ΕΛΕΝΗ ΧΩΡΕΑΝΘΗ
ΕΝΑ ΣΥΝ ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΑΣΤΡΟΦΕΓΓΙΑ
Με τούτη την αστροφεγγιά,
Θε μου τρελάθηκε η νυχτιά.
Κάτω απ ́ το ξύλινο μπαλκόνι,
έχει δειπνήσει το τριζόνι.
*
Μέσα στης λίμνης τα νερά,
πέφτουν τ ́ αστέρια τ ́ αργυρά,
Και το φεγγάρι σε άλλη μέρη
πάει το ξημέρωμα να φέρει
*
Και τα παιδιά της γειτονιάς
ξεμυαλιστήκανε με μιας
και στο πλακόστρωτο τ ́ αλώνι
μαζώχτηκαν και δεν τους σώνει.
Να ́ταν ο κόσμος γειτονιά
μέσα στης γης την αγκαλιά
κι όλοι να βγαίναμε γειτόνοι
στης γης το ξέφωτο τ ́αλώνι.
Ελένη Χωρεάνθη
(https://www.youtube.com/watch?v=AQmS5fJhh9Y
*Από τα βιβλία του Δημοτικού Σχολείου "Η γλώσσα μου". Συμπεριελήφθη στην έντυπη συλλογή ποιημάτων για παιδιά “Τραγούδια της γης και του ουρανού”, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα, 1999)
ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΣΕ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ
Ολοστρόγγυλο με χάρη
βγήκε απόψε το φεγγάρι
πάνω σ' αργυρό στρατί
στα ουράνια περπατεί.
*
Σαν λυχνάρι τρεμουλιάζει
και τ' αχνό του φως σταλάζει.
Πώς φοβάμαι μην χαθεί
στο πηγάδι το βαθύ
*
Κι όπως τη δροσιά του χύνει
και τήνε ρουφούν οι κρίνοι
κι όπως το κοιτά η πηγή,
το καλώ μες στη σιγή:
*
Έλα κάτω φεγγαράκι στου
παιδιού μου το χεράκι,
να σε πάει ένα και δυο
για παιχνίδι στο σχολειό.
*
Μπες απ' το παραθυράκι,
σίμωσε στο κρεβατάκι,
κι όπως φέγγεις απαλά
χρύσωνέ του τα μαλλιά.
Φέρε στα μικρά του χέρια
του Θεού τα πεφταστέρια
και στην άσπρη του ποδιά
φέρε χίλια δυο πλουμιά.
*
Έλα κάτω, φεγγαράκι,
να σε πάει το νεράκι
στα λουλούδια να σε πιούν
και τραγούδια να σου πουν.
*
Να σε πάρουν οι ξωθιές
που γυρνούν στις λαγκαδιές,
φεγγαρόπεπλα να υφάνουν
και γιρλάντα να σε κάνουν.
*
Με μια χρυσαφιά δαντέλα
και μια κόκκινη κορδέλα
κι ένα βότσαλο σταχτί
να σε φτιάξουν χαϊμαλί.
*
Στη μανούλα π’ αγρυπνάει,
στο παιδάκι που πεινάει,
στείλε μιαν αχτίδα φως
να σταθεί σαν αδερφός.
*
Όπως ήσουν πάντα μείνε,
λίγο φως στα σκότη χύνε,
στων ανθρώπων τις ψυχές
που πλαγιάζουν μοναχές
*
Φέξε στ ́ όνειρο του κόσμου
και οδήγησέ τον, φως μου,
της αγάπης το στρατί να
'βρει και να περπατεί...
ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΙΣ ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ
Το λέγανε Υακίνθη
το κορίτσι
που μας έφερε
η θάλασσα
κι ήταν ωραίο σαν άνοιξη.
*
Ήρθε μ’ ένα φεγγάρι
στην ποδιά
κι ένα αστεράκι
στα μαλλιά.
*
Στα γαλανά της μάτια
έφερε
τη μεγάλη θάλασσα
και τα νησιά.
*
Αγαπούσε τα λουλούδια
και τα φύτευε
παντού
στα περβάζια
του καιρού,
*
και μέσα στο μυαλό
και στη μικρή
καρδιά μας
*
όπως στα παραμύθια
και στα παιδικά μας
όνειρα.
*
Ζωγράφιζε γοργόνες
και καράβια
γοργοτάξιδα
σαν όνειρα.
Ζωγράφιζε νησάκια
κι ανεμόμυλους
με πύργους
και με κάστρα.
*
Έφτιαχνε κάμπους
και βουνά
νερά, χωριά
και πολιτείες και δάση.
*
Και στο λευκό της φόρεμα
ζωγράφιζε πουλιά
τριαντάφυλλα
και γιασεμιά.
*
Ακόμα και στα όνειρά μας
έμπαινε κρυφά
και νοικοκύρευε
τον κόσμο.
*
Κι ένα φεγγάρι ολοζώντανο
κρέμασε πάνω από
τον τρυφερό μας κόσμο.
*
Είναι για να μη λείψει
το όνειρο από τη ζωή
μας έλεγε
κι όλο γελούσε.
*
Γελούσε με όλο της
το πρόσωπο η
Υακίνθη
κι ήταν ωραία σαν όνειρο.
*
Και μοσχομύριζαν λεβάντα
τα τρυφερά μας χρόνια
που μας ένωναν.
*
Το λέγανε Υακίνθη
το κορίτσι
που μας έφερε
η θάλασσα.
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ
Όταν βλέπω στο βουνό
τ' άστρο, τον Αυγερινό,
είναι θαύμα.
Σαν ξυπνάει το πουλί
κι αρχινάει να λαλεί,
είναι θαύμα.
Όταν βλέπω το νερό
να κυλάει σαν τον καιρό,
είναι θαύμα.
Όταν νιώθω τον καιρό
να κυλάει σαν το νερό
είναι θαύμα
*
Το φτεράκι του πουλιού,
το χεράκι του παιδιού
είναι θαύμα.
Το κεράκι που φωτάει,
το σποράκι που πετάει,
είναι θαύμα.
*
Τ' ανθος του μικρού καδιού
κι η φωλιά του μυρμηγκιού,
είναι θαύμα.
Σαν ξυπνάει το παιδί
και γυρνάει να με δει,
είναι θαύμα.
*
Και ο ήλιος όταν βγει,
νυσταγμένος την αυγή,
είναι θαύμα.
Κι όταν δύει τα δειλινά
μες σε χρώματα μαβιά,
είναι θαύμα.
*
Όταν πέφτει η βροχή
στον εξώστη, στη σκεπή,
είναι θαύμα.
Κι όταν παίζει μοναχή
το γλυκό της το βιολί,
είναι θαύμα.
*
Όταν πέφτει η σιγαλιά
απαλά σ' όλη τη γη,
είναι θαύμα.
Πώς κρατιέται η ζωή
πάνω στη μικρή μας Γη.
είναι το θαύμα.
Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 17.1.2026)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου