ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Aναπληρωτής εκπαιδευτικός: ένας πραγματικός survivor

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Να ’σαι αναπληρωτής εκπαιδευτικός που τελικά, κυριολεκτικά στο… παραπέντε σε ειδοποιούν από το Υπουργείο Παιδείας και σε τοποθετούν σε ένα σχολείο στα Χανιά. Σε χρόνο dt οφείλεις να αφήσεις πίσω σου -σε αρκετές περιπτώσεις- τα παιδιά σου, σύζυγο, κ.λπ., να βρεις εισιτήρια, να πακετάρεις τα άκρως απαραίτητα για να βρεθείς πολλά εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τον τόπο σου για να διδάξεις παιδιά…
Σε κάποιες άλλες πάλι περιπτώσεις παίρνεις μαζί σου και τα παιδιά ή ένα από τα παιδιά σου και ξεκινάτε μαζί το ταξίδι που θα σου αποφέρει ένα μηνιαίο μισθό που μετά βίας θα φτάνει για να ανταπεξέλθεις στις υποχρεώσεις σου, διαμένοντας σε ένα μέρος όπου θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να βρεις ένα σπίτι για να μπεις…
Eίναι το πρώτο μέλημά σου να βρεις ένα κεραμίδι να μπεις από κάτω, και μάλιστα στις περιπτώσεις που δεν είσαι μόνος (βλ. παραπάνω την αναφορά περί παιδιών), το άγχος και ανησυχία που δημιουργούνται είναι κυριολεκτικά παράγοντες που σε… απορρυθμίζουν.
Ωστόσο με το κτύπημα του πρώτου κουδουνιού εσύ οφείλεις να είσαι εκεί, στο όποιο σχολείο σε τοποθετήσουν, να είσαι “απόλυτα” έτοιμος να αντικρίσεις τα μάτια των μαθητών σου αλλά κι εκείνα των γονιών τους…, να είσαι απόλυτα δοσμένος στο λειτούργημά σου…
…Κι ερχόμαστε τώρα στα καθ’ ημάς, στην περίπτωση των Χανιών που το πρόβλημα εξεύρεσης στέγης είναι μείζον τούτη την εποχή, όχι μόνο  βεβαίως για τους αναπληρωτές που διορίζονται στην πόλη μας μα και για τους φοιτητές που έρχονται για να φοιτήσουν εδώ, αλλά και άλλους!
Χαρακτηριστική η περίπτωση εκπαιδευτικών που διορίστηκαν στην περιοχή της Καντάνου – Σελίνου και για την ώρα μένουν σε… σκηνές και κάμπιγκ, όπως σημείωσε ο πρόεδρος Δασκάλων και Νηπιαγωγών Ν. Χανίων Σ. Ρίζος προχθές.
Το συγκεκριμένο πρόβλημα χρήζει άμεσης λύσης. Επιπλέον πρέπει να σκεφτούμε ότι ήδη πολλοί φοιτητές ή υποψήφιοι φοιτητές αρχίζουν να κάνουν δεύτερες σκέψεις για τη φοίτησή τους στις Σχολές και στα Τμήματα της πόλης μας που είναι μία από τις ακριβότερες στη χώρα και πλέον με έντονο το πρόβλημα για την εξεύρεση στέγης.

Χανιώτικα νέα (13.09.2017)

         

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΔΑΣΚΑΛΟ






«Πάλι/ στην έδρα εγώ/ και στο θρανίο εσύ,/ παιδί της ελπίδας./ Μη φοβάσαι!/ Δε θα σου πω “πάψε”,/ όταν μου ζητήσεις να μάθεις/ την αλήθεια./ Δε θα σε χαρακτηρίσω ανώριμο,/ όταν μου πεις/ πως έχεις δικές σου ιδέες./ Δε θα σου ζητήσω να προσευχηθείς/ σ’ έναν ακίνδυνο Θεό,/ χρήσιμο στην καταναλωτική μας κοινωνία./ Μη φοβάσαι!/ Μαζί θα μπούμε στον ναό,/ που ήρθε ο Χριστός με το μαστίγιο στο χέρι/ και πέταξε έξω τους εμπόρους./ Μαζί θα σκύψουμε να μαζέψουμε τις πεταμένες λέξεις/ και θα τους δώσουμε/ το νόημα που έχουν./ Μαζί θ’ αποκυλίσουμε/ “τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου”» Το ποίημα “Δάσκαλος” του γράφοντος (“Οταν γίνεις ποίημα”, εκδ. “Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης Πυξίδα της Πόλης”, Χανιά 2013).

« “…Εν αρχή ην η αγάπη…”/ μελωδούσε γιομίζοντας/ το γυμνό σου δωμάτιο μια παράξενη άρπα,/ καθώς σ’ έπαιρνε ο ύπνος και το χέρι σου, κρύο,/ σαν κλωνί λεμονιάς σε νερό, αναπαύονταν/ πάνω στο στήθος σου. Κι έβλεπες/ πως άνοιγε τάχα μια πόρτα στον ύπνο σου./ Πως μπαίναν τα δεκατέσσερα παιδιά λυπημένα/ και στεκόντουσαν γύρω σου. Τα μάτια τους θύμιζαν σταγόνες σε τζάμια:/ “Έλεος! Έλεος! Έλεος!…”/ Τινάζοντας τη βροχή και το χιόνι από πάνω τους,/ τα ζύγιαζες με το βλέμμα σου σα να ‘θελες να τους κόψεις/ την ευτυχία στα μέτρα τους, ενώ η άρπα συνέχιζεν/ απαλά μες στον ύπνο σου: “Ότι θέλει κανείς/ μπορεί να φτιάξει με την αγάπη. Ήλιους κι αστέρια,/ ροδώνες και κλήματα…”. Αλλά εσύ προτιμούσες/ μποτίτσες φοδραρισμένες με μάλλινο,/ πουκάμισα κλειστά στο λαιμό/ γιατί φυσάει πολύ στο Καλέντζι!/ Έβλεπες πως ράβεις με τα δυο σου χέρια,/ έβλεπες πως ζυμώνεις με τα δυο σου χέρια/ κι ονειρευόσουν πως μπαίνεις στην τάξη/ με δεκατέσσερις φορεσιές,/ με δεκατέσσερα χριστόψωμα στην αγκαλιά σου». Από το ποίημα “Τα δεκατέσσερα παιδιά” του Νικηφόρου Βρεττάκου.

«Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές!/ Κι ότι σ’ απόμεινε ακόμη στη ζωή σου,/ Μην τ’ αρνηθείς! Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου!/ Χτισ’ το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!/ Κι αν λίγη δύναμη μεσ’ το κορμί σου μένει, Μην κουρασθείς. Είν’ η ψυχή σου ατσαλωμένη./ Θέμελα βάλε τώρα πιο βαθιά,/ Ο πόλεμος να μη μπορεί να τα γκρεμίσει./ Σκάψε βαθειά.Τι κι’ αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;/ Θα θυμηθούνε κάποτε κι αυτοί/ Τα βάρη που κρατάς σαν Άτλαντας στην πλάτη,/Υπομονή! Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι!» Το ποίημα “Στον Δάσκαλο” του Κωστή Παλαμά.

«Πήγε ένας πατέρας να ρωτήσει/ πώς πάει ο Νικολάκης του στα γράμματα./ Στα πικρά εργατικά του ρούχα/ στάμπες η αγωνία του, σκούρες, μαύρες./ “Ο Νικολάκης, κύριε, είν’ ο καλός μου μαθητής./ Όσο μπορείς να τον βοηθήσεις. Κλήμα/ κι αν έχεις στην αυλή, αν χρειαστεί, να το πουλήσεις”./ Πέρα, τα ξεφτισμένα τα βουνά/ σαν πρόσωπα της εργατιάς/ πώς τα αγλάιζε το φως! “Και την καρδιά μου, Δάσκαλε, σαν το ψωμί…”/ πήγε να πει σεμνά και δάκρυσε, και ντράπηκε…/ Κι ενώ τον έβλεπε ο δάσκαλος/ να χάνεται πέρα στα ξεφτισμένα τα βουνά:/ “Τι ωραίος, Θεέ μου, είν’ ο κόσμος Σου!” είπε/ κι έβγαλε από τη μέσα τσέπη το μαντίλι του,/ ενώ τα παιδιά φύτευαν ανυποψίαστες κόκκινες φωνές/ ανάμεσα στα πράσινα δέντρα του σχολικού κήπου». Το ποίημα “Ενας πατέρας” του Κώστα Καλαπανίδα.

«Μάζεψα όλα όσα ήταν στις γωνίες/ κι αποχώρησα,/ χωρίς να κοιτάξω πίσω./ Μέσα σ’ αυτά:/ το κλάμα μιας καλής μαθήτριας,/ όταν δεν ήξερε κάποια φορά ορθογραφία·/ το χαμόγελο ενός πατέρα μεροκαματιάρη,/ όταν έμαθε ότι ο γιος του θα ‘ναι σημαιοφόρος·/ τη συγκίνηση μιας νεοδιόριστης δασκάλας,/ όταν πρώτη φορά μπήκε στην τάξη…/ Και βέβαια το… “Κύριος Διευθυντάς”,/ όπως με αποκαλούσε,/ ένας καλός γείτονας του σχολείου». Το ποίημα “Μάζεψα”, του γράφοντος (“Οταν γίνεις ποίημα”, εκδ. “Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης Πυξίδα της Πόλης”, Χανιά 2013).

Αναφορά στον Έλληνα Δάσκαλο στις σημερινές “Στάσεις”, με αφορμή την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς χθες 11 Σεπτεμβρίου. Νοσταλγία!..

Σημείωση: Οι Στάσεις θα λείψουν την επόμενη Παρασκευή και την επόμενη Τρίτη, 15
και 19 Σεπτεμβρίου, αντίστοιχα.

Χανιώτικα νέα (12.09.2017)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Η ΑΝΝΑ ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Καλοί μου φίλoι, καλό Σαββατοκύριακο!
Στην κεντρική θέση του σημερινού Παιδότοπου μια εικόνα από το κλασικό “Αλφαβητάριον” των Ι. Κ. Γιαννέλη και Γ. Σακκά, με εικονογράφηση του Κώστα Π. Γραμματόπουλου, που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1955 από τον ΟΕΔΒ κι έμεινε στα σχολεία για 23 χρόνια! Η Aννα πρώτη μέρα στο Σχολείο, ο τίτλος της… Γύρω απ’ αυτήν κάποια κεφάλαια απ’ το δεύτερο μέρος του βιβλίου με τη σχετική εικονογράφηση. Aρωμα μιας άλλης εποχής μιας ολόκληρης γενιάς… Τι ευλογία για μένα, να μάθω απ’ αυτό το βιβλίο τα πρώτα μου γράμματα και να “διδάξω” τα πρώτα γράμματα στους μαθητές μου!
Καλή σχολική χρόνια, που ξεκινά μεθαύριο, σε μαθητές και δασκάλους!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος










Πρωινή προσευχή

Κάθε πρωί η Aννα προσεύχεται.
Σταυρώνει τα χέρια και λέγει:
“Μόλις πρωί ξυπνήσω,
Εσένα θα υμνήσω,
Θέε μου και πατέρα,
και Σε παρακαλώ,
πάλι να με φωτίσης
και να με βοηθήσης
και τούτη την ημέρα,
να είμαι παιδί καλό”.

Στο δρόμο

Στο δρόμο σαν βαδίζω,
είμαι προσεκτική.
Το βλέμμα δεν γυρίζω
εγώ εδώ κι εκεί.
Μα πιο πολύ ακόμη
προσέχω όταν φθάσω
μπρος σ’ ένα σταυροδρόμι,
που πάω να το περάσω.

Η κούκλα της Ελλης

Η Ελλη δεν πηγαίνει σχολείο.
Είναι, βλέπετε, μικρή ακόμη.
Μόλις έχει κλείσει τα πέντε.
Κάθεται σπίτι μαζί με τη Λόλα.
Πότε παίζει με την αδελφή της
και πότε με την κούκλα της.
Τη ντύνει και τη στολίζει.
Οταν τη βάζη να κοιμηθή,
τη νανουρίζει και λέγει:
“Νάνι, νάνι το κουκλί μου,
νάνι, νάνι το μωρό μου,
νάνι, νάνι το παιδί μου,
νάνι, νάνι το χρυσό μου.
Ελα, ύπνε, αγκάλιασέ το,
έλα, πάρ’ τ’ αγάλι – αγάλι
κι ελαφρά να το κοιμήσης
στη ζεστή σου την αγκάλη.
Κοιμήσου και παρήγγειλα
στην Πόλη τα προικιά σου.
Στα Γιάννενα τα ρούχα σου
και τα χρυσαφικά σου”.
\
Η εκκλησία

Να και η εκκλησία,
που λέγεται “Αγιος Ιωάννης”.
Εχει μεγάλη καμπάνα,
που ακούεται παντού.
Τα παιδιά κάνουν το σταυρό των,
όταν περνούν από την εκκλησία.
Κοιτάζουν μήπως ιδούν τον παπά,
για να του φιλήσουν το χέρι.
Ολα τα παιδιά του σχολείου
γνωρίζουν τον παπα – Ηλία.
Και ο παπα – Ηλίας γνωρίζει
όλα τα παιδιά του σχολείου.
Τα παιδιά, όταν τον βλέπουν,
τρέχουν αμέσως κοντά του
και του φιλούν το χέρι.
Ο παπα- Ηλίας χαμογελά.
Υστερα τα ευλογεί.
Τους δίνει την ευχή του και λέγει:
– Εχετε την ευχή του Χριστού.
Εχετε την ευχή μου…

Στη βρύση

Ο Μίμης εξύπνησε.
Εξύπνησε πρωί – πρωί σήμερα.
Έτσι ξυπνά πάντοτε.
Μόλις σηκωθή από το κρεβάτι,
πηγαίνει αμέσως στη βρύση.
Την ανοίγει και πλύνεται.
Πλύνεται με νερό και σαπούνι.
Θέλει να είναι καθαρός.
Θέλει την υγεία του.
Το σαπούνι κάνει αφρούς.
Ο Μίμης χαίρεται το νερό,
χαίρεται και το σαπούνι.
Στη σημαία
Την Πατρίδος μου η σημαία
έχει χρώμα γαλανό
και στη μέση χαραγμένο
έναν κάτασπρο σταυρό.
Κυματίζει με καμάρι
δε φοβάται τον εχθρό.
Σαν τη θάλασσα ειν’ γαλάζια
και λευκή σαν τον αφρό.

ΠΟΙΗΣΗ

Μια ζωή πλατεία

Μια ζωή πλατεία.

Εδώ νιώθουμε ασφάλεια τις νύχτες,

κάτω απ’ το φως των προβολέων…

Τις μέρες δεν υπάρχει πρόβλημα,

πολύς κόσμος δίπλα στον κοσμάκη,

ποιος να μας πειράξει!

Μια ζωή πλατεία…

Πολλοί εδώ οι κάδοι των απορριμάτων τους,

ένεκα τα μεγάλα σούπερ μάρκετ…

Εκεί για όλους μας ο επιούσιος

απ’ τη μεγάλη μέση,

ποιος να σκεφτεί το αύριο!

Μια ζωή πλατεία…

Όλο τυχαίνει και κάποιο τυχερό,

να’ ναι καλά οι άνθρωποι…

Απαραίτητο και το «τσιγάρο»

για να διασκεδάζουμε τη σχόλη μας,

ποιος την κόβει τούτη την απόλαυση!

Μια ζωή πλατεία…

Εδώ όλοι οι φίλοι κι οι γνωστοί,

εδώ είναι τα σπίτια μας…

καλημέρα- καληνύχτα, καληνύχτα- καλημέρα,

δόξα τω Θεώ, καλά περνάμε,

ποιος θέλει να φύγει!

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ (Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή "Ωσεί άρτος"-ΌΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ)

ΕΝ ΝΙΠΠΩ

ΤΗΣ ΠΕΡΒΟΛΙΤΣΙΑΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΟ ΝΙΠΠΟΣ

Παπαδιαμάντεια η ατμόσφαιρα κι εφέτος στο πανηγύρι της Περβολιτσιανής Παναγία, στο Νίππος . Της πιο παλιάς Βυζαντινής εκκλησίας του χωριού που υπήρξε Σχολή Ζωγραφικής τον 13ο αιώνα.Να 'ναι καλά οι γυναίκες του χωριού που την έχουν προστάτιδα του Συλλόγου τους και ο γείτονας της ο Ηλιογιώργης που την γιόρτασαν ξεχωριστά, όπως κάνουν τα τελευταία χρόνια με πλούσια εδέσματα και καλό κρασί για όλους τους προσκυνητές. Να ναι καλά και ο ηγούμενος του Καρυδιού ο π. Ιερεμίας που τέλεσε τη θεία λειτουργία, έχοντας στο ψαλτήρι .τον γράφοντα, τον Χρήστο Κοτσιφάκη και το Βρυσιανό Φραγκιό Προγουλάκη! Και του χρόνου με υγεία να ξαναψάλουμε όλοι μαζί το "Η Γέννησις σου, Θεοτόκε χαράν εμήνυσεν πάση τη οικουμένη..."

ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΦΑΚΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΣΙΦΑΚΗ

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

«Εις τας ψυχάς που έπεσαν εις τον αγώνα ανδρείως»

«Εκείνη την κουβέντα που έκανα μαζί σου και πριν από 21 χρόνια στον Βαφέ, όντας στον χώρο “της φλεγόμενης αλλά μη καιόμενης βάτου” σε συνεργασία με τους φορείς του χωριού (την κοινότητα και τον πολιτιστικό σύλλογο “Η Κρυονερίδα”, με αφορμή την 130στή επέτειο, ξανακάνω μαζί σου σήμερα το μεσημέρι, κάπως διαφορετικά, εδώ στον ομφαλό της Επαρχίας των Αποκορώνων, στις εγκαταστάσεις του Κοινωφελούς Ιδρύματος “Αγία Σοφία” και του Ινστιτούτου Επαρχιακού Τύπου, στο πλαίσιο του Β’ Συνεδρίου των απανταχού Αποκορωνιωτών, άγνωστε μου εθελοντή της Μάχης. Και εκ μέρους όλων των αγνώστων λογάδων της πάλαι ποτέ, αλλά και νυν και αεί, ενδόξου επαρχίας μας. Εξακολουθεί να καίει η μνήμη σου “άκαυτη βάτος”».

«Ολα άρχισαν όταν διάβασες σε κάποια εφημερίδα της εποχής την προκήρυξη της Επαναστατικής Συνέλευσης των Κρητικών που απ’ τ’ Ασκύφου και με ημερομηνία 21 Αυγούστου 1866, καλούσε τον Κρητικό Λαό σε ένοπλη εξέγερση, έχοντας σαν σύνθημα την Ενωση με τη Μητέρα Πατρίδα. Την τελική σου απόφαση, πάντως, θα πρέπει να την πήρες, όταν άκουσες σε μια σύσκεψη για τον Κρητικό Αγώνα, ένα νεαρό δικηγόρο, τον Εσλιν, να μιλά. Σου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση που απέρριπτε την προσφορά χρημάτων με λόγια της φωτιάς: “Χρήματα, φίλοι μου, και τροφάς και όπλα δύναται η Κρήτη και παρ’ άλλων να προσδοκά, παρ’ ημών δε των νεωτέρων ουδέν άλλο απαιτεί ή τους βραχίονας. Οστις, λοιπόν, είνε πρόθυμος μετ’ εμού να χύση το αίμα του υπέρ της ελευθερίας της Κρήτης και υπέρ της όλης Ελλάδος, ας λάβη το όπλον του κι ας ακολουθήσει”».

«Στην αρχή ήταν ο καπνός που έβγαινε απ’ τα χωριά που πυρπολούσαν οι Τούρκοι. Ησουν στην εμπροσθοφυλακή και τον είδες από τους πρώτους. “Ο καπνός δεν είναι μόνο σημείο ζωής, είναι και σημάδι θανάτου” ψιθύρισες. Ηταν η πρώτη και η τελευταία φορά που φανερώθηκε, φωναχτά η ευαισθησία σου. Τρόμαξες. Ο επικεφαλής σ’ επανέφερε στην τάξη. Επρεπε, είπε, να φτάσετε μέχρι το χωριό που γινόταν η μάχη, ο Στύλος ήταν. Κανένας σας δεν ένιωθε κούραση. Τόσες ώρες πορεία μέσα στα χιόνια, φορτωμένοι με τις κάπες, τα όπλα και τα βαρέλια το μπαρούτι κι όμως ήταν σαν να είχατε φτερά. Η δόξα ήταν κοντά… Βγαίνοντας από τον Βαφέ συναντήσατε τα πρώτα γυναικόπαιδα να τραβούν αλαλιασμένα για τα βουνά, για να γλυτώσουν, το μαχαίρι του Τούρκου. Διάβασες τον τρόμο και την απόγνωση στα μάτια τους. Ηταν μια ανάγνωση που θα την έκανες πολλές φορές τις επόμενες 24 μέρες. Το ίδιο αποκρουστική όπως θα ήταν και οι επίσης βιωματικές αναγνώσεις της πείνας, της γύμνιας και του κρύου».

«Δεν επεδείξατε “ουδεμίαν φρόνησιν, ουδεμίαν σύνεσιν”. “Εμείς έχουμε να πολεμήσουμε τους Τούρκους και με την λόγχη”, απάντησες στους Βαφιανούς που ήρθαν σταλμένοι από τον Κωσταρό. Ωστόσο οι Τούρκοι είχαν μπει στον Βαφέ και η μάχη δινόταν από σπίτι σε σπίτι. Το στρατηγείο του Ζυμβρακάκη ήταν ήδη γκρεμισμένο από τα πολυβόλα. Κάποτε υποχρεωθήκατε κι εσείς σε συνεχή υποχώρηση. Μπροστά στο Φαράγγι, που οι ντόπιοι τον έλεγαν Λαγκό, ήταν το τούρκικο ιππικό. Το μοναδικό μέρος για να διαφύγετε ήταν μια μεγάλη ανηφόρα. Την πήρατε, ενώ οι σφαίρες έρχονταν από παντού, σπέρνοντας τον θάνατο…».

«Κι όμως εσύ, ο διπλά πληγωμένος εθελοντής, στο πόδι από βόλι και στην καρδιά από την ήττα, όπως άκουγες τα ονόματα των νεκρών ένιωθες μια παράξενη ζήλεια ν’ ακροκάθεται στο μυαλό σου. Κι ήταν γιατί το ψυχανεμίστηκες από την πρώτη εκείνη ώρα πως δεν θα περνούσαν πολλές μέρες και οι ποιητές θα έκαναν ποίηματα τον ένδοξο θάνατο των συντρόφων σου. Οπως ακριβώς, είχε κάνει ποίημα το θάνατο των Ιερολοχιτών στο Δραγατσάνι το 1821 ο Ανδρέας Καλβός. Σ’ ένα ποίημα που όποιος το διάβαζε και δεν το ήξερε, θα νόμιζε ότι είχε γραφτεί για τους νεκρούς συντρόφους σου. Για εκείνους, σκεφτόσουν, που υπήρξαν: “Γνήσια της Ελλάδας τέκνα/ Ψυχαί που έπεσαν εις τον αγώνα ανδρείως/ Τάγμα εκλεκτών ηρώων/ Καύχημα νέον!”».

Σημείωση: Αποσπάσματα από την εισήγησή μου στο Β’ Παγκόσμιο Συνέδριο Αποκορωνιωτών (31 Αυγούστου – 4 Σεπτεμβρίου). Τίτλος “Κουβέντα μ’ έναν άγνωστο εθελοντή της Μάχης του Βαφέ”. Υπέρτιτλος “Εις τας ψυχάς που έπεσαν εις τον αγώνα ανδρείως”.

Χανιώτικα νέα (09.09.2017)

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟ ΘΕΟΚΛΗ ΝΙΚ. ΚΑΚΑΤΣΗ
ΓΡΑΦΟΥΝ Η ΣΤΕΛΛΑ ΑΛΙΓΙΖΑΚΗ ΚΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΑΡΩΝΙΤΗΣ

ΣΤΕΛΛΑ ΑΛΙΓΙΖΑΚΗ

Ευχαριστώ πολύ Βαγγέλη γαι την τιμητική επιλογή, για όλη τη συνεργασία, για την εξαιρετική προβολή και για τη φιλοξενία! Να είσαι πάντα γερός, δυνατός και δοτικός σε όλους, όπως είσαι και εσύ και τα παιδιά σου. Τιμή μου που γνώρισα όλη την ευρύτερη οικογένεια, όχι μόνο για την ιστορική προσφορά της αλλά και για τη συνοχή και το ήθος της που κρατάει τόσο μέσα στο χρόνο! Η αφιέρωση του δικού μου χρόνου στην αναζήτηση της δράσης του εξαίρετου παππού με δίδαξε πολλά και με έπεισε για άλλη μία φορά ότι αξίζει να ψάχνουμε και να μελετάμε το παρελθόν σεκάθε πτυχή του! Βέβαια, χωρίς τη δική σου καθοδήγηση, η διερεύνηση θα ήταν πολύ πιο χρονοβόρα και πιο επίπονη. Χθες σκεφτόμουν ότι έχετε πράγματα ακόμη που μπορείτε να συμπληρώσετε: φωτογραφικό υλικό, καταγραφή άλλων εκπροσώπων της οικογένειας πριν και μετά το Θεοκλή, παρακλάδια της οικογένειας σε άλλες μακρινές χώρες. Ίσως, βέβαια, αυτά θα είναι πιο προσιτά σε εσάς τους επιγόνους. Πάντως με πείσατε να είμαι στη διάθεσή σας και σε κάθε άλλη περίσταση! Χαιρετισμούς σε όλους.

Στέλλα Αλιγιζάκη

ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΑΡΩΝΙΤΗΣ

Το ωραιότατο και εκφραστικότατο Ριζίτικο  που τραγουδήσατε «καμάρι πάνε τα ωζά, στολί (στιλίδι) πάνε κι οι γ’ αίγες, μα πιά στολί (στολίδι) ν’ οι γ΄εδικοί όντε συμπορ- πατούνε», παρουσίασε την πανέμορφη εικόνα της ιστορικής οικογένειάς σου, της οικογένειας των Κακατσάκηδων!  Να  είστε όλοι καλά! Να δημιουργείτε! Να προκόβετε! Να τιμάτε τον τόπο και όλους τους «προαπερασμένους», τους γενναίους προγόνους σας!

Η ψυχή του καπετάν Θεοκλή σίγουρα θα αγάλλεται που η γενιά του πορεύεται το σωστό δρόμο, με τις αξίες και την πίστη στο  ήθος και στις παραδόσεις του Αποκό- ρωνα και της Κρήτης!
Βρεθήκαμε (εγώ και η Κλειώ), χάρη στην ευγενική πρόσκλησή σου στο πανέμορφο Νίππος και δεν βρίσκομε λόγια να εκφράσομε τη χαρά και τη συγκίνησή μας! Όλα ήταν τέλεια! Άψογα! Εξαιρετικά!

   Σας ευχαριστούμε απ’ την καρδιά μας! 

Βασίλης Χαρωνίτης

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΤΟ ΠΑΡΚΟ ΧΛΩΡΙΔΑΣ ΚΑΙ ΠΑΝΙΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΝΙΩΤΙΚΟ ΕΜΕΙΣ





Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Το κλείσιμο του Πάρκου Χλωρίδας και Πανίδας είναι μία ακόμη ήττα του συλλογικού “εμείς” στην πόλη μας! Χρήματα που δόθηκαν για να ανοίξει τις πύλες του, πάνε κυριολεκτικά στον βρόντο και κάποια στιγμή στο μέλλον κι εφόσον απαξιωθεί περαιτέρω… διαβλέπω να μπαίνουν μέσα στο Πάρκο οι “μπουλντόζες” σαν έτοιμες από καιρό και να το οικειοποιούνται προς όφελός τους μιας και είναι… ταμάμ για μια υπέροχη ξενοδοχειακή εγκατάσταση(;).
Ενα Πάρκο Χλωρίδας και Πανίδας στην Ελλάδα δεν έχει καμία θέση στον νέο κόσμο που δημιουργούμε  σιγά – σιγά! Ενα κόσμο που απέχει παρασάγγας από το κόσμημα που έχει ανάγκη η ίδια η γη κυρίως για να διασφαλίσει τη βιωσιμότητά της!
Πόσο υποκριτικό μοιάζει να μιλάμε από τη μια για τη διαρκή υποβάθμιση του Περιβάλλοντος, για την καταστροφή του από δικές μας ενέργειες ή και παραλείψεις και συγχρόνως να μην αντιδρούμε όταν δίπλα μας αυτό αργοπεθαίνει!
Αναφορικά με τη περίπτωση του συγκεκριμένου Πάρκου, φαίνεται ότι για μία ακόμη φορά η δύναμική του συνόλου υποκύπτει στη λογική της δύναμης του χρήματος και του κέρδους. Ενός κέρδους που μπαίνει στη τσέπη κι ουχί στο νου, στην καρδιά, στην ψυχή!
Κάπως έτσι -μοιραία- ένα Πάρκο Χλωρίδας και Πανίδας δεν έχει θέση στο νέο κόσμο. Ούτε ενδιαφέρει  εκείνους που το απαξιώνουν ότι «μέσα σε αυτό διαφυλάσσεται η σπουδαία βιοποικιλότητα της Κρήτης, ο τεράστιος φυσικός πλούτος της».
Τι κι αν σύμφωνα με την ανακοίνωση της Οικολογικής Πρωτοβουλίας Χανίων «κατά το 2016 το Πάρκο φιλοξένησε επισήμως 2500 χιλιάδες μαθητές κι εκπαιδευτικούς και άλλους πολίτες (πάνω από 15000 σε ένα χρόνο)»! Ψιλά γράμματα!
Εξάλλου, ανησυχητικό είναι και το φαινόμενο ότι τα χτυπήματα που δέχεται το Χανιώτικο “εμείς” είναι πλέον απανωτά!
Τούτο το “εμείς” πλέον εξαναγκάζεται σε περιορισμό όχι μόνο της φυσικής του ελευθερίας – προσβασιμότητας σε χώρους κάτω από τον χανιώτικο ήλιο αλλά και στον εξαναγκασμό της λήθης της ιστορίας ενός τόπου – φυσικού περιβάλλοντος που έχει υμνηθεί και αποτελέσει πεδίο έρευνας για επιστήμες κι επιστήμονες ανά την υφήλιο.
Η κρητική φύση άραγε αξίζει μιας τέτοιας συμπεριφοράς, η κρητική ψυχή το αντέχει;

Χανιώτικα νέα (06.09.2017)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΠΑΜΕ ΔΥΝΑΤΑ, ΠΑΜΕ ΑΠΟΚΟΡΩΝΙΩΤΙΚΑ!!!!






«“Κοιτάξτε, παιδιά μου, τη Μαδάρα. Αφρουκαστείτε την και κάμετε ό,τι σας παραγγείλει. Νόμος η φωνή της, η φωνή των προγόνων μας. Των αγριμιών που έχουν εκειά την κατοικια τους, μα και των κυπαρισσιών που επιμένουν να σταυροδένουν τις μνήμες με τις ρίζες και να τοξεύουν τον ουρανό”. Αυτά τα λόγια, στο περίπου, φαντάζομαι ότι θα μας έλεγε ο Παππούς, ο Αγιος Ειρηναίος Γαλανάκης ο Χριστιανός, ύστερα από το αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του (έργο του καταξιωμένου γλύπτη Αντώνη Παυλάκη). Μπορεί, όμως και να μας τραγουδούσε ένα ριζίτικο: Το “Σε ψηλό βουνό σε ριζιμιό χαράκι/ καθετ’ ένας αετός βρεγμένος χιονισμένος/ ο καημένος/ και παρακαλεί τον ήλιο ν’ ανατείλει/ ήλιε ανάτελε…”». Έτσι άρχισα τη σύντομη ομιλία μου στο δεύτερο μέρος της εναρκτήριας συνεδρίασης του Β’ Παγκόσμιου Συνεδρίου Αποκορωνιώτών.










Κοσμοπλημμύρα στον αύλειο χώρο των εγκαταστάσεων του Κοινωφελούς Ιδρύματος “Αγία Σοφία” και του Ινστιστούτου Επαρχιακού Τύπου. Αρχές και λαός. Αποκορωνιώτες και φίλοι των Αποκορωνιωτών. Τι τιμή και τι ευθύνη για μένα ο ρόλος (μαζί μου στο Προεδρείο και ο γνωστός για τη σύνολη προσφορά του ιδιαίτερα στην επαρχία μας συντ. δάσκαλος Πέτρος Πανηγυράκης) που μου ανατέθηκε απ’ την οργανωτική επιτροπή, από τον και πρόεδρο του Κοινωφελούς Ιδρύματος “Αγία Σοφία” μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου Δαμασκηνό Παπαγιαννάκη, τον δήμαρχο Αποκορώνου Χαράλαμπο Κουκιανάκη, τον πρόεδρο του Ινστιτούτου Επαρχιακού Τύπου Γιάννη Γαρεδάκη και τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας Σωματείων Αποκορώνου Αττικής Γιάννη Τερεζάκη!









Στον Παππού η σκέψη μου σ’ όλη την διάρκεια της πανηγυρικής συνεδρίας. Στον εκ Νεροχωρίου ορμώμενο, κατά κόσμον Μιχαήλ Γεωργίου Γαλανάκη Δεσπότη που δημιούργησε στις Μπαμπαλιανές Χαλέπες, στη μνήμη της μητέρας του Σοφίας (το γένος Μαριακάκη) ένα ίδρυμα πίστης, ελπίδας και αγάπης. Ενα Ιδρυμα που εξακολουθεί να λειτουργεί και να λειτουργείται, και όπου ένας άλλος Αποκορωνιώτης, ο Τζιτζιφιανός στην καταγωγή Γιάννης Εμμ. Γαρεδάκης, ανακαινίζοντάς το εκ βάθρων, ίδρυσε λειτουργώντας ως πρόεδρος τότε του Συνδέσμου Ημερήσιων Περιφερειακών Εφημερίδων (ΣΗ.ΠΕ.) Ελλάδας, το μοναδικό στο είδος του Ινστιτούτο Τύπου, που αποτελεί εξ’ αδιανεμήτου πλούτο για τον Αποκόρωνα, μα και για όλη την Κρήτη και γενικότερα την Ελλάδα. Αλήθεια, θα γινόταν το περί ου ο λόγος Συνέδριο, έτσι όπως έγινε, αν δεν υπήρχε ο συγκεκριμένος χώρος; Ρητορική η ερώτηση!

Για το Β’ Παγκόσμιο Συνέδριο Αποκορωνιωτών, έργο του εμείς των όπου γης κατοίκων της πάλαι ποτέ αλλά και νυν και αεί ένδοξης επαρχίας μας, που άριχσε στις 31 Αυγούστου και τέλειωσε χθες 4 Σεπτεμβρίου θα μπορούσα να γράψω ένα βιβλίο πολλών σελίδων. Και για την προετοιμασία του και κυρίως βέβαια, για τη διεξαγωγή του. Τίτλος του, αν το έκανα “Οταν ο Αποκόρωνας ξαναορδινιάστηκε” και υπέρτιτλος “Μετά από 30 έτη”. Στον Παππού και πάλι η αναφορά. “Ο Αποκόρωνας ορδινιάζεται” (προετοιμάζεται) είναι ο τίτλος ενός κειμένου που είχε γράψει στην εφ. “Φωνή τ’ Αποκορώνου”, πριν από 30 χρόνια για να αναγγείλει τη διεξαγωγή του Α’ Συνεδρίου, τον απολογισμό του οποίου έκανε, την πρώτη μέρα, μετά τους χαιρετισμούς των διοργανωτών, ο εκ των βασικών συντελεστών διεξαγωγής του, νυν γενικός διευθυντής του Ιδρύματος “Ελ. Βενιζέλος” Νίκος Παπαδάκης. Ο Αποκόρωνας ξαναορδινιάστηκε”, προετοιμάστηκε για το μέλλον δηλαδή. Πάμε δυνατά, πάμε Αποκορωνιώτικα!

«Αρχοντοεπαρχία μας και Αποκόρωνά μας/ στη σκέψη μού ’σαι συντροφιά και ήλιος στην καρδιά μας». Σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο η γνωστή μαντινάδα του Αποκορωνιώτη λυράρη Ανδρέα Λιλικάκη. Μ’ αυτήν έκλεισα την ομιλία μου, στην εναρκτήρια συνεδρίαση, μετά τους χαιρετισμούς των διοργανωτών. Μ’ αυτήν κλείνω και τις σημερινές Στάσεις…

Χανιώτικα νέα (05.09.2017)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

3ο  ΔΗΜ. Σχ. ΚΙΣΑΜΟΥ
ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΝΑΜΕ ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ

Καλοί μου φίλoι, καλό Σαββατοκύριακο!
«Και τι δεν κάναμε τη χρονιά που μας πέρασε! Επισκεφθήκαμε μουσεία, παρακολουθήσαμε θεατρικές παραστάσεις, υπο- δεχτήκαμε στο σχολείο μας αρκετούς σημαντικούς ανθρώπους και μέλη διαφόρων οργανώσεων, πήραμε μέρος κερδίζοντας αρκετά μετάλλια σε αθλητικούς αγώνες και τα παιδιά της Ε’ τάξης τραγούδησαν στις εκδηλώσεις για την προληψη των τροχαίων ατυχημάτων, πραγματοποιήσαμε τηλεδιασκέψεις με τα δημοτικά σχολεία που συμμετείχαν στο πρόγραμμα ΟΔΥΣΣΕΑΣ 2017 του Π.Τ.Δ.Ε. του Πανεπιστημίου Κρήτης…». Αυτά έγραψαν, μεταξύ των άλλων οι μαθητές και οι δάσκαλοι του 3ου Δημ. Σχ. Κισάμου, στον πρόλογό τους στο τελευταίο (με αρ. 19) τεύχος του περιοδικού τους “Τα μυστικά του θρανίου”, με το οποίο αποχαιρετούσαν τη σχολική χρονιά και καλωσόριζαν το καλοκαίρι. Γνωστή στους αναγνώστες του παιδότοπου η υπέροχη καθ’ όλα εκδοτική αυτή προσπάθεια που κλείνει αισίως εφέτος 10 χρόνια διαρκούς παρουσίας! Αξιοι κάθε επαίνου ο φίλος διευθυντής του Σχολείου Αντώνης Σπανουδάκης και οι συνεργάτες του. Το επαναλμβάνω γι’ άλλη μια φορά απ’ αυτήν τη θέση, ενώ προβληματίζομαι ποια, απ’ τα τελευταία “μυστικά του θρανίου” θα χωρέσουν στη στένα μιας σελίδας!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος

Εργατική Πρωτομαγιά
Κάθε χρόνο την 1η του Μάη γιορτάζεται η εργατική Πρωτομαγιά. Η ημέρα αυτή είναι η ημέρα των εργαζομένων. Το 1886 στο Σικάγο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής έγινε μια μεγάλη εξέγερση των εργαζομένων. Ολοι οι εργάτες άφησαν τις δουλειές τους και κατέβηκαν να διαδηλώσουν και να διεκδικήσουν οκτώ ώρες δουλειά, οκτώ ώρες ύπνο και οκτώ ώρες ψυχαγωγία, ανάπαυση και μόρφωση.
Περισσότερο όμως αγωνίστηκαν για οκτώ ώρες δουλειά και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η πολιτεία για να διαλύσει τη διαδήλωση έστειλε την αστυνομία. Εγιναν αρκετά επεισόδια και τραυματίστηκαν και σκοτώθηκαν πολλά άτομα. Στις συγκεντρώσεις που πραγματοποιήθηκαν συμμετείχαν πάνω από 80.000 άνθρωποι. Οι εργαζόμενοι αγωνίστηκαν πολύ και τελικά πέτυχαν να εργάζονται οκτώ ώρες.
Σήμερα για να τιμήσουμε τους αγώνες τους έχει καθιερωθεί η 1η Μαϊου αργία, ημέρα μνήμης και υπενθύμισης ότι μόνο με αγώνες μπορούμε να διεκδικήσουμε και να πετύχουμε αυτά που δικαιούμαστε.
Στεφανουδάκης Ευτύχης, Τάξη Ε’

Η γιορτή της μητέρας
Κάθε χρόνο τη δεύτερη Κυριακή του Μάη γιορτάζουν οι μαμάδες μας. Είναι μια από τις ομορφότερες γιορτές που υπάρχουν. Ολοι, μικροί, μεγάλοι λένε χρόνια πολλά στη μαμά.
Της προσφέρουν λουλούδια, της φτιάχνουν όμορφες κάρτες και της δίνουν ένα μεγάλο φιλί. Η μαμά κάθε παιδιού, λάμπει από χαρά και ευτυχία.
Σε όλο το πλανήτη, από τη πιο μικρή έως τη πιο μεγάλη χώρα, οι μαμάδες όλου του κόσμου αγωνίζονται να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Αλλοτε μέσα στη φτώχεια, στον πόλεμο, στη δυστυχία κι άλλοτε στα πλούτη. Ομως έχουν την ίδια έγνοια. Να μην πάθει κανένα κακό το παιδί τους, να μεγαλώσει χωρίς στεναχώριες και βάσανα, χωρίς πόνο και χωρίς να τους λείψει τίποτα.
Η μαμά είναι αυτή που στέκεται πάντα δίπλα στο παιδί της, τις νύχτες που έχει πυρετό όταν είναι άρρωστο, όταν είναι λυπημένο και προσπαθεί να το βοηθήσει, να του συμπαρασταθεί και να το ενθαρρύνει.
“Χρόνια πολλά μανούλα!” “Χρόνια πολλά” σε όλες τις μανούλες του κόσμου!!!
Τζουγανάκης Φραγκίσκος, Τάξη Ε’

Ενας λαχανόκηπος στο σχολείο μας
Στο σχολείο μας έχουμε έναν λαχανόκηπο. Πρώτα φυτέψαμε σε γλάστρες και μικρά ποτηράκια τους σπόρους. Μόλις τελειώσαμε τα τοποθετήσαμε στα παράθυρα, για να τα ζεσταίνει ο ήλιος.
Μετά από λίγες μέρες καθαρίσαμε τον κήπο από τις πέτρες. Βγάλαμε πολλές πέτρες. Οταν τα φυτώρια μας ήταν έτοιμα πήγαμε κρατώντας και τα φυτά μας. Αναποδογυρίζαμε τις γλάστρες και τα βγάζαμε προσεκτικά βάζοντας το χέρι μας τα φυτά. Φυτέψαμε πατάτες, ντομάτες, αγγούρια, μαρούλια, φασόλια, ψαρές, μελιτζάνες, σέλινο και μαϊντανό. Τα ποτίσαμε, τα φροντίσαμε και αυτά μέρα με τη μέρα μεγάλωναν και γινόντουσαν και πιο όμορφα και πιο ωραία.
Μετά τις διακοπές του Πάσχα είχαν γίνει πολύ μεγάλα τα φυτά μας. Οι κυρίες, μας έστελναν να φέρνουμε νερό σε μπουκάλια, για να ποτίζουμε. Τα φροντίζαμε και όταν μεγάλωσαν τα μαρουλάκια μας φτιάξαμε μια υγιεινή σαλάτα και την απολαύσαμε.
Ολα αυτά που σας γράψαμε θα τα δείτε στην ιστοσελίδα του σχολείου μας και στην ενότητα δραστηριότητες.
Τα παιδιά της Β’ τάξης

Ο ψεύτης βοσκός, αλλιώς…
– Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας φωτογράφος.
– Οχι, ήταν ένας βοσκός.
– Κάθε μέρα ο βοσκός πήγαινε στο μουσείο για να βοσκήσει τα πρόβατά του.
– Μα όχι, ο βοσκός πήγαινε στο λιβάδι.
– Μια μέρα ο βοσκός είπε ανέκδοτα στους χωριανούς για να τους κοροϊδέψει.
– Τι μπέρδεμα! Μια μέρα ο βοσκός είπε ψέματα!
– “Βοήθεια, βοήθεια! Ενα λιοντάρι θα μου φάει τα γουρούνια”, φώναξε ο βοσκός.
– Μα όχι, πάλι λάθος! Ο βοσκός φώναξε πως ένας λύκος θα του φάει τα πρόβατα.
– Τρέξανε οι χωριανοί, αλλά είδαν ότι δεν υπήρχε ελέφαντας.
– Οχι ελέφαντας, λύκος.
– Την επόμενη εβδομάδα, ο βοσκός κοιμήθηκε κάτω από ένα δέντρο.
– Πω πω λάθη! Ο βοσκός την επόμενη μέρα κορόιδεψε ξανά τους χωριανούς.
– Τον τρίτο μήνα, ο λύκος ήρθε στ’ αλήθεια και έφαγε όλα τα πρόβατα.
– Πάλι λάθος! Ο λύκος ήρθε την τρίτη ημέρα.
Οι χωριανοί δεν πήγαν να βοηθήσουν γιατί είχαν βγάλει τα μπρατσάκια τους και είχαν πάει στην παραλία.
– Τι λάθος! Οι χωριανοί δεν πήγαν να βοηθήσουν, γιατί δεν πίστεψαν τον βοσκό που τους φώναζε ότι ο λύκος έτρωγε τα πρόβατά του.
– Τελικά ολοι οι χωριανοί λυπήθηκαν και συγχώρεσαν τον βοσκό και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Μαθήτριες και μαθητές της Β2 τάξης

Χανιώτικα νέα (02.09.2017)