ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ

ΒΑΓΓΕΛΗ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ "ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ"
ΟΛΑ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΙ ΝΑ ΠΟΥΝ





Γράφει ο Ορέστης Σιδηρόπουλος*

Με τους Κρήτες είμαι δεμένος συναισθηματικά ήδη από τα χρόνια της παιδικής μου ηλικίας. Ίσως επειδή,  διαβάζοντας τα πατριωτικά κείμενα της εποχής, σκόνταφτα κάθε τόσο σε Κρήτες ήρωες που με εντυπωσίαζαν με την πατριωτική τους δράση.
Δεκάχρονος ακόμα διάβαζα για τον Τσόντο Βάρδα και τους άλλους Μακεδονομάχους Κρήτες οπλαρχηγούς και δάκρυζα κάθε φορά που ο Ναουσαίος γείτονας μας με εντυπωσιακές λεπτομέρειες ιστορούσε τη Μάχη της Χοντροσούγκλας. Εκεί τότε σκοτώθηκαν εννέα Κρητικόπουλα που είχαν έλθει από την Κρήτη για να υπερασπιστούν την Ελληνικότητα της Μακεδονίας.
Όταν δεκαετίες αργότερα κρατούσα σε κάποια περιοδική έκδοση τη σελίδα που σχολίαζε τις λογοτεχνικές παρουσίες νέων ανθρώπων, έσκυβα με συμπάθεια στα έργα Κρητικών συγγραφέων και τα έβλεπα με αρκετή επιείκεια.
Η ποιητική συλλογή του Βαγγέλη Κακατσάκη δε χρειάζεται την επιείκειά μου. Κι αν αναφερθώ επαινετικά για τα ποιήματα της συλλογής του είναι γιατί το αξίζουν. Διαβάζοντάς τα, διαπιστώνω πως ανάμεσα στα πενήντα πέντε έργα του, υπάρχουν στίχοι που δικαίως η κριτική μου πένα θα τους χαρακτηρίζει αριστουργηματικούς. Στους στίχους  αυτούς η αγάπη και οι λοιπές ανθρώπινες αρετές αναβλύζουν με θαυμαστή άνεση και αυθορμητισμό, δίνοντας στον αναγνώστη πρωτόγνωρη θαλπωρή. Δεν έχει σημασία το πόσο πολλοί είναι οι στίχοι αυτοί. Πολλές φορές ένας και μοναδικός στίχος αρκεί να αναδείξει τον ποιητή.
Όλα τα  ποιήματα της συλλογής έχουν κάτι να πουν και το λένε, το καθένα με τον δικό του τρόπο. Ενδεικτικά θα αναφερθώ στα "Τελώνια" με τις εντυπωσιακές σηματοδοσίες και στο δραματικό "Ευρώπη ακούς", που αποτελεί έκφραση μιας πανανθρώπινης καταγγελίας. Ενδεχομένως αδικώ κάποια εξίσου καλά, που είναι ασφαλώς και τα περισσότερα.
Και θα κλείσω με το χαριτωμένο "Σε πρώτο ενικό" προσφορά δική μου στον αναγνώστη, με την άδει φυσικά του ποιητή.
Αγαπώ!
Μακρύς ο δρόμος για να φτάσω
από το άλφα μέχρι το ωμέγα
με το θαυμαστικό στο τέλος.

Σε πρώτο ενικό
κρίνονται όλα.
ΕΦΗΜ. "ΛΑΟΣ" ΒΕΡΟΙΑΣ  (Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2017)

Σ. Σ. Για χρόνια αρθρογράφος - χρονογράφος στη εφημερίδα "ΛΑΟΣ" της Βέροιας ο άγνωστος σ' εμένα γιατρός Ορέστης Σιδηρόπουλος. Έντονη η παρουσία του στο πολιτισμικό και κοινωνικό πολιτιστικό γίγνεσθαι της Ημαθίας, με τέσσερα ενδιαφέροντα βιβλία στο ενεργητικό του. Τελευταίο μια συλλογή χρονογραφημάτων του στην εφημ. "ΛΑΟΣ" με τίτλο "Χρονογραφήματα του ΄Επίκαιρου΄ στον  'Λαό' τα πρώτα 50 χρόνια (Έκδοση εφημ. ΛΑΟΣ) Βέροια 2016. Να ναι καλά και να συνεχίσει για πολλά ακόμα χρόνια η ευχή μου. Από καρδιάς οι ευχαριστίες μου για το φιλολογικὀ του σημείωμα.

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Ε'ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ. ΜΑΛΕΜΕ

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΝΟΜΟ ΣΕΡΡΩΝ

Τον Νομό Σερρών μας καλούν να γνωρίσουμε στον σημερινό Παιδότοπο οι μαθητές της Ε’ τάξης του Δημοτικού Σχολείου Μάλεμε. Μέσα από την εργασία τους “Ταξιδεύοντας στις Σέρρες με την Ε’ Δημοτικού Μάλεμε”. Για μια επιμελημένη αλλά και κατατοπιστική εργασία, που έκαναν προς το τέλος της σχολικής χρονιάς, πρόκειται. Για μια εργασία “δώρο”, κατά κάποιο τρόπο, στον διευθυντή του Σχολείου τους που είναι από τα Σέρρας. Δώρο και για τους αναγνώστες του Παιδότοπου, όμως… Να ’ναι καλά ο γνωστός και από άλλες εργασίες μαθητών του δάσκαλός τους Μύρων Παναγιωτάκης, που είχε την πρωτοβουλία του “εγχειρήματος”. Οντως θαυμάσιο το αποτέλεσμα που προέκυψε και σε συνεργασία με το 7ο Δημοτικό Σχολείο Σερρών. Συγχαρητήρια και γι’ αυτό!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

δάσκαλος

[…]Στα βουνά των Σερρών ανθίζουν μερικά από τα ομορφότερα και σπανιότερα αγριολούλουδα της Ελλάδας όπως το γαϊδουράγκαθο.
Ο ταξιδιώτης μπορεί να κάνει και ιαματικά λουτρά στη Νιγρίτα, στο Σιδηρόκαστρο και μερικά μέτρα πριν τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, στο Αγκιστρο.
Υπάρχει χιονοδρομικό κέντρο (Λαϊλιάς), μοναστήρια, καλλιέργειες σπιρουλίνας και όμορφα τοπία καλλιέργειας ελαιοκράμβης (ενεργειακό φυτό).
Στις Σέρρες μπορεί να θαυμάσει κάποιος τις εκδηλώσεις που κάνουν οι κάτοικοι σε όλα τα χωριά τιμώντας τις παραδόσεις τους όπως τα ποντιακά έθιμα, καρναβάλια (στο Φλάμπουρο), γιορτή Αγίου Γερωγίου, αγώνες πάλης στη Μαυροθάλασσα και άλλα πολλά.
Δε θα μείνει κανείς νηστικός στις Σέρρες. Οι Σερραίοι ξέρουν να τρώνε και φημίζονται για τους ακανέδες, τις μπουγάτσες, χασλαμάδες.
Ένας περιηγητής λοιπόν θα έχει σίγουρα την ευκαιρία ν’ ανακαλύψει πάρα πολλά όταν επισκεφθεί τις Σέρρες όπως μας λέει ο Μιχάλης μας (Μιχάλης Καλλιπολίτης – Ε’ τάξη) που μας έφερε τόσες πληροφορίες για τις Σέρρες.
Και ποιος ξέρει; Κάνοντας βόλτα στις Σέρρες, μπορεί να συναντήσει κανείς τους κ. Θανάση και Μύρωνα να πίνουν τσίπουρα σε κάποια πλατεία εκεί, συνοδεύοντάς τα με λουκάνικα Τζουμαγιάς.
Ευχαριστούμε και τους 19 μαθητές της Ε’ τάξης του 7ου Δημοτικού σχολείου Σερρών για το καταπληκτικό υλικό που μας έστειλαν, με τόσες πληροφορίες για το νομό τους, καθώς και το δάσκαλο τους κύριο Αντώνη Διαμαντίδη.

Οι μαθητές της Ε’ τάξης του Δημ. Σχ. Μάλεμε: Αντριάννα, Πάμελα, Γιώργος Γ., Γιώργος Δ., Μιχάλης, Ελευθερία, Μαρία Σ., Μαρία Π., Τοντόρ, Ειρήνη, Τσβετελίνα Ε., Τσβετελίνα Ρ., Πέτρος, Κατερίνα, Θρασύβουλος, Ντενίσα.

O νομός Σερρών είναι ένας από τους μεγαλύτερους νομούς της Ελλάδας. Ανήκει στη Μακεδονία και συνορεύει βόρεια με τη Βουλγαρία και την Π.Γ.Δ.Μ., ανατολικά με τους νομούς Δράμας και Καβάλας, δυτικά με τους νομούς Θεσσαλονίκης και Κιλκίς. Νότια βρέχεται λίγο από τον Στρυμωνικό κόλπο στην περιοχή των Κερδυλίων. Εχει έκταση 3.967 τ.χ. και πληθυσμό 180.000 κατοίκους. Πρωτεύουσα είναι η πόλη των Σερρών.
Το Ρούπελ ξεκίνησε να κατασκευάζεται την περίοδο 1913 – 1914 μετά από πρόταση του Ι. Μεταξά αντισυνταγματάρχη του Μηχανικού. Ηταν οχυρό, ένα σύνολο από επιφανειακά και υπόγεια έργα κατασκευασμένα από μπετόν αρμέ. Περιελάμβανε πολυβολεία, παρατηρητήρια, καταφύγια, σκέπαστρα και άλλα.
Έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στην άμυνα της χώρας. Ακόμα και οι Γερμανοί εντυπωσιάστηκαν από την αντοχή των έργων.

Η E’ τάξη του Δημοτικού σχολείου Μάλεμε αυτή τη σχολική χρονιά κάνοντας Γεωγραφία Ελλάδας, αποφάσισε να τιμήσει τον νομό Σερρών, για να χαρεί κι ο διευθυντής του σχολείου μας, ο κύριος Θανάσης (Σακελλαρίδης), ο οποίος είναι και ο ίδιος από τις Σέρρες.







Ολη τη διάρκεια της χρονιάς βλέπαμε μέσα από τον υπολογιστή της τάξης μας περιοχές του Νομού Σερρών και δεν μπορούσαμε να φανταστούμε πόσες ομορφιές έχει η περιοχή αυτή της Μακεδονίας.
Ξεκινώντας από τα σύνορα με τη Βουλγαρία, θα συναντήσουμε το οχυρό Ρούπελ όπου εκεί γίνονταν σπουδαίες μάχες με τους Έλληνες στρατιώτες να αγωνίζονται γενναία και στους δύο παγκόσμιους πολέμους.
Νοτιότερα συναντάμε την πανέμορφη τεχνητή λίμνη της Κερκίνης που σχηματίστηκε το 1932 με τη δημιουργία φράγματος στον ποταμό Στρυμόνα. Αποτελεί ιδιαίτερα προστατευόμενο υδροβιότοπο και τοπίο σπάνιας ομορφιάς με θέα το βουνό Μπέλες και την κουλάδα των Σερρών. Εκεί θαυμάζει κάποιος πουλιά, νούφαρα, ποικιλία ψαριών, ερπετά και νεροβούβαλους. Πηγαίνουν πολλοί τουρίστες (Απέχει 80 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη και 35 χλμ από τις Σέρρες).
Ανατολικά της πόλης των Σερρών συναντάμε ένα θαύμα της φύσης, το σπήλαιο της Αλιστράτης με πανέμορφους σταλακτίτες – σταλαγμίτες. Είναι από τα πλούσια σπήλαια της Ευρώπης με επισκέψιμους διαδρόμους 3 χιλιομέτρων.
Σε απόσταση αναπνοής από το σπήλαιο μπορούμε να επισκεφτούμε το φαράγγι του Αγγίτη, του σπουδαιότερου παραποτάμου του Στρυμόνα, ο οποίος αναφέρεται ήδη από τον 5° π.Χ. αιώνα από τον Ηρόδοτο.
Στο κέντρο του νομού βρίσκεται η πρωτεύουσα, οι Σέρρες με τον κουλά (Ακρόπολη), τα πάρκα του Αη Γιάννη και Αγίων Αναργύρων με ανακαινισμένα κτήρια που φανερώνουν την ιστορία της πόλης, πεζόδρομους και ωραία καταστήματα.
Νοτιότερα συναντάμε το λιοντάρι της Αμφίπολης, ένα έργο του 4ου αιώνα που στήθηκε προς τιμήν ενός από τους αξιολογότερους τριήραρχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του Λαομέδοντα. Σπουδαίος είναι κι ο αρχαιολογικός χώρος της Αμφίπολης με τις ανασκαφές να συνεχίζονται ακόμη και σήμερα.
Ο νομός Σερρών βρέχεται από λίγη θάλασσα εκεί που εκβάλλει ο Στρυμόνας και λίγοι γνωρίζουν ότι το υφάλμυρο οικοσύστημα του δέλτα του είναι εντυπωσιακό.

Χανιώτικα νέα (23.06.2018)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΙΔΡΥΤΕΣ

Μυρίζουν οι βασιλικοί, μυρίζουν κι οι βαρσάμοι,/ μα σαν μυρίζει ο τόπος ’πα (επά = εδώ) τίποτα δε μυρίζει./ Μυρίζει το μελάνι του, μυρίζουν τα στοιχεία/ και χαίρονται οι Κρητικοί στης Βενετιάς τις στράτες./ Χαίρετ’ ο Γουτεμβέργιος ο πρώτος τυπογράφος./ Χαίρονται και οι ιδρυτές ο Γιάννης κι η Ελένη/ για το Σχολειό που έφτιαξαν… Σχολειό, με την ευρύτερη έννοια της λέξης το Μουσείο Τυπογραφίας, που ίδρυσαν ως γνωστό πριν απο 13 χρόνια ο Γιάννης και η Ελένη Γαρεδάκη. Γι’ αυτό ο λόγος στο παραπάνω νεοριζίτικο. Σχεδόν όπως το έβγαλε ο… φούρνος, με αφορμή την εκδήλωση που θα γίνει αύριο στο φιλόξενο αμφιθέατρό του, για τα εγκαίνια της Εκθεσης και την απονομή των βραβείων και των επαίνων του 4ου Διεθνούς Διαγωνισμού Αφίσας για την Τυπογραφία.

Ανοίγω παρένθεση. Ούτε λίγο ούτε πολύ 570 ήταν τελικά οι συμμετοχές στον φετινό Διαγωνισμό που διοργάνωσε το Μουσείο Τυπογραφίας, διευθύντρια του οποίου, ως γνωστόν είναι η Ελια Κουμή. Από κάθε γωνιά του κόσμου, από το Αζερμπαϊτζάν μέχρι τη Φινλανδία, για να ονοματίσω μόνο την πρώτη και την τελευταία (αλφαβητικά) χώρα. Και βεβαίως από κάθε άκρη της Ελλάδας. Περισσότερες από κάθε άλλη χρονιά και πέραν κάθε προσδοκίας οι συμμετοχές. Μέχρι την επόμενη χρονιά… Κλείνω, δίχως άλλο σχόλιο, την παρένθεση.

Πάσης οικουμένης το Μουσείο Τυπογραφίας του Γιάννη και της Ελένης Γαρεδάκη, πρωτίστως, ωστόσο, εξ αδιανεμήτου πλούτος για τον τόπο μας, για τα Χανιά μας, για την Κρήτη μας. «Το Μουσείο Τυπογραφίας έχει προοπτικές ως πολιτιστικός προορισμός, γιατί είναι εξαιρετικά καλοστημένο και κυρίως εστιάζει στην εκπαίδευση μέσα από τα εκπαιδευτικά του προγράμματα». Από ένα μη Χανιώτη, τον προϊστάμενο Διεύθυνσης Διεθνών Σχέσεων και Ευρωπαϊκής Ενωσης του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού Γιώργο Καλαμαντή, ύστερα απ’ την επίσκεψη του τις προάλλες η επισήμανση. Εντυπωσιασμένος και αυτός απ’ τα που είδε και “εισέπραξε”. Όπως όλοι που το έχουν επισκεφθεί άλλωστε, με πρώτο τον πρώτο πολίτη της χώρας, τον πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο. Στο βιβλίο του Ζαχαρία Παπαντωνίου “Τα Ψηλά Βουνά” και συγκεκριμένα στη βρύση που συνάντησαν στον δρόμο τους τα παιδιά πηγαίνοντας για το Χλωρό, ο νους μου. Μια βρύση για τον τόπο μας το Μουσείο Τυπογραφίας. Μέγας, για όλους μας, πλούτος. Μα και για την Τυπογραφία σε παγκόσμιο επίπεδο. Να το πούμε κι αυτό… Πώς να μη χαίρονται οι Κρήτες Τυπογράφοι στα τυπογραφεία της Βενετίας αλλά και στις άλλες πόλεις της Ευρώπης! Πώς να μη χαίρεται ο Γουτεμβέργιος! Πώς να μη χαίρονται ο Γιάννης και η Ελένη!

Καζαντζάκης και Ζορμπάς για πάντα

«Συναντηθήκανε δύο φίλοι/ εις τον Περαιά μια φορά,/ τον ένα λέγαν Καζαντζάκη,/ τον άλλο λέγανε Ζορμπά»… Να το ακούω ξανά και ξανά να τραγουδά με τη θεσπέσια φωνή του ο αθάνατος Κώστας Μουντάκης και να ταξιδεύω με το νου μου στις σελίδες του βιβλίου του Μεγάλου Κρητικού Συγγραφέα “Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά” και στις σκηνές της ταινίας – θρύλου του Μιχάλη Κακογιάννη για τον Ζορμπά τον Ελληνα.

ΖΟΡΜΠΑΣ ΚΑΙ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ...

“Ζορμπάς για πάντα”, ο τίτλος της Εκθεσης που άνοιξε τις πύλες της στο κοινό της περασμένη Τετάρτη 13 Ιουνίου στο Εμπορικό Κέντρο OLEA του Πλατανιά και θα διαρκέσει μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου. Για ένα ταξίδι στον κόσμο μέσα από τις αφίσες της ταινίας και πολύτιμο αρχειακό υλικό του Χανιώτη ηθοποιού Λευτέρη Λαμπράκη, πρόκειται. Ενα ταξίδι “εποπτείας” και το συλλεκτικό λεύκωμα “Ζορμπάς για πάντα” (Συλλογή και Επιμέλεια: Λευτέρης Λαμπράκης) που εκδόθηκε από τις εκδόσεις “Πυξίδα της Πόλης” του Μαθιού Φραντζεσκάκη. Συναντηθήκανε πολλοί φορείς (βασικός ο Δήμος Πλατανιά) και φίλοι των δύο φίλων. Καζαντζάκης και Ζορμπάς για πάντα…

ΟΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ

" ΌΠΩΣ ΤΟ ΨΩΜΙ" ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ

 ΡΑΠΙΣΜΑ ΛΗΘΗΣ ΚΑΙ ΕΓΕΡΤΗΡΙΟ ΨΥΧΗΣ

Γράφει ο Μανόλης Λεφάκης*

«Η ποίηση ξεκινά σαν αυτοβιογραφία του ποιητή και καταλήγει σαν αυτοβιογραφία του αναγνώστη»
Τίτος Πατρίκιος

Μετά από ένα κύκλο παρουσιάσεων, που ανοιξιάτικα έπεσαν ως πολιτιστικές φωτοβολίδες,της νέας ποιητικής συλλογής του αγαπητού συναδέλφου Βαγγέλη Κακατσάκη, την οποία μπορούμε τώρα πια να διαβάσουμε και να ξαναδιαβάσουμε με τη σταθερή ματιά και την ανάλογη ψυχραιμία στην ψυχή, βλέποντας τα προβλήματα  που στροβιλίζονται γύρω μας και μέσα μας, να μπαίνουν στο παραπάνω ποιητικό έργο και να ξαναβγαίνουν ντυμένα με καινούριο φόρεμα…
Ξεκινώντας λοιπόν, από την κειμενική διάσταση με τα πενήντα πέντε ποιήματα δεμένα σαν βυζαντινό ψηφιδωτό, όσο χρειάζεται στην έκτασή τους, ολοκληρώνοντας   την εικόνα τους λεκτικά και νοητικά και περνώντας στη θεματολογία, διακρίνουμε μια σύγχρονη ματιά στα σημαντικά προβλήματα και τους προβληματισμούς του ανθρώπου, με μια άφθαρτη επικαιρότητα μέσα στη διαχρονικότητά τους, φτάνοντας και στη γλώσσα, η οποία παίρνοντας από την οσμή και την ισχύ της παράδοσης, λαϊκής αλλά και θρησκευτικής, χαρακτηρίζεται από μια λιτή διάσταση, χωρίς πλατειασμούς, αλλά με ισχυρούς ψυχονοητικούς εμβολισμούς, με την “τοποθέτηση” των λέξεων σ’ένα ποιητικό πλαίσιο, όπου καμία δεν περισσεύει και καμία δεν απουσιάζει και καταλήγοντας στη νοηματική εξακτίνωση, από την αποστολή του ποιητή και της ποίησης, μέχρι την αγωνία του σύγχρονου ανθρώπου κι από τα κοινωνικά προβλήματα μέχρι τα όνειρα και τα στηρίγματα κι από το εναλλασσόμενο συναίσθημα μέχρι τη σταθερότητα της ελπίδας και της πίστης, γευόμαστε τη διάχυτη αγάπη για την παράδοση, την πατρίδα, ακουμπάμε τις διαχρονικές σταθερές και αντιλαμβανόμαστε το συνάνθρωπο, ως <<πλησίον>> του Ευαγγελίου…
Κάνοντας μια αδρομερή πορεία στη θεματική του τωρινού ποιητικού πονήματος του Βαγγέλη Κακατσάκη, διακρίνουμε σημαντικούς σταθμούς, όπως (εκτός των άλλων) το ρόλο του ποιητή «αίρων την οδύνη του σύμπαντος κόσμου», ή τα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα όπως ο κοινωνικός αποκλεισμός, ο ρατσισμός  κ.ά «ανύπαντρη μητέρα η Μαρία – δεκαπέντε χρονών παιδούλα» ή «απαγορεύσιμο είδος για τους ζητιάνους το άρωμα του δεντρολίβανου», τους πρόσφυγες, ζητιάνους, άστεγους,«παντού Σταυρωμένο σε βλέπουμε, Κύριε!», την πατρίδα και την ιστορία «ένα πρωτομαγιάτικο στεφάνι στην πόρτα της πατρίδας», ή «δε γράφεται με τα ‘’αν’’ η Ιστορία», το Χριστό ως μέγα στήριγμα«κοινωνούς καθ΄ εκάστην μας παραλαμβάνεις, Κύριε», τη σύζυγο και σύντροφο «ωραίος τόπος τα μάτια σου για το ‘’ενθάδε κείται’’» κ.ά σημαντικά «αρτοποιήματα», ψυχής έργο, που  δε χωρούν σ΄ένα σύντομο σημείωμα.
«Οπως το ψωμ» λοιπόν ο ποιητικός λόγος του Βαγγέλη Κακατσάκη, ο οποίος χτυπώντας στο ξεχωριστό ταμπλό του καθενός μας, στοχεύοντας είτε με αισιόδοξη είτε με απαισιόδοξη διάσταση, στο αυτοσυναίσθημα, στην αυτογνωσία και εντέλει στην αυτοβελτίωση του ανθρώπου, για ένα ολοένα καλύτερο κοινωνικό εποικοδόμημα…
Απευθύνεται σε συνειδήσεις ναρκωμένες, υπνωτισμένες και φυλακισμένες στην ευμάρεια ή στη δυστυχία και τις προτρέπει να σταθούν για λίγο στον καθρέφτη τους, ελευθερώνοντας το βλέμμα τους από άλλες οθόνες, μαγνητίζουσες, μικρές και μεγάλες…
Έτσι, εικόνες όπως η ανύπαντρη μητέρα – παιδούλα, τα μετέωρα χέρια των ζητιάνων, τα τρομαγμένα μάτια των προσφυγόπουλων, ο άστεγος που σταυρώνει το ανύπαρκτο μαξιλάρι του, το μολύβι ως πεθαμένο σπουργίτι στο χέρι του ποιητή κ.ά, δεν είναι περαστικές φωτογραφίες της στιγμής, αλλά το μάτι της ψυχής του ποιητή, που είναι σε ρόλο Σίμωνος Κυρηναίου…
Εν κατακλείδι, ένα βιβλίο ποίησης, όπως και αυτό του Βαγγέλη Κακατσάκη, αποτελεί ένα ράπισμα στη λήθη, που είναι μια βασική τροφή για την αδικία, την οπισθοδρόμηση, το μίσος και τα συνακόλουθά τους.
Ράπισμα λήθης και εγερτήριο ψυχής!…
Συγχαρητήρια στον αγαπητό φίλο, συνάδελφο Βαγγέλη Κακατσάκη και ευχές για υγεία και δημιουργική συνέχεια στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου και της εποχής μας…

Χανιώτικα νέα (18.06.2018)

* πρώην σχολικός σύμβουλος

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

""ΟΡΜΑΤΕ "ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ""

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Στα μπουζούκια της Σαλονίκης τη δεκαετία του ’90 το κέφι άναβε· πάνω και κάτω από την πίστα!
Με θαμώνες σταθερούς κυρίως πελάτες που… “όλη τους τη ζωή”, τη ζούσαν εκεί!
Εκεί για ακόμη ένα βράδυ, αλλά και για πολλά επόμενα βράδια με μουσική, αλκοόλ, φώτα αναβοσβήνοντα και χαμηλούς φωτισμούς!
Εκεί για να τα πουν, να τα συμφωνήσουν με τον μαιτρ, με τα γκαρσόνια και τις λουλουδούδες! Εκεί στα πρωτοδεύτερα τραπέζια πίστα ή και στο μπαρ και κατόπιν, μετά τα ξημερώματα, επιστροφή στο σπίτι, ίσως με μια σύντομη στάση για “βρώμικο”!
Και το πρωί στη… δουλειά, περιμένοντας να περάσει η μέρα, να ’ρθει το βράδυ, να γεμίσουν οι δρόμοι της πόλης με νέους και μεγαλύτερους, παρέες σε αυτοκίνητα και σε ταξί… σε οδούς που οδηγούσαν στα “μαγαζιά”!
Στα “μαγαζιά” με ή χωρίς εξαερισμό, μίξεις οι μυρωδιές: ουίσκι, ιδρώτες από σεκλέτια κι όχι μόνο, ξηροί καρποί, γυναικεία κι αντρικά αρώματα, πατημένα δροσερά γαρύφαλλα, κι από κείνα τα ολόκληρα που σκουπίζονταν στη βάση του πάλκου!
Η θέα απροκάλυπτη· ένας ολόκληρος κόσμος στο τσακίρ κέφι, μια ολόκληρη Ελλάδα στις επάλξεις της νέας κουλτούρας διασκέδασης που θα κρατούσε για χρόνια πολλά, για χρόνια… καλά(;).
Εκεί κι ο καλλιτέχνης, ένας μικρός (ή μεγάλος) “Θεός” που δεν τραγουδούσε μόνο… Οι ατάκες του γίνονταν σύνθημα στα χείλη των θαμόνων, των πιστών, των οπαδών που ενίοτε θα ακολουθούσαν και τα παραγγέλματα που θά ’δινε  στη διαπασών από τα ηχεία…
Στοίβες τα λουλούδια, κλαρίνο, ζουρνάς, μπουζούκια, τουμπερλέκι… τσιφτετέλι! Και τα γυναικεία κορμιά πάνω στα τραπέζια να ραίνονται από λουλούδια και βραχνιασμένες φωνές!
Σαφής η εντολή του καλλιτέχνη που ίσως να ήξερε(;) και λίγη απ’ την Ιστορία του τόπου του: «Ορμάτε “Μακεδονομάχοι”, άιντεεε!».
Κι οι… “Μακεδονομάχοι” πάντα υπάκουοι…

Χανιώτικα νέα (20.06.2018)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΜΕΛΕΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΣΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥΣ

Δυο απανωτές για μένα (και όχι μόνο)  εκπλήξεις τον τελευταίο καιρό από τον Γεώργιο (Γιώργο-η) Γ. Κατσανεβάκη. Ανοίγω παρένθεση. Ηθελημένη η παράλειψη των τίτλων του, καθώς ο περί ου λόγιος συμπολίτης μας πιστεύει όπως και οι αρχαίοι Ελληνες ότι η προσωπικότητα του ανθρώπου, καθορίζεται μόνο από το όνομά του. Φανερό άλλωστε ότι στον πολιτικό μηχανικό, νυν πρόεδρο του Δ.Σ. της ΑΝΕΚ LINES, πρώην νομάρχη Χανίων (1999-2006), πρώην δήμαρχο Χανίων (1983-1990) και πρώην πρόεδρο του Τεχνικού Επιμελητηρίου Δυτικής Κρήτης (1975-1983) αναφέρομαι. Κλείνω την παρένθεση. Μια μελέτη του με τίτλο “Να μελετούμε τα Ελληνικά Μαθηματικά στη γλώσσα τους” που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας “Β’ Ευκλειδής”, τεύχος 103 τον Μάρτιο του 2017, και την οποία διάβασα (και “ξεστάθηκα”) μ’ έναν χρόνο κι ένα μήνα καθυστέρηση, η πρώτη. Ενα βιβλίο του, 332 σελίδων μεγάλου σχήματος, με τίτλο “Θεωρία αριθμών: Μια προσέγγιση ανοικτών προβλημάτων της”, που κυκλοφορήθηκε πρόσφατα από τις Εκδόσεις “Πυξίδα της Πόλης” σε β’ έκδοση “βελτιωμένη” (πρώτη έκδοση: Φεβρουάριος 2016) το οποίο έφτασε τις προάλλες στα χέρια μου και με εντυπωσίασε, η δεύτερη. Και συγγραφέας, λοιπόν, ο Γιώργος (-ης) Κατσανεβάκης!

«Μαζί πηγαίναμε στα Σχολειά, τα ίδια ακούγαμε απ’ τους καθηγητάδες μας, πως καληώρα τα έμαθε αυτός και τα λέει ετσά καλά», το αιώνιο παράπονο, ενός απ’ τους συμμαθητές του, του Λευτέρη του Μποτωνάκη, στο τέλος των διαφόρων ποικίλου περιεχομένου εκδηλώσεων στις οποίες χαιρετίζοντάς τες ως νομάρχης ο Κατσανεβάκης “έκλεβε” την παράσταση. Γιατί να μένουν “έπεα πτερόεντα” οι χαιρετισμοί του και να μην μαγνητοφωνούνταν για να έμεναν ως γραπτά κείμενα, το παράπονο του μόνιμου… ιστορικού νομαρχιακού και αντιπεριφερειακού “τελετάρχη” μας Σήφη Μαρκάκη. Αμαρτία μεγάλη να μη γράφει ο Κατσανεβάκης, τα γραπτά μένουν (“scripta magnent”) το δικό μου. Ενας απ’ τους πολλούς θαυμαστές του απαρτισμένου, με διαρκείς, προ πάντων, στην αρχαία ελληνική γραμματεία, αναφορές, του προφορικού “κατσανεβάκειου” λόγου κι εγώ…

Δεδομένη η αγάπη του Γιώργου Κατσανεβάκη για τη “ζωντανή, εύρωστη, πεισματάρα και χαριτωμένη” κατά Γιώργο Σεφέρη, για την ενιαία και αδιαίρετη διαχρονικά, μ’ όλες τις διαλέκτους της, (ιδιαιτέρως της κρητικής), ελληνική γλώσσα. Για τον Ελληνα προφορικό μα και γραπτό (“όπερ έδει δείξαι”) λόγο. Μα και για τα Μαθηματικά, τα Ελληνικά Μαθηματικά που είναι η “κορυφαία ανθρωπιστική επιστήμη” κατά δήλωσή του, επίσης. «Η ελληνική γλώσσα -από τον Ομηρο μέχρι σήμερα – συνεχώς εμπλουτιζομένη είναι ενιαία και αδιάσπαστη. Τα αρχαία Ελληνικά δεν είναι ξένη γλώσσα για να διδάσκονται μ’ αυτόν τον τρόπο. Είναι χρέος μας να αναδείξουμε τη γλωσσική σχολάζουσα κληρονομιά μας. Εμείς έχομε μεγαλύτερη υποχρέωση -έναντι των φιλελλήνων- να βιώσουμε έστω ένα μικρό μέρος του γλωσσικού πολιτισμού μας. Τουλάχιστον από την ελληνιστική περίοδο μέχρι σήμερα. Για να νιώσουμε -πέραν των άλλων- ότι τα μαθηματικά είναι θεμελιώδες συστατικό της φιλοσοφίας. Για να βελτιώσομε την ελευθερία του πνεύματός μας και κατ’ επέκτασιν την προσωπικότητά μας. Για να δικαιολογήσομε -εν τέλει- την ελληνικότητα της ύπαρξής μας». Τα που γράφει μεταξύ των άλλων ως “συμπέρασμα” στην προαναφερθείσα μελέτη.

«Η παρούσα εργασία είναι μια εκλαϊκευμένη προσπάθεια προσέγγισης, διερεύνησης και εποπτείας ορισμένων ανοιχτών προβλημάτων της θεωρίας των αριθμών. Οι γνώσεις που απαιτούνται για την κατανόησή τους είναι του παραδοσιακού λυκείου. Για αυτό και ο τρόπος παρουσίασης των προβλημάτων είναι ο απλούστερος δυνατός με πολλές επεξηγήσεις και παραδείγματα». Δεν ήμουν τόσο καλός στα Μαθηματικά, όσο στη Γλώσσα, το ομολογώ. Και γιατί με “μάγεψε” το εξώφυλλο, λόγω της λίαν ομιλητικής ζωγραφιάς της κόρης του Γιώργου Κατσανεβάκη, της Αγγελικής (όταν ήταν μικρή) που το κοσμεί, είπα ν’ αρχίσω να διαβάζω τη “Θεωρία των αριθμών” του Γιώργου Κατσανεβάκη. “Ο κύβος ερρίφθη” ωστόσο ύστερα από τη διαβεβαίωσή του στην “Εισαγωγή” ότι δεν απαιτούνται ιδιαίτερες γνώσεις. Νοσταλγώντας την ομορφιά των λυκειακών μαθηματικών κι εγώ…

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 19.06.2018)

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

ΤΥΡΑΝΝΙΕΣ

Eνα επαναστατικό ποίημα κατά της χούντας

Δημήτρης Κακαβελάκης
Ποιητής – Συγγραφέας – αρθρογράφος
Βιβλίο Τυραννίες
Έκδοση 1973
ΔΩΔΩΝΗ

Αφιερωμένο το σημερινό κείμενο στη μνήμη της Βιργινίας Τσουδερού που βασανίστηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ για τους δημοκρατικούς αγώνες της, που συνεχίστηκαν όλα τα κρίσιμα χρόνια μετά την μεταπολίτευση…

Τώρα όμως στην εποχή των νεοταξικών ολοκληρωτισμών η Δημοκρατία είναι βαριά άρρωστη, αλλά και η Ελλάδα είναι, επίσης, άρρωστη και ενσκλαβωμένη 100 χρόνια χωρίς δική της ελεύθερη οικονομία, αφού τα πάντα ανήκουν στους «ξένους δανειστές».
Αλλά από σήμερα ως το 2100 ποια Ελλάδα θα έχουμε αφού «η πατρίδα θα είναι παραχωμένη σ’ αγέρα και καπνό…. άμορφα, άδοξα να τη βιάζει ο χρόνος».

ΕΡΓΟ ΤΥΡΑΝΝΟΥ…
» Τα μέταλλα επικίνδυνα
Κι ο τύραννος τους κόβει
Αυτιά και γλώσσα
Να μην ασματολογούν
Μοχλοί φυλλομετρούνε
Σπαραγμοί κι αλαλαγμοί
Καίνε  «Τυραννίες»
ποίημα σελ. 21

Από την επαναστατική ποίηση του Δημήτρη Λευκορείτη-Κακαβελάκη που κυκλοφόρησε το 1973 στην σκληρή εποχή της Δικτατορίας των συνταγματαρχών.
Το βιβλίο απαγορεύτηκε, ο εκδότης χτυπήθηκε και για το συγγραφέα δόθηκε εντολή εξορίας του..

Ακόμα δεν είμαστε ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ
Όμως στη σελίδα 22 του βιβλίου με τίτλο «ΛΟΞΟΒΑΤΗΣ» δημοσιεύτηκε το πιο σκληρό ποίημα του βιβλίου με τίτλο:

«ΛΟΞΟΒΑΤΗΣ»
Άρχοντες πνίγουν
εφτάφωτους λύχνους
Κι ύστερα διδάσκουν
Κατάπιωμα των πνιγμών
Η μουσική παραχωρεί
Μικρή ιδιοκτησία στους πνιγμούς
Τρελοί οι άρχοντες
Φωνάζει ετούτη
Γύρω-τριγύρω
Συν αθροισθήτε
Ακόμη δεν είστε
Πεθαμένοι όπως
Θέλει ο προαιώνιος
ΟΦΙΣ Ο Λοξοβάτης

Συναθροιστήτε
τους άρχοντες μαστιγώστε
Κι εφτά πυρκαγιές
Ανάψτε να φωτίζουν
Τις πληγές τους.

Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΜΟΥΣΙΚΗ
Για να δημοσιευτεί στη σελ. 43 και το ποίημα με τον τίτλο:
Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΜΟΥΣΙΚΗ
«Πλάνες λαξεύανε
Άσπρες φτερούγες
στους ώμους του τυράννου
να κολλήσουν
Αυτός μιλώντας
Γλώσσα τρελού έλεγε

Ευλογημένη
η καρφορία
ευλογημένη

Σφυρί και καρφί
Τακ-τουκ
Τακτουκ
Τακ-τουκ
Η πιο όμορφη
Μουσική…

Τέλος, το τελευταίο, από τα 45 ποιήματα αυτής της επαναστατικής πολιτικής συλλογής με τον τίτλο Τυραννίες είναι το τελείως λιγόλογο-προφητικό ποίημα με τον τίτλο:

ΘΕΑΣΗ
(σελ. 56-57)
1
Σε βλέπω με το κεφάλι
Κομμένο στο τραπέζι
Του απογαλακτισμού
Πεινασμένη
Για κόκαλα ψάχνεις,
Τα κόκαλα γυμνά
Γυμνάζουν τις περιουσίες τους
Κοράκια τις φορτώνουν
Στα ράμφη τους
Και τις διαγουμίζουν
2
Πατρίδα δεν σε θυμάμαι
Ποτέ τόσο πεθαμένη
Τόσο παραχωμένη
Σ’ αγέρα και καπνό
Με τόνα πόδι σε βάραθρο
Τ’ άλλο σε βαλτοτόπι
Θεάσαι τη χημική διάλυση
Σε πτώμα πούναι δικό σου
Άμορφο
Άδοξο
Να το βιάζει
Ο χρόνος

Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΞΕΝΕΣ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ
Περασμένα 45 χρόνια από τότε και η Ελλάδα (Μέσα από όλες τις σκοτεινές μεθοδεύσεις άλωσης της, όπως ήδη έχουν γράψει πολλοί διάσημοι οικονομολόγοι, διανοούμενοι, συγγραφείς και ιδιαίτερα ο ΝΟΑΜ CHOMSKY.
Η Ελλάδα βρίσκεται στην τραγική κατάσταση να ΘΕΑΤΑΙ ΤΗ ΧΗΜΙΚΗ ΔΙΑΛΥΣΗ σε πτώμα πούναι δικό της γιατί τόσο τα διεθνή όσο και ευρωπαϊκά κέντρα των αποφάσεων, για τις καθημερινά εξελισσόμενες και μετεξελισσόμενες ΝΕΕΣ-ΝΕΕΣ τάξεις πραγμάτων….
Οι οποίες αλλάζουν και παραλλάζουν ως σήμερα και θα κάνουν ως αύριο και μεθαύριο….

Η ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Όπως έγινε με τη ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΤΡΑΠΕΖΑ, που γράφει στο ομότιτλο βιβλίο τσέπης ο συγγραφέα τον WILL BANYAN. Αποκλειστική έκδοση στην Ελλάδα εκδόσεις Έσοπτρον. Στο βιβλίο αυτό αναφέρεται ότι: ….Η στρογγυλή τράπεζα, πρωταρχικά είχε ονομασθεί «αυτοκρατορική Ένωση» και μετά στρογγυλή τράπεζα. Το όραμα, αυτού του κινήματος, ήταν για ένα κόσμο αγγλοδιοικούμενο από μια αγγλο-αμερικανική Ομοσπονδία που υπήρξε από τις πρώτες απόπειρες του 20ου αιώνα.
Ήταν μια κλίκα της ελίτ που σχεδίασε την παράκαμψη της Δημοκρατίας, την καταπάτηση της εθνικής κυριαρχίας και την καθιέρωση μιας υπέρ-εθνικής μορφής διακυβέρνησης…. η οποία απέτυχε τότε, αλλά, ως ιδέα υπερκυβέρνησης επανήλθε με καταλυτικές μορφές  σήμερα…

Η ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΚΡΗΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
Αυτή  η μορφή, πάλι, επανήλθε στην Κρήτη και στην Ελλάδα αλλά και ευρύτερα στον κόσμο με αμερικανική Υπερκυριαρχία (βλέπε προχθές στη σκάλα του θωρακισμένου προεδρικού αεροπλάνου τον πρόεδρο ΤΡΑΜΠ στη  μεγάλη βάση της Σούδας που αποτελεί στρατηγική οντότητα για ΝΑΤΟ κ.λπ) αλλά παράλληλα αποτελεί ένα ΜΕΓΑ κίνδυνο με τα πυρηνικά της ΟΠΛΑ…..
Όμως, ο κ. ΤΡΑΜΠ, σηματοδότησε πραγματικά και συμβολικά την αμερικανική κυριαρχία της νήσου…
Παράλληλα όμως με ολ’ αυτά ανακοινώθηκε η επί 100 χρόνια οικονομική «δουλεία-εξάρτηση» της Ελλάδας, παράλληλα με τους νέους εκβιασμούς του Δ.Ν.Τ. για την κατάργηση κάθε δικαιώματος στη χώρα, ακόμη και των ΤΑΞΙ.

ΒΟΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΤΩΡΑ ΠΟΙΑ ΟΜΩΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΝΟΤΙΑ;
Όμως, ταυτόχρονα επήλθε ως και  συμφωνία (ΝΙΚΗ) των Σκοπίων με το νέο της όνομα ΒΟΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. Η ανασφάλεια της οποίας επισημαίνεται ακόμα και σήμερα που καλείται να υπογραφεί η συμφωνία την οποία ακόμα ο Πρόεδρος των Σκοπίων προβάλλει αντιρρήσεις.
Ένα κρίσιμο γεγονός που αποτελεί μια ανασφαλή πράξη για περαιτέρω χρονικές εξελίξεις, για τη Νότια Μακεδονία.
Βέβαια, οι αντιδράσεις υπάρχουν πολιτικά, εκτός Ν.Δ., με κοινοβουλευτική εξασφάλιση υπερψήφισης αυτής της συμφωνίας η οποία  μετά πολλά χρόνια απέδειξε τις Αμερικανό Νατοϊκές μεθοδεύσεις υπέρ των Σκοπίων και τις Γερμανικές οικονομικές διεισδύσεις, σε ολόκληρη την ευρύτερη περιοχή, με ανοικτό το πρόβλημα ολόκληρου του Αιγαίου και τις συνεχείς τουρκικές απειλές.

Ελλάδα 2019   – 2059 και 2109…….
109 ολοκληρωτικά ανελεύθερη με πολλαπλές πολιτικό Δημοκρατικές, στην  ουσία αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις.
Κι ο λαός μαραμένος και εξουθενωμένος  να συμπορεύεται, μετ-εξελισσόμενος ως το 2109…..
Όπου, ως τότε, η Ελλάδα δεν θα υπάρχει όπως, έστω, ο Ελευθέριος Βενιζέλος την δημιούργησε….
Το σημερινό μας άρθρο το αφιερώνω στη μνήμη της απελθούσας, προχθές Τετάρτη, αείμνηστης Βιργινίας Τσουδερού με την οποία συναγωνιστήκαμε αντιδικτατορικά και μεταδικτατορικά για ουσιαστική Δημοκρατία. Η οποία σήμερα, στον κόσμο και στη χώρα μας αποτελεί μια παραπλανητική Δημοκρατία….

Εγώ δεν γράφω με όποιες πολιτικές σκοπιμότητες αλλά μόνο με την ποιητική προφητικότητα και ευθύνη μου.

«Πατρίδα»
Τώρα και χρόνια
Θεάσαι τη χημική διάλυση
Σε πτώμα πούναι δικό σου
Άμορφο,
Άδοξο
Να το βιάζει
Ο χρόνος

Ένα πτώμα
Που η Νέα-Νέα
Τάξη το καταδικάζει
μαζί με το λαό μας….

Χανιώτικα νέα (18.06.2018)

ΠΟΙΗΣΗ

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟΥ ΕΠΙΘΥΜΙΑ
Στον πατέρα μου

«Άνοιγε τους λάκκους εσύ,

τις ελιές εγώ θα τις φυτεύω».

Διαταγή πάντα ο λόγος του πατέρα.

Ίσα ίσα που ανέπνεε,

όπως έστρωνε το χώμα στα δεντράκια.

«Και την καρυδιά εγώ θα τη φυτέψω»,

μου ’πε την άλλη μέρα,

όταν τελειώσαμε με τις ελιές.

«Λένε πως όποιος φυτέψει καρυδιά,

τη βγάζει δεν τη βγάζει τη χρονιά»,

σκεφτόμουν, ενώ άνοιγα το λάκκο.

Μάζευα τα καρύδια εφέτος,

δεκαοχτώ χρόνια μετά το φευγιό του,

και τα θυμήθηκα.

Κοντά σ’ αυτά και πως

στο χρόνο απάνω,

όταν κατάλαβε πως έφτανε το τέλος του,

μια ήταν η χάρη που μου ζήτησε

-με ανάσα από φιάλη οξυγόνου.

Να βρω τον τρόπο,

να τον πάω μέχρι το χωράφι,

για ν’ αποχαιρετήσει τα δέντρα^.

τα τελευταία απ’ τα πολλά που φύτεψε.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

("ΌΤΑΝ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑ", Πυξίδα της Πόλης, Χανιά 2013)

ΠΟΙΗΣΗ

ΤΕΛΩΝΙΑ

Οι σπόροι που δε φύτρωσαν, 
καθώς δε βρήκαν γόνιμο έδαφος.
Οι σημαίες που δεν υψώθηκαν,
γιατί δε βρέθηκαν οι κατάλληλοι ιστοί. 
Οι λέξεις που δεν ακούστηκαν 
μέσα στη βουή του πλήθους. 
Τα χέρια που έμειναν μετέωρα
περιμένοντας βοήθεια.

Τελώνια!
Όπως τα παιδιά που πεθαίνουν,
ριν βαφτιστούν. 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ 
"Ὀπως το ψωμί", Πυξίδα της Πόλης, Χανιά, 2018)