ΠΟΙΗΣΗ

ΣΤΗ ΦΑΤΝΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ*

Στη φάτνη της καρδιάς μας,

αποβραδίς,

αφήσανε οι μάγοι τα δώρα τους.

και ξημερώνοντας

βρήκαμε στα πόδια μας την αγάπη.

Όσοι μισοτιμής ξεπούλησαν

την πραμάτια τους,

δίστασαν ν’ αφήσουν την καλοσύνη

κι έφυγαν.

Περνώντας μερόνυχτα

Έξω από το περβόλι

με την καφασωτή θύρα,

 έβλεπαν την αγάπη.

Μα ο τελευταίος υπηρέτης άνοιξε

και τότε,

εκείνη τη νύχτα,

όλοι ξάγρυπνοι,

αγκαλιάσαμε  ζεστά

 την άχνα της ανθρώπινης παρουσίας...

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ 

(ΝΕΑ ΣΧΟΛΙΚΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ, ΑΘΗΝΑ 1976)

*Ευχές για

Χαρούμενα Χριστούγεννα καλά κι ευλογημένα

σαν του παλιού καλού ζευγά τα δροσερά σπαρμένα!

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Γ1 ΤΑΞΗ 10^ου ΔΗΜ. ΣΧ, ΧΑΝΙΩΝ

ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΘΙΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο! 

«Πλησιάζουν μέρες γιορτής και χαράς. Τα σπίτια και οι πόλεις φορούν τα γιορτινά τους αποκτώντας φως και χρώμα. Τα Χριστούγεννα είναι μια μαγική γιορτή, η αγαπημένη όλων των παιδιών, η καλύτερη γιορτή του χρόνου! Μια γιορτή αγάπης για ολόκληρο τον κόσμο. Σε λίγες μέρες κλείνουν τα σχολεία και είμαστε πολύ χαρούμενοι! Θα σας παρουσιάσουμε ορισμένα από τα έθιμα που έχουμε στον τόπο μας για τη γιορτή των Χριστουγέννων.» Από τα παιδιά της Γ1 τάξης του 10^ου Δημ, σχολείου Χανίων, τα παραπάνω.   Σαν εισαγωγή στην υπέροχη εργασία που έκαναν έχοντας ως εμψυχώτρια τη δασκάλα τους, την οποία εργασία τους, διανθισμένη με κάποιες από τις πολύ ομιλητικές χριστουγεννιάτικες ζωγραφιές τους, φιλοξενούμε στον σημερινό Παιδότοπο…

Ευχές για  χαρούμενα Χριστούγεννα σε όλους και ξεχωριστά σε σας και στη δασκάλα σας, καλά μου Τριτάκια! Και βέβαια συγχαρητήρια για τα γραφτά και τις ζωγραφιές σας!

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

δάσκαλος

Χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Αρκετές μέρες νωρίτερα, από τις αρχές του Δεκέμβρη, στολίζουμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Κάποια παιδιά, το πρώτο βράδυ που το στολίζουμε και ανάβουν τα πολύχρωμα φωτάκια του, δε μπορούν να κοιμηθούν αλλά σηκώνονται από το κρεβάτι τους και πηγαίνουν να το θαυμάσουν!

Παλιότερα στολίζαμε καράβι τα Χριστούγεννα, επειδή η Ελλάδα είναι ναυτική χώρα και έχει πολλές θάλασσες και πολλά νησιά. Αυτό το έθιμο το συναντάμε σπάνια στις μέρες μας. Όμορφα είναι τα δέντρα με τα δικά τους στολίδια αλλά και τα καράβια όμορφα είναι με τα δικά τους χαρακτηριστικά.

Χριστουγεννιάτικα γλυκά

 Με τη βοήθεια των γιαγιάδων και των μαμάδων μας φτιάχνουμε κουλουράκια και άλλα παραδοσιακά εδέσματα όπως λουκουμάδες, ξεροτήγανα, σαρίκια. Ιδιαίτερα στην Κρήτη οι γυναίκες παρασκευάζουν το παραδοσιακό Χριστόψωμο, που στηρίζει τη ζωή του νοικοκύρη και της οικογένειάς του. Φτιάχνεται με κανέλα, γαρίφαλο, ροδόνερο και μέλι. Την ημέρα των Χριστουγέννων, ο νοικοκύρης του σπιτιού το σταύρωνε, το έκοβε και το μοίραζε στην οικογένειά του.

Το σφάξιμο του χοίρου

Άλλο ένα χριστουγεννιάτικο έθιμο που ξεχωρίζει στην Κρήτη από παλιότερα έως σήμερα, ιδιαίτερα στα χωριά μας, είναι το σφάξιμο του χοίρου. Ήταν πολύ σημαντικό πριν αρκετά χρόνια γιατί τότε ο χοίρος ήταν το βασικό φαγητό των Χριστουγέννων αφού γίνονταν χοιρινό με σέλινο, ωματιές, πηχτή, λουκάνικα, στο φούρνο με πατάτες, σύγκλινο και άλλα πολλά φαγητά που χρειάζονταν αρκετές μέρες προετοιμασίας. Σύμφωνα με την παράδοση, έβαζαν στα σπίτια τους ζώα τους για καλή τύχη και ευλογία. 

Χριστουγεννιάτικα έθιμα της παραμονής.

Την παραμονή των Χριστουγέννων, έβαζαν ζύμη σε ένα πιάτο κι όταν γινόταν προζύμι, ήταν η ώρα που γεννιόταν ο Χριστός. Την παραμονή επίσης το πρωί με τα τρίγωνά μας, κάποιοι με λαούτο και λύρα, τριγυρνάμε εμείς τα παιδιά στις γειτονιές των Χανίων ή των χωριών μας όπου πηγαίνουμε για τις γιορτές, και τραγουδάμε τα κάλαντα.  

Την ημέρα των Χριστουγέννων.

 Την ημέρα των Χριστουγέννων πρωί πρωί φοράμε τα «καλά μας» ρούχα και πηγαίνουμε στην εκκλησία. Έπειτα μαζευόμαστε μαζί με τους αγαπημένους μας συγγενείς και φίλους σε ένα πλούσιο γιορτινό τραπέζι. Κοντά στις σόμπες και στα τζάκια μας απολαμβάνουμε τη ζεστασιά και τα γλυκά που φτιάξαμε συζητώντας και ανταλλάσοντας δώρα!

Η χριστουγεννιάτικη γιορτή αγάπης στο σχολείο μας

Ένα έθιμο που έχουμε στο σχολείο μας είναι το χριστουγεννιάτικη γιορτή αγάπης. Λίγες μέρες πριν κλείσει το σχολείο για τις διακοπές των Χριστουγέννων με τη βοήθεια του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου μας αλλά και των δασκάλων μας διοργανώνουμε διάφορες δράσεις. Στολίζουμε τους εξωτερικούς χώρους και τις τάξεις μας, προετοιμάζουμε και δημιουργούμε υπέροχες κατασκευές, γράφουμε γράμμα στον Άγιο Βασίλη, αφήνουμε ευχές στα δέντρα των ευχών, πλάθουμε, ψήνουμε μπισκοτάκια που μοσκοβολούν και τα κερνάμε, τρώμε βάφλες και πολλά γλυκά και αλμυρά εδέσματα που έφτιαξαν οι μαμάδες και οι γιαγιάδες μας, τραγουδάμε τα κάλαντα ανταλλάσουμε ευχές, χαμόγελα, ζεστασιά! Το χριστουγεννιάτικη γιορτή αγάπης είναι η αγαπημένη μας γιορτή!

Ένα έθιμο στο Τορόντο του Καναδά

Στην τάξη μας και στο σχολείο μας υπάρχουν παιδιά που οι παππούδες και οι γιαγιάδες τους ζουν σε άλλες χώρες όπως στη Γερμανία, στον Καναδά, στην Αλβανία. Στις χώρες αυτές εκτός από τα ελληνικά έθιμα που προσπαθούν να διατηρήσουν, συμμετέχουν και σε άλλα έθιμα όπως το έθιμο της παρέλασης του Άι Βασίλη που γίνεται στο Τορόντο του Καναδά(στην πόλη που μεγάλωσε η μάμα). Κάθε τέλος του Νοέμβρη γίνεται η παρέλαση όπου συμμετέχουν ξωτικά, άρματα και ο Άγιος Βασίλης, που στο τέλος της παρέλασης εμφανίζεται πάνω σε ένα έλκηθρο που το τραβούν αληθινοί τάρανδοι. Αυτή την παρέλαση την παρακολουθούν χιλιάδες άνθρωποι, κυρίως μικρά παιδιά. Μετά από αυτήν την παρέλαση αρχίζει ο στολισμός της πόλης και των σπιτιών και όλες οι προετοιμασίες των Χριστουγέννων. 

Σας ευχόμαστε καλά Χριστούγεννα με υγεία και αγάπη. Οι μαθητές και οι μαθήτριες της Γ1΄ τάξης του 10ου  Δημοτικού Σχολείου Χανίων.    

ΑΚΡΙΒΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ, ΑΛΥΓΙΖΑΚΗ ΣΤΥΛΙΑΝΗ, ΑΝΔΡΙΑΝΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, ΒΕΝΤΟΥΡΗ ΜΑΡΙΑΝΝΑ, ΒΟΛΤΥΡΑΚΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ-ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ, ΒΟΣΚΑΚΗΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ, ΓΑΛΑΝΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, ΓΕΩΡΓΑΡΑΚΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ, ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ ΗΡΑΚΛΗΣ, ΔΙΑΚΑΚΗ ΣΟΦΙΑ, ΔΙΑΚΑΚΗΣ ΓΑΒΡΙΗΛ, ΖΕΡΒΟΥΔΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, ΖΙΑΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, ΚΑΖΑΚΟΥ ΖΩΗ, ΚΑΛΛΙΓΙΑΝΝΗ ΣΤΥΛΙΑΝΗ, ΚΑΜΠΟΥΡΗΣΜΙΧΑΗΛ, ΚΑΝΤΙΔΑΚΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΚΟΥΪΚΟΓΛΟΥ ΣΤΑΥΡΙΑΝΗ, ΚΟΥΤΣΟΥΠΑΚΗ ΣΟΦΙΑ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΥΛΑΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΥΛΑΚΗ ΜΑΡΙΑ-ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΥΛΑΚΗ ΜΕΛΙΝΑ-ΘΕΟΔΩΡΑ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΑΛΕΚΟΣ

Κλείνοντας την παρουσίασή μας για τα έθιμα των Χριστουγέννων θέλαμε να σας θυμίσουμε ένα ποίημα του Τέλλου Άγρα με τίτλο «Είδα χτες το βράδυ στ΄ όνειρό μου» που μας άρεσε πολύ!

Είδα χθες βράδυ στ’ όνειρό μου  

                                    Τέλος Άγρας

Είδα χθες βράδυ στ’ όνειρό μου,

το γεννημένο μας Χριστό,

τα βόδια επάνω Του εφυσούσαν,

όλο το χνώτο τους ζεστό.

Το μέτωπό Του ήταν σαν ήλιος,

και μέσα η φάτνη φτωχική,

άστραφτε πιο καλά από μέρα,

με κάποια λάμψη μαγική.

Στα πόδια Του έσκυβαν οι μάγοι,

κι έμοιαζε τ’ άστρο από ψηλά,

πως θα καθίσει σαν κορώνα,

στης Παναγίτσας τα μαλλιά.

Βοσκοί πολλοί και βοσκοπούλες,

Τον προσκυνούσαν ταπεινά,

ξανθόμαλλοι Άγγελοι εστεκόνταν,

κι έψελναν λαγούτα του "ωσαννά".

Μα κι από Αγγέλους κι από μάγους,

δε ζήλεψα άλλο πιο πολύ,

όσο της μάνας Του το στόμα,

και το ζεστό-ζεστό φιλί.

Χανιώτικα νἐα (Σάββατο, 21.12.2019)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΔΟΜΗΝΙΚΟ ΘΕΟΤΟΠΟΠΟΥΛΟ

Να είναι η εικόνα της Παναγίας της Οδηγήτριας και της Αγίας Αικατερίνης, που βρέθηκε πριν από μερικά χρόνια σε δεύτερη χρήση στην ποδιά του τέμπλου του νεότερου ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στον Τσιβαρά Αποκορώνου, έργο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου (πριν φύγει από την Κρήτη) το θέλουμε όλοι. Με πρώτο, βέβαια, κατάπρωτο, τον Μιχάλη Ανδριανάκη που την ανακάλυψε, το οδηγημένο απ’ την καρδιά έμπειρο μάτι του και ψάχνει την απάντηση χρόνια τώρα. Ωστόσο για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του από πρόσφατη ανάρτηση που έκανε στη σελίδα του, στο βιβλίο των Προσώπων (φέισμπουκ) «το θέμα είναι αρκετά σύνθετο και υπάρχει ακόμη αρκετή δουλειά σε επίπεδο έρευνας». Αλλο πού οδηγούν οι ενδείξεις κι άλλο η τελική απόδειξη. Ας αφήσουμε λοιπόν, τους όποιους “πανηγυρισμούς” κι ας περιμένουμε, η έμμεση, πλην σαφής προτροπή του.

Ανοίγω παρένθεση. Πνευματικό καντούνι του τόπου μας ο καταξιωμένος ανά το πανελλήνιο και όχι μόνο, επίτιμος έφορος Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Μιχάλης Ανδριανάκης. Κατά γενική ομολογία. Πολυποίκιλη και πολυεπίπεδη η προσφορά του, ως αρχαιολόγου, ως ερευνητή, ως συγγραφέα και προπάντων ως ενεργού πολίτη. Ενός πολίτη που έχει “πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής του” και που επιμένει να μας λέει με τον “τρόπο” του, πως όσο “πιο βαθιά” γνωρίζουμε τον τόπο μας, τόσο “πιο πλέρια” τον αγαπούμε. Πάντα, στη διάθεσή μου, σε πρώτη αναζήτηση τα βιβλία του, ιδιαίτερα “Η παλιά πόλη των Χανίων”. Τι ευλογία κι αυτή να σε ξεναγεί ο φίλος μου στα “μυστικά” της! Κλείνω την παρένθεση.

Δεδομένο ότι η προαναφερθείσα ανυπόγραφη (λόγω αποκοπής του τμήματος που πιθανώς έφερε την υπογραφή) εικόνα ανήκει στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα και ότι πρόκειται για έργο ικανού ζωγράφου. Δεδομένο ότι οι συγκρίσεις των στοιχείων με έργα των γνωστών Κρητικών αγιογράφων της εποχής οδηγούν στον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο, πριν αυτός φύγει για την Ιταλία και την Ισπανία και καθιερωθεί ως Ελ Γκρέκο. Δεδομένο ότι πρόκειται, και πάλι σύμφωνα με την περίληψη της εισήγησης που έκανε ο Μχάλης Ανδριανάκης στη “Συνάντηση για το Αρχαιολογικό Εργο Κρήτης”, ότι «πρόκειται για το πρώτο δυναμικό του έργο, το οποίο εντοπίζεται στην Κρήτη και συνδέεται με την αρχική περίοδο της καλλιτεχνικής του παραγωγής ως αγιογράφος». Εάν, βέβαια, και εφόσον… Αρκετά ισχυρή η πιθανότητα, που πολύ το θέλουμε, με πρώτο, κατάπρωτο, όπως έγραψα τον Μιχάλη, να γίνει βεβαιότητα, λοιπόν. Οψόμεθα! Ούτως ή άλλως, πάντως…

“Αναφορά στον Γκρέκο”, ο τίτλος του τελευταίου βιβλίου του Νίκου Καζαντζάκη. “Αναφορά στον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο”, το βιβλίο που γράφει με όλα όσα έχει κάμει, κάνει και θα κάνει για τον τόπο μας ο φίλος μου ο Ανδριάνης!

"ΤΕΡΜΑ ΘΕΟΥ" ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΩΝΙΑ ΜΠΟΤΟΝΑΚΗ

«Κύριε νύχτωσε./ Κουράστηκα όλη μέρα να γυρίζω/ μες στο φως./ Ξεβάψανε τα μάτια μου/ όλο τα ίδια και τα ίδια./ Μια σβήστρα μοναχά κρατώ/ -κι εκείνη φαγωμένη-/ και προσπαθώ ό,τι με συνιστά/ να σβήσω./ Πάει καιρός που ξέμεινα από πίστη/ μα προπαντός από ταπείνωση/ κι όταν νυχτώνει/ εύφλεκτες σκέψεις κι αναμνήσεις λούζομαι/ και ικετεύω κάποιος να βρεθεί/ τη σπίθα για ν’ ανάψει». Το πρώτο απ’ τα ποιήματα της δεύτερης ποιητικής συλλογής “Τέρμα Θεού” (εκδ. “Γαβριηλίδης”) της Αντωνίας Μποτονάκη, που κυκλοφόρησε πέρυσι και μου την έστειλε πριν από λίγες μέρες μαζί με την πρώτη της, την “Αγήτρα της Σκιάς” (εκδ. “Ιωλκός”) που κυκλοφόρησε πρόπερσι. Με αγαπητικές αφιερώσεις και τις δύο.

Λάβετε φάγετε την αδυναμία μου… Αυτό μου φαίνεται, ότι λέει με τα ποιήματά της, άμεσα, τσεκουράτα ή εμμέσως πλην σαφώς στα ποιήματά της η Αντωνία Μποτονάκη, που είναι γραμμένα τα περισσότερα σε πρώτο ενικό πρόσωπο. Σε μια πρώτη προσέγγιση. Πίετε εκ της δυνάμεώς μου πάντες, μου φαίνεται ότι φωνάζει τόσο δυνατά που σε ξεκουφαίνει, σε μια δεύτερη. Χώρια όλα τ’ άλλα… «Οστά λευκά/ πλυμένα με γλυκό κρασί/ απαλλαγμένα μνήμης αλγεινής», κατά δήλωσή της, τα ποιήματα…

«Οταν νυχτώνει/ κόβω τη μέρα μου προσεκτικά/ μικρά ξερά κομμάτια/ και τα μουσκεύω στη σιωπή./ Υστερα αργά/ τα καταπίνω αμίλητη./ Τότε είναι/ που μοσχοβολάει ο θάνατος». Ενα ακόμα ποίημα, “Οταν νυχτώνει” ο τίτλος του, απ’ το “Τέρμα Θεού” της εκ Λαμπριανών Σελίνου ορμώμενης Αντωνίας Μποτονάκη, που εμφανίστηκε στα γράμματα το 2011 με το μυθιστόρημα “Ασ’ το κι ας αποθανεί” ή “Το νεραγδαλλαγμένο” (εκδ. “Ιβίσκος”). Είναι δύσκολη η νύχτα στο “Τέρμα Θεού”, όταν νυχτώνει… «Εις σε προσφεύγω» τέχνη της ποιήσεως»…

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 20.12.2019)

http://www.haniotika-nea.gr/anafora-ston-dominiko-theotokopoylo/

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ! Καλές γιορτές! Οι ευχές δίνουν και παίρνουν. Στους δρόμους και στις εναπομείνασες βιτρίνες τα κάθε λογής λαμπιόνια τις λένε και τις ξαναλένε με τον δικό τους τρόπο. Σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Σαν να πηγαίνουν όλα μια χαρά.

ΜΙΑ ΧΑΡΑ και δύο τρομάρες! Ο,τι πρέπει είναι για την ελληνική οικονομία η έκφραση αυτή, κατά τον φίλο μου τον γερω - δάσκαλο. Πού ξέρεις! Μπορεί να φύγουν οι τρομάρες και να μείνει μόνο η χαρά!

Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ του να είσαι Ελληνας. Γάντι πάει αυτός ο τίτλος του βιβλίου που έγραψε ο Νίκος Δήμου τη δεκαετία του 1970 και γνώρισε από τότε αλλεπάλληλες εκδόσεις, στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Αν μάλιστα χρησιμοποιηθεί η λέξη 'Ελληνας' σαν επίθετο και μπει δίπλα της η λέξη 'άνεργος' μπορούμε να μιλάμε για την απόλυτη δυστυχία.

Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ του να είσαι βουλευτής, τη σήμερον ημέρα! Το ξέρω ότι μπορεί και να μη συμφωνήσετε με την πρώτη και σπεύδω να διευκρινίσω, ότι το σκέφτηκα σε αντιδιαστολή με τον τίτλο: Η ευτυχία του να είσαι δήμαρχος!

ΚΡΑΜΕΡ εναντίον Κράμερ. Ο υιός Κράμερ εναντίον του πατρός Κράμερ! Ωραίο έργο! Περίπου, όπως αυτό που παίζεται τώρα: 'ΠΑΣΟΚ, εναντίον ΠΑΣΟΚ'.

ΕΦΤΑΣΕ ο καιρός, καλέ μου, που πέφτουν οι ελιές... Κι εμένα τι με νοιάζει; σκέφτηκε. Ούτε για να πληρώσει τα εργατικά δεν φτάνει το λάδι. Αν πουληθεί...

ΤΟΥ ΕΙΠΑΜΕ του καιρού να βρέξει. Δεκτόν! Του είπαμε και να χιονίσει. Δεκτόν. Δεν του είπαμε, όμως, να ξεχάσει να σταματήσει. Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά λίγα τα ξύλα που έχουμε οφέτος για την παρασιά! Λίγα και από συκιά...

ΗΡΘΑΝ στην άγρια νύχτα, μέσα στη δαρτή βροχή και μετέφεραν τη μητέρα του στο Νοσοκομείο. Το 'ευχαριστώ' του, ωστόσο, ένα 'ευχαριστώ' που βγήκε από τα βάθη της καρδιάς του, έμεινε μετέωρο. Κάναμε απλώς τη δουλειά μας, του είπαν κι οι δύο μ’ ένα στόμα. Δόξα τω Θεώ! Υπάρχουν κι άλλοι που κάνουν τη δουλειά τους, όπως η γιατρός του Κέντρου Υγείας Βάμου Ειρήνη Αντωνακάκη και ο οδηγός του ασθενοφόρου - μεταφορέας Μανόλης Αναστασάκης.

ΜΑΡΙΑ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ, συγγραφέα, Ηράκλειο: Και διά της στήλης κατάπολλα ευχαριστώ για το βιβλίο σου 'Το μυστικό της Ασπασίας', που μου έστειλες! Το καταχάρηκα. Είναι για μένα πολύ σπουδαίο που μια νέα κοπελιά, μόλις 28 χρονών, γράφει τέτοιας ποιότητας βιβλία, όπως αυτό που κυκλοφορήθηκε πριν από δύο χρόνια και όπως το επίσης μυθιστόρημά σου για παιδιά (βραβείο Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς) 'Μυστική Αποστολή: Το μυστήριο του καμένου δάσους' (εκδόσεις 'Μίνωας') που θα κυκλοφορηθεί τον προσεχή Ιανουάριο.

Ο ΡΩΜΑΙΟΣ πολιτικός Κάτων ο Πρεσβύτερος δεν έχανε ευκαιρία να στηλιτεύει στις ομιλίες του τους κατοίκους της Ρώμης για υπερβολική χλιδή και μεγάλες σπατάλες. Οταν είδε ότι οι ομιλίες του δεν έφερναν κανένα αποτέλεσμα είπε: 'Είναι πολύ δύσκολο να σε ακούσει το στομάχι που δεν έχει αυτιά'.

'Μέρες χαράς/ και τα ξάρτια των καραβιών στολίστηκαν/ με πολύχρωμα γιορταστικά φωτάκια/ Κι είναι σαν να μη γνώρισαν ποτέ κακούς καιρούς/ σαν να μην ανταμώθηκαν με την οργή τ’ ανέμου'.
Το ποίημα της Μαρινέλλας Βλαχάκη 'Χριστούγεννα'

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)

(Χανιώτικα νέα )

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

"ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΑ ΨΑΡΙΑ ΤΟΥ" ;

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσει κάποιος τις τελευταίες εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά, αντιλαμβάνεται ότι μπαίνει σε ένα κυκεώνα αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων… μεγαλοβούβαλων εμπλεκομένων που τις μάχες τους τις δίνουν στα “δικά μας” “χωρικά ύδατα”.
Χωρίς βέβαια να υποβαθμίζουμε σε καμία περίπτωση τον ρόλο τους θεσμικά ή μη, η όλη τους στάση δεν είναι ξεκάθαρη “τεχνηέντως”(;) και καθαρά υπέρ της χώρας μας!
Και βέβαια είναι πάμπολλές οι αναγνώσεις που μπορούν να γίνουν πάνω στη σκακιέρα που έχει στηθεί αυτόν τον καιρό! Πρόκειται το δίχως άλλο για μια παρτίδα που έχει πίσω της πολλές κινήσεις απροσδόκητες και “αδιάβαστες”!
Και φυσικά η… τέχνη της διπλωματίας κι αυτή βρίσκεται στα ύψη τούτες τις ώρες που σύσσωμη η πατρίδα συνειδητοποιεί πια(;), επιτέλους(;) ότι τελικά το «Αιγαίο πέλαγος δεν ανήκει στα ψάρια του». Θεωρώ ότι τουλάχιστον τούτη η διαπίστωση αποτελεί μια καθόλα θετική εξέλιξη!
Διότι έως τα τώρα έμοιαζε σαν να ζούσαμε σε μια κατάσταση νιρβάνα· «μα είναι ωραία στον παράδεισο» που λέει κι ένα τραγουδάκι, ωστόσο ο παράδεισος από την κόλαση απέχει τόσο λίγο όσο και ο λεπτοδείκτης που κινείται από το ένα λεπτό στο επόμενο! Μια κίνηση που γεννά άμεσα αλλεπάλληλες αντιδράσεις…
Την ίδια στιγμή οι παίκτες κοζάρουν ο ένας τον άλλον κι εμείς ως χώρα βρισκόμαστε στο ίδιο τραπέζι -φυσικά- αλλά δίχως να είμαστε κυρίαρχοι του τραπεζιού! Τούτη τη στιγμή διαφαίνεται ότι τα κόζα είναι με το μέρος μας, ωστόσο δεν πρέπει να αυταπατώμαστε ότι ελέγχουμε την κατάσταση!
Οι μεγάλες δυνάμεις και η αντίπαλός μας Τουρκία έχουν τους δικούς τους λόγους και συμφέροντα να “αντιπαρατίθενται”· η μεν Τουρκία στο γνωστό της μοτίβο των διεκδικήσεών της, οι δε “μεγάλοι” στη λογική μιας πίτας από την οποία δεν θέλουν να μην έχουν κομμάτι της!
Κρίσιμες ώρες, τουλάχιστον η ομοψυχία εν πολλοίς όπως διαφάνηκε και από τον πολιτικό κόσμο της χώρας, ας είναι οδηγός για τις περαιτέρω αποφάσεις μας και πράξεις μας!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 18.12.2019)

http://www.haniotika-nea.gr/to-aigaio-den-anikei-sta-psaria-toy/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΑΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ

"Χαίρουσα η κτίσις αγάλλεται…», ο τίτλος της Χριστουγεννιάτικης εκδήλωσης που διοργανώνει η Ενωση Πνευματικών Δημιουργών Ν. Χανίων, σε συνεργασία και με άλλους φορείς, μεθαύριο Πέμπτη 19 Δεκεμβρίου στις 7 μ.μ., στο Μεγάλο Αρσενάλι και περιλαμβάνει απόδοση λογοτεχνικών έργων μελών της και παραδοσιακά τραγούδια απ’ όλο τον ελλαδικό χώρο, με παράλληλη προβολή σχετικών διαφανειών. Μια βραδιά γεμάτη χριστουγεννιάτικες μελωδίες, με εορταστικό πνεύμα, απόψε στις 7 μ.μ. στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων από τις χορωδίες της Αδελφότητας Μικρασιατών Ν. Χανίων “Ο Αγιος Πολύκαρπος”, της Ενορίας Αλικιανού “Αγ. Γεώργιος Διβόλης” και του Ι.Ν. της Ευαγγελίστριας Χανίων. Γιορτή βιβλίου, μέσα σε μια χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα το περασμένο Σαββατοκύριακο (14 και 15 Δεκεμβρίου) από το μεσημέρι έως τις απογευματινές ώρες από το βιβλιοπωλείο “ΠΕΤΡΑΚΗ”, στους χώρους του… Τρεις απ’ τις τουλάχιστον τριάντα τρεις (!) εκδηλώσεις που θα γίνουν ή έγιναν στον τόπο μας με αφορμή τα Χριστούγεννα.

Χριστούγεννα η γιορτή της χαράς, της αγάπης και της ελπίδας… Χριστούγεννα η γιορτή των παιδιών κι όλων όσοι αισθάνονται (αισθανόμαστε) παιδιά, ανεξάρτητα απ’ τα χρόνια που κουβαλάμε στις πλάτες μας. «Χαρούμενα Χριστούγεννα καλά κι ευλογημένα/ σαν του παλιού καλού ζευγά τα δροσερά σπαρμένα», για να θυμηθώ την καλύτερη για μένα χριστουγεννιάτικη μαντινάδα, γιατί με γυρίζει στα χρόνια της “μη με λησμόνει ηλικίας”, στα χρόνια της παιδικής αθωότητας. Χριστούγεννα με το μήνυμα της επιστροφής στην ταπεινότητα της φάτνης, μαζί με τους ποιμένες, πριν ακόμα οι μάγοι φέρουν τα δώρα τους…

«Τα παιδιά,/ που κόβουν με τα δόντια τους/ μπουκιές μπουκιές το σήμερα,/ έχουν θέση στην καρδιά τους/ για τη σπηλιά της Βηθλεέμ// Τα πουλιά,/ που κουβαλούν μέχρι το αύριο/ την αναπνοή του ήλιου,/ έχουν θέση στα φτερά τους/ για τον ιστό της αναστάσιμης σημαίας.// Οσο υπάρχουνε παιδιά,/ θα γεννιέται ο Χριστός./ Οσο υπάρχουνε πουλιά,/ ο σταυρωμένος Χριστός/ θα ανασταίνεται». Το πρώτο από τα τρία ποιήματά μου (“Τα παιδιά και τα πουλιά”, ο τίτλος του, απ’ την ποιητική μου συλλογή “Οταν γίνεις ποίημα”) που θα διαβαστεί στη μεθαυριανή εκδήλωση της Ενωσης Πνευματικών Δημιουργών Χανίων…

ΕΞ ΑΠΑΛΩΝ ΔΑΣΚΑΛΙΚΩΝ ΟΝΥΧΩΝ

Μια ακόμα αναφορά σήμερα για τον Δάσκαλο των δασκάλων, τον Νίκο Β. Πετρουλάκη, που έφυγε πριν από λίγες μέρες, στις 7 Δεκεμβρίου για τη χώρα των Μακάρων. Ενα περιστατικό από τα πρώτα χρόνια της δασκαλικής του διαδρομής…

Είναι ένα χανιώτικο βράδυ του 1947, τέλη του Μάρτη και ο Νίκος Πετρουλάκης ετοιμάζει, ως γραμματέας του Διδασκαλικού Συλλόγου Χανίων την αντίδραση του Συνδικάτου για την κλήση σε απολογία ογδόντα δασκάλων, στην οποία υπάρχει το ερώτημα της απόλυσης για αντεθνική δράση, με βάση το Θ’ Ψήφισμα “Περί εξυγιάνσεως των Δημοσίων Υπηρεσιών”. «Αιτούμεθα ως Κρήτες, παραμείναντες υπό κατοχήν κατά χρόνον δεκεμβριανών γεγονότων και διατηρούντες εισέτι έννομον τάξιν, άμεσον κατάπαυσιν διώξεων διά κομματικούς και προσωπικούς λόγους και πειθαρχικήν τιμωρίαν συνεργασθέντων μετά εχθρού και ανικάνων παρά υπηρεσιακών συμβουλίων», υπογραμμίζει στο σχετικό τηλεγράφημα που αφού συνυπογράφει με τον πρόεδρο Στάθη Βρανάκη, στέλνει στον αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης Σοφοκλή Βενιζέλο. Ακολουθεί μια σειρά από συντονισμένες ενέργειες με αποτέλεσμα να αποφευχθούν μεν οι απολύσεις όχι όμως και η κλήση σε απολογία του 26χρονου χαμογελαστού γενικού γραμματέα, που αρέσκεται να κυκλοφορεί στην πόλη των Χανίων, πάντα μ’ ένα βιβλίο ανά χείρας. Αλλο κεφάλαιο αυτό…

Η δραστηριότητα, βέβαια, του Νίκου Πετρουλάκη, που ήταν οργανωμένος στο ΕΑΜ την Κατοχή, ως συνδικαλιστή (θα παραμείνει γεν. γραμματέας του Διδασκαλικού Συλλόγου Χανίων ως το 1949 που θα πάει στον στρατό) δεν εξαντλείται με τη συγκεκριμένη στάση, τη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία. Η συμβολή του στο να γίνει την εποχή αυτή ο Διδασκαλικός Σύλλογος, χώρος συναδέλφωσης και συσπείρωσης και παραπέρα δημιουργική κυψέλη, είναι ιδιαίτερα σημαντική και ως τέτοια έχει καταγραφεί στη μνήμη των δασκάλων εκείνων των χρόνων…

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 17. 12. 2019)
http://www.haniotika-nea.gr/ta-paidia-kai-ta-poylia/

ΧΡΥΣΑ

ΟΙ ΓΙΟΡΤΕΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΤΡΙΝΑ

Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη
Φωταγωγημένοι δρόμοι, στολισμένες βιτρίνες, ξεχειλισμένα από προϊόντα ράφια καταφθάνουν από πολύ νωρίς για να μετατρέψουν  μια θρησκευτική γιορτή σε καταναλωτικό γεγονός. Ποιος είναι όμως ο λόγος που ωθεί πόλεις και δήμους, καταστηματάρχες και νοικοκυρές να βάζουν τα καλά τους,  πολλές φορές ήδη από τις αρχές Νοεμβρίου; Η αναμονή της Γέννησης του Χριστού  αποτελεί το πρόσχημα για να βγουν οι απλοί άνθρωποι από τη μέγγενη της ρουτίνας, οι ευχές να τονίσουν την κοινωνικότητά τους, τα παιδιά να χαρούν με το καινούριο τάμπλετ, οι έμποροι να ερεθίσουν την αγοραστική μανία και να αυξήσουν τον τζίρο τους.

Ο συναισθηματικός διάκοσμος, οι γευστικές ηδονές γύρω από το στρωμένο τραπέζι, το ξεφάντωμα στα μπαράκια και τα νυχτερινά κέντρα και  η ανταλλαγή δώρων, όσο κι αν κουβαλούν την κούραση της συνήθειας, κρύβουν πίσω τους ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης που έχει επισημανθεί πολλάκις από επιστήμονες διαφορετικών ειδικοτήτων.  

Το δώρο για παράδειγμα, όπως υποστηρίζει στο μνημειώδες ομότιτλο βιβλίο του ο κοινωνιολόγος Μαρσέλ Μος -με την τριπλή του διάσταση της προσφοράς, της αποδοχής και της ανταπόδοσης- έχει συγχωνευθεί προ πολλού με την εξαγορά ή τις δημόσιες σχέσεις και αποτελεί το ανεστραμμένο όνειρο των δεσμών  εξουσίας και διακίνησης της οικονομίας, λειτουργώντας εν τέλει ψευδαισθητικά σαν το τελευταίο καταφύγιο της χαμένης αλληλεγγύης.

Πολυδιάστατη και η αυξημένη φιλανθρωπία των ημερών που μπορεί να ξεκινάει από υπαρξιακές ανάγκες  για να ξεπλύνει ενοχές, να τρέφει ένα γιγαντιαίο εγώ που αρέσκεται να ανεβαίνει στο βάθρο της υπεροχής και στις καλύτερες περιπτώσεις να εμφανίζεται με τη μορφή του κοινωνικού ακτιβισμού ή σαν υποκατάστατο της δικαιοσύνης που δεν απονεμήθηκε. 

Το οικογενειακό τραπέζι γίνεται συχνά η αφορμή άλλοτε για να ενισχυθούν και να επανασυγκολληθούν οι τραυματισμένοι συνεκτικοί ιστοί και άλλοτε για να πυροδοτήσει εκρήξεις από θαμμένες αλήθειες που φέρνουν στο φως τα λαμπιόνια του χριστουγεννιάτικου δένδρου.

Πολλαπλασιασμένα επίσης τα κρούσματα της κατάθλιψης που δεν πλήττει τόσο τους άστεγους, τους μοναχικούς και τους απόκληρους οι οποίοι ούτως ή άλλως έχουν συμφιλιωθεί με την κατάστασή τους, όσο εκείνους  που δεν καταφέρνουν να φορέσουν το χαμογελαστό τους πρόσωπο για να ξεφύγουν από τον πανικό τους, ζηλεύουν ασυνείδητα τη μαζική ευφορία και αρνούνται να συμμετάσχουν.

Όσο δε για τον παχουλό παππούλη που ακούει στο όνομα Άγιος Βασίλης, η καρικατούρα του οποίου φυσικά ουδεμία σχέση έχει με τον σεπτό ιεράρχη, δεν είναι τίποτα άλλο από την πάλη του ανθρώπου με το χρόνο.  Η αλλαγή της χρονιάς  με κανονιές και εντυπωσιακά πυροτεχνήματα σηματοδοτεί ένα είδος εξορκισμού, μια μεταμφιεσμένη απόπειρα να μην παραδεχτούμε την ήττα μας από το άπειρο. 

Όλα τα παραπάνω μαρτυρούν πως η εορταστική περίοδος είναι κυρίως ένα κοινωνιολογικό και οικονομικό φαινόμενο που πόρρω απέχει από το θρησκευτικό της περιεχόμενο, με τον ίδιο τρόπο που τα χρυσοποίκιλτα άμφια δεν μπορούν να εξομοιωθούν με την ταπεινή φάτνη. Η θρησκεία αποτελεί, εθνολογικά μιλώντας, στοιχείο πολιτισμού αλλά δεν τον παράγει. Πολιτισμό παράγει η αναζήτηση, η συμμετοχή στο συλλογικό σώμα, η απόσταση από τα αλάθητα δόγματα.

Αν λοιπόν το ζητούμενο για τους πιστούς είναι η σωτηρία της ψυχής, τότε και τα Χριστούγεννα μοιάζουν με ταξιδάκι αναψυχής μ’ ένα κρυμμένο τραύμα.  

http://www.pancreta.gr/voices.php?p=11522

ΠΟΙΗΣΗ

ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ

Αν δεν μπορείς

να δεις τους σατύρους ν’ ασελγούν

πάνω στο πτώμα της αγάπης,

αν δεν μπορείς ν’ αφουγκραστείς

τους θρήνους της σιωπής,

αν δεν μπορείς να πιάσεις

την αθρακιά των αισθημάτων,

αν δεν μπορείς να γευτείς

τα μαγειρεμένα ιδανικά,

αν δεν μπορείς να μυριστείς

την κάπνα απ’ τα καμένα όνειρα,

να ξέρεις ότι είσαι:

απαραίτητος σ’ αυτήν την πολιτεία!

Είναι, όμως, κι άλλοι δίπλα σου

που κράτησαν τις αισθήσεις τους αγνές.

Δεν είναι δύσκολο να τους γνωρίσεις∙

στα μάτια τους αστράφτει η πρώτη καλημέρα.

Δώσ’ τους το χέρι σου

και ψιθύρισέ τους στο αυτί:

«Όσο υπάρχουμε εμείς,

ποτέ δε θα μπορέσουν

να δολοφονήσουν την ελπίδα!».

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
( "Κάζοβαρ". Γ΄' Έκδοση, "Πυξίδα της Πόλης". Χανιά 2014)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Ε'ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ. ΕΚΠ\ ΡΙΩΝ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ
Η ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΔΗΛΑΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ





Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Για ένα ξεχωριστό μάθημα Κυκλοφοριακής Αγωγής που έκαναν τα παιδιά της Ε’ τάξης του Δημ. Σχολείου των Εκπαιδευτηρίων ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ, ο λόγος στον σημερινό Παιδότοπο. Για μια ενταγμένη σ’ ένα ευρύτερο πλαίσιο με θέμα την “Ολιστική Προσέγγιση στην Κλιματική Αλλαγή”, δράση, όπως επισημαίνει στο “δημοσιογραφικό” του, σύντομο, ρεπορτάζ, ο υποδιευθυντής του Σχολείου Μανόλης Κουναλάκης, που “έπαιξε” και τον ρόλο του… ταχυδρόμου.
Για μια “πολύτροπη” και “πολυεπίπεδη” δραστηριότητα που τέλειωσε με “ποδηλατάδα” των μαθητών στο Πολυτεχνείο Κρήτης, με επικεφαλής τον δάσκαλό τους, τον Δημήτρη Ζαφειρόπουλο…
«Μανθάνειν διά του πράττειν», για να το πω στην… καθαρεύουσα, το τελικό μέγα “κρατούμενο” απ’ αυτή τη δραστηριότητα, την ιδέα της οποίας είχαν ο υποδιευθυντής του Σχολείου και ο δάσκαλος της τάξης. Συγχαρητήρια σ’ όλους μικρούς και μεγάλους που την υλοποίησαν. Και βέβαια, πολλά ευχαριστώ για τις εργασίες, τον φίλο μου τον Μανόλη και τα παιδιά…

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος

Η Ε Δημοτικού των Εκπαιδευτηρίων Θεοδωρόπουλου επέλεξε να κάνει ένα αλλιώτικο μάθημα κυκλοφοριακής αγωγής με θέμα το «Ποδήλατο και την πόλη». Με αφορμή σχετική ενότητα του μαθήματος της Γλώσσας οι μαθητές/τριες της τάξης υλοποίησαν μία σειρά εκπαιδευτικών δράσεων μέσα από τις οποίες έμαθαν με βιωματικό τρόπο σημαντικές όψεις της χρήσης του ποδηλάτου μέσα στην πόλη. Για τον λόγο αυτό εκπρόσωποι από το τμήμα τροχαίας Χανίων επισκέφτηκαν την τάξη και παρουσίασαν χρήσιμες πληροφορίες στα παιδιά σχετικά με την ασφαλή μετακίνηση μέσα στην πόλη με ποδήλατο. Εν συνεχεία τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να μελετήσουν σε βάθος τα περιβαλλοντικά οφέλη μιας τέτοιας επιλογής μέσα από την ανάγνωση του παιδικού βιβλίου του Βαγγέλη Ηλιόπουλου, με θέμα «Με το ποδήλατό μου αρχηγό, τα αυτοκίνητα νικώ». Ενθουσιάστηκαν, μάλιστα, τόσο πολύ με το θέμα, που έφτιαξαν και το δικό τους σχετικό κόμικ. Η δράση έκλεισε με μία ποδηλατάδα στο Πολυτεχνείο Κρήτης, όπου δάσκαλος και μαθητές/τριες εφάρμοσαν τα όσα έμαθαν και πέρασαν πολύ όμορφα.  Η επίσκεψη αυτή εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο εκπαιδευτικών δράσεων του σχολείου μας με θέμα την «Ολιστική Σχολική Προσέγγιση στην Κλιματική Αλλαγή». Το συγκεκριμένο θέμα αποτελεί κοινή θεματική για φέτος για όλα τα σχολεία, όπως το δικό μας, που συμμετέχουν στο ASPnet της Unesco. Πρόκειται για το μεγαλύτερο δίκτυο συνεργαζόμενων σχολείων του κόσμου, που προωθεί τους στόχους της Unesco για την επίτευξη της βιώσιμης ανάπτυξης στην εκπαίδευση έως το 2030.

Μανόλης Κουναλάκης

Δάσκαλος\ Υποδιευθυντής

(ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΩΝ)

Στην εργασία που κάναμε για το ποδήλατο μου άρεσαν όλα εμένα. Ιδιαίτερα μου έκανε εντύπωση ότι διαβάσαμε για πρώτη φορά στη ζωή μου ένα βιβλίο μέσα στην τάξη με αυτό το θέμα και αυτό ήταν ένα αγαπημένο μου όνειρο που πραγματοποιήθηκε. Η ποδηλατάδα ήταν ωραία και κουραστική γιατί ο ήλιος έλαμπε αρκετά το πρωί. Ήταν όμως κάτι ξεχωριστό. 

Αλέξανδρος Συναχείρης

Εμένα μου άρεσαν όλες οι δράσεις που αφορούσαν την πόλη και το ποδήλατο αλλά περισσότερο η βόλτα με τα ποδήλατα. Ήταν πολύ ωραία, ειδικά όταν είχε ανηφόρες. Επίσης με ενθουσίασαν τα κόμικς διότι ήταν πολύ ευχάριστο που καταφέραμε να δουλέψουμε ομαδικά.

 Νίκος Αράπογλου

Με την τάξη μας υλοποιήσαμε ορισμένες δράσεις που αφορούσαν την πόλη και το ποδήλατο. Από αυτές νομίζω πως η ωραιότερη ήταν που ο κύριος μας διαβάσε ένα παραμύθι και με αυτό δημιουργήσαμε ένα κόμικ για αυτά που έλεγε το παραμύθι. Ήταν πολύ όμορφο αυτό γιατί καταφέραμε και το κάναμε ομαδικά. Ήταν ξεχωριστή εμπειρία να κάνουμε κάτι όλοι μαζί.

Μινως Κατερινάκης

Φέτος ο κύριος μας διάβασε ένα βιβλίο του Βαγγέλη Ηλιόπουλου για τα αμάξια και τα ποδήλατα. Έφερε δύο τροχονόμους στην τάξη για να μας μιλήσουν σχετικά με το πώς πρέπει να κάνουμε ποδήλατο. Επιπρόσθετα μας πήγε βόλτα με τα ποδήλατα δηλαδή μια ολόκληρη ποδηλατάδα με όλη την τάξη. Περισσότερο από όλα αυτά μου άρεσε ότι πήγαμε με τα ποδήλατα, γιατί διασκεδάσαμε, μάθαμε πολλά, φάγαμε και παίξαμε. Με λίγα λόγια διασκεδάσαμε και μάθαμε.

Δαβίδ Μαρκάκης

Εμένα μου άρεσε πάρα πολύ η βόλτα με τα ποδήλατα στο πολυτεχνείο, παρόλο που κουράστηκα πολύ στις ανηφόρες. Στη συνέχεια πήγαμε και φάγαμε σουβλάκι. Όταν ήρθε η τροχαία μου άρεσε πολύ γιατί η κυρία ήταν πολύ καλή και μιλούσε με ευχάριστο και αστείο τρόπο. Σε σχέση με το βιβλίο που διαβάσαμε ήταν πολύ ωραίο και ήταν μικρό, καταφέραμε όμως να μάθουμε δύο διδάγματα. Ότι δεν πρέπει να εχουμέ ένα μολυσμένο περιβάλλον από τα αμάξια και τα μηχανάκια και πρέπει να χρησιμοποιούμε τα ποδήλατα. Δεν πρέπει να βαριόμαστε να κουνήσουμε και λίγο το πόδι μας με το πετάλι.

 Άριστος-Μιχάλης Λαμπαθάκης

 Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 14.12.2019)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ, ΔΑΣΚΑΛΕ!*

Ένα απόσπασμα από την ομιλία μου για το Νίκο Πετρουλάκη στην εκδήλωση τιμής κι ευγνωμοσύνης που διοργάνωσε γι’ αυτόν ο Σύλλογος Δασκάλων και Νηπιαγωγών του Νομού μας, στις 8 Μαΐου 1994, στο Πολυκλαδικό Λύκειο Χανίων. Δυο ποιήματα του δασκάλου – ποιητή Κώστα Καλαπανίδα, “Ιδού αυτός” και “Είπε ο Δάσκαλος”, οι τίτλοι των, που νομίζει κάποιος ότι γράφτηκαν για Εκείνον. Και ο επίλογος της ομιλίας μου στην τιμητική εκδήλωση που διοργάνωσε για τον Δάσκαλο των δασκάλων ο Φιλολογικός Σύλλογος “Χρυσόστομος” της πόλης μας στις 11 Μαΐου 2016, στην αίθουσά του,(ΦΩΤΟ) παραλλαγμένος, εν είδει χαιρετισμού για το φευγιό του στο άλλο ημισφαίριο της ζωής.

Oντας πλήρης ημερών…

«Ο απόηχος της φωνής και η εικόνα του χαμόγελου. Ο απόηχος της φωνής και η εικόνα του χαμόγελου του Νίκου Πετρουλάκη, έτσι όπως έμειναν μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, σ’ ένα ανοιγοκλείσιμο των πετάλων του νου. Η εικόνα του χαμόγελου και ο απόηχος της φωνής του Δασκάλου σε ώρα διδασκαλίας. Πρόκειται ακριβώς για τη στιγμή σταθμό, που αφού έχει κόψει τον χρόνο στα πριν και στα μετά, τον σπρώχνει μπροστά και πίσω για να συναντήσει κι άλλες στιγμές απαραίτητες στην ολοκλήρωση της γνωριμίας. Είναι ένα αθηναϊκό απόγευμα του 1979, πρώτες Οκτωβρίου, στο Μαράσλειο Διδασκαλείο Αθηνών και ο Νίκος Πετρουλάκης βρίσκεται στην έδρα και παραδίδει στους μετεκπαιδευόμενους δασκάλους εκείνης της σειράς το πρώτο μάθημα από τα “Διδακτικά προβλήματα”. Εχει φύγει ήδη δύο χρόνια απ’ την υπηρεσία ύστερα από 37 συναπτά έτη υπηρεσίας στην Εκπαίδευση με τον βαθμό του ειδικού συμβούλου του ΚΕΜΕ και δεν μπορεί να συνηθίσει με τίποτα στην ιδέα ότι θ’ αφήσει την έδρα. Ο Δάσκαλος έχοντας μόνιμο, όπως πάντα, το χαμόγελο στο πρόσωπό του, μιλά απαλά, σχεδόν βελούδινα, κι εγώ δεν μπόρεσα ποτέ να εξηγήσω, γιατί ο απόηχος της φωνής του μου έφερε στο μυαλό κελάηδημα ποταμίδας, ούτε γιατί το χαμόγελό του με παρέπεμψε στην ιδέα ενός ολόγιομου φεγγαριού. Μπορώ όμως να θυμηθώ τη μαγεία της σιωπής που βασίλευε στην αίθουσα. Οπως και την ευωδία της, που έτσι όπως έβγαινε απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο, επέβαλε τη σιωπή στα σπουργίτια που ήταν καθισμένα στη μοναχική γριά λεύκα».

«Ιδού αυτός// Βουίζουν οι ιδέες γύρω απ’ το διάφανο μέτωπό του.// Ανασκάπτει τα θεμέλια των πραγμάτων/ κι υπομνηματίζει το μέλλον μ’ αρχαιότατο αλφάβητο./ Ξανακολλάει τις σπασμένες λέξεις σαν αγγεία παλιά/ και τις τοποθετεί πλάι στις καινούργιες./ Ενώνει τις γέφυρες που έκοψε η θύελλα/ κι η πίστη του βγάζει ξανά το ουράνιο τόξο./ Και το καλό και το κακό του ίδιου δέντρου είν’ οπώρες/ κι ως τα γυρίσματα των εποχών τα καρτερεί./ Είναι φτωχός και δεν επαναστατεί γνωρίζει!/ Κι όμως στην καρδιά του κυοφορούνται οι δίκαιοι πόλεμοι./ Στο φτωχικό του, σαν καλά κορίτσια υπάκουα/ μπαινοβγαίνουν η Ειρήνη, η Δικαιοσύνη κι η Ελευθερία./ Ζει με τους ανθρώπους και μόνος του.// Ποιητής είναι, σοφός, αυστηρός προφήτης ή άγιος;/ Είναι το φως του κόσμου και το άλας της γης./ Οι ορισμοί δεν τον χωρούν. Είναι Δάσκαλος». (Κώστας Καλαπανίδας).

«Είπε ο Δάσκαλος// Οι δάσκαλοι/ δεν είμαστε μόνο συνδικαλιστές του μισθού·/ είμαστε δημιουργοί και φορείς πολιτισμού./ Δεν είμαστε αγαθοί καταναλωτές ιδεολογιών·/ είμαστε ερευνητές της αλήθειας και παραγωγοί ιδεών./ Δεν είμαστε επαγγελματίες διδακτικοί εγχειριδίων·/ είμαστε οι αφουγκραστές της λαϊκής αγωνίας./ Δεν είμαστε ανατροπείς της ειρηνικής κοινωνίας·/ είμαστε οι θεμελιωτές της υπεύθυνης ελευθερίας./ Δεν είμαστε συμβασιούχοι της αρετής·/ είμαστε οι πρόμαχοι της αξιοπρέπειας και της τιμής./ Δεν είμαστε της εκπαίδευσης ρηχοί τεχνικοί./ Είμαστε των παιδιών του λαού δάσκαλοι». (Κώστας Καλαπανίδας).

Μυρίζουν οι βασιλικοί… Εχω την αίσθηση ότι ο Νίκος Πετρουλάκης είναι -σε ιστορικό ενεστώτα το ρήμα- Μεγάλος Δάσκαλος, γιατί υπήρξε σ’ όλη του τη ζωή καλός μαθητής. Ενας μαθητής που είχε «πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής του», όπως λέει ο ποιητής. Ενας μαθητής, ίδιος, ολόιδιος με το δεκάχρονο αγόρι, που εκεί γύρω στα 1930 αναζητούσε τις ρίζες του στη Σοχώρα του Παϊδοχωριού τραγουδώντας το ριζίτικο “Μυρίζουν οι βασιλικοί, μυρίζουν κι βαρσάμοι/ μα σα μυρίζει ο φρόνιμος βαρσάμια δε μυρίζουν”… Καλό ταξίδι στην αιωνιότητα Δάσκαλε! Και εκ μέρους των “Χανιώτικων νέων” της εφημερίδας που υπήρξες μια ζωή τακτικός συνεργάτης (δασκαλική έδρα και η δημοσιογραφική στήλη, για σένα), καλό σου ταξίδι

*Νίκος Πετρουλάκης (1920 – 2019) Πάνδημη στην Ευαγγελίστρια της Χαλέπας την περασμένη Τρίτη 10 Δεκεμβρίου η κηδεία του.

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 13.12.2019)

http://www.haniotika-nea.gr/kalo-taxidi-stin-aioniotita-daskale/