Γράφει ο
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
e-mail:kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΤΟ ΠΡΩΤΟ πράγμα που κάνω με το που ξυπνώ κάθε πρωί είναι να κοιτάξω έξω απ' το παράθυρό μου. Κάθε μέρα άλλο τοπίο που μου λέει καλημέρα. Κάθε μέρα ένας άλλος πινάκας με τα ίδια υλικά.
Διάφανο το χθεσινό πρωινό. Ανέφελος ο ουρανός. Ωραίος σίγουρα ο νοεμβριανός ήλιος που αναμένονταν.
Εκεί που περίμενε να κάνει ένα υγιεινό περίπατο η Ντόρα Μπακογιάννη της προέκυψε ντέρμπι ο αγώνας της για την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας με τον Αντώνη Σαμαρά. Σκληρό καρύδι ο Μεσσήνιος. Για να δούμε τι θα μας πούνε και οι μετασυνεδριακές δημοσκοπήσεις.
ΣΑΝ ΤΑΥΡΟΣ εν υαλοπωλείω είχε μπει στο παιχνίδι της διαδοχής που παίχτηκε στο ΠΑΣΟΚ, πριν από δύο χρόνια ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Το θυμάστε; Το θυμούμαστε θα μου πείτε όλοι. Άσχετο. Σχετικό. Πάντως η Κρήτη από τη μία άκρη μέχρι την άλλη στην μεγάλη της πλειοψηφία στηρίζει Ντόρα. Ανεξάρτητα από κομματική τοποθέτηση. Καλλιά να 'ναι μια "χωριανή" μας στα πράγματα.
ΔΕΝ ΘΑ σας ξαναστείλουμε ψεύτικα στοιχεία... Δεν θα σας ξαναστείλουμε ψεύτικα στοιχεία... Δεν θα σας ξαναστείλουμε ψεύτικα στοιχεία... Δεν θα σας ξαναστείλουμε ψεύτικα στοιχεία... 'Εντεκα εκατομμύρια διακόσιες χιλιάδες περίπου φορές έβαλε ο Χοακίμ Αλμούνια τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου να γράψει, σαν πρώτη τιμωρία, την παραπάνω φράση. Για λογαριασμό όλων των κατοικούντων και παρεπιδημούντων αυτήν την χώρα. Πονηρός ο Φράγκος; Σιγά που θα το γράψει ο δικός μας!
ΔΕΝ της έκατσε τελικά της Κατσέλη κι έστειλαν τον Ανωμερίτη να φέρει τα κάτω πάνω στο Λιμάνι. Αν δεν τα καταφέρει θα στείλουν το βαρύ πυροβολικό με την απειλή να κάνει τον Πειραιά Πεκίνο!
ΣΕ ΤΕΣΣΕΡΑ χρόνια θα χρεωκοπήσουν τα ταμεία, σύμφωνα, λέει, με τις έρευνες. Ποιος ζει και ποιος πεθαίνει μέχρι τότε!
ΠΡΟΒΛΕΨΗ. Εφέτος το πρωτάθλημα θα το πάρει ο Παναθηναϊκός. Είναι που πρέπει να 'χουμε ολική επαναφορά του πράσινου χρώματος.
ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ αυτού "ΕΝ ΝΙΠΠΩ". Για ένα ακόμα ιστολόγιό μου, που βγήκε από προχθές, ύστερα από κάποιους πειραματισμούς, στο Διαδίκτυο, ο λόγος. Όσοι Νιππιανοί και φίλοι του Νίππους, επισκεφτείτε τo. (http://ennippo.blogspot.com)
ΕΜΒΟΛΙΑΖΟΜΑΙ, εμβολιαζόμουν, εμβολιάστηκα, θα εμβολιάζομαι, θα εμβολιαστώ, έχω εμβολιαστεί, είχα εμβολιαστεί, θα έχω εμβολιαστεί. Οι χρόνοι του ρήματος στην οριστική. Η υποτακτική και η προστακτική δεν παίζουν.
Ο ΓΑΛΛΟΣ συγγραφέας Μπαλζάκ είχε τόσο πλούσια φαντασία ώστε, έβλεπε με τα μάτια του ό,τι του περνούσε από το μυαλό. Έτσι μην μπορώντας να στολίσει το σπίτι του με τα έργα τέχνης που ποθούσε, ξεγελούσε τον εαυτό του, ότι τα είχε δικά του, σημειώνοντας τον τίτλο τους στο κάθε μέρος όπου θα τα τοποθετούσαν, αν τα αποκτούσε. Έτσι, μπαίνοντας κανείς στο σπίτι του έβλεπε γραμμένο με μολύβι στους γυμνούς τοίχους: "Ο Δαυίδ του Μιχαήλ Αγγέλου", "ο Ερμής του Πραξιτέλη", "Η Τζοκόντα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι" κ.τ.λ.
“Η κυρία Π. λέει στο σκυλάκι της./ -Πότε θα γίνεις άνθρωπος, ε;/ Γιατί δεν έρχεσαι αμέσως όταν σε φωνάζω;/ Όσο μεγαλώνεις γίνεσαι ένα γαϊδούρι./ Ο Χάτιν από την αντικρινή οικοδομή κοιτάζει και χαμογελά./ Πικρά χαμογελά.”
Το ποίημα "Η κυρία Π." της Μαρινέλλας Βλαχάκη
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2009
Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2009
ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ
Γράφει ο: ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Άρωμα Ελλάδας στο Περού
Αν όλοι όσοι συμμετέχουν της ελληνικής παιδείας, για να θυμηθούμε τον Ισοκράτη, θεωρούνται Έλληνες, τότε σίγουρα μπορούμε να θεωρήσουμε ότι έιναι ελληνάκια τα παιδιά που βλέπουμε στη φωτογραφία ν’ ανεμίζουν, φορώντας γαλανόλευκες, με μία ρίγα κόκκινη, στολές, τα ζωγραφισμένα με μαρκαδόρο ελληνικά σημαιάκια. Για νήπια ενός σχολείου μιας φτωχικής γειτονιάς της Λίμας του Περού, που έχει υιοθετήσει από το 2009 η Ελλάδα, πρόκειται. Το επισκέφτηκε, όπως διαβάζω στο σχετικό κείμενο που βρήκα στο Διαδίκτυο (www.nooz.gr), με αφορμή την 28η Οκτωβρίου ο Έλληνας πρέσβης στο Περού, Γιάννης Παπαδόπουλος, και βρέθηκε μπροστά σε μια μεγάλη έκπληξη. “Πάνω από 200 νήπια με γαλανόλευκες σημαίες υποδέχτηκαν θερμά τους Έλληνες επισκέπτες, ενώ ετοίμασαν και μια ειδική γιορτή με άρωμα Ελλάδας.” “Είναι υπέροχο ν’ ακούς από τόσα παιδάκια να σε χαιρετούν στα ελληνικά, να κρατούν ελληνικές σημαίες τις οποίες τα ίδια τα παιδιά έφτιαξαν, να ακούς τον εθνικό μας ύμνο, να τρέχουν να σε αγκαλιάσουν, να δείχνουν την αγάπη τους”, δήλωσε μεταξύ των άλλων στο συνεργάτη του ΑΠΕ-ΜΠΕ Δημήτρη Παρούση, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω πραγματοποιεί εδώ και τρία χρόνια το γύρο του κόσμου, αναζητώντας “χαμένους” Έλληνες. Παλιούς Έλληνες που όπως τους “Ποσειδωνιάτας” του Κωνσταντίνου Καβάφη, την γλώσσα την ελληνική “εξέχασαν τόσους αιώνας ανακατευμένοι/ με Τυρρηνούς και με Λατίνους, κι άλλους ξένους.” Μα και καινούργιους “Έλληνες”, όπως τα νηπιάκια του Σαν Χουάν Ντε Λουρικάνσο, της Λίμας του Περού, που συμμετέχουν της ελληνικής παιδείας...
Ακριβώς γιατί “σ’ αυτή τη γειτονιά η Ελλάδα ζει πια μέσα σ’ όλες τις φαμίλιες, αφού χρόνια τώρα τα παιδιά από τα πρώτα τους χρόνια στο σχολείο, μαθαίνουν ότι οι Έλληνες είσαστε σαν αδέρφια μας”, όπως μας είπε η διευθύντρια του σχολείου Ofinda Florentina Yasquez Pojas στον Δημήτρη Παρούση.
Ο δρόμος του να βρισκόμαστε (1)
“Φιλοξενία και φιλότιμο στο Νίππος Αποκορώνου”, ήταν ο τίτλος που έβαλε ο, και καλός φίλος, συνεργάτης της εφημερίδας μας, Γιάννης Η. Κάκανος στο εξαιρετικό ρεπορτάζ που έγραψε στο προχθεσινό φύλλο για την συνεστίαση που οργάνωσε την περασμένη Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου ο Σύλλογος Γυναικών Νίππους “Περβολίτσια” στην παραδοσιακή ταβέρνα του χωριού “Ιπποκορώνιον”. Εγώ, ως γέννημα θρέμμα νιππιανός, ωστόσο, ξέροντας πρόσωπα και πράγματα, θα ‘βαζα κάποιον άλλον. “Οι γυναίκες του Νίππους δείχνουν τον δρόμο”, για παράδειγμα, ή κάποιον άλλον παρεμφερή. Τον δρόμο της ευθύνης για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του τόπου μας. Τον δρόμο της συλλογικής δράσης και όχι της μεμψίμοιρης προσέγγισης. Τον δρόμο της ενεργούς βίωσης και όχι της παθητικής αναβίωσης. Τον δρόμο του να βρισκόμαστε κι όχι του να χανόμαστε... Όχι μόνο με την περί ης ο λόγος συνεστίαση, βεβαίως, στην οποία περίσσεψαν το όντι η φιλόξενη διάθεση και η φιλότιμη προσπάθεια, αλλά και με την όλη δραστηριότητα τους που ξεκίνησε πριν από οχτώ περίπου μήνες, ταράζοντας τα όποια λιμνάζοντα ύδατα. Και βεβαίως και με όλα τα άλλα που το θηλυκό νιππιανό μυαλό, γεννά. Καλή συνέχεια!
Ο δρόμος του να βρισκόμαστε (2)
“Καλλιά ντου είν’ να μην τον δω στο Νίππος ν’ ανεβαίνει/ για δεν κατέει στσι στροφές είντα τον περιμένει”. Συγκίνηση, σχεδόν μέχρι δακρύων, όταν ένα νιππιανάκι, ο νεαρός μαθητευόμενος λυράρης Σήφης Νικολακάκης τραγούδησε στην περί ης ο λόγος και στην προηγούμενη εύφημη μνεία συνεστίαση, αυτήν τη μαντινάδα. Συγκίνηση σχεδόν μέχρι δακρύων όμως, όταν και οι άλλοι μαθητευόμενοι λυράρηδες και λαγουτιέρηδες, όπως και οι χορευτές και οι χορεύτριες των “Ακριτών”, έδειξαν δείγματα της προόδου που έχουν κάνει. Με τη βοήθεια του Γιώργου Ξεπαπαδάκη και του Γιώργου Βιζυριανάκη και κάτω απ’ τα αγαπητικά άγρυπνα βλέμματα του δασκάλου τους, του Βαγγέλη Μπραουδάκη και του προέδρου του Συλλόγου “Ακρίτες” (και ιδιοκτήτη της ταβέρνας “Ιπποκορώνιον”) Παντελή Καπαρουδάκη. Και βεβαίως όταν η πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών, η ξαδέρφη μου η Εύη, που επέστρεψε ύστερα από 45 χρόνια απουσίας, 10 στην Αθήνα και 35 στο Παρίσι, στο Νίππος των παιδικών της (μας) χρόνων, μίλησε για διατήρηση των παραδόσεων, των ηθών και των εθίμων, για αλληλεγύη μεταξύ των μελών και των κατοίκων του χωριού, για στόχους και όνειρα... Ποιός είπε ότι τα όποια Παρίσια μπορούν να αλώσουν την κρητική ψυχή; Και ποιός είπε ότι δεν κρατούμε αντισκάρι στην παγκοσμιοποίηση; Με πρώτες τις γυναίκες, βεβαίως!
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Άρωμα Ελλάδας στο Περού
Αν όλοι όσοι συμμετέχουν της ελληνικής παιδείας, για να θυμηθούμε τον Ισοκράτη, θεωρούνται Έλληνες, τότε σίγουρα μπορούμε να θεωρήσουμε ότι έιναι ελληνάκια τα παιδιά που βλέπουμε στη φωτογραφία ν’ ανεμίζουν, φορώντας γαλανόλευκες, με μία ρίγα κόκκινη, στολές, τα ζωγραφισμένα με μαρκαδόρο ελληνικά σημαιάκια. Για νήπια ενός σχολείου μιας φτωχικής γειτονιάς της Λίμας του Περού, που έχει υιοθετήσει από το 2009 η Ελλάδα, πρόκειται. Το επισκέφτηκε, όπως διαβάζω στο σχετικό κείμενο που βρήκα στο Διαδίκτυο (www.nooz.gr), με αφορμή την 28η Οκτωβρίου ο Έλληνας πρέσβης στο Περού, Γιάννης Παπαδόπουλος, και βρέθηκε μπροστά σε μια μεγάλη έκπληξη. “Πάνω από 200 νήπια με γαλανόλευκες σημαίες υποδέχτηκαν θερμά τους Έλληνες επισκέπτες, ενώ ετοίμασαν και μια ειδική γιορτή με άρωμα Ελλάδας.” “Είναι υπέροχο ν’ ακούς από τόσα παιδάκια να σε χαιρετούν στα ελληνικά, να κρατούν ελληνικές σημαίες τις οποίες τα ίδια τα παιδιά έφτιαξαν, να ακούς τον εθνικό μας ύμνο, να τρέχουν να σε αγκαλιάσουν, να δείχνουν την αγάπη τους”, δήλωσε μεταξύ των άλλων στο συνεργάτη του ΑΠΕ-ΜΠΕ Δημήτρη Παρούση, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω πραγματοποιεί εδώ και τρία χρόνια το γύρο του κόσμου, αναζητώντας “χαμένους” Έλληνες. Παλιούς Έλληνες που όπως τους “Ποσειδωνιάτας” του Κωνσταντίνου Καβάφη, την γλώσσα την ελληνική “εξέχασαν τόσους αιώνας ανακατευμένοι/ με Τυρρηνούς και με Λατίνους, κι άλλους ξένους.” Μα και καινούργιους “Έλληνες”, όπως τα νηπιάκια του Σαν Χουάν Ντε Λουρικάνσο, της Λίμας του Περού, που συμμετέχουν της ελληνικής παιδείας...
Ακριβώς γιατί “σ’ αυτή τη γειτονιά η Ελλάδα ζει πια μέσα σ’ όλες τις φαμίλιες, αφού χρόνια τώρα τα παιδιά από τα πρώτα τους χρόνια στο σχολείο, μαθαίνουν ότι οι Έλληνες είσαστε σαν αδέρφια μας”, όπως μας είπε η διευθύντρια του σχολείου Ofinda Florentina Yasquez Pojas στον Δημήτρη Παρούση.
Ο δρόμος του να βρισκόμαστε (1)
“Φιλοξενία και φιλότιμο στο Νίππος Αποκορώνου”, ήταν ο τίτλος που έβαλε ο, και καλός φίλος, συνεργάτης της εφημερίδας μας, Γιάννης Η. Κάκανος στο εξαιρετικό ρεπορτάζ που έγραψε στο προχθεσινό φύλλο για την συνεστίαση που οργάνωσε την περασμένη Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου ο Σύλλογος Γυναικών Νίππους “Περβολίτσια” στην παραδοσιακή ταβέρνα του χωριού “Ιπποκορώνιον”. Εγώ, ως γέννημα θρέμμα νιππιανός, ωστόσο, ξέροντας πρόσωπα και πράγματα, θα ‘βαζα κάποιον άλλον. “Οι γυναίκες του Νίππους δείχνουν τον δρόμο”, για παράδειγμα, ή κάποιον άλλον παρεμφερή. Τον δρόμο της ευθύνης για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του τόπου μας. Τον δρόμο της συλλογικής δράσης και όχι της μεμψίμοιρης προσέγγισης. Τον δρόμο της ενεργούς βίωσης και όχι της παθητικής αναβίωσης. Τον δρόμο του να βρισκόμαστε κι όχι του να χανόμαστε... Όχι μόνο με την περί ης ο λόγος συνεστίαση, βεβαίως, στην οποία περίσσεψαν το όντι η φιλόξενη διάθεση και η φιλότιμη προσπάθεια, αλλά και με την όλη δραστηριότητα τους που ξεκίνησε πριν από οχτώ περίπου μήνες, ταράζοντας τα όποια λιμνάζοντα ύδατα. Και βεβαίως και με όλα τα άλλα που το θηλυκό νιππιανό μυαλό, γεννά. Καλή συνέχεια!
Ο δρόμος του να βρισκόμαστε (2)
“Καλλιά ντου είν’ να μην τον δω στο Νίππος ν’ ανεβαίνει/ για δεν κατέει στσι στροφές είντα τον περιμένει”. Συγκίνηση, σχεδόν μέχρι δακρύων, όταν ένα νιππιανάκι, ο νεαρός μαθητευόμενος λυράρης Σήφης Νικολακάκης τραγούδησε στην περί ης ο λόγος και στην προηγούμενη εύφημη μνεία συνεστίαση, αυτήν τη μαντινάδα. Συγκίνηση σχεδόν μέχρι δακρύων όμως, όταν και οι άλλοι μαθητευόμενοι λυράρηδες και λαγουτιέρηδες, όπως και οι χορευτές και οι χορεύτριες των “Ακριτών”, έδειξαν δείγματα της προόδου που έχουν κάνει. Με τη βοήθεια του Γιώργου Ξεπαπαδάκη και του Γιώργου Βιζυριανάκη και κάτω απ’ τα αγαπητικά άγρυπνα βλέμματα του δασκάλου τους, του Βαγγέλη Μπραουδάκη και του προέδρου του Συλλόγου “Ακρίτες” (και ιδιοκτήτη της ταβέρνας “Ιπποκορώνιον”) Παντελή Καπαρουδάκη. Και βεβαίως όταν η πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών, η ξαδέρφη μου η Εύη, που επέστρεψε ύστερα από 45 χρόνια απουσίας, 10 στην Αθήνα και 35 στο Παρίσι, στο Νίππος των παιδικών της (μας) χρόνων, μίλησε για διατήρηση των παραδόσεων, των ηθών και των εθίμων, για αλληλεγύη μεταξύ των μελών και των κατοίκων του χωριού, για στόχους και όνειρα... Ποιός είπε ότι τα όποια Παρίσια μπορούν να αλώσουν την κρητική ψυχή; Και ποιός είπε ότι δεν κρατούμε αντισκάρι στην παγκοσμιοποίηση; Με πρώτες τις γυναίκες, βεβαίως!
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009
ΤΟ ΝΗΣΙ ΠΟΥ ΤΑΞΙΔΕΥΕ
Γράφει ο Σταμ.Α. Αποστολάκης
Και τώρα ένα παιδικό χαμόγελο στο μέλλον της ύπαρξής μας:
Ευδοκίας Σκορδαλά - Κακατσάκη: “Το νησί που ταξίδευε” Αθήνα 2009, σχ. 21Χ27, σ. πλούσια εικονογρ. από την Λιάνα Δενεζάκη
Χαιρόμαστε το πλούσιο χαμόγελο της δημιουργού του παραμυθιού: “Το νησί που ταξίδευε” γιατί το μεταφέρει στις θαυμάσια οργανωμένες σελίδες του ωραίου και συναρπαστικού αυτού παραμυθιού.
Η κ. Ευδοκία γράφει σελίδα ανεξίτηλη στην Παιδική Λογοτεχνία μας. Την μια με “το σουραύλι της καρδιάς της” την άλλη με “τ’ αστέρι [που] πέφτει στη γη” , την παράλλη με τον “Βασιλιά των ονείρων της” που σέρνει ακολουθία του το “Με λένε Ελπίδα”, τον “Ευτύχη και το Ουράνιο Τόξο” και το “Να σ’ αγαπούν και ν’ αγαπάς” δηλ. μια ολάκερη παιδική βιβλιοθήκη, που ψυχαγωγεί, διδάσκει, μοσχοβολά ομορφιά και καλωσύνη, σφιχτοδένει τις σχέσεις του παιδιού με τη φύση, δυναμώνει την αδελφική αγάπη, απαραίτητα μηνύματα για μια υγιέστατη παιδική ψυχή.
Ευδοκία, να ‘σαι καλά και ποτέ να μη λείψει η αστραφτερή καλοσύνη της ψυχής σου! Συγχαρητήρια και στην εικονογράφο σου την κ. Λιάνα Δενεζάκη που έχει το ταλέντο να κάνει τον χαρισματικό σου λόγο, μαγική εικόνα. Να ‘στε καλά και να συνεχίσετε το έργο σας!
***
Και τώρα ένα παιδικό χαμόγελο στο μέλλον της ύπαρξής μας:
Ευδοκίας Σκορδαλά - Κακατσάκη: “Το νησί που ταξίδευε” Αθήνα 2009, σχ. 21Χ27, σ. πλούσια εικονογρ. από την Λιάνα Δενεζάκη
Χαιρόμαστε το πλούσιο χαμόγελο της δημιουργού του παραμυθιού: “Το νησί που ταξίδευε” γιατί το μεταφέρει στις θαυμάσια οργανωμένες σελίδες του ωραίου και συναρπαστικού αυτού παραμυθιού.
Η κ. Ευδοκία γράφει σελίδα ανεξίτηλη στην Παιδική Λογοτεχνία μας. Την μια με “το σουραύλι της καρδιάς της” την άλλη με “τ’ αστέρι [που] πέφτει στη γη” , την παράλλη με τον “Βασιλιά των ονείρων της” που σέρνει ακολουθία του το “Με λένε Ελπίδα”, τον “Ευτύχη και το Ουράνιο Τόξο” και το “Να σ’ αγαπούν και ν’ αγαπάς” δηλ. μια ολάκερη παιδική βιβλιοθήκη, που ψυχαγωγεί, διδάσκει, μοσχοβολά ομορφιά και καλωσύνη, σφιχτοδένει τις σχέσεις του παιδιού με τη φύση, δυναμώνει την αδελφική αγάπη, απαραίτητα μηνύματα για μια υγιέστατη παιδική ψυχή.
Ευδοκία, να ‘σαι καλά και ποτέ να μη λείψει η αστραφτερή καλοσύνη της ψυχής σου! Συγχαρητήρια και στην εικονογράφο σου την κ. Λιάνα Δενεζάκη που έχει το ταλέντο να κάνει τον χαρισματικό σου λόγο, μαγική εικόνα. Να ‘στε καλά και να συνεχίσετε το έργο σας!
***
Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2009
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΤΑ ΠΡΩΤΑ χιόνια πέσανε όπως και κάθε χρόνο/ πάνω στα Όρη τα Λευκά στέσανε πάλι θρόνο! Από τον και μαντιναδολόγο της στήλης, τον Ηλία Σταματάκη, η μαντινάδα. Σαν συνέχεια ή μάλλον σαν σχόλιο στα που έγραψα, προχθές, στα τρία πρώτα "πεταχτά".
ΤΑΔΕ έφη Αλμούνια, τη μία μέρα. Τάδε έφη Αλμούνια την άλλη. Τάδε έφη Αλμούνια την παράλλη. Ούτε ο Ζαρατούστρα του Νίτσε να ήταν. Αμάν πια, μας κούφανε με τις δυσοίωνες προβλέψεις του για την οικονομία μας και τις κόντρα παρατητήσεις του. Τι τον κόφτει;
ΠΡΙΝ από 45 τόσα χρόνια ούτε κατά διάνοιαν υπήρχε περίπτωση να συντάξει η όποια ελληνική κυβέρνηση προϋπολογισμό. Από δωδεκατημόριο σε δωδεκατημόριο πηγαίναμε. Με την έννοια αυτή έχουμε κάνει θεαματικές προόδους.
ΕΛΛΑΔΑ χώρα των δανεικών. Ελλάδα χώρα των ιδανικών. Ελλάδα χώρα των ιδανικών δανεικών. Κυρίως αυτό.
ΠΟΙΑ είναι τα ιδανικά δανεικά; Τα δανεικά κι αγύριστα βεβαίως, βεβαίως. Μ΄αυτά πορευόμαστε απ' το 1821 μέχρι σήμερα στη λεωφόρο των δανεικών ιδανικών.
ΚΙ ΟΜΩΣ στη δημοκρατία όλοι δικαιούνται να ομιλούν. Με την έννοια αυτή δικαιούται και ο εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας να κάνει λόγο για λογιστικά τερτίπια. Κι ας έριξε το κόμμα του το καράβι στην ξερά.
Ο ΑΓΩΝΑΣ μεταξύ Ντόρας Μπακογιάννη - Αντώνη Σαμαρά συνεχίζεται με την παρουσία όλο και λιγότερων θεατών. Συνεχίζεται πάντως. Για να μη νομίζετε ότι διακόπηκε.
ΤΟ ΔΙΚΙΟ του ο εργαζόμενος μπορεί να το διεκδικήσει (λέμε τώρα) χρησιμοποιώντας το όπλο της απεργίας. Μπορεί, όμως να διεκδικήσει το δίκιο του και ο άνεργος; Και με ποιο όπλο; Ή μήπως αυτός δεν έχει δίκιο;
ΑΙ ΕΚΤΑΚΤΟΙ περιστάσεις γεννώσι τας εκτάκτους φύσεις και αι συνήθεις τας συνήθεις. Αλλοίμονον δε εις τον άνθρωπον της γαλήνης, όστις εγεννήθη εν τρικυμία. Και εις τον άνθρωπον της τρικυμίας, όστις εγεννήθη εν γαλήνη. Ο πρώτος ασφυκτιά, ο δεύτερος πνίγεται". Από τη "Χρυσή Διαθήκη" του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.
ΤΩΝ ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ Μιχαήλ και Γαβριήλ αύριο, τ' Αγίου Νεκταρίου μεθαύριο. Χρόνια πολλά, λοιπόν, σ' όλους όσοι και όσες γιορτάζουν. Στους Μιχάληδες και τις Μιχαέλες, στους Γαβρίληδες και στις Γαβριέλες, στου Άγγελους και στις Αγγέλες, στους Νεκτάριους και στις Νεκταρίες. Δεν είναι και λίγοι, ζωή να 'χουν. Στρατός ολόκληρος!
ΚΑΘΕ βράδυ ο όσιος Ησύχιος ήταν πολύ κουρασμένος. Όταν τον ρώτησε ο ηγούμενος από πού προέρχεται η κούραση, απάντησε: "Έχω τόσες εργασίες να κάμω κάθε μέρα. Έχω δύο γεράκια που πρέπει να τα τιθασσεύσω, δύο λαγούς που πρέπει να τους γυμνάζω, ένα δράκοντα που πρέπει να φυλάγω, ένα λιοντάρι που πρέπει καθημερινά να μάχομαι κι έναν άρρωστο που πρέπει να περιποιούμαι." "Τι σημαίνουν όλ' αυτά;" τον ρώτησε ο ηγούμενος. Ο Ησύχιος απάντησε: "Τα δύο γεράκια είναι τα μάτια μου που πρέπει να τα φυλάγω για να μην δουν κανένα κακό. Οι δύο λαγοί είναι τα πόδια μου που πρέπει να τα κρατώ για να μην πάρουν τον δρόμο της αμαρτίας. Ο δράκοντας είναι η γλώσσα μου που πρέπει διαρκώς να την δεσμεύω. Το λιοντάρι είναι η καρδιά μου που πρέπει μ' αυτήν να μάχομαι κι ο άρρωστος είναι το σώμα μου που πρέπει να το φροντίζω και να το περιποιούμαι γιατί εκεί κατοικεί η ψυχή μου".
“... Έψαξα τους προγόνους μου σ' άλλους αιώνες./ Η πρωινή βροχή θυμήθηκε τραγούδια/ που λέγανε ύστερα' από τη σπορά./ Υπάρχουν ακόμη τα τύμπανα του καλαματιανού χορού./ Υπάρχουν ακόμη τα τύμπανα που χωρίζουν τους ανθρώπους/ σε ζωντανούς και σε νεκρούς.”.
Απ' το ποίημα "Ομοταξίες" του Γιάννη Φίλη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
ΤΑ ΠΡΩΤΑ χιόνια πέσανε όπως και κάθε χρόνο/ πάνω στα Όρη τα Λευκά στέσανε πάλι θρόνο! Από τον και μαντιναδολόγο της στήλης, τον Ηλία Σταματάκη, η μαντινάδα. Σαν συνέχεια ή μάλλον σαν σχόλιο στα που έγραψα, προχθές, στα τρία πρώτα "πεταχτά".
ΤΑΔΕ έφη Αλμούνια, τη μία μέρα. Τάδε έφη Αλμούνια την άλλη. Τάδε έφη Αλμούνια την παράλλη. Ούτε ο Ζαρατούστρα του Νίτσε να ήταν. Αμάν πια, μας κούφανε με τις δυσοίωνες προβλέψεις του για την οικονομία μας και τις κόντρα παρατητήσεις του. Τι τον κόφτει;
ΠΡΙΝ από 45 τόσα χρόνια ούτε κατά διάνοιαν υπήρχε περίπτωση να συντάξει η όποια ελληνική κυβέρνηση προϋπολογισμό. Από δωδεκατημόριο σε δωδεκατημόριο πηγαίναμε. Με την έννοια αυτή έχουμε κάνει θεαματικές προόδους.
ΕΛΛΑΔΑ χώρα των δανεικών. Ελλάδα χώρα των ιδανικών. Ελλάδα χώρα των ιδανικών δανεικών. Κυρίως αυτό.
ΠΟΙΑ είναι τα ιδανικά δανεικά; Τα δανεικά κι αγύριστα βεβαίως, βεβαίως. Μ΄αυτά πορευόμαστε απ' το 1821 μέχρι σήμερα στη λεωφόρο των δανεικών ιδανικών.
ΚΙ ΟΜΩΣ στη δημοκρατία όλοι δικαιούνται να ομιλούν. Με την έννοια αυτή δικαιούται και ο εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας να κάνει λόγο για λογιστικά τερτίπια. Κι ας έριξε το κόμμα του το καράβι στην ξερά.
Ο ΑΓΩΝΑΣ μεταξύ Ντόρας Μπακογιάννη - Αντώνη Σαμαρά συνεχίζεται με την παρουσία όλο και λιγότερων θεατών. Συνεχίζεται πάντως. Για να μη νομίζετε ότι διακόπηκε.
ΤΟ ΔΙΚΙΟ του ο εργαζόμενος μπορεί να το διεκδικήσει (λέμε τώρα) χρησιμοποιώντας το όπλο της απεργίας. Μπορεί, όμως να διεκδικήσει το δίκιο του και ο άνεργος; Και με ποιο όπλο; Ή μήπως αυτός δεν έχει δίκιο;
ΑΙ ΕΚΤΑΚΤΟΙ περιστάσεις γεννώσι τας εκτάκτους φύσεις και αι συνήθεις τας συνήθεις. Αλλοίμονον δε εις τον άνθρωπον της γαλήνης, όστις εγεννήθη εν τρικυμία. Και εις τον άνθρωπον της τρικυμίας, όστις εγεννήθη εν γαλήνη. Ο πρώτος ασφυκτιά, ο δεύτερος πνίγεται". Από τη "Χρυσή Διαθήκη" του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.
ΤΩΝ ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ Μιχαήλ και Γαβριήλ αύριο, τ' Αγίου Νεκταρίου μεθαύριο. Χρόνια πολλά, λοιπόν, σ' όλους όσοι και όσες γιορτάζουν. Στους Μιχάληδες και τις Μιχαέλες, στους Γαβρίληδες και στις Γαβριέλες, στου Άγγελους και στις Αγγέλες, στους Νεκτάριους και στις Νεκταρίες. Δεν είναι και λίγοι, ζωή να 'χουν. Στρατός ολόκληρος!
ΚΑΘΕ βράδυ ο όσιος Ησύχιος ήταν πολύ κουρασμένος. Όταν τον ρώτησε ο ηγούμενος από πού προέρχεται η κούραση, απάντησε: "Έχω τόσες εργασίες να κάμω κάθε μέρα. Έχω δύο γεράκια που πρέπει να τα τιθασσεύσω, δύο λαγούς που πρέπει να τους γυμνάζω, ένα δράκοντα που πρέπει να φυλάγω, ένα λιοντάρι που πρέπει καθημερινά να μάχομαι κι έναν άρρωστο που πρέπει να περιποιούμαι." "Τι σημαίνουν όλ' αυτά;" τον ρώτησε ο ηγούμενος. Ο Ησύχιος απάντησε: "Τα δύο γεράκια είναι τα μάτια μου που πρέπει να τα φυλάγω για να μην δουν κανένα κακό. Οι δύο λαγοί είναι τα πόδια μου που πρέπει να τα κρατώ για να μην πάρουν τον δρόμο της αμαρτίας. Ο δράκοντας είναι η γλώσσα μου που πρέπει διαρκώς να την δεσμεύω. Το λιοντάρι είναι η καρδιά μου που πρέπει μ' αυτήν να μάχομαι κι ο άρρωστος είναι το σώμα μου που πρέπει να το φροντίζω και να το περιποιούμαι γιατί εκεί κατοικεί η ψυχή μου".
“... Έψαξα τους προγόνους μου σ' άλλους αιώνες./ Η πρωινή βροχή θυμήθηκε τραγούδια/ που λέγανε ύστερα' από τη σπορά./ Υπάρχουν ακόμη τα τύμπανα του καλαματιανού χορού./ Υπάρχουν ακόμη τα τύμπανα που χωρίζουν τους ανθρώπους/ σε ζωντανούς και σε νεκρούς.”.
Απ' το ποίημα "Ομοταξίες" του Γιάννη Φίλη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2009
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΕΠΙ ΚΑΛΟΥ κοπίαζε ωσότου είσαι νέος/ για να μην το μετανοείς στα υστερνά ματαίως. Από τον τοίχο μιας ταβέρνας, κατά Παζινό μεριά, στη στήλη, κατόπιν προτροπής μιας καλής μου φίλης. Προς τους κάθε είδους ναυτιλλομένους η οδηγία. Βεβαίως και προς τους νέους καπεταναίους του κυβερνητικού σκάφους.
ΑΛΛΟΣ ΚΑΙΡΟΣ προχθές, άλλος χθες, άλλος σήμερα. Για να δούμε αύριο. Θα σταθεροποιηθεί η κατάσταση, ν' αρχίσουμε να σκεφτόμαστε αν θα βγούμε στις ελιές. Τώρα και να βγούμε τί θα βρούμε; Ο,τι άφησαν οι δάκοι...
ΣΤΗ ΖΩΝΗ ΥΨΗΛΟΥ κινδύνου η Ελλάδα! Εκεί την έβαλε ο Αλμούνια. Δίπλα δίπλα στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ισπανία πάντως. Κανένα πρόβλημα. Καλή παρέα και καλό κρασί.
ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ, τί θα δούμε... Να δούμε αν για παράδειγμα, ας μου επιτραπεί πάλι η έκφραση, της ξανακάτσει της Κατσέλη. Παραείναι άγρια τα πράγματα στο Μεγάλο Λιμάνι με τους Κινέζους.
ΤΣΙΝ, τσεν, λου, εν, μιγκ, πιγκ, σταν, κεντ, πουν, τσουν, λεκ... Κινέζικα προς μετάφραση. Για να δούμε τί θα κάνει και ο Ανωμερίτης.
ΣΙΓΑ ΠΟΥ ΔΕΝ θα κάμει και μάλιστα στην ώρα του προϋπολογισμού ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Εδώ είναι Ελλάδα. Και προϋπολογισμούς κάνουμε, και τους κύκλους τετραγωνίζουμε, και τα τετράγωνα κυκλώνουμε... Ολα τα σφάζουμε, όλα τα μαχαιρώνουμε...
ΕΝΑΣ ΕΝΑΣ σκάνε σιγά σιγά μύτη οι γενικοί γραμματείς των υπουργείων. Καλώς τους κι ας αργήσανε!
ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ των Τεσσάρων έγινε ήδη μυθιστόρημα των Τριών. Ο εκ των συγγραφέων του Δημήτριος Αβραμόπουλος απεχώρησε για να επανέλθει δριμύτερος, εάν και εφόσον του το επιτρέψουν οι περιστάσεις.
ΚΙ ΟΜΩΣ το αουτσάιντερ νίκησε! Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης με ποσοστό 60% εξελέγη αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας. Τί νοεμβριανό όνειρο κι αυτό!
ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ μέρες έγιναν 20 οι αναγνώστες του Ιστολογίου μου. Ωρες είναι να φτιάξουν "στα πεταχτά" και Σύλλογο, μου είπε εμφανώς δουλεύοντάς με. Μωρέ τί ήθελα και σου το είπα, Γιώργη!
ΕΔΩ ΝΙΚΗΣΑΜΕ τη Μπενφίκα, δε θα νικήσουμε την Μπάτε Μπορίσοφ; Ρητορική η ερώτηση του γνωστού Αεκτζή γείτονά μου. Λίγο πριν αρχίσει ο αγώνας της ομάδας μας.
Ο ΚΙΝΕΖΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ Λιου - Τσε - Κιάνγκ δεν έδινε καμιά σημασία στην εξωτερική του εμφάνιση και ντυνόταν πάντα φτωχικά. Ενας φίλος του τού είπε μια μέρα: "Μα γιατί ντύνεσαι έτσι σαν τον πιο άσημο των ανθρώπων;" - "Δεν αξίζει τον κόπο να ντύνομαι πλούσια, γιατί όλοι εδώ γνωρίζουν ποιός είμαι", απάντησε ο φιλόσοφος. Υστερα από καιρό, όταν συναντήθηκαν σε μια μακρινή πόλη ο φίλος του τού έκανε την ίδια παρατήρηση. "Δεν αξίζει πάλι τον κόπο να ντύνομαι πλούσια, γιατί κανένας εδώ δεν με γνωρίζει" απάντησε ο φίλοσοφος.
“... Καλιγώνω την περηφάνια μου/ για να μην ματώνουν τα πέλματά της/ και ξαπλώνω σε λέξεις μαχαίρια/ για να απολαύσω τα δαχτυλίδια του Ζόφου/ Τα μεσημέρια χορεύω/ στο λαιμό μιας κρούστας παράπονου./ Για λόγους κατασκοπείας/ μου κλέψανε τα φρύδια/ και άφησαν ρωγμές/ στις αστραπές του μέλλοντός μου”.
Από το ποίημα του Πότη Κατράκη “Δαχτυλίδια του ζόφου”
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
e-mail:kakatsakis@sch.gr
ΕΠΙ ΚΑΛΟΥ κοπίαζε ωσότου είσαι νέος/ για να μην το μετανοείς στα υστερνά ματαίως. Από τον τοίχο μιας ταβέρνας, κατά Παζινό μεριά, στη στήλη, κατόπιν προτροπής μιας καλής μου φίλης. Προς τους κάθε είδους ναυτιλλομένους η οδηγία. Βεβαίως και προς τους νέους καπεταναίους του κυβερνητικού σκάφους.
ΑΛΛΟΣ ΚΑΙΡΟΣ προχθές, άλλος χθες, άλλος σήμερα. Για να δούμε αύριο. Θα σταθεροποιηθεί η κατάσταση, ν' αρχίσουμε να σκεφτόμαστε αν θα βγούμε στις ελιές. Τώρα και να βγούμε τί θα βρούμε; Ο,τι άφησαν οι δάκοι...
ΣΤΗ ΖΩΝΗ ΥΨΗΛΟΥ κινδύνου η Ελλάδα! Εκεί την έβαλε ο Αλμούνια. Δίπλα δίπλα στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ισπανία πάντως. Κανένα πρόβλημα. Καλή παρέα και καλό κρασί.
ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ, τί θα δούμε... Να δούμε αν για παράδειγμα, ας μου επιτραπεί πάλι η έκφραση, της ξανακάτσει της Κατσέλη. Παραείναι άγρια τα πράγματα στο Μεγάλο Λιμάνι με τους Κινέζους.
ΤΣΙΝ, τσεν, λου, εν, μιγκ, πιγκ, σταν, κεντ, πουν, τσουν, λεκ... Κινέζικα προς μετάφραση. Για να δούμε τί θα κάνει και ο Ανωμερίτης.
ΣΙΓΑ ΠΟΥ ΔΕΝ θα κάμει και μάλιστα στην ώρα του προϋπολογισμού ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Εδώ είναι Ελλάδα. Και προϋπολογισμούς κάνουμε, και τους κύκλους τετραγωνίζουμε, και τα τετράγωνα κυκλώνουμε... Ολα τα σφάζουμε, όλα τα μαχαιρώνουμε...
ΕΝΑΣ ΕΝΑΣ σκάνε σιγά σιγά μύτη οι γενικοί γραμματείς των υπουργείων. Καλώς τους κι ας αργήσανε!
ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ των Τεσσάρων έγινε ήδη μυθιστόρημα των Τριών. Ο εκ των συγγραφέων του Δημήτριος Αβραμόπουλος απεχώρησε για να επανέλθει δριμύτερος, εάν και εφόσον του το επιτρέψουν οι περιστάσεις.
ΚΙ ΟΜΩΣ το αουτσάιντερ νίκησε! Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης με ποσοστό 60% εξελέγη αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας. Τί νοεμβριανό όνειρο κι αυτό!
ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ μέρες έγιναν 20 οι αναγνώστες του Ιστολογίου μου. Ωρες είναι να φτιάξουν "στα πεταχτά" και Σύλλογο, μου είπε εμφανώς δουλεύοντάς με. Μωρέ τί ήθελα και σου το είπα, Γιώργη!
ΕΔΩ ΝΙΚΗΣΑΜΕ τη Μπενφίκα, δε θα νικήσουμε την Μπάτε Μπορίσοφ; Ρητορική η ερώτηση του γνωστού Αεκτζή γείτονά μου. Λίγο πριν αρχίσει ο αγώνας της ομάδας μας.
Ο ΚΙΝΕΖΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ Λιου - Τσε - Κιάνγκ δεν έδινε καμιά σημασία στην εξωτερική του εμφάνιση και ντυνόταν πάντα φτωχικά. Ενας φίλος του τού είπε μια μέρα: "Μα γιατί ντύνεσαι έτσι σαν τον πιο άσημο των ανθρώπων;" - "Δεν αξίζει τον κόπο να ντύνομαι πλούσια, γιατί όλοι εδώ γνωρίζουν ποιός είμαι", απάντησε ο φιλόσοφος. Υστερα από καιρό, όταν συναντήθηκαν σε μια μακρινή πόλη ο φίλος του τού έκανε την ίδια παρατήρηση. "Δεν αξίζει πάλι τον κόπο να ντύνομαι πλούσια, γιατί κανένας εδώ δεν με γνωρίζει" απάντησε ο φίλοσοφος.
“... Καλιγώνω την περηφάνια μου/ για να μην ματώνουν τα πέλματά της/ και ξαπλώνω σε λέξεις μαχαίρια/ για να απολαύσω τα δαχτυλίδια του Ζόφου/ Τα μεσημέρια χορεύω/ στο λαιμό μιας κρούστας παράπονου./ Για λόγους κατασκοπείας/ μου κλέψανε τα φρύδια/ και άφησαν ρωγμές/ στις αστραπές του μέλλοντός μου”.
Από το ποίημα του Πότη Κατράκη “Δαχτυλίδια του ζόφου”
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
e-mail:kakatsakis@sch.gr
Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2009
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΤΑ ΠΡΩΤΑ χιόνια κάλυψαν αρκετές κορφές των Λευκών Ορέων, κατά τη διήμερη κακοκαιρία που επεκράτησε στην Κρήτη, έγραψε, μεταξύ των άλλων, ο και συνεργάτης της εφημερίδας μας στρατοκόπος της Μαδάρας Αντώνης Πλυμάκης, στην τελευταία σελίδα του προχθεσινού φύλλου. Όπως νιώθω όταν μου τηλεφωνεί κάθε χρόνο τέλη Μάρτη, αρχές Απρίλη η μάνα μου για να μου αναγγείλει τον ερχομό των χελιδονιών, έτσι ένιωσα, όταν το διάβασα.
ΤΑ ΘΩΡΕΙΤΕ τα χιόνια, μωρέ! θα μας έλεγε με την χαρακτηριστική βροντώδη φωνή του ο καθηγητής μας των Φυσικών, στο πάλαι ποτέ αλλά και νυν και αεί ένδοξο (σιγά που δεν θα το γράψω Αντώνη Κοντεζή απ' το Μελιδόνι) γυμνάσιο Βάμου! Τα θωρούμε, θα του λέγαμε. Αν, βέβαια, ζούσε ακόμα και αν εμείς ήμαστε ακόμα μαθητές.
Η ΜΑΝΑ μου που βλέπει τα χελιδόνια με το που φτάνουν στον ουρανό της Κρήτης. Ο Αντώνης Πλυμάκης που 'χει ακόμα την έγνοια να βλέπει τα πρώτα χιόνια στη Μαδάρα. Οι άνθρωποι που εξακολουθούν να έχουν τις αισθήσεις τους αγνές.
ΥΣΤΕΡΑ από μίας μέρας διάλειμμα προχθές, ο καιρός επανήλθε χθες...
Εφτιαξε ο καιρός, αλλά δεν το έχει σε τίποτα να επανέλθει, κατά που φαίνεται, Δημήτριος! Δριμύτερος ήθελα να γράψω, αλλά το μολύβι έκανε του κεφαλιού του. Λέτε να ήταν δάκτυλος του Δημήτρη Αβραμόπουλου που επιθυμεί κάποια στιγμή να επανέλθει δριμύτερος;
ΠΑΕΙ και ο Αβραμόπουλος, δεν θελ΄αρχηγηλίκι/ ήταν κι αυτό για τη Νου Δου άλλο μασκαριλίκι. Από τον και μαντιναδολόγο της στήλης Ηλία Σταματάκη η παρέμβαση. Καλά το καταλάβατε.
ΔΩΣ' ΜΟΥ κι εμένα, μπάρμπα, ο ένας. Δώσ' μου κι εμένα, μπάρμπα, ο άλλος. Δωσ' μου κι εμένα, μπάρμπα, ο παράλλος. Και δώσ' του και δίνει ο μπάρμπας στον έναν. Και δώσ' του και δίνει ο μπάρμπας στον άλλο. Και δώσ' του και δίνει ο μπάρμπας στον παράλλο. Ψίχουλα θα μου πείτε δίνει. Κάτι είναι και τα ψίχουλα.
ΟΥΤΕ ο νεφεληγερέτης Δίας να 'τανε ο Χοακίμ Αλμούνια. Άστραψε και βρόντηξε, λέει, προχθές κι άρχισε να πετά τους κεραυνούς του επί δικαίων και αδίκων. Δεν πάει να τους πετά! Τα αλεξικέραυνα τι τα έχουμε;
ΑΠΟ ΤΗΝ απόσυρση, στην απόσυρση της απόσυρσης. Με το κλειδί στο χέρι. Όποιος πρόλαβε, πρόλαβε. Αν έχεις τύχη διάβαινε.
ΟΠΟΙΟΣ θέλει να εμβολιαστεί, ας εμβολιαστεί. Όποιος δεν θέλει να εμβολιαστεί, να μην εμβολιαστεί. Όποιος δεν ξέρει τι θέλει, να το παίξει κορώνα γράμματα ή μονά ζυγά κι ό,τι βγει ας κάνει.
ΝΑ ΤΡΕΧΕΙΣ στην καφετέρεια για να παρακολουθήσεις τον αγώνα Εργοτέλη-ΑΕΚ και να μη βλέπεις στο σπίτι σου τον αγώνα Μίλαν-Ρεάλ, δύο μέρες αργότερα. Τι αρρώστεια κι αυτή, γείτονα!
ΚΑΠΟΤΕ ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης έμεινε από ανάγκη, πολλές μέρες δίχως να καπνίσει και δεν μπορούσε να βαστάξει άλλο. Πήρε λοιπόν την πίπα του κι άρχισε να ξύνει τη νικοτίνη για να φτιάξει τσιγάρο. Κάποια στιγμή, όμως, κατάλαβε τι έκανε κι είπε στον εαυτό του: "Όρσε άνθρωπος που θέλει να λευτερώσει τον τόπο του και δεν μπορεί να λευτερωθεί από ένα συνήθειο."
“...Ποιος είναι ο σκοπός του σαλιγκαριού;/ Αυτό που ξέρω είναι ότι/ αν έπειτα χώριζα τις ελπίδες/ αυτής της σήραγγας και έβλεπα/ το λεπτό ίχνος του σπασμένου/ δρόμου πάνω στο πράσινο,/ ποτέ μου δεν θα φανταζόμουν/ το αργό πάθος/ αυτής της αργοκίνητης προόδου.”
Από το ποίημα "Κοιτάζοντας ένα σαλιγκάρι" του Thom Gunn
(μετάφραση Γιώργου Χ. Κουλούρη.)
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
e-mail:kakatsakis@sch.gr
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
ΤΑ ΠΡΩΤΑ χιόνια κάλυψαν αρκετές κορφές των Λευκών Ορέων, κατά τη διήμερη κακοκαιρία που επεκράτησε στην Κρήτη, έγραψε, μεταξύ των άλλων, ο και συνεργάτης της εφημερίδας μας στρατοκόπος της Μαδάρας Αντώνης Πλυμάκης, στην τελευταία σελίδα του προχθεσινού φύλλου. Όπως νιώθω όταν μου τηλεφωνεί κάθε χρόνο τέλη Μάρτη, αρχές Απρίλη η μάνα μου για να μου αναγγείλει τον ερχομό των χελιδονιών, έτσι ένιωσα, όταν το διάβασα.
ΤΑ ΘΩΡΕΙΤΕ τα χιόνια, μωρέ! θα μας έλεγε με την χαρακτηριστική βροντώδη φωνή του ο καθηγητής μας των Φυσικών, στο πάλαι ποτέ αλλά και νυν και αεί ένδοξο (σιγά που δεν θα το γράψω Αντώνη Κοντεζή απ' το Μελιδόνι) γυμνάσιο Βάμου! Τα θωρούμε, θα του λέγαμε. Αν, βέβαια, ζούσε ακόμα και αν εμείς ήμαστε ακόμα μαθητές.
Η ΜΑΝΑ μου που βλέπει τα χελιδόνια με το που φτάνουν στον ουρανό της Κρήτης. Ο Αντώνης Πλυμάκης που 'χει ακόμα την έγνοια να βλέπει τα πρώτα χιόνια στη Μαδάρα. Οι άνθρωποι που εξακολουθούν να έχουν τις αισθήσεις τους αγνές.
ΥΣΤΕΡΑ από μίας μέρας διάλειμμα προχθές, ο καιρός επανήλθε χθες...
Εφτιαξε ο καιρός, αλλά δεν το έχει σε τίποτα να επανέλθει, κατά που φαίνεται, Δημήτριος! Δριμύτερος ήθελα να γράψω, αλλά το μολύβι έκανε του κεφαλιού του. Λέτε να ήταν δάκτυλος του Δημήτρη Αβραμόπουλου που επιθυμεί κάποια στιγμή να επανέλθει δριμύτερος;
ΠΑΕΙ και ο Αβραμόπουλος, δεν θελ΄αρχηγηλίκι/ ήταν κι αυτό για τη Νου Δου άλλο μασκαριλίκι. Από τον και μαντιναδολόγο της στήλης Ηλία Σταματάκη η παρέμβαση. Καλά το καταλάβατε.
ΔΩΣ' ΜΟΥ κι εμένα, μπάρμπα, ο ένας. Δώσ' μου κι εμένα, μπάρμπα, ο άλλος. Δωσ' μου κι εμένα, μπάρμπα, ο παράλλος. Και δώσ' του και δίνει ο μπάρμπας στον έναν. Και δώσ' του και δίνει ο μπάρμπας στον άλλο. Και δώσ' του και δίνει ο μπάρμπας στον παράλλο. Ψίχουλα θα μου πείτε δίνει. Κάτι είναι και τα ψίχουλα.
ΟΥΤΕ ο νεφεληγερέτης Δίας να 'τανε ο Χοακίμ Αλμούνια. Άστραψε και βρόντηξε, λέει, προχθές κι άρχισε να πετά τους κεραυνούς του επί δικαίων και αδίκων. Δεν πάει να τους πετά! Τα αλεξικέραυνα τι τα έχουμε;
ΑΠΟ ΤΗΝ απόσυρση, στην απόσυρση της απόσυρσης. Με το κλειδί στο χέρι. Όποιος πρόλαβε, πρόλαβε. Αν έχεις τύχη διάβαινε.
ΟΠΟΙΟΣ θέλει να εμβολιαστεί, ας εμβολιαστεί. Όποιος δεν θέλει να εμβολιαστεί, να μην εμβολιαστεί. Όποιος δεν ξέρει τι θέλει, να το παίξει κορώνα γράμματα ή μονά ζυγά κι ό,τι βγει ας κάνει.
ΝΑ ΤΡΕΧΕΙΣ στην καφετέρεια για να παρακολουθήσεις τον αγώνα Εργοτέλη-ΑΕΚ και να μη βλέπεις στο σπίτι σου τον αγώνα Μίλαν-Ρεάλ, δύο μέρες αργότερα. Τι αρρώστεια κι αυτή, γείτονα!
ΚΑΠΟΤΕ ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης έμεινε από ανάγκη, πολλές μέρες δίχως να καπνίσει και δεν μπορούσε να βαστάξει άλλο. Πήρε λοιπόν την πίπα του κι άρχισε να ξύνει τη νικοτίνη για να φτιάξει τσιγάρο. Κάποια στιγμή, όμως, κατάλαβε τι έκανε κι είπε στον εαυτό του: "Όρσε άνθρωπος που θέλει να λευτερώσει τον τόπο του και δεν μπορεί να λευτερωθεί από ένα συνήθειο."
“...Ποιος είναι ο σκοπός του σαλιγκαριού;/ Αυτό που ξέρω είναι ότι/ αν έπειτα χώριζα τις ελπίδες/ αυτής της σήραγγας και έβλεπα/ το λεπτό ίχνος του σπασμένου/ δρόμου πάνω στο πράσινο,/ ποτέ μου δεν θα φανταζόμουν/ το αργό πάθος/ αυτής της αργοκίνητης προόδου.”
Από το ποίημα "Κοιτάζοντας ένα σαλιγκάρι" του Thom Gunn
(μετάφραση Γιώργου Χ. Κουλούρη.)
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
e-mail:kakatsakis@sch.gr
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2009
ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...
Γράφει ο Νεκτάριος Κακατσάκης
e-mail:nek@haniotika-nea.gr
Λίγο μετά από κάποιες ευτυχισμένες στιγμές...
...Είναι απ’ αυτές τις ημέρες που χαίρεσαι την κάθε της στιγμή! Χαίρεσαι επειδή... υπάρχεις, επειδή αντιλαμβάνεσαι, κατανοείς και λειτουργείς υπό το δικό σου πρίσμα... Απλά πράγματα(!) Επειδή μπορείς για όλα τα παραπάνω -και όχι μόνο- να σκέφτεσαι, επειδή ξυπνώντας λειτούργησαν και πάλι όλες οι αισθήσεις, άλλες ράθυμα κι άλλες μ’ όλη την έντασή τους στο μέγιστο!
Επειδή η “καλημέρα” σου λέγεται αβίαστα, ακούγεται ξεκάθαρα, επειδή όλα τριγύρω, θαμαστά σού μοιάζουν και επειδή ακόμη και οι μικρότερες λεπτομέρειες των όποιων κινήσεών σου, προσθέτουν κι εκείνες στην... ευτυχία σου!
Κι αίφνης, όλο αυτό παύει να υπάρχει κι άλλες σκέψεις καταλαμβάνουν τη θέση των πρότερων!
Σκέψεις που ξεπήδησαν μέσα από τη λέξη “λυπάμαι”...
...”Γέμισαν” τα φανάρια μας παιδιά...
Μικρά τσιγγανόπουλα με σκούπες στα χέρια, με κουβάδες πήραν τη θέση των ανάπηρων που πουλούσαν μαντιλάκια πριν από κάποιες εβδομάδες!
Μοιάζει παράλογη η κίνησή μου να κρατήσω κλειστά τα παράθυρα του αυτοκινήτου μου, δεν έχω όρεξη να δώσω σήμερα, σήμερα που... όλα έμοιαζαν αλλιώς! “Παίζω” και τους υαλοκαθαριστήρες φτάνοντας μπρος στα -σαν βγαλμένα από κρητική αγιογραφία- πρόσωπά τους που με κοιτούν από το παρμπρίζ!
Χθες τους έδωσα, σήμερα όχι! Αύριο δεν ξέρω πως θα το δω...
Ανάλογα τα κέφια μου, δεν το ελέγχω εγώ! Κάτι μού μιλά μέσα μου κι έτσι άλλοτε τα λυπούμαι και τους δίνω και δεν το μετανιώνω. Αλλοτε τους δίνω και το μετανιώνω που συντελώ στην παρουσία τους στα φανάρια!
Αλλοτε δεν τους δίνω και νιώθω ενοχές, άλλοτε αποστρέφω το βλέμμα μου και τα ξεχνώ μόλις ανάψει πράσινο και πατήσω το γκάζι, άλλοτε..., άλλοτε...
Κάποιες φορές τους πιάνω την κουβέντα, κάποιες φορές μου γελούν, κάποιες με κοροϊδεύουν, κάποιες απλά με κοιτούν!
Υπάρχουν κι οι φορές που προσεύχομαι για... “κάτι” που μοιάζει να είναι “τίποτα”, ξέροντας ενδόμυχα την όποια προδιαγεγραμμένη πορεία της φυλής τους!
Και προσπαθώ να απαντήσω στο ερώτημα της ευτυχίας που μ’ είχε κυριέψει λίγο πριν αντικρύσω τα παιδιά των φαναριών!
Σε ζυγαριά βάζω αναιδέστατα τη δική μου τη ζωή και τη δική τους...
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
e-mail:nek@haniotika-nea.gr
Λίγο μετά από κάποιες ευτυχισμένες στιγμές...
...Είναι απ’ αυτές τις ημέρες που χαίρεσαι την κάθε της στιγμή! Χαίρεσαι επειδή... υπάρχεις, επειδή αντιλαμβάνεσαι, κατανοείς και λειτουργείς υπό το δικό σου πρίσμα... Απλά πράγματα(!) Επειδή μπορείς για όλα τα παραπάνω -και όχι μόνο- να σκέφτεσαι, επειδή ξυπνώντας λειτούργησαν και πάλι όλες οι αισθήσεις, άλλες ράθυμα κι άλλες μ’ όλη την έντασή τους στο μέγιστο!
Επειδή η “καλημέρα” σου λέγεται αβίαστα, ακούγεται ξεκάθαρα, επειδή όλα τριγύρω, θαμαστά σού μοιάζουν και επειδή ακόμη και οι μικρότερες λεπτομέρειες των όποιων κινήσεών σου, προσθέτουν κι εκείνες στην... ευτυχία σου!
Κι αίφνης, όλο αυτό παύει να υπάρχει κι άλλες σκέψεις καταλαμβάνουν τη θέση των πρότερων!
Σκέψεις που ξεπήδησαν μέσα από τη λέξη “λυπάμαι”...
...”Γέμισαν” τα φανάρια μας παιδιά...
Μικρά τσιγγανόπουλα με σκούπες στα χέρια, με κουβάδες πήραν τη θέση των ανάπηρων που πουλούσαν μαντιλάκια πριν από κάποιες εβδομάδες!
Μοιάζει παράλογη η κίνησή μου να κρατήσω κλειστά τα παράθυρα του αυτοκινήτου μου, δεν έχω όρεξη να δώσω σήμερα, σήμερα που... όλα έμοιαζαν αλλιώς! “Παίζω” και τους υαλοκαθαριστήρες φτάνοντας μπρος στα -σαν βγαλμένα από κρητική αγιογραφία- πρόσωπά τους που με κοιτούν από το παρμπρίζ!
Χθες τους έδωσα, σήμερα όχι! Αύριο δεν ξέρω πως θα το δω...
Ανάλογα τα κέφια μου, δεν το ελέγχω εγώ! Κάτι μού μιλά μέσα μου κι έτσι άλλοτε τα λυπούμαι και τους δίνω και δεν το μετανιώνω. Αλλοτε τους δίνω και το μετανιώνω που συντελώ στην παρουσία τους στα φανάρια!
Αλλοτε δεν τους δίνω και νιώθω ενοχές, άλλοτε αποστρέφω το βλέμμα μου και τα ξεχνώ μόλις ανάψει πράσινο και πατήσω το γκάζι, άλλοτε..., άλλοτε...
Κάποιες φορές τους πιάνω την κουβέντα, κάποιες φορές μου γελούν, κάποιες με κοροϊδεύουν, κάποιες απλά με κοιτούν!
Υπάρχουν κι οι φορές που προσεύχομαι για... “κάτι” που μοιάζει να είναι “τίποτα”, ξέροντας ενδόμυχα την όποια προδιαγεγραμμένη πορεία της φυλής τους!
Και προσπαθώ να απαντήσω στο ερώτημα της ευτυχίας που μ’ είχε κυριέψει λίγο πριν αντικρύσω τα παιδιά των φαναριών!
Σε ζυγαριά βάζω αναιδέστατα τη δική μου τη ζωή και τη δική τους...
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2009
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΚΑΛΟ μήνα και καλά κρασιά! Με δύο μέρες καθυστέρηση η πρώτη ευχή, αφού ο Νοέμβρης μπήκε από προχθές, στη μέρα της ωστόσο η δεύτερη, αφού σήμερα είναι τ' Αϊ Γιώργη του Μεθυστή, που δοκιμάζουμε τα καινούργια κρασιά. Όσοι μεθυσμένοι κι όσοι αμέθυστοι, λοιπόν!
ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΑ, επ' ευκαιρία, καλά κρασιά! Και να μην ξεχνούμε τη παροιμία βέβαια. Το Νοέμβρη και Δεκέμβρη να φυτεύουμε καταβολάδες. Κάθε είδους καταβολάδες. Καταλάβατε;
ΗΘΕΛΑ, λέει, να ΄μαι στην αλλαγή φρουράς. Τη στιγμή που ο Οκτώβρης παρέδιδε τη σκυτάλη του χρόνου στον Νοέμβρη. Να 'ξερα τι παράγγειλε ο πρώτος και τι υποσχέσεις έδωσε ο δεύτερος! Σε επίπεδο καιρικών συνθηκών, μα όχι μόνο. Άκου να δεις απαιτήσεις!
ΑΛΛΟΙ κάνουν τους λαγούς και άλλοι κάνουν τα κουνέλια αυτόν τον καιρό στη Νέα Δημοκρατία. Μια διάσταση. Άλλοι θέλουν να δείρουν τον γάιδαρο και δέρνουν το σωμάρι κι άλλοι θέλουν να δείρουν το σωμάρι και δέρνουν το γάιδαρο. Μια άλλη διάσταση του όλου θέματος.
ΣΚΙΑ έκαναν, λέει, στον Αντώνη Σαμαρά τα βέλη που εκτόξευσε εναντίον του ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης. Σε διατεταγμένο ρόλο ενός εκ των τριακοσίων Σπαρτιατών, λίγο πριν τη Μάχη των Θερμοπυλών, ο Μεσσήνιος. Δεδομένο φαίνεται είναι ότι οι Μήδοι θα διαβούνε...
ΟΣΟ ΔΕΝ τοποθετούνται στα υπουργεία γραμματείς, βρίσκουν την ευκαιρία και ξεσπαθώνουν οι φαρισαίοι, μου είπε. Πες μου ποιους θεωρείς φαρισαίους για να σου πω αν συμφωνώ, η απάντησή μου.
ΕΜΒΟΛΙΑΖΟΜΑΙ, δεν εμβολιάζομαι, εμβολιάζομαι, δεν εμβολιάζομαι, εμβολιάζομαι, δεν εμβολιάζομαι... Όχι δεν μαδώ καμιά μαργαρίτα επί του προκειμένου. Απλώς τη μία το βλέπω το πράγμα έτσι και την άλλη αλλιώς. Κατά το πώς μας το παρουσιάζουν...
ΝΑ ΠΑΡΕΜΒΕΙ προσωπικά η υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου για να προχωρήσει στον Νομό μας το πρόβλημα σχολικής στέγης ζητά ο νομάρχης Γρηγόρης Αρχοντάκης. Να ελπίζουμε ότι δεν θ' απαντήσει "απ' το άλλο μου αυτί, γιατί 'ναι η μάνα μου κουφή", παίζοντας την Πινακωτή. Όπως την έπαιζε η προηγούμενη ηγεσία του Υπουργείου.
“ΑΚΟΥΣΟΝ, ω πετεινέ και τούτο. Να μην επαίρεσαι ούτε δια το στέμμα σου, ούτε δια την λαμπρότητα των πτερών σου. Η ειμαρμένη είναι συνήθως τοσούτον ανεπιτηδεία και βιαστική, ώστε αποσπώσα εν στέμμα από μίαν κεφαλήν, το αποσπά ενίοτε μαζί με το δέρμα”. Από την "Χρυσή Διαθήκη" του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.
ΟΤΑΝ κάποτε η βασίλισσα των Ασσυρίων Σεμίραμις θέλησε να αρπάξει την εξουσία απ' τον άνδρα της τον παγίδευσε ως εξής: Του ζήτησε να της προσφέρει, ως δείγμα της αγάπης του, την εξουσία για 24 ώρες. Ο Βασιλιάς εκάμφθη και υπέγραψε το σχετικό διάταγμα. Όταν όμως η τρομερή Σεμίραμις πήρε το θρόνο η πρώτη διαταγή που εξέδωσε ήταν να συληφθεί ο Βασιλιάς και η δεύτερη ν' αποκεφαλιστεί. Έτσι έμεινε μόνιμος κάτοχος του θρόνου.
“...Ο ίδιος αδιατάρακτος Νοέμβρης/ με σημαίες παντού χτεσινής του βροχής/ παραδομένα στη γύμνια τα δέντρα/ δύο τρία φύλλα μόνο εστίαζαν υπάρχοντας./ Το στρογγυλό λιβάδι σαν περιβραχιόνιο/ στην ελεύθερη εξάπλωση της φύσης/ και πάλι έσκυβα να πιω μέσα απ' την ίδια ακινησία/ που έπιναν σκυμμένα εκείνα τα μουλάρια...”
Από το ποίημα "Ατροφικό ένστικτο" της Κικής Δημουλά
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
e-mail:kakatsakis@sch.gr
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
ΚΑΛΟ μήνα και καλά κρασιά! Με δύο μέρες καθυστέρηση η πρώτη ευχή, αφού ο Νοέμβρης μπήκε από προχθές, στη μέρα της ωστόσο η δεύτερη, αφού σήμερα είναι τ' Αϊ Γιώργη του Μεθυστή, που δοκιμάζουμε τα καινούργια κρασιά. Όσοι μεθυσμένοι κι όσοι αμέθυστοι, λοιπόν!
ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΑ, επ' ευκαιρία, καλά κρασιά! Και να μην ξεχνούμε τη παροιμία βέβαια. Το Νοέμβρη και Δεκέμβρη να φυτεύουμε καταβολάδες. Κάθε είδους καταβολάδες. Καταλάβατε;
ΗΘΕΛΑ, λέει, να ΄μαι στην αλλαγή φρουράς. Τη στιγμή που ο Οκτώβρης παρέδιδε τη σκυτάλη του χρόνου στον Νοέμβρη. Να 'ξερα τι παράγγειλε ο πρώτος και τι υποσχέσεις έδωσε ο δεύτερος! Σε επίπεδο καιρικών συνθηκών, μα όχι μόνο. Άκου να δεις απαιτήσεις!
ΑΛΛΟΙ κάνουν τους λαγούς και άλλοι κάνουν τα κουνέλια αυτόν τον καιρό στη Νέα Δημοκρατία. Μια διάσταση. Άλλοι θέλουν να δείρουν τον γάιδαρο και δέρνουν το σωμάρι κι άλλοι θέλουν να δείρουν το σωμάρι και δέρνουν το γάιδαρο. Μια άλλη διάσταση του όλου θέματος.
ΣΚΙΑ έκαναν, λέει, στον Αντώνη Σαμαρά τα βέλη που εκτόξευσε εναντίον του ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης. Σε διατεταγμένο ρόλο ενός εκ των τριακοσίων Σπαρτιατών, λίγο πριν τη Μάχη των Θερμοπυλών, ο Μεσσήνιος. Δεδομένο φαίνεται είναι ότι οι Μήδοι θα διαβούνε...
ΟΣΟ ΔΕΝ τοποθετούνται στα υπουργεία γραμματείς, βρίσκουν την ευκαιρία και ξεσπαθώνουν οι φαρισαίοι, μου είπε. Πες μου ποιους θεωρείς φαρισαίους για να σου πω αν συμφωνώ, η απάντησή μου.
ΕΜΒΟΛΙΑΖΟΜΑΙ, δεν εμβολιάζομαι, εμβολιάζομαι, δεν εμβολιάζομαι, εμβολιάζομαι, δεν εμβολιάζομαι... Όχι δεν μαδώ καμιά μαργαρίτα επί του προκειμένου. Απλώς τη μία το βλέπω το πράγμα έτσι και την άλλη αλλιώς. Κατά το πώς μας το παρουσιάζουν...
ΝΑ ΠΑΡΕΜΒΕΙ προσωπικά η υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου για να προχωρήσει στον Νομό μας το πρόβλημα σχολικής στέγης ζητά ο νομάρχης Γρηγόρης Αρχοντάκης. Να ελπίζουμε ότι δεν θ' απαντήσει "απ' το άλλο μου αυτί, γιατί 'ναι η μάνα μου κουφή", παίζοντας την Πινακωτή. Όπως την έπαιζε η προηγούμενη ηγεσία του Υπουργείου.
“ΑΚΟΥΣΟΝ, ω πετεινέ και τούτο. Να μην επαίρεσαι ούτε δια το στέμμα σου, ούτε δια την λαμπρότητα των πτερών σου. Η ειμαρμένη είναι συνήθως τοσούτον ανεπιτηδεία και βιαστική, ώστε αποσπώσα εν στέμμα από μίαν κεφαλήν, το αποσπά ενίοτε μαζί με το δέρμα”. Από την "Χρυσή Διαθήκη" του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.
ΟΤΑΝ κάποτε η βασίλισσα των Ασσυρίων Σεμίραμις θέλησε να αρπάξει την εξουσία απ' τον άνδρα της τον παγίδευσε ως εξής: Του ζήτησε να της προσφέρει, ως δείγμα της αγάπης του, την εξουσία για 24 ώρες. Ο Βασιλιάς εκάμφθη και υπέγραψε το σχετικό διάταγμα. Όταν όμως η τρομερή Σεμίραμις πήρε το θρόνο η πρώτη διαταγή που εξέδωσε ήταν να συληφθεί ο Βασιλιάς και η δεύτερη ν' αποκεφαλιστεί. Έτσι έμεινε μόνιμος κάτοχος του θρόνου.
“...Ο ίδιος αδιατάρακτος Νοέμβρης/ με σημαίες παντού χτεσινής του βροχής/ παραδομένα στη γύμνια τα δέντρα/ δύο τρία φύλλα μόνο εστίαζαν υπάρχοντας./ Το στρογγυλό λιβάδι σαν περιβραχιόνιο/ στην ελεύθερη εξάπλωση της φύσης/ και πάλι έσκυβα να πιω μέσα απ' την ίδια ακινησία/ που έπιναν σκυμμένα εκείνα τα μουλάρια...”
Από το ποίημα "Ατροφικό ένστικτο" της Κικής Δημουλά
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
e-mail:kakatsakis@sch.gr
>> τυπώστε αυτό το άρθρο
Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2009
ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ
Η χάρη τους να βοηθά τους αγίους τους
Η χάρη των αγίων τους να τους βοηθά, μα και η δική τους χάρη να βοηθά τους αγίους τους. Για τους Ρεθυμνιώτες που κατοικοεδρεύουν στην πόλη των Χανίων γι’ άλλη μια χρονιά τέτοιες μέρες, ο λόγος. Με αφορμή τη γιορτή των Τεσσάρων Μαρτύρων. Των τεσσάρων εκ Μελάμπων Ρεθύμνου νέων, Μανουήλ, Γεώργιος, Αγγελής και Νικόλαος τα ονόματά τους, που επί τουρκοκρατίας είπαν το δικό τους μεγάλο όχι, όταν τους ζητήθηκε ν’ αρνηθούν την πίστη τους. Γι’ άλλη μία χρονιά προσήλθαν συν γυναιζί και τέκνοις το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου, ημέρα του μαρτυρίου των Αγίων, κάτω από τον ίσκιο της σημαίας του Συλλόγου τους “Το Αρκάδι”, στο δεξιό κλίτος του Αγίου Νικολάου της Σπλάντζιας, οι εν Χανίοις Ρεθύμνιοι. Εκεί όπου η ευσέβεια κάποιων έδωσε τόπο στην θύμηση. Για ν’ ανάψουν ένα κερί στην εικόνα των Αγίων τους, των Τεσσάρων Ρεθεμνιωτών Νεομαρτύρων, συνήχθησαν επί τω αυτώ οι συμπατριώτες και οι φίλοι τους. Για να προσκυνήσουν την μάχαιρα με την οποία σφαγιάστηκαν και το ιερό τους λείψανο. Για να παρακολουθήσουν τη λειτουργία που τελέστηκε ιερουργούντος του σεβασμιοτάτου μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου Δαμασκηνού. Και βεβαίως για να πιουν στον αύλειο χώρο του ναού μια τσικουδιά και να ευχηθούν ο ένας στον άλλο και του χρόνου με υγεία.
Μια εκδήλωση
με άρωμα γιασεμιού
Ξετρούλιασε στην κυριολεξία από κόσμο η αρκετά μεγάλη αίθουσα εκδηλώσεων της Εκκλησίας του Αγίου Γερασίμου στα Νεροκούρου την περασμένη Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου, κατά την παρουσίαση του βιβλίου “Όταν ήμουν στρατιώτης, όταν ήμουν πρόεδρος”, τρίτου κατά σειρά σε τρία χρόνια, του Γιάννη Φατσέα. Περισσευούμενη όμως, κυρίως, ήταν η αγάπη για το πρόσωπο του Συγγραφέα στην όλη περιρρέουσα, εντός και εκτός αίθουσας, ατμόσφαιρα. Η αγάπη των συγχωριανών του, των Νεροκουριανών που εν ενί σώματι και μία καρδιά προσήλθαν για να τιμήσουν τον για 19 χρόνια κοινοτάρχη τους, μα και να τον ευχαριστήσουν για την σε συγγραφικό επίπεδο συνεχιζόμενη προσφορά του. Η αγάπη των συμπατριωτών του, των προγόνων του, των πολλών Μανιατών, που θεώρησαν χρέος των να κάνουν έντονη την παρουσία τους. Η αγάπη των πολλών φίλων του, στην αυτοδιοίκηση, μα και στον ευρύτερο κοινωνικό στίβο, απ’ όλες τις γωνίες του Νομού, που έψαχνε να βρει τρόπο να εκδηλωθεί. “Οι θέσεις, οι απόψεις και η ζωή του Ιωάννη Φατσέα είναι σίγουρα σταθερές, ενδυναμωμένες από οικογενειακές παραδόσεις και δίδουν ένα άρωμα γιασεμιού που σήμερα έχει εξασθενήσει”, είπε, μεταξύ των άλλων παρουσιάζοντας το βιβλίο η εκ των ομιλιτών, και γνωστή ως πνευματικός άνθρωπος, δικηγόρος Ρόζα Μοτάκη-Κονταδάκη. Άρωμα γιασεμιού! Να ο τίτλος που ταιριάζει στην όλη εκδήλωση, σκέφτηκα, ακούγοντάς την... Μένω επιμένοντας σ’ αυτόν. Ύστερα απ’ όσα είδα, απ’ όσα άκουσα, απ’ όσα διάβασα ακούγοντας, απ’ όσα βίωσα. Ύστερα από τις παρουσιάσεις και των: Στέλλας Χαριτάκη, που είχε και τον γενικό συντονισμό, Γιώργου Πετρουλάκη, Μανώλη Μανούσακα, Πόπης Ντουντουλάκη. Ύστερα απ’ την ανάγνωση σελίδων του βιβλίου απ΄ τη Ρόζα Μοτάκη. Ύστερα από τους χαιρετισμούς και την προσφορά δώρων στον Τιμώμενο απ’ τους Μανιάτες. Ύστερα απ’ την επίσης σε μακρυγιάννεια, γνωστή στις σελίδες των βιβλίων του, γλώσσα αντιφώνησή του. Ύστερα απ’ το ριζίτικο που τραγούδησε ο παπα-Νικόλας Χαροκοπάκης προς τιμήν του. Ύστερα απ’ το παραδοσιακό κέρασμα. Ύστερα απ’ όλα τα πολλά άλλα φανερά και κρυφά που διαδραματίστηκαν εντός μου και πέριξ. Μύριζαν έντονα γιασεμί οι νεροκουριανές αυλές, εξάλλου, φεύγοντας.
Παμψηφεί Ομότιμος
ο Ι. Πρασιανάκης
Παμψηφεί ανακηρύχθηκε Ομότιμος από τη Σύγκλητο του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου Αθηνών ο πρώην Καθηγητής του Τομέα Μηχανικής της Σχολής Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών Ιωάννης Ν. Πρασιανάκης. Ο συμπατριώτης μας καθηγητής (από την Χρυσαυγή Κισάμου, αδελφός του πρώην βουλευτή και πρώην προέδρου της Παγκρητίου, δικηγόρου Γιώργου Πρασιανάκη) συνταξιοδοτήθηκε πέρυσι. Πτυχιούχος της Φυσικομαθηματικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, μετά την αποφοίτηση του από το γυμνάσιο Καστελλίου Κισάμου, κατέκτησε όλες τις θέσεις της ιεραρχίας του Πολυτεχνείου, αρχίζοντας από τη θέση του συνεργάτη του Εργαστηρίου Αντοχής Υλικών. Παράλληλα με το πολύπλευρο επιστημονικό, ερευνητικό και διδακτικό έργο του και τη συγγραφή πλήθους βιβλίων και επιστημονικών εργασιών, ασχολήθηκε με τη μελέτη αντοχής υλικών και διατελεί επί χρόνια Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Μη Καταστροφικών Ελέγχων/ ΕΛΕΜΚΕ, με μεγάλη δραστηριότητα εντός και εκτός Ελλάδας. Μόνο στα Χανιά φιλοξενήθηκαν δύο συνέδρια αυτού του αντικειμένου. Να επισημάνουμε με πολλή χαρά ότι η ανακήρυξη του Ιωάννη Ν. Πρασιανάκη ως Ομότιμου Καθηγητή του κορυφαίου τεχνικού πανεπιστημιακού Ιδρύματος της χώρας μας, που αποτελεί το επιστέγασμα μιας πλούσιας επιστημονικής προσφοράς, τιμά εκτός απ’ τον ίδιο και τον τόπο μας!
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Η χάρη των αγίων τους να τους βοηθά, μα και η δική τους χάρη να βοηθά τους αγίους τους. Για τους Ρεθυμνιώτες που κατοικοεδρεύουν στην πόλη των Χανίων γι’ άλλη μια χρονιά τέτοιες μέρες, ο λόγος. Με αφορμή τη γιορτή των Τεσσάρων Μαρτύρων. Των τεσσάρων εκ Μελάμπων Ρεθύμνου νέων, Μανουήλ, Γεώργιος, Αγγελής και Νικόλαος τα ονόματά τους, που επί τουρκοκρατίας είπαν το δικό τους μεγάλο όχι, όταν τους ζητήθηκε ν’ αρνηθούν την πίστη τους. Γι’ άλλη μία χρονιά προσήλθαν συν γυναιζί και τέκνοις το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου, ημέρα του μαρτυρίου των Αγίων, κάτω από τον ίσκιο της σημαίας του Συλλόγου τους “Το Αρκάδι”, στο δεξιό κλίτος του Αγίου Νικολάου της Σπλάντζιας, οι εν Χανίοις Ρεθύμνιοι. Εκεί όπου η ευσέβεια κάποιων έδωσε τόπο στην θύμηση. Για ν’ ανάψουν ένα κερί στην εικόνα των Αγίων τους, των Τεσσάρων Ρεθεμνιωτών Νεομαρτύρων, συνήχθησαν επί τω αυτώ οι συμπατριώτες και οι φίλοι τους. Για να προσκυνήσουν την μάχαιρα με την οποία σφαγιάστηκαν και το ιερό τους λείψανο. Για να παρακολουθήσουν τη λειτουργία που τελέστηκε ιερουργούντος του σεβασμιοτάτου μητροπολίτη Κυδωνίας και Αποκορώνου Δαμασκηνού. Και βεβαίως για να πιουν στον αύλειο χώρο του ναού μια τσικουδιά και να ευχηθούν ο ένας στον άλλο και του χρόνου με υγεία.
Μια εκδήλωση
με άρωμα γιασεμιού
Ξετρούλιασε στην κυριολεξία από κόσμο η αρκετά μεγάλη αίθουσα εκδηλώσεων της Εκκλησίας του Αγίου Γερασίμου στα Νεροκούρου την περασμένη Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου, κατά την παρουσίαση του βιβλίου “Όταν ήμουν στρατιώτης, όταν ήμουν πρόεδρος”, τρίτου κατά σειρά σε τρία χρόνια, του Γιάννη Φατσέα. Περισσευούμενη όμως, κυρίως, ήταν η αγάπη για το πρόσωπο του Συγγραφέα στην όλη περιρρέουσα, εντός και εκτός αίθουσας, ατμόσφαιρα. Η αγάπη των συγχωριανών του, των Νεροκουριανών που εν ενί σώματι και μία καρδιά προσήλθαν για να τιμήσουν τον για 19 χρόνια κοινοτάρχη τους, μα και να τον ευχαριστήσουν για την σε συγγραφικό επίπεδο συνεχιζόμενη προσφορά του. Η αγάπη των συμπατριωτών του, των προγόνων του, των πολλών Μανιατών, που θεώρησαν χρέος των να κάνουν έντονη την παρουσία τους. Η αγάπη των πολλών φίλων του, στην αυτοδιοίκηση, μα και στον ευρύτερο κοινωνικό στίβο, απ’ όλες τις γωνίες του Νομού, που έψαχνε να βρει τρόπο να εκδηλωθεί. “Οι θέσεις, οι απόψεις και η ζωή του Ιωάννη Φατσέα είναι σίγουρα σταθερές, ενδυναμωμένες από οικογενειακές παραδόσεις και δίδουν ένα άρωμα γιασεμιού που σήμερα έχει εξασθενήσει”, είπε, μεταξύ των άλλων παρουσιάζοντας το βιβλίο η εκ των ομιλιτών, και γνωστή ως πνευματικός άνθρωπος, δικηγόρος Ρόζα Μοτάκη-Κονταδάκη. Άρωμα γιασεμιού! Να ο τίτλος που ταιριάζει στην όλη εκδήλωση, σκέφτηκα, ακούγοντάς την... Μένω επιμένοντας σ’ αυτόν. Ύστερα απ’ όσα είδα, απ’ όσα άκουσα, απ’ όσα διάβασα ακούγοντας, απ’ όσα βίωσα. Ύστερα από τις παρουσιάσεις και των: Στέλλας Χαριτάκη, που είχε και τον γενικό συντονισμό, Γιώργου Πετρουλάκη, Μανώλη Μανούσακα, Πόπης Ντουντουλάκη. Ύστερα απ’ την ανάγνωση σελίδων του βιβλίου απ΄ τη Ρόζα Μοτάκη. Ύστερα από τους χαιρετισμούς και την προσφορά δώρων στον Τιμώμενο απ’ τους Μανιάτες. Ύστερα απ’ την επίσης σε μακρυγιάννεια, γνωστή στις σελίδες των βιβλίων του, γλώσσα αντιφώνησή του. Ύστερα απ’ το ριζίτικο που τραγούδησε ο παπα-Νικόλας Χαροκοπάκης προς τιμήν του. Ύστερα απ’ το παραδοσιακό κέρασμα. Ύστερα απ’ όλα τα πολλά άλλα φανερά και κρυφά που διαδραματίστηκαν εντός μου και πέριξ. Μύριζαν έντονα γιασεμί οι νεροκουριανές αυλές, εξάλλου, φεύγοντας.
Παμψηφεί Ομότιμος
ο Ι. Πρασιανάκης
Παμψηφεί ανακηρύχθηκε Ομότιμος από τη Σύγκλητο του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου Αθηνών ο πρώην Καθηγητής του Τομέα Μηχανικής της Σχολής Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών Ιωάννης Ν. Πρασιανάκης. Ο συμπατριώτης μας καθηγητής (από την Χρυσαυγή Κισάμου, αδελφός του πρώην βουλευτή και πρώην προέδρου της Παγκρητίου, δικηγόρου Γιώργου Πρασιανάκη) συνταξιοδοτήθηκε πέρυσι. Πτυχιούχος της Φυσικομαθηματικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, μετά την αποφοίτηση του από το γυμνάσιο Καστελλίου Κισάμου, κατέκτησε όλες τις θέσεις της ιεραρχίας του Πολυτεχνείου, αρχίζοντας από τη θέση του συνεργάτη του Εργαστηρίου Αντοχής Υλικών. Παράλληλα με το πολύπλευρο επιστημονικό, ερευνητικό και διδακτικό έργο του και τη συγγραφή πλήθους βιβλίων και επιστημονικών εργασιών, ασχολήθηκε με τη μελέτη αντοχής υλικών και διατελεί επί χρόνια Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Μη Καταστροφικών Ελέγχων/ ΕΛΕΜΚΕ, με μεγάλη δραστηριότητα εντός και εκτός Ελλάδας. Μόνο στα Χανιά φιλοξενήθηκαν δύο συνέδρια αυτού του αντικειμένου. Να επισημάνουμε με πολλή χαρά ότι η ανακήρυξη του Ιωάννη Ν. Πρασιανάκη ως Ομότιμου Καθηγητή του κορυφαίου τεχνικού πανεπιστημιακού Ιδρύματος της χώρας μας, που αποτελεί το επιστέγασμα μιας πλούσιας επιστημονικής προσφοράς, τιμά εκτός απ’ τον ίδιο και τον τόπο μας!
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2009
ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Μπερδέματα
Μαθαίνω να γράφω.
Μα μπερδεύομαι να πω
ποιο το τρία,
ποιο το ωμέγα..
Το ένα είναι όρθιο,
το άλλο πλαγιαστό!
Μαθαίνω να γράφω.
Μα δεν ξεχωρίζω
ποιο το άλφα, ποιο το σίγμα!
Με μπαστούνι και τα δυο
βγαίνουνε στο δρόμο1
Το ένα το κρατά στο χέρι,
τ’ άλλο το φορά στον ώμο!
Μαθαίνω να γράφω.
Μα θαυμάζω κι απορώ
με το εννέα και το ρώ
Ποιο να βάλω στη γραμμή,
ποιο ακροβάτη σε σχοινί!
Μαθαίνω να γράφω.
Μα μπερδεύομαι να βρω
ποιο το βήτα, ποιο το θήτα!
Αχ αυτή η αλφαβήτα!
Μαθαίνω να γράφω
γράμματα και αριθμούς!
Πώς να τα χωρέσει όλα
ο μικρός μου νους!
Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογη της Ευδοκιας Σκορδαλα Κακατσάκη
Μαθαίνω να γράφω.
Μα μπερδεύομαι να πω
ποιο το τρία,
ποιο το ωμέγα..
Το ένα είναι όρθιο,
το άλλο πλαγιαστό!
Μαθαίνω να γράφω.
Μα δεν ξεχωρίζω
ποιο το άλφα, ποιο το σίγμα!
Με μπαστούνι και τα δυο
βγαίνουνε στο δρόμο1
Το ένα το κρατά στο χέρι,
τ’ άλλο το φορά στον ώμο!
Μαθαίνω να γράφω.
Μα θαυμάζω κι απορώ
με το εννέα και το ρώ
Ποιο να βάλω στη γραμμή,
ποιο ακροβάτη σε σχοινί!
Μαθαίνω να γράφω.
Μα μπερδεύομαι να βρω
ποιο το βήτα, ποιο το θήτα!
Αχ αυτή η αλφαβήτα!
Μαθαίνω να γράφω
γράμματα και αριθμούς!
Πώς να τα χωρέσει όλα
ο μικρός μου νους!
Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογη της Ευδοκιας Σκορδαλα Κακατσάκη
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)