ΠΟΙΗΣΗ

 ΤΑ ΣΠΟΥΡΓΙΤΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ

Όλα τα γύρω σπουργίτια, 

τις χειμωνιάτικες μέρες, 

στα παράθυρα του μοναστηριού. 

Εκεί διστακτικά, 

στο να χτυπήσουν 

ή να μη χτυπήσουν τα τζάμια, 

και τα σπουργίτια-πρόσφυγες

που έχουν καταφτάσει από τα πέριξ. 

Κάνουν στην άκρη τα γειτονάκια

να πάρουν πρώτα συσσίτιο 

τα ξενάκια.

Φτάνουν και περισσεύουν 

τα ψίχουλα που αφήνουν 

στα περβάζια οι μοναχοί,

σκέφτονται. 

Μεγάλη υπόθεση να είσαι 

σπουργίτι.  

 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

 (" Τα σπουργίτια του μοναστηριού" . Εκδ. Πυξίδα της Πόλης" και Κοινωφελές Ίδρυμα "Αγία Σοφία", Β' Έκδοση, Χανιά 2020)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΣΤ2 ΤΑΞΗ 5ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ

ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ ΧΩΡΙΟ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

«Πώς βλέπουν τη ζωή στο χωριό παιδιά που μεγαλώνουν στο κέντρο της πόλης;

Πώς φαντάζει στα μάτια τους η εξοχή; Είναι κάτι ειδυλλιακό και όμορφο ή φαίνεται βαρετό, αφού δεν μπορούν να ζήσουν λεπτό μακριά απ’ τα τάμπλετ και τα wi-fi; Σκέψεις, συναισθήματα, ζωγραφιές, χρώματα και αρώματα παππού και γιαγιάς… γιατί όλοι κατά βάθος έχουμε φυλαγμένο σαν θησαυρό ένα χωριό!»

Τα που έγραψαν προλογίζοντας τις εργασίες που μου έστειλαν, η γνωστή στους αναγνώστες της σελίδας καλή δασκάλα της Στ2 τάξης του 5ου Δημ. Σχ. Χανίων Αντωνία (Τόνια) Σκουλά και οι επίσης γνωστοί μαθητές της. Ό,τι καλύτερο για πρόλογος, η σκέψη που έκανα, αφού είδα τα κείμενα και τις ζωγραφιές των παιδιών. Πολύ ευχαριστώ σε, καλή μου Τόνια!

Να χαίρεσαι τους μαθητές σου και να σε χαίρονται!

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

δάσκαλος - λογοτέχνης

Στο αμάξι είμαστε όλοι, για να φύγουμε απ΄την πόλη

πάμε αμέσως στο χωριό, μετά από πολύ καιρό!

Μόλις φτάνουμε εκεί, βλέπω στη μεγάλη αυλή

μια κατσίκα στο χορτάρι να κουτουλάει στο κελάρι!

Ο μπαμπάς μου καφενείο κι εγώ έξω απ’ το ψυγείο,

για να βρω κάτι να φάω, γιατί τόσο πολύ πεινάω..

Έχει πια χιονίσει εκεί και τ΄άλογα έχουν τρελαθεί..

Βγαίνω με τη μία έξω, χιονοπόλεμο να παίξω!

Κι οι κότες έχουν τρελαθεί, λες κι έτρωγαν σκυλοτροφή .

Μόλις έρχεται η νύχτα, πανηγύρι όλη νύχτα.

Και σε λίγο που γυρνάμε, κατευθείαν πάω κοιμάμαι!

Μανούσος Καρκάνης

Το χωριό του παππού και της γιαγιάς λέγεται Shkodra και βρίσκεται στην Αλβανία. Όποτε πάω εκεί απολαμβάνω να βλέπω τα γουρουνάκια, τις δύο κατσίκες που έχουν και τα δύο σκυλάκια. Κάθε φορά μυρίζω και ακούω τόσα διαφορετικά πράγματα! Τις κότες, τα γουρούνια, τις κατσίκες! Ακόμα και η κοπριά δε μου φαίνεται πολύ άσχημη! Στο χωριό περνάω υπέροχα, γιατί ταΐζω τα ζωάκια με τα ξαδέρφια μου. Θα ήθελα να έμενα μόνιμα εκεί, γιατί δεν έχει πολλή φασαρία, όπως στην πόλη!

Βέστα Γκλορεντίνα

Μια καθημερινή μέρα στο χωριό τη δεκαετία του 60!

Όταν ήμουν παιδί, ξυπνούσα νωρίς το πρωί και πήγαινα στο σχολείο, στο Κακοδίκι. Όταν γυρνούσα, έτρωγα, ξεκουραζόμουν για μια ώρα και συνήθως ξαναπήγαινα σχολείο για τη δεύτερη βάρδια. Όταν έφευγα από το σχολείο, πήγαινα στην πλατεία του χωριού και έπαιζα πολλά παιχνίδια με τους φίλους μέχρι το βράδυ, που η μάνα μου με φώναζε για βραδινό! Έτρωγα και έπεφτα για ύπνο! Ωραία χρόνια!

Κώστας Μποτονάκης , παππούς του Μιχάλη και του Κωνσταντίνου Μποτονάκη

Η ζωή στο χωριό

Η γιαγιά μου στο χωριό της, στο Συρίλι, ξυπνάει μετά που φεύγει ο παππούς. Πίνει τον καφέ της και μετά που τελειώνει, πάει στο κοτέτσι και ταΐζει τις κότες. Μετά, γυρίζει στο σπίτι, να ταΐσει τα κουνέλια, και την Ίννα, το σκυλάκι μας. Το μεσημέρι, η γιαγιά μαγειρεύει για να φάνε μαζί με τον παππού. Το απόγευμα, ο παππούς πάει στο καφενείο, να πιει καφέ με τους φίλους του. Και το βράδυ , ξαπλωμένοι στον καναπέ, βλέπουν τηλεόραση και ξεκουράζονται!

Νικολέττα Γδοντάκη

Κάθε Σάββατο στον Αλικιανό…

Κάθε Σάββατο πρωί ετοιμάζομαι να πάω στο χωριό μου, τον Αλικιανό. Στον δρόμο αναρωτιέμαι τι θα φάμε εκεί και προετοιμάζομαι ψυχολογικά σε περίπτωση που φάμε φασολάκια! Όταν φτάνουμε, αντικρίζω τον σκύλο μου να τρέχει προς τα μένα και τη γιαγιά μου να με περιμένει. Την Κυριακή ξυπνάω 9 το πρωί, για να πάω στο χωράφι. Κατά τις 11, μαζεύεται όλη η οικογένεια και τρώμε όλοι μαζί τα φασολάκια μας!! Όμως, ευτυχώς, δεν τελειώνει εδώ το φαγητό, μια που έρχεται και το γλυκό και έχω τη μαμά από τη μία «Τι το ταΐζεις συνέχεια το παιδί;;;;» και τη γιαγιά από την άλλη «Ό,τι θέλω!! Εξάλλου, μου έκανε παράπονα ότι πεινάει!» Κι εγώ στη μέση να τις κοιτάω και να απολαμβάνω τα γλυκά μου!! Τέλεια είναι στο χωριό!!

Αλέξανδρος Χλωράκης

Αν ζούσα στο χωριό

Αν ζούσα στο χωριό θα ήταν τέλεια! Εκεί μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα! Το πρωί θα με ξυπνούσε ο κόκορας, θα σηκωνόμουν και θα πήγαινα στο κοτέτσι, να δω αν μου έχουν αφήσει κανένα αβγό, μπας και φάω πρωινό. Μετά θα πήγαινα στις αγελάδες, να αρμέξω γάλα και μετά στα κουνελάκια. Το απόγευμα θα πήγαινα στην πλατεία, να παίξω με τους φίλους μου, μέχρι να μαζευτώ το βράδυ στο σπίτι μου, για να μου διηγηθεί η γιαγιά μου ένα παραμύθι να κοιμηθώ!

Αναστάζια Φουρναράκη

Οι μαθητές και οι μαθήτριες του ΣΤ2

Αλβανίδη Βικτώρια, Ανδρουλάκης Πέτρος, Βέστα Γκλορεντίνα, Γδοντάκη Νικολέτα, Ζαχαράκης Γιάννης, Καρκάνης Μανούσος, Κοκογιαννάκης Γιάννης, Κόλα Κορίνα, Λουβάκη Βασιλική, Μεζαρτζόπουλος Στέφανος, Μποτονάκης Κωνσταντίνος, Μποτονάκης Μιχάλης, Περατσάκης Θεόδωρος, Τζιούρα Όλγα, Τσάκαλη Αθηνά, Τσάρα Αρλέντις, Φουρναράκη Αναστασία, Χλωράκης Αλέξανδρος

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 17.2.23) 

https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-st2-taxi-5oy-dim-sch-chanion-oloi-echoyme-ena-chorio-stin-kardia-mas/

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

 ΔΥΣΔΙΑΚΡΙΤΑ... 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

∆εν ήταν σήµερα η µέρα! Έως αύριο θα άντεχε να κάνει υποµονή;

Κοίταξε το ρολόι, είδε τον δείκτη των δευτερολέπτων να κινείται… αργά, πολύ αργά, σε ένα ρολόι αντρικό, µε δείκτες, που µόνο το λουράκι του είχε αλλάξει· χρώµα κόκκινο!

Αυτήν τη σκέψη για το χρώµα του ρολογιού που της χάρισε κάποτε, έκανε, καθώς παρακολουθούσε τον δείκτη των δευτερολέπτων να συµπληρώνει ένα ολόκληρο ηµικύκλιο. Βάσανο ο χρόνος που δεν περνά…

Έστεκε στη στάση του λεωφορείου, δίπλα σε δυο τρεις ακόµη! Άλλη µια αναµονή προστιθέµενη για το τελευταίο βραδινό λεωφορείο!

∆ίπλα της δυο ή τρεις  ανθρώπινες φιγούρες! ∆εν µπορούσε να ξέρει, δεν την ενδιέφερε να ξέρει! Ούτε να διακρίνει, µπορούσε· ένα κουσούρι που της είχε αφήσει η κατάστασή της, να µην µπορεί να διακρίνει χαρακτηριστικά προσώπων!

Τα µάτια της έφταναν πάντοτε έως το σηµείο του λαιµού του ανθρώπου που είχε απέναντί της ή κάτι τέτοιο νόµιζε!

Γιατί, από τότε που γνωρίστηκαν µε τον άνθρωπο που της είχε χαρίσει το ρολόι, πάντα µέσα στο κεφάλι της, στα µάτια της ‘‘είχε’’ το πρόσωπό του! Τη µύτη, τα µάτια, τα φρύδια, το κούτελο, τα αυτιά, τα χείλη! Όλα εκείνου, όλα δικά του!

Όλα εκείνα που θα ‘θέλε να είχε στη ζωή της, στην καθηµερινότητά της, αλλά...

∆εν τα είχε, µα τα περίµενε, κάθε τόσο να τα δει να εµφανίζονται πίσω από πλήθος, να την πλησιάζουν στον σταθµό του τρένου ή στις αφίξεις του αεροδροµίου! Και µέχρι να συµβεί κάτι τέτοιο, αυτή περίµενε! Παρέα µε τους δείκτες του ρολογιού µε το κόκκινο λουράκι και µετρούσε ανάποδα τους… αιώνες που τη χώριζαν από τη στιγµή που και πάλι θα την αγκάλιαζαν τα χέρια του! Όταν έφτανε εκείνη η στιγµή, µόνο τότε άφηνε στην άκρη το ρολόι και ένιωθε πια να αιωρείται και να νιώθει πως τώρα πια ο χρόνος έτρεχε, έτρεχε, έτρεχε…  

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 14.2.2024) 

ΠΟΙΗΣΗ

 ΚΥΡΙΕ,  ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ ΜΑΣ...

 Κύριε, συγχώρεσέ μας τις απουσίες

Από εκείνα τα προσκλητήρια,

Μα πίστεψέ μας!

Θέλαμε να φωνάξουμε «παρών»,

Μα δεν τολμούσαμε.

Έτσι, την άλλη μέρα φέρναμε

Ψεύτικα δικαιολογητικά απ’ τους γιατρούς.

Τώρα, όμως, νιώθουμε

Την κραυγή του ανθρώπου.

Τεντωνόμαστε στο λεπτό κοτσάνι της

Και πουλούμε όσο-όσο,

Όσες μας απόμειναν επιθυμίες,

Κι αγοράζουμε αισθήματα.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ (ΚΑΖΟΒΑΡ, 3η έκδοση, ΠΥΞΙΔΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, Χανιά 2014)

https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/pfbid02XqBXmw3D67mrV4DGbEXVo3Sn4pz2daeAjaSbgaDs7sfeSG78s22CnKdWtsJ6Bah4l?comment_id=1356315735036122&notif_id=1707651928326513&notif_t=feed_comment&ref=notif

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

 ΟΔΟΣ ΓΙΩΡΓΗ ΜΑΝΟΥΣΑΚΗ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Επιστηµονικό ∆ιήµερο διοργανώνεται στις 9 και 10 Φεβρουαρίου. από το Κέντρο Κρητικής Λογοτεχνίας και την Περιφέρεια Κρήτης-Περιφερειακή Ενότητα Χανίων για να τιµηθεί η µνήµη του ποιητή, κριτικού, πεζογράφου και επιφυλλιδογράφου, Γιώργη Μανουσάκη! ∆ιαβάζοντας το πρόγραµµα του συνεδρίου -στάθηκα όχι τυχαία- στο θέµα που θα αναπτύξει ο κ. Κώστας Μουτζούρης, µε τίτλο: “Ο δικός µας Γιώργης Μανουσάκης. Ο Χανιώτης και ο Κρητικός. Η οφειλή µας στους ποιητές και ευρύτερα στους πνευµατικούς ∆ηµιουργούς του τόπου µας”. Αδιαπραγµάτευτο το ότι οφείλουµε πολλά σε ανθρώπους του τόπου µας! Στη δε περίπτωση του Γ. Μανουσάκη, η οφειλή -όπως πολλοί υποστηρίζουν- είναι ακόµη ανεξόφλητη! Αναφέροµαι βέβαια, και στην πρόταση που είχε διατυπωθεί ήδη από το 2008, για τη µετονοµασία της οδού Πειραιώς (οδός όπου και το σπίτι του ποιητή) σε οδό Γιώργη Μανουσάκη! Η πρόταση είχε επανέλθει και το 2018 στο τότε ∆ηµοτικό Συµβούλιο, συζητήθηκε και απορρίφθηκε! Ο ∆ηµ. Μαριδάκης στο ένθετο “διαδροµές” του περασµένου Σαββάτου έγραφε ότι µε αφορµή το επιστηµονικό αυτό διήµερο ξαναθυµηθήκαµε την αρνητική στάση του ∆ήµου Χανίων στο παραπάνω αίτηµα, σηµειώνοντας ωστόσο πως «Θα µου πείτε, τι να την κάνει την οδό ο Γιώργης Μανουσάκης. Γι’ αυτόν µιλάνε οι στίχοι του, που ταξιδεύουν άφθαρτοι µέσα στον χρόνο». Ωστόσο, εγώ αναλογίζοµαι πόσο όµορφο θα ήταν να περπατούσαµε σε µια οδό ενός σπουδαίου ποιητή, γνωρίζοντας ότι αυτή η πορεία θα µας έβγαζε ολόµπροστα στην καθαρότητα του µπλε του Κρητικού Πελάγους!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 7. 2.24) 

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

1ο ΔΗΜ. ΣΧ. ΜΟΥΡΝΙΩΝ 

"ΜΕΛΩΔΙΚΟΣ ΤΟΝΟΣ", Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΑΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο! 

Στην κεντρική θέση του σημερινού Παιδότοπου η πρώτη σελίδα της τριμηνιαίας μουσικής εφημερίδας “Μελωδικός τόνος” του 1ου Δημ. Σχ. Μουρνιών, που επανακυκλοφόρησε ύστερα από 18 χρόνια! Γύρω τριγύρω κάποια απ’ τα περιεχόμενα της. Για ένα ξεχωριστό σε πανελλήνιο επίπεδο μαθητικό περιοδικό, που “ξαναγεννιέται χάρη στο μεράκι και στην αγάπη του δασκάλου μουσικής του Σχολείου Γιάννη Καστρινάκη πρόκειται. Γνωστός σε πανελλήνιο επίπεδο για το έργο και την προσφορά του στη Μουσική, ιδιαίτερα τη Βυζαντινή, ο μεταξύ των άλλων ιδρυτής και καλλιτεχνικός διευθυντής του Ωδείου Χανίων “Ιωάννης Μανιουδάκης”, ξεχωριστός ιεροψάλτης και συγγραφέας πολλών βιβλίων για τη Μουσική και εκδότης ψηφιακών δίσκων (cd) φίλος μου . Να ΄ναι καλά η φίλη μου απ’ τα παλιά διευθύντρια του Σχολείου Στέλλα Σουχλάκη για την ευκαιρία που μου έδωσε και το υλικό που μου έστειλε ν’ αναφερθώ σ’ αυτό. Καλή συνέχεια και στον “Μελωδικό τόνο” και σ’ όλα τ’ άλλα ωραία που κάνετε, καλή μου συναδέλφισσα! 

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους! 

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης 

δάσκαλος- λογοτέχνης

Ένα μαθητικό περιοδικό του σχολείου μας «ξαναγεννιέται» χάρη στο μεράκι και στην αγάπη του εκλεκτού συναδέλφου, κ. Ιωάννη Καστρινάκη, ο οποίος τόσα χρόνια με απαράμιλλο ήθος υπηρετεί ακούραστα την επιστήμη της Μουσικής, εμπνέοντας τους μαθητές μας και στηρίζοντας με απίστευτο ενθουσιασμό και επαγγελματική αρτιότητα, όχι μόνο το μάθημα της Μουσικής και της Παιδείας, αλλά και κάθε καλλιτεχνική μας εκδήλωση.

Πιστεύουμε βαθύτατα πως ο «Μελωδικός τόνος», θα ξαναδώσει την ευκαιρία στους μαθητές μας να αλληλοεπιδράσουν ουσιαστικά μεταξύ τους, όπως παλιά που δεν υπήρχαν οι «σειρήνες» της τεχνολογίας, ώστε να ανταλλάξουν ιδέες, γνώσεις και βιώματα πάνω σε μουσικά θέματα που τους ενδιαφέρουν, πάντα με φαντασία και δημιουργικότητα, μέσω του συγκεκριμένου μαθητικού εντύπου. Ευχόμαστε να είναι ελπιδοφόρο το ξεκίνημά του και καλοτάξιδο με την επανέκδοσή του, για να μπορούμε όλοι μικροί-μεγάλοι να συνεχίζουμε να εκφράζουμε αυτό που μας ενώνει, αυτό που ξεπερνά τις διαφορές μας και μας βοηθά μαζί να ονειρευόμαστε, να συνεργαζόμαστε, να συνδημιουργούμε και να απολαμβάνουμε το θείο δώρο της ζωής: την ΜΟΥΣΙΚΗ!!!

Η Δ/ντρια του Σχολείου

Στέλλα Σουχλάκη

Πότε θα γίνω καλός στο όργανο

Για να γίνεις καλός σε ένα κομμάτι που μαθαίνεις τώρα, μπορεί να σου πάρει περίπου μια εβδομάδα. Για να γίνεις καλός σ ένα πολύ δύσκολο κομμάτι, μπορεί να πάρει χρόνια. Το σημαντικό είναι να συνεχίσεις πάντα να προσπαθείς.

Αυτοσχέδια Κιθάρα

Υλικά:
– 1 κουτί από παπούτσια

– κλωστές ή λαστιχάκια
– στρογγυλεμένα καρφάκια χειροτεχνίας 

 

 

 

Τοποθετήστε τα καρφάκια στην κάθετη πλευρά του κουτιού (όπως στην φωτογραφία) αφήνοντας διάστημα 1-1,5 εκ. Κάνετε το ίδιο και για την ακριβώς απέναντι, κάθετη πλευρά του κουτιού.

Τυλίγετε την κάθε κλωστή γύρω από το καρφάκι και στη συνέχεια τεντώνετε μέχρι την άλλη πλευρά του κουτιού όπου στερεώνετε στο αντίστοιχο καρφάκι. Επαναλαμβάνετε για όλες τις κλωστές και τα καρφάκια, φροντίζοντας οι κλωστές να είναι παράλληλες μεταξύ τους.

Μην ξεχάσετε να τοποθετήσετε ένα κάθετο κομμάτι χαρτόνι για να “βοηθήσετε” τις κλωστές να μην εφάπτονται στην οριζόντια πλευρά του κουτιού.

Ανοίξτε και μια στρογγυλή τρύπα στο κέντρο της οριζόντιας επιφάνειας και…έτοιμη η αυτοσχέδια κιθάρα σας.

Οι πρώτες μου γνώσεις για την μουσικΗ

¨Ενα υπέροχο μουσικό βιβλίο για παιδιά από τις εκδόσεις «Ψυχογιός», που απαντάει σε ένα πλήθος ερωτήσεων σχετικά με τον κόσμο της μουσικής.

Πώς γράφεις ένα τραγούδι; Πού κάθονται τα μέλη μιας ορχήστρας; Τραγουδούν τα ποντίκια; Πότε επινοήθηκε το πεντάγραμμο και άλλα πολλά σημαντικά και ενδιαφέροντα.

Άνοιξε τις καρτέλες και κοίταξε πίσω από τα κινούμενα μέρη για να ανακαλύψεις τι, γιατί, πότε, ποιος... και συντονίσου για να μάθεις τι είναι αυτό που κάνει τη μουσική ξεχωριστή!

MΟΥΣΙΚΗ ΑΚΡΟΣΤΟΙΧΙΔΑ

1. Μ __ __ __ __ __ __ __

2. Ο __ __ __ __ __ __ __

3. Υ __ __ __ __ __ __

4. Σ __ __ __ __ __ __

5. Ι __ __ __ __ __

6. Κ __ __ __ __ __

7. Η __ __ __

1.Σπουδαίος γερμανός συνθέτης και πιανίστας.

2.Μουσική ομάδα.

3.Η μουσική είναι…

4.Τους περιέχει ένα τραγούδι.

5.Γεννήθηκε ο Βιβάλντι.

6.Έγχορδο όργανο.

7.Τον ακούμε.

Αριστέα Τριλυράκη (Στ2)

Γλωσσάρι

-Μελοποιώ: γράφω μουσική για τους στίχους ενός ποιήματος.

-Ντιμινουέντο: όταν παίζω όλο και πιο σιγά.

-Πεγκάτο: οι νότες παίζονται μεταξύ τους ενωμένες, χωρίς ενδιάμεσο κενό.

-Σολφέζ: η εκτέλεση μελωδίας με την εκφώνηση των φθόγγων (νότα).

-Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ: από τους σημαντικότερους συνθέτες κλασσικής μουσικής (1756-1791).

-Λούντβιχ βαν Μπετόβεν: γερμανός συνθέτης και πιανίστας κλασσικής μουσικής (1770-1827).

-Κλαρίνο: είναι ξύλινο αερόφωνο (πνευστό). Από ξύλο ή από μέταλλο(σπανιότερα).

-Μπάντα: ένα πολυμελές μουσικό σύνολο.

-Μαράκες: είναι κρουστό μουσικό όργανο. Από ξύλο ή από συνθετικό υλικό.

-Βιολί: έγχορδο μουσικό όργανο που παίζεται με δοξάρι.

Νίκη Λουλούδη (Στ2)

Τα νέα της χορωδίας μας

Η πολυμελής χορωδία του σχολείου μας, έλαβε μέρος με επίκαιρα μελωδικά τραγούδια, στις παρακάτω σχολικές γιορτές:

Στις 28 Οκτωβρίου, στις 17 Νοεμβρίου στην επέτειο του Πολυτεχνείου, ενώ ετοιμάζεται να τραγουδήσει στην μεγάλη χριστουγεννιάτικη εκδήλωσή του σχολείου μας. Σπουδαία είναι και η συμμετοχή της ορχήστρας μας που συνοδεύει την χορωδία και απαρτίζεται από την Κατερίνα Χατζάκη (βιολί), την Χρύσπα Καμπάκου (Κιθάρα), Γιώργος Λουκάκης, Παναγιώτης Κρασάκης και Μανούσος Ξύδας (Κρουστά)

ΔΙΟΡΘΩΣΗ:

“Μια εικόνα που μου έκανε εντύπωση ήταν οι διασώστες να βρίσκουν ζωντανούς σε ερείπια.” Τα που είχε γράψει ο μαθητής Στέλιος Κουτσοκολάκης της Γ τάξης του 6ου Δημ. Σχ. Χανίων για τον προηγούμενο ΠΑΙΔΟΤΟΠΟ και δεν μπήκε λόγω ανθρώπινου λάθους . Γι αυτό η δημοσίευση σήμερα.

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 10.2.2024) 

https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-1o-dim-sch-moyrnion-melodikos-tonos-i-moysiki-mas-efimerida/

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Γ'  ΤΑΞΗ 6ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ 

«ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ»

Όχι στον πόλεμο, ναι στην ειρήνη, μάς λένε με τον δικό τους τρόπο στον σημερινό Παιδότοπο τα γνωστά και από άλλες εργασίες τους τη φετινή χρονιά, Τριτάκια του 6ου Δημ. Σχ. Χανίων και η δασκάλα Παράλληλης Στήριξης στην τάξη τους, Μαρία Γεωργουσάκη. Στον πόλεμο που μαίνεται στη Μέση Ανατολή και ειδικότερα στη Λωρίδα της Γάζας, και τα συνακόλουθά του, αναφέρονται…

«Τ’ όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη./ Τ’ όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη...». Και οι στίχοι του Γιάννη Ρίτσου απ’ το ποίημα του “Ειρήνη” στον νου μου, ενώ διάβαζα το “υλικό” του σημερινού Παιδότοπου.

Συγχαρητήρια και στη δασκάλα και στα παιδιά... 

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

δάσκαλος - λογοτέχνης

Πόλεμος και ειρήνη

Ειρήνη: η κατάσταση φιλίας, αμοιβαίας κατανόησης, αρμονικής συνύπαρξης ανθρώπων ή λαών, με σκοπό την πορεία προς την πρόοδο και την ευημερία. Βασίζεται στον διάλογο και τις αξίες του ανθρωπισμού.

Πόλεμος: η βίαιη και παράλογη επίλυση των διαφορών που δημιουργούνται μεταξύ ανθρώπων ή λαών, με τη δύναμη των όπλων. Αυτός ο τρόπος επίλυσης των διαφορών οδηγεί αναπόφευκτα στη φρίκη, την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την παύση της προόδου.

Το συγκεκριμένο πρότζεκτ το δουλεύουμε με τα παιδιά από πριν κλείσουμε για Χριστούγεννα. Αφορμή στάθηκε το μάθημα των Θρησκευτικών όπου με τη δασκάλα του μαθήματος και διευθύντρια του σχολείου, Σμαράγδη Κατζουράκη μίλησαν για την γέννηση του Χριστού στη Βηθλεέμ μέσα από διάφορες αγιογραφίες.

Με αφορμή μία εικόνα που απεικονίζει τη Θεία Γέννηση και πλαισιώνεται από μία ερειπωμένη πόλη, μιλήσαμε για το τι συμβαίνει σήμερα στην περιοχή. Συζητήσαμε για την κατάσταση πολέμου που επικρατεί κι οι μαθητές μοιράστηκαν τις γνώσεις τους πάνω στο θέμα, αν έχουν ακούσει, δει κάτι σχετικό στις ειδήσεις, τον τύπο ή από τον περίγυρό τους. Συνεχίσαμε με ανάγνωση άρθρων τοπικών εφημερίδων για περαιτέρω έρευνα. Με αυτόν τον τρόπο, οδηγηθήκαμε και γράψαμε το ποίημα μας με τίτλο: «Ειρήνη, σταμάτησε τον πόλεμο!». Πρόκειται για μια ομαδική εργασία, όπου με βάση τους τίτλους και τους υπότιτλους των άρθρων σκαρφιστήκαμε στίχους με ομοιοκαταληξία. Ο στόχος ήταν ένας: Να δώσουμε ένα μήνυμα ειρήνης κι ομόνοιας. Για το ποίημά μας, δημιουργήσαμε αφίσα με μηνύματα και σύμβολα που ενώνουν και προασπίζουν τις παραπάνω αξίες-αγαθά!

Επιπλέον, τα παιδιά χωρισμένα σε ομάδες δημιούργησαν τις επιπτώσεις που φέρνει ο πόλεμος, τόσο στις πόλεις αλλά και τις ψυχές των ανθρώπων που τον βιώνουν. Με μία σύγκριση εικόνων, αποδόθηκε καλλιτεχνικά μία πόλη, πριν και μετά τον πόλεμο αλλά και το τι κυριαρχεί στο μυαλό των παιδιών μετά από μία τέτοια εμπειρία.

Παρακάτω, πέρα από την ευκαιρία να διαβάσετε το ποίημα, θα δείτε σκέψεις κι ευχές των παιδιών σχετικά με τον πόλεμο και την ειρήνη, επισημαίνοντας ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο ενώ κρίνεται αναγκαία η προσπάθεια υπεράσπισης των βασικών δικαιωμάτων των ανθρώπων για ελευθερία και γαλήνη.

Γεωργουσάκη Μαρία (Δασκάλα Παράλληλης Στήριξης)

Ειρήνη, σταμάτησε τον πόλεμο!

Στης Ασίας τη μεριά

Ισραήλ και Παλαιστίνη

πόλεμο ξεκίνησαν

χάθηκε η ειρήνη.

Στης Γάζας τη λωρίδα

πόλεμος γίνεται χωρίς σταματημό,

τανκς, στρατιώτες παρατάχθηκαν

δεν έχει γυρισμό.

Χάος στις δύο χώρες επικρατεί

πυρηνικές επιθέσεις,

βομβαρδισμοί,

χιλιάδες οι όμηροι κι οι νεκροί.

Εφιάλτης δίχως τέλος

αποκλείστηκαν χωριά

βομβαρδίστηκαν και σπίτια

δεν αντέχουμε άλλο πια.

Διαλύθηκαν νοσοκομεία,

σχολεία, μαγαζιά.

Ανάμεσα στα θύματα,

ήταν και παιδιά.

Πόλεμε σταμάτα

έχουμε χάσει χιλιάδες,

δεν αντέχουμε άλλο,

θα φτάσουμε μυριάδες.

Κρυβόμαστε για να βρούμε την ειρήνη

σε υπόγεια, ερείπια σωρό.

Άραγε….

Ποιος θα μείνει;

Φόβος, τρόμος

απόγνωση και απελπισία.

Που θα πάει όλη αυτή η βία;

Πότε θα έρθει η ελευθερία;

Ο πόλεμος να τελειώσει!

Αυτή είναι η ευχή μας.

Το χαμόγελο στα πρόσωπα

των παιδιών να γυρίσει,

μαζί της κι η ελπίδα.

Ξημερώνει η ελπίδα

και μαζί της μια ευχή.

Γαλήνη, αγάπη κι ειρήνη

σε ολόκληρη τη γη!

Σκέψεις κι ευχές των παιδιών

Πιστεύω ότι ο πόλεμος φέρνει πολλές συμφορές: σπίτια, σχολεία έχουν γκρεμιστεί, τα παιδιά δεν μπορούν να μορφωθούν και να είναι ελεύθερα.

Αργυρώ Αναγνωστοπούλου

Εύχομαι να σταματήσει γρήγορα ο πόλεμος!

Γιάννης Κασιμάτης κι Ελιζαμπέτα Κάλμι

Κατά τη γνώμη μου, τα θύματα του πολέμου είναι κυρίως άμαχος πληθυσμός: γυναίκες, παιδιά, ζώα.

Ραφαέλα Πουλιδάκη

Εύχομαι τα παιδιά να είναι καλά κι ασφαλή!

Ιοέλα Ρότσα

Η γνώμη μου είναι ότι αν συνεχίσει ο πόλεμος κανείς δε θα μπορεί να κατοικεί εκεί!

Παναγιώτης Αλυγιζάκης

Εύχομαι παγκόσμια ειρήνη κι οι χώρες να έχουν φιλικές σχέσεις.

Μαρία Μανατάκη και Γιάννης Μαυρογιαννάκης

Χαίρομαι που οι εθελοντές βοηθάνε αυτούς που έχουν ανάγκη, τόσο τους ανθρώπους όσο και τα ζώα.

Ανατολή Ασλανίδου

Ελπίζω να μην ξαναγίνει πόλεμος!

Κατερίνα Φουράκη

Αναρωτιέμαι γιατί κάνετε πόλεμο; Τόσοι άνθρωποι χάνονται…

Νικόλας Λιαράκος

Η ευχή μου είναι όλος ο κόσμος να είναι καλά!

Μαρία Στυλιανάκη

Μια εικόνα που μου έκανε εντύπωση ήταν οι διασώστες να βρίσκουν ζωντανούς σε ερείπια.

Στέλιος Κουτσοκολάκης

\

Με άγγιξαν ιστορίες μωρών και παιδιών που σώζονταν.

Μάριος Αρτεμάκης

Αισθάνθηκα άσχημα διαβάζοντας τον μεγάλο αριθμό των νεκρών.

Αρσέλο Βόκκρι

Αναρωτιέμαι γιατί να κάνουν πόλεμο δύο χώρες που είναι ενωμένες γεωγραφικά και θα έπρεπε να έχουν ανάλογες σχέσεις.

Κριστιάν Τζέτα

Ο πόλεμος είναι επικίνδυνος και πρέπει να φέρουμε την ειρήνη πίσω!

Σταμάτης Κατσικανδαράκης

Πιστεύω ότι πρέπει να σταματήσει ο πόλεμος και να μην χάσουν τη ζωή τους άλλα παιδιά κι ενήλικες.

Αγγελική Καζαλάκη

Θα ήθελα οι χώρες να καταλάβουν ότι ο πόλεμος φέρνει πολλές καταστροφές στις ζωές όλων.

Χρήστος Βουράκης

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 3.2.2024) 

ΠΟΙΗΣΗ

 ΤΗΣ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ

 

Ανύπαντρη μητέρα η Μαρία- δεκαπέντε χρονών παιδούλα-

με το κοριτσάκι της στην αγκαλιά ολομόναχη μπαίνει στην εκκλησιά, για να τη  σαραντίσει 

ο  παπάς, που, ωστόσο, λείπει.

Τη βλέπει απ’ την εικόνα της Υπαπαντής 

η συνομήλική της Παναγιά και ντρέπεται.

Έχει έναν άνδρα που την προστατεύει δίπλα της αυτή

κι ανοιχτή την αγκαλιά του ιερέα Συμεών, 

για να πάρει τον ακριβογιό της

και να τον βάλει στ’ Άγια των Αγίων.

«Μαρία λεν την Παναγιά, Μαρία λεν κι εσένα

κι αν αρνηθώ την Παναγιά, θα αρνηθώ κι εσένα».

Η μαντινάδα

που έλεγε στη Μαρία ο δικός της...

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ 

("Όπως το ψωμί", "Πυξίδα της Πόλης", Χανιά ,2018)