ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Η ΕΥΡΩΠΗ των αγορών από τη μία, η Ευρώπη των πολιτών από την άλλη. Η Ευρώπη της φιέστας και η Ευρώπη της ανέχειας. Η Ευρώπη του Ζαππείου και η Ευρώπη του Κερατσινίου. Χάσμα μέγα, χάσμα αγεφύρωτο, χωρίζει τους δύο κόσμους. Σιγά που θα το γεφυρώσει η Μέρκελ και οι συν αυτή. Για τους πίσω απ’ αυτήν και τους συν αυτή, βέβαια, δεν τίθεται θέμα.

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ αίρων την οδύνη του σύμπαντος… Ο ποιητής κλαίων… Ο ποιητής διαμαρτυρόμενος… Ο ποιητής στ’ απόκρημνα βράχια του αντιεξουσιαστικού χώρου… Ο ποιητής σε ρόλο Προμηθέα πυρφόρου… Για τον Δημήτρη Κακαβελάκη, η τριλογία του οποίου “Η νήσος”, “Κρήτη – όνειρο μέγα” και “Σάρκα μία”, παρουσιάστηκε προχθές στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Χανίων, η αναφορά.

ΟΣΟ υπάρχουν ποιητές που δεν υποτάσσονται στις κάθε λογής  “τυραννίες”, για να χρησιμοποιήσω τον τίτλο μιας άλλης ποιητικής συλλογής του και εκλεκτού συνεργάτη της εφημερίδας μας “υπάρχει ελπίς”! Για να μείνω, προσώρας, επί του θέματος “Δημήτρης Κακαβελάκης”, μόνο σ’ αυτό.

“ΗΡΘΕ το Δεκατέσσερα γεμάτο με ελπίδες/ δεν είδα πράμα ν’ άλλαξε, πες μου εσύ τι είδες;”. Ρητορικό το ερώτημα που βάζει στο τέλος της μαντινάδας του ο Ηλίας ο Σταματάκης. Τι περίμενες, δηλαδή, ν’ αλλάξει με το που μπήκε ο νέος χρόνος, Ηλία; Να ’ρθουνε τα πάνω κάτω και τα δώθε πέρα (λέμε τώρα) επειδή ανέλαβε η Ελλάδα την προεδρία της Ευρώπης;

Η ΕΥΡΩΠΗ των αγορών από τη μία, η Ευρώπη των πολιτών από την άλλη. Η Ευρώπη της φιέστας και η Ευρώπη της ανέχειας. Η Ευρώπη του Ζαππείου και η Ευρώπη του Κερατσινίου. Χάσμα μέγα, χάσμα αγεφύρωτο, χωρίζει τους δύο κόσμους. Σιγά που θα το γεφυρώσει η Μέρκελ και οι συν αυτή. Για τους πίσω απ’ αυτήν και τους συν αυτή, βέβαια, δεν τίθεται θέμα.

ΑΛΛΗ η Βόρεια κι άλλη η Νότια Ευρώπη, βέβαια. Αλλος κόσμος, άλλη νοοτροπία, άλλη κουλτούρα, άλλο κλίμα εκεί. Ούτε εμείς, γενικά οι Μεσόγειοι, μπορούμε να γίνουμε σαν κι αυτούς, ούτε αυτοί σαν και μας. Μεγάλη η διαφορά θερμοκρασίας…

ΠΕΡΙΣΣΕΨΑΝ τα καλά λόγια που είπαν αυτές τις μέρες, που αναλάβαμε (στον πληθυντικό το ρήμα βεβαίως – βεβαίως)… τιμονιέρηδες της Ευρώπης από τους εταίρους μας. Επεται συνέχεια. Από λόγια άλλο τίποτα, να τρώνε κι οι κότες… Αν πήγαινε κι ο Τσίπρας με τους αποδέλοιπους στη φιέστα…

“ΜΕΓΑΛΗ η δύναμη της συνήθειας./ Ακουσα δύο τυφλούς που αποχωρίζονταν/ με τη φράση: Να μη χαθούμε. Να βλεπόμαστε!/ Και θυμήθηκα τη μεγάλη πείνα της Κατοχής/ με τον τυπικό μεσημεριάτικο χαιρετισμό:/ Γεια – χαρά. Καλή όρεξη”. Από το “Ψηφιδωτό” (δεύτερη σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΑΘΗΝΑ Κανιτσάκη, συγγραφέα, Χανιά: Μια μυθιστορία με μπόλικες φουρτούνες και φουρτουνιασμένες ψυχές που γράφτηκε με πολύ συναίσθημα για τη Σάμο, τον τόπο καταγωγής του πατέρα σας είναι, όπως λέτε κι εσείς, το νέο (11ο!) βιβλίο σας “Τρικυμία”, ο τίτλος του. Σας ευχαριστώ που μου το στείλατε και μου δώσατε τη χαρά να το διαβάσω, να το απολαύσω, απνευστί. Εχετε τούτο το χάρισμα, να χρησιμοποιείτε τη γλώσσα στη βασική, κοινωνική της αποστολή που είναι η επικοινωνία… Να ’στε καλά. Περιμένουμε κι άλλα βιβλία…

ΜΕΤΑ την ήττα του Αντίοχου, ο Αννίβας κατέφυγε στην Κρήτη και ζήτησε άσυλο στη Γόρτυνα. Πονηρός, καθώς ήταν, κατάλαβε ότι και εκεί κινδύνευε, γιατί είχε διαδοθεί ότι μετέφερε μαζί του ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Γέμισε τότε πολλούς αμφορείς με μολύβι και κάλυψε το πάνω μέρος τους με χρυσάφι. Κάλεσε στη συνέχεια τους άρχοντες της πόλης και μπροστά τους τοποθέτησε τους αμφορείς στον Ναό της Αρτέμιδας, λέγοντάς τους ότι σ’ αυτούς εμπιστεύεται την περιουσία του. Οι άρχοντες τον πίστεψαν και άρχισαν να φυλάνε τον Ναό μήπως μετανιώσει και πάρει πίσω το χρυσάφι. Αυτός την ίδια στιγμή, αφού γέμισε μερικούς χάλκινους ανδριάντες με το χρυσάφι, τους πήρε μαζί του και έφυγε. Οταν οι κάτοικοι της Γόρτυνας αντιλήφθηκαν τι συνέβαινε ήταν αργά. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

“Χώρος πραγμάτων/ Ταχύτητες τεχνοθαυμάτων/ Και κάθε στιγμή να παράγει/ Τραύματα στο χρόνο/ Της πορείας που πάνω/ Σε κάθε σημείο της/ Το κάθε δέντρο με βαθιά/ Καρδιά επιθυμεί την κίνηση/ Την πλεύση και το πέταγμα/ Στα ύψη απορίας εκεί/ Που ηλεκτρολύεται/ Το φανταστικό και χάνεται/ Το πραγματικό/ Στα βάθη φαντασίας”.
Από την ποιητική συλλογή “Σάρκα μία” του Δημήτρη Κακαβελάκη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-38/#ixzz2pzyh7L3i
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΕΝΕΣΤΩΤΑΣ πάντα για μένα ο παρατατικός, όταν πρόκειται για τη μάνα μου. Οχι τρία χρόνια που έχουν περάσει, αλλά και τριάντα τρία να περάσουν πάντα ενεστώτας θα δηλώνει ο όποιος παρατατικός αναφέρεται σ’ αυτήν… “Εν όσω ζω, αναπνέω και σωφρονώ” όπως έλεγε (λέει) ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Ποιος είπε ότι πεθαίνουν οι αγαπημένοι μας, εν όσω τους θυμούμαστε;

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΗΜΟΥΝ λέει, σ’ ένα μεγάλο, σ’ ένα τεράστιο γήπεδο. Δεν θυμάμαι αν ήταν κι άλλοι, ούτε αν υπήρχε κόσμος στις κερκίδες, το μόνο που θυμάμαι είναι ότι έκανα προπόνηση στις κεφαλιές. Ετρεχα γύρω από τη σέντρα και κάποια στιγμή τιναζόμουν σαν ελατήριο, έφτανα όσο πιο ψηλά μπορούσα και κουνούσα το κεφάλι μου σαν να έδινα κεφαλιά σε μια αόρατη μπάλα…

ΤΟΥΤΟ το όνειρο, έτσι όπως σε γενικές γραμμές το έγραψα στο πρώτο σημερινό “πεταχτό” είδα πέρυσι, παραμονή του δεύτερου ετήσιου μνημόσυνου, της μάνας μου. Εφέτος την παραμονή του τρίτου συναπαντήματος που έγινε τις προάλλες, 4 Ιανουαρίου, ανήμερα του φευγιού της στο Αγιο Πνεύμα, στην εκκλησία της γειτονιάς μας, στις Κατούνες του Νίππους, δεν είδα κανένα όνειρο κι ας κοιμήθηκα στο πατρικό σπίτι. Μένω με το περυσινό, λοιπόν, που πολύ μου άρεσε.

ΑΝ ΞΕΣΥΝΟΡΙΖΟΜΟΥΝ, δεν θα υπήρχε ούτε μια μέρα που να μην έγραφα όλο και κάτι “στα πεταχτά” για τη μάνα μου. Το αποφεύγω όσο μπορώ. Κι ας μου λένε πολλοί ότι τα “πεταχτά” που αναφέρονται σ’ εκείνην είναι τα καλύτερά μου. Ούτε η ίδια δεν θα το ’θελε σε καμιά περίπτωση, άλλωστε.

ΑΝΑΡΙΑ, ανάρια το φιλί για να ’χει νοστιμάδα, θα μου έλεγε. Το τηρώ. Σήμερα, όμως, αφήνομαι. Ηθελημένα και από την αρχή μέχρι το τέλος, αφήνομαι. Αυτό κι αν είναι κερί στη μνήμη της. “Δυο κάρβουνα στο θυμιατό κι ένα κουκί λιβάνι” για να χρησιμοποιήσω έναν στίχο του Γιάννη Ρίτσου.

ΕΝΕΣΤΩΤΑΣ πάντα για μένα ο παρατατικός, όταν πρόκειται για τη μάνα μου. Οχι τρία χρόνια που έχουν περάσει, αλλά και τριάντα τρία να περάσουν πάντα ενεστώτας θα δηλώνει ο όποιος παρατατικός αναφέρεται σ’ αυτήν… “Εν όσω ζω, αναπνέω και σωφρονώ” όπως έλεγε (λέει) ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Ποιος είπε ότι πεθαίνουν οι αγαπημένοι μας, εν όσω τους θυμούμαστε;

ΟΜΟΡΦΑ, πολύ όμορφα, τα σύνθεσες, παιδί μου, μου έλεγες, σαν να σ’ ακούω, κάθε φορά που με άκουγες να μιλώ σε διάφορες εκδηλώσεις. Κουκουβάγια η μάνα μου, σκεφτόμουν… Για μια στιγμή, όμως μόνο, γιατί πάντα, αμέσως μετά συμπλήρωνες: Μα ωραία, πολύ ωραία, τα είπανε κι οι άλλοι που μιλήσανε, παιδί μου… Είχες πάντα τον τρόπο σου να λες την καλή κουβέντα για όλους.

ΕΠΡΕΠΕ να σαρανταπενταρίσω για να σου ζητήσω να μου μάθεις να βρίσκω χόρτα. Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή και ποτές δεν είναι αργά παιδί μου, μου είπες και με πήγες μέχρι τα Ξετρύπια, εκειά που ζαράρει το ροδίκιο. Ακολούθησαν κάμποσα μαθήματα, ατελείωτος φαινόταν ο κατάλογος των χόρτων που υπήρχαν και έπρεπε να τα ξεχωρίζω. Το θυμήθηκα κι αυτό όντας στον Κάτω Βλάση, που πήγα μετά το μνημόσυνο τις προάλλες. Ανάμεσα στα τόσα άλλα για τα οποία δεν υπάρχει χώρος…

ΗΤΑΝ φως φανάρι (φανερό διά γυμνού οφθαλμού) ότι το κουμάντο στο σπίτι μας το έκανε η κυρα-Δέσποινα, το Δεσποινιώ, όπως την έλεγαν τα εφτά της αδέρφια, όταν ήταν μικρή. Ο πατέρας μου, ένας άγιος άνθρωπος, “κουμαντατούρ” την ανέβαζε, “κουμαντατούρ” την κατέβαζε χαϊδευτικά πάντα τη μάνα μου. Κάποτε που έπαιζε χαρτιά στο καφενείο κάποιος τόλμησε να τον πειράξει. “Εσύ κάνεις ό,τι σου πει η γυναίκα σου”, του είπε. “Οπως το λέεις είναι και γι’ αυτό δεν πέφτω ποτές όξω”, του απάντησε εκείνος.

«Εγώ, μαμά, θα τραβώ την κατσίκα,/ λέει ο Αντώνης μ’ όλο το βάρος/ των τεσσάρων του χρόνων./ Ζηλεύω, ζηλεύω πολύ γιατί το ’πε αυτός,/ που του ρίχνω κοντά δυο χρόνια – αιώνες./ “Είστε μικροί και η κατσίκα είναι άγρια”,/ λες δένοντας κόμπο το σκοινί στη μέση σου./ Χέρι ελεύθερο γι’ αυτή δεν έχεις./ Στο ένα θα κρατάς το καλάθι με το φαγητό/ και το άλλο πρέπει να το κάνεις αγκαλιά/ για τη Στέλλα που έχει μόλις χρονιάσει./ “Θα τρέχει ο ποταμός, μην πάμε,/ μπορεί και να βρέξει”, κλαψουρίζω./ Δε σηκώνεις κουβέντα:/ “Ο πατέρας σας μας περιμένει/ να μαζέψουμε τις ελιές. Ας τρέχει ο ποταμός κι ας βρέξει…”».
Το ποίημα “Ας τρέχει κι ας βρέξει” του γράφοντος (Από την ποιητική συλλογή “Οταν γίνεις ποίημα”, Χανιά 2013).

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-37/#ixzz2pu6DDND7
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

Δεν γνωρίζω αν υπάρχει ανά τον κόσμο άλλη χώρα που οι κάτοικοί της, οι απλοί πολίτες, οι πολιτικοί, οι ποιητές, οι συγγραφείς της, κ.ά., να της έχουν αποδώσει τόσους πολλούς χαρακτηρισμούς -και μάλιστα “όλων των ειδών”- όπως αυτό ισχύει εδώ στα καθ’ ημάς! Τούτο ως γεγονός πιστεύω ότι χρήζει κάποιας διερεύνησης,κοινωνιολογικής, ψυχολογικής κ.ά… Διότι είναι να απορεί κανείς όταν ακούει τους ίδιους ανθρώπους που τη βρίζουν, την αμέσως επόμενη στιγμή να αποθεώνουν τη ίδια τη φύτρα τους!
Δείτε περισσότερα... ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...
Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Μια φορά κι έναν καιρό... ένας έρωτας ατελεύτητος

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε πει την πολλή γνωστή πια φράση «η Ελλάς είναι ένα απέραντο φρενοκομείο». Και ίσως αυτός ο για κάποιους υπερβολικός(!) ορισμός να ταιριάζει περισσότερο από όσους έχουν ειπωθεί για έναν τόπο που είναι αλήθεια ότι δεν έχει “ακούσει” και λίγους;
Δεν γνωρίζω αν υπάρχει ανά τον κόσμο άλλη χώρα που οι κάτοικοί της, οι απλοί πολίτες, οι πολιτικοί, οι ποιητές, οι συγγραφείς της, κ.ά., να της έχουν αποδώσει τόσους πολλούς χαρακτηρισμούς -και μάλιστα “όλων των ειδών”- όπως αυτό ισχύει εδώ στα καθ’ ημάς! Τούτο ως γεγονός πιστεύω ότι χρήζει κάποιας διερεύνησης, κοινωνιολογικής, ψυχολογικής κ.ά… Διότι είναι να απορεί κανείς όταν ακούει τους ίδιους ανθρώπους που τη βρίζουν, την αμέσως επόμενη στιγμή να αποθεώνουν τη ίδια τη φύτρα τους!
Πάντως η διαχρονική μεταστροφή στα συναισθήματα του Ελληνα για τη χώρα τους ίσως και να μπορεί να εξηγηθεί κατά μία έννοια -ελάχιστα- αν προσπαθήσουμε να την κατανοήσουμε μέσα από το πρίσμα ενός ερωτευμένου ζευγαριού που ζουν παράφορα έναν έρωτα που όμως δεν οδηγεί πουθενά…!
Ισως η έλλειψη ενός στόχου, μια κατάσταση που ενδεχομένως να τους ικανοποιεί κατά διαστήματα αλλά μακροπρόθεσμα -έτσι όπως λειτουργεί κατά βάση η ανθρώπινη φύση-  κατανοούν ότι δεν είναι αυτό που επιζητούν από τη ζωή τους, να είναι αυτό που τους φοβίζει, αυτό που τους ανησυχεί περισσότερο σε τούτη τη σχέση.
Ετσι κάθε στιγμή βιώνουν έντονα απίστευτες συναίσθηματικές εξάρσεις στον υπέρτατο βαθμό! Αυτό ενδεχομένως μπορεί να δικαιολογήσει έως ένα βαθμό και τις “αρρωστημένες καταστάσεις”, τις παθογένειες που έχουν δημιουργηθεί στο πέρασμα των χρόνων και που πλέον ακολουθούν την πορεία τούτης της χώρας και του λαού της!
…Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις…
Τούτη η χώρα και τούτος ο λαός είναι… προαποφασισμένο(!) από τις μοίρες να ζουν αυτόν τον έρωτα τον ατελεύτητο και όπου βγάλει…
Και όσο περνά ο καιρός, όσα παιδιά θα γεννιούνται καρπός τούτου του έρωτα· άγγελοι και διάβολοι αδέρφια θα κατοικούν αυτόν τον τόπο και θα πατούν στα ίδια αυτά βήματα των παππούδων και προγόνων τους.
Κι όπως στους μεγάλους έρωτες -καθώς λεν και στα παραμύθια- όλες οι ευχές και όλες οι κατάρες θα τους ακολουθούν στο διηνεκές…

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/mia-fora-ki-enan-kero-enas-erotas-ateleftitos/#ixzz2po8QowS4
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΠΟΙΗΣΗ

Κάποιες φορές,

το μικρό αυτό άσπρο ξωκλήσι

μοιάζει με κοριτσίστικο πουκάμισο,

που ξωμένει χρόνια στην ντουλάπα

κρεμασμένο, δίχως να φοριέται,

έχοντας μόνη συντροφιά,

τη μνήμη της αφής ενός σφριγηλού στήθους.

Δείτε περισσότερα... ΠΟΙΗΣΗ

Η Παναγία η Περβολιτσιανή στο Νίππος (φωτό: Ειρήνη Καλαιτζάκη)

Το μικρό αυτό άσπρο ξωκλήσι

Κάποιες φορές,

το μικρό αυτό άσπρο ξωκλήσι

μοιάζει με κοριτσίστικο πουκάμισο,

που ξωμένει χρόνια στην ντουλάπα

κρεμασμένο, δίχως να φοριέται,

έχοντας μόνη συντροφιά,

τη μνήμη της αφής ενός σφριγηλού στήθους.

Κάποιες φορές,

το μικρό αυτό άσπρο ξωκλήσι

μοιάζει με πουκάμισο γαμπριάτικο,

κρατώντας ακόμα στις μασχάλες του

τη μυρουδιά απ’ τον ιδρώτα του ανθρώπου,

που για μια φορά, κάποτε, το φόρεσε

και δε θέλει να το λησμονήσει.

Κάποιες φορές,

το μικρό αυτό άσπρο ξωκλήσι

μοιάζει με πουκάμισο παλιομοδίτικο,

που περιμένει, κάθε φορά με αγωνία,

το άνοιγμα της γριάς ντουλάπας,

μην ξέροντας ποιος κρατάει το κλειδί

και ποιες είναι οι διαθέσεις του…

Από την ποιητική συλλογή του Βαγγέλη Θ. Κακατσάκη " 'Οταν γίεις ποίημα",εκδ. Πολιτιστική Εταιρεία- Πυξίδα της Πόλης, Χανιά 2013)

.. ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Από μαντινάδες αυτές τις μέρες άλλο τίποτα. Οι περισσότερες απ’ αυτές σίγουρα μέσω κινητών. “Πήραν φωτιά τα κινητά απ’ τις ευχές που στέλναν/ να ’τανε, Θε μου, μπορετό ευχές να μην εμέναν!”. Εντάξει, δεν είναι και η καλύτερη μαντινάδα αυτή που έγραψα για την περίπτωση, όμως αυτό που θέλω να πω, το λέει. Και επί… της διαδικασίας ο πρώτος στίχος και επί… της ουσίας ο δεύτερος

Δείτε περισσότερα... ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Πες το με μαντινάδες

Από μαντινάδες την παραμονή και την ημέρα της Πρωτοχρονιάς άλλο τίποτα. Οι περισσότερες απ’ αυτές σίγουρα μέσω κινητών. “Πήραν φωτιά τα κινητά απ’ τις ευχές που στέλναν/ να ’τανε, Θε μου, μπορετό ευχές να μην εμέναν!”. Εντάξει, δεν είναι και η καλύτερη μαντινάδα αυτή που έγραψα για την περίπτωση, όμως αυτό που θέλω να πω, το λέει. Και επί… της διαδικασίας ο πρώτος στίχος και επί… της ουσίας ο δεύτερος. Ευχές επί ευχών, τζάμπα πράμα, πάρε κόσμε! “Οσα χωρούνε στ’ όνειρο κι ό,τι ο νους σας βάνει/ ο νέος χρόνος που ’ρχεται χαρές να σας το κάνει”. Τι έχουμε να χάσουμε, τζάμπα η τσόχα, τζάμπα και τα ραφτικά. Τα “πάντα όλα” για να χρησιμοποιήσω τη γνωστή φράση του Νίκου Αλέφαντου, χωρούν μέσα σε μια ευχετήρια πρωτοχρονιάτικη μαντινάδα. Ολα χωρίς καμιά εξαίρεση τα τριάκοντα τριάκις εκατομμύρια άστρα τ’ ουρανού και τα εβδομήκοντα εφτάκις εκατομμύρια κόκκοι της άμμου. Εν πάση περιπτώσει και εν περιπτώσει πάση “ο νέος χρόνος εύχομαι πολλές χαρές να δώσει/ κι αν είναι λίγες του παλιού να μας τις συμπληρώσει”. Εχει και… λαμβάνειν ο μαντιναδολόγος, βλέπετε. Οπότε… “ας είναι τούτη η χρονιά σα ρόδι στολισμένο/ με κόκκινους γλυκούς καρπούς και με φλουρί δεμένο”. Στο πνεύμα αυτό της αισιοδοξίας, κόντρα στα αποτελέσματα της γνωστής δημοσκόπησης που δημοσιεύθηκε την τελευταία Κυριακή του 2013 στο “Βήμα”, σύμφωνα με την οποία “μαύρα κι άραχνα” τα βλέπουμε τα πράγματα τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο οι Ελληνες και οι δικές μου μαντινάδες, που έστειλα, φυσικά μέσω κινητού ανταπαντώντας σε φίλους.
“Ενα αηδόνι έστειλα μήνυμα να σας δώσει/ ο νέος χρόνος με χαρές πολλές να σας χρυσώσει”, λέω σε μια απ’ αυτές.
Αν είναι δυνατόν! Συνελόντι ειπείν, για να χρησιμοποιήσω αυτήν την αρχαία φράση, “πολλές ευχές ακούσαμε για τον  καινούργιο χρόνο,/ μακάρι πράξη να γενούν, μη μείνουν λόγια μόνο”, όπως λέει στη μαντινάδα που μου έστειλε η μαντιναδολόγος των “πεταχτών” Νεκταρία Θεοδωρογλάκη και η οποία (μαντινάδα) στάθηκε αφορμή για τούτη την εύφημη μνεία, που… προέκυψε εκεί που δεν την περίμενα. Ας κάνω μ’ αυτήν… ποδαρικό στη στήλη, σκέφτηκα και το έκαμα…

Είθε ο νέος χρόνος

“Ισως τα λιγότερα είναι περισσότερα” μας λέει με τον δικό του χαρακτηριστικό τρόπο ο Νίκος Δήμου στο τέλος ενός παλιού, γραμμένου τη δεκαετία του 1970, κειμένου του, που “έπαιξε” κι εφέτος πολύ στο Διαδίκτυο τις τελευταίες μέρες με ή χωρίς το όνομά του. “Είθε/ ο νέος χρόνος/ να μας φέρει λιγότερα,/ λιγότερο πόνο σε αυτούς που πονούν,/ λιγότερο μίσος σ’ αυτούς που μάχονται,/ λιγότερη στέρηση σε όσους στερούνται,/ λιγότερο πόλεμο, λιγότερο θάνατο,/ λιγότερη καταπίεση, λιγότερη εκμετάλλευση,/ λιγότερη δυστυχία και λιγότερη οδύνη”, μας λέει στην αρχή ο όντως σπουδαίος αυτός συγγραφέας, για να συνεχίσει: “Κι αν τύχει και φέρει μαζί/ λιγότερη αφθονία και λιγότερη απόλαυση,/ λιγότερο πλούτο και λιγότερη καλοπέραση,/ ίσως τότε μας χαρίσει λιγότερη ελαφρομυαλιά και λιγότερη σπατάλη,/ λιγότερη επιπολαιότητα/ και λιγότερη αυθάδεια”. Οτι που έλεγα να πάρω τηλέφωνο τον και εκλεκτό συνεργάτη της εφημερίδας μας, ανώτατο υπάλληλο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Παναγιώτη Αλεβαντή, που ειρήσθω εν παρόδω μετατέθηκε τελευταία απ’ τις Βρυξέλλες στην Αθήνα, για να του ευχηθώ “Καλή Χρονιά” όταν το θυμήθηκα.
Ναι, το κείμενο αυτό, που μου το είχε στείλει μια φίλη δασκάλα χωρίς το όνομα του συγγραφέα του από κάτω, εν είδει ευχών προ τριετίας και το οποίο δημοσίευσα στη στήλη (βλ. “Χ.Ν.”, 11.01.2010), στάθηκε η αρχή της γνωριμίας μου, μιας γνωριμίας που εξελίχθηκε σε φιλία, με τον Παναγιώτη, βλέπετε. Αυτός μου υπέδειξε ότι ήταν του Νίκου Δήμου, για να κάνω τη σχετική διορθωτική αναφορά. Ευκαιρία να του πω και διά της στήλης, εκτός από “Καλή χρονιά” και “καλή εγκατάσταση” (επανεγκατάσταση) στο πάλαι ποτέ “κλεινόν άστυ”, σκέφτηκα…

Το ευρωπαϊκό σχολικό ραδιόφωνο

Πάνω από 160 σχολεία και πάνω από 1.000… μαθητές – παραγωγοί ραδιοφωνικών εκπομπών συμμετείχαν και έδωσαν το “παρών” στην επίσημη πρώτη για το νέο και ανανεωμένο πρόγραμμα του Ευρωπαϊκού Σχολικού Ραδιοφώνου (European School Radio, http://blogs.sch.gr/esrblog) του πρώτου σχολικού και μαθητικού ραδιοφώνου στην Ελλάδα. Πολυθεματικό και πολύγλωσσο ήταν το στίγμα που έδωσαν οι μαθητές και οι δάσκαλοι των συνεργαζόμενων σχολείων που μίλησαν για τις νέες τους εκπομπές την πρώτη ημέρα λειτουργίας του. Να σημειώσουμε ότι σε αυτή τη ραδιοφωνική παρέα ανήκει από φέτος και το 10ο Δημοτικό Σχολείο Χανίων (διευθύντρια η φίλη Μαρία Κληματσάκη) που συμμετέχοντας σε δύο ραδιοφωνικές εκπομπές κάθε μήνα, στέλνει τη φωνή της Κρήτης σε όλη την Ευρώπη. Ηδη, με συντονίστρια τη δασκάλα Ελένη Βορεινάκη που έχει πλούσια ραδιοφωνική πείρα απ’ τις εκπομπές της στον σταθμό της τοπικής μας εκκλησίας (ράδιο “Μαρτυρία”) οι μαθητές της Στ’ τάξης παρουσίασαν στις 20 Δεκεμβρίου την καθημερινή ζωή στις πόλεις της Κρήτης στις αρχές του 1900, στο πλαίσιο του Εορτασμού των 100 χρόνων απ’ την Ενωση της Κρήτης με την Ελλάδα, ενώ στις 28 Δεκεμβρίου τα παιδιά της Β’ τάξης παρουσίασαν τα δικά τους παραμύθια. Επεται συνέχεια…

Χανιώτικα νέα (06.01.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/pes-mantinades/#ixzz2pbtTvnGZ
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Θεοφάνεια στη Νέα Χώρα, στην όμορφη αυτή παραλιακή συνοικία της πόλης των Χανίων, σήμερα. Ξεναγοί μας στα τοπικά ήθη και έθιμα, μα και στο νόημα της επίσης μεγάλης, όπως και τα Χριστούγεννα αυτής γιορτής της Χριστιανοσύνης, τα Πεμπτάκια και τα Εκτάκια του 14ου Δημ. Σχ. Χανίων.

Δείτε περισσότερα... ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Επιμέλεια: Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Ε και ΣΤ Τάξεις 14ου Δημ. Σχ. Χανιίων

Θεοφάνια στην Νέα Χώρα

Καλοί μου φίλοι, καλημέρα και καλή χρονιά!
Θεοφάνεια στη Νέα Χώρα, στην όμορφη αυτή παραλιακή συνοικία της πόλης των Χανίων, σήμερα. Ξεναγοί μας στα τοπικά ήθη και έθιμα, μα και στο νόημα της επίσης μεγάλης, όπως και τα Χριστούγεννα αυτής γιορτής της Χριστιανοσύνης, τα Πεμπτάκια και τα Εκτάκια του 14ου Δημ. Σχ. Χανίων. Να ’ναι καλά, τόσο αυτά, όσο και οι καλοί τους δάσκαλοι, ο Χρήστος Αρχοντάκης, η Κατερίνα Θεοδούλου και η Ζαχαρένια Λιονάκη που ανταποκρίθηκαν με τον καλύτερο τρόπο στην πρόταση που τους έκανα μέσω της και καλής μου φίλης απ’ τα παλιά διευθύντριας του Σχολείου τους Παυλίνας Δούμου, που έπαιξε τον ρόλο και του ταχυδρόμου.
Τι κρίμα που ελάχιστες απ’ τις διαλεχτές εργασίες των παιδιών χωρούν στον σημερινό Παιδότοπο!
Τι δύσκολο πράγμα ήταν για μένα η υπόθεση της επιλογής! Τουλάχιστον για πέντε Παιδότοπους, τον ένα καλύτερο απ’ τον άλλο ήταν το υλικό που μου έστειλαν…

Καλή φώτιση σε όλους μας!
Σας χαιρετώ με αγάπη!

Ο εορτασμός των Φώτων στη Νέα Χώρα, πριν τον πόλεμο του 1940, γινόταν αρχικά στον ιερό ναό του Αγίου Κωνσταντίνου και η τελετή του αγιασμού των υδάτων στην παραλία μπροστά από το εργοστάσιο της ΑΒΕΑ.
Οπως μας διηγήθηκαν οι παππούδες και οι μπαμπάδες μας, αμέσως μετά τη λειτουργία άνοιγε η βόρεια πύλη της εκκλησίας και η πομπή με τον ιερέα, τα παιδιά που κρατούσαν τα εξαπτέρυγα και τους κατοίκους, κατευθύνονταν προς το εργοστάσιο της ΑΒΕΑ, όπου άνοιγε η κύρια πόρτα και πήγαιναν όλοι στη θάλασσα. Η πρόσβαση από το εργοστάσιο στη θάλασσα γινόταν μέσω σκαλοπατιών, (τότε δεν υπήρχε ο παραλιακός δρόμος, ούτε το κολυμβητήριο). Τα παιδιά συμμετείχαν ενεργά είτε βουτώντας στα παγωμένα νερά για να πιάσουν το σταυρό είτε ως συνοδοί της πομπής, είτε πετώντας αυτοσχέδια βαρελότα και τράκες.
Μετά από χρόνια, όταν κατασκευάστηκε ο παραλιακός δρόμος της και το λιμανάκι της Νέας Χώρας, ο εορτασμός των Θεοφανείων γίνεται στο λιμανάκι. Αμέσως μετά τη θεία λειτουργία οι ιερείς με τον σταυρό και όλους τους πιστούς πηγαίνουν στο λιμανάκι. Οι προβλήτες είναι γεμάτες με πλήθος κόσμου, ενώ στη θάλασσα υπάρχουν βάρκες και καΐκια στολισμένα. Όταν ο παπάς πει: «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε…» ρίχνει τον σταυρό στη θάλασσα και οι τολμηροί νέοι κολυμβητές και κολυμβήτριες, διαγωνίζονται για το ποιος θα έχει την ευλογία να πιάσει πρώτος το σταυρό. Ο τυχερός/ή τον παραδίδει στον παπά ενώ τα καΐκια και οι βάρκες συνοδεύουν με κόρνες και πυροτεχνήματα το γεγονός. Ολοι οι παρευρισκόμενοι ανταλλάσουν ευχές και η ατμόσφαιρα είναι εορταστική.
Κοραλένια Πιτσιτάκη
Ελένη – Φαίδρα Τζινευράκη

Ο πρώτος αγιασμός των Θεοφανείων “η πρωτάγιαστη η φώτιση” γίνεται την παραμονή της γιορτής στην εκκλησία.
Ο παπάς παίρνει ένα-ένα τα σπίτια με τον Σταυρό στο χέρι και ραντίζει μ’ ένα κλωνί βασιλικό όλους τους χώρους του σπιτιού.
Ο μεγάλος αγιασμός γίνεται ανήμερα τα Θεοφάνεια στις 6 Ιανουαρίου. Μια πομπή σχηματίζεται και παίρνει το δρόμο που οδηγεί στη θάλασσα ή σε κάποιο ποτάμι, μπορεί και σε μια δεξαμενή. Μπροστά τα εξαπτέρυγα, πίσω οι παπάδες με καλά τους άμφια, ύστερα οι αρχές του τόπου και παραπίσω το πλήθος. Στις πόλεις η πομπή γίνεται πιο πλούσια με τη μουσική και τη στρατιωτική παράταξη.
Όταν γίνει ο αγιασμός, ρίχνει ο παπάς τον Σταυρό στο νερό, πραγματοποιώντας τον Αγιασμό των Υδάτων. Πηδούν κάποιοι τολμηροί στα παγωμένα νερά και συναγωνίζονται ποιος θα τον πρωτοπιάσει. Αυτός που θα τον ανεβάσει στην επιφάνεια θεωρείται ότι θα έχει καλή τύχη και υγεία για όλο το χρόνο.
Για τα Φώτα ο λαός, πιστεύει πως είναι ο καιρός, η γιορτή που φεύγουν οι καλικάντζαροι, γιατί φοβούνται την αγιαστούρα του παπά. Ο τρόμος τους αρχίζει από την παραμονή των Φώτων που γίνεται ο μικρός αγιασμός των παπάδων και το έθιμο του λαού λέει:
«Στις πέντε του Γενάρη
Φεύγουν οι καλικαντζάροι».
Επίσης τα παιδιά λένε τα κάλαντα στο σπίτια.
Εβελίνα Σινάνη Ε2

Καλικάντζαροι να φύγετε,
να πάτε μακριά.
Και παπά θα φέρουμε,
το σπίτι να αγιάσει!
Αλλά και στο λιμάνι θα πάει,
τον σταυρό να πετάξει.
Και θα βγει ο νικητής,
τον σταυρό που θα πιάσει.

Το πρωί στο σπίτι θα ’ρθούν,
τα παιδιά τα κάλαντα να μας πουν!
Ας τα πούμε κι εμείς,
με τους φίλους μας μαζί!
«Σήμερα τα φώτα κι ο φωτισμός,
κι η χαρά μεγάλη κι ο αγιασμός…»
Ελια Δρακάκη

Η ημέρα των Θεοφανείων είναι μια ξεχωριστή μέρα για τους κατοίκους της Νέας Χώρας. Αρχικά πηγαίνουν το πρωί στον Αγιο Κωνσταντίνο και στην Αγία Αικατερίνη να ακούσουν τη Θεία Λειτουργία. Μόλις τελειώσει η Λειτουργία ακολουθούν τους ιερείς ως το λιμανάκι της Νέας Χώρας, όπου είναι το σημείο που θα πέσει ο σταυρός για να αγιαστούν τα νερά. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι έτοιμοι να βουτήξουν και να πιάσουν πρώτοι το σταυρό. Όποιος πιάσει το σταυρό πρώτος φιλάει το χέρι του ιερέα και ο ιερέας με τη σειρά του του δίνει ένα συμβολικό δώρο. Γύρω απ’ το λιμανάκι είναι βαρκούλες που πετάνε βεγγαλικά την ώρα που βουτούν οι κολυμβητές και τους βλέπουν από πιο κοντά, που πιάνουν το σταυρό. Είναι ξεχωριστή μέρα για τους Χριστιανούς και τον Χριστιανισμό με τον αγιασμό των υδάτων!
Αργυρώ Φραγγεδάκη

• 
• 
• 
• 
• 

Την παραμονή της γιορτής των Φώτων, τα παιδιά χτυπάνε τα κουδούνια των πολυκατοικιών, για να πουν τα κάλαντα. Οι νοικοκυραίοι του σπιτιού τους δίνουν άλλοτε χρήματα και άλλοτε γλυκά.
Το πρωί της γιορτής, παιδιά και ενήλικοι, μαζεύονται στο λιμανάκι της Νέας Χώρας μετα τη Θεία Λειτουργία. Εκεί βρίσκονται οι ιερείς των δύο ενοριών, οι οποίοι πετάνε έναν δεμένο με σχοινί σταυρό στη θάλασσα. Τότε, όσοι παίρνουν μέρος, κολυμπάνε επί τρεις φορές για να πιάσουν τον σταυρό. Βαρκούλες σημαιοστολισμένες και καΐκια πλαισιώνουν την εκδήλωση, μαγαζιά στην παραλία με κεράσματα και κόσμος που χειροκροτεί! Ο Αγιασμός των υδάτων σηματοδοτεί μια καινούργια αρχή στη ζωή του κάθε Χριστιανού!
Γιάννης Φυτράκης

Χανιώτικα νέα (04.01.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/theofania-sti-nea-chora/#ixzz2pXWpZCcH
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Ν’ ΑΡΡΩΣΤΗΣΕΙΣ, κύριέ μου, ν’ αρρωστήσεις, κυρία μου, ν’ αρρωστήσετε! Ανθρωποι είστε, κάποια στιγμή θ’ αρρωστήσετε. Και βέβαια έχετε δικαίωμα… στην αρρώστια. Δικαίωμα να νοσηλευτείτε στο Νοσοκομείο, εφόσον δεν προκαταβάλλετε 25 ευρώ, δεν έχετε. Κατά τα άλλα η υγεία είναι αδιαπραγμάτευτο κοινωνικό αγαθό…

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα και καλή χρονιά!
ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ μεθαύριο και τελειώσαμε με τις εορτές του Δωδεκαημέρου. Του χρόνου πάλι, την υγειά μας να ’χουμε! Το θέμα είναι, βέβαια, πώς φτάνουμε ως του χρόνου και πώς να ’χουμε την υγειά μας με όλα όσα συμβαίνουν. Παραείναι δύσβατος ο δρόμος που έχουμε να διανύσουμε, παραγέμισε με κάθε λογής κακοτοπιές και δεν ξέρεις από που, πότε και πώς θα σου ’ρθει. Βροχή οι κατραπακιές!

ΛΕΣ “ως εδώ ήταν” για να διαπιστώσεις μέχρι να ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου ότι δεν έχουν τον θεό τους οι κυβερνώντες. Μάστορες στο να βγάζουν ζουμί απ’ τον κάβουρα, ακόμα κι όταν τον έχουν ξεζουμίσει. Μάστορες στο να μηχανεύονται χαράτσια επί χαρατσιών. Μέχρι και τον αέρα που αναπνέουμε θα φορολογήσουν στο τέλος. Για όλα είναι ικανοί αυτοί…

Ν’ ΑΡΡΩΣΤΗΣΕΙΣ, κύριέ μου, ν’ αρρωστήσεις, κυρία μου, ν’ αρρωστήσετε! Ανθρωποι είστε, κάποια στιγμή θ’ αρρωστήσετε. Και βέβαια έχετε δικαίωμα… στην αρρώστια. Δικαίωμα να νοσηλευτείτε στο Νοσοκομείο, εφόσον δεν προκαταβάλλετε 25 ευρώ, δεν έχετε. Κατά τα άλλα η υγεία είναι αδιαπραγμάτευτο κοινωνικό αγαθό…

ΤΙ ΕΙΝΑΙ 25 ευρώ; Ενα τίποτα είναι τα 25 ευρώ! Σιγά που θα κάμεις τον κόπο να σκύψεις να τα πάρεις, αν τα βρεις, λέμε τώρα, στον δρόμο σου. Εκτός βέβαια κι αν είσαι “αναγκεμένος”, όμως, πόσοι πια είναι οι αναγκεμένοι στη χώρα μας, ούτε το 80% δεν φτάνουν.

ΝΑ ΜΕ ΛΕΝΕ στρατηγίνα κι ας ψοφώ από την πείνα! Ποιος μας πιάνει τώρα που έχουμε την προεδρία του Συμβουλίου της Ευρώπης, ποιος μας πιάνει. Και ποιος πιάνει τον πρωθυπουργό μας, βέβαια! “Στο Ευροκοινοβούλιο Τόνι που προεδρεύεις/ βάνε σωστά τα υλικά καλά να… μαγειρεύεις”, του παραγγέλνει ο Ηλίας ο Σταματάκης. Τι Συμβούλιο της Ευρώπης, τι Ευροκοινοβούλιο!

ΕΛΙΑ, ελιά και Κώτσο βασιλιά! Παλιό, πολύ παλιό αυτό αφήστε το. Την “πειραγμένη” απ’ τους κάθε λογής δάκους ελιά που θέλουν να “αναστήσουν” στην πολιτική σκηνή της χώρας έχω εγώ στον νου μου…

ΟΝΕΙΡΑ χειμερινών νυκτών, πάει να πει όνειρα που βγαίνουν, ότι του χρόνου τέτοιον καιρό θ’ αγωνίζεται στα σαλόνια της Α’ Εθνικής Κατηγορίας κάνει τελευταία ο Α.Ο. Χανίων. Για να δούμε όμως τι θα κάνει αύριο με τον Ηρακλή Ψαχνών. Εκεί ψάχνει το… ψαχνό για την ώρα…

ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ… Δεν το πιστεύεις ότι βρήκε το κουράγιο να το κάμει. Δεν το πιστεύεις ότι δεν βρήκε το κουράγιο να μην το κάμει. Αχ, ρε φίλε!

ΣΑΝ ΝΑ μην πέρασε ούτε μια μέρα από τότε που έφυγες για το άλλο ημισφαίριο της ζωής, μάνα! Σήμερα, πού αλλού, παρά στο Αγιο Πνεύμα, την εκκλησία της γειτονιάς μας, το τριετές μνημόσυνό σου, το συναπάντημά σου. Σε στενό, πολύ στενό κύκλο. Ολα καλά, μαμουλίνα, όλα καλά!

ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ των Φώτων, όπως πίστευαν οι παλιότεροι, κουβέντιαζαν τα ζώα κι έλεγαν τα παράπονα που είχαν από τον αφέντη τους. Αυτά όμως δεν επιτρεπόταν να τ’ ακούσει άνθρωπος. Μια φορά ένας ζευγάς ετάισε τα βόδια του και πήγε κρυφά στον στάβλο να κρυφακούσει για να μάθει τι έλεγαν γι’ αυτόν. Ξαφνικά ακούει μια αγελάδα του να λέει: “Ποιος είναι που κρυφακούει;”. “Ενας κούτσουρος, ο αφέντης μας ο κούτσουρος είναι”, απάντησε η άλλη. Μέχρι να τελειώσει η κουβέντα ο ζευγάς ξύλιασε κι έγινε κουτσούρι. Εμεινε εκεί ξυλιασμένος έναν χρόνο. Κανείς δεν μπορούσε να τον βοηθήσει. Ομως και τα ζώα του δεν επέρασαν καλύτερα. Αυτός που τα φρόντιζε ήταν ξυλιασμένος και η γυναίκα του δεν μπορούσε να τα φροντίζει όλα του σπιτιού κι είχαν ρημάξει. Την άλλη χρονιά, τη νύχτα των Φώτων δεν βρέθηκε κανείς να βάλει στα ζώα λίγα φωτοπάππουδα κι έμειναν παραπονεμένα. Τότε η μια αγελάδα γύρισε και είπε στην άλλη: “Ποιος είναι που στέκει στην πόρτα;”. “Ο αφέντης μας ο καλός είναι” απάντησε η άλλη και στη στιγμή ο ζευγάς ζωντάνεψε και ξανάρχισε τις δουλειές του. (Από το βιβλίο “Από τη Γέννα του Χριστού ως την Ανάστασή του” του Βασίλη Γ. Χαρωνίτη).

“Eν τοις ρείθροις σήμερον του Ιορδάνου/ γεγονώς ο Κύριος, τω Ιωάννη εκβοά/ Μη δειλιάσης βαπτίσαι με/ σώσαι γαρ ήκω Αδάμ τον πρωτόπλαστον”.
Το Κοντάκιο της Κυριακής προ των Φώτων.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (04.01.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-36/#ixzz2pRWVoemL
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΦΩΤΙΑ πήραν τα κινητά την παραμονή και την ημέρα της Πρωτοχρονιάς. Μακράν το πιο δημοφιλές πρωτοχρονιάτικο έθιμο η ανταλλαγή μαντινάδων τα τελευταία χρόνια, από τότε που ανακαλύφθηκαν τα κινητά. “Μια ποταμίδα έμπεψα (Ένα αηδόνι έστειλα) να γλυκοκελαηδήσει/ για να σας πει καλή χρονιά και πίσω να γυρίσει”, μια απ’ τις μαντινάδες μου. Σιγά που θα έλειπε ο… Μάρτης από τη Σαρακοστή…

Δείτε περισσότερα... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα και καλή χρονιά!
Ο ΝΕΟΣ χρόνος/ θα πρωτοδιαβάσει τ’ αλφαβητάρι της Ανοιξης·/ θα σπουδάσει τις φυσικές επιστήμες του καλοκαιριού·/ Θα τελειώσει τη μουσική ακαδημία του φθινοπώρου·/ Κι όλα αυτά γιατί;/ Για να καταλήξει ένας κακός χειμώνας”. Από το “Ψηφιδωτό” (Δεύτερη σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ κοσκινάκι μου και πού να σε κρεμάσω! Ετσι γίνεται πάντα· να υποδεχόμαστε “μετά φανών και λαμπάδων” όπως έγραψα και στα τελευταία “πεταχτά”, τον νέο χρόνο, να τον φορτώνουμε με προσδοκίες και στο τέλος να τον διώχνουμε με τις κλοτσιές, κατηγορώντας τον για όλα τα κακά που μας συνέβησαν. Η ανανέωση της ελπίδας, αυτό είναι που μετρά απ’ όλα περισσότερο. Αδύναμο, πολύ αδύναμο, πράγμα ο άνθρωπος, θα έλεγε ο Νίκος Καζαντζάκης.

ΦΩΤΙΑ πήραν τα κινητά την παραμονή και την ημέρα της Πρωτοχρονιάς. Μακράν το πιο δημοφιλές πρωτοχρονιάτικο έθιμο η ανταλλαγή μαντινάδων τα τελευταία χρόνια, από τότε που ανακαλύφθηκαν τα κινητά. “Μια ποταμίδα έμπεψα (Ένα αηδόνι έστειλα) να γλυκοκελαηδήσει/ για να σας πει καλή χρονιά και πίσω να γυρίσει”, μια απ’ τις μαντινάδες μου. Σιγά που θα έλειπε ο… Μάρτης από τη Σαρακοστή…

ΣΤΟ ΤΙΜΟΝΙ της Ευρώπης για πέμπτη φορά η Ελλαδίτσα μας. Μεγαλεία! Δέσαμε τον γάιδαρό μας για ένα εξάμηνο κατά που φαίνεται. Αυτό, ωστόσο, δεν αλλάζει τη διάθεση του πρώτου κατά τα πρεσβεία μαντιναδολόγου μας, του Ηλία του Σταματάκη. “Βασανισμένη χώρα μου, Ελλάδα κακομοίρα,/ οι πλεια που σε κυβέρνησαν θαρρώ πω ήταν φύρα”, μας λέει στην τελευταία του μαντινάδα. Κατά τον λαό και οι κυβερνήτες του, Ηλία!

ΑΝΤΕ πάλι, τον εξασφαλίσαμε τον καφεδάκο μας σε οποιοδήποτε συνοικιακό καφενείο! Τρία ευρώ τον μήνα αντί 4,24 € που ήταν το αντίστοιχο στην ΕΡΤ θα πληρώνουμε στη ΝΕΡΙΤ. Και μη μου πείτε ότι κάνει περισσότερο από 1,24 € ο καφές…

ΠΑΣΟΚΑΤΖΗΣ, όταν μεσουρανούσε στο πολιτικό στερέωμα το ΠΑΣΟΚ, νεοδημοκράτης επί Νέας Δημοκρατίας, Συριζαίος τώρα τελευταία. Και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυ-χωροφύλαξ; Στο κόμμα ΟΦΑ (Όπου Φυσά Άνεμος) ανήκει ο άνθρωπος.

ΚΑΙ… βουρ για εκλογές! Για ευροεκλογές, για αυτοδιοικητικές και αν προκύψει για βουλευτικές. Εκλογές δώσε στον Eλληνα και την ψυχή του πάρε!

ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ της Ανθρωπιάς και της Πρεπιάς δίδασκε μια ζωή, κυρίως με το παράδειγμά του ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος. Αυτά τα μαθήματα εξακολουθεί να διδάσκει και θα εξακολουθήσει να διδάσκει όσο ζει, αναπνέει και σωφρονεί. “Πουλί που ξέρει στη ζωή ν’ αντέχει όλον τον πόνο,/ στα ύψη φτάνει και πετά με μια φτερούγα μόνο”.

ΟΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ μετά τη διπλή επιτυχία τους εναντίον των Περσών στον Ευρυμέδοντα αφιέρωσαν στους Δελφούς δύο χάλκινους φοίνικες, με ένα επίχρυσο αγαλμάτιο της Αθηνάς πάνω στον ένα. Αρκετά χρόνια αργότερα, όταν ετοιμάζονταν για την εκστρατεία στη Σικελία, ένα σμήνος από κοράκια έπεσαν πάνω στα αφιερώματά τους και τα χτυπούσαν με τα ράμφη τους. Από τα πολλά χτυπήματα απέσπασαν μέρος του χρυσού και έριξαν κατά γης το δόρυ και τη γλαύκα που κοσμούσαν το αγαλμάτιο της θεάς. Μετά την ήττα τους στην παραπάνω εκστρατεία οι Αθηναίοι αντιλήφθηκαν ότι τα κοράκια προσπαθούσαν έπειτα από θεϊκή εντολή να προειδοποιήσουν γι’ αυτήν. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

“Ο χρόνος είναι γενικός/ δεν μπορούμε να εντοπίζουμε οράματα/ δεν μπορούμε να μοιράζουμε αστραπές./ Ο χρόνος είναι γενικός/ δεν μπορούμε να μοιράζουμε αστραπές/ απ’ τα κλωστήρια τ’ ουρανού με δόσεις./ Κάποιο σκαθάρι στοχαζόμαστε απέριττα/ η πιο μεγάλη ώρα της ζωής/ υπάρχει σαν τις άλλες./ Δεν πάει μια βδομάδα που έβλεπα/ δυο παράξενα ζώα στην ύπαιθρο/ να ξεραίνουν το θάνατο στη ράχη τους./ Ο χρόνος είναι γενικός/ ο χρόνος είναι κοροϊδευτικός,/ είναι αμέτοχος σαν τα περίπτερα στην κίνηση”.
“Θεραπευτική Αγωγή” (Στίχοι: Νίκος Καρούζος. Μουσική: Ωχρά Σπειροχαΐτη).
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (03.01.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/sta-petachta-35/#ixzz2pKLG42EL
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ 13

Λέγεται ότι οι πεταχτές ελιές στο λιομάζωμα έχουν το περισσότερο και το καλύτερο σε ποιότητα λάδι.Το ίδιο και τα κείμενα “στα πεταχτά” βρίσκεται το καλύτερο και το περισσότερο νόημα.
Από τη μια μεριά αγγίζουν και καλύπτουν την επικαιρότητα και από την άλλη φαίνεται να αγγίζουν και να υπερκαλύπτουν την ίδια την αιωνιότητα με τον διαχρονικό τους χαρακτήρα.

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ 13

Γράφει ο π. Στυλιανός Θεοδωρογλάκης

Χαιρόμαστε και αλήθεια καμαρώνουμε τα κείμενα του δασκάλου και λογοτέχνη Βαγγέλη Κακατσάκη με τον χαρακτηρισμό “στα πεταχτά” τόσο αυτά που κυκλοφορούν ως βιβλίο όσο και εκείνα που συνεχίζονται και καταγράφονται στην εφημερίδα της πόλης μας, την εφημερίδα μας τα “Χανιώτικα νέα”.
Στα πεταχτά χρησιμοποιούνται τα καλύτερα λόγια, οι καλύτερες λέξεις, ο πιο γόνιμος και εποικοδομητικός λόγος.
Λέγεται ότι οι πεταχτές ελιές στο λιομάζωμα έχουν το περισσότερο και το καλύτερο σε ποιότητα λάδι.
Το ίδιο και τα κείμενα “στα πεταχτά” βρίσκεται το καλύτερο και το περισσότερο νόημα.
Από τη μια μεριά αγγίζουν και καλύπτουν την επικαιρότητα και από την άλλη φαίνεται να αγγίζουν και να υπερκαλύπτουν την ίδια την αιωνιότητα με τον διαχρονικό τους χαρακτήρα.
Είναι άξιος θαυμασμού ο ιδιαίτερος επιλεκτικός τρόπος που χρησιμοποιείται “στα πεταχτά” στην επιλογή και την προβολή της επικαιρότητας την οποία φροντίζει ο συγγραφέας πάντοτε να επενδύεται με τη δύναμη του διαχρονικού.
Συντέμνει τον χρόνο, ενώνει και ενοποιεί το μακρινό παρελθόν με το σήμερα και μερικές φορές με το μακρινό μέλλον τονίζοντας και προβάλλοντας ομοιότητες και αντιθέσεις, πεζά και ποιητικά όπως κάθε φορά ταιριάζει.
Αυτό είναι που κάνει αναγνώσιμο ό,τι καταγράφεται “στα πεταχτά” γιατί κάθε φορά αγγίζουν την επικαιρότητα (εορτές, μεγάλες ιστορικές επέτειοι, εκδηλώσεις πολιτισμού κ.ά. όπως πολιτικές αναταράξεις και διαπλοκές).
Με άλλα λόγια “στα πεταχτά” σύντομα και περιεκτικά λέγονται πολλά ή και όλα και αυτό διευκολύνει προπάντων τους βιαστικούς αναγνώστες, οι οποίοι συνήθως βιάζονται και διαβάζουν πρώτα “στα πεταχτά” και ύστερα στα μαζεμένα.
Με το χάρισμα της διάκρισης του συγγραφέα, την εμπειρία πολλών χρόνων, αλλά και την εμβρίθεια των γνώσεων και την πλειονότητα των σκέψεών του, συνθέτει σχεδόν καθημερινά “στα πεταχτά” που πάντοτε ξεπροβάλλουν πάνω από όλα τα άλλα και έχουν ξεχωριστό ενδιαφέρον και ελκύουν την προσοχή των αναγνωστών.
Μάλιστα σε μια εποχή βιασύνης και ανυπομονησίας “στα πεταχτά” βρίσκουν οι περισσότεροι την ανάπαυσή τους σε λίγο χρόνο να διαβάζουν λίγα αλλά να μαθαίνουν πολλά.
Το ενδιαφέρον του νέου βιβλίου του Βαγγέλη Κακατσάκη “στα πεταχτά” βρίσκει την πληρότητά του στο ότι είναι αφιερωμένο στην οικονομική ενίσχυση των πασχόντων και των εμπερίστατων αδελφών μας και τροφοδοτεί την αλληλεγγύη που είναι περισσότερο από κάθε άλλη εποχή αναγκαία (βλέπε κατ’  οίκον βοήθεια του Αποκόρωνα, συσσίτια Αγ. Κωνσταντίνου).
Ευχή μας καρδιακή, του Βαγγέλη Κακατσάκη να είναι πολλά και ευλογημένα τα έτη της ζωής του.
Χαιρετούμεν με αγάπη ή όπως γράφει ο ίδιος, χαιρετούμεν και αγαπούμεν, όπως το ’λεγαν οι παλιοί μας.

Χανιώτικα νέα (31.12.2013)

. ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

Καλή Χρονιά, λοιπόν, χαρούμενη, δημιουργική, με  περισσότερη αισιοδοξία από όλους μας. Γιατί η αισιοδοξία είναι κινητήριος δύναμη την οποία πρέπει να… “αποκτήσουν” ακόμη κι αυτοί που δεν την έχουν ή… που δεν πιστεύουν σε αυτήν...
Δείτε περισσότερα... ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...
Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

2014 χαμόγελα χαράς καιαισιοδοξίας

Δηλώνει παρούσα εδώ και κάποιες ώρες! Η νέα  χρονιά, 2014! Κι ως νέα, ωραία εκ φύσεως, είναι ή φαντάζει σε πολλούς πλέρια νέων προσδοκιών και φέρει την ελπίδα, το όνειρο πως οι περισσότερες από αυτές θα γίνουν πραγματικότητα!
Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι στους οποίους τούτη η χρονιά μοιάζει βγαλμένη από ταινία επιστημονικής φαντασίας έτσι όπως τη θωρούν να αναγράφεται φαρδιά πλατιά σε τίτλους και όχι μόνον, εντός σελίδων εφημερίδων, περιοδικών, στο διαδίκτυο μα και αλλού.
Τούτη η νέα χρονιά μοιάζει να «προέρχεται» από ένα… μακρινό μέλλον· διαπίστωση που κατανοούν καλύτερα όσοι γεννήθηκαν τον περασμένο αιώνα.
Τα επιστημονικής φαντασίας όμως και ό,τι σχετικό με αυτά, τα αφήνω προσώρας στην άκρη. Δεν θα με/σας απασχολήσουν μέρα που είναι, 1η του Γενάρη, στο σημερινό πρώτο κείμενο μιας χρονιάς από την οποία ως χώρα, ως λαός περιμένουμε να δούμε και να ζήσουμε πολλά με την προσδοκία πως θα είναι καλύτερα από όσα βιώσαμε τους περασμένους χρόνους! Κοντός ψαλμός αλληλούια!
…Σήμερα, όμως, είθισται να είναι μια ημέρα ευχών και η στήλη δεν θα μπορούσε να παραβεί τέτοιου είδους συνήθειες…
Καλή Χρονιά, λοιπόν, χαρούμενη, δημιουργική, με λιγότερη ανεργία, με λιγότερη ανέχεια, και περισσότερη αισιοδοξία από όλους μας. Γιατί η αισιοδοξία είναι κινητήριος δύναμη την οποία πρέπει να… “αποκτήσουν” ακόμη κι αυτοί που δεν την έχουν ή… που δεν πιστεύουν σε αυτήν. Τα παραπάνω σχετικά περί αισιοδοξίας υποστηρίζουν πολλοί ειδικοί οι οποίοι σημειώνουν ότι «οι αισιόδοξοι μπορούν να ξεπερνούν τις δυσκολίες που πάντοτε παρουσιάζονται στις ζωές όλων.
Επιπλέον όπως οι ίδιοι τονίζουν, η αισιοδοξία είναι εκτός πολλών άλλων και θέμα εσωτερικής άσκησης! Οφείλουμε λοιπόν, η όποια απογοήτευσή μας να μην μας καταθλίβει, αλλά να μπορούμε να την ξεπερνούμε το ταχύτερο δυνατό… και να μπορούμε να συγκρατούμε τον εαυτό μας από τις “πτώσεις” που μοιραία θα έχουμε.
Επιπλέον, πέρα από τις παραπάνω ευχές πάνω απ” όλα ευχόμαστε υγεία· απαραίτητη προϋπόθεση να προσπαθούμε για το καλύτερο!
…Και μακάρι τούτη η νέα χρονιά να είναι γεμάτη μόνο από χαμόγελα χαράς και αισιοδοξίας!

Χανιώτικα νέα (01.01.2014)

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/2014-chamogela-charas-ke-esiodoxias/#ixzz2p8dPO9x4
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook