Γράφει ο: ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakisv@gmail.com
Η Σούδα της Μεσογείου (1)
Πάνω απ’ όλα τα συναισθήματα. Τα συναισθήματα των ανθρώπων που φεύγουν, των ανθρώπων που έρχονται, των ανθρώπων που αποχαιρετούν αυτούς που φεύγουν, των ανθρώπων που καλωσορίζουν εκείνους που έρχονται. Τα συναισθήματα έτσι όπως τα προδίδουν οι ματιές, τα βήματα και οι χειρονομίες των κι εν τέλει τα αποδίδει η περιρρέουσα ατμόσφαιρα του λιμανιού. Τα καράβια, τα φώτα, η κίνηση, ο κόσμος, η ζωή, οι όγκοι, τα χρώματα. Πάνω απ’ όλα τα συναισθήματα των ανθρώπων, λοιπόν.
Αυτά έκρουσαν τις ανοιχτές θύρες του καλλιτέχνη, ξυπνώντας τις παιδικές του μνήμες, και του ζήτησαν κάποιο απόγευμα, κατά δήλωσή του, την απεικόνισή των. Πρόκληση μεγάλη γι’ αυτόν η πρόσκληση τούτη. Ν’ αφήσει την ερημία και την ηρεμία της Σούρης, όπου το εργαστήρι του, και να μεταφερθεί στην πλήθουσα αγορά της Σούδας για να συνάξει εικόνες και ήχους, χρώματα και αρώματα. Το έκανε και ιδού η “Σούδα της Μεσογείου”, όπως τιτλοφορείται η τελευταία έκθεσή του, που παρουσιάζεται στο παλαιό δημαρχείο της Σούδας μέχρι και το Σάββατο 17 Ιουλίου. Η τελευταία δουλειά του Κώστα Ζαζά.
Ενας καταρράχτης από φως που γεμίζει τον νου και την καρδιά σου και σε ταξιδεύει μέσα απ’ τα πρόσωπα των πραγμάτων του λιμανιού της Σούδας, στον κόσμο των συναισθημάτων που γεννά το ταξίδι...
Η Σούδα της Μεσογείου (2)
Περιδιαβάζω μαζί με πολλούς άλλους την ημέρα των εγκαινίων (Τετάρτη 7 Ιουλίου) την περί ου ο λόγος και στην προηγούμενη εύφημη μνεία Εκθεση. Ζω την ατμόσφαιρα της πολυποικιλότητας των χρωμάτων και των συναισθημάτων, αυτό το πανηγύρι των φώτων και των όγκων. Νιώθω τη σιγουριά της προστασίας του λιμανιού, την ελπίδα για το καινούριο, την αναμονή του ταξιδιού με την κάθε διαφορετικότητα. Ταυτόχρονα, ωστόσο, έχω την αίσθηση ότι ζω εν κινήσει στο χώρο και στον χρόνο της Σούδας, της Σούδας της Μεσογείου.
Εχω πολλά να ρωτήσω τον ζωγράφο, που τον ξέρω από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, όταν άνοιξε στην ερημία αλλά και την ηρεμία της Σούρης, του πανέμορφου αυτού χωριού που βρίσκεται κοντά στον Βάμο, όπου ζει, το εργαστήρι του. Πολλά και διάφορα. Ενα απ’ αυτά γιατί και τα 23 έργα του είναι άτιτλα. Ο καλλιτέχνης ζωγραφίζει τη συγκεκριμένη στιγμή που το κάνει, εκείνο που θέλει να ζωγραφίσει, ο καθένας όμως έχει το δικαίωμα να βάλει τον δικό του τίτλο σ’ αυτό που ζωγράφισε, θα μου πει επί του προκειμένου, στο περίπου τα λόγια του.
Θυμούμαι την απάντηση που έδωσε ο P. Valery στον Allain όταν τον ρώτησε αν η ερμηνεία που έδωσε στο ποίημα του “Airde Semiramis” είναι σωστή όπως κάπου τη διάβασα. “Οι στίχοι μου έχουν το νόημα που τους δίνει ο καθένας. Αυτό που τους δίνω εγώ ταιριάζει μόνο σ’ εμένα κι έτσι δεν έρχεται σ’ αντίθεση με κανένα”, του είπε. Το ήξερα ότι είναι σπουδαίος ζωγράφος... ο φίλος μου ο Κώστας Ζαζάς.
Ο Κώστας Ζαζάς έχει στο ενεργητικό του πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα, καθώς και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως Αγγλία, Ιταλία, Μονακό και Γαλλία.
Εργα του βρίσκονται σε πολλές ιδιωτικές συλλογές αλλά και σε μουσεία σύγχρονης τέχνης. Από το 1991 είναι πλήρες μέλος της F.P.S (Free Painters and Sculptors, Λονδίνο). Κριτικές για το έργο του έχουν δημοσιευθεί στον τοπικό Τύπο και σε ξένα έντυπα Τέχνης, όπως το Portrait Magazine of London, το Art’s Review of London κ.ά. Είναι μόνιμος κάτοικος του Βάμου από το 1986 και το εργαστήρι του είναι στο γειτονικό χωριό Σούρη.
Η προστασία του πολίτη και ο... Ερωτόκριτος
“Κι απού δε σώση γλήγορα σπίθα φωτιάς να σβήση,/ δύνεται χώρες και χωριά και δάση να κεντήση./ Γι’ αυτό τυχαίνει στην αρχή εκείνοι που ‘χου γνώση/ να μην αφήνου το κακό να περισσοξαπλώση./ Γιατί τη φύση το κακό πολλά κακή την έχει/ μ’ έναν πόδα ‘ν’ οντέ κινά, και με τα χίλια τρέχει,/ και πράματα που φαίνονται εύκολα στην αρχήν των,/ είναι βαριά και δύσκολα πολλά στην τέλειωσίν των”.
Αντί επιλόγου χρησιμοποίησε τους στίχους αυτούς απ’ τον Ερωτόκριτο ο και καλός μου φίλος, ανώτερος υπάλληλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης στις Βρυξέλλες, Παναγιώτης Αλεβαντής, στην εργασία του “Η προστασία του πολίτη από ατυχήματα και καταστροφές, μια ευκαιρία για ανάπτυξη”, που επιμελήθηκε και που αφορά την ομώνυμη ημερίδα που οργάνωσε προ διετίας (13.6.08) στο Ηράκλειο η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ηρακλείου και ο τότε ευρωβουλευτής και νυν υφυπουργός Ανάπτυξης Σταύρος Αρναουτάκης. Για να κλείσει... κυκλικά, αφού στίχους από τον “Ερωτόκριτο” και συγκεκριμένα τους: “Με φρόνεψη πορεύγεται, με γνώσιν ορδινιάζει, πριχού ‘ρθουσι τα πράγματα προβλέπει και λογιάζει”, χρησιμοποιεί και αντί προλόγου. Ποιος είπε ότι ο “Ερωτόκριτος” μας μιλά μόνο για τον έρωτα;
Δευτέρα 12 Ιουλίου 2010
Σάββατο 10 Ιουλίου 2010
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο:
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, Καλημέρα!
ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ψηφίστηκε, όπως ψηφίστηκε, και απαξάπαντες ύστερα απ’ αυτό πάμε... παραλία. Τι πάμε; Φευγάτοι είμαστε! Κυβερνώντες και... κυβερνώμενοι. Ορθόδοξοι και... ανορθόδοξοι. Εις το επανιδείν ο ένας τον άλλο. Σεπτέμβρης, Οκτώβρης, κοντά ο χειμώνας!
ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ του Μνημονίου... Το Μνημόσυνο του μνημοσύνου... Το Μνημόνιο του μνημοσύνου... Το Μνημόσυνο του μνημονίου... Μνημόνιο στο μνημόσυνο, ή μνημόσυνο στο μνημόνιο;
ΕΝΑ ΒΑΘΜΟ, λίγο πιο πάνω από τη βάση, ίσα ίσα για να περάσει, ζητά η Κυβέρνηση από τους δανειστές παύλα ελεγκτές μας. Θα τον έχει κατά που φαίνεται. Αυτό δα έλειπε! Και με το παραπάνω τους τα έδωσε όλα.
ΓΗΡΑΣΚΩ αεί εργαζόμενος... Γηράσκω αεί εργαζόμενος... Γηράσκω αεί εργαζόμενος... Τριάντα τρεις χιλιάδες τριακόσιες τριάντα τρεις φορές θα μας βάλει η Τρόικα να το γράψουμε τους επόμενους τρεις μήνες για να το εμπεδώσουμε. Τι μανία κι αυτή με το τρία και τα πολλαπλάσιά του!
ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, δεν πληρώνεις, δεν πληρώνει, δεν πληρώνουμε, δεν πληρώνετε, δεν πληρώνουν... Ε, ρε γλέντια που έχουν να γίνουν, όπως λέει και ο Καραγκιόζης, έτσι κι αρχίσουμε την κλίση του ρήματος στον Ενεστώτα της Οριστικής! Ε, ρε γλέντια!
ΜΕΙΩΝΟΥΝ, λέει, τις δόσεις και αυξάνουν τη διάρκεια των δανείων οι Τράπεζες. Ούτε φιλανθρωπικά ιδρύματα να ήταν!
ΚΑΤΕΒΑ ψηλά, να φάμε! Στον... πληθωρισμό απευθύνομαι. Πολύ ψηλά σκαρφάλωσε τελευταία ο... ερίφης. Παιχνιδάκι γι’ αυτόν η ελληνικής κατασκευής σκάλα.
Ο ΧΟΡΟΣ των σκουπιδιών. Ο τίτλος του έργου που παίζεται κατά μήκος της Εθνικής οδού Χανίων - Ρεθύμνης κι αυτό το καλοκαίρι. Προπάντων στο κομμάτι από τον Κόμβο της Σούδας μέχρι το Πλατάνι. Πρωταγωνιστές οι πλαστικές σακούλες. Φύσα αέρι, φύσα αέρι, φύσα θάλασσα, πλατιά...
ΟΛΑ ΚΑΛΑ! Το Εφετείο Κρήτης, έστω και κατά το ήμισυ αιωρούμενο, ήταν χτες ακόμα στην Πλατεία Δικαστηρίων. Ο Αγροτικός Αύγουστος, γι’ άλλη μια χρονιά, ανοίγει τις πύλες του στο Ενετικό Λιμάνι. Απού ζει μεταζώνεται...
ΟΙ ΣΠΑΝΟΙ Ισπανοί εις πανί ισπανικόν ιππικόν ζωγραφίζουν. Ενα “μή” μπροστά απ’ το επίθετο “σπανοί” κι ένα “θα” μπροστά απ’ το ρήμα “ζωγραφίζουν” και μου βγήκε αυτό που θέλω να γράψω,για να φανεί ποια ομάδα θέλω να σηκώσει αύριο στο “Σόκερ Σίτι” του Γιοχάνεσμπουργκ το κύπελλο του 19ου Μουντιάλ! Κατ’ εξοχήν σουρεαλιστικό άθλημα το ποδόσφαιρο!
ΒΑΓΓΕΛΗ Δία ή Κακατσάκη/ θα σου τα ψάλω και σε λιγάκι./ Μην καμαρώνεις για ψευτοστίχους/ εσύ που πιάνεις τους υπερήχους/ Κι αφού μου μπαίνεις και θες εξάψαλμο/ θα σου τη σπάσω μ’ έναν πεντάψαλμο... Ο πεντάψαλμος του Παβλή Πολυχρονάκη (δικός του είναι και... ο... εξάψαλμος, καλά το καταλάβατε) την προσεχή Τρίτη. Οχι για να του την σπάσω, βέβαια, αλλά γιατί ο χώρος του “πεταχτού” που του αναλογούσε μου τελείωσε. Κατά τα άλλα ουδέν σχόλιον.
ΜΙΑ ΦΟΡΑ ρωτήσανε τη σύζυγο του Αϊνστάιν τί σκέφτεται για τον σύζυγό της. “Ο σύζυγός μου είναι μεγαλοφυΐα, μπορεί να κάνει τα πάντα εκτός από χρήματα”, απάντησε.
“Θυμάμαι ένα άγριο κάτασπρο άλογο, δεμένο από το πόδι σ’ ένα δένδρο./ Πώς κυματίζανε οι μυώνες σ’ όλο το κορμί του/ κάτω από το λαμπερό λευκό του τρίχωμα. / Θαρρούσα πως θα κοπεί το πόδι του απ’ τη ρίζα./ Και τρίποδο πια, θα καλπάσει κουτσαίνοντας προς το άγνωστο./ Ισως καμιά λευτεριά δεν κερδίζεται χωρίς κάποια δική μας θυσία”...
Από τη “Φαίδρα” του Γιάννη Ρίτσου
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, Καλημέρα!
ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ψηφίστηκε, όπως ψηφίστηκε, και απαξάπαντες ύστερα απ’ αυτό πάμε... παραλία. Τι πάμε; Φευγάτοι είμαστε! Κυβερνώντες και... κυβερνώμενοι. Ορθόδοξοι και... ανορθόδοξοι. Εις το επανιδείν ο ένας τον άλλο. Σεπτέμβρης, Οκτώβρης, κοντά ο χειμώνας!
ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ του Μνημονίου... Το Μνημόσυνο του μνημοσύνου... Το Μνημόνιο του μνημοσύνου... Το Μνημόσυνο του μνημονίου... Μνημόνιο στο μνημόσυνο, ή μνημόσυνο στο μνημόνιο;
ΕΝΑ ΒΑΘΜΟ, λίγο πιο πάνω από τη βάση, ίσα ίσα για να περάσει, ζητά η Κυβέρνηση από τους δανειστές παύλα ελεγκτές μας. Θα τον έχει κατά που φαίνεται. Αυτό δα έλειπε! Και με το παραπάνω τους τα έδωσε όλα.
ΓΗΡΑΣΚΩ αεί εργαζόμενος... Γηράσκω αεί εργαζόμενος... Γηράσκω αεί εργαζόμενος... Τριάντα τρεις χιλιάδες τριακόσιες τριάντα τρεις φορές θα μας βάλει η Τρόικα να το γράψουμε τους επόμενους τρεις μήνες για να το εμπεδώσουμε. Τι μανία κι αυτή με το τρία και τα πολλαπλάσιά του!
ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, δεν πληρώνεις, δεν πληρώνει, δεν πληρώνουμε, δεν πληρώνετε, δεν πληρώνουν... Ε, ρε γλέντια που έχουν να γίνουν, όπως λέει και ο Καραγκιόζης, έτσι κι αρχίσουμε την κλίση του ρήματος στον Ενεστώτα της Οριστικής! Ε, ρε γλέντια!
ΜΕΙΩΝΟΥΝ, λέει, τις δόσεις και αυξάνουν τη διάρκεια των δανείων οι Τράπεζες. Ούτε φιλανθρωπικά ιδρύματα να ήταν!
ΚΑΤΕΒΑ ψηλά, να φάμε! Στον... πληθωρισμό απευθύνομαι. Πολύ ψηλά σκαρφάλωσε τελευταία ο... ερίφης. Παιχνιδάκι γι’ αυτόν η ελληνικής κατασκευής σκάλα.
Ο ΧΟΡΟΣ των σκουπιδιών. Ο τίτλος του έργου που παίζεται κατά μήκος της Εθνικής οδού Χανίων - Ρεθύμνης κι αυτό το καλοκαίρι. Προπάντων στο κομμάτι από τον Κόμβο της Σούδας μέχρι το Πλατάνι. Πρωταγωνιστές οι πλαστικές σακούλες. Φύσα αέρι, φύσα αέρι, φύσα θάλασσα, πλατιά...
ΟΛΑ ΚΑΛΑ! Το Εφετείο Κρήτης, έστω και κατά το ήμισυ αιωρούμενο, ήταν χτες ακόμα στην Πλατεία Δικαστηρίων. Ο Αγροτικός Αύγουστος, γι’ άλλη μια χρονιά, ανοίγει τις πύλες του στο Ενετικό Λιμάνι. Απού ζει μεταζώνεται...
ΟΙ ΣΠΑΝΟΙ Ισπανοί εις πανί ισπανικόν ιππικόν ζωγραφίζουν. Ενα “μή” μπροστά απ’ το επίθετο “σπανοί” κι ένα “θα” μπροστά απ’ το ρήμα “ζωγραφίζουν” και μου βγήκε αυτό που θέλω να γράψω,για να φανεί ποια ομάδα θέλω να σηκώσει αύριο στο “Σόκερ Σίτι” του Γιοχάνεσμπουργκ το κύπελλο του 19ου Μουντιάλ! Κατ’ εξοχήν σουρεαλιστικό άθλημα το ποδόσφαιρο!
ΒΑΓΓΕΛΗ Δία ή Κακατσάκη/ θα σου τα ψάλω και σε λιγάκι./ Μην καμαρώνεις για ψευτοστίχους/ εσύ που πιάνεις τους υπερήχους/ Κι αφού μου μπαίνεις και θες εξάψαλμο/ θα σου τη σπάσω μ’ έναν πεντάψαλμο... Ο πεντάψαλμος του Παβλή Πολυχρονάκη (δικός του είναι και... ο... εξάψαλμος, καλά το καταλάβατε) την προσεχή Τρίτη. Οχι για να του την σπάσω, βέβαια, αλλά γιατί ο χώρος του “πεταχτού” που του αναλογούσε μου τελείωσε. Κατά τα άλλα ουδέν σχόλιον.
ΜΙΑ ΦΟΡΑ ρωτήσανε τη σύζυγο του Αϊνστάιν τί σκέφτεται για τον σύζυγό της. “Ο σύζυγός μου είναι μεγαλοφυΐα, μπορεί να κάνει τα πάντα εκτός από χρήματα”, απάντησε.
“Θυμάμαι ένα άγριο κάτασπρο άλογο, δεμένο από το πόδι σ’ ένα δένδρο./ Πώς κυματίζανε οι μυώνες σ’ όλο το κορμί του/ κάτω από το λαμπερό λευκό του τρίχωμα. / Θαρρούσα πως θα κοπεί το πόδι του απ’ τη ρίζα./ Και τρίποδο πια, θα καλπάσει κουτσαίνοντας προς το άγνωστο./ Ισως καμιά λευτεριά δεν κερδίζεται χωρίς κάποια δική μας θυσία”...
Από τη “Φαίδρα” του Γιάννη Ρίτσου
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Παρασκευή 9 Ιουλίου 2010
Ενα παράξενο γαϊτανάκι ΕΥΔΟΚΙΑΣ ΣΚΟΡΔΑΛΑ - ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ
Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ Γ. ΧΡΗΣΤΑΚΗΣ*
Για άλλη μια ακόμη φορά -κι εύχομαι να επαναληφθεί αυτό πάρα πολλές φορές- η Ευδοκία μας, η «καλή μαμά» όλων των μικρών παιδιών, «γεννά» τέτοιου είδους «τέκνο», σαν αυτό το νέο της πνευματικό παιδί, που το λένε «Το παράξενο γαϊτανάκι», ένα νέο πανέμορφο και πολύ - πολύ ευρηματικό παραμυθάκι, που, είμαι βέβαιος, θα κρατήσει γοητευτική συντροφιά στα μικρά παιδάκια «της» και θα τα σαγηνεύσει.
Το «Παράξενο Γαϊτανάκι» της μιλάει πραγματικά μέσα στην άδολη παιδική ψυχή με χάρη και γοητεία. Μια λιμνούλα, το φεγγαράκι, ένας γρύλος και μια κουκουβάγια λένε το παράπονό τους το ένα στο άλλο, πως δεν είναι θάλασσα, ήλιος, περιστέρι, παπαγάλος, όπως θα ήθελαν. Ώσπου ανακαλύπτουν, μέσα στ’ όνειρό τους, πως έγιναν θάλασσα, ήλιος, περιστέρι παπαγάλος, αντίστοιχα.
Αλλά, τρομάρα τους, είδαν ότι πιο καλά ήταν έτσι που ήταν, λιμνούλα, φεγγαράκι, γρύλος, κουκουβάγια και συνήλθαν. Και χαρούμενα συνέχισαν, έτσι, όπως ήταν, όπως τα έφτιαξε ο Πλάστης.
Το ευρηματικό αυτό πραγματικά παραμύθι, διδάσκει, με τον καλύτερο τρόπο, στην αγνή παιδική ψυχούλα, ότι «ο καλός Θεός έπλασε τον κόσμο όλο με σοφία» και ότι κάθε πλάσμα, κάθε δημιούργημα μέσα σ’ αυτόν, εξυπηρετεί έναν ανώτερο σκοπό, που δεν είναι άλλος από την «παγκόσμια αρμονία»!
Το παραμυθάκι, έτσι, είναι διαρθρωμένο και συντεθειμένο στα μέτρα της παιδικής ψυχής και της παιδικής σκέψης και νόησης. Κι αυτό είναι που κάνει τα παιδιά να αγαπούν και να διαβάζουν άπληστα την Ευδοκία «τους», που τα διασκεδάζει, τα διδάσκει με τον τρόπο της και τα καθοδηγεί. Γι’ αυτό αξίζει, κάθε έπαινος στη συγγραφέα, για την προσφορά της και τις υπηρεσίες της στην κοινωνία, που τόσο τις έχει ανάγκη σήμερα.
*Επιτ. σχολ. σύμβουλος
Πέμπτη 8 Ιουλίου 2010
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο:
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, Καλημέρα!
ΤΟΥΤΗ την Πέμπτη/ αν την πηδήσουμε/ όλο το καλοκαίρι/ καθαρίζουμε! Αυτό σκέφτεται η Κυβέρνηση και παίρνει κουράγιο. Και τούτη την Πέμπτη/ να την πηδήσουνε/ τον Σεπτέμβρη/ δεν θα καθαρίσουνε. Στο πίσω μέρος του μυαλού των Συνδικάτων. Το θέμα, ωστόσο, είναι άλλο. Πάμε παραλία ή πάμε για... βρούβες; Ή μήπως πάμε και για παραλίες και για βρούβες;
ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ σήμερα, ημέρα ψήφισης(;) του Ασφαλιστικού. Επιμένουν να αντιστέκονται οι εργαζόμενοι. Την κρίση να την πληρώσουν αυτοί που την δημιούργησαν, βροντοφωνάζουν. Φωνή λαού, οργή Θεού! Αλλά και οργή λαού, φωνή Θεού!
ΣΤΗΡΙΞΗ του πολίτη αλλά και του Μνημονίου. Γίνεται; Κάτι σαν τετραγωνισμός του κύκλου, μου ακούγεται. Και γιατί να μη γίνεται ο κύκλος τετράγωνο, δηλαδή;
ΟΤΑΝ ΤΟ ΝΟΜΙΜΟ είναι και ηθικό και το ηθικό είναι νόμιμο κανένα πρόβλημα. Ελα σoυ όμως που δεν είναι πάντα το νόμιμο και ηθικό και το ηθικό πάντα και νόμιμο.
ΤΗΣ ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗΣ ψηφοφορίας το αβέβαιον αποτέλεσμα. Καμία σχέση σαν φράση αυτή με την παροιμιώδη φράση που μας μιλά για της... ιεροδούλου γυναικός το σιδηρούν κιγκλίδωμα. Ή μήπως έχει;
ΞΕΚΑΘΑΡΑ πράγματα. Το δικαίωμα να λέει ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα, δεν το έχει. Ποιος όμως είναι ο γάιδαρος και ποιος ο πετεινός; Σημαντικό το κρατούμενο αυτό για τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο. Σε γενομένη συζήτηση περί... ρουσφετίων, προχθές.
ΕΣΚΙΣΑΝ ΚΙ εφέτος τα Χανιωτάκια στις πανελλήνιες εξετάσεις. Γι’ άλλη μια χρονιά τα γραφτά τους ήταν τα καλύτερα συγκριτικά με άλλους νομούς, όπως ανέφερε ο προϊστάμενος της Δ/νσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Νίκος Βεστάκης. Πάντα επιτυχίες, παιδιά!
ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ζωή! Ο,τι καλύτερο! Οταν τη ζεις. Μα και όταν την αναπολείς. Προπάντων όταν την αναπολείς. Αχ και να ξαναρχότανε. Εστω και για μια μέρα να ξαναρχότανε...
ΟΤΙ Ο ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ Αύγουστος θα γίνει κι εφέτος, εκεί που πάντα γινότανε, στο Ενετικό Λιμάνι, δηλαδή, μάλλον δεδομένο θεωρείται. Το... μάλλον ή μάλλον το μάλα ζητούμενο, ωστόσο, είναι το αν θα πρέπει να εξακολουθήσει να γίνεται εκεί... Αχ, ρε Μιχάλη (Ανδριανάκη), τι τραβάς, και δεν το μαρτυράς!
ΗΘΕΛΑ ΤΑ κι έπαθά τα! Δεν αρκέστηκε μόνο στους έξι εξασύλλαβους στίχους που του ζήτησα να γράψει, για να περιγράψει τα που έγιναν στην αυλή του τις προάλλες, στην ετήσια καθιερωμένη μάζωξη των Πνευματικών Δημιουργών του Νομού μας, σαν συνέχεια τριών τρισύλλαβων δικών μου... ψευτοστίχων, ο γνωστός και μη εξαιρετέος Παβλής Πολυχρονάκης. Η αρκούδα ξύπνησε, μου είπε με το που μου τηλεφώνησε κι άρχισε να μου υπαγορεύει... Τα που μου υπαγόρευσε σε τρεις συνέχειες, αρχής γενομένης, από μεθαύριο. Το “πεταχτό” που σου αναλογούσε σήμερα Παβλή, μου τελείωσε!
ΜΙΑ ΜΕΡΑ στη Σπάρτη ένα φίδι τυλίχτηκε γύρω από το κλειδί μιας πόρτας και οι μάντεις άρχισαν να μιλούν για θαύμα. Ο βασιλιάς της πόλης, όμως, ο Λεωτυχίδης θεώρησε αδικαιολόγητο τον χαρακτηρισμό. “Για μένα θαύμα θα ήταν αν τυλιγόταν το κλειδί γύρω από το φίδι και όχι το φίδι γύρω από το κλειδί”, είπε.
“... Αμέτρητες μάσκες έκρυβαν το πρόσωπό του/ ποιο το αληθινό δεν ήξερε/ κάθε παράσταση και μια μάσκα/ κάθε τέλος της έπεφτε η αυλαία/ μα όταν το πρόσωπό του το πραγματικό/ έδειξε, δεν το αναγνώρισε για μάσκα το πέρασε!”
Από το ποίημα “Για μάσκα το πέρασε” της Ζιζής Γερονυμάκη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, Καλημέρα!
ΤΟΥΤΗ την Πέμπτη/ αν την πηδήσουμε/ όλο το καλοκαίρι/ καθαρίζουμε! Αυτό σκέφτεται η Κυβέρνηση και παίρνει κουράγιο. Και τούτη την Πέμπτη/ να την πηδήσουνε/ τον Σεπτέμβρη/ δεν θα καθαρίσουνε. Στο πίσω μέρος του μυαλού των Συνδικάτων. Το θέμα, ωστόσο, είναι άλλο. Πάμε παραλία ή πάμε για... βρούβες; Ή μήπως πάμε και για παραλίες και για βρούβες;
ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ σήμερα, ημέρα ψήφισης(;) του Ασφαλιστικού. Επιμένουν να αντιστέκονται οι εργαζόμενοι. Την κρίση να την πληρώσουν αυτοί που την δημιούργησαν, βροντοφωνάζουν. Φωνή λαού, οργή Θεού! Αλλά και οργή λαού, φωνή Θεού!
ΣΤΗΡΙΞΗ του πολίτη αλλά και του Μνημονίου. Γίνεται; Κάτι σαν τετραγωνισμός του κύκλου, μου ακούγεται. Και γιατί να μη γίνεται ο κύκλος τετράγωνο, δηλαδή;
ΟΤΑΝ ΤΟ ΝΟΜΙΜΟ είναι και ηθικό και το ηθικό είναι νόμιμο κανένα πρόβλημα. Ελα σoυ όμως που δεν είναι πάντα το νόμιμο και ηθικό και το ηθικό πάντα και νόμιμο.
ΤΗΣ ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗΣ ψηφοφορίας το αβέβαιον αποτέλεσμα. Καμία σχέση σαν φράση αυτή με την παροιμιώδη φράση που μας μιλά για της... ιεροδούλου γυναικός το σιδηρούν κιγκλίδωμα. Ή μήπως έχει;
ΞΕΚΑΘΑΡΑ πράγματα. Το δικαίωμα να λέει ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα, δεν το έχει. Ποιος όμως είναι ο γάιδαρος και ποιος ο πετεινός; Σημαντικό το κρατούμενο αυτό για τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο. Σε γενομένη συζήτηση περί... ρουσφετίων, προχθές.
ΕΣΚΙΣΑΝ ΚΙ εφέτος τα Χανιωτάκια στις πανελλήνιες εξετάσεις. Γι’ άλλη μια χρονιά τα γραφτά τους ήταν τα καλύτερα συγκριτικά με άλλους νομούς, όπως ανέφερε ο προϊστάμενος της Δ/νσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Νίκος Βεστάκης. Πάντα επιτυχίες, παιδιά!
ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ζωή! Ο,τι καλύτερο! Οταν τη ζεις. Μα και όταν την αναπολείς. Προπάντων όταν την αναπολείς. Αχ και να ξαναρχότανε. Εστω και για μια μέρα να ξαναρχότανε...
ΟΤΙ Ο ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ Αύγουστος θα γίνει κι εφέτος, εκεί που πάντα γινότανε, στο Ενετικό Λιμάνι, δηλαδή, μάλλον δεδομένο θεωρείται. Το... μάλλον ή μάλλον το μάλα ζητούμενο, ωστόσο, είναι το αν θα πρέπει να εξακολουθήσει να γίνεται εκεί... Αχ, ρε Μιχάλη (Ανδριανάκη), τι τραβάς, και δεν το μαρτυράς!
ΗΘΕΛΑ ΤΑ κι έπαθά τα! Δεν αρκέστηκε μόνο στους έξι εξασύλλαβους στίχους που του ζήτησα να γράψει, για να περιγράψει τα που έγιναν στην αυλή του τις προάλλες, στην ετήσια καθιερωμένη μάζωξη των Πνευματικών Δημιουργών του Νομού μας, σαν συνέχεια τριών τρισύλλαβων δικών μου... ψευτοστίχων, ο γνωστός και μη εξαιρετέος Παβλής Πολυχρονάκης. Η αρκούδα ξύπνησε, μου είπε με το που μου τηλεφώνησε κι άρχισε να μου υπαγορεύει... Τα που μου υπαγόρευσε σε τρεις συνέχειες, αρχής γενομένης, από μεθαύριο. Το “πεταχτό” που σου αναλογούσε σήμερα Παβλή, μου τελείωσε!
ΜΙΑ ΜΕΡΑ στη Σπάρτη ένα φίδι τυλίχτηκε γύρω από το κλειδί μιας πόρτας και οι μάντεις άρχισαν να μιλούν για θαύμα. Ο βασιλιάς της πόλης, όμως, ο Λεωτυχίδης θεώρησε αδικαιολόγητο τον χαρακτηρισμό. “Για μένα θαύμα θα ήταν αν τυλιγόταν το κλειδί γύρω από το φίδι και όχι το φίδι γύρω από το κλειδί”, είπε.
“... Αμέτρητες μάσκες έκρυβαν το πρόσωπό του/ ποιο το αληθινό δεν ήξερε/ κάθε παράσταση και μια μάσκα/ κάθε τέλος της έπεφτε η αυλαία/ μα όταν το πρόσωπό του το πραγματικό/ έδειξε, δεν το αναγνώρισε για μάσκα το πέρασε!”
Από το ποίημα “Για μάσκα το πέρασε” της Ζιζής Γερονυμάκη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Τετάρτη 7 Ιουλίου 2010
Eυθύβολα και μη...
.
Κράτος βυσμάτων
Γράφει ο
NΕΚΤΑΡΙΟΣ ΕΥ. KΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
nek@haniotika-nea.gr
Θυμάμαι κάτι παιδιά που πρώτη φορά έφευγαν από τα σπίτια τους στα 17 - 18 τους να πάνε να υπηρετήσουν τη θητεία τους στην παραμεθόριο του Ανατολικού Αιγαίου. Μετρούσαν τις μέρες, όπως συνηθίζουν να κάνουν οι φαντάροι, να ’ρθει και ’κείνων η σειρά να πάρουν την άδεια να γυρίσουν για κάποιες ημέρες πίσω στα χωριά τους να δούν “τσοι φίλους τωνε”,
“να κάνουνε παρέες”, να δούνε τη μάνα και τον πατέρα τους, τα αδέρφια και τις αδερφές τους...
Το τάγμα υπολειτουργούσε ελλείψει προσωπικού και οι δουλειές του στρατοπέδου έβγαιναν με πολλή πίεση πάνω σ’ εκείνους που απέμεναν να τρέχουν άλλοτε στη σκοπιά, άλλοτε στις υπηρεσίες ή όπου αλλού!
Καθημερινό τρέξιμο και άγχος και παρεξηγήσεις για πράγματα ανούσια! Ανούσια για εκείνους που δεν γνωρίζουν την πραγματικότητα· τα 10 λεπτά καθυστέρησης ενός από τη δίωρη έξοδό του, στερούσαν 10 λεπτά από την έξοδο του επόμενου που περίμενε στην πύλη του στρατοπέδου πώς και πώς την επιστροφή του πρώτου...
Βιβλίο ολόκληρο μπορεί να γραφτεί που ’χει να κάνει με τις συζητήσεις επί συζητήσεων που γίνονταν τότε για τα... βύσματα και όλες εκείνες τις διασυνδέσεις αυτών που συντελούσαν για να έχουν οι “ευνοημένοι” μια θητεία α-θητεία!
Ιστορίες που σ’ έκαναν να συνειδητοποιήσεις και πάλι την αδικία εις βάρος εκείνων που δεν είχαν κάποιον μπάρμπα στην Κορώνη...
...Η αλήθεια είναι ακόμη πιο πικρή κι έτσι πρέπει να ειπωθεί... ωμά!
Κι η αλήθεια είναι ότι ως λαός μάθαμε να λειτουργούμε με τη “λογική”(!) του μπάρμπα στην Κορώνη και αυτό πλέον μάς οδηγεί σε κάθε μας πράξη!
Κι ακόμη έχουμε μάθει ότι σε αυτό το κράτος η αξιοκρατία εξέλιπε...
Ο υιός Ζαγορίτης τελικά ίσως να μην έκανε κάτι το οποίο δεν του έδωσαν το δικαίωμα να πράξει!
Γι’ αυτό και δεν φταίει πολύ περισσότερο απ’ το... “βύσμα” του που από αυτήν τη μικρή ηλικία τον έχει μπολιάσει με τη νοοτροπία ότι “τα πάντα μπορείς να κάνεις, αφού σου δίνουμε εμείς αυτήν την ευκαιρία, εμείς που έχουμε τη δύναμη και τον τρόπο...”.
Κράτος βυσμάτων
Γράφει ο
NΕΚΤΑΡΙΟΣ ΕΥ. KΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
nek@haniotika-nea.gr
Θυμάμαι κάτι παιδιά που πρώτη φορά έφευγαν από τα σπίτια τους στα 17 - 18 τους να πάνε να υπηρετήσουν τη θητεία τους στην παραμεθόριο του Ανατολικού Αιγαίου. Μετρούσαν τις μέρες, όπως συνηθίζουν να κάνουν οι φαντάροι, να ’ρθει και ’κείνων η σειρά να πάρουν την άδεια να γυρίσουν για κάποιες ημέρες πίσω στα χωριά τους να δούν “τσοι φίλους τωνε”,
“να κάνουνε παρέες”, να δούνε τη μάνα και τον πατέρα τους, τα αδέρφια και τις αδερφές τους...
Το τάγμα υπολειτουργούσε ελλείψει προσωπικού και οι δουλειές του στρατοπέδου έβγαιναν με πολλή πίεση πάνω σ’ εκείνους που απέμεναν να τρέχουν άλλοτε στη σκοπιά, άλλοτε στις υπηρεσίες ή όπου αλλού!
Καθημερινό τρέξιμο και άγχος και παρεξηγήσεις για πράγματα ανούσια! Ανούσια για εκείνους που δεν γνωρίζουν την πραγματικότητα· τα 10 λεπτά καθυστέρησης ενός από τη δίωρη έξοδό του, στερούσαν 10 λεπτά από την έξοδο του επόμενου που περίμενε στην πύλη του στρατοπέδου πώς και πώς την επιστροφή του πρώτου...
Βιβλίο ολόκληρο μπορεί να γραφτεί που ’χει να κάνει με τις συζητήσεις επί συζητήσεων που γίνονταν τότε για τα... βύσματα και όλες εκείνες τις διασυνδέσεις αυτών που συντελούσαν για να έχουν οι “ευνοημένοι” μια θητεία α-θητεία!
Ιστορίες που σ’ έκαναν να συνειδητοποιήσεις και πάλι την αδικία εις βάρος εκείνων που δεν είχαν κάποιον μπάρμπα στην Κορώνη...
...Η αλήθεια είναι ακόμη πιο πικρή κι έτσι πρέπει να ειπωθεί... ωμά!
Κι η αλήθεια είναι ότι ως λαός μάθαμε να λειτουργούμε με τη “λογική”(!) του μπάρμπα στην Κορώνη και αυτό πλέον μάς οδηγεί σε κάθε μας πράξη!
Κι ακόμη έχουμε μάθει ότι σε αυτό το κράτος η αξιοκρατία εξέλιπε...
Ο υιός Ζαγορίτης τελικά ίσως να μην έκανε κάτι το οποίο δεν του έδωσαν το δικαίωμα να πράξει!
Γι’ αυτό και δεν φταίει πολύ περισσότερο απ’ το... “βύσμα” του που από αυτήν τη μικρή ηλικία τον έχει μπολιάσει με τη νοοτροπία ότι “τα πάντα μπορείς να κάνεις, αφού σου δίνουμε εμείς αυτήν την ευκαιρία, εμείς που έχουμε τη δύναμη και τον τρόπο...”.
Τρίτη 6 Ιουλίου 2010
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
e-mail:kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, Καλημέρα!
ΑΓΩΝΙΕΣ. Η αγωνία του τερματοφύλακα, λέμε τώρα, πριν από την εκτέλεση του πέναλτι. Πάμε παρακάτω. Η αγωνία των υποψηφίων λίγο πριν την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των πανελλαδικών εξετάσεων… Η αγωνία της Κυβέρνησης πριν από την ψηφοφορία για το Ασφαλιστικό…
ΑΛΛΗ η αγωνία του τερματοφύλακα, άλλη η αγωνία των υποψηφίων κι άλλη η αγωνία της Κυβέρνησης, βέβαια. Αγωνία, ωστόσο, η μια, αγωνία και η άλλη, αγωνία και η παράλλη…
Η… ΜΗΤΕΡΑ των μαχών για την Κυβέρνηση η ψηφοφορία της Πέμπτης για το Ασφαλιστικό πάντως. Έτσι και υπερψηφιστεί το Νομοσχέδιο πάει και πάμε… παραλία. Έτσι και καταψηφιστεί πάει και πάμε… για βρούβες.
ΠΟΣΟ μπορεί να μείνει και να μείνουμε στην… παραλία; Τι γίνεται τον Σεπτέμβρη με το που θα επιστρέψει και θα επιστρέψουμε; Ρητορικές οι ερωτήσεις για την Κυβέρνηση. Το θέμα γι’ αυτήν είναι να μην πάει για… βρούβες. Να μην πάει σε εκλογές, δηλαδή. Όσο για μας, μια ζωή με… βρούβες την περνούμε.
ΗΤΑΝ μια μάχη, που εντάξει, την χάσατε! Δεν ήταν όμως η... μητέρα των μαχών, όπως, ίσως, νομίζετε! Έχετε πολλές μάχες να δώσετε ακόμα! Ο αγώνας μια ζωή συνεχίζεται. Για τα παιδιά που δεν θα πάρουν τις βαθμολογίες που ήθελαν στις πανελλαδικές εξετάσεις η αναφορά.
Ο ΘΕΙΟΣ απ' το Σικάγο… Διορθώνω. Απ' το Σικάγο ερχόταν η θεία κάποτε κι όχι ο θείος. Ο θείος απ’ τις Βρυξέλλες, λοιπόν, μας έρχεται. Τέλη Ιουλίου με το καλό, θα είναι, λέει, κοντά μας. Όχι δεν έρχεται για να μας μαλώσει ο θείος Όλι. Να μας δώσει ένα kuragio έρχεται ο άνθρωπος.
ΟΙ ΘΥΣΙΕΣ του ελληνικού λαού θα πιάσουν τόπο… Οι θυσίες του ελληνικού λαού θα πιάσουν τόπο… Οι θυσίες του ελληνικού λαού θα πιάσουν τόπο… Μέχρι 31 φορές μπορούμε να το γράψουμε και να το πούμε. Στις 32 καιγόμαστε! Φωτιά στα μπατζάκια μας!
ΠΑΙΖΟΥΝ μπάλα και τι μπάλα οι Ισπανοί και στο τέλος νικούνε οι Γερμανοί! Τι εφιάλτης θερινής νυχτός κι αυτός! Ε όχι δα να ξαναδώ την Άνκελα Μέρκελ να πανηγυρίζει! Φτάνει και περισσεύει που την είδα ύστερα απ' την τεσσάρα που έριξε η Γερμανία στην Αργεντινή.
“ΑΓΑΠΗ είναι όταν βγαίνεις για φαγητό και δίνεις στον άλλο τις μισές τηγανητές σου πατάτες χωρίς να του ζητήσεις να σου δώσει κι αυτός τις δικές του”. Συμφωνώ κι εγώ και μ' αυτό, Μαρία! Το μέγα θέμα της αγάπης, σε μικρές λεπτομέρειες κρίνεται, εντέλει.
ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ/ του Παβλή/ οι πολλοί… Περιμένω, Παβλή, τους έξι εξασύλλαβους για τα που έγιναν στην αυλή σου…
Ο ΦΩΚΙΩΝΑΣ ο Αθηναίος για να σώσει τον γιο του τον Φώκο απ' τη διαφθορά, εκτός απ’ τις συμβουλές που του έδινε, τον διέταξε κάποτε να λάβει μέρος στα Παναθήναια. “Δεν θέλω ν' αγωνιστείς για το δάφνινο στεφάνι, αλλά για να γίνεις, προγυμναζόμενος ψυχικά καλύτερος”, του είπε.
“Γιατί σωπαίνετε φωνές ποιητικές,/ φωνές τ' ανθρώπου,/ για τ' άδικο, το θρήνο κάθε τόπου;/ Γιατί σωπαίνετε κραυγές αντίστασης κι οργής;/ για τη δολοφονία τη στυγνή της Γης;/ Οι καμπάνες του θρήνου για όλους σημαίνουν,/ όμως, οι φωνές της επίγνωσης γιατί σωπαίνουν;/...”.
Από το ποίημα “Γιατί σωπαίνετε;”
του Πάνου Καραφωτιά - Ελλήγενη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
e-mail:kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, Καλημέρα!
ΑΓΩΝΙΕΣ. Η αγωνία του τερματοφύλακα, λέμε τώρα, πριν από την εκτέλεση του πέναλτι. Πάμε παρακάτω. Η αγωνία των υποψηφίων λίγο πριν την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των πανελλαδικών εξετάσεων… Η αγωνία της Κυβέρνησης πριν από την ψηφοφορία για το Ασφαλιστικό…
ΑΛΛΗ η αγωνία του τερματοφύλακα, άλλη η αγωνία των υποψηφίων κι άλλη η αγωνία της Κυβέρνησης, βέβαια. Αγωνία, ωστόσο, η μια, αγωνία και η άλλη, αγωνία και η παράλλη…
Η… ΜΗΤΕΡΑ των μαχών για την Κυβέρνηση η ψηφοφορία της Πέμπτης για το Ασφαλιστικό πάντως. Έτσι και υπερψηφιστεί το Νομοσχέδιο πάει και πάμε… παραλία. Έτσι και καταψηφιστεί πάει και πάμε… για βρούβες.
ΠΟΣΟ μπορεί να μείνει και να μείνουμε στην… παραλία; Τι γίνεται τον Σεπτέμβρη με το που θα επιστρέψει και θα επιστρέψουμε; Ρητορικές οι ερωτήσεις για την Κυβέρνηση. Το θέμα γι’ αυτήν είναι να μην πάει για… βρούβες. Να μην πάει σε εκλογές, δηλαδή. Όσο για μας, μια ζωή με… βρούβες την περνούμε.
ΗΤΑΝ μια μάχη, που εντάξει, την χάσατε! Δεν ήταν όμως η... μητέρα των μαχών, όπως, ίσως, νομίζετε! Έχετε πολλές μάχες να δώσετε ακόμα! Ο αγώνας μια ζωή συνεχίζεται. Για τα παιδιά που δεν θα πάρουν τις βαθμολογίες που ήθελαν στις πανελλαδικές εξετάσεις η αναφορά.
Ο ΘΕΙΟΣ απ' το Σικάγο… Διορθώνω. Απ' το Σικάγο ερχόταν η θεία κάποτε κι όχι ο θείος. Ο θείος απ’ τις Βρυξέλλες, λοιπόν, μας έρχεται. Τέλη Ιουλίου με το καλό, θα είναι, λέει, κοντά μας. Όχι δεν έρχεται για να μας μαλώσει ο θείος Όλι. Να μας δώσει ένα kuragio έρχεται ο άνθρωπος.
ΟΙ ΘΥΣΙΕΣ του ελληνικού λαού θα πιάσουν τόπο… Οι θυσίες του ελληνικού λαού θα πιάσουν τόπο… Οι θυσίες του ελληνικού λαού θα πιάσουν τόπο… Μέχρι 31 φορές μπορούμε να το γράψουμε και να το πούμε. Στις 32 καιγόμαστε! Φωτιά στα μπατζάκια μας!
ΠΑΙΖΟΥΝ μπάλα και τι μπάλα οι Ισπανοί και στο τέλος νικούνε οι Γερμανοί! Τι εφιάλτης θερινής νυχτός κι αυτός! Ε όχι δα να ξαναδώ την Άνκελα Μέρκελ να πανηγυρίζει! Φτάνει και περισσεύει που την είδα ύστερα απ' την τεσσάρα που έριξε η Γερμανία στην Αργεντινή.
“ΑΓΑΠΗ είναι όταν βγαίνεις για φαγητό και δίνεις στον άλλο τις μισές τηγανητές σου πατάτες χωρίς να του ζητήσεις να σου δώσει κι αυτός τις δικές του”. Συμφωνώ κι εγώ και μ' αυτό, Μαρία! Το μέγα θέμα της αγάπης, σε μικρές λεπτομέρειες κρίνεται, εντέλει.
ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ/ του Παβλή/ οι πολλοί… Περιμένω, Παβλή, τους έξι εξασύλλαβους για τα που έγιναν στην αυλή σου…
Ο ΦΩΚΙΩΝΑΣ ο Αθηναίος για να σώσει τον γιο του τον Φώκο απ' τη διαφθορά, εκτός απ’ τις συμβουλές που του έδινε, τον διέταξε κάποτε να λάβει μέρος στα Παναθήναια. “Δεν θέλω ν' αγωνιστείς για το δάφνινο στεφάνι, αλλά για να γίνεις, προγυμναζόμενος ψυχικά καλύτερος”, του είπε.
“Γιατί σωπαίνετε φωνές ποιητικές,/ φωνές τ' ανθρώπου,/ για τ' άδικο, το θρήνο κάθε τόπου;/ Γιατί σωπαίνετε κραυγές αντίστασης κι οργής;/ για τη δολοφονία τη στυγνή της Γης;/ Οι καμπάνες του θρήνου για όλους σημαίνουν,/ όμως, οι φωνές της επίγνωσης γιατί σωπαίνουν;/...”.
Από το ποίημα “Γιατί σωπαίνετε;”
του Πάνου Καραφωτιά - Ελλήγενη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Δευτέρα 5 Ιουλίου 2010
ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ
Γράφει ο: ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakisv@gmail.com
Σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο
Το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. ήταν κι εφέτος, την προηγούμενη εβδομάδα και συγκεκριμένα στις 28, 29 και 30 Ιούνη, εδώ! Για ν’ ανοίξει, γι’ άλλη μια χρονιά, στο Θέατρο της Ανατολικής Τάφρου, τις πύλες του Πολιτιστικού μας καλοκαιριού. Για να μας ψυχαγωγήσει και πάλι, με την πραγματική έννοια του ρήματος. Για να λειτουργήσει, και πάλι, το κοινωνείν. Για να μας δείξει, και πάλι, ότι τα πάντα είναι δυνατά κάτω απ’ το ίσκιο της σημαίας του “εμείς”. Για να βάλει χρώμα στη ζωή μας που τελευταία παραέχει γίνει ασπρόμαυρη. Για να μας κάμει ενέσεις αισιοδοξίας. Το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ., το θέατρό μας, όπως τουλάχιστον όλοι οι Χανιώτες το θεωρούμε, πιστό στο καλοκαιρινό του ραντεβού, δήλωσε κι εφέτος “παρών”! Το δικό του ξεχωριστό “παρών” στο πολιτισμικό, και όχι μόνο, γίγνεσθαι του τόπου μας. Με τον “Αρχοντοχωριάτη” του Μολιέρου αυτή την φορά. Ένα έργο πολυδάπανο και υψηλών απαιτήσεων. Πριν ξεκινήσει, έχοντας για έβδομη συνεχή χρονιά, σαν χρυσό χορηγό την ΑΝΕΚ, την ανά την Ελλάδα περιοδεία του, όπου θα πραγματοποιήσει πάνω από 60 παραστάσεις. Με ούριο άνεμο, όπως πάντα τα τελευταία χρονια, τον αέρα του... Αεράκη. Του ιθύνοντος νου του, του Καλλιτεχνικού του Διευθυντή, που εκτός των άλλων, επιμένει να βάζει κάθε χρόνο ψηλά τον δείχτη της ποιότητας, μην αρκούμενος στην κατάκτηση της όποιας κορφής. Έχουμε ευθύνη... πρέπει να κρατούμε πάντα ψηλά τη σημαία... δεν έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε καλλιτεχνικές εκπτώσεις... Στο περίπου κάποια, απ’ αυτά που είπε, όπως τα συκγράτησα, μιλώντας πριν απ’ την παράσταση της δεύτερης μέρας ο Μιχάλης. Έχουμε... κρατούμε... κάνουμε! Τι ωραίο να μιλά κανείς στο α’ πληθυντικό πρόσωπο. Τι ωραίο να λειτουργούμε και να λειτουργούμαστε στο α’ πληθυντικό πρόσωπο! Τι ωραίο να είναι το ΔΗΠΕΘΕΚ πάντα εδώ!
Την υπαρκτή και τη σήμερον ημέρα, μάλλον ιδιαίτερα τη σήμερον ημέρα, αρχοντοχωριατιά, σατιρίζει αναδεικνύοντάς την και αναδεικνύει σατιρίζοντάς την ο Μολιέρος με το κλασικό περί ου ο λόγος στις σημερινές εύφημες μνείες έργο του. Ο κυρ Ιορδάνης, σύμφωνα με το πρόγραμμα της παράστασης, είναι ένας ευκατάστατος νοικοκύρης. Τίποτα δεν του λείπει. Έχει εισοδήματα, ένα άνετο σπιτικό, μια υπέροχη σύζυγο και μια τρισχαριτωμένη κόρη που τον αγαπά και τον σέβεται. Κανονικά θα έπρεπε να είναι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω στη γη. Έχει όμως προσβληθεί από μια φοβερή ασθένεια: τη μεγαλομανία. Θέλει να δείχνει ανώτερος απ’ αυτό που πραγματικά είναι. Πασχίζει ν’ απαλλαγεί από τη ρετσινιά της ταπεινής καταγωγής του και να αποκτήσει τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της ανώτερης τάξης, της αριστοκρατίας. Μαϊμουδίζει συμπεριφορές ξένες προς την ιδιοσυγκρασία και την ανατροφή του, μιμείται το lifestyle που επικρατεί στο παλάτι του βασιλιά Λουδοβίκου 14ου, σπαταλάει τεράστια ποσά σε δασκάλους για να τον μεταμορφώσουν, ώστε να γίνει αποδεκτός από την άρχουσα τάξη. Το ψώνιο του και την αφέλειά του εκμεταλλεύεται ο αδέκαρος ξεπεσμένος Κόμης Δοράντης και τον ταράζει στα δανεικά κι αγύριστα, καθώς ο καλοκάγαθος αυτός κυρ-Ιορδάνης ονειρεύεται να παντρέψει με τον κόμη την κόρη του Λουκίλη και να εισχωρήσει με αυτόν τον γάμο στους κύκλους της αριστοκρατίας...
Η συνέχεια, για όσους δεν είδατε το έργο, επί της σκηνής. Σε μια απ’ τις παραστάσεις που θα δοθούν μετά τις 17 Αυγούστου, ύστερα από την ανά την Ελλάδα περιοδεία σε περιφερειακούς δήμους του Νομού μας και πιθανόν στην Ανατολική Τάφρο...
Ελάχιστο που ήταν το αντίδωρο
Υψηλού, υψηλότατου, επιπέδου “Ο Αρχοντοχωριάτης”, έτσι όπως το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ. σε μετάφραση-διασκευή και σκηνοθεσία με αναφορές στην σημερινή ελληνική πραγματικότητα, του Γιάννη Καλατζόπουλου (βοηθός σκηνοθέτη η Χαρά Τσιώλη) τον ανέβασε, ζωντανό αναγνώσιμο και αναγνωρίσιμο επί σκηνής. Ο ένας καλύτερος απ’ τον άλλο απαξάπαντες οι ηθοποιοί. Ο Δημήτρης Πιατάς, που ας μου επιτραπεί η έκφραση έδωσε ρέστα στον ρόλο του Ιορδάνη, ο Τάσος Παλαντζίδης (τι ταλέντο!) στον ρόλο του Κόβιελου, ο Γιάννης Καλατζόπουλος (και ως ηθοποιός) στους ρόλους του β’ μουσικού, του υπηρέτη, του δασκάλου φιλοσοφίας, του θεατρίνου και του χότζα (!), του Τάκη Παπαματθαίου στους ρόλους του δασκάλου χορού και του κόμη Δοράντη, της Νικολέτας Βλαβιανού στον ρόλο της Νικολέττας, της Ελένης Κρίτα στον ρόλο της κυρίας Ιορδάνη, της Ιωάννας Μυλωνά στους ρόλους της τραγουδίστριας, της υπηρέτριας και της α’ θεατρίνας, της Στέλλας Δρογγίτη στους ρόλους του α’ μουσικού, της μπαλαρίνας, της Λουκίλης και της β’ θεατρίνας, της Θεοδώρας Σιάρκου στους ρόλους του γ’ μουσικού, του δασκάλου ξιφασκίας και της μαρκησίας Δοριμένης και του Γιώργου Χρανιώτη στους ρόλους του δασκάλου μουσικής και του Κλεόντη. Έκαστος εφ’ ώ ετάχθη! Και βεβαίως αυτά που έπρεπε να είναι, για να μας παραπέμπουν στην εποχή του Λουδοβίκου του 14ου, μην κάνοντας μας ωστόσο να ξεχνούμε τη σημερινή εν Ελλάδι εποχή της... ΔΝΤ κρατίας, τα σκηνικά του Αντώνη Χαλκιά, τα κοστούμια της Βάλιας Μαργαρίτη (γι’ άλλη μια φορά ανιδιοτελής η προσφορά της!) η μουσική του Δημήτρη Λέκκα και οι χορογραφίες της Κατερίνας Ανδριοπούλου. Πόσο άψογα λειτούργησαν όλα και όλοι, σαν άτομα μα προπάντων σαν ένα σφιχτοδεμένο σύνολο! Ελάχιστο που ήταν το αντίδωρο των πολύ θερμών και παρατεταμένων χειροκροτημάτων, όπως και των επευφημιών του κοινού, που μπορεί να μην ξετρούλιαξε αυτή τη φορά τις άβολες κερκίδες, αθρόως ωστόσο προσήλθε, εντέλει!
Σάββατο 3 Ιουλίου 2010
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο:
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, Καλημέρα!
ΚΥΡΙΕ, ΚΑΝΕ με να υπομένω, ό,τι δεν μπορώ να αλλάξω. Δώσε μου τη δύναμη ν’ αγωνίζομαι για ό,τι μπορώ ν’ αλλάξω. Χάρισέ μου στο τέλος σοφία για να ξεχωρίζω το ένα απ’ το άλλο. Προσευχή. Για όσους εξακολουθούν να προσεύχονται. Και μη ρωτήσετε που την βρήκα. Δεν θυμάμαι.
ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ για τους μισθούς, τα δώρα και τη διαιτησία, μεταξύ εργαζομένων και εργοδοσίας συνεχίζεται. Για να δούμε τι θα βγάλει, αν θα βγάλει. Μια μικρή σπίθα είναι το ζητούμενο. Φτάνει όμως στην αναβροχιά μια μικρή ψιχάλα;
ΜΕΤΑ ΤΟ ΜΑΣΤΙΓΙΟ το καρότο. Καλή η συνταγή, με την έννοια ότι σε κάποιες τουλάχιστον περιπτώσεις είναι αποτελεσματική. Μόνο που τη σήμερον ημέρα στις αγορές τα καρότα είναι είδη πολυτέλειας και η τιμή πώλησής τους δεν πλησιάζεται, ενώ τα μαστίγια προσφέρονται δωρεάν.
ΕΝΤΑΞΕΙ, ΔΕΝ πιάστηκαν μαλλί με μαλλί, όπως το ‘θελαν κάποιοι, και για την τηλεθέαση του πράγματος, η Βάσω Παπανδρέου και η υπουργός Υγείας Μαριλίζα Ξενογιαννακόπουλου. Μια κουβέντα παραπάνω είπε η πρώτη και παρεξηγήθηκε η δεύτερη.
ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ήταν καρύδια και βροντούσανε, ενώ τα δικά μας είναι σύκα και δεν ακούγονται; Αυτό σε ελεύθερη απόδοση, και εν είδει ερωτήσεως, μιλώντας περί νομιμοποίησης παράνομων προμηθειών των νοσοκομείων, είπε η Βάσω. Σιγά το πράγμα.
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΕΡΓΟΥΝ οι δημοσιογράφοι; Αυτό δα έλειπε, να μην πρέπει. Πάνω απ’ όλα εργαζόμενοι είναι. Είναι σωστό όμως να απεργούν την ίδια μέρα με όλους τους άλλους σε περιπτώσεις γενικής απεργίας; Κι αν απεργούν ποιοι θα καλύπτουν την απεργία; Αντιγραφή από “πεταχτό” που έγραψα στις 6 Μαΐου οι δύο τελευταίες ερωτήσεις.
Ε, ΟΧΙ ΚΑΙ... θηλυκός Σόλωνας, έστω και τηρουμένων των όποιων αναλογιών, η Λούκα Κατσέλη! Αλλο η πλήρης κατάργηση των χρεών (Σεισάχθεια) κι άλλο η όποια ρύθμιση των χρεών, χώρια που πίσω από την Λούκα υπάρχει κάποιος... Λουκάς!
ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ τα 100 ευρώ 99, το καταλαβαίνω. Να γίνονται 99,9, ας πούμε, ότι κι αυτό το καταλαβαίνω. Δέκα λεπτά του ευρώ ήταν παλιά 34 περίπου δραχμές, να μην ξεχνιόμαστε. Να γίνονται όμως και 99,99; Με τίποτα δεν μπορώ να το χωνέψω αυτό! Για τις αναγραφόμενες τιμές στις βιτρίνες μου μιλούσε ο φίλος μου.
ΝΙΚΟ, ΘΑ ΣΕ θυμούμαστε, μα όμως δεν θα κλαίμε/ και πάντα για μνημόσυνο, τραγούδια θα σου λέμε. Δεν ξέχασε το συναπάντημα των 30 χρόνων από το φευγιό για το άλλο ημισφαίριο της ζωής του Νίκου Ξυλούρη, ο μαντιναδολόγος της στήλης μας, ο Ηλίας ο Σταματάκης.
ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ/ του Παβλή/ οι πολλοί/... Εδώ σε θέλω Παβλή. Εγώ σκάρωσα, τρεις στίχους, με τρεις συλλαβές τον καθένα, αρχίζοντας την περιγραφή για τα που έγιναν πριν από τρεις μέρες στην αυλή σου. Μπορείς να συνεχίσεις και να τελειώσεις γράφοντας έξι στίχους με έξι συλλαβές τον καθένα;
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ των Ηνωμένων Πολιτειών Αβραάμ Λίνκολν διαφωνούσε κάποτε με τη γυναίκα του σχετικά με το χρώμα που έπρεπε να βάψουν το σαλόνι τους. Κόκκινο ήθελε ο πρόεδρος, κίτρινο η σύζυγος. Η συνέχεια και το τέλος κατά Παβλή Πολυχρονάκη έχει ως εξής: “Τον άλλο μήνα ο Αβραάμ σ’ όλους ανακοινώνει/ και να τονε πιστέψουνε θέλει καλά και σώνει./ Και λέει πως και στον πόλεμο συμβιβασμός υπάρχει/ κι αυτός, αντί για πόλεμο, Ειρήνη θέλει να ‘χει./ Γι’ αυτό και συμβιβάστηκε κι ως θέλει η κυρά του,/ αυτός θα βάψει κίτρινα κι αυτά τα... σώβρακά του”.
“Τη νύχτα ανάψαμε τα λαδοφάναρα/ και πήραμε τους δρόμους, ρωτώντας τους διαβάτες./ Φορούσε λέγαμε, ένα φόρεμα στο χρώμα κάθε ονείρου./ Δεν την είδατε;”
Από το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου “Στα περιθώρια του χρόνου”.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
e-mail: Kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, Καλημέρα!
ΚΥΡΙΕ, ΚΑΝΕ με να υπομένω, ό,τι δεν μπορώ να αλλάξω. Δώσε μου τη δύναμη ν’ αγωνίζομαι για ό,τι μπορώ ν’ αλλάξω. Χάρισέ μου στο τέλος σοφία για να ξεχωρίζω το ένα απ’ το άλλο. Προσευχή. Για όσους εξακολουθούν να προσεύχονται. Και μη ρωτήσετε που την βρήκα. Δεν θυμάμαι.
ΤΟ ΠΑΖΑΡΙ για τους μισθούς, τα δώρα και τη διαιτησία, μεταξύ εργαζομένων και εργοδοσίας συνεχίζεται. Για να δούμε τι θα βγάλει, αν θα βγάλει. Μια μικρή σπίθα είναι το ζητούμενο. Φτάνει όμως στην αναβροχιά μια μικρή ψιχάλα;
ΜΕΤΑ ΤΟ ΜΑΣΤΙΓΙΟ το καρότο. Καλή η συνταγή, με την έννοια ότι σε κάποιες τουλάχιστον περιπτώσεις είναι αποτελεσματική. Μόνο που τη σήμερον ημέρα στις αγορές τα καρότα είναι είδη πολυτέλειας και η τιμή πώλησής τους δεν πλησιάζεται, ενώ τα μαστίγια προσφέρονται δωρεάν.
ΕΝΤΑΞΕΙ, ΔΕΝ πιάστηκαν μαλλί με μαλλί, όπως το ‘θελαν κάποιοι, και για την τηλεθέαση του πράγματος, η Βάσω Παπανδρέου και η υπουργός Υγείας Μαριλίζα Ξενογιαννακόπουλου. Μια κουβέντα παραπάνω είπε η πρώτη και παρεξηγήθηκε η δεύτερη.
ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ήταν καρύδια και βροντούσανε, ενώ τα δικά μας είναι σύκα και δεν ακούγονται; Αυτό σε ελεύθερη απόδοση, και εν είδει ερωτήσεως, μιλώντας περί νομιμοποίησης παράνομων προμηθειών των νοσοκομείων, είπε η Βάσω. Σιγά το πράγμα.
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΕΡΓΟΥΝ οι δημοσιογράφοι; Αυτό δα έλειπε, να μην πρέπει. Πάνω απ’ όλα εργαζόμενοι είναι. Είναι σωστό όμως να απεργούν την ίδια μέρα με όλους τους άλλους σε περιπτώσεις γενικής απεργίας; Κι αν απεργούν ποιοι θα καλύπτουν την απεργία; Αντιγραφή από “πεταχτό” που έγραψα στις 6 Μαΐου οι δύο τελευταίες ερωτήσεις.
Ε, ΟΧΙ ΚΑΙ... θηλυκός Σόλωνας, έστω και τηρουμένων των όποιων αναλογιών, η Λούκα Κατσέλη! Αλλο η πλήρης κατάργηση των χρεών (Σεισάχθεια) κι άλλο η όποια ρύθμιση των χρεών, χώρια που πίσω από την Λούκα υπάρχει κάποιος... Λουκάς!
ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ τα 100 ευρώ 99, το καταλαβαίνω. Να γίνονται 99,9, ας πούμε, ότι κι αυτό το καταλαβαίνω. Δέκα λεπτά του ευρώ ήταν παλιά 34 περίπου δραχμές, να μην ξεχνιόμαστε. Να γίνονται όμως και 99,99; Με τίποτα δεν μπορώ να το χωνέψω αυτό! Για τις αναγραφόμενες τιμές στις βιτρίνες μου μιλούσε ο φίλος μου.
ΝΙΚΟ, ΘΑ ΣΕ θυμούμαστε, μα όμως δεν θα κλαίμε/ και πάντα για μνημόσυνο, τραγούδια θα σου λέμε. Δεν ξέχασε το συναπάντημα των 30 χρόνων από το φευγιό για το άλλο ημισφαίριο της ζωής του Νίκου Ξυλούρη, ο μαντιναδολόγος της στήλης μας, ο Ηλίας ο Σταματάκης.
ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ/ του Παβλή/ οι πολλοί/... Εδώ σε θέλω Παβλή. Εγώ σκάρωσα, τρεις στίχους, με τρεις συλλαβές τον καθένα, αρχίζοντας την περιγραφή για τα που έγιναν πριν από τρεις μέρες στην αυλή σου. Μπορείς να συνεχίσεις και να τελειώσεις γράφοντας έξι στίχους με έξι συλλαβές τον καθένα;
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ των Ηνωμένων Πολιτειών Αβραάμ Λίνκολν διαφωνούσε κάποτε με τη γυναίκα του σχετικά με το χρώμα που έπρεπε να βάψουν το σαλόνι τους. Κόκκινο ήθελε ο πρόεδρος, κίτρινο η σύζυγος. Η συνέχεια και το τέλος κατά Παβλή Πολυχρονάκη έχει ως εξής: “Τον άλλο μήνα ο Αβραάμ σ’ όλους ανακοινώνει/ και να τονε πιστέψουνε θέλει καλά και σώνει./ Και λέει πως και στον πόλεμο συμβιβασμός υπάρχει/ κι αυτός, αντί για πόλεμο, Ειρήνη θέλει να ‘χει./ Γι’ αυτό και συμβιβάστηκε κι ως θέλει η κυρά του,/ αυτός θα βάψει κίτρινα κι αυτά τα... σώβρακά του”.
“Τη νύχτα ανάψαμε τα λαδοφάναρα/ και πήραμε τους δρόμους, ρωτώντας τους διαβάτες./ Φορούσε λέγαμε, ένα φόρεμα στο χρώμα κάθε ονείρου./ Δεν την είδατε;”
Από το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου “Στα περιθώρια του χρόνου”.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Παρασκευή 2 Ιουλίου 2010
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει ο
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
e-mail:kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, Καλημέρα!
ΦΑΠ ΑΠΟ ΔΩ, φαπ από κει, μας ρήμαξε, και πού είσαι ακόμα, στις φάπες, ο ΦΠΑ με τις αυξήσεις του. Πάρε και τούτη, πάρε και την άλλη, πάρε και την παράλλη!
ΩΣΤΟΣΟ, η συζήτηση στη Βουλή για το Ασφαλιστικό συνεχίζεται. Μέχρι τελικής πτώσεως. Μέχρι πλήρους απο-ασφάλισης δηλαδή. Σκληρά, μπορεί και άδικα τα μέτρα, αναγκαία, όμως, επιμένει η Κυβέρνηση.
ΜΑΚΡΥΣ, πολύ μακρύς και δύσβατος, πολύ δύσβατος, ο δρόμος του Ιουλίου. Κι όπου το βγάλει η βράση. Μετά το Απο-Ασφαλιστικό έρχεται το Απο-εργασιακό. Από από- σε από-. Οπως λέμε από τούνελ σε τούνελ.
“ΜΙΑ ΑΥΞΗΣΗ των απολύσεων σε ένα πολύ μικρό ποσοστό του αριθμού των επιτρεπομένων απολύσεων δεν βλάπτει ουσιαστικά τους εργαζόμενους σε ιδιαίτερο βαθμό και φυσικά όταν έχουμε να κάνουμε με την εργασία, η εργασία είναι η διασφάλιση των εργαζομένων αλλά και η διασφάλιση των ίδιων των θέσεων εργασίας”... Το ξέρω ότι δεν καταλάβατε τίποτα. Είναι που ψύλλους, λένε “καλιγκώνει” (πεταλώνει) ο ... Πεταλωτής. Οπως γράφει ο βοριάς στα “9 μποφόρ” του (βλ. εφ. “Χριστιανική”, Πέμπτη 24.6.2010).
ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΤΕ, αδέλφια! Ολα τα τραγούδια που μιλούνε για έξοδο απ’ την κρίση, δίχως να χρειαστεί ν’ ανοίξει μύτη, που λέει ο λόγος, τα θυμήθηκε αυτό το διάστημα που είναι έξω από το χορό η Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά. Και το Αλτσχάιμερ θεραπεύει η Αντιπολίτευση!
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ της ευκολίας στην ευκολία της πολιτικής. Από την Κυβέρνηση της ευκολίας, στην ευκολία της Αντιπολίτευσης. Για τη Νέα Δημοκρατία, καλά το καταλάβατε, κι αυτό.
ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΟΥΝ όλες μα όλες οι πολιτικές δίκες της πολυτάραχης ελληνικής ιστορίας. Μία μία και με τη σειρά. Με πρώτη αυτή του... Σωκράτη. Μεταξύ αστείου και σοβαρού η πρόταση από τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο. Με αφορμή την πρόσφατη συζήτηση στο 7ο Τμήμα του Αρείου Πάγου για το θέμα της επανάληψης της δίκης των πρωταιτίων της Μικρασιατικής Καταστροφής.
“ΕΑΝ ΣΥΜΒΕΙ να εκλέξης μεταξύ ενός, θαυμάζοντος την υπερτέραν της ιδικής του κακίαν, και ενός, μισούντος την υπερτέραν της ιδικής του αρετήν, να προτιμήσης πάντοτε τον πρώτον, ως ειλικρινέστερον”. Από την “Χρυσή Διαθήκη” του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.
ΕΚΤΟΣ ΟΚΤΑΔΑΣ (προημιτελικών) του Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής οι πάλαι ποτέ κραταιές εθνικές ομάδες της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας. Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις!
Ο ΔΙΟΚΛΗΤΙΑΝΟΣ σε ηλικία μόλις 55 ετών παρέδωσε οικειοθελώς την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στον Γαλέριο και διήνυσε εντός του απεράντου ανακτόρου του το υπόλοιπο της ζωής του. Οταν ο Μαξιμιανός τον προέτρεψε να επανέλθει στην εξουσία για να δώσει τέρμα στη διαμάχη που είχε ξεσπάσει του απάντησε: “Εάν έβλεπες τα λάχανα που καλλιεργώ στον κήπο μου, δεν θα μου ζητούσες να θυσιάσω τέτοια ευχαρίστηση και να επιδιώξω τις φροντίδες της εξουσίας”.
“... Το κάλλος και ο έρωτας/ σ’ ένα ουράνιο τόξο/ ταξιδεύουν το όνειρο/ σε μυστικά περάσματα./ Ενώ, η μαύρη άμαξα/ από το νου ξεχασμένη,/ συνεχίζει αδιάφορη,/ ν’ ακολουθεί επίμονα/ την αρχική της πορεία/ προς το άγνωστο του τέλους”...
Το ποίημα “Των παιδιών και των αγγέλων”
του Κώστα Στεφανόπουλου.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
e-mail:kakatsakis@sch.gr
Φίλες και φίλοι, Καλημέρα!
ΦΑΠ ΑΠΟ ΔΩ, φαπ από κει, μας ρήμαξε, και πού είσαι ακόμα, στις φάπες, ο ΦΠΑ με τις αυξήσεις του. Πάρε και τούτη, πάρε και την άλλη, πάρε και την παράλλη!
ΩΣΤΟΣΟ, η συζήτηση στη Βουλή για το Ασφαλιστικό συνεχίζεται. Μέχρι τελικής πτώσεως. Μέχρι πλήρους απο-ασφάλισης δηλαδή. Σκληρά, μπορεί και άδικα τα μέτρα, αναγκαία, όμως, επιμένει η Κυβέρνηση.
ΜΑΚΡΥΣ, πολύ μακρύς και δύσβατος, πολύ δύσβατος, ο δρόμος του Ιουλίου. Κι όπου το βγάλει η βράση. Μετά το Απο-Ασφαλιστικό έρχεται το Απο-εργασιακό. Από από- σε από-. Οπως λέμε από τούνελ σε τούνελ.
“ΜΙΑ ΑΥΞΗΣΗ των απολύσεων σε ένα πολύ μικρό ποσοστό του αριθμού των επιτρεπομένων απολύσεων δεν βλάπτει ουσιαστικά τους εργαζόμενους σε ιδιαίτερο βαθμό και φυσικά όταν έχουμε να κάνουμε με την εργασία, η εργασία είναι η διασφάλιση των εργαζομένων αλλά και η διασφάλιση των ίδιων των θέσεων εργασίας”... Το ξέρω ότι δεν καταλάβατε τίποτα. Είναι που ψύλλους, λένε “καλιγκώνει” (πεταλώνει) ο ... Πεταλωτής. Οπως γράφει ο βοριάς στα “9 μποφόρ” του (βλ. εφ. “Χριστιανική”, Πέμπτη 24.6.2010).
ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΤΕ, αδέλφια! Ολα τα τραγούδια που μιλούνε για έξοδο απ’ την κρίση, δίχως να χρειαστεί ν’ ανοίξει μύτη, που λέει ο λόγος, τα θυμήθηκε αυτό το διάστημα που είναι έξω από το χορό η Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά. Και το Αλτσχάιμερ θεραπεύει η Αντιπολίτευση!
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ της ευκολίας στην ευκολία της πολιτικής. Από την Κυβέρνηση της ευκολίας, στην ευκολία της Αντιπολίτευσης. Για τη Νέα Δημοκρατία, καλά το καταλάβατε, κι αυτό.
ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΟΥΝ όλες μα όλες οι πολιτικές δίκες της πολυτάραχης ελληνικής ιστορίας. Μία μία και με τη σειρά. Με πρώτη αυτή του... Σωκράτη. Μεταξύ αστείου και σοβαρού η πρόταση από τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο. Με αφορμή την πρόσφατη συζήτηση στο 7ο Τμήμα του Αρείου Πάγου για το θέμα της επανάληψης της δίκης των πρωταιτίων της Μικρασιατικής Καταστροφής.
“ΕΑΝ ΣΥΜΒΕΙ να εκλέξης μεταξύ ενός, θαυμάζοντος την υπερτέραν της ιδικής του κακίαν, και ενός, μισούντος την υπερτέραν της ιδικής του αρετήν, να προτιμήσης πάντοτε τον πρώτον, ως ειλικρινέστερον”. Από την “Χρυσή Διαθήκη” του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.
ΕΚΤΟΣ ΟΚΤΑΔΑΣ (προημιτελικών) του Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής οι πάλαι ποτέ κραταιές εθνικές ομάδες της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας. Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις!
Ο ΔΙΟΚΛΗΤΙΑΝΟΣ σε ηλικία μόλις 55 ετών παρέδωσε οικειοθελώς την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στον Γαλέριο και διήνυσε εντός του απεράντου ανακτόρου του το υπόλοιπο της ζωής του. Οταν ο Μαξιμιανός τον προέτρεψε να επανέλθει στην εξουσία για να δώσει τέρμα στη διαμάχη που είχε ξεσπάσει του απάντησε: “Εάν έβλεπες τα λάχανα που καλλιεργώ στον κήπο μου, δεν θα μου ζητούσες να θυσιάσω τέτοια ευχαρίστηση και να επιδιώξω τις φροντίδες της εξουσίας”.
“... Το κάλλος και ο έρωτας/ σ’ ένα ουράνιο τόξο/ ταξιδεύουν το όνειρο/ σε μυστικά περάσματα./ Ενώ, η μαύρη άμαξα/ από το νου ξεχασμένη,/ συνεχίζει αδιάφορη,/ ν’ ακολουθεί επίμονα/ την αρχική της πορεία/ προς το άγνωστο του τέλους”...
Το ποίημα “Των παιδιών και των αγγέλων”
του Κώστα Στεφανόπουλου.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Πέμπτη 1 Ιουλίου 2010
ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ
Γράφει
ο Βαγγέλης Θ, Κακατσάκης
Φίλες και φίλοι, Καλημέρα!
Βαγγέλης Κακατσάκης | 01.07.2010
ΠΡΩΤΗ ΙΟΥΛΙΟΥ σήμερα και κατ’ αρχήν καλό μήνα! Καλό γίνωμα των σταφυλιών και καλό φούσκωμα των σύκων! Οχι! Καλό αλώνισμα των σπαρτών δεν σας εύχομαι. Αφού έχουμε σταματήσει να σπέρνουμε, έχουμε σταματήσει και να θερίζουμε. Κι αφού έχουμε σταματήσει να θερίζουμε, έχουμε σταματήσει και ν’ αλωνεύουμε. Ή μήπως αλωνεύουμε, μα δεν κατέμε είντα αλωνεύουμε;
ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ! βροντοφώναξαν γι’ άλλη μια φορά στους δρόμους και στις πλατείες της χώρας οι εργαζόμενοι προχθές. Να πληρώσουν την κρίση αυτοί που την δημιούργησαν, ζήτησαν. Οργή λαού, φωνή θεού, λένε!
ΠΗΓΑΙΝΕ ΑΠ’ Τ’ άλλο μου αυτί,/ γιατί ‘ναι η μάνα μου κουφή! Η απάντηση της... πινακωτής. Και μη με ρωτήσετε ούτε ποια είναι η Πινακωτή, ούτε ποια είναι η μάνα της! Παραείναι μπερδεμένα τα πράγματα. Η περιπλοκή των περιπλεγμένων περιπλοκών, ένεκα...
ΣΤΟ ΝΤΟΛΑΠΙ (μαγγανοπήγαδο) οι εργαζόμενοι, στο δουλεμπόριο οι νέοι, στον καιάδα οι συνταξιούχοι. Ο ορισμός του εργασιακού και κοινωνικού μεσαίωνα.
ΔΟΥΛΕΥΩ ΝΤΟΛΑΠΙ, έλεγε ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου όταν καταλάβαινε ότι ανέμου και καλέ μου, του χαμού δηλαδή, πήγαινε η δουλειά του. Υπόψη Αντωνίου Ξανθινάκη η φράση. Για να την συμπεριλάβει στην Ε’ έκδοση του μοναδικού στο είδος του ερμηνευτικού κι ετυμολογικού λεξικού του.
ΤΑ ΚΑΚΑ πέρασαν, τα χειρότερα έρχονται! Τι απαισιοδοξία είναι κι αυτή που δέρνει ορισμένους! Πάει, πριν απ’ την ώρα τους θα πάνε ετούτοι!
ΝΕΟΣ ΓΥΡΟΣ ανατιμήσεων στα καύσιμα. Θα ξεπεράσει το 1,70 ευρώ, ανά λίτρο, η τιμή της αμόλυβδης βενζίνης, λέει. Πόσο είναι η τιμή του λαδιού ανά λίτρο, αλήθεια; Ετσι από περιέργεια ρωτάω.
ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ καινούρια κόμματα, Ελληνες κάθε τόσο/ να φτιάξω σκέφτομαι κι εγώ· τι όνομα να δώσω; Κόμμα μαντιναδολόγων, τι άλλο όνομα να δώσεις, Ηλία! Και η... κουτσή Μαρία φτιάχνει μαντινάδες τη σήμερον ημέρα. Το στελεχιακό δυναμικό, λοιπόν, το εξασφάλισες!
ΚΑΛΑ “ΔΟΛΩΜΑΤΑ” οι μαντινάδες, όπως και τα ποιήματα και τα ιστορικά ανέκδοτα, στην τελευταία και στην προτελευταία θέση αντίστοιχα, εξάλλου. Κάποιοι θα διαβάσουν και κάτι απ’ τα υπόλοιπα... Γι’ αυτό μην αποξεχνιέσαι, Ηλία!
Ο ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ συνιστούσε στους ανθρώπους να ανταποδίδουν καλό αντί κακού, να νηστεύουν από καιρό σε καιρό και να αποφεύγουν εκείνα τα οποία επιθυμούν. Μιλώντας για το σώμα νομίζουμε ότι ακούμε ένα αδιάλλακτο αναχωρητή: “Το σώμα είναι το χειρότερο και το πιο βδελυρό απ’ όλα τα πράγματα. Είναι παράξενο ν’ αγαπούμε ένα πράγμα πάνω στο οποίο κάθε μέρα κάνουμε τόσες περιέργες πράξεις. Γεμίζω αυτόν τον σάκκο κι ύστερα τον αδειάζω. Υπάρχει χειρότερο πράγμα;”
“Ψελλιστί παίρνεται ο υπνάκος μέσα σ’ ένα/ στεντόρειο μεσημέρι, γεμάτο από τζιτζίκια που/ μαίνονται. Ιούλιος. Α, να ‘ρθει η ώρα που θα δαγκώνεις το περγαμόντο και που ύστερα θα/ πίνεις πίνεις πίνεις δροσερό νερό, καφέδες και/ τσιγάρο ατελεύτητο σαν την Ελλάδα”
Οδυσσέας Ελύτης “Εκ του πλησίον”, εκδ. “Ικαρος”, 2002.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
ο Βαγγέλης Θ, Κακατσάκης
Φίλες και φίλοι, Καλημέρα!
Βαγγέλης Κακατσάκης | 01.07.2010
ΠΡΩΤΗ ΙΟΥΛΙΟΥ σήμερα και κατ’ αρχήν καλό μήνα! Καλό γίνωμα των σταφυλιών και καλό φούσκωμα των σύκων! Οχι! Καλό αλώνισμα των σπαρτών δεν σας εύχομαι. Αφού έχουμε σταματήσει να σπέρνουμε, έχουμε σταματήσει και να θερίζουμε. Κι αφού έχουμε σταματήσει να θερίζουμε, έχουμε σταματήσει και ν’ αλωνεύουμε. Ή μήπως αλωνεύουμε, μα δεν κατέμε είντα αλωνεύουμε;
ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ! βροντοφώναξαν γι’ άλλη μια φορά στους δρόμους και στις πλατείες της χώρας οι εργαζόμενοι προχθές. Να πληρώσουν την κρίση αυτοί που την δημιούργησαν, ζήτησαν. Οργή λαού, φωνή θεού, λένε!
ΠΗΓΑΙΝΕ ΑΠ’ Τ’ άλλο μου αυτί,/ γιατί ‘ναι η μάνα μου κουφή! Η απάντηση της... πινακωτής. Και μη με ρωτήσετε ούτε ποια είναι η Πινακωτή, ούτε ποια είναι η μάνα της! Παραείναι μπερδεμένα τα πράγματα. Η περιπλοκή των περιπλεγμένων περιπλοκών, ένεκα...
ΣΤΟ ΝΤΟΛΑΠΙ (μαγγανοπήγαδο) οι εργαζόμενοι, στο δουλεμπόριο οι νέοι, στον καιάδα οι συνταξιούχοι. Ο ορισμός του εργασιακού και κοινωνικού μεσαίωνα.
ΔΟΥΛΕΥΩ ΝΤΟΛΑΠΙ, έλεγε ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου όταν καταλάβαινε ότι ανέμου και καλέ μου, του χαμού δηλαδή, πήγαινε η δουλειά του. Υπόψη Αντωνίου Ξανθινάκη η φράση. Για να την συμπεριλάβει στην Ε’ έκδοση του μοναδικού στο είδος του ερμηνευτικού κι ετυμολογικού λεξικού του.
ΤΑ ΚΑΚΑ πέρασαν, τα χειρότερα έρχονται! Τι απαισιοδοξία είναι κι αυτή που δέρνει ορισμένους! Πάει, πριν απ’ την ώρα τους θα πάνε ετούτοι!
ΝΕΟΣ ΓΥΡΟΣ ανατιμήσεων στα καύσιμα. Θα ξεπεράσει το 1,70 ευρώ, ανά λίτρο, η τιμή της αμόλυβδης βενζίνης, λέει. Πόσο είναι η τιμή του λαδιού ανά λίτρο, αλήθεια; Ετσι από περιέργεια ρωτάω.
ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ καινούρια κόμματα, Ελληνες κάθε τόσο/ να φτιάξω σκέφτομαι κι εγώ· τι όνομα να δώσω; Κόμμα μαντιναδολόγων, τι άλλο όνομα να δώσεις, Ηλία! Και η... κουτσή Μαρία φτιάχνει μαντινάδες τη σήμερον ημέρα. Το στελεχιακό δυναμικό, λοιπόν, το εξασφάλισες!
ΚΑΛΑ “ΔΟΛΩΜΑΤΑ” οι μαντινάδες, όπως και τα ποιήματα και τα ιστορικά ανέκδοτα, στην τελευταία και στην προτελευταία θέση αντίστοιχα, εξάλλου. Κάποιοι θα διαβάσουν και κάτι απ’ τα υπόλοιπα... Γι’ αυτό μην αποξεχνιέσαι, Ηλία!
Ο ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ συνιστούσε στους ανθρώπους να ανταποδίδουν καλό αντί κακού, να νηστεύουν από καιρό σε καιρό και να αποφεύγουν εκείνα τα οποία επιθυμούν. Μιλώντας για το σώμα νομίζουμε ότι ακούμε ένα αδιάλλακτο αναχωρητή: “Το σώμα είναι το χειρότερο και το πιο βδελυρό απ’ όλα τα πράγματα. Είναι παράξενο ν’ αγαπούμε ένα πράγμα πάνω στο οποίο κάθε μέρα κάνουμε τόσες περιέργες πράξεις. Γεμίζω αυτόν τον σάκκο κι ύστερα τον αδειάζω. Υπάρχει χειρότερο πράγμα;”
“Ψελλιστί παίρνεται ο υπνάκος μέσα σ’ ένα/ στεντόρειο μεσημέρι, γεμάτο από τζιτζίκια που/ μαίνονται. Ιούλιος. Α, να ‘ρθει η ώρα που θα δαγκώνεις το περγαμόντο και που ύστερα θα/ πίνεις πίνεις πίνεις δροσερό νερό, καφέδες και/ τσιγάρο ατελεύτητο σαν την Ελλάδα”
Οδυσσέας Ελύτης “Εκ του πλησίον”, εκδ. “Ικαρος”, 2002.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http//:petaxta.blogspot.com)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)