ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

25 ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ 

ΩΣ ΑΝΘΟΣ ΚΑΙ ΚΑΡΠΟΣ ΤΟΥ ΕΜΕΙΣ 

Είκοσι πέντε χρόνια Παιδότοπος... Απίστευτο, ακόμα και για μένα, όμως αληθινό. Στις 11 Απριλίου 1997 ο πρώτος... Μεγάλη η χαρά μου, όταν ο ιδρυτής και διευθυντής τότε των “Χανιώτικων νέων” Γιάννης Γαρεδάκης αποδέχτηκε και μάλιστα με ενθουσιασμό την πρότασή μου να “στήσουμε” σε μισή σελίδα, κάτω απ’ τη στήλη “Αυτός ο τόπος ο μικρός ο μέγας”, που είχαμε αρχίσει πριν από μια εβδομάδα με την Ευδοκία, μια ακόμα στήλη αποκλειστικά για παιδιά. 

Δική του, ωστόσο, η πρόταση να πάρει ο Παιδότοπος, ύστερα από τρεις μήνες ολόκληρη σελίδα. 

Κι αν έχω να πω γι’ αυτήν την πορεία! Ούτε λίγο ούτε πολύ στον χιλιοστό τριακοσιοστό(!) περίπου Παιδότοπο φτάσαμε το περασμένο Σάββατο και... ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ! Σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο το ρήμα. Χάριν των παιδιών με τα παιδιά αλλά και με τους δασκάλους τους, όπως και με όλους που τα αγαπούν και τα γνοιάζονται συνεχίζουμε...

Ανθός και καρπός του ΕΜΕΙΣ, βλέπετε, από γεννησιμιού της τούτη η στήλη, που στηρίζεται σ’ έναν στίχο του Λιβανέζου ποιητή Χαλίλ Γκιμπράν που μας λέει ότι «Τα παιδιά έχουν δικές τους ιδέες» και το μόνο που θέλουν από τους μεγάλους είναι η αγάπη τους, «γιατί η ζωή δεν πάει προς τα πίσω και δεν σταματά στο χτες...». Ανθός και καρπός του ΕΜΕΙΣ και ο σημερινός επετειακός δισέλιδος Παιδότοπος - να ’ναι καλά όλοι που δούλεψαν γι’ αυτόν. 

Τίποτα άλλο εκ μέρους μου, τουλάχιστον προσώρας, εκτός από ένα μεγάλο, ένα από καρδιάς ευχαριστώ στις χιλιάδες των παιδιών και στις εκατοντάδες των μεγάλων για τις συνεργασίες τους, όπως και στους αναγνώστες όλων των ηλικιών της στήλης. Και βέβαια στον Γιάννη Γαρεδάκη που μου έδωσε την ευκαιρία να υπηρετώ και απ’ αυτό το μετερίζι τη Δασκαλοσύνη, στον διευθυντή της εφημερίδας μας Παρασκευά Περάκη και την υπεύθυνη των “διαδρομών” Έλια Κουμή... Συνεχίζουμε!

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης 

δάσκαλος

(( πρώτος ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ, 11Απριλίου 1997, Τα παιδιά έχουν δικές τους ιδέες) 

ΣΤΑ 25 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ “ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΥ”

Πώς περάσανε τα χρόνια! Φτάσαμε τα εικοσιπέντε!

Κι ο Παιδότοπος γιορτάζει! Φέτος, « πέντε επί πέντε»!

Και βαδίζει σταθερά και σκορπίζει με χαρά

ολοφώτεινες σελίδες, των παιδιών χρυσές ελπίδες

που γεμίζουνε το νου. Κήπος μοιάζει τ’ ουρανού.

Με λουλούδια, με πουλιά, με τραγούδια, με ωραία,

που στολίζουν με καμάρι τα «Χανιώτικα» τα «Νέα».

Και το λεν και τα παιδιά, με τραγουδιστή λαλιά

ο «Παιδότοπος να ζήσει» και να τα εκατοστίσει …

Βασίλης Γ. Χαρωνίτης (δάσκαλος – λογοτέχνης)

(Νίκος Μυλωνάκης, φοιτητής ΑρχιτεκτονικήςΠανεπ. Μακεδονίας. Ο παππούς και η γιαγιά κι αν διαβάζουν τον ΠΑΙΔΟΤΟΠΟ) 

Ο Βαγγέλης Κακατσάκης, δάσκαλος, αισθαντικός ποιητής, διηγηματογράφος, χρονογράφος, δεμένος άρρηκτα με τον τόπο και τους ανθρώπους του, τιμημένος και αγαπημένος, επί 25 συναπτά έτη, κάθε Σάββατο στήνει κι από έναν πανέμορφο «Παιδότοπο» με έργα παιδιών και δασκάλων για παιδιά . Τα τελευταία χρόνια είχαμε την ευκαιρία να συνεργαστούμε κι εμείς με ποιήματα και ζωγραφιές. Χαρά και τιμή μας.

Ο «Παιδότοπος» των Χανιώτικων Νέων, μοναδικό δημοσιογραφικό είδος στην Ελλάδα, με τον τρόπο του, δίνει άλλες διαστάσεις στα πράγματα της καθημερινότητας των ανθρώπων. Αποτελεί ένα ζωντανό κύτταρο σφαιρικής έκφρασης, μια χαρούμενη, αισιόδοξη παρουσία και συμβάλλει στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου, δίνοντας συγχρόνως την ευκαιρία σε δασκάλους και μαθητές των Σχολείων μας να εκφράζουν τα συναισθήματά τους. Και να ομορφαίνουν τα Σάββατά μας χάρη στο ζήλο, τη δοτικότητα και κυρίως στην ποιητική διάθεση του Βαγγέλη Κακατσάκη.

Ένας «Παιδότοπος» 25 ετών σήμερα, ετοιμάζεται να καλωσορίσει την Πρωτομαγιά, να κάνει τόπο να περάσει η άνοιξη καταστόλιστη μ’ άνθια και μύρα, μοσχοβολούσα.

Ελένη Χωρεάνθη (δασκάλα – συγγραφέας)

(Αγγέλα Μάλμου, τ. σχολ. σύμβουλος Προσχολικής Αγωγής, συγγραφέας, ζωγράφος) 

Πώς βιώνει ένα παιδί της έκτης τάξης του 9ου Δημ. Σχ. Χανίων -ένας μαθητής το μακρινό πλέον 1997- μια τέτοια ευκαιρία; Την ευκαιρία να γράψει μια ιστορία για ένα προσφυγόπουλο; Την ευκαιρία να βρει η ιστορία αυτή δημόσια διέξοδο σε έναν τόσο φιλόξενο «Παιδότοπο»; 

Ισως να μην αντιλαμβάνεται, εκείνη τη στιγμή, σε όλο του το μέγεθος το δώρο που του προσφέρεται. Ισως να κυριαρχεί περισσότερο το αίσθημα της λαχτάρας να εκφραστεί. Της αδημονίας να δημιουργήσει. Της περιέργειας να εξερευνήσει τα όρια των δυνατοτήτων του, τον ορίζοντα των συναισθημάτων του, τον ίδιο του τον εαυτό. 

Ισως κάπως έτσι να βίωσα την εμπειρία του «Παιδότοπου». Ήταν για μένα όντως ένα σημαντικό δώρο. Γιατί είχε τη δική του ξεχωριστή συμβολή στα θεμέλια της πορείας που ακολούθησα τα επόμενα χρόνια. Αν σήμερα είμαι δημοσιογράφος, αυτό οφείλεται βέβαια στις ευκαιρίες που κάποτε μου δόθηκαν για να μάθω να σκέφτομαι και να γράφω. Αν σήμερα ερευνώ τη ναζιστική βία σε βάρος των προσφύγων και των μεταναστών, αυτό είναι βέβαια η φυσική συνέχεια της παιδικής ευαισθησίας που τότε έπλαθε μια ιστορία για ένα προσφυγόπουλο με ένα πηγαίο αντιρατσιστικό μήνυμα. Για μένα ο «Παιδότοπος» ήταν το πρώτο παράθυρο στο μέλλον.

Γιάννης Μπασκάκης, δημοσιογράφος (στον πρώτο Παιδότοπο το πρώτο του ρεπορτάζ)

Η έκδοση και κυκλοφορία ενός εντύπου και μάλιστα μαθητικού, είναι ένα γεγονός. Τώρα, αν η  έκδοση και κυκλοφορία γίνεται διά μέσου μιας μόνιμης στήλης εφημερίδας, είναι ένα διαφορετικό γεγονός. Στην περίπτωση όμως του Χανιώτικου <<Παιδότοπου >>που φιλοξενείται σε εβδομαδιαία βάση στα “ Χανιώτικα νέα” για 25 συναπτά έτη, με τον ίδιο επιμελητή είναι ένας άθλος πραγματικός. Τον παρακολουθώ ανελλιπώς και χαίρομαι και απολαμβάνω, κάθε εβδομάδα τους θησαυρούς που περιέχει.

Ο εμπνευστής και συνάμα επιμελητής, η ψυχή του Παιδότοπου, ο ίδιος, ο εξαιρετικός συνάδελφος, λογοτέχνης και ποιητής, ο Βαγγέλης ο Κακατσάκης.

Θυμάμαι, όταν και εγώ,πριν τη συνταξιοδότησή μου,έστελνα συνεργασίες μαθητών για μια δεκαετία, τη χαρά των μαθητών όταν φωτοτυπούσα τον Παιδότοπο και τον αναρτούσα στον πίνακα ανακοινώσεων του Σχολείου.

Τολμώ να συγκρίνω τον Παιδότοπο των Χανιώτικων νέων με το ιστορικό περιοδικό “Η Διάπλασις των Παίδων”και να τον βάλω ίσως και ένα σκαλί πιο πάνω, γιατί ο δικός μας που γράφεται σχεδόν αποκλειστικά από παιδιά κυκλοφορεί ανελλιπώς κάθε εβδομάδα και αυτό έχει μεγάλη σημασία!

Με εκτίμηση.

Μανιαδάκης Γεώργιος, συν/χος δάσκαλος

(Χριστίνα Γρηγοράκη, δασκάλα Δημ. Σχ. Καλυβών - ζωγράφος 

Επετειακός ο σημερινός «Παιδότοπος», 25 χρονών γίνεται και γιορτάζει! Κι εμείς θυμόμαστε!

Πόσος κόπος, πόση δημιουργικότητα, πόση λαχτάρα, πόση αγωνία, πόση συγκίνηση από τις

εργασίες μαθητών και εκπαιδευτικών έχουν τυπωθεί στις σελίδες του!

Δραστηριότητες Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, Αγωγής Υγείας και Πολιτιστικών Θεμάτων,

που συνοδεύονται από φωτογραφικό υλικό και ζωγραφιές, από «νηπιαγωγάκια» έως

λυκειόπαιδα, από όλη την Περιφερειακή Ενότητα Χανίων κι όχι μόνο.

Συγκεντρώνοντας αυτές τις δημοσιεύσεις, ο αναγνώστης θα μπορούσε να κάνει μια μικρή

«ιστορική» αναδρομή σε εκπαιδευτικά δρώμενα του τόπου μας, την τελευταία 25ετία…

Με την προσήλωση του Βαγγέλη Κακατσάκη, βεβαίως, όλα αυτά τα χρόνια! Που κάθε

εβδομάδα, φροντίζει και την παραμικρή λεπτομέρεια σχετικά με τα έργα των μαθητών και

εκπαιδευτικών προς δημοσίευση, για να έχουν οι αναγνώστες των «διαδρομών» μια όσο το

δυνατόν πληρέστερη εικόνα των σχολικών πεπραγμένων! Και βέβαια, χωρίς να παραλείπει να

επαινεί κάθε φορά την προσπάθεια μικρών και μεγάλων ενθαρρύνοντάς τους, παράλληλα, για

νέες δημιουργίες!

Χριστίνη Τζομπανάκη, νηπιαγωγός

(Ο ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ βρίσκει την άπλα του, 13 Ιουλίου 1997) 

Ταξίδι όμορφο, μοναδικό στον μικρόκοσμο των παιδιών. Με όχημα μια επαρχιακή εφημερίδα, τα “ Χανιώτικα νέα” καπετάνιο έναν φωτισμένο δάσκαλο και την παιδική αθωότητα να κλέβει την παράσταση. Αράδες πολύχρωμες που περιγράφουν γεγονότα γεμάτα αλήθειες και δίνουν πνοή στις εικόνες της καθημερινότητάς μας μ’ έναν τρόπο μοναδικό και αφοπλιστικό έτσι όπως ξέρουν μόνο τα παιδιά. Σκέψεις βαλμένες σε μια σειρά με προτεραιότητα τα «θέλω» τους, ταξιδεύοντας πάνω σε μικρά νέφελα. Τοπογραφώντας μια καλύτερη κοινωνία έτσι όπως εκείνα θα την ήθελαν. Ακόμα κι αν αυτό φαντάζει ουτοπικό, ας τα αφουγκραστούμε και σε μια δεύτερη ανάγνωση ας αποκωδικοποιήσουμε τα μηνύματά τους. Αξίζει να τους παραδώσουμε έναν καλύτερο κόσμο.
Ο «ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ» των Χανιώτικων νέων είναι βέβαιο πως θα συνεχίσει για πολύ ακόμα το μακρύ ταξίδι του στον αντίποδα μιας κοινωνίας που άλλα προστάζει.

Ειρήνη Καλαϊτζάκη, καθηγήτρια Πληροφορικής στο Γυμνάσιο Βάμου

(Τα χελιδονίσματα στην Αγία Μαρίνα, 19 Μαρτίου2011) 

Ο αγαπημένος μας "Παιδότοπος" .είίναι ένας ιδιαίτερος χώρος πολιτισμού, με επίκεντρο τη διαθεματικότητα, με πηγές τροφοδότησης της μαθητικές δημιουργίες, από μεγάλα ή μικρά σχολεία, δημόσια ή ιδιωτικά, υπαίθρου ή πόλης, με ταχυδρόμους τους αξιόλογους μάχιμους εκπαιδευτικούς.

Ένας χώρος συνάντησης με φιλικό αντάμωμα ,του" Χθες " με το "Σήμερα".

Αναδρομές, ιστορικές προσεγγίσεις, περιηγήσεις, περιγραφές, ξεναγήσεις, λαογραφία, τοπική ιστορία, εφευρέσεις,, επικαιρότητα, μα και συναισθήματα, στίχοι, ζωγραφιές , σκίτσα, φωτογραφίες, φιγουράρουν κάθε Σάββατο στις πολύχρωμες σελίδες του.

Μια φωτεινή γέφυρα που καταφέρνει να ενώνει τις σκέψεις των αναγνωστών ,να ξυπνά αναμνήσεις και να εξάπτει τη φαντασία και τα ανεκπλήρωτα όνειρα.

Ένα μεγάλο σχολείο που επιβιώνει 25 χρόνια και θα συνεχίσει άλλα τόσα, γιατί έχει αξιόλογο εμπνευστή και μαέστρο, ένα πνευματικό ΆΝΘΡΩΠΟ ,ένα ΔΑΣΚΑΛΟ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ, ΠΟΙΗΤΗ και ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ, τον Βαγγέλη Κακατσάκη. Του οφείλουμε χιλιάδες "Ευχαριστώ", καθώς και στην εφημερίδα της καρδιάς μας τα “Χανιώτικα Νέα" που εμπιστεύεται όλα αυτά τα χρόνια τη μαγική του πένα.

Μαρία Κληματσάκη, δασκάλα, διευθύντρια 11ου Δημ. Σχ. Χανίων

(Ο 1.300όςΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ, 2 Απριλίου 2022) 

Έχουν περάσει σχεδόν 20 χρόνια από τότε που τελείωσε το ταξίδι μας στο Δημοτικό, αλλά υπάρχουν κάποιες αναμνήσεις φυλαγμένες στο μπαουλακι της μνήμης που παραμένουν ανεξίτηλες και ζωηρές. Μια από τις πιο ξεχωριστές είναι ο αγαπημένος Παιδότοπος. Υπήρχε άραγε μεγαλύτερη χαρά για ένα μικρό μαθητή από το να δει το κείμενο του και τις ζωγραφιές του δημοσιευμένα στην εφημερίδα? Έτσι και εμείς, οι μικροί "δημοσιογράφοι" όπως μας αποκαλούσε ο αγαπημένος μας δάσκαλος κ. Βαγγέλης, κάθε φορά αγωνιούσαμε και πασχίζαμε να γράψουμε το πιο καλό "ρεπορτάζ", την πιο ξεχωριστή ζωγραφιά και να εκπροσωπήσουμε επάξια το αγαπημένο μας 5ο Δημοτικό Σχολείο Χανίων. Μια ιδιαίτερη ανάμνηση ήταν το αφιερωμα που φτιάξαμε για τη βράβευση του περιοδικού του σχολείου μας "Ο κόσμος των παιδιών" στην Αθήνα το 2005. Ακόμα και σήμερα θυμόμαστε την περηφάνια που νιώσαμε όταν το είδαμε δημοσιευμένο στην εφημερίδα!

Ο Παιδότοπος είναι ένα ζωντανό κομμάτι της ιστορίας των σχολείων της πόλης μας, ένα θησαυροφυλάκιο φαντασίας και παιδικής αθωότητας και ευχόμαστε να συνεχίσει για πολλά πολλά χρόνια να ζωντανεύει τις σκέψεις και τα όνειρα των παιδιών.

Παιδότοπε σε ευχαριστούμε!!

Μανόλης Χαιρέτης, δάσκαλος& Γιώργος Χαιρέτης, φωτογράφος(παλιοί μαθητές 5ου Δημ. Σχ. Χανίων)

(Καλλιόπη Σταμπολάκη, Κωνσταντίνα Πέτρου, Άννα νικολουδάκη, Δημ. Σχ. Παζινού, Αναστασία Παπαναστασίου δασκάλα για τα εικαστικά) 

Συμπληρώνονται φέτος 25 χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία του Παιδότοπου, της στήλης των Χανιώτικων Νέων που επιμελείται ο κ. Βαγγέλης Κακατσάκης και είναι αφιερωμένη πρωτίστως στους μαθητές και μαθήτριες του τόπου μας! Και είναι αλήθεια ότι αυτή η γωνιά των Χανιώτικων Νέων είναι τόσο φιλόξενη που όποιος περάσει το κατώφλι της δύσκολα απομακρύνεται…

Απλός και περιεκτικός, σύγχρονος και παραδοσιακός, έχοντας την καθαρότητα και την ομορφιά της σχολικής τάξης, την αθωότητα και τα χρώματα των παιδιών αποτέλεσμα της στενής επαφής του με τη σχολική καθημερινότητα και την απτή πραγματικότητα, «Ο Παιδότοπος» αποτελεί όλα αυτά τα χρόνια μια όαση όχι μόνο για μαθητές κι εκπαιδευτικούς αλλά για όλους όσους θέλουν ακόμα να ελπίζουν και να βλέπουν με συγκίνηση το παρελθόν, με υπερηφάνεια το παρόν και με αισιοδοξία το μέλλον. Κι έτσι σιγά-σιγά ο Παιδότοπος του κ. Βαγγέλη Κακατσάκη έγινε Παιδότοπος όλων μας, ο Παιδότοπος της Καρδιάς μας, μια ηλιαχτίδα ελπίδας στις δύσκολες και σκληρές ημέρες που διάγουμε! Γεμάτος εικόνες και βιώματα, μηνύματα κι αρώματα, με τοπικούς και χρονικούς διασκελισμούς γεφυρώνει χάσματα, ενώνει γενιές κι εποχές με ένα τρόπο μοναδικό, μαγικό, ευλογημένο. Χρόνια Πολλά Παιδότοπέ μας! Σ’ ευχαριστούμε…

Βαγγέλης Παγωνίδης, δάσκαλος 8ου Δημ. Σχ. Χανίων

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 9 Απριλίου 2022) 

https://www.haniotika-nea.gr/980711-2/

https://www.facebook.com/kakatsakes/?show_switched_toast=0&show_invite_to_follow=0&show_switched_tooltip=0&show_podcast_settings=0&show_community_transition=0&show_community_review_changes=0

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΜΝΗΜΗ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΤΣΙΤΑΚΗ 

«Οι δάσκαλοι,/ δεν είμαστε μόνο συνδικαλιστές του μισθού·/ είμαστε δημιουργοί και φορείς πολιτισμού./ Δεν είμαστε αγαθοί καταναλωτές ιδεολογιών·/ είμαστε ερευνητές της αλήθειας και παραγωγοί ιδεών./ Δεν είμαστε επαγγελματίες διδακτικοί εγχειριδίων·/ είμαστε ποιητές τεχνών και βιβλίων./ Δεν είμαστε το μακρύ χέρι καμιάς εξουσίας·/ είμαστε οι αφουγκραστές της λαϊκής αγωνίας./ Δεν είμαστε ανατροπείς της ειρηνικής κοινωνίας·/ είμαστε οι θεμελιωτές της υπεύθυνης ελευθερίας./ Δεν είμαστε συμβασιούχοι της αρετής·/ είμαστε οι προμάχοι της αξιοπρέπειας και της τιμής./ Δεν είμαστε της εκπαίδευσης ρηχοί τεχνικοί·/ είμαστε των παιδιών του λαού οι δάσκαλοι». Και το ποίημα αυτό του δασκάλου – ποιητή Κώστα Καλαπανίδα που ύμνησε όσο κανένας άλλος τη Δασκαλοσύνη, χρησιμοποίησα εν είδει προλόγου, αποχαιρετώντας και εκ μέρους των “Χανιώτικων νέων” που ήταν τακτικός συνεργάτης, στις 29 Μαρτίου στην εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης της Νέας Χώρας, τον Ωραίο ως Έλληνα Δάσκαλο, ιστορικό ερευνητή, συγγραφέα και αγωνιστή Γιώργο Πιτσιτάκη που έφυγε στα 67 του χρόνια για τη χώρα των Μακάρων, σκορπίζοντας άφατη θλίψη στους δικούς του, αλλά και γενικότερα σ’ όλους που τον είχαν γνωρίσει, ανά το πανελλήνιο.

«Βουίζουν οι ιδέες γύρω απ’ το διάφανο μέτωπτου.// Ανασκάπτει τα θεμέλια των πραγμάτων/ κι υπομνηματίζει το μέλλον μ’ αρχαιότατο αλφάβητο./ Ξανακολλάει τις σπασμένες λέξεις σαν αγγεία παλιά και τις τοποθετεί πλάι στις καινούργιες./ Ενώνει τις γέφυρες που έκοψε η θύελλα/ κι η πίστη του βγάζει ξανά το ουράνιο τόξο./ Και το καλό και το κακό του ίδιου δέντρου είν’ οπώρες/ κι ως τα γυρίσματα των εποχών τα καρτερεί./ Είναι φτωχός και δεν επαναστατεί, γνωρίζει!/ Κι όμως στην καρδιά του κυοφορούνται οι δίκαιοι πόλεμοι./ Στο φτωχικό του σαν καλά κορίτσια, υπάκουα/ μπαινοβγαίνουν η Ειρήνη, η Δικαιοσύνη κι η Ελευθερία./ Ζει με τους ανθρώπους και μόνος του.// Ποιητής είναι, σοφός, αυστηρός προφήτης ή άγιος;/ Είναι το φως του κόσμου και το άλας της γης./ Οι ορισμοί δεν το χωρούν. Είναι Δάσκαλος». Ένα ακόμα ποίημα του Κώστα Καλαπανίδα με τίτλο “Ιδού αυτός” απ’ την πρώτη του ποιητική συλλογή “Κύριε Δάσκαλε”, που κυκλοφόρησε όταν έκανε ο Γιώργος Πιτσιτάκης τα πρώτα δασκαλικά του βήματα. Τον εκφράζει κι αυτό απόλυτα…

Όχι, δόξα τω θεώ, δεν αποπαίδισε και ούτε πρόκειται ποτέ να αποπαιδίσει ο κλάδος των Δασκάλων, όπως του άρεσε να επαναλαμβάνει διαρκώς στις γενικές μας συνελεύσεις, τη 10ετία του 1980 ο και κοινός μας φίλος, αξέχαστος πρόεδρος της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Φάνης Τουλούπης. Χαίρομαι που το διαπιστώνω διαρκώς και ως επιμελητής του αγαπημένου μου “Παιδότοπου” της εβδομαδιαίας στήλης που έχω στην εφημερίδα, η οποία κλείνει αυτές τις μέρες 25 χρόνια, αλλά και κατά τις επισκέψεις μου στις σχολικές τάξεις…

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ 

«Πολέμους και εγκλήματα βλέπουμε στην οθόνη/ η θλίψη που μας προκαλούν ντελόγο μεγαλώνει», μας λέει στην πρώτη σημερινή της μαντινάδα η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. Για να μας πει στις επόμενες: «Πριν πάθετε κατάθλιψη το χαζοκούτι κλείστε,/ παρέα με τους φίλους σας στη φύση περπατήστε.// Το άγχος ν’ αποφεύγουμε πρέπει για το καλό μας,/ αλίμονο αν χάσουμε και το χαμόγελό μας». Σωστή αλλά με… αστερίσκο κατά τη γνώμη μου. Να κλείνουμε το χαζοκούτι είναι μία λύση για να μην πάθουμε κατάθλιψη, δεν το συζητώ. Δεν είναι όμως η ΛΥΣΗ για το τέλος των εικόνων της φρίκης.

Ύστερα απ’ τις “Σκέψεις μιας εικοσάχρονης” που κυκλοφόρησε το 2019 ένα ακόμα “σύγγραμμα” παραμύθι αυτή τη φορά από την πολλά υποσχόμενη Χανιώτισσα δασκάλα, Ειρήνη Καρπαδάκη με τις σπουδαίες σπουδές που ζει και εργάζεται στο εξωτερικό, τον Νοέμβριο της περασμένης χρονιάς. “Το ουράνιο τόξο άλλαξε χρώμα”, ο τίτλος του βιβλίου (εκδόσεις i write) απ’ τη σειρά “Πολύχρωμα παραμύθια”. Και γιατί η Ειρήνη είναι η κόρη του φίλου μου και συναναγνώστη μου στη Λέσχη Ανάγνωσης “Ταξιδευτές στο φως” Σπύρου Καρπαδάκη, χάρηκα για το συγκεκριμένο βιβλίο. Προπάντων όμως γιατί η συγγραφέας του έχει τον τρόπο της να καθηλώνει τους αναγνώστες της από 6 μέχρι 106 χρονών, διδάσκοντας μαθήματα διαπολιτισμικότητας, συμπερίληψης, ισότητας, αλληλεγγύης, συντροφικότητας και πολυμορφίας. Αναζητήστε το!

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 8 Απριλίου 2022) 

https://www.haniotika-nea.gr/mnimi-giorgoy-pitsitaki/

 

ΞΕΣΤΕΡΙΑ

Η “ΞΕΣΤΕΡΙΑ ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ

ΜΝΗΜΕΣ ΑΠΟ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ ΤΟΥ

Γράφει η Κατερίνα Τοράκη*

Μνήμες μιας άλλης εποχής και μιας άλλης Κρήτης μας μεταφέρει ο Βαγγέλης Κακατσάκης στο τελευταίο βιβλίο του, τη συλλογή διηγημάτων Πότες θα κάμει ξεστεριά.... (Χανιώτικα νέα και του Μουσείο Τυπογραφίας Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη, 2021). Όπως γράφει εν είδει επιλόγου στο τελευταίο διήγημά του «Ο εθελοντής»:

Η θύμιση έχει να κάνει με τις ιστορίες που άκουγα από τη γιαγιά μου, στα μικράτα μου. Για τα κομμένα κεφάλια των επαναστατών που περιέφεραν οι Τούρκοι στα χωριά του Αποκόρωνα πάνω στις τουφεκόβεργες, ένα από αυτά κι ενός παππού καπετάνιου. 

Δεν είναι ιστορία η λογοτεχνία, λένε όμως για τη δύναμη που έχει ν' αγγίξει, να μεταδώσει, να δώσει το ερέθισμα ώστε ακόμη και να στραφεί ο αναγνώστης και η αναγνώστρια στο ενδιαφέρον για τα ιστορικά γεγονότα, στα αίτια και στις συνέπειες. Αυτό κάνουν και τα διηγήματα του Βαγγέλη Κακατσάκη, του Νιππιανού δασκάλου, συγγραφέα, δημοσιογράφου στα Χανιώτικα Νέα για τέσσερις δεκαετίες, ενεργού πολίτη στα δρώμενα του τόπου.

Τα διηγήματα αναφέρονται στην περίοδο της Επανάστασης του 21 και της Τουρκοκρατίας στην Κρήτη και ιδιαίτερα στα χωριά του Αποκόρωνα. Ήρωές του πρόσωπα αληθινά, που υπήρξαν, και άλλα επινοημένα, που καημός κι αγώνας τους ήταν να λευτερωθεί η Κρήτη και τότε θα «λευτερωνόταν κι εκείνων η καρδιά τους».

Άλλα δίνουν πληροφορίες για γεγονότα που συνέβησαν, όπως «Ο εθελοντής» που αναφέρεται στη Μάχη του Βαφέ, τον Αύγουστο του 1866. Διαβάζουμε για τον Ιωάννη Ζυμβρακάκη και πάμε πίσω στον πατέρα του Εμμανουήλ που σφαγιάστηκε το 1821 και ύστερα στους άλλους της ιστορικής οικογένειας που

ακολούθησαν (υπάρχει εξάλλου η οδός Ζυμβρακάκηδων στην πόλη). Και για τους εθελοντές που ήρθαν ν' αγωνιστούν μαζί με τους ντόπιους, κι ανάμεσά τους το νεαρό δικηγόρο Έσλιν που έπεσε μαχόμενος την ίδια χρονιά, κι ήταν μόλις 24 χρονών.

 

Κι άλλα βάζουν τις σκέψεις και τη φαντασία του συγγραφέα να συμπληρώνουν τις ιστορίες που άκουγε μικρός, κι εκεί ξεχειλίζει η ευαισθησία, η αγάπη για τον τόπο κι η αγάπη για την ιστορία. Γιατί και τα τρία αυτά στοιχεία φανερά χαρακτηρίζουν το Βαγγέλη Κακατσάκη. «Το τέλος» είναι ένα από αυτά τα διηγήματα που με συγκίνησε ιδιαίτερα, για τη Μαριγώ τη χήρα, που «ήταν η μόνη στο χωριό, που όχι κανίσκια δεν κουβάλησε στον αγά, αλλά ούτε και καταδέχτηκε να πάει στο κονάκι του να τον παρακαλέσει για τον μοναχογιό της, σαν ακούστηκε το φοβερό άκουσμα, πως από μέρα σε μέρα οι Τούρκοι θα 'παιρναν τα σερνικά του χωριού».

Είναι φορές που οι περιγραφές αγγίζουν σιγά σιγά, μεθοδικά λες, τις λεπτές χορδές των συναισθημάτων μας.

Ξημέρωνε! Τα μπουμπούκια τίναζαν τα κεφαλάκια τους κι ετοιμάζονταν να πουν καλημέρα στον ήλιο. Για μια στιγμή της πέρασε η ιδέα να πάρει τον κατήφορο, να γυρίσει στο σπίτι της. Οι δουλειές είχαν απομείνει πίσω. Οι όρνιθες ατάιστες. Τα κρεβάτια ξέστρωτα. Το σπίτι άνω-κάτω. Μα τα πόδια της ήταν τόσο βαριά, για να κάμουν ένα τόσο μεγάλο δρόμο.

Ο γκρεμνός έχασκε δυο βήματα μπροστά της και περίμενε το τέλος …

 Τον φαντάζομαι στην τάξη, δάσκαλο, να λέει ιστορίες στα παιδιά, και να λέει και να λέει, και να βρίσκει τα λόγια που θα κάνουν τα παιδιά να θέλουν ν' ακούσουν κι άλλα, να ρωτάνε, έγινε τούτο, πώς έγινε τ' άλλο, αλήθεια γινόταν αυτό και τότε, και τι πα να πει ζορμπάδες, και πού είναι κείνο το χωριό, και γιατί παίρναν τ' αγόρια, κι άλλα κι άλλα, και να θέλουν να ψάξουν κι άλλο, τι έγινε την εποχή εκείνη, τι λένε τα βιβλία για τούτο και για κείνο.

Ένα από τα χαρίσματα του βιβλίου είναι η χρήση της γλώσσας, του τοπικού ιδιώματος.  Λέει η Μαριγώ στο γιο της όταν περιγράφει τον Κωνσταντή τον πατέρα του που δεν είχε γνωρίσει:

Ψηλός, γιε μου, πολύ ψηλός κι όμορφος! Σαράντα πήχες ήταν στο μέγαλος. Σπίτι δεν τον εχώριε...

 Κι όταν περιγράφει τον «θεορατικό» παπα-Μανόλη: 

Ένα κακουδέρικο μαυριδερό ανθρωπάκι ήταν, που 'χε καβαλικέψει τα εβδομήντα και το μόνο χαρακτηριστικό που τον έκανε να φαίνεται αλλιώτικος, χώρια βέβαια απ' τα ράσα που φορούσε, ήταν τα μάτια του.

Κι όταν λέει «η λύρα αυτή θα 'ναι που θα στραβώσει τους ζορμπάδες», βρίσκω μια καλή ευκαιρία να ψάξω τη σημασία της λέξης και να θυμίσω το βιβλίο του Νίκου Σαραντάκου «Το ζορμπαλίκι των ραγιάδων» (είχα γράψει εδώ: https://katerinatoraki.blogspot.com/2021/01/blog-post_18.html).

Για τα παραπάνω και για συνολικά 82 λέξεις υπάρχει γλωσσάρι στο τέλος του βιβλίου, μια αξιέπαινη πρωτοβουλία του συγγραφέα, γιατί όχι μόνο δίνει τις σημασίες λέξεων που ίσως δεν είναι γνωστές σε όλους, αλλά ακόμη περισσότερο γιατί έτσι κατατίθεται και διασώζεται ο τοπικός γλωσσικός πλούτος, η γλωσσική κληρονομιά μας (έχουν γίνει σημαντικές μελέτες, εξάλλου, που υπογραμμίζουν τη σημασία των λεγόμενων «κρυμμένων» γλωσσαρίων, των γλωσσαρίων δηλαδή που βρίσκονται ενσωματωμένα  σε βιβλία και άλλα δημοσιεύματα).

Και να σημειώσουμε, επίσης, ότι και ο τίτλος του βιβλίου υπακούει σ' αυτή την ανάγκη του συγγραφέα να θυμίσει και να κρατήσει τα τοπικά γλωσσικά στοιχεία. Ο αρχικός τίτλος του γνωστότατου ριζίτικου τραγουδιού ήταν όντως «Πότες θα κάμει ξεστεριά». (Υπάρχουν πολλές πηγές γι' αυτό, όπως για παράδειγμα εργασίες των Ερατοσθένη Καψωμένου, Γιώργου Ανδρειωμένου και άλλων. Όσο δε για τη λέξη ξεστεριά, σημειώνω ότι ήδη αναφέρεται στο Αγγλοελληνικό λεξικό του Νικ. Κοντόπουλου που εκδόθηκε στη Σμύρνη το 1869 παραπέμποντας στη λέξη ξαστεριά και που μπορεί κανείς να το βρει στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Ανέμη του Πανεπιστημίου Κρήτης - https://anemi.lib.uoc.gr/).

 Θα ήθελα, επίσης, να προσθέσω ότι το βιβλίο, πέρα από το περιεχόμενο, είναι ένα ωραίο βιβλίο, ως προς την εμφάνιση, την εκτύπωση, το χαρτί, τη σελιδοποίηση. Κι αυτό, χάρη σε όλους τους συντελεστές του. Χάρη στα σκίτσα του Νίκου Μπλαζάκη που κοσμούν το εξώφυλλο και όλα τα διηγήματα (όπως τα παραπάνω). Και χάρη στην ωραία, ποιοτική έκδοση-εκτύπωση από το Μουσείο Τυπογραφίας Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη (http://www.typography-museum.gr/). Αξίζει η μνεία στο μουσείο αυτό των Χανίων, ένα σύγχρονο, πρωτοποριακό μουσείο, το πρώτο στη χώρα αφιερωμένο εξολοκλήρου στην Τυπογραφία.

Το τελευταίο βιβλίο του Βαγγέλη Κακατσάκη, βγαλμένο από παλιές ιστορίες που έλεγε η γιαγιά του η Στυλιανίτσα δίπλα στην παρασιά τις χειμωνιάτικες νύχτες, είναι ένα τεκμήριο τοπικής κληρονομιάς, τοπικής ιστορίας, παράδοσης και γλώσσας. Τον ευχαριστούμε.

τ. καθηγήτρια Βιβλιοθηκονομίας Ιονίου Πανεπιστημίου

https://katerinatoraki.blogspot.com/2021/01/blog-post_18.html

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΟ NΟΣOKOMEIO, ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ, ΓΙΝΕΤΑΙ;  

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

Για μια καθόλα «τεκμηριωμένη επιστημονική άποψη που αφορά στη δημιουργία ενός Τριτοβάθμιου Πανεπιστημιακού Παιδιατρικού Νοσοκομείου στο νησί μας» διαβάσαμε στο χθεσινό φύλλο των “Χ.Ν.”.

Ο δρ Εμμανουήλ Μ. Καραβιτάκης παιδίατρος – επιμελητής Α’ ΕΣΥ ΜΕΝΝ στο Γενικό Νοσοκομείο Χανίων, παραθέτοντας αδιάσειστα στατιστικά στοιχεία, έβαλε και πάλι στο τραπέζι μία πολύ σοβαρή πρόταση που οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας, τόσο εμείς όσο και οι τοπικοί άρχοντες!

Πολύ ψηλά αυτός ο πήχης -είναι αλήθεια- που έθεσε ο κ. Καραβιτάκης αν θέλουμε να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς, βάσει των… “δεδομένων” μας.

Κι αυτό επειδή η δημιουργία ενός Παιδιατρικού Νοσοκομείου, πρωτίστως θέλει… νου και κρασί. Και βέβαια ανθρώπους με όραμα, ανθρώπους που μπορούν να διεκδικούν, να οργανώνουν, να πράττουν!

Κάπου πάσχουμε εμείς εδώ στα Χανιά ή αυτό τουλάχιστον υπονοείται συνεχώς αλλά και εκ του… αποτελέσματος! Σπάνιες εξάλλου είναι και οι περιπτώσεις -ας μου επιτραπεί- η έκφραση, του “συγχανιωτισμού” και της από κοινού διεκδίκησης! Τις περισσότερες φορές ανοίγουμε εμείς οι ίδιοι τον λάκκο μας και πέφτουμε μέσα! Έπειτα ψάχνουμε τους… φταίχτες, ενίοτε κυνηγώντας φαντάσματα!

Γνωστά πράγματα αυτά!

Μόλις χθες μάλιστα διαβάσαμε για μια ακόμη φορά και πάλι στα “Χ.Ν.” για την περίπτωση του κληροδοτήματος Μαλινάκη που τόσα χρόνια μετά αδυνατούμε να επωφεληθούμε!
Τι πταίει λοιπόν στα Χανιά μας; Γιατί δεν το μπορούμε; Γιατί έχουμε μείνει στο παρελθόν και διηγώντας το, κλαίμε;

Η πρόταση Καραβιτάκη (δες https://www.haniotika-nea.gr/na-giati-i-kriti-mas-chreiazetai-ena-paidiatriko-nosokomeio/) για Παιδιατρικό Νοσοκομείο στην Κρήτη -γιατί όχι στα Χανιά- πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά!

Ο ίδιος σημειώνει ότι «Η συγκεκριμένη πρόταση μετά από εισήγησή μου στη Γενική Συνέλευση της Παγκρήτιας Παιδιατρικής Εταιρείας (ΠΠΕ), της οποίας ήμουν πρόεδρος τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, έχει κατατεθεί από το 2015 στο γραφείο του υπουργού και αναπληρωτή υπουργού Υγείας με αριθμό πρωτοκόλλου 7109/09-12-2015 και 2195/10-12-2015 αντίστοιχα».

Δεν γνωρίζω αν έχει λάβει κάποια απάντηση επί αυτής ή αν η πρόταση βρίσκεται καταπλακωμένη σε κάποιο συρτάρι ή και αλλού!

Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να μαθαίναμε τι έχει απογίνει. Υπάρχει κάποιος που θα μπορούσε να μας απαντήσει 

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 6.4.2022) 

https://www.haniotika-nea.gr/paidiatriko-nosokomeio-stin-kriti-sta-chania-ginetai/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ, ΕΚΕΙ

" ΓΙ' ΑΥΤΟ ΔΙΑΒΑΖΩ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ"

«Το διάβασμα είναι ελευθερία. Το διάβασμα είναι ανάσα. Το διάβασμα σ’ αφήνει να βλέπεις τον κόσμο με τρόπο διαφορετικό και σε καλεί σε κόσμους που δε θα θέλεις ποτέ να τους αποχωριστείς. Το διάβασμα επιτρέπει στο πνεύμα σου να ονειρεύεται. Λένε ότι τα βιβλία είναι φίλοι μας για όλη μας τη ζωή και συμφωνώ. Το ιδανικό δικό σου σύμπαν πλαταίνει, όταν διαβάζεις. Οι ιστορίες είναι φτερά που σε βοηθούν να πετάς ψηλά κάθε μέρα, βρες, λοιπόν, τα βιβλία που μιλούν στο πνεύμα σου, στην καρδιά σου, στο μυαλό σου. Τα βιβλία είναι γιατρικά. Θεραπεύουν. Καθησυχάζουν. Εμπνέουν. Διδάσκουν. Ας ευγνωμονούμε τους παραμυθάδες, τους αναγνώστες και τους ακροατές. Ας ευγνωμονούμε τα βιβλία. Είναι φάρμακα για ένα φωτεινότερο κόσμο». Το μήνυμα της Διεθνούς Οργάνωσης Βιβλίων για τη Νεότητα (IBBY) για τον φετινό εορτασμό (2.4.2022) της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου, από τον Καναδό πολυβραβευμένο συγγραφέα Richard Van Camp σε μετάφραση της Λότης Πέτροβιτς – Ανδρουτσοπούλου.

Κι αν έχω να θυμηθώ από εορτασμούς της Μεγάλης του Παιδικού Βιβλίου Γιορτής, “όταν ήμουν δάσκαλος” (για να χρησιμοποιήσω τον τίτλο του διηγήματος του Ιωάννη Κονδυλάκη), ιδιαίτερα τα χρόνια που ήμουν διευθυντής στο 5ο Δημ. Σχ. Χανίων, από το 1997 μέχρι το 2005… Στο 11ο Δημ. Σχ. Χανίων εφέτος, όπως και πριν από δύο χρόνια -πέρυσι και πρόπερσι ο κορωνοϊός δεν επέτρεπε εορτασμούς- όπου το πρωί της περασμένης Παρασκευής 1 Απριλίου, “έλαβε χώραν”, μία απ’ τις πολλές και ποικίλες δράσεις που έγιναν στην πόλη μας με αφορμή τα γενέθλια του μεγάλου Δανού παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Μια άρτια οργανωμένη απ’ τη γνωστή για την όλη κοινωνική της παρουσία και προσφορά διευθύντρια του Σχολείου Μαρία Κληματάκη και τον Σύλλογο Διδασκόντων, ξεχωριστή εκπαιδευτική δράση με τον γενικό τίτλο “Η αγάπη για το βιβλίο είναι μεταδοτική”. Ευλογία για μένα ότι ήμουν ένας απ’ τους (τις) δεκαπέντε συγγραφείς που μπήκαν στις σχολικές αίθουσες και συνομίλησαν με τα παιδιά. Η χαρά μου να συναντώ τα παιδικά μάτια στις αίθουσες διδασκαλίας, με όποια αφορμή. Όπως αυτά των ωραίων παιδιών της ΣΤ1 τάξης του 11ου Δημ. Σχ. Χανίων (φωτ.). Κι αν έμαθα και απ’ αυτά τα μύρια όσα, μιλώντας μαζί τους για το τελευταίο μου βιβλίο για το “Πότες θα κάμει ξεστεριά” και ειδικότερα για το διήγημα “Ανάσταση”, που είχαν προετοιμάσει με τη δασκάλα τους Κατερίνα Καρακύκλα και τον μουσικό Ιωακείμ Τσαμαλίκα…

«[…] Δέντρο μεγάλο θέλω τη γνώση/ Ν’ απλώνει γύρω γερά κλαδιά/ Άνθη να δέσει, καρπούς να δώσει/ Σ’ όλο τον κόσμο για τα παιδιά/ Να γίνει ο Λόγος μέγα σχολείο/ Γι’ αυτό διαβάζω ένα βιβλίο!// Θέλω η αγάπη πλατειές φτερούγες/ Να ξεδιπλώσει ζερβά – δεξιά/ Να φτάσει μέχρι τις άδειες ρούγες,/ Να συντροφέψει τη μοναξιά/ Κι όπου είναι ένας, να γίνουν δύο./ Γι’ αυτό διαβάζω ένα βιβλίο!» Από το ποίημα “Γι’ αυτό διαβάζω ένα βιβλίο” της Πηνελόπης Ντουντουλάκη (απ’ την ποιητική συλλογή “Τραγουδώ στον Ουρανό”).

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Σ' ΕΣΕ ΤΑ ΛΕΩ, ΝΥΦΗ... Ο ΤΙΤΛΟΣ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ... " ΠΑΣΑ ΓΝΩΣΙΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΥΡΕΜΑ" 

Να προετοιμαστούμε για μια περίοδο παρατεταμένης αβεβαιότητας και αστάθειας, καθώς δεν φαίνεται αυτή τη στιγμή κάποια αισιοδοξία για το τέλος των εχθροπραξιών στην Ουκρανία… Τα που είπε την 1η Απριλίου, μεταξύ των άλλων ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στην πρόεδρο της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου. Μπροστά στις κάμερες… Τι καλά να ήταν πρωταπριλιάτικο ψέμα, η πρώτη σκέψη που έκαμα, όταν τ’ άκουσα. Σ’ εσέ τα λέω νύφη για να τ’ ακούει η πεθερά, η δεύτερη, αντιστρέφοντας τη σχετική παροιμία. Νύφη η πρόεδρος της Δημοκρατίας, πεθερά η ελληνική κοινή γνώμη…

«Η μάνα δίνει στα παιδιά, αγάπη και φροντίδα/ γίνεται καταφύγιο σε κάθε καταιγίδα// Τι σόι μάνα είν’ αυτή, το σπλάχνο της πληγώνει/ χωρίς να δείξει έλεος, άδικα το σκοτώνει.// Δεν της αξίζει σίγουρα ο τίτλος της μητέρας,/ το έγκλημα που έκαμε ταιριάζει σ’ ένα τέρας». Γενική η πρώτη απ’ τις τρεις σημερινές μαντινάδες της Νεκταρίας Θεοδωρογλάκη, “ειδικές” για τη γνωστή υπόθεση της “μάνας” απ’ την Πάτρα οι άλλες δύο. Και βέβαια ο τελευταίος λόγος στη Δικαιοσύνη, το δικό μου σχόλιο.

“Η προσφορά του Ελληνικού Πνεύματος -Αρχαίου και Βυζαντινού- στον νεώτερο Ευρωπαϊκό πολιτισμό”, ο τίτλος του βιβλίου της τ. γενικού επιθεωρητή Μ.Ε. – φιλολόγου Ουρανίας Ανδρ. Λαναρά που κυκλοφόρησε πρόσφατα (Αγρίνιο 2021) σε δεύτερη έκδοση απ’ την “Ορθόδοξο Ιεραποστολική Αδελφότητα ”Αγία Φιλοθέη””. Να ‘ναι καλά ο φίλος εκδότης – δημοσιογράφος και συγγραφέας, κορυφαίος ασφαλιστής Ευάγγελος Γ. Σπύρου που μου το έστειλε. “Πάσα φιλοσοφία και γνώσις, Ελλήνων εύρεμα”. Τα λέει όλα η φράση αυτή του βυζαντινού αυτοκράτορα Θεόδωρου Β’ Λάσκαρι που τη συναντώ ως προμετωπίδα στο βιβλίο…

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 5 Απριλίου 2022) 

https://www.haniotika-nea.gr/gi-ayto-diavazo-ena-vivlio-2/

ΞΕΣΤΕΡΙΑ

 

Η ΚΡΗΤΗ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΕΜΟ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΖΗ ΘΕΛΕΙ

Β. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ: ΠΟΤΕΣ ΘΑ ΚΑΜΕΙ ΞΕΣΤΕΡΙΑ (ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ) 

Γράφει ο Θεόδωρος Ηλιάκης*

Η έκδοση από τον ως άνω συγγραφέα και σπουδαίο δάσκαλο (τώρα συνταξιούχο), του ως άνω σημαντικού νέου βιβλίου, μου δίνει την αφορμή να αναφερθώ συνοπτικά στον εν λόγω πανάξιο εκπαιδευτικό, ποιητή, πεζογράφο, χρονογράφο, αρθρογράφο και ραδιοφωνικό σχολιαστή.

Στον εξαίρετο πνευματικό άνθρωπο, με την πλούσια μόρφωση και την πρωτοποριακή προσφορά του, στον κλάδο της διδαχής προς τα νέα παιδιά, τα οποία εφοδίαζε με πλούσιες γνώσεις και σταθερές βάσεις, προ συνέχιση των σπουδών τους και ανάδειξη τους στην κοινωνία.

Τον φίλο, αγαπητό Βαγγέλη Κακατσάκη, τον γνώρισα όταν το Δημοτικό Σχολείο του χωριού μου Στροβλών, είχε την εύνοια της τύχης, να τον έχει δάσκαλο του, κατά τα πρώτα χρόνια της λαμπρής προσφοράς του στον τομέα της παιδείας.

Ευθύς εξαρχής έκανε πράξη τη ρήση του Πλάτωνα «Η παιδεία είναι ο δεύτερος ήλιος για τους ανθρώπους». Αλλά και αυτήν του Σωκράτη «Η παιδεία, όπως η εύφορη χώρα, φέρνει όλα τα αγαθά». Καινούργιος και εγώ τότε δικηγόρος στην Αθήνα, διαπίστωσα τη μεγάλη προσφορά του στο σχολείο που είχα αποφοιτήσει. Τον έβλεπα κατά τις συχνές μου επισκέψεις στο χωριό μου, αγωνιζόμενο σε μονοτάξιο σχολείο με 37 τότε μαθητές, να επιδίδεται σε ένα ζηλευτό και αξιοθαύμαστο αγώνα, για την ουσιαστική επιμόρφωση των παιδιών και τον εμπλουτισμό τους με αρχές και αξίες. Γι’ αυτό θέλοντας να τονώσω το έργο του, καθιέρωσα βραβεία για τους πρώτους μαθητές, τα οποία μάλιστα, κατά την τελευταία σχολική γιορτή, καλούσε τον αείμνηστο αδελφό Ηλία, γραμματέα της τότε Κοινότητας Στροβλών, να τα απονείμει.

Ο ευγενής αυτός αγώνας τους επέφερε τους σπουδαίους καρπούς του. Έτσι όλοι οι μαθητές του, πρόκοψαν στη ζωή τους και έγιναν έντιμοι άνθρωποι, διακεκριμένοι στις επιστήμες και τα επαγγέλματα και ως νομοταγείς. Συντελέσθηκε δηλαδή αυτό που είπε ο Πλάτων «Παιδεία είναι η πρόσκλησις και οδήγησις των παιδιών προς ό,τι ο νόμος θεωρεί ότι έχει λογικώς λεχθεί». Συγχρόνως όμως συνέγραφε από τα πρώτα γυμνασιακά του χρόνια, άρθρα και ποιήματα. Έτσι, κατά τα πρώτα διδασκαλικά του χρόνια, είχα την ευτυχή συγκυρία να μου δωρήσει το έτος 1973 την πρώτη του ανθολογία της πνευματικής του δημιουργίας, το βιβλίο του «Τα άλογα του χρόνου», με ποιήματα αξιόλογα, ουσιαστικά, πνευματικά, περίτεχνα.

Εξακολούθησε δε να προσφέρει ποικιλότροπα τη σοφία του διαδοχικά και με τα ακόλουθα βιβλία του: «ΚΑΖΟΒΑΡ» (ποιήματα), «Τα γράμματα της Παναγίας» (πεζά), «Στα πεταχτά» (χρονογραφήματα), «Όπως το ψωμί» (ποιήματα), «Μια στάση εδώ, μια στάση εκεί» (χρονογραφήματα), «Τα χελιδόνια του μοναχού» (ποιήματα), ψηφιακή έκδοση και τελευταία το προαναφερθέν βιβλίο του. Όλα, όπως και το τελευταίο, αξιόλογα αποστάγματα της βαθιάς γνώσης και σοφίας του.

Με αυτά μετουσιώνει και το λεχθέν από τον μεγάλο Βάρναλη «Για να γράφεις δεν αρκούν οι προθέσεις, πρέπει να υπάρχουν και οι προϋποθέσεις», οι οποίες εν προκειμένω συντρέχουν, σε άριστο επίπεδο, στον αξιόλογο, εν προκειμένω συγγραφέα.

Το χωριό του, το Νίππος Αποκορώνου, ο Αποκόρωνας από τον οποίο και ο αοίδιμος σπουδαίος τέως Μητροπολίτης μας Ειρηναίος (Νεροχώρι) και πολλοί άλλοι πνευματικοί άνθρωποι, πρέπει να υπερηφανεύονται και για τον εν λόγω πνευματικό τους άνθρωπο και δημιουργό.

Θεωρώ εξαιρετική τιμή μου αγαπητέ μου Βαγγέλη, που σε έχω εκλεκτό μου φίλο. Είθε να έχεις υγεία, για να εξακολουθείς να μας προσφέρεις και στο μέλλον όμοια πνευματικά σου δημιουργήματα.

*νομικός σύμβουλος του Κράτους ε. τ. Χανιώτικα νέα (Δευτέρα, 14.3.2022) 

 https://www.haniotika-nea.gr/i-kriti-kanei-polemo-ti-leyteria-tzi-thelei/ 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Και στο ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ μου μετά από τις δημοσιεύσεις στα "Χανιώτικα  νέα" και στα "Σελινιώτικα νέα" η κοινοποίηση του λίαν αγαπητικού και συγκινητικού  κειμένου που έγραψε για την ΞΕΣΤΕΡΙΑ μου και γενικότερα για μένα  ο σπουδαίος και ως συγγραφέας καλός μου φίλος Θεόδωρος Ηλιάκης. Από καρδιάς οι ευχαριστίες μου. Καλή αντάμωση στις αγαπημένες μας ΣΤΡΟΒΛΕΣ το καλοκαίρι, Θοδωρή! Κι αν έχουμε να πούμε... 

ΠΟΙΗΣΗ

 Τα παιδιά και τα πουλιά*

Τα παιδιά,

που κόβουν με τα δόντια τους

μπουκιές μπουκιές το σήμερα,

έχουν θέση στην καρδιά τους

για τη σπηλιά της Βηθλεέμ.

Τα πουλιά,

που κουβαλούν μέχρι το αύριο

την αναπνοή του ήλιου,

έχουν θέση στα φτερά τους

για τον ιστό της αναστάσιμης σημαίας.

Όσο υπάρχουνε παιδιά,

θα γεννιέται ο Χριστός.

Όσο υπάρχουνε πουλιά,

ο σταυρωμένος Χριστός

θα ανασταίνεται.

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Ποιητική Συλλογή «Όταν γίνεις ποίημα»

Εκδ. Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης - Πυξίδα της Πόλης, Χανιά 2013

* Kaι στα Εκτάκια

του 11^ου Δημοτικού Σχολείου Χανίων

αλλά και  στη δασκάλα τους Κατερίνα Καρακύκλα

Με αφορμή την επίσκεψή μου προχθές 1 Απριλίου 2022, στην τάξη

 τους για την

 

Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου. Σ' αυτήν μιλήσαμε για το

 βιβλίο μου "Πότες θα κάμει Ξεστεριά..." 

https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/10221016997110805

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Γ1 ΤΑΞΗ 9ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ 

ΘΑ ΘΕΛΑΜΕ ΝΑ ΗΤΑΝ ΨΕΜΑ... 

https://www.haniotika-nea.gr/tha-thelame-na-itan-psema/

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Για τις αλήθειες που ωστόσο θα ήθελαν να είναι ψέματα μας μιλούν στον σημερινό Παιδότοπο, μια μέρα μετά την Πρωταπριλιά τα παιδιά της Γ1 τάξης του 9ου Δημ. Σχ. Χανίων. Αναζητήστε τη δασκάλα! Την γνωστή από πολλές εργασίες μαθητών της αλλά και και καλή ποιήτρια-στιχουργό Γιώτα Μπούρα. Δική της η ιδέα να ευαισθητοποιήσει τα παιδιά με όλα τα ανεπιθύμητα που συμβαίνουν την σήμερον ημέρα σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και γύρω τους, στην καθημερινότητά τους. Τι καλά να ήταν ο κόσμος μας όπως τα παιδιά τον θέλουν να είναι! Να χαίρεσαι τα Τριτάκια σου και να σε χαίρονται, Γιώτα! Να συνεχίσεις να τα υπερασπίζεσαι, έτσι όπως τα υπερασπίζεσαι! «Γιατί αν γλυτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα», για να θυμηθούμε τον Παύλο Σιδηρόπουλο! Το ξέρεις και εσύ! 

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!

Βαγγέλης Κακατσάκης 

Δάσκαλος

Απρίλης , ο αγαπημένος μήνας της Άνοιξης, μας κλείνει το μάτι από την πρώτη του κιόλας μέρα ,την Πρωταπριλιά, σαν ένα ζαβολιάρικο αγόρι που του αρέσει να λέει τα ψέματά του αλλά πάντα να τη γλιτώνει!

Εμείς εδώ στο Γ1 του 9^ου Δ. Σ. Χανίων αντί να σας πούμε ψέματα σύμφωνα με το έθιμο της ημέρας είπαμε να μιλήσουμε για τις αλήθειες που θα προτιμούσαμε να ήταν ψέματα και να φτιάξουμε στη φαντασία μας έναν κόσμο καλύτερο με την ελπίδα κάποτε τα δικά μας ψέματα να γίνουν αληθινά.Ο πόλεμος στην Ουκρανία ήταν αναμενόμενο να απασχολήσει πολλούς.

Η δασκάλα της τάξης και τα παιδιά

‘’Είδα πως όλη η Ευρώπη είχε Ειρήνη και Αγάπη αλλά κατάλαβα ότι όλα ήταν ένα όνειρο και ο πόλεμος δυστυχώς συνεχίζεται πολύ πιο άγρια. Μακάρι να σταματήσει.’’

Μαρία Κατερίνα.

‘’Πολλοί άνθρωποι είναι τρομαγμένοι ,κρύβονται ,κρυώνουν και δεν έχουν που να ζεσταθούν …Ανεβαίνουν στα τρένα και φεύγουν για άλλες χώρες. Θα ήθελα πολύ αυτό να ήταν ψέμα αλλά δυστυχώς είναι η αλήθεια…’’

Ανδριάννα.

‘’Ο πόλεμος είναι πολύ κακό πράγμα και κανένα παιδί δεν θα ήθελε να γίνει στη χώρα του. Θα ήθελα να τελειώσει γρήγορα και να ήταν απλά ένας εφιάλτης, ένα κακό όνειρο…’’

Στέλλα- Μυρτώ

‘’Θα ήθελα να μην υπάρχει πόλεμος, να μην σκοτώνονται άνθρωποι και παιδιά, να μην υπάρχει πείνα και να μην μένει κανείς χωρίς σπίτι.’’

Κωνσταντίνος.

Θα μπορούσε άραγε μια διαφορετική ευχή να φέρει τη λύση;

‘’Θα ήθελα τα Lego ανθρωπάκια μου να ήταν αληθινά κι εγώ μαζί τους! Να χτίζαμε με τα τουβλάκια όλες τις πόλεις που βομβαρδίζονται!’’

Βασίλης.

‘’Αν ήμουν για μια μέρα Πρόεδρος της Γης θα φρόντιζα όλα τα παιδιά να έχουν καθαρό νερό, φαγητό ένα ζεστό σπίτι να μένουν και κάθε γειτονιά να έχει το δικό της σχολείο. Τότε όλα τα παιδιά θα ήταν δυνατά και χαρούμενα.’’

Αναστασία.

Η απώλεια είναι μια αλήθεια που όλοι θα θέλαμε να είναι ψέμα.

‘’Θα ήθελα να ήταν ψέμα ότι οι άνθρωποι κάποια στιγμή πεθαίνουν και θα ήθελα να ζήσουμε για πάντα.’Ετσι θα είχαμε πάντα αυτούς που αγαπάμε και δεν θα τους χάναμε ποτέ.’’

Έλενα.

‘’Ένα άσχημο γεγονός που με πλήγωσε ήταν ο θάνατος της θείας μου…Ήταν η καλύτερη θεία του κόσμου! Μας πήγαινε βόλτες με τον αδερφό μου, διακοπές στην Αγ. Ρουμέλη. Βλέπαμε ταινίες και παίζαμε επιτραπέζια. 

Βαρδής 

Γ1 Αλισαβάκης Μάρκος, Αρίκα Ηλέκτρα, Γαλανάκης Χρήστος, Γιαννακίδη Ανδριάννα , Καράμπελας Αχιλλέας, Κατσαφράκη Αναστασία, Κοντεκά Δώρα, Λαζαρίδη Έλενα, Μαραγκουδάκης Μανώλης, Μουτάφη Ραφαέλα, Μποτσαράκης Κωνσταντίνος και Μάριος, Ξενάκης Βαρδής, Παπαδάκης Βασίλης, Σοκιαλίδη Δέσποινα, Τσαγράκης Φραγκίσκος, Τσερκάκη Στέλλα-Μυρτώ , Φουντουλάκη Μαρία- Κατερίνα ,Χριστοδουλάκης Νικόλας.

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 24. 2022) 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

 " ΆΜΜΕΣ ΔΕ Γ' ΕΣΟΜΕΘΑ ΠΟΛΛΩ ΚΑΡΡΟΝΕΣ " 

…Έξω του Μάρτη είν’ η νυχτιά, της καλωσύνης η ώρα,/ φεγγαροφωτοπλούμιστη, μαργαριταρωμένη/ γλυκονυχτιά ανοιξιάτικη, μιας μπόρας προμηνύτρα./ Κι έξαφν’ ακούσαμε – θαρθεί! Και σα νάνοιξε κάποιο/ παράθυρο και νάμπασε γοργοσάλευτο αγέρι,/ μας τάραξε το γρίκημα τ’ απάντεχου ερχομού σου;/ και ξάναψε τον πόθο μας της παντοχής σου η θέρμη./ Στο σπίτι εσέ προσμέναμε, των ταξιδιών πιλότε/ στάγρια τα νυχτοπέλαγα και στα βαθιά κανάλια,/ που το τιμόνι κράτησες οδηγητής να μπάσεις/ το νέο καράβι τάμαθο στη θάλασσα της δόξας…». (Από το ποίημα του Κωστή Παλαμά “Μια βραδιά σ’ ένα σπίτι” της συλλογής “Βωμοί”, 1915).

«Έσβυσε ο Μέγας. Μεγάλο ανάφτε, καθώς Εκείνος,/ μνήμα, να ειν’ άστρο, φως του η Αθήνα, δρόμος του η Κρήτη./ Του Ομήρου ο στίχος φωνή του πρέπει, δε φτάνει ο θρήνος,/ το πάτημα του πυρό, στο ανέβα του Ψηλορείτη./ Των ιερών χρόνων, αρχαίων και νέων, την λαμπυράδα,/ γραφτό του η μοίρα να ζωντανέψει και ν’ αναστήσει,/ οι όργητες άγριες, τα πάθη μπόρες, νύχτες τα μίση/ τρεμοσαλεύει ο αποσπερίτης, λάμπει η Ελλάδα…». Από το ποίημα του Κωστή Παλαμά “Στο θάνατο του Βενιζέλου”, Ελεύθερο Βήμα, 30.3.1936.

«Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,/ όπως το βρεις κι όπως το δεις, να μην το παρατήσεις./ Σκάψε το ακόμα πιο βαθειά και φράξε το πιο στέρεα/ και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτηνε τη γη του,// κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,/ και να του φέρνεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας./ Κι αν αγαπάς τ’ ανθρώπινα κι όσα άρρωστα δεν είναι,/ ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά να φύγουν,// και τη ζωντάνια σπείρε του μ’ όσα γερά δροσάτα./ Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής…» Από το ποίημα του Κωστή Παλαμά “Πατέρες” της συλλογής “Βωμοί”, 1915.

Και οι παραπάνω στίχοι του ενός απ’ τους δυο μεγάλους εθνικούς μας ποιητές, του Κωστή Παλαμά, στον νου μου, ενώ ετοιμάζομαι να… κάνω “στάση” στις εκδηλώσεις μνήμης που διοργάνωσε το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος” την περασμένη εβδομάδα για τη συμπλήρωση 86 ετών από τον θάνατο του Εθνάρχη. Ιδιαίτερα σ’ αυτήν της πρώτης μέρας στην οποία απενεμήθησαν τα βραβεία του φετινού Πανελλήνιου Μαθητικού Διαγωνισμού Δοκιμίου για την Γ΄ Λυκείου που είχε θέμα “Η επέμβαση της Ελλάδας στη Μικρά Ασία” και του περσινού που είχε θέμα “Οι αγροτικές μεταρρυθμίσεις του Ελευθερίου Βενιζέλου”. Έχοντας σαν βάση προ πάντων, τα που τόνισε στην ομιλία του ο και βασικός δημιουργός, με τις ευλογίες τού μακαριστού μητροπολιτή Ειρηναίου Γαλανάκη, ιθύνων νους του Ιδρυμάτος, γενικός διευθυντής του Νίκος Παπαδάκης για τον σεβασμό και την εκτίμηση που οφείλουμε στη νέα γενιά για να προσχωρήσει η συνέχεια του έθνους, αλλά και σ’ αυτά που είπαν στις αντιφωνήσεις τους τα έξι βραβευθέντα Ελληνόπουλα (Ελένη Χρυσοβαλάντου Αθανασιάδου, Σταμάτης Θεοφιλόπουλος, Αντιγόνη Μωραϊτίνη, Αικατερίνη Γεωργοσοπούλου, Σταυρούλα Παπαευγενίου και Δανάη-Γεωργία Μήτσιου). Κοινός τόπος των λεγόμενων τους, το “Άμμες δε γ’ εσόμεθα πολλώ καρρόνες”, που έψαλε ο χορός των νέων Σπαρτιατόπουλων, μετά τους χορούς, των γερόντων και των ανδρών, στις μεγάλες γιορτές. Βλέποντας τη φωτογραφία τους στο κεφαλόσκαλο του Ιδρύματος, έχοντας στη μέση τον Νίκο Παπαδάκη- Παπαδή. Αυτό “ακούω” να ξαναψέλνουν, Αισιοδοξίας ακρόαμα!

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ 

ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ ΣΗΜΕΡΑ - Η ΕΥΡΥΔΙΚΗ ΜΕ ΚΟΡΩΝΟΪΟ

«Απόψε ο πρωθυπουργός συνέντευξη θα δώσει/ και νέα καταπληκτικά θα μας ανακοινώσει.// Επίδομα στα καύσιμα απλόχερα μας δίνει,/ μισό ευρώ θα παίρνουμε μονάχα τη βενζίνη.// Και τον κατώτατο μισθό θα τον διπλασιάσει/ εκατομμύρια ευρώ θέλει να μας μοιράσει.// Αν μοιάζουνε απίστευτα αυτά καλοί μου φίλοι/ καλαμπουράκια κάνουμε την πρώτη του Απρίλη». Πρωταπριλιάτικες οι σημερινές μαντινάδες της Νεκταρίας Θεοδωρογλάκη, καλές μου φίλες και καλοί μου φίλοι. Καλό μήνα και καλή Λαμπρή να φτάσουμε!

«Μια φορά κι έναν καιρό: Στις μέρες μας υπάρχει ένας ιός. Ο covid 19 που είναι ένας από τους πιο κακούς ιούς. Την Κυριακή 6 Μαρτίου 2022 και εγώ κόλλησα covid. Στην αρχή όταν έβλεπα ότι η γραμμή είναι θετική, έκλαιγα. Πήγα για rapid test και εκεί μου βγήκε θετικό. Μετά γύρισα στο σπίτι και φορούσα μάσκα. Στο τέλος έγραψα αυτήν την ιστορία. Τέλος!» Τα που έγραψε η εγγονή μου η Ευρυδίκη (μαθήτρια Γ΄ Δημοτικού) στο Ημερολόγιο της, την ημέρα που τη “βρήκε” ο κορωνοϊός. Στο πόδι τον πέρασε… Σιγά το πράγμα! Η ουρά του γαϊδάρου στέκεται, η Ευρυδίκη δε στέκεται, λένε γι’ αυτήν οι γιαγιάδες της… 

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 1 Απριλίου 2022) https://petaxta.blogspot.com/2022/04/blog-post.html