ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

 ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΟΡΕΞΗ ΓΙΑ ΖΩΗ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ Κακατσάκης
«Στου καφενείου του βοερού το µέσα µέρος/
σκυµµένος στο τραπέζι κάθετ’ ένας γέρος·/
µε µιαν εφηµερίδα εµπρός του, χωρίς συντροφιά./
Και µες στων άθλιων γηρατειών την καταφρόνεια/
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια/
που είχε και δύναµι και λόγο κ’ εµορφιά./
Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει./ Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος µοιάζει/ σαν χθες.
Τι διάστηµα µικρό, τι διάστηµα µικρό./ Και συλλογιέται η Φρόνησις πώς τον εγέλα·/ και πώς την εµπιστεύονταν πάντα -τι τρέλλα!-/ την ψεύτρα που έλεγε· «Αύριο. Έχεις πολύν καιρό.»/
Θυµάται ορµές που βάσταγε· και πόση/ χαρά θυσίαζε. Την άµυαλή του γνώσι/ κάθ’ ευκαιρία χαµένη τώρα την εµπαίζει./ ...Μα απ’ το πολύ να σκέπτεται και να θυµάται/ ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιµάται/ στου καφενείου ακουµπισµένος το τραπέζι».
Στο παραπάνω ποίηµα “Ο γέρος” του Κωνσταντίνου Καβάφη είχα αναφερθεί και πριν από 15 χρόνια αποχαιρετώντας και τότε µία χρονιά και αναµένοντας τη νέα!
Τότε το κείµενο περιείχε συναισθηµατισµούς και κάποιους απολογισµούς για όλα όσα είχαν συµβεί στην χρονιά που έφευγε! Πλέον οι απολογισµοί µοιάζουν παράταιροι στη νέα εποχή που µαθαίνουµε να ζούµε, σε µέρες που κυνηγούµε ακόµη πιο πολύ, µε περισσότερη ένταση τον χρόνο, που διαφεύγοντας µας συµπαρασύρει στο κατόπι του!
Ευρισκόµενος σε µία παρέα τούτες τις µέρες, έκπληκτος συνειδητοποίησα ότι αναφερόµασταν σε γεγονότα για τα οποία είχα τη αίσθηση ότι συνέβησαν πριν από κάποια χρόνια κι όµως εκείνα είχαν συµβεί µες στο 2025!
Υπό αυτό το πρίσµα και όπως ο καθένας µπορεί να καταλάβει: απολογισµοί χρονιάς είναι πολύ δύσκολο να γίνουν!
Ας µείνω λοιπόν στις σταθερές ευχές!
Υγεία, αγάπη, καλοσύνη αλλά και πολλή όρεξη για ζωή!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 31.12.2025) 

ΠΟΙΗΣΗ

ΚΑΛΗ ΚΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ! - ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΕΡΧΕΤΑΙ...

Ζώνεται το φθαρμένο ράσο του

βάζει τα ξυλοπάπουτσά του,

φορεί το καλογερικό σκουφί του,

φορτώνεται στην πλάτη το σακκούλι του,

κάνει τον σταυρό του δυτικά,

παίρνει το μαγικό ραβδί του…

Εκεί στα βάθη της Μικράς Ασίας

όπου η πολιτεία της Καισάρειας,

ετοιμάζεται, όπως κάνει αιώνες τώρα,

να ρθει κι εφέτος την Πρωτοχρονιά.

να μας επισκεφθεί ο παλιός Άγιος Βασίλης.

Τι κι αν έχει πεθάνει,

πάνε δεκάδες χρόνια τώρα,

και ο τελευταίος ζευγολάτης

που τον περίμενε πως και πως

για να ευλογήσει το αλέτρι του...

Τι κι αν τα παιδιά -αντί γι’ αυτόν-

περιμένουν πώς και πώς

τον Άγιο της Κατανάλωσης

μ’ όλα τα κάθε λογής δώρα του...

Τι κι αν βρει

θα βρει κλειστές, κατάκλειστες, τις πόρτες...

Όλο και κάποιος ξεχασμένος βοσκός

θα τον περιμένει στο μαντρί του,

όπως ο Γιάννη ο Ευλογημένος

σκέφτεται ο δικός μας, ο παλιός. Aγιος Βασίλης…

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

(“Το χελιδόνια του μοναχού” Β’ έκδοση, 2020)

Σημείωση: Και ζευγολάτης και οδοιπόρος ο Άγιος της ελληνικής λαϊκής παράδοσης. Να τον υποδέχεται στο μαντρί του τον θέλει στο διήγημα ¨Το βλογημένο μαντρί ο Φώτης Κοντογλου

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ (Κτιστάκη, 27.12.25)

Β' ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ. ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΥ ΚΡΗΤΗΣ

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΑΗ ΒΑΣΙΛΗ ¨Η ΣΕ... 

Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Ένα γράµµα στον Αϊ-Βασίλη ή σε άλλα πρόσωπα ή και πράγµατα της φαντασίας, το θέµα που δούλεψαν συλλογικά, σε δύο οµάδες, τα παιδιά της Β’ τάξης ∆ηµ. Σχ. Ναυστάθµου Κρήτης, για τον σηµερινό Παιδότοπο που φιλοξενείται λίγες µέρες πριν απ’ την Πρωτοχρονιά. Για την ιδέα αλλά και για την όλη διαδικασία της συγγραφής του, µας γράφουν οι δασκάλες τους Τζωρτζίνα Κτιστάκη και Τέτα Κολτσάκη πριν απ’ τα δύο υπέροχα συλλογικά κείµενα των παιδιών. Για µια όντως πρωτότυπη και υπέροχη εργασία ο λόγος. Συγχαρητήρια για την ιδέα που είχατε αλλά και για τον τρόπο που την υλοποιήσατε, καλές µου συναδέλφισσες! Να χαίρεστε τα µαθητούδια σας και να σας χαίρονται! 
Καλή και δηµιουργική χρονιά σε όλους σας, καλοί µου φίλοι! 

Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος - λογοτέχνης

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ...

Κάθε Δεκέμβρη, κάπου ανάμεσα στα φωτάκια, τα στολίδια, τις μυρωδιές και τα

χαμόγελα, μικροί, ή ακόμα και μεγάλοι, αισθανόμαστε την ανάγκη να γράψουμε ένα

γράμμα. Ένα γράμμα από ένα παιδί που μεγαλώνει, αλλά θέλει ακόμα να πιστεύει...

Να πιστεύει στη μαγεία, στο φως, στα πλάσματα των γιορτών... Να πιστεύει πως, όσο

υπάρχουν καρδιές που θυμούνται, τίποτα δεν χάνεται. Γιατί οι άνθρωποι, μικροί και

μεγάλοι, έχουν ανάγκη από ένα σημάδι, πως κάποιος ακούει, πως κάποιος προσέχει.

Κι έτσι, χωρίς κανείς να το περιμένει, μια μέρα του Δεκέμβρη, ένα παλιό ξύλινο

κουτί εμφανίστηκε στην τάξη μας και άνοιξε την πόρτα σε μια μικρή ιστορία. Εκεί

μέσα κρυβόταν ένα παλιό γράμμα· κιτρινισμένο, έμοιαζε να ήταν γραμμένο πριν

πολλά-πολλά χρόνια. Τα παιδιά ρώτησαν, σχολίασαν, απόρησαν: «Ποιος το έγραψε;»,

«Σε ποιον το έστειλε;», «Πότε;», «Γιατί;». Έτσι γεννήθηκε η ιδέα να γνωρίσουμε την

αξία αλλά και τη δομή του προσωπικού γράμματος μέσα από μια αληθινή, ζωντανή

αφορμή που μίλησε κατευθείαν στη φαντασία και στο συναίσθημά τους.

Από αυτή την έκπληξη και την περιέργεια λοιπόν, ξεκίνησε η δική μας αναζήτηση.

Γνωρίσαμε τα βασικά του μέρη: τον χαιρετισμό, το μήνυμα, τις ευχές, την υπογραφή

του αποστολέα. Αναρωτηθήκαμε αν θα γράφαμε εμείς ένα γράμμα, σε ποιον θα το

στέλναμε; Ποιο πρόσωπο έχουμε ζωντανό μες στην καρδιά; Τι θα θέλαμε άραγε να

του πούμε για τον κόσμο; Τι θα ζητούσαμε να μας φέρει αυτές τις άγιες μέρες…

Με ένα γράμμα-πρότυπο για οδηγό μας, πατήσαμε σε φράσεις-κλειδιά, οι οποίες

λειτούργησαν σαν γέφυρα που επέτρεψε να μεταφέρει ο καθένας τις δικές του

σκέψεις, συναισθήματα και επιθυμίες στο χαρτί.

Κι έτσι άρχισαν τα “Αγαπημένε μου…”:

Προς ποιον;

Προς τον Άγιο Βασίλη; Το φωτεινό αστέρι; Ένα χαρούμενο ξωτικό; Ή ίσως προς

εκείνο το πρόσωπο που κάποτε μας κρατούσε σφιχτά το χέρι και τώρα ζει μέσα στη

μνήμη μας.

Κάθε γράμμα, γεμάτο ζεστασιά και τρυφερότητα, μας ταξίδεψε στον κόσμο της

φαντασίας τους, εκεί όπου η χαρά και η ελπίδα φωλιάζουν καθημερινά. Κι όταν όλα

τα γράμματα ολοκληρώθηκαν, κάθε μικρή φράση ενώθηκε σε μια μεγάλη ιστορία, σε

ένα κοινό κειμενικό κολάζ — μια ομαδική δημιουργία με τη σφραγίδα κάθε παιδικής

καρδιάς. Το συλλογικό μας γράμμα. Ένα γράμμα που ταξιδεύει προς όποιον το κάθε

παιδί διάλεξε να το στείλει, κουβαλώντας όχι αιτήματα για δώρα, αλλά για δύναμη,

κουράγιο, αγάπη για τον κόσμο ολόκληρο.

Σημείωση: Κάπου ανάμεσα στα γράμματα και στις ευχές, οι ομάδες των παιδιών πήραν

τις μικρές ιστορίες τους και τις ζωντάνεψαν μέσα από σύντομα δρώμενα. Εργαλεία τους, ο

αυτοσχεδιασμός και η φαντασία. Έγιναν για λίγο οι ίδιοι οι ήρωες των γραμμάτων τους,

περπάτησαν σαν ξωτικά, γέλασαν σαν Άγιοι Βασίληδες... Κι όταν τελείωσαν, όλα όσα

ένιωσαν και φαντάστηκαν αποτυπώθηκαν σε ζωγραφιές.

Αυτός είναι ο δικός μας τρόπος να ευχηθούμε και να πιστέψουμε, πως η νέα

χρονιά, ο Άγιος Βασίλης ή εκείνοι που μας αγαπούν από ψηλά θα φέρουν όλα όσα

χρειάζονται οι καρδιές των ανθρώπων για να συνεχίσουν να ονειρεύονται, να

ελπίζουν και να αγαπούν.

Καλή χρονιά σε όλους, με πίστη, τρυφερότητα και φως.

Οι δασκάλες της Β’ τάξης: Κολτσάκη Τέτα, Κτιστάκη Τζωρτζίνα.

ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΩΝ ΔΕΥΤΕΡΑΚΙΩΝ

Αγαπημένε μου φίλε....όποιο κι αν είναι το όνομά σου.

Άγιε Βασίλη, καλέ μου παππού, μικρέ μου καλικάντζαρε...

Φέτος έχω να σου πω κάτι σημαντικό. Ο κόσμος γύρω μας λυπάται, ξεχνάει,

αρρωσταίνει, φοβάται, θυμώνει ... Χάνει την παιδικότητά του και μαζί και την ελπίδα

του! Γι’ αυτό σου γράφω. Για να σου ζητήσω… όχι δώρα. Αλλά βοήθεια, θάρρος και

δύναμη για όσους πονάνε, για όσους φοβούνται, για όσους δεν πιστεύουν πια στον

εαυτό τους... Να ζητήσω ακόμη, αγάπη, χαρά και πολλές πολλές αγκαλιές! Για όλους

αυτούς που δεν έχουν αγάπη, αλλά εγωισμό και λύπη μέσα στην καρδιά τους.

Αλέξανδρος Κλ., Στέφανος Γ., Καρυάτις Κ., Κωνσταντίνα Ζ., Γιάννης Κ.,

Κωνσταντία Γρ., Χρυσή Τσ., Οδυσσέας Λ., Βασίλης Σπ.

Αν μπορείς, βοήθησέ μας φέτος να σεβόμαστε, να φροντίζουμε, να αγαπάμε και να

βοηθάμε ο ένας τον άλλον. Βοήθησέ μας να έχουμε κουράγιο και ελπίδα, να διώχνουμε

τον πόλεμο και τις αρρώστιες! Να διώουμε και τον εγωισμό ! Βοήθησέ μας να

μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Κι εγώ θα φροντίζω τους ανθρώπους γύρω μου... και σου

υπόσχομαι πως θα βοηθήσω όπως μπορώ!

Με αγάπη,

ένα παιδί που μεγαλώνει, αλλά θέλει ακόμα

να πιστεύει, να αγαπάει και να προσφέρει.

(Κωνσταντίνα Ν., Κωνσταντίνος Κλ., Αναστάσης Β., Κωνσταντίνος Στ., Νικολέττα

Μ., Γιώργος Χ., Πορφύριος Μπ., Αλέξανδρος Γ , Κωνσταντία Χ. )

(Σάββατο, 27.12.2025) 

https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-ena-gramma-ston-ai-vasili-i-se-v-039-taxi-dim-sch-naystathmoy-kritis/

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

 ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ … ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Κάποια από τα “Πεταχτά” του πατέρα µου Βαγγέλη Θ. Κακατσάκη, όπως δηµοσιεύθηκαν -το 2011, 2012 και το 2014- στην στήλη του “Στα Πεταχτά”, η επιλογή για σήµερα, παραµονή Χριστουγέννων! Καλά Χριστούγεννα.

«Φίλες και φίλοι, καληµέρα!
OTAN HMOYN µικρός... Πάνε χρόνια από τότε... θυµάµαι τότε που... Όλο στο παρελθόν, στην πατρίδα των παιδικών µου χρόνων, ο νους µου σήµερα. Γιορτή των παιδιών τα Χριστούγεννα.
ΟΛΟΙ ΜΑΣ, ακόµα κι αν είµαστε, λέµε, τώρα, 100 χρονών, ένα µικρό παιδί κρύβουµε στο βάθος της ψυχής µας. Eνα παιδί που αρέσκεται, πάντα τις χρονιάρες µέρες, και ιδιαίτερα τα Χριστούγεννα, να επιστρέφει στα πάτρια, στα χρόνια της ‘‘µη µε λησµόνει’’ ηλικίας.
ΧΙΟΝΙΑ ΣΤΟ ΚΑΜΠΑΝΑΡΙΟ/ ξύπνησ’ όλο το χωριό. Μπορεί να µιλούσε για χιόνια στο καµπαναριό το τραγουδάκι που µας είχε µάθει η δασκάλα στην Γ’ ∆ηµοτικού, ωστόσο, ποτέ δεν θυµάµαι να χιόνισε στο Νίππος Χριστούγεννα. Έβρεχε µια ήρεµη και ήµερη βροχή τις περισσότερες φορές, πηγαίνοντας για την εκκλησία τη νύχτα των Χριστουγέννων. Οτι ξυπνούσε όλο το χωριό και πήγαινε στην εκκλησία ήταν όµως αλήθεια. Παρηγοριόµουν µ’ αυτό και φανταζόµουν τα χιόνια.
(Πεταχτά 25-12-2012)

“ΚΑΛΗΝ ηµέραν άρχοντες κι αν είναι ορισµός σας/ Χριστού την θείαν γέννησιν να πω στ’ αρχοντικό σας... Μην διώξετε κανένα παιδί, απ’ αυτά που θα ‘ρθουν σήµερα να σας πουν τα κάλαντ(ρ)α, στα σπίτια σας και στα µαγαζιά σας, καλοί µου φίλοι! Μην τους πετάξετε κατάµουτρα τη φράση «µας τα ‘πανε άλλοι». Στα παιδιά που από µακριά φωνάζουν, ότι είναι παιδιά, µεταναστών, προπάντων, µην το πείτε. Το καθένα απ’ αυτά µπορεί να είναι ο µικρός Χριστός. Καλά Χριστούγεννα!
ΝΑ ΕΧΕΙ µόλις σταµατήσει η βροχή, µια βροχή ευλογία θεού κι οι χωριανοί, πατούλιες - πατούλιες, να πηγαίνουν µε τους λύχνους για την εκκλησία του Τιµίου Σταυρού. Η πρώτη νύχτα Χριστουγέννων που θυµάµαι. Πόσα χρόνια πέρασαν από τότε!
(Πεταχτά 24-12-2011)

“ΝΑ ’ΜΟΥΝ του στάβλου εν’ άχυρο, ένα φτωχό κοµµάτι… Απ’ έξω από στήθους, απήγγειλα, όσο καλύτερα µπορούσα, το ποίηµα του Κωστή Παλαµά για τη “Γέννηση του Χριστού”, στη χριστουγεννιάτικη γιορτή που κάναµε στο σχολειό µας. Πήγαινα Τετάρτη ∆ηµοτικού θυµούµαι. Και τη χαρά που ζωγραφιζόταν στο πρόσωπο της µάνας µου, έτσι όπως µ’ άκουγε να το λέω ξανά και ξανά, στεντορεία τη φωνή, για να το µάθω, µπροστά απ’ την παρασιά µε την ελένια φωτιά, θυµούµαι.
ΧΕΙΜΑΡΡΟΣ οι χριστουγεννιάτικες αναµνήσεις των παιδικών µου χρόνων. Ένα ολόκληρο βιβλίο θα µπορούσα να γράψω µ’ αυτές. Ξεχωριστό το κεφάλαιο για τα κάλαντρα που τα λέγαµε πατούλιες – πατούλιες κρατώντας το µπετονάκι για το λάδι… Να ξαναγύριζαν, λέει, τα χρόνια εκείνα κι ο κόσµος όλος.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!»
( Πεταχτά 25-12-2014 )

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη. 24.12.2025) 

ΠΟΙΗΣΗ

 ΔΙΧΩΣ ΟΜΠΡΕΛΑ

Τις καταιγίδες δεν τις φοβάμαι-

έχω μάθει να τις αντιμετωπίζω-

το ψιλόβροχο τρέμω.

 

Μια ζωή κυκλοφορώ,

δίχως ομπρέλα,

χειμώνα καιρό, στο ψιλόβροχο της μοναξιάς μου.

 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ (2018) 

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ (Σαπουνάκη 20.12.25)

ΣΤ1 ΤΆΞΗ  ΔΗΜ. ΣΧ. ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΥΚΡΗΤΗΣ 

"ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ", ΕΝΑ ΧΡΙΣΙΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Ένα χριστουγεννιάτικο παραµύθι µε τίτλο «Το αστέρι του Χριστού», φιλοξενούµε στον σηµερινό Παιδότοπο. Μια ξεχωριστή, οµαδική, διανθισµένη µε σχετικές ζωγραφιές εργασία των παιδιών της Στ1 τάξης του ∆ηµ. Σχ. Ναυστάθµου Κρήτης, έχοντας σε ρόλο εµψυχώτριας τη γνωστή στους αναγνώστες της στήλης δασκάλα τους Μαρία Σαπουνάκη. Να σηµειώσω ότι η εργασία κλείνει µε ένα QR code που ενσωµατώνεται σαν µικρή εικόνα. «Στην εποχή της τεχνολογίας ακολουθούµε κι εµείς, όπως µπορούµε», µου γράφει, µεταξύ των άλλων στο σηµείωµα της. Ευχαριστώ κι εσένα και τα Εκτάκια σου, καλή µου συναδέλφισσα!

Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος - λογοτέχνης

ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Στο πνεύμα των ημερών, στο ΣΤ1 του Δημ.Σχολείου Δ.Δ.Μ.Ν. ανταλλάσσοντας ιδέες, δουλέψαμε ομαδικά και δημιουργήσαμε ένα παραμύθι. Το παραμύθι μας στο πλαίσιο δράσεων «Ενεργού πολίτη», «Διαβάζω για τους Άλλους», ηχογραφήθηκε. Ο περιορισμός στον αριθμό των λέξεων μας ανάγκασαν περικόψουμε το κείμενο συμπυκνώνοντάς το. Σας καλούμε να το απολαύσετε ολόκληρο, πλαισιωμένο από ήχο και εικόνα (με τη βοήθεια της ΑΙ) ‘σκανάροντας’ τον QR code! Το αστέρι του Χριστού ας λάμψει και στις δικές σας καρδιές, η ευχή μας!
Η δασκάλα της τάξης Μαρία Σαπουνάκη

ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Νύχτα… Ο ουρανός γεμάτος μικρά αστεράκια. Έκανε κρύο και το χιόνι έντυνε τη φύση ολόλευκη για τα Χριστούγεννα. Τα σπίτια στολισμένα. Στη μέση της πλατείας δέσποζε ένα μεγάλο δέντρο. Οι κάτοικοι επέστρεφαν σπίτι γεμάτοι πακέτα. Ήταν όμως θλιμμένοι, κλεισμένοι στον εαυτό τους, λιγομίλητοι. Θα μπορούσαν να ήταν ευτυχισμένοι με όλα αυτά που κρατούσαν . Στην πραγματικότητα όμως κανείς δεν είχε μέσα του το πνεύμα των Χριστουγέννων.
Πιο μακριά, σε έναν απομονωμένο λόφο, που δέσποζε ένα πυκνό δάσος ,ξεχώριζε ένα σπιτάκι φτωχικό, μικρό και περιποιημένο, χωρίς πολλά στολίδια και πολύχρωμα φωτάκια. Το σπίτι του μικρού Δανιήλ. Ζούσε εκεί μαζί με τη μητέρα του. Νωρίτερα στόλισαν το δεντράκι τους και έφτιαξαν κουραμπιέδες. Η μητέρα του κοιμόταν κουρασμένη δίπλα στο τζάκι, ο Δανιήλ αγνάντευε αφηρημένος τον ουρανό. Ανάμεσα στα αμέτρητα αστέρια ξεχώρισε ένα. Ήταν πιο φωτεινό. Σαν να τον καλούσε...ένιωθε πως κάτι του ψιθύριζε να το ακολουθήσει.
Και τότε ξαφνικά κινήθηκε. Έσκισε τη σκοτεινιά του ουρανού και κατέβηκε χαμηλά.... Μία ολόχρυση λάμψη φώτισε το λόφο και η νύχτα έγινε μέρα... Το παιδί έμεινε με το στόμα ανοιχτό. Αψηφώντας το τσουχτερό κρύο έβαλε το σκουφί του και έτρεξε ψηλά στο λόφο γεμάτο περιέργεια. Το χιόνι έπεφτε πυκνό.

Όταν έφτασε εκεί νόμιζε πως ονειρευόταν... εντυπωσιασμένος και άφωνος κοιτούσε όλο έκπληξη. Το χιόνι σταμάτησε και το φεγγάρι ξεπρόβαλλε από τα βουνά. Μόλις πλησίασε πιο κοντά, ένιωσε ηρεμία. Ήταν ένα αληθινό αστέρι, όπως αυτά που ταξιδεύουν στο Σύμπαν. Οι σκέψεις στο μυαλό του πολλές και μπερδεμένες. Πώς βρέθηκε άραγε εδώ; Γιατί έπεσε από τον ουρανό; Φαινόταν κουρασμένο σαν να είχε ταξιδέψει από μακριά. Προσπάθησε να επικοινωνήσει μαζί του χωρίς όμως να παίρνει καμία απάντηση. Άρχισε να χιονίζει και ο Δανιήλ κρύωνε... Πήρε αγκαλιά το αστέρι. Το φως του δεν τον έκαψε· τον ζέστανε… «Μη φοβάσαι», ψιθύρισε... στο αστέρι;...στον εαυτό του; Το πήρε σπίτι του. Του έδωσε ζεστή σοκολάτα και μελομακάρονα. Τρώνε τα αστέρια μελομακάρονα; Στα παραμύθια ίσως… Ακούμπησε το αστέρι στο ξύλινο τραπέζι και ξάπλωσε στο κρεβατάκι του. Όλη τη νύχτα το φως του τρεμόπαιζε...



Πέρασαν μέρες. Και τότε σκέφτηκε κάτι στενάχωρο... το αστέρι δεν ανήκε εδώ, αλλά στον ουρανό. Έπρεπε να γυρίσει πίσω... Ανέβηκε στο λόφο... Μέρα νύχτα προσπαθούσε, αλλά μάταια. Το αστέρι γύριζε πάντα πίσω. Μήπως υπήρχε κάποιος λόγος; Μήπως είχε κάποια αποστολή;
Μια νύχτα επέστρεφε μετά από μία ακόμα αποτυχημένη προσπάθεια,... κανείς δεν περπατούσε στους άδειους δρόμους . Από τα κλειστά παράθυρα έβλεπε ανθρώπους να κάθονται σε τραπέζια και να τρώνε... Περνώντας από την εκκλησία κάθισε να ξεκουραστεί και θυμήθηκε… Ήταν παραμονή Χριστουγέννων...η εκκλησία άδεια. Μόνο το καντήλι έλαμπε στην εικόνα της Γέννησης.
Κοίταξε το Χριστό στη φάτνη, τη Μαρία, τον Ιωσήφ, τους μάγους και το άστρο που έλαμπε. Και τότε η σκέψη του φωτίστηκε...το αστέρι που κρατούσε ήταν το Αστέρι του Χριστού, που κάποτε έδειξε στους μάγους τον δρόμο.
Και τώρα είχε κατέβει ξανά για κάποιο λόγο....να κάνει τους ανθρώπους να νιώσουν ξανά μέσα τους στο πνεύμα του Χριστουγέννων! Να τους διδάξει ότι τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο δώρα και κάρτες με λεφτά...είναι η αγάπη για τον Χριστό και οι προσευχές σε Αυτόν....η αγάπη που μοιραζόμαστε. Η αποστολή δεν ήταν να δείξει το δρόμο προς τη Βηθλεέμ αλλά τον δρόμο ξανά προς το Θεό. Το παιδί ένιωσε μέσα του το αστέρι να λέει: «Δεν μπορώ να επιστρέψω στον ουρανό. Ήρθα να θυμίσω στους ανθρώπους το θαύμα της Γέννησης.»
Δάκρυα έτρεξαν. Το αστέρι άρχισε να λάμπει πιο δυνατά… Βγήκε έξω τρέχοντας. Το αστέρι ακολουθούσε, σαν ένα μικρό θαύμα που μόνο τα Χριστούγεννα μπορούσε να συμβεί. Έλαμψε ο τόπος. 

Η είδηση μαθεύτηκε... Όλοι κοίταζαν με το στόμα ανοιχτό ταραγμένοι και άφωνοι ακολουθούσαν, χωρίς να μπορούν να εξηγήσουν τι συνέβαινε… Ο Δανιήλ με το αστέρι πέρασαν από όλα τα δρομάκια και με όλον τον κόσμο μαζί επέστρεψαν στην εκκλησία... τότε όλοι κατάλαβαν… Η εκκλησία πλημμύρισε κόσμο και μέσα στη σιωπή ξανάνιωσαν τη μαγεία του Χριστουγέννων... Χαμόγελα ζωγραφίστηκαν στα πρόσωπά τους...οι καρδιές τους ζεστάθηκαν και αγκαλιάστηκαν.
Από τότε, κάθε Χριστούγεννα, οι άνθρωποι πριν πάνε στην εκκλησία ανάβουν ένα κερί στο παράθυρο... να καίει όλη τη νύχτα... Έτσι το αστέρι παίρνει δύναμη κι εμείς από αυτό...

Χαμιώτικα νέα (Σάββατο, 20,12.2025) 

https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-to-asteri-toy-christoy-ena-christoygenniatiko-paramythi-st1-taxi-i-sch-naystath-oy-kritis/

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΘΑΜΠΑ... ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Zούµε µια εποχή, δεν θα πω δύσκολη αλλά διαφορετική, που -τις περισσότερες ίσως φορές άκρως υποκριτικά- θέλουµε να υποδείξουµε ότι µας ενοχλεί η έλλειψη αλήθειας αλλά στην ουσία δεν κάνουµε τίποτα για να την… προστατεύσουµε και να την αναδείξουµε, έρµαια κι εµείς της καταπατηµένης ουσίας που χάνεται µέσα στην “καταναλωτική” προπαγάνδα για µια ζωή... ευτυχισµένη! Σε µία τέτοια παράξενη και διαφορετική εποχή, η γιορτή των Χριστουγέννων όλο και περισσότερο χάνει το αληθινό της νόηµα! 
Από πού τάχα να ξεκινήσουµε;
Ίσως πρώτα και κύρια από την... ‘‘αποµάκρυνση’’ της όµορφης λέξης “Χριστούγεννα” που εντός της περικλείει όλα τα νοήµατα και την καταλλαγή όπως αυτή µπορεί να βιωθεί ή έστω να την “αγγίξουµε” καθώς τη διαβάζουµε ή την προφέρουµε µε όλα τα δυνατά γράµµατα που την ορίζουν, κατανοώντας τη σύνθεσή της:
Χριστού-γένα!
Κι έπειτα να ενοήσουµε ότι αυτό ακριβώς το γεγονός γιορτάζουµε τούτες τις µέρες του χρόνου, και µόνο τούτες! Γιατί οι… -όσο περνούν τα χρόνια όλο και νωρίτερα- στολισµοί που µε βία παρουσιάζονται στα µάτια µας, αποτελούν µία παράκρουση που δεν κάνει τίποτα άλλο από το να συγχύζει τους εγκεφάλους µικρών και µεγάλων, και πάλι στοχεύοντας στην καταναλωτική τους µανία!
Κατανοητό(!!!) µιας και ο άνθρωπος έχει καταντήσει πια να αντιµετωπίζεται ως “καταναλωτής”, ως “πελάτης”, που σε ένα σύγχρονο τρόπο ζωής οδηγείται να περιορίζει τις ανάγκες του στις ψευδαισθήσεις που του δηµιουργούν κάθε είδους προϊόντα που του πλασάρονται ως πανάκεια για να ικανοποιήσει τα καταναλωτικά του ένστικτα που είναι τεχνηέντως ‘‘υπεραναπτυγµένα’’! Μεγάλη κουβέντα...
...Κι όσο για τα Χριστούγεννα, παρατηρούµε όλο και περισσότερο µία εκκοσµικευµένη γιορτή µε απούσα την ιστορία της Γέννησης του Θεανθρώπου, που πλέον δεν είναι βιωµατικά συνδεδεµένη ειδικά στις νεότερες γενιές! Ποιος το αποκλείει λοιπόν, ότι σε κάποια λίγα χρόνια, η Ιστορία αυτή να χαθεί µες στην πολλή θολούρα των διακοσµητικών, των φωτακιών, των κάθε λογής   µπιχλιµπιδιών που προσπαθούν να µας κάνουν να γιορτάζουµε απόντος του Εορτάζοντα! 

(Χανιώτικα νέα, 17.12.2025) 

ΠΟΙΗΣΗ

 ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ 

Οι παππούδες παίζουν βόλους 

με τα εγγόνια των-

σαν τα μάτια των τους φυλάγουν

μαζί με τα όποια πολύτιμα. 

Όλοι οι βόλοι στα εγγόνια. 

Τα εγγόνια παίζουν ηλεκτρονικά παιχνίδια

στα τελευταίας τεχνολογίας κινητά των-

αύριο, μεθαύριο 

θα τ’ αντικαταστήσουν μ’ άλλα.

Όλα τα ηλεκτρονικά παιχνίδια στους παππούδες. 

Χαμογελά ο Θεός όταν παίζουν 

τα εγγόνια με τους παππούδες των. 

Παιδαριογέροντες… *

*Η λέξη «παιδαριογέροντες» προέρχεται από τη βυζαντινή αγιογραφία, όπου τα παιδάρια – νήπια, και προπάντων το Θείο Βρέφος, εικονίζονται με σοβαρή, σχεδόν γεροντική, έκφραση.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ (" Τα χελιδόνια του μοναχού" , Β' Έκδοση, " Πυξίδα της Πόλης" , Κοινωφελές Ίδρυμα "Αγία Σοφία", Χανιά 2020)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ (Κοκμοτού, 13.12.25)

 ΣΤ΄ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ. ΒΑΡΥΠΕΤΡΟΥ 

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΣΤΟ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ

Καλοί µου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Με κάποια απ’ τα επαγγέλµατα του κοντινού, µα και του λιγότερου κοντινού, χθες, που έχουν «επιβιώσει» διαφορετικά στο σήµερα και συγκεκριµένα µ’ αυτά του ταχυδρόµου, του φαρµακοποιού, της µαίας (µαµής) του δασκάλου, του φαροφύλακα, του κουρέα και µε άλλα, ασχολούνται τα Εκτάκια του ∆ηµ. Σχ. Βαρυπέτρου Χανίων στα κείµενα (και µε κάποια άλλα στις ζωγραφιές τους), που φιλοξενούνται στον σηµερινό Παιδότοπο. Ύστερα απ’ το αντί προλόγου κείµενο της γνωστής και από άλλες εργασίες µαθητών της, δασκάλας τους Αναστασίας Κοκµοτού. «Πρέπει να µιλήσουµε και να δώσουµε εικόνες για έναν κόσµο που χάνεται», γράφει στο κείµενό της. ∆εν θα το κρύψω ότι µου άρεσαν πολύ και οι εργασίες των παιδιών, και βέβαια ο πρόλογος της δασκάλας. Κατάπολλα τα ευχαριστώ µου για τη συνεργασία καλή µου συναδέλφισσα και συνάδελφε δ/ντη του Σχολείου Βαγγέλη Παγωνίδη! 
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος - λογοτέχνης

Θυμάμαι τον θείο μου που είχε δώσει ένα πενηντάρικο στον τελάλη του χωριού να διαλαλήσει στην πλατεία ότι όλοι ήταν προσκαλεσμένοι στα προικιά της κόρης του, το απόγευμα πριν τους αρραβώνες. Εκεί θα εβλεπαν τον γιούκο κι άλλα πολλά.

Τελάλης, σεργιάνι, διαλαλήσει γιούκος, άγνωστες λέξεις για τους μαθητές μου. Τι να πρωτοεξηγήσω. Σε κάθε παλιό επάγγελμα που δεν υπάρχει πια ή που έχει εξελιχθεί πρέπει να μιλήσουμε και να δώσουμε εικόνες για έναν κόσμο που χάνεται.

Η δασκάλα της τάξης Αναστασία Κοκμοτού

Ο ταχυδρόμος σήμερα είναι πιο εύκολο επάγγελμα σε σχέση με τα παλιότερα χρόνια. Τώρα  μετακινείται με όχημα ενώ στο παρελθόν πήγαινε με τα πόδια ή στην καλύτερη περίπτωση με ποδήλατο. Όμως το καλοκαίρι τον έκαιγε ο ήλιος και τον χειμώνα τον έδερνε το ξεροβόρι κι η βροχή. Σε λίγα χρόνια θα μεταφέρει μόνο αυτά που επιθυμεί ο αποστολέας ή ο παραλήπτης να παραδοθούν χέρι με χέρι. Οι λογαριασμοί είναι ήδη σε ηλεκτρονική μορφή, τα προσωπικά μηνύματα στέλνονται με το κινητό στο viber, facebook,instagram,emaλ κλπ. Ελπίδα Γιανναράκη

Στην Ιατρική, πολύ παλιά, τα φάρμακα δεν υπήρχαν, οπότε οι γιατροί αναγκάζονταν να καταφύγουν σε φυτικά βάμματα, μαντζούνια αμφίβολης αποτελεσματικότητας και σε γιατροσόφια για να θεραπεύσουν τις ασθένειες. Κάποιοι οπισθοδρομικοί άνθρωποι εξακολουθούν να τα χρησιμοποιούν και σήμερα. Δεν έχουν εμπιστοσύνη δηλαδή στην επιστήμη η οποία προοδεύει γοργά. Η εξέλιξη της φαρμακολογίας, της ρομποτικής χειρουργικής, της βιοπληροφορικής με τις προσομοιώσεις των ασθενειών και τη δράση τους στον οργανισμό έχει οδηγήσει την ιατρική σε άλλο επίπεδο. Σήμερα με  την πρόληψη και την έγκαιρη διάγνωση πολλές ασθένειες θεραπεύονται.  Στέφανος Παπανικολάου

Από τα αρχαία χρόνια υπήρχε το επάγγελμα της μαμμής. Η μαμμή εξυπηρετούσε κυρίως τα χωριά και τις μικρές πόλεις.   Δεν εκπαιδευόταν σε σχολή αλλά τις γνώσεις τις είχε πάρει από μια άλλη μαμμή πεπειραμένη. Ήταν γνωστή και την καλούσαν στο σπίτι της ετοιμόγεννης. Έμενε εκεί στο σπίτι για όσο χρειαζόταν. Στη διάρκεια του τοκετού –χωρίς παρουσία γιατρού και ιατρικών εργαλείων- είχε αποκλειστικά την ευθύνη. Οι γιατροί ήταν λίγοι, οι γυναίκες γεννούσαν πολλά παιδιά και δεν υπήρχαν τόσα νοσοκομεία όσα είναι σήμερα.  Όταν γεννούσε με το καλό η γυναίκα, φρόντιζε το μωρό και τη λεχώνα δίνοντας παράλληλα οδηγίες για τον θηλασμό, υγιεινή και των δυο και πώς θα πορεύονταν  στη συνέχεια. Σήμερα λέγεται μαία και σπουδάζει σε πανεπιστήμιο για να κάνει αυτήν  τη δουλειά. Επίσης στις σχολές αυτές φοιτούν και άντρες.  Παλιά μόνο γυναίκα θα ήταν μαμή. Υπάρχει και μια ταινία “H κυρά μας η μαμμή” που μας αρέσει πολύ. Δανάη Αλυγιζάκη, Άρτεμις Κανδυλάκη, Κάλλια Αποστολάκη

Παλιά οι δάσκαλοι ήταν πολύ διαφορετικοί, ας δώσω ένα παράδειγμα. Λοιπόν, τότε χτυπούσαν με τη βέργα στο χέρι όταν οι μαθητές ήταν ζωηροί ή όταν αργούσαν στο μάθημα. Κάθονταν σε μια έδρα πού ηταν πάνω σε μια εξέδρα και έβλεπαν τους μαθητές από ψηλά. Έγραφαν με κιμωλίες. Σήμερα πολλοί πίνακες είναι διαδραστικοί Οι δάσκαλοι δε δέρνουν, μόνο φωνάζουν αλλά κι εμείς φωνάζουμε και τότε οι δάσκαλοι φωνάζουν πιο πολύ. Παλιά οι μαθητές μάθαιναν το μάθημα και το έλεγαν απ΄έξω ενώ σήμερα οι δάσκαλοι το εξηγούν καλύτερα και όταν πας στο σπίτι λύνεις εύκολα τις ασκήσεις. Πολύ παλιά οι μαθητές πλήρωναν τα βιβλία ενώ σήμερα όχι. Α! Οι μαθήτριες φορούσαν μπλε στολές που τις έλεγαν ποδιές. Αυτά για τους δασκάλους.  Κατερίνα Σηφάκη

Το επάγγελμα του φαροφύλακα αποτελεί ένα από τα παλαιότερα επαγγέλματα τα οποία τείνουν να εξαφανιστούν. Ειδικά στη χώρα μας είναι ελάχιστοι φαροφύλακες. Η δουλειά  τους είναι να φροντίζουν τον φάρο και να καθοδηγουν τα πλοία να μην περάσουν από επικίνδυνα σημεία και βουλιάξει το πλοίο. Σήμερα οι φαροφύλακες δουλεύουν στο πολεμικό ναυτικό. Κατερίνα Τουρνά

Ο κουρέας παλιά δούλευε στο ύπαιθρο. Εντόπιζε ένα μέρος που δε φυσούσε και κούρευε. Αργότερα πήγαινε στα καφενεία που οι άντρες κουβέντιαζαν, έπαιζαν χαρτιά, διάβαζαν εφημερίδες και παράλληλα κουρευε όποιον επιθυμούσε να κουρευτεί. Ο παραδοσιακός κουρέας είχε την χειροκίνητη μηχανή, ψιλή ή χοντρή, το καλοτροχισμένο ψαλίδι και το λουρί για το τρόχισμά του. Δεν υπήρχε ο αφρός ξυρίσματος, μόνο το σαπούνι. Ο μπαρμπέρης εκτός από την τέχνη του κουρέα και του ξυρίσματος έκανε και τον οδοντίατρο ή τον γιατρό, ανάλογα με το τι χρειαζόταν ο πελάτης.Σήμερα ο κουρέας έχει  το μαγαζί του. Τα εργαλεία του είναι πάρα πολλά. Ηλεκτρική μηχανή, ψαλίδια χτένες και προϊόντα για τα μαλλιά. Και πολλά διαφορετικά κουρέματα που πρέπει να γνωρίζει.  Γιώργος Αποστολάκης 

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 13.12.2025) 

https://www.haniotika-nea.gr/paidotopos-epaggelmata-sto-chthes-kai-sto-simera-st-039-taxi-dim-scholeio-varypetroy/

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΕΝ ΧΑΝΙΟΙΣ: ΤΡΕΙΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΗΜΕΡΕΣ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ Κακατσάκης 

Σε τρία γεγονότα που συνέβησαν σε τρεις µέρες θα αναφερθούµε όσο το δυνατόν πιο περιληπτικά! Πόσο όµοιες ή πόσο διαφορετικές είναι µεταξύ τους, οι συγκεκριµένες περιπτώσεις, µένει να το αναλογιστούµε! 
Περίπτωση Α’) Κυριακή απόγευµα, κεντρικοί δρόµοι των Χανίων κλειστοί για κάποιες ώρες µε… περιφρούρηση από την Τροχαία, για τον “Νυχτερινό δρόµο των Χανίων”, ένα αγώνα τρεξίµατος που διοργανώθηκε από τον Σύλλογο ∆ροµέων Κρήτης! Οδηγοί που δεν ήταν υποψιασµένοι προσπαθούσαν να περάσουν, έκαναν κύκλους µε τα αυτοκίνητά του προσπαθώντας να φτάσουν στον προορισµό του! Τέλος καλό, όλα καλά!
Περίπτωση Β’) ∆ευτέρα µεσηµέρι, η κινητοποίηση των κτηνοτρόφων των Χανίων, δυναµική, µαζική, τους οδηγεί ως την περιοχή του Ακρωτηρίου, στην περιοχή κοντά στο αεροδρόµιο ∆ασκαλογιάννης!
Η συγκεκριµένη κίνησή τους είχε  προαναγγελθεί εδώ και πολλές µέρες, όπως και η πρόθεσή τους να αποκλείσουν για κάποιες ώρες το αεροδρόµιο Χανίων ειρηνικά και να διαδηλώσουν και µε αυτό τον τρόπο τα αιτήµατά τους προς το κεντρικό κράτος!
Σε αυτή την περίπτωση, την εµφάνισή της έκανε µία διµοιρία ΜΑΤ που προσπάθησε να τους αποτρέψει αλλά η... προσπάθειά της απέβη άκαρπη! Οι διαδηλωτές τελικά… λόγω της όλης “ανακατωσούρας” και των επεισοδίων αποφάσισαν να  διανυκτέρευσουν µέσα στο αεροδρόµιο “∆ασκαλογιάννης”. Σε διαφορετική περίπτωση θα µπορούσαν να καθίσουν για δυό-τρεις ώρες και να επιστρέψουν στα σπίτια τους.
Περίπτωση Γ’) Τρίτη πρωί, καταφθάνει στο λιµάνι της Σούδας κρουαζιερόπλοιο «το οποίο αναµενόταν να µεταφέρει Ισραηλινούς στρατιωτικούς». Το γεγονός κινητοποιεί κόσµο, πολύ λιγότερο απ’ ό,τι εκείνον της προηγούµενης περίπτωσης. Ο κόσµος συγκεντρώνεται φωνάζοντας συνθήµατα κατά των Ισραηλινών στρατιωτικών κ.ά.
Απέναντί σε αυτούς βρίσκονται περισσότερες από... 10 διµοιρίες των Μονάδων Αποκατάστασης Τάξης (ΜΑΤ) που φαίνονται να είναι… καλύτερα προετοιµασµένοι να αντιµετωπίσουν τους… αντιπάλους τους, απωθώντας τους και εγκλωβίζοντάς τους!
Ρεπόρτερ της εφηµερίδας καταγράφει την εξής στιχοµυθία «“Πηγαίνετε αν τολµάτε στους αγρότες” ανέφεραν διαδηλωτές, “εµείς δεν ήµασταν χθες, σήµερα ήλθαµε και άλλαξαν τα δεδοµένα” απάντησε άνδρας των ΜΑΤ».
Πoικίλλα τα συµπεράσµατα που µπορούν να εξαχθούν από όλες τις παραπάνω περιπτώσεις!

Χανιώτικα νέα (Τετ'αρτη, 10.12.2025) 

ΠΟΙΗΣΗ

ΤΟ ΜΟΙΡΟΛΟΪ ΤΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ 

Τραγουδήσαμε πάλι

το τραγούδι της θάλασσας,

που σηκώνει στη ράχη της

τις αλετριές των καραβιών.

Τραγουδήσαμε πάλι

το τραγούδι του έρωτα,

της λεμονιάς

με τη ξεχασμένη μέλισσα.

Τραγουδήσαμε πάλι

το τραγούδι της ανυφάντρας,

που ήταν γραμμένο με πόθους

στο πανί του αργαλειού της.

Τραγουδήσαμε πάλι

το τραγούδι του ψαρά,

που ξόμεινε χρονιάρες μέρες

κυνηγώντας το ψωμί του,

βάζοντας για δόλωμα

τα όνειρά του.

Τραγουδήσαμε πάλι

το τραγούδι του καλόγερου

τ’ ανακατεμένο με χώμα και θεό.

Τραγουδήσαμε πάλι

το τραγούδι του φαντάρου,

που περιμένει απολυτήριο.

Ύστερα, κάναμε σωρό

όλα αυτά τα τραγούδια,

τους δώσαμε φωτιά

κι αρχίσαμε να τα μοιρολογούμε… 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

("ΚΑΖΟΒΑΡ", Γ' Έκδοση, 2014)