ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΓΙΑ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΝΤΙΜΠΕΪΤ

 

 

 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

Σήμερα το ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών με τις προκαθορισμένες ερωτήσεις των δημοσιογράφων!

Μήπως κάνει και λίγο από τη στέψη του Κάρολου, όπου στήθηκε το σκηνικό, έγιναν οι πρόβες και το πλάσαραν την προκαθορισμένη ώρα και τώρα μετρούν τα νούμερα τηλεθέασης! Κάπως έτσι γεμίζουν και οι εκπομπές… θεματολογία, κουβέντα να γίνεται!

Στήσιμο ανάλογο μοιάζει και το ντιμπέιτ, δίχως βέβαια τις τιάρες και τα ρουμπίνια, τα χρυσά και τις τουαλέτες των κυριών!

Ωστόσο σίγουρα πρόκειται να μάθουμε και πολλές ανούσιες λεπτομέρειες -κυρίως θα παιχθούν από τις μεσημεριανές και life style εκπομπές- όπως έχει συμβεί και στο παρελθόν.

Και αυτές οι παράμετροι θα μετρήσουν στο κοινό, αφού τα επιτελεία των κομμάτων ως γνωστόν δουλεύουν πολύ πάνω στις λεπτομέρειες του στησίματος και της εικόνας των εργοδοτών τους.

Από την άλλη σκέφτομαι πόσο πιο ενδιαφέρον θα ήταν για όλους μας αν αυτό το… πολιτισμένο κλίμα που αναμένουμε να παρακολουθήσουμε στους δέκτες μας, το είχαμε και όλη την υπόλοιπη τετραετία από όλους τους πολιτικούς αρχηγούς, τους βουλευτές κ.λπ., τόσο εντός όσο και εκτός Βουλής!

Αντ’ αυτού, γινόμαστε μάρτυρες ενός χαμηλής στάθμης λόγου και αντιπαραθέσεων που μόνο πολιτισμένο δεν μπορείς να τον χαρακτηρίσεις…

 

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 10.5. 23)

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Ο ΜΑΗΣ ΤΩΝ ΜΥΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΤΙΦΑΣΕΩΝ - ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ ( ΣΗΜΕΡΟ ΕΙΝΑΙ Η ΓΙΟΡΤΗ Τ' ΑΓΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, ΣΕ ΡΥΘΜΟΥΣ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟΥΣ)

 

 

                                

                                Ο ΜΑΗΣ ΤΩΝ ΜΥΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΤΙΦΑΣΕΩΝ

 Μάης ο μήνας των λουλουδιών, των χρωμάτων και των αρωμάτων. Ο μήνας της Πρωτομαγιάς, όπως επιμένουμε να τη γιορτάζουμε στην εξοχή, μα και της Εργατικής Πρωτομαγιάς, όπως την “ανακαλούμε” στις πλατείες, μνημονεύοντας τους αγώνες των εργαζομένων. Και ο μήνας των μυστικών, και ο μήνας με τα μάγια, ωστόσο. «Ο Μάης έχει μυστικά κι ένα κλειδί κρυμμένο/ που ανοίγει μάτια σκοτεινά και χείλι πικραμένο/ έχει και άνεμο τρελό που κουβαλάει τη γύρη/ και πυροσβέστες της καρδιάς σαν βγει στο πανηγύρι.// Ο Μάης είναι μουσική από παλιό τραγούδι/ από κλαδί ροδακινιάς κι από λεύκας χνούδι/ δεν έχει λάμδα ούτε ρο στη γλώσσα να βουλιάζει/ είν’ από άλφα καθαρό κι όταν γελάς σου μοιάζει.// Ο Μάης είναι μια φωτιά, μια φλόγα μαγεμένη/ έχει τη μέρα αγκαλιά τη νύχτα ερωμένη/ έχει και ήλιο κυνηγό που ξέρει από σημάδι/ να βρίσκει αυτόν που έριξε τα μάγια στο πηγάδι». Τα που επιμένει να μας λέει στο τραγούδι “Ο Μάης έχει μυστικά” ο Παντελής Θαλασσινός σε στίχους του Ηλία Κατσούλη.

«Δεν είναι μόνο ο μήνας των λουλουδιών και της άνοιξης, δεν είναι μόνον ο μήνας που συμβολίζει τη νίκη της ζωής μέσα σ’ αυτό το ξέφρενο πανηγύρι των χρωμάτων, είναι και ο μήνας των κάθε λογής δοξασιών και προλήψεων», γράφει παρουσιάζοντας τον πέμπτο μήνα του χρόνου ο εκ των κορυφαίων Kρητών συγγραφέων Νίκος Ψιλάκης στο μνημειώδες έργο του “Λαϊκές τελετουργίες στην Κρήτη”, κάτω απ’ τον τίτλο “Ο μήνας των αντιφάσεων”. Για να συνεχίσει: «Ο Μάης ταυτισμένος στη λαϊκή συνείδηση με τα μάγια, αποτελεί την πιο αντιφατική περίοδο στη χρονική ακολουθία. Μήνας της ζωής αλλά και του θανάτου, αφού δοξασίες κληρονομημένες από την αρχαιότητα απηχούν το πνεύμα των αρχαίων εορτών, όπως τα ρωμαϊκά Λεμούρια, περίοδος κατά την οποία οι νεκροί ανέβαιναν στη γη και μπορούσαν να ενοχλήσουν τους ζωντανούς ή και τα Ροσάλια που ενσωματώθηκαν στο νεοελληνικό ψυχοσάββατο, γνωστό και ως Σάββατο του Ρουσαλιού»…

Από αντιφάσεις και από προλήψεις ο Μάης άλλο τίποτα… «Στον καταραμένο τόπο τον Μάη μήνα βρέχει» και «Ο γάμος ο μαγιάτικος πολλά κακαποδούδει», οι δυο γνωστές παροιμίες του που μου έρχονται στον νου… «Ο Μάης είναι ο μήνας ο σκληρός», αποφαίνεται η Αικατερίνη Τσοτάκου- Καρβέλη στο βιβλίο της “Λαογραφικό Ημερολόγιο”. «Από τη μια μεριά μήνας γελαστός, γεμάτος λουλούδια και μυρωδιές κι απ’ την άλλη με δυο βασικά χαρακτηριστικά: το πρώτο ότι είναι αφιερωμένος στους νεκρούς και το δεύτερο ότι οι άνθρωποι διακατέχονται από μεγάλο φόβο και αγωνία για τη σοδειά που θα ‘ρθει», μας λέει, δικαιολογώντας τις όποιες προλήψεις και απαγορεύσεις...

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

 ΣΗΜΕΡΟ ΕΙΝΑΙ Η ΓΙΟΡΤΗ Τ' ΑΓΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ Στον προστάτη των Οδηγών, τον Άγιο Χριστόφορο, αναφέρεται στις σημερινές της μαντινάδες η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. «Οι οδηγοί τον έχουνε προστάτη τους στον δρόμο,/ τον Άγιο που σήκωσε τον Ιησού στον ώμο», μας λέει στην πρώτη. «Τον Άγιο Χριστόφορο να έχουν βοηθό τους/ να φτάνουν όλοι ασφαλείς εις τον προορισμό τους», μας λέει στη δεύτερη. Ωστόσο κι εμείς θα πρέπει να ‘χουμε τον νου μας. «Συν Αθηνά και χείρα κίνει», έλεγαν οι αρχαίοι. «Άγιε Γιώργη βοήθα με! - Κούνα κι εσύ τα χέρια σου», λέμε σήμερα.

Με κεφάλι σκύλου ζωγράφιζαν παλιά τον Άγιο Χριστόφορο (ο Νίκος Καζαντζάκης μας λέει ότι τον είδε στο Άγιο Όρος να απεικονίζεται σε τοιχογραφία με κεφάλι αγριόχοιρου) που είναι ιδιαίτερα γνωστός στα Χανιά και από τον περικαλλή ενοριακό ναό του στην περιοχή Καμίνι της Λεωφόρου Σούδας, αλλά και από την πανέμορφη εκκλησία του που είναι στο μοναδικό Πάρκο Τροχαίων Δυστυχημάτων “Χρήστος Πολέντας” στη Νεραντζιά των Βουκολιών. Με τον Χριστό παιδί στον ώμο, τον ζωγραφίζουν σήμερα. Ευχές ειδικά στους ταξιτζήδες που τον έχουν προστάτη και στους έχοντες το όνομα του. Και διά της στήλης στους φίλους μου, τον καθηγητή - ακαδημαϊκό Χριστόφορο Χαραλαμπάκη και στον πρώην πρόεδρο της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος Χριστόφορο Κορυφίδη.

ΣΕ ΡΥΘΜΟΥΣ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟΥΣ Σε προεκλογικούς ρυθμούς η χώρα απ’ το ένα άκρο μέχρι το άλλο - μόλις δέκα συν μία μέρες μέχρι τις εκλογές μας έμειναν. Ψηφίζω, ψηφίζεις, ψηφίζει, ψηφίζουμε, ψηφίζετε, ψηφίζουν. Και δικαίωμα μα και η υποχρέωση όλων μας η ψήφος, η όποια ψήφος...

 

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 9.5.2023)

 

ΕΝ ΝΙΠΠΩ

ΣΤΟΝ ΑΗ ΓΙΑΝΝΗ ΤΗΣ ΓΡΑΣΑΣ

"Απόστολε Χριστώ τω Θεώ ηγαπημένε, επιτάχυνον ρύσαι λαόν αναπολόγητον..." Και για να λιτανεύσομε την εικόνα του ψάλλοντας μετά το "Χριστός ανέστη"  το απολυτίκιό του βρεθήκαμε κι εφέτος στην Χάρη του Άη Γιάννη της Γράσας... Και για να θυμηθούμε παλιές ιστορίες... Και για να πιούμε ένα κρασί...  ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ !

ΠΟΙΗΣΗ

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΔΙΑΚΟΥ

Για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει, 

τώρα π’ ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζ’ η γη χορτάρι.

Άλλοι λένε ότι το τραγούδησε,

πριν αρχίσουν να τον σουβλίζουν 

ζωντανό οι Τούρκοι

στην Πλατεία της Λαμίας

κι άλλοι ότι το ψιθύρισε, 

λίγο πριν ξεψυχήσει.

Τους ακούει από το Πάνθεο των Ηρώων

που τον τοποθέτησαν, 

και οι μεν και οι δε, 

ο Αθανάσιος Διάκος. 

Το ξέρει ότι δεν είναι δικά του λόγια,  

ωστόσο, του αρέσει 

που τα έβαλαν στο στόμα του-

ήθελε να τα είχε πει. 

Κι όπως τα κλαδιά που άνθιζαν τότε-

τα κλαδιά ενός ασπάλαθου ήταν-     

χαμογελά. 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

"Τα χελιδόνια του μοναχού",  Β' Έκδοση , "Πυξίδα της Πόλης", Χανιά 2020

https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/pfbid0XJzXz5rLNr56EZKdHHswMjWGTZz595JUrPd6DutoK3AtcnfdQScELuoPXHtjyDqxl

 

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

11ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΧΑΝΙΩΝ

¨ΤΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΚΙ ΜΑΣ" ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ

 

 

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Γι’ άλλη μια φορά έχω τη χαρά να φιλοξενώ στον Παιδότοπο το “εφημεριδάκι” του 11ου Νηπιαγωγείου Χανίων, το 12ο τεύχος του συγκεκριμένα. Για ένα υπέροχο έγχρωμο τετρασέλιδο, “καρπό” του “εμείς”, που κυκλοφόρησε πρόσφατα τόσο σε ηλεκτρονική, όσο και σε έντυπη μορφή, στον απόηχο μιας Διεθνούς Συνάντησης στο Ζάγκρεμπ για το Παιδικό Βιβλίο, ο λόγος. Μια ματιά στο εξώφυλλό του λέει πολλά, και βέβαια οι εργασίες που μου έστειλε η και γνωστή στους αναγνώστες της στήλης διευθύντρια του Νηπιαγωγείου Μαρία Σκορδύλη περισσότερα, για πολλά απ’ τα “θαυμαστά” που χάριν των παιδιών γίνονται. Το πιο θαυμαστό; Η έκδοση του “εφημεριδακιού” κατά τη γνώμη μου! Συγχαρητήρια και σ’ εσένα και στις συνεργάτιδες σου: Μαρία Βλησίδη, Μαρία Φωτάκη, Μαρία Κουτζιαγκουζίδου, Στέλλα Αβράμη και Εύα Τσαπάκη. 

Σας χαιρετώ με αγάπη

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

δάσκαλος - λογοτέχνης

Το Εφημεριδάκι μας - Από-τυπώνοντας τη σχολική μας ζωή

Η Σχολική Εφημερίδα αποτελεί το μέσο έκφρασης, ενημέρωσης και επικοινωνίας του σχολείου. Οι μαθητές αρθρογραφούν για τη σχολική τους ζωή την οποία και αναδεικνύουν καθιστώντας κοινωνούς της σχολικής πράξης την οικογένεια και την ευρύτερη κοινωνία.

Η χρήση της εφημερίδας στο νηπιαγωγείο προτείνεται στο ΔΕΠΠΣ (Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, 2003), τον Οδηγό Νηπιαγωγού (Δαφέρμου κ.ά, 2006) αλλά και στο Νέο Πρόγραμμα Σπουδών για το Νηπιαγωγείο (ΦΕΚ Β 687/10-2-2023).

Τα θέματα αναδύονται από τις ιδέες και τα ενδιαφέροντα των παιδιών τα οποία συμμετέχουν ενεργά και καθορίζουν την πορεία της διαδικασίας (Ντολιοπούλου, 2001).

Η σχολική εφημερίδα ως πολυτροπικό μέσο δίνει την ευκαιρία στα παιδιά να αποκωδικοποιήσουν τα χαρακτηριστικά της, να ερμηνεύσουν τους σημειωτικούς τρόπους έκφρασής της και να προβούν σε διαδικασίες που ενισχύουν την κριτική τους δυνατότητα και τον αναστοχαστικό τρόπο σκέψης (Μαρτίδου & Σεμεντεριάδης, 2015).

Στο 11^ο Νηπιαγωγείο Χανίων, η σχολική εφημερίδα με τίτλο «Το Εφημεριδάκι μας» εκδόθηκε το 12ο φύλλο με τη συμβολή των νηπίων και των νηπιαγωγών τους. Η σχολική ζωή, όπως την έχουν βιώσει τα παιδιά αντανακλάται στα άρθρα τους που προκύπτουν με τη συνεργασία, επικοινωνία και αλληλεπίδραση.

Μικροί αρχαιολόγοι στο σχολείο

Στις 3 Νοεμβρίου 2022, ήρθε στο σχολείο μας η κυρία Μπορμπουδάκη που είναι αρχαιολόγος στο Αrchaeolab . Μας μίλησε για τους δεινόσαυρους, είδαμε εικόνες με οστά δεινοσαύρων, μας έδειξε πώς ήταν και τί έτρωγαν και πώς εξαφανίστηκαν Ύστερα μας έδωσε πηλό, βάλαμε μέσα παιχνίδια δεινόσαυρους και φτιάξαμε απολιθώματα. Βγήκαμε και στην αυλή που σκάψαμε σε κουτιά μεγάλα και βρήκαμε οστά δεινοσαύρων. Στο τέλος ζωγραφίσαμε με νερομπογιές τον δικό μας δεινόσαυρο και πήραμε και βραβεία αρχαιολόγου. Μας άρεσε πάρα πολύ που γίναμε μικροί αρχαιολόγοι, μάθαμε πολλά και νιώσαμε μεγάλη χαρά!!

Οι μαθητές του Βασικού τμήματος 1

Επίσκεψη στο Αρχαιολογικό Μουσείο

Μια μέρα ξεκινήσαμε από το σχολείο και πήγαμε στο Αρχαιολογικό Μουσείο με το λεωφορείο. Πήγαμε εκεί και μας καλοδέχτηκε μια κυρία. Μας έδωσε για εισιτήριο ένα χρωματιστό χαρτάκι. Μας έδειξε αγάλματα, πολλά βάζα μικρά και μεγάλα που έβαζαν παλιά, κρασί και λάδι, ένα δέντρο ελιά στην αυλή, πολλά κοσμήματα, πετράδια, χρήματα, χάρτη της Κρήτης, πράγματα σπασμένα μετά από σεισμό, αγγεία. Μας είπε μια ιστορία για ένα καράβι που βυθίστηκε και παίξαμε ένα θεατρικό παιχνίδι. Γίναμε αγγεία ακούνητα με το σώμα μας σαν να είμαστε σε μαγαζί και ήρθαν οι κυρίες και διάλεγαν κάποιο για να αγοράσουν. Ανακαλύψαμε τα χρώματα σε ένα ψηφιδωτό στο πάτωμα που είχε τα χρώματα από τα εισιτήρια μας. Στο τέλος χαιρετίσαμε την κυρία είπαμε ευχαριστώ και φύγαμε.

Αγγελική – Ανδρέας Μ. – Βίκτωρας – Ηλίας – Μαρία Ρ

We4all- Φυτεύουμε βότανα, την φύση βοηθάμε!

Τον Οκτώβρη 2022, στο σχολείο μας ήρθε μία ομάδα ανθρώπων που αγαπάνε πολύ την Γη και πηγαίνουν σε διάφορα μέρη και λένε στοκ κόσμο ιδέες για να βοηθήσουμε και να προστατεύουμε την φύση στον πλανήτη μας. Το όνομά της είναι We4all και ήρθε σε εμάς για να μας μιλήσει για τα φυτά, πώς μπορούμε να βοηθάμε και να προστατεύουμε την φύση, πώς να φροντίζουνε τα φυτά. Επίσης μας έφεραν πολλά βότανα που τα είδαμε, τα μυρίσαμε και μετά τα φυτέψαμε στον κήπο του σχολείου.

Μας άρεσε πάρα πολύ η δράση αυτή ,μάθαμε πολλά και ο κήπος μας τώρα έχει όμορφα βότανα που τον στολίζουν.

Οι μαθητές του Βασικού τμήματος 1

Παράσταση θεάτρου στο σχολείο

Μία μέρα η κυρία μας είπε ότι θα δούμε μία θεατρική παράσταση που ήταν δώρο για τα Χριστούγεννα από τον Δήμο Χανίων. Η παράσταση που λεγόταν «Ο παπουτσής και τα ξωτικά» ήταν ωραία γιατί μέσα από μία μαγική βαλίτσα οι ηθοποιοί έβγαζαν χριστουγεννιάτικες ιστορίες και ζωντάνευαν! Μας ρωτούσαν τη γνώμη μας και εμείς απαντούσαμε. Ήταν πολύ ωραία και διασκεδάσαμε πάρα πολύ! Μας την έκανε δώρο ο Δήμαρχος μας.

Οι μαθητές του Βασικού τμήματος 1

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ

Το Κοτσύφι της Φωτεινής Στεφανίδη

Μια μέρα του Φεβρουαρίου 2023, διαβάσαμε στην τάξη ένα καινούργιο βιβλίο με τίτλο «Το Κοτσύφι» της Φωτεινής Στεφανίδη. Είναι ένα βιβλίο με ωραίες ζωγραφιές αλλά καθόλου λέξεις. Μόνο ένα ημερολόγιο διαβάσαμε. Εμείς τα παιδιά του Ολοήμερου τμήματος του 11^ου Νηπιαγωγείου Χανίων παρατηρήσαμε τις ζωγραφιές και είπαμε την ιστορία για το κοτσύφι.

«Το Κοτσύφι» είναι ένα τέλειο βιβλίο που μας αρέσει πολύ και προτείνουμε να το διαβάσετε και εσείς! Θα ενθουσιαστείτε!

Τα παιδιά του Ολοήμερου τμήματος του 11^ου Νηπιαγωγείου Χανίων

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 6.5.2023) 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΥΣΤΑΛΛΗΣ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΑΣ - ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ (ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΗ,Ο ΚΑΘΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΤΟΥ)

 

 Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΥΣΤΑΛΛΗΣ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΑΣ

Ωσεί παρών τις προάλλες, το βράδυ της προπερασμένης Τετάρτης, 26 Απριλίου, ο “ξεχασμένος” ποιητής Κώστας Κρυστάλλης στο Μουσείο Τυπογραφίας του Γιάννη και της Ελένης Γαρεδάκη, που λειτουργεί και λειτουργείται στο ΒΙΟΠΑ Χανίων, στους πρόποδες της Μαλάξας. Γι’ αυτόν, και το σύνολο έργο του, ποιητικό και πεζό, στον μοναδικό στο είδος του χώρο, η εκδήλωση, που διοργάνωσε ο Ορειβατικός Σύλλογος Χανίων. Και τυπογράφος, (στις εκδόσεις ΦΕΞΗ), βλέπετε, ο εκ Συρράκου της Ηπείρου “ποιητής του βουνού και της στάνης”, ο ποιητής της Πίνδου και της Πεντέλης, που έφυγε χτυπημένος απ’ τη φυματίωση, μόλις στα 26 του χρόνια, για τον Επουράνιο Παρνασσό τον Απρίλη του 1894. Έχοντας προσφέρει πολλά στη νεοελληνική λογοτεχνία, πλην όμως λιγότερα από αυτά που θα είχε προσφέρει αν… “χαμήλωνε” ο σταυραητός, τον έπαιρνε στις “φτερούγες” του και δεν άφηνε να τον “φάει ο κάμπος”.

“Το τραγούδι του Αη Γιώργη” που μου έμαθε η μάνα μου, πριν ακόμα αρχίσω να διαβάζω, “ο γεροβοσκός” του Ζαχαρία Παπαντωνίου, που τον “είδα” πρώτη φορά σ’ ένα αναγνωστικό του Δημοτικού και ο “Σταυραητός” του Κώστα Κρυστάλλη, που τον “συνάντησα” πρώτη φορά ως μαθητής της Γ΄ Γυμνασίου, οι βάσεις της αγάπης μου για την ποίηση. Απ’ τον “Σταυραήτο” οι παρακάτω, οι πρώτοι και οι τελευταίοι του στίχοι: «Από μικρό κι απ’ άφαντο πουλάκι, σταυραητέ μου,/ παίρνεις κορμί με τον καιρό και δύναμη κι αγέρα/ κι απλώνεις πήχες τα φτερά και πιθαμές τα νύχια/ και μεσ’ στα σύγνεφα πετάς, μεσ’ στα βουνά ανεμίζεις·/ φωλιάζεις μεσ’ στα κράκουρα, συχνομιλάς με τ’ άστρα,/ με τη βροντή ερωτεύεσαι κι απιδρομάς και παίζεις/ με τ’ άγρια τ’ αστροπέλεκα και βασιλιά σε κράζουν/ του κάμπου τα πετούμενα και του βουνού οι πετρίτες […] Θέλω ν’ ακούω τα νύχια σου να τα τροχάς στα βραχιά,/ ν’ ακούω την άγρια σου κραυγή τον ίσκιο σου να βλέπω./ Θέλω, μα δεν έχω φτερά, δεν έχω κλαπατάρια,/ και τυραννιέμαι και πονώ και σβήεμαι νύχτα μέρα./ Παρακαλώ σε, σταυραητέ, για χαμηλώσου ολίγο,/ και δος μου τις φτερούγες σου και πάρε με μαζί σου,/ πάρε με απάνω στα βουνά, τι θα με φάει ο κάμπος!»

“Ο ποιητής που τον έφαγε ο κάμπος”… Και αυτό τον τίτλο σκέφτηκα για τις σημερινές Στάσεις, ακούγοντας τη φιλόλογο Γιώτα Παπαδημητράκη ν’ απαγγέλει στην περί ης ο λόγος εκδήλωση, μια εκδήλωση μυσταγωγία, μεταξύ των άλλων και τον “Σταυραετό”. Αν δεν γινόταν στον συγκεκριμένο χώρο… Αν δεν είχε κάνει ήδη κατοχή στο μυαλό μου αυτός που χρησιμοποίησα… Ωσεί παρών ο Ποιητής σε όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης. Και στην ξενάγηση που έγινε από την υπεύθυνη του Μουσείου δημοσιογράφο Ελένη Φουντουλάκη. Και στον χαιρετισμό που έκαμε ο πρόεδρος του Ορειβατικού Συλλόγου Χανίων Σταύρος Μπαδογιάννης, που “στάθηκε” ιδιαίτερα στην επίσκεψη των Χανιωτών Ορειβατών στο σπίτι του Ποιητή, στο Συρράκο της Ηπείρου, όπου λειτουργεί ως Μουσείο αλλά και στη “μοναδικότητα” του Μουσείου Τυπογραφίας. Και βέβαια στην εξαιρετική ομιλία της Γιώτας που “διανθιζόταν” με κλασική μουσική από βιολονιστές και φλαουτίστες, μέλη του Ορειβατικού. Εξαρχής μέχρι τέλους. Με παρόντα τον ιδρυτή και εμπνευστή του Μουσείου Γιάννη Γαρεδάκη και ωσεί παρόντες τους πρώην προέδρους του Ορειβατικού Χανίων, τον Αντώνη Πλυμάκη και τον Τάκη Χουλιόπουλο, αλλά και τον παλαίμαχο δημοσιογράφο - τυπογράφο των “Χανιώτικων νέων” Γιώργο Μαρουλοσηφάκη που απέστειλε χαιρετισμό, εκ μέρους (έτσι μου φάνηκε) όλων που εισέπνευσαν τη “μυρωδιά” του αντιμόνιου...

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΗ “Καλό μήνα! «Ο Μάιος μας έφτασε εμπρός, βήμα ταχύ».. «Τον πέμπτο μήνα τσ’ άνοιξης όλοι υποδεχθήκαμε/ στεφάνια τση πρωτομαγιάς στα χέρια μας κρατήσαμε», μας λέει στην πρώτη σημερινή μαντινάδα της η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. «Με βιόλες και γαρύφαλλα της έπλεξα στεφάνι,/ τ’ άρωμα τσ’ αγάπης μου, κανένας δεν το φτάνει», μας λέει στη δεύτερη κάνοντας μια… ερωτική παρένθεση. Για να μας μιλήσει για τα καλούδια του μήνα στην τρίτη. «Κεράσια και ροδάκινα ο Μάιος θα φέρει/ και ένα βήμα πιο κοντά τ’ όμορφο καλοκαίρι»…

Ο ΚΑΘΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΤΟΥ “Κίνημα φτωχών”, “Βόρεια Λέγκα-Κράμα”, “Τόλμα”, “Ευ-κίνηση”, “Κότες”, “Ελληνικό Λευκό Κίνημα Σημερινής Ιδεολογίας”, “Φιλόνομη Δημεγερσία”, “Πράσινο και μωβ”, “Μαζί”… Μερικά απ’ τα κόμματα που κατεβαίνουν στις εκλογές της 21ης Μαΐου και ζητούν την ψήφο μας. Ο καθείς και ο τίτλος του! 

 

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 5.5.2023)  

https://www.haniotika-nea.gr/o-kostas-krystallis-sto-moyseio-typografias/

 

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΠΡΟΧΘΕΣ

 Η ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ  ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ ΜΕ ΖΩΓΡΑΦΙΚΑ ΑΝΑΓΛΥΦΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Π. ΜΑΡΚΑΝΤΩΝΑΚΗ ΣΕ Γ΄ΕΚΔΟΣΗ

Όσοι ξέρετε από δάκρυα,/ μη φοβηθείτε για την όποια άλωση./ Μην τρομάξετε για την απουσία των χελιδονιών./ Μην κλάψετε για τα πένθιμα φακιόλια των τραγουδιών./ Θα ’ρθει η άνοιξη/ και θα επιστρέψουν τα χελιδόνια./ Θα ’ρθει καιρός,/ που τα τραγούδια θα γίνουν αναστάσιμα./ Μη φοβηθείτε,/ όσοι ξέρετε από δάκρυα…

Δείτε περισσότερα... ΚΑΖΟΒΑΡ (Γ' έκδοση)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

«ΚΑΖΟΒΑΡ» (Γ΄ έκδοση)

Σχήμα 17Χ24.5, σελ. 64. Τιμή: 10 ευρώ

ISBN 978-618-81242-0-2

Εκδόσεις Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης - Πυξίδα της Πόλης

http://ekdoseis-pek.blogspot.gr/

Μια πόλη - χώρα, μέσα στην οποία εξ ορισμού συνυπάρχουν οι «χυδαίοι», οι «αδύνατοι» και οι «φαέθοντες» και όπου ο ποιητής «ως πρώτος και έσχατος άνθρωπος» προσεγγίζει τα γεγονότα και προσπαθεί να ερμηνεύσει κάποιες απ’ τις ανθρώπινες συμπεριφορές, είναι η ΚΑΖΟΒΑΡ, έτσι όπως την παρουσιάζει στην ομώνυμη ποιητική του συλλογή (σύνθεση), που βγήκε για πρώτη φορά σε βιβλίο το 1987 κάνοντας δύο εκδόσεις απ’ τον «Φιλιππότη», ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης. Κατά δήλωσή του, τότε.

Το ίδιο επαναλαμβάνει και σήμερα, 27 χρόνια αργότερα, με την ευκαιρία της Γ΄ έκδοσής της, που έγινε ύστερα από επίμονες προτροπές φίλων του, απ’ την «Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης - Πυξίδα της Πόλης», με ζωγραφικά ανάγλυφα του σφαιρικού καλλιτέχνη Γιάννη Π. Μαρκαντωνάκη, που έκαμε και το εξώφυλλο.

Μαζί με τη διευκρίνιση, ωστόσο, ότι -αν και ο πειρασμός για «δυναμικές» παρεμβάσεις ήταν μεγάλος- μικρές ήταν οι αλλαγές που έκαμε στα πάντα επίκαιρα, κατά κοινήν ομολογία, ποιήματα της «πόλης» του.

«Μη φοβηθείτε,/ όσοι ξέρετε από δάκρυα», μας λέει στο τελευταίο ποίημά του με τίτλο «Θα ’ρθει καιρός», ο ποιητής: «Όσοι ξέρετε από δάκρυα,/ μη φοβηθείτε για την όποια άλωση./ Μην τρομάξετε για την απουσία των χελιδονιών./ Μην κλάψετε για τα πένθιμα φακιόλια των τραγουδιών./ Θα ’ρθει η άνοιξη/ και θα επιστρέψουν τα χελιδόνια./ Θα ’ρθει καιρός,/ που τα τραγούδια θα γίνουν αναστάσιμα./ Μη φοβηθείτε,/ όσοι ξέρετε από δάκρυα…».

Ωστόσο, μέσα στην ΚΑΖΟΒΑΡ που διακρίνεται σαν ποιητικό αποτέλεσμα «για την επικολυρική χροιά του, το σπονδυλωτό της κατασκευής του και μια έντονη θεατρικότητα», έχουν γίνει πολλά και διάφορα, που καταγράφονται σε 40 (σαράντα) ποιήματα (χωρίς να υπολογιστούν άλλα 3 (τρία) που λειτουργούν αντί προλόγου τα δύο πρώτα και σε θέση επιλόγου το τρίτο) κατά την «εμφάνιση των χυδαίων», την «απολογία των αδυνάτων» και στο «ημερολόγιο του Φαέθοντα».

«Μια ποίηση λυρική με συμβολισμούς - σύμβολα και προπαντός με έντονο το κοινωνικό στοιχείο και τον κοινωνικό προβληματισμό του ίδιου του ποιητή», είναι εν τέλει η ποίηση του Κακατσάκη, έχει γράψει σχολιάζοντας την «ΚΑΖΟΒΑΡ» ο Κώστας Παππάς…

Ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης  γεννήθηκε στο Νίππος Χανίων από γονείς αγρότες το 1948. Είναι απόφοιτος της Μαρασλείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας, σπούδασε στην Πάντειο Σχολή και μετεκπαιδεύτηκε στις Επιστήμες της Αγωγής. Εργάστηκε επί 3 χρόνια ως παιδαγωγός στα Ιδρύματα του μακαριστού μητροπολίτη Κισάμου και Σελίνου Ειρηναίου Γαλανάκη και 36 ως δάσκαλος και διευθυντής Σχολείου. Από τα μέσα της 10ετίας του 1970, είναι συνεργάτης της εφημερίδας «Χανιώτικα νέα». Ασχολήθηκε, επί περίπου μια 20ετία, με τον συνδικαλισμό κι εξακολουθεί ν’ ασχολείται εδώ και 45 χρόνια με θέματα πολιτισμού και παράδοσης. Η ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία άρχισε στα πρώτα γυμνασιακά του χρόνια.

Εκτός από την «ΚΑΖΟΒΑΡ» έχουν κυκλοφορήσει επίσης σε βιβλία οι ποιητικές του συλλογές «Τα άλογα του χρόνου» και «Όταν γίνεις ποίημα», όπως και τα πεζά του «Τα γράμματα της Παναγίας» και «Στα πεταχτά - Επιλογή από το 2012» (χρονογραφήματα στα «Χανιώτικα νέα»). 

Εκδόσεις Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης – Πυξίδα της Πόλης

ΤΘ 53  ΤΚ 73135 Χανιά Κρήτης , Τηλ. 28210 74104

Web: www.pe-kritis.gr  mail: info@pe-kritis.gr      

 

 

 

https://petaxta.blogspot.com/2014/05/blog-post_2.html?fbclid=IwAR0Lj5F9jXxJO7uNc4_vSDj49uBvHhxuPcS0w3DeQX45x6kHBr69vL2ox-E

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ ΤΟΥ… ΑΜΠΕ-ΜΠΑ-ΜΠΛΟΜ

 

 

 

 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Όσοι θεωρούν ότι οι ψηφοφόροι της 21ης Μαΐου θα μελετήσουν τα προγράμματα των κομμάτων, θα τα αναλύσουν και αφού δουν τα υπέρ και τα κατά, θα αποφασίσουν τι θα ψηφίσουν... ας αλλάξουν “ευθύς κι αμέσως” πλευρό!

Για τις απολιτίκ κοινωνίες, ευθυνόμαστε οι πάντες!

«Ο Tempora o mores»!

Πάντοτε ήταν έτσι! Πάντοτε οι διαφορετικές εποχές, χαρακτηρίζονταν και από διαφορετικά ήθη!

Σήμερα ο λόγος για τους πιτσιρικάδες και όχι μόνο, οι οποίοι παρουσιάζουν τις σκέψεις τους στο Tik-tok, διανθισμένες κυρίως με emoji, και με απώτερο σκοπό να προκαλέσουν τη βροχή άλλων emoji από τους φίλους, τους γνωστούς αλλά και των ακολούθων τους!

Ανάμεσα στα όσα τους απασχολούν... δεν είναι οι εκλογές που μάλλον τους αφήνουν αδιάφορους! 

Είπαμε «o tempora o mores»!

Κάπως έτσι εξηγείται και η τάση πολλών να επικοινωνούν την αλήθεια τους περί της απόλυτης αποξένωσής τους από την εκλογική διαδικασία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν εκείνοι που όχι μόνο δεν ξέρουν ποια κόμματα “κατεβαίνουν στις εκλογές”, και πότε ακριβώς θα γίνουν οι εκλογές, αλλά δεν κατανοούν και γιατί γίνονται οι εκλογές!

Εξίσου χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν  όσοι... σημειώνουν πως αν τελικά φτάσουν έως την κάλπη, θα… ρίξουν ένα από τα ψηφοδέλτια που θα τους κάνει… κλικ ή θα ψηφίσουν μετά από ένα επιτόπιο αμπε-μπα-μπλόμ και όπου... κάτσει!

Δεν ξέρω αν η ψήφος του αμπε-μπα-μπλόμ, είναι καλύτερη ή χειρότερη από την αποχή, ωστόσο είναι μια πραγματικότητα - μέρος της αλήθειας της σημερινής κοινωνίας που θα ’πρεπε να μας προβληματίσει…

 

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 3.5.2023) 

 

ΧΡΥΣΑ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΛΠΗ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ

Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Ό,τι αποτύπωσαν με πικρό χιούμορ οι παλιές ελληνικές κωμωδίες,  με θέμα τις βουλευτικές ή δημοτικές εκλογές είναι ένα Déjà vu με διαφορετικό ίσως περιτύλιγμα, αλλά με σχεδόν ίδιο περιεχόμενο. Γιατί μπορεί οι τοπικοί παράγοντες να μην δίνουν σήμερα προίκα στην κόρη τους 900 «κουκιά», όπως στους 900 της Μαρίνας, υπάρχουν όμως ακόμα τα τζάκια που μεταβιβάζουν στους απογόνους τους  εν είδει brand name την εκλογική τους πελατεία. Μπορεί τα συνθήματα στους ασβεστωμένους μαντρότοιχους των χωριών να έχουν αντικατασταθεί από τα τηλεοπτικά σποτάκια, αμφότερα όμως έχουν αποστολή την πειθώ. Ταινίες χιλιοπαιγμένες που μας έκαναν να γελάσουμε, να ρίξουμε πολλά φάσκελα σε ένδειξη της δικής μας λανθάνουσας ή φανερής δυσαρέσκειας, αλλά και να συνειδητοποιήσουμε πως, πίσω από την επίπλαστη ελαφρότητά τους,  οι ανέξοδες ρητορείες, οι πελατειακές σχέσεις και οι θιασώτες του «θα» ακόμα ζουν και βασιλεύουν.  Από τη μεγάλη οθόνη παρελαύνουν δημαγωγία και ρουσφέτια, απρόβλεπτες ρουφιανιές, γλοιώδεις και διεφθαρμένοι παρατρεχάμενοι, προσωπικές φιλοδοξίες, φιέστες υποδοχής και στημένες συγκεντρώσεις, εξαγορά ψήφων και συνειδήσεων, αλλαγή στρατοπέδων και ανίερες συμμαχίες, όλα όσα δηλαδή συνθέτουν το ψηφιδωτό της διαχρονικής παθογένειας του πολιτικού συστήματος. Στην Κυρία Δήμαρχο η Βασιλειάδου επιστρατεύει τα κάλλη των γυναικών για να προσελκύσει το αντρικό κοινό, αλλά ο Αυλωνίτης, ως πιο πρακτικό μυαλό, «θα διορίσει 4 άτομα να διώχνουν με τα καλάμια τα χελιδόνια για να μην κουτσουλάνε τις αυλές». 

Τα πολιτικά ψέματα δεν είναι σύγχρονη εφεύρεση. Το ιδεολογικό τους μανιφέστο το διατυπώνει η Ρένα Βλαχοπούλου στη Βουλευτίνα: «Ε, τι άλλο χρειάζεται ένας βουλευτής παρά ψευτιά!» Εκείνος βέβαια που τα τελειοποιεί σε επαγγελματικό επίπεδο είναι ο Ντίνος Ηλιόπουλος στο Ζητείται ψεύτης, προσφέροντας τις υπηρεσίες του στον Παντελή Ζερβό τον οποίο τελικά παρασύρει αμαυρώνοντας το προφίλ του άμεμπτου οικογενειάρχη. Αλλά και οι περιοδείες ανά τη επικράτεια αποτελούν σταθερή αξία, αφού δημιουργούν στον ψηφοφόρο την ψευδαίσθηση της άμεσης επαφής. «Πρέπει να επισκέπτεσαι την περιφέρειά σου, γιατί όταν θα΄ρθουν εκλογές, υπάρχει περίπτωση η περιφέρειά σου να σε γράψει στη περιφέρειά της». Κάποιος επικοινωνιολόγος της εποχής  θα είχε συμβουλεύσει τον Καλοχαιρέτα από τη Στουρνάρα 288 με ένα «ετελείωσεν» και μια χειραψία να διεκπεραιώνει όλες τις υποθέσεις. Σάμπως και οι σημερινοί υποψήφιοι δεν είναι στα πρόθυρα της τενοντίτιδας; Το μικρόβιο της πολιτικής σαγηνεύει τον Γκιωνάκη στον Αχόρταγο και τον Βύρωνα Πάλλη στον Θανασάκη τον πολιτευόμενο ο οποίος γεμάτος αυτοπεποίθηση δηλώνει:« Εγώ αν θέλω νομαρχία την έχω εδώ» δείχνοντας την χούφτα του ενώ ο Ηλιόπουλος σατιρίζοντας τη ματαιοδοξία και την ανικανότητα των επηρμένων του απαντά: «Στην χούφτα και την Νομαρχία. Ε, λοιπόν εγώ αυτό που θαυμάζω σε εσένα, είναι η χούφτα σου». Ρεμούλες, μίζες και υπερτιμολογήσεις συνοψίζονται σε μια ατάκα των δυσαρεστημένων κατοίκων της Πλατανιάς προς τον ανίδεο Μαυρογιαλούρο: «Φάγανε απ’ τα τσιμέντα, φάγαν’ απ’ τα πλακάκια, φάγανε, φάγανε …» 

Το βράδυ της Κυριακής δεν θα ανακοινώσει τα αποτελέσματα ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος λέγοντάς μας τι έλαβεν ο Γκόρτσος στην Άνω και τη Δώθε Παναγιά. Κάποιοι ωστόσο θα πανηγυρίσουν και κάποιοι θα κρεμάσουν έστω και στα κρυφά τα μαύρα κρέπια. Οι πιο απαισιόδοξοι ίσως και να πενθήσουν, εφόσον το ηθικό στοιχείο που διαφαίνεται στον τίτλο της ταινίας Υπάρχει και φιλότιμο μάλλον έχει χαθεί. Και πηγαίνοντας προς την κάλπη μπορεί και να θυμηθούν τα λόγια του Πασκάλ Μπρικνέρ: «Μας μένει ακόμα να μάθουμε ότι η δημοκρατία μπορεί να πεθάνει από την επιτυχία, να βουλιάξει φορώντας τη χαμογελαστή μάσκα της πραγμάτωσης. Για να μην συμπέσει η υλοποίηση της με τη χρεοκοπία της δεν έχουμε παρά να της ευχηθούμε πολλούς κινδύνους που θα την αναζωογονήσουν».

ΠΗΓΗ: https://www.pancreta.gr/voices.php?p=17940

ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ

 ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΑΝΟΥΣΟΥ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ:

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΙΝ 7 ΧΡΟΝΙΑ, ΜΕΡΑ ΛΑΜΠΡΗΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ ΤΟΥ*

Μαύρο πουλί σταμάτησε στο σπίτι που γεννήθη                                                                        

και τραγουδεί λυπητερά και παραπονεμένα.                                                                            

Ο Γείτονάς σου έφυγε, λέει στο Άγιο Πνεύμα,                                                                    

έφυγε ο καλύτερος με το «Χριστός Ανέστη»

(Δώσε μου την δύναμη που χρειάζεται, Καπετάνιο μου, να πω αυτά που έχω να πω, δίχως να με πνίξουν οι λυγμοί. Αξιοπρέπεια για σένα ήταν να καρφώνεις τα νύχια στα χέρια σου μέχρι να ματώσουν, για να μη κλάψεις)                                                    

Ελπίζαμε! Κρεμασμένοι από μια κλωστή ελπίζαμε. Η Κατίνα, ο Μανούσος, ο Χρήστος, η Ελένη, η Δήμητρα, οι νύφες του, η Σταυρούλα και η Μαίρη, τα εγγόνια του, ο Αντώνης, η Στέλλα, η Κατερίνα και ο Μάνος, τα ξαδέλφια του, τα ανίψια του, οι συντέκνοι, οι κουμπάροι του, όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι, οι πολλοί συγγενείς και οι πάμπολλοι φίλοι του, μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, λίγο πριν η ψυχή του φύγει απ’ το τυραννισμένο του σώμα και πετάξει στα ουράνια δώματα, ελπίζαμε.

Δεν μπορεί παρά να την κερδίσει και τούτη τη μάχη, την Μητέρα των Μαχών, που έδινε εδώ και 80 μέρες στα μαρμαρένια αλώνια με τον Χάροντα, ίδιος Διγενής, ο Καπετάνιος, όπως τον έλεγα τα τελευταία χρόνια. Ήξερε από αγώνες αυτός. Γεννημένος νικητής απ’ τα μικράτα του. Απ’ τα οχτώ του χρόνια, όταν μοίρα κακή, του στέρησε τον πατέρα κι έμεινε με τη μάνα του και τις τέσσερις αδελφές του στους πέντε δρόμους.

Δεν μπορεί παρά κάποια στιγμή να κάνει τη μεγάλη ανατροπή, λέγαμε με τον Μανούσο και του τραγουδούσαμε ριζίτικα: «Καμάρι πάνε τα ωζά», «Τον αντρειωμένο μην τον κλαις», «Αγρίμια κι αγριμάκια μου», «Αυγή τσ’ αυγής θα σηκωθώ», «Για ιδές περβόλιν έμορφο»…

Μας άκουγε μέχρι τέλους, δεν μπορεί παρά να μας άκουγε. Και την Δήμητρα άκουσε, που ήρθε απ’ την Αυστραλία την παραμονή της εκδημίας του. Γιατί να μη γινόταν ένα θαύμα λοιπόν;   Άλλη, ωστόσο, η βουλή του Υψίστου. Ειλημμένη η απόφαση να τον πάρει μαζί του στους ουρανούς κατά την κάθοδό Του στο Άδη. Τυχαίο; Έχει ανάγκη από αγγέλους ο Μεγαλοδύναμος και τους στρατολογεί την νύχτα της Ανάστασής Του…   

Ανατραφήκαμε μαζί, κάτω από τον ίσκιο της τζανεριάς του Αγίου Πνεύματος, στις Κατούνες του Νίππους, και πορευτήκαμε μια ζωή μαζί και στις χαρές και στις λύπες, στα εύκολα και στα δύσκολα, με τον πρωτοξάδελφό μου τον Αντώνη Μανούσου και Αθηνάς (το γένος Κατσουλάκη) Κακατσάκη που έφυγε χθες,  νωρίς και αναπάντεχα, στα εβδομήντα του χρόνια για το άλλο ημισφαίριο της ζωής. Κι αν έχω να πω  γι αυτόν και για την ανθρωπιά του…

«Με την καρδιά μου αγαπώ, αν κάποιοι με μισούνε σκεφτείτε πόσο αγαπώ αυτούς που μ’ αγαπούνε», η μαντινάδα, που κατά δήλωσή του τον εκφράζει, όπως μου είπε πριν από τρία χρόνια, πρώτες του Μάρτη, την ημέρα που έκλεισε το μαγαζί του «Βαφαί αυτοκινήτων», ύστερα από 45 χρόνια και βγήκε στη σύνταξη. 

Μια καρδιά γεμάτη αγάπη για όλους, ένας σπάνιος άνθρωπος που δίδασκε ανθρωπιά και καλοσύνη, με τον βίο και την πολιτεία του ήταν ο Αντώνης. Παντού, απ’ όπου κι αν πέρασε, μύρισε, πολύ περισσότερο απ’ τις γαρδένιες και τα γιασεμιά που του άρεσε να γεμίζει τις τσέπες του και να τα μοιράζει. Ως παιδί στο Νίππος, όπου του άρεσε να επιστρέφει διαρκώς, μέχρι τέλους για να παίρνει δυνάμεις. Ως μαθητευόμενος, ως φαντάρος, ως μάστορας και μαγαζάτορας. Δίπλα στον «Απόλλωνα», στο Κόκκινο Μετόχι και στον Καλυκά, όπου έστησε με την Κατίνα, τη γυναίκα της ζωής του (το γένος Καμαριανάκη) το σπιτικό τους. Και βέβαια στην περιοχή του πάλαι ποτέ Καμινιού, απέναντι απ’ τον Άγιο Χριστοφόρο, που ίδρυσε το επαγγελματικό του βασίλειο.

Κατά κοινήν ομολογία, δίχως καμιά εξαίρεση. Αντώνης ο Καλός, Αντώνης ο καλύτερος. Ο ορισμός του ανθρώπου που είναι σπάνιο είδος στη φύση και στην ιστορία. Για όλους όσοι είχαν (είχαμε) την ευλογία, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες να τον γνωρίσουν (γνωρίσουμε). Με την έννοια αυτή, δεν σταμάτησε μόνο στο σπίτι που γεννήθηκε  το μαύρο πουλί για ν’ αναγγείλει το φευγιό του…                                                                      

Είμαστε περήφανοι για σένα, ξάδελφε! Προ πάντων τα παιδιά σου, ο Μανούσος και ο Χρήστος, και τα εγγόνια σου, πρέπει να είναι περήφανα για σένα, Καπετάνιο μου! Όπως κι εσύ ήσουν περήφανος γι αυτά. Γιατί έζησες πάντα στο φως της μέρας, με άκρα αξιοπρέπεια και τους άφησες κληρονομιά το καλό σου όνομα. Γιατί έφυγες με ήρεμη, ήσυχη την συνείδηση ότι έκανες το χρέος σου απέναντι στον Θεό και στους ανθρώπους, ότι δούλεψες και με το παραπάνω, τίμια, το μεροκάματό σου. Γιατί δεν σταμάτησες μέχρι την τελευταία σου αναπνοή να μοιράζεις γι’ αντίδωρο μικρές χαρές. Γιατί δεν έλεγες ποτέ κακό για κανέναν, εικόνες του Θεού οι άνθρωποι, πίστευες. Γιατί βοηθούσες, όσο μπορούσες, τους ανθρώπους της ανάγκης και της ανέχειας και το ξεχνούσες αμέσως. Γιατί αγαπούσες τα πράγματα των προσώπων και τα πρόσωπα των πραγμάτων. Γιατί εννοούσες αυτά που έλεγες κι έλεγες αυτά που εννοούσες…                                                                                                                   

«Κορίτσια δεν θα πεθάνω», είπες σε κάποια αναλαμπή σου, στις ανιψιές σου, την Νεκταρία, την Έλλη και την Αθηνά, που τα άφησαν όλα, δουλειές και οικογένειες, κι ήρθαν κι αυτές στο προσκεφάλι σου. Δεν το’ πες, με χίλια ζόρια, για να το πεις, το εννοούσες, όπως θα έλεγε και η εγγονή σου η Στέλλα. Το ήξερες ότι θα εξακολουθούσες, θα εξακολουθήσεις να ζεις, γιατί δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ, ενόσω ζούμε, αναπνέουμε και σωφρωνούμε, ξάδελφε!  Το ήξερες, το ξέρεις, πως θα σ’ αναθιβάλλουμε διαρκώς στις κουβέντες μας, στην καθημερινότητά μας. Το ήξερες, το ξέρεις ότι θα επανέρχεσαι ανά πάσα στιγμή στο κεκλιμένο επίπεδο της μνήμης, ωραίος, ως σύζυγος, ως πατέρας, ως παππούς, ως συγγενής, ως φίλος, ως γείτονας, ως Νιππιανός, ως Έλληνας, όπως υπήρξες. Το ήξερες, το ξέρεις, ότι θα είσαι μαζί μας, όταν με τον Μανούσο τον ξάδελφό μας και τον παπά-Μιχάλη θα φτιάχνουμε το στεφάνι τα’ Αγιού Πνευμάτου και θα κοιτάζουμε τις φωτιές στον Μπούμπουλο. 

Κι ότι θα ανταμώσουμε ξανά μαζί μια μέρα οι δυο μας, το ήξερες, το ξέρεις, ξάδελφε! Κι ότι θα τραγουδήσουμε αγκαλιά μαζί to αγαπημένο μας τραγούδι, αγαπημένε μου, αυτό που λέγαμε στις βαφτίσεις των εγγονιών μας, κι αυτό το ήξερες, το ξέρεις!                                                                                                           

  Καμάρι πάνε τα ωζά, στολή πάνε οι γι’ αίγες

μα πλεια στολή ‘ναι οι γι’ εδικοί όντε συμπορπατούνε

περίτου να’ ναι αδερφοί γή να ‘ν’ πρωτοξαδέρφοι

γή να ‘ναι μπάρμπας κι ανιψιός…                                                                                                               

Χριστός Ανέστη, Άρχοντα! Πορεύου εν ειρήνη, Καπετάνιο! Καλή αντάμωση, ξάδελφε! 

Αιωνία σου η μνήμη!      

*Επικήδειος λόγος στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου Κατσιφαριανών Χανίων (1 Μαΐου  2016, ημέρα της Λαμπρής}

 https://petaxta.blogspot.com/2016/05/blog-post_3.html?fbclid=IwAR13Ubfo862gkRKry1TlGBUmyVf7QrXYWE4iFX6BbNF22CjwwizoNbS0EDY