γενικού διευθυντή του Ιδρύματος Νίκου Παπαδάκη, συνεχίστηκε με τις συγκινησιακά φορτισμένες αναγορεύσεις σε εταίρους της ΑΝΕΚ, της οικογένειας Κακατσάκη και του Γεωργίου Κασαπάκη, για να ακολουθήσει ένα εντυπωσιακό παραστασιακό δρώμενο για την ημέρα εκείνη που η Κρήτη «τελούσε τη δική της Ανάσταση» από μια ομάδα ωραίων παιδιών του 2ου Γυμνασίου και Λυκείου Ελευθερίου Βενιζέλου. «Να μην πάψουμε ποτέ να είμαστε Ελληνες, να τιμούμε τους αγώνες των προγόνων μας, να ζούμε την ιστορία μας», υπογράμμισε (στο περίπου τα λόγια του) στη συνέχεια ο σεβασμιότατος. «Πάμε δυνατά, πάμε βενιζελικά», σημείωσα ακούγοντάς τον στο μπλοκάκι μου…

«Ποτέ δεν πρέπει τα κλαδιά τις ρίζες να ξεχνούνε/ γιατί αν ξεραθούν αυτές κι αυτά θα ξεραθούνε!». Και η μαντινάδα αυτή σε όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης, στον νου μου. Ακούγοντας για παράδειγμα τον και πρώην δήμαρχο και πρώην νομάρχη, πρέδρο της ΑΝΕΚ Γιώργο Κατσανεβάκη, ν’ αναφέρεται με τον γνωστό χειμαρρώδη τρόπο του, στην αντιφώνησή του στις παρακαταθήκες που μας άφησε ο “Ωραίος ως Ελληνας” Ελευθέριος Βενιζέλος και ο αγιος Ειρηναίος Γαλανάκης ο Χριστιανός. Και ιδιαίτερα (ας μου επιτραπεί αυτό) τον ξάδελφό μου τον Μανούσο που μεγαλώσαμε δίπλα-δίπλα να μιλά ως εκπρόσωπος της Οικογένειάς μας, για την απόφαση που πήρε ύστερα από πρότασή μου, με τις αδελφές του και τις ξαδέλφες μου, την Αρχοντούλα, τη Βασιλική, τη Στέλλα και τη Βούλα να παραδώσουν την κεντημένη από τις γιαγιάδες μας, χιλιοτρύπητη από σφαίρες και αιματοβαμμένη σημαία, με τον σπασμένο από οβίδα, κατά την κατάληψη του Πύργου της Μαλάξας, σταυρό, του παππού τους, του οπλαρχηγού των Κρητικών Επαναστάσεων Θεοκλή Νικ. Κακάτση (Κακατσάκη), στο Ιδρυμα. Εξ αδιανεμήτου πλούτος για όλους τους Κρητικούς μα και για όλους τους Ελληνες τα τιμημένα αυτά σύμβολα που βρήκαν τη θέση που τους πρέπει.

“Ελευθέριος Βενιζέλος: Ο άνθρωπος ο ηγέτης”. Εργο αναφοράς η 1160 σελίδων(!) δίτομη βιογραφία (εκδ. “Εστία”) που έγραψε ο και ιθύνων νους, αλλά και ψυχή του Ιδρύματος Νίκος Παπαδάκης, και κυκλοφορεί από χθες, στα βιβλιοπωλεία. Σε ένα απ’ τα κεφάλαιά του και συγκεκριμένα σ’ αυτό με τίτλο “Τη μέρα που η Κρήτη τελούσε τη δική της Ανάσταση”, βασίστηκε η μουσειοπαιδαγωγός του Ιδρύματος Ρία Μαρκουλάκη για να “στελειώσει” με τα παιδιά του Γυμνασίου και του Λυκείου Ελευθερίου Βενιζέλου το δρώμενο που αναφέραμε. Πόσα δεν έμαθαν, “βιωματικά” μέσα απ’ αυτό, τόσο σε γνωστικό όσο και σε “συναισθηματικό” επίπεδο τα παιδιά! Οπως και εμείς που είχαμε την τύχη να τα χαρούμε και βέβαια, να τα καταχειροκροτήσουμε. «Αμμες δε γ’ εσόμεθα πολλώ κάρρονες», μας είπαν με τον τρόπο τους. Τελικά υπάρχει ελπίδα!

«Η ευθύνη εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: “Εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;” “Ναι κύριε εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στο χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι”». Συνειρμικά τελειώνοντας τούτη η (τη) Στάση το λεχθέν απ’ τον μεγάλο Ελληνα διανοητή Κορνήλιο Καστοριάδη (1922-1997) στον νου μου. Οχι δεν είμαστε του χαμού. Οσο υπάρχουν άνθρωποι που επιμένουν να διορθώνουν στον τομέα της ευθύνης τους το “ρωμέικο” και μας κάνουν να λέμε «τι ωραία που ήταν όλα», δεν είμαστε του χαμού…

Χανιώτικα νέα (05.12.2017)

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΑΓΩΝΑ Η ΕΝΩΣΗ
ΑΝΑΓΟΡΕΥΣΗ ΣΕ ΕΤΑΙΡΟΥΣ ΤΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ "ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ" ΤΗΣ Α.Ν.Ε. Κ. , ΤΗΣ ΟΙΚ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ ΚΑΙ ΤΟΥ Γ. ΚΑΣΑΠΑΚΗ

ΦΩΤΟ ( Σημ. από Βαγγέλη Θ. Κακατσάκη): Ιδιαίτερα τιμητική η αναγόρευση σε Εταίρο του Ιδρύματος Ελ. Βενιζέλος της Οικ. Κακατσάκη, λόγω της προσφοράς της αιματοβαμένης και διάτρητης από  σφαίρες σημαίας και του σπασμένου από οβίδα σταυρού της του οπλαρχηγού των Κρητικών Επαναστάσεων Θεοκλή Νικ. Κακάτση (Κακατσάκη) από τα παιδιά του Δημ. Θ. Κακατσάκη. Εδώ ο Μανούσος που εκπροσώπησε άξια την Οικογένεια, αμέσως μετά την αναγόρευση, ενώ δέχεται τα συγχαρητήρια του γενικού διευθυντή του Ιδρύματος Νίκου Παπαδάκη κάτω από το βλέμμα του μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου Δαμασκηνού Παπαγιαννάκη. Άξια κάθε επαίνου η απόφαση των αγαπημένων μου ξεδελφιών, του Μανούσου, της Αρχοντούλας, της Βίκυς, της Στέλλας και της Βούλας. Είμαι περήφανος γι' αυτούς. και τους ευχαριστώ που αποδέχτηκαν την πρότασή μου. Εξ αδιανεμήτου πλούτος για όλους τους Έλληνες η σημαία του Καπετάνιου μας. Το Μουσείο του Ιδρύματος Βενιζέλος είναι το καλύτερο μέρος για να φυλάσσεται και να προβάλλετα...

Γράφει ο Δημήτρης Μαριδάκης
Παράδειγμα αγώνα για την κατάκτηση της ελευθερίας αποτελεί η Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα η οποία επιτεύχθηκε μέσα από τις θυσίες των Κρητικών. Αυτό επισημάνθηκε, μεταξύ άλλων, στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε χθες με αφορμή την επέτειο της Ένωσης στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”. Παράλληλα, στο πλαίσιο της εκδήλωσης αναγορεύτηκαν σε εταίρους του Ιδρύματος η Α.Ν.Ε.Κ., η οικογένεια Κακατσάκη και ο Γεώργιος Κασαπάκης.
Στο πλαίσιο της εκδήλωσης ο γενικός διευθυντής του Ιδρύματος Νίκος Παπαδάκης μίλησε για την ιστορική και συμβολική σημασία της Ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα υπογραμμίζοντας, μεταξύ άλλων, πως η Κρήτη υπήρξε η περιοχή που αγωνίστηκε περισσότερο από κάθε άλλη περιοχή της Ελλάδας για να κατακτήσει την ελευθερία της, γεγονός που καταδεικνύει και το ό,τι σε αντίθετη με τις άλλες περιοχές οι οποίες απελευθερώθηκαν από τον ελληνικό στρατό, η Κρήτη απελευθερώθηκε -κυρίως- με τους αγώνες και τις θυσίες των ανθρώπων της. Επίσης, αναφέρθηκε στην πολύτιμη συμβολή του Ελευθερίου Βενιζέλου στον αγώνα για την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα.
Στη σημασία της ιστορικής μνήμης ως οδηγού για αποφάσεις στο σήμερα αλλά και την παρακαταθήκη του βενιζελισμού, αναφέρθηκε ο πρόεδρος της Α.Ν.Ε.Κ. Γιώργος Κατσανεβάκης στην αντιφώνησή του μετά την αναγόρευση της Εταιρείας σε εταίρο του Ιδρύματος.
«Ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπως η σημερινή που επιχειρείται πανταχόθεν κλοπή των άυλων κεφαλαίων από την τράπεζα του ελληνισμού είναι αδήριτη ανάγκη αυτές τις άυλες αξίες να τις ανακεφαλαιοποιήσουμε και να έρθουμε σε καλύτερη επαφή και γνωριμία με το παρελθόν μας. Η ιστορική γνώση είναι ο μοναδικός οδηγός που καθορίζει την αφετηρία μας και μας οδηγεί στο μέλλον», σημείωσε ο κ. Κατσανεβάκης.
Ο Μανούσος Κακατσάκης, εκπρόσωπος της οικογένειας Κακατσάκη η οποία δώρισε στο Ίδρυμα μια σημαία του κρητικού οπλαρχηγού και επαναστάτη Θεοκλή Κακατσάκη κι ένα σταυρό που φέρει πάνω του σημάδια από μάχες της εποχής, στην αντιφώνησή του εξέφρασε τη συγκίνηση της οικογένειας για την τιμή που επιφύλαξε το Ίδρυμα. «Είναι μεγάλη τιμή για την οικογένεια να αναγορευτεί εταίρος του Ιδρύματος», σημείωσε ο κ. Κακατσάκης και πρόσθεσε ότι με τη δωρεά η οικογένεια είναι σίγουρη ότι τα σύμβολα του αγώνα του Κρητικού επαναστάτη ήρθαν στο σωστό μέρος όπου θα φυλάσσονται και θα συντηρούνται κατάλληλα.
Συγκινημένος δήλωσε και ο Γιώργος Κασαπάκης ο οποίος αναγορεύτηκε σε εταίρος του Ιδρύματος για την αφανή προσφορά του προς αυτό. «Είναι πάρα πολύ μεγάλη η τιμή που μου κάνει το Ίδρυμα. Όλοι συμβάλλουμε για την ιστορία στο μέτρο που μπορούμε γιατί έχει σημασία να θυμόμαστε τα παλιά και να παραδειγματιζόμαστε από αυτά στις δύσκολες στιγμές που περνάμε», ανέφερε, μεταξύ άλλων, ο κ. Κασαπάκης.
Να σημειώσουμε ότι η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με ένα παραστατικό δρώμενο από μαθητές του 2ου Γυμνασίου και Λυκείου Ελευθερίου Βενιζέλου.

Χανιώτικα νέα (2.12.2017)

ΠΟΙΗΣΗ

Νεοριζίτικα

                                     1

Η Κρήτη μας εβύζαξε της Λευτεριάς το γάλα.

Μας πότισε με το νερό που πίνουν αντρειωμένοι.

Και όποιος νιώθει λεύτερος ποτές του δεν πεθαίνει.

Γι’ αυτό κι εμείς αντέξαμε.

                        


  

2                                  

Η λεβεντιά του Κρητικού θαμπώνει και τον ήλιο,

όπως αστράφτει ολόχρυση στου μαχαιριού την κόψη.

Τη γη μετρά με θάνατο, τον ουρανό με ζήση.

Είναι πληγή η λεβεντιά.



ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ ("ΌΤΑΝ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑ", ΕΚΔ. "ΠΥΞΙΔΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ", ΧΑΝΙΑ 2013)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΣΤ2 ΤΑΞΗ 11ου ΔΗΜ. ΣΧ, ΧΑΝΙΩΝ
Η ΚΡΗΤΗ ΕΝΩΝΕΤΑΙ ΜΕ΅ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Καλοί μου φίλoι, καλό Σαββατοκύριακο!
Μέρα λαμπρή, μέρα χαράς, μέρα ευλογημένη η χθεσινή για την Κρήτη που γιόρτασε απ’ άκρη σ’ άκρη, προ πάντων, όμως στα Χανιά, την 104η επέτειο της Ενωσής της με την μητέρα Ελλάδα. Στον απόηχο αυτού του εορτασμού ο σημερινός Παιδότοπος που φιλοξενεί κάποιες απ’ τις εξαιρετικές εργασίες (κείμενα και ζωγραφιές) που μου έστειλαν τα παιδιά της Στ2 τάξης του 11ου Δημ. Σχ. Χανίων, με ταχυδρόμο τον και φίλο και συνεργάτη μου απ’ τα παλιά δάσκαλό τους, Γιώργο Κανδαράκη. Και ένας εκ των τριών δημιουργών του μοναδικού στο είδος του εκπαιδευτικού φακέλου “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος. Στα βήματά του” που εκδόθηκε από το Εθνικό Ιδρυμα που φέρει το όνομα του Εθνάρχη και το Υπουργείο Παιδείας, πριν από 11 χρόνια στο πλαίσιο του προγράμματος “Μελίνα – Εκπαίδευση και Πολιτισμός”, πριν από 11 χρόνια ο καλός αυτός δάσκαλος, (οι άλλοι δυο οι επίσης φίλοι μου δάσκαλοι Δημήτρης Καρτσάκης και Κώστας Μανωλάκης). Καθόλου τυχαία, λοιπόν, η ανάθεση του αφιερώματος σ’ αυτόν. Κι αν ασχολήθηκαν οι μαθητές του, έχοντάς τον σε ρόλο εμψυχωτή με το θέμα… Κι αν έψαξαν στις πηγές, τον προαναφερθέντα φάκελο που περιλαμβάνει τέσσερα βιβλία (Βιβλίο Ιστορικών Πληροφοριών, Διαδρομή στον Χρόνο, Βιβλίο Δραστηριοτήτων για το μαθητή και το Βιβλίο Οδηγιών για τον δάσκαλο) αλλά και άλλες… Πάντα άξιος, Γιώργο! Συγχαρητήρια και σ’ εσένα και στους μαθητές σου!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος





Η κατάσταση στην Κρήτη
Η Κρήτη, κατά τη δεκαετία του 1910-1012 διοικείται με το σύστημα των τριμελών επιτροπών.
Οι Κρήτες βουλευτές απαιτούν να γίνουν δεκτοί στο ελληνικό κοινοβούλιο.
Με την έναρξη όμως των Βαλκανικών Πολέμων (Οκτώβριος 1912), οι Κρήτες βουλευτές έγιναν δεκτοί στο εθνικό κοινοβούλιο. Ο Βενιζέλος στέλνει ως Γενικό Διοικητή στην Κρήτη τον Στέφανο Δραγούμη, χωρίς να διαταραχθεί το καθεστώς της αυτονομίας. Αναμένει να λυθεί το κρητικό ζήτημα με τελική έκβαση/ του πολέμου, που έχει ξεσπάσει μεταξύ των Βαλκανικών κρατών και της Τουρκίας.
Η τύχη του υπόδουλου ελληνικού πληθυσμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αποτελεί πρωταρχικό μέλημα της πολιτικής του Ελευθέριου Βενιζέλου.
Πιστεύει, ωστόσο, ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να εμπλακεί μόνη της σε πόλεμο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και θεωρεί αναγκαία τη συμμαχία με τα άλλα βαλκανικά κράτη. Με αυτόν τον τρόπο ο Βενιζέλος καταφέρνει να σχηματιστεί μια ευρύτερη βαλκανική συμμαχία, ικανή να αντιμετωπίσει την Οθωμανική αυτοκρατορία σε μελλοντική πολεμική αναμέτρηση, που φαίνεται πλέον αναπόφεκτη.
Στα τέλη Σεπτεμβρίου του 1912, πρώτο το Μαυροβούνιο ανακοινώνει την έναρξη του πολέμου εναντίον της Τουρκίας. Η Ελλάδα θα κηρύξει τον πόλεμο εναντίον της Τουρκίας την επόμενη μέρα, πιστή στους βαλκανικούς της συμμάχους.
Τομαρά Σταυρούλα,
Παπαδάκη Χαρά

Αυτονομία και Ενωση της Κρήτης με την Ελλάδα

Ο Ε. Βενιζέλος είχε ενεργό ρόλο στα πολιτικά δρώμενα της Κρητικής Πολιτείας ως τις 8 Αυγούστου του 1910 που εκλέχτηκε ως βουλευτής και πρωθυπουργός της Ελλάδας. Τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου άρχισε να τακτοποιεί τις πολιτικές και εθνικές υποθέσεις της Ελλάδας. Στους Βαλκανικούς πολέμους (1912-1913) βρέθηκε  η Ελλάδα ισχυρή και ανασυγκροτημένη και κατάφερε να απελευθερώσει πολλές βόρειες επαρχίες και πολλά νησιά. Μετά από αυτές τις νίκες κατάφερε και η Κρήτη να ενωθεί με την Ελλάδα που στις 1 Δεκεμβρη 1913 υψώθηκε η ελληνική σημαία στο Κάστρο του Φιρκά στα Χανιά, ενώπιον του Ελ. Βενιζέλου και του Βασιλιά Κωνσταντίνου καθώς και πολλών αγωνιστών.
Ελενα Σκουτέλη
Ελπίδα Τσινάρη
Σταυρούλα Μπονάτου
Στ2
Η Ελλάδα μεγαλώνει
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος είχε ένα σημαντικό ρόλο στην επιτυχία της Ελλάδας στην έκβαση των Βαλκανικών πολέμων. Το κρητικό ζήτημα λύνεται τελειωτικά στις 14 Φεβρουαρίου του 1913 κατεβάζοντας οι σημαίες των Μεγάλων Δυνάμεων και της Τουρκίας από το φρούριο της Σούδας. Με ιδιαίτερη συνθήκη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας την 1η του Νοεμβρίου 1913, ο σουλτάνος παραιτείται από το καθεστώς του στην Κρητική επαρχία. Η Ενωση πλέον με την υπόλοιπη Ελλάδα είναι γεγονός. Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος και ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος πηγαίνουν στα Χανιά και την Κυριακή 1 Δεκεμβρίου 1913 η Ενωση της Κρητης κηρύσσεται επίσημα. Η ελληνική σημαία κυματίζει στο φρούριο του Φιρκά με παρουσία του βασιλιά Κωνσταντίνου, του πρωθυπουργού Ελ. Βενιζέλου αγωνιστών και πλήθος κόσμου.
Μανόλης Αρχαγγελάκης

Η Ενωση






[…] Την 1η Δεκεμβρίου η Κρήτη ενσωματώθηκε και επίσημα στο ελληνικό κράτος. Ακριβώς ένα μήνα νωρίτερα (1 Νοεμβρίου 1913) ο σουλτάνος Μεχμέτ ο 5ος είχε παραιτηθεί από κάθε δικαίωμα επικυριαρχίας επί της μεγαλονήσου. Αιώνες αιμάτων και δακρύων στη μαρτυρική Κρήτη έβρισκαν επιτέλους την ιστορική τους δικαίωση.
Η επίσημη ανακήρυξη της ένωσης έγινε στα ηλιόλουστα Χανιά την Κυριακή 1η Δεκεμβρίου 1913, παρουσία του Βασιλιά Κωνσταντίνου και του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου, μέσα σε ιδιαίτερα πανηγυρικό κλίμα.
Οι εκδηλώσεις κορυφώθηκαν στις 11.50 το πρωί, όταν οι γηραίοι αγωνιστές Αναγνώστης Μάντακας 94 ετών, και Χατζημιχάλης Γιάνναρης 88 ετών, ύψωσαν την ελληνικη σημαία στο φρούριο του Φιρκά, ενώ την ίδια ώρα ερρίπτοντο 101 κανονιοβολισμοί από τα ελληνικά πολεμικά πλοία.
Δήμητρα Φουράκη
Νεφέλη Χασαπάκη

Χανιώτικα νέα (2.12.2017)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΚΑΙ Ο ΓΕΡΟΣ ΕΚΟΙΤΑΖΕΝ, ΕΚΟΙΤΑΖΕ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ....



“ Ενας γέρος Κρητικός εστεκόταν εμπρός στην έπαλξιν του Φιρκά και εκοίταζεν, εκοίταζεν, εκοίταζε την σημαία. Είχε βγάλει το μαντήλι της κεφαλής του, ο ήλιος τον έψηνε και αυτός, ακουμπησμένος στο προπέτασμα του μώλου, εκοίταζε την σημαία. Ητο η δευτέρα ημέρα της επάρσεώς της, η τρίτη ημέρα μετά την λήξιν της διεθνούς Κατοχής. Τον αντελήφθησαν δυο τρεις περαστικοί. Εξαναπέρασαν αργότερα και αυτός εκοίταζεν, εκοίταζε την σημαία. «Τι τηνε θωρείς, καπετάνιε, τη σημαία; Δεν την εχόρτασες να τηνε θωρής; Δεν την είδες εχτές!» τον ερώτησεν ένας. «Την είδα παιδί μου την είδα χτές για τον απατό μου! Σήμερα… σήμερα τηνε θωρώ για άλλονε, για ένα σύντεκνό μου, που λαβώθηκε στα ’97 και πέθανε από την πληγή. Πριν να ξεψυχήσει, όμως, απλώνοντας τη χέρα του κατά τα Χανιά, επρόφτασε και μου είπε: “Αν εσύ ζήσεις, σύντεκνε, κι αξιωθής να δεις την σημαία μας να στηθή ετσά, στην ντάπια, να πας να τηνε δεις, να την εκαλοδής και να ’ρθης στο μνήμα μου να μου φωνάξης δυνατά. “Την είδα σύντεκνε! Κι εγώ, έννοια σου, και θα σ’ ακούσω…””. Εσώπασεν ο γέρο – Κρητικός, κοιτώντας πάντα την σημαία και αυτοί που τ’ άκουσαν εδάκρυσαν. Και τα δάκρυα έσβησαν τη περιέργειαν να μάθουν το όνομα του γέρου και το όνομα του συντέκνου του. «Ποιος ήταν ο γέρο – καπετάνιος;» ερώτησα έναν που μου έλεγε το γεγονός, μετά πάροδον δύο εβδομάδων. «Δεν το κατέχω. Δεν εσυλλογίστηκα να τον ρωτήσω. Εφύγαμε…» Εφύγαν – και ο γέρος εκοίταζε, εκοίταζε. Νικόλαος Ποριώτης: “Ο νεκρός και η σημαία”.

«Η πόλις ηγρύπνησε στολιζομένη. Εορτάζει δε και ο ουρανός, αποκατασταθείσης από της νυκτός της γαλήνης και ανατείλαντος εαρινού ηλίου. Οι δρόμοι παρουσιάζουν όψιν λειμώνων ευωδιαζόντων από τας μυρσίνας. Παντού είναι αναρτημένα Βυζαντιναί σημαίαι μεταξύ των κυανολεύκων. Συνωστίζονται παντού χωρικοί υψηλόκορμοι ζώσαι εικόνες του Θεοτοκοπούλου. Τα Κρητικόπουλα εις σμήνη κυκλοφορούν με τις φουφουλίτσες των. Από του Νικηφόρου Φωκά του εκδιώξαντος εκ Κρήτης τους Αραβας πρώτην φοράν Ελλην βασιλεύς αποβιβάζεται εις την νήσον. Η αποβάθρα ξεχαρβαλωθείσα υπό της τριημέρου θύελλης, ευπρεπίσθη το κατά δύναμιν. Μυρτοστολισμένη επίσης είναι και η έπαλξις του Φιρκά. Την πρωίαν η Κρητική Χωροφυλακή διήλθε τας οδούς σαλπίζουσα το εωθινόν. Την 6ην πρωϊνήν κατέπλευσεν η “Μυκάλη” γεμάτη Κρήτας εγκατεστημένους εν Αθήναις και Πειραιεί. Την 7ην εσημειώθη ο “Αβέρωφ” (“Η μεγάλη εορτή της Ενώσεως”, εφ. “Εστία”).

«Για την μεγάλην και ξεχωριστήν πανήγυριν μιας φυλής ανδρείων, που δεν εταπεινώθηκε ποτέ στους ισχυρούς αλλ’ ούτε εις τον τύραννον εμπρός χαμήλωσε το μέτωπον, μεγάλα έπρεπε τιμής και ανδρείας τρόπαια να υψωθούν και με παιάνας και αγώνας γυμνικούς, σαν τους παληούς καλούς καιρούς, να τιμηθή η ημέρα της Ενώσεως. Και η Κρήτη απ’ άκρη σ’ άκρη, πολιτείες και χωριά, τρεις να προσφέρει ημέρες και τρείς νύκτες συνεχείς στους γέρους καπετάνιους, και στα ανδρεία της παιδιά κάθε μοσχάρι σιτευτό και κάθε εκλεκτό κρασί, γεύματα και συμπόσια Ομηρικά, κάτι σαν είδος κοινωνίας θεϊκής, κάτι που να τιμά και ν’ ανασταίνει μαζί με την σημερινή χαρά το μεγαλείον και την δόξαν του πρώτου και του πειο αρχαϊκού πολιτισμού. Και στους γέρους καπετάνιους και στα λεβεντόπαιδα, κρασί νέκταρ να κερνούνε κόρες διαλεχτές με κορμιά κυπαρισσένια κι αρχοντιά πολλή, Καριάτιδες της Κρήτης ολοζώντανες. Και χορούς εις τις πλατείες και εις τους αγρούς να χορεύουν τρεις ημέρες και τρεις νύκτες με της λύρας το τραγούδι το εξεχωριστό για την νίκην και την δόξαν της μητέρας της μεγάλης και τρανής. Κ. Παρρέν (“Εφημερίς των Κυριών”).

«Ο Εθνικός ύμνος -ο ελληνικός εθνικός ύμνος- στο φρούριο του Φιρκά. Η Ενωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Παλέψαμε τόσο γι’ αυτή, ναι. Αλλα έμοιαζε τόσες φορές με μακρινό όνειρο που το κυνηγούσαμε μόνο και μόνο επειδή δΕν αντέχαμε να λιγοψυχήσουμε, κι ας ξέραμε πως δε πιάνεται. Αναρωτιόμουνα συχνά αν θα έφτανα να το ζήσω, και το ζω πριν φτάσω ούτε τα σαράντα μου. Από τους πατριώτες μας, μου φαίνεται πως δεν βλέπω κανέναν που να μην κλαίει. Οι κραυγές του κόσμου μέσα κι έξω από το φρούριο, “Ζήτω η Κρήτη! Ζήτω η Ελλάδα. Βενιζέλος”, μοιάζουν να βγαίνουν από λαρύγγια θηρίων. Ο Βενιζέλος γυρίζει προς τα πίσω και μου ψιθυρίζει, την ώρα που οι δυο γέροι οπλαρχηγοί, ο Αναγνώστης Μάντακας και ο Χατζημιχάλης Γιάνναρης, ανεβαίνουν να υψώσουν την ελληνική σημαία, Πολυχρόνης Κουτσάκης “Οταν ήταν ευτυχισμένος”.

Χανιώτικα νέα (1 Δεκεμβρίου 2017)