ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΤΩΝ ΑΜΕΑ

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΛΙΚΙΑΝΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΕΠΑΠ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο! 

Μια από τις πάμπολλες, παιδαγωγικές, με την ευρεία έννοια , δράσεις του Γεν. Λυκείου Αλικιανού, κατά τη διάρκεια της περυσινής σχολικής χρονιάς, έτσι όπως αγαπητικά και δημοσιογραφικά έχουν καταγραφεί στο υπέροχο 84 σελίδων τεύχος της ετήσιας μαθητικής έκδοσης του "Έφηβοι εν δράσει! (... εν μέσω κορωνοϊού ), που παρουσίασα εδώ στις 7 Νοεμβρίου, και η επίσκεψη μιας ομάδας μαθητών και μαθητριών στην ΕΛΕΠΑΠ Χανίων. Γι αυτήν την επίσκεψη "αναφορά" σήμερα στον απόηχο του όποιου εορτασμού της Ημέρας των Ατόμων με Αναπηρία, που ήταν προχθές, 3 Δεκεμβρίου, από την και καλή μου φίλη συνοδό των παιδιών του Λυκείου , φιλόλογο καθηγήτριά τους Ανδρονίκη Κοκοτσάκη και τη διευθύντρια της ΕΛΕΠΑΠ  Μάγκυ Αρσεενίδη, που ανταποκρίθηκαν με πολλή προθυμία στην πρότασή μου. Μαζί με ένα συγκινησιακά φορτισμένο κείμενο ενός μαθητή του Λυκείου, του Ραφαήλ Δρακάκη, ενός παιδιού που γεννήθηκε με πολλά κινητικά προβλήματα και "φοίτησε" για 12 χρόνια στην ΕΛΕΠΑΠ... Για να ευχηθώ και στα δυο σχολεία, σε μαθητές και δασκάλους, καλή δύναμη και καλή πορεία! 

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους ! 

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης 

δάσκαλος 

 

Μια διαφορετική εκπαιδευτική επίσκεψη...

 

" Λίγο πριν μας αποχαιρετήσει ένα δύσκολο 2020 αναπολούμε κάποιες όμορφες στιγμές όταν ακόμα η αλληλεγγύη, η αλληλεπίδραση, το νοιάξιμο δεν γίνονταν τηρώντας αποστάσεις και υγειονομικά πρωτόκολλα. Μια από αυτές τις ξεχωριστές συναντήσεις των Γενναίων μας Παιδιών ήταν με τους φίλους μας μαθητές του ΓΕΛ Αλικιανού που μαζί με την καθηγήτριά τους Ανδρονίκη Κοκοτσάκη πραγματοποίησαν τον περασμένο Γενάρη μια όμορφη επίσκεψη στο χώρο της ΕΛΕΠΑΠ Χανίων. Τα παιδιά με την καθοδήγηση της δασκάλας τους μετέφεραν την αγάπη και την έμπρακτη αλληλεγγύη τους προσφέροντας μας το χρηματικό ποσό που συγκέντρωσαν από το Χριστουγεννιάτικο παζάρι τους. Το ενδιαφέρον των παιδιών να μάθουν για τις υπηρεσίες που προσφέρει η ΕΛΕΠΑΠ 40 και πλέον χρόνια στα παιδιά με αναπηρία και την αποκατάστασή τους ήταν μεγάλο! Είναι σημαντικό για φορείς όπως η ΕΛΕΠΑΠ να μην χαθούν αυτές οι δράσεις και να συνεχίσουμε όλοι μαζί από εκεί που τις αφήσαμε μόλις βγούμε με το καλο από την πανδημία. Σας ευχαριστούμε πολύ!

 

 Μἀγκυ Αρσενίδη

Διευθύντρια ΕΛΕΠΑΠ ΧΑΝΙΩΝ

 

 

   ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ ΕΛΕΠΑΠ

 

 Πέρσι τα Χριστούγεννα το σχολείο μας ,το ΓΕΛ Αλικιανού Χανίων, πραγματοποίησε μία ιδιαίτερη εκπαιδευτική επίσκεψη. Επισκεφθήκαμε με μία ομάδα μαθητών την δομή της ΕΛΕΠΑΠ Χανίων που φροντίζει παιδιά με ειδικές ανάγκες.

Σκοπός της επίσκεψης αυτής ήταν να παραδώσουμε στην διευθύντρια της δομής, την κυρία Μάγκι Αρσενίδη ,το χρηματικό ποσό που συγκεντρώσαμε από το χριστουγεννιάτικο παζάρι του σχολείου μας.

     Γνωρίζουμε ότι κάθε βοήθεια σε ανάλογες δομές είναι πάντα καλοδεχούμενη καθώς οι ανάγκες είναι μεγάλες και συνεχώς αυξάνονται.Έτσι στα πλαίσια του εθελοντισμού, της αλληλεγγύης που καλλιεργούμε ως εκπαιδευτικοί στους μαθητές μας αποφασίσαμε να παραδώσουμε το χρηματικό ποσό στην ΕΛΕΠΑΠ καθώς θεωρούμε ότι επιτελεί σημαντικό έργο στην κοινωνία της πόλης μας.

     Οι άνθρωποι κι η ίδια η διευθύντρια μας υποδέχτηκαν με χαρά, μας καλωσόρισαν με γλυκίσματα και μας ξενάγησαν στους χώρους της δομής. Είδαμε μικρά παιδιά με τους γονείς τους να δίνουν ένα πραγματικό αγώνα με την βοήθεια των ειδικών λειτουργών, φυσιοθεραπευτών, εργοθεραπευτών,λογοθεραπευτών και άλλων ειδικοτήτων .

     Ενημερωθήκαμε αναλυτικά για την λειτουργία της δομής, τι παιδιά βοηθάει και με ποιούς τρόπους.Δεν σας κρύβω την χαρά, την συγκίνηση που νιώσαμε κι εγώ κι οι μαθητές μας βλέποντας το χαμόγελο στα πρόσωπα αυτών των παιδιών αλλά και την αγάπη και την φροντίδα με την οποία τα περιέβαλλαν.Ήταν πραγματικά μία από τις πιο εποικοδομητικές, ενδιαφέρουσες και "συγκινητικές" εκπαιδευτικές επισκέψεις που έχουμε πραγματοποιήσει ως σχολείο.

                                                                                     

 

Ανδρονίκη Κοκοτσάκη (φιλόλογος)

 

 

 

 

 

 

 

 

ΟΙ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΕΠΑΠ

 

 

ΕΛΕΠΑΠ… Μια λέξη που στο μυαλό μου φέρνει τόσες και τόσες μνήμες. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω το γιατί. Αρχικά, θα πω πρώτα δυο λόγια για εμένα ως άτομο. Γεννήθηκα 5 μηνών και λόγω αυτής της ατυχίας μου παρουσιάστηκε πρόβλημα στο νευρολογικό σύστημα το οποίο δεν θα αναλύσω τώρα για προφανείς λόγους. Αυτό που αρκεί να πω είναι ότι μπήκα 3 μήνες σε θερμοκοιτίδα. Τέλος πάντων. Μόλις έφτασα περίπου ενός έτους, ξεκίνησα θεραπείες στην ΕΛΕΠΑΠ. Τότε, από όσο ξέρω, πήγαινα κάθε μέρα και έκανα πολλών ειδών θεραπείες. Έχω μνήμες περίπου από όταν άρχισα το σχολείο. Τότε θέλανε όλοι να μας δείξουν ότι δε διαφέρουμε σε τίποτα από τους άλλους. Οι ώρες που περνούσαμε εκεί δεν είχαν ούτε μια στιγμή μέσα τους τη λύπη ή τη στενοχώρια. Πάντα είχαμε μόνο τη χαρά στα πρόσωπά μας. Η ΕΛΕΠΑΠ μου έχει προσφέρει πάρα πολλά πράγματα. Χάρη σε αυτούς τους ανθρώπους μπορώ σήμερα να

γράφω, να περπατάω, να μιλάω κτλ

Όταν πήγαινα εκεί δεν ένιωσα ούτε μια στιγμή αίσθημα καταναγκασμού. Όταν όμως έχεις ζήσει πολλά χρόνια σε ένα σπίτι και σου λένε ότι πρέπει να φύγεις, σου είναι δύσκολο. Έτσι ήταν και για εμένα. Μια μέρα καθώς έκανα φυσικοθεραπεία, ήρθε μια γιατρός. Αφού με ρώτησε πράγματα όπως αν έχω πρόβλημα σε κίνηση, περπάτημα κτλ, μου είπε ότι έπρεπε πλέον να φύγω. Ένιωσα τόσο ανάμεικτα συναισθήματα εκείνη την ώρα. Ένιωσα ως το παιδί που οι γονείς του λένε «φύγε, γίνε ανεξάρτητος». Πόσο εύκολο θεωρείτε όμως ότι ήταν για ένα παιδί που έχει ζήσει εκεί 12 χρόνια, έχει  μοιραστεί όλες τις ευχάριστες και δυσάρεστες στιγμές του, ξαφνικά να φεύγει; Καθόλου. Οπότε, κάπου εδώ τελειώνει και εμένα η ιστορία μου. Ας είναι καλά αυτοί οι άνθρωποι και ας συνεχίσουν να κάνουν τόσο χαρούμενα και ευτυχισμένα όλα τα παιδιά που βρίσκονται εκεί όπως έκαναν και εμένα για τόσα χρόνια.

 

Ραφαήλ Δρακάκης(Α’ Λυκείου)

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 5.12.2020)

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

 ΣΕ ΨΗΛΟ ΒΟΥΝΟ ΣΕ ΡΙΖΙΜΙΟ ΧΑΡΑΚΙ...

Τον Κώστα Μπετινάκη, που έφυγε το περασμένο Σάββατο 25 Νοεμβρίου στα 72 του χρόνια χτυπημένος από την καταραμένη αρρώστια, για το άλλο ημισφαίριο της ζωής, τον γνώρισα, όπως έχω γράψει στη στήλη, στις 8 Φεβρουαρίου τ.ε., παρουσιάζοντας το βιβλίο του “Ανελεύθερος Τύπος”, στο τελευταίο δημοσιογραφικό συνέδριο της ΕΣΗΕΑ (20-22 Ιουνίου 2008), στη Σαμοθράκη. Εντός της αίθουσας του Συνεδρίου που ήταν η “ψυχή” του (γενικός γραμματέας της ΕΣΗΕΑ αυτός, πρόεδρος ο Πάνος Σόμπολος) αλλά προπάντων εκτός.

Αξέχαστο το βράδυ εκείνο στη Χώρα, όπου τραγουδούσαμε, μέχρι πρωίας, ριζίτικα… Δέσαμε, καθώς κατέβαινε συχνά στα Χανιά, μαζί με τον “διόσκουρό” του, τον επίσης διακεκριμένο δημοσιογράφο Δημήτρη Τσαλαπάτη. “Ηθικός αυτουργός” ο Γιάννης ο Γαρεδάκης. Και για τη γνωριμία και για το “δέσιμο”. Αδιανόητη θεωρούσε την απουσία του απ’ τις εκδηλώσεις των “Χανιώτικων νέων”, του Μουσείου Τυπογραφίας και του Ινστιτούτου Τύπου, μέχρι που ήρθαν και τον βρήκαν κάποια

“θεματάκια” (“θεματάρες”, τελικά) υγείας, ο εξ Αγίου Μύρωνα Ηρακλείου από πατέρα και εκ Χανίων από μητέρα Κώστας Μπετινάκης. Ευκαιρία έψαχνε κι ευκαιρία έβρισκε να “κατεβαίνει” στην Κρήτη και να παίρνει δυνάμεις, σαν άλλος Ανταίος.

Ένας γίγαντας (Κρητικό Κουρήτη θύμιζε η θωριά του) με καρδιά μικρού παιδιού στην καθημερινότητά του, ο Κώστας Μπετινάκης που άσκησε το δημοσιογραφικό λειτούργημα στις μεγαλύτερες εφημερίδες της πατρίδας μας, (Ακρόπολις, Σημερινά, Εγνατία, Ελευθεροτυπία, Μεσημβρινή, Έθνος, Τα Νέα), υπηρέτησε τους συναδέλφους του ως συνδικαλιστής με άκρα ανιδιοτέλεια, ίδρυσε την πρώτη ηλεκτρονική εφημερίδα το Styx.gr (στην οποία ήμουν μέχρι πρόσφατα τακτικός συνεργάτης της) δημιουργώντας σχολή και επέμενε μέχρι τέλους να αρθρογραφεί στην ιστοσελίδα zougla.gr, βγάζοντας τα πάντα “όλα” στο φως. «Ο δημοσιογράφος πρέπει να είναι υπόλογος μόνο στη συνείδησή του, το δημοσιογραφικό του πιστεύω, μια ζωή. Να εντοπίζει την είδηση πίσω και ανάμεσα στις γραμμές, μαζί μ’ αυτούς που θέλουν να την κρύψουν, το χρέος του», όπως έγραψε αναφερόμενος σ’ αυτόν, ο καρδιακός του φίλος Δημήτρης Τσαλαπάτης, προλογίζοντας τον “Ανελεύθερο Τύπο”.

«Σε ψηλό βουνό σε ριζιμιό χαράκι/ κάθετ’ ένας αετός…» Μαζί με τ’ άλλα τραγουδήσαμε, στεντορεία τη φωνή, εκείνο το βράδυ, στη χώρα της Σαμοθράκης και τούτο το ριζίτικο, το ριζίτικο που αγαπούσε ξεχωριστά ο Ελευθέριος Βενιζέλος, φίλε! Μ’ αυτό σου στέλνω τους χαιρετισμούς μου, φίλε. “Σε ψηλό βουνό, σε ριζιμιό χαράκι”, σε βλέπω να κάθεσαι! Πάντα

ΚΟΡΩΝΟΙΚΑ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ 

"Πάντα και παντού/ Μείνε συνδεδεμένος…» Οι δυο πρώτοι στίχοι απ’ το ποίημα “Παραινέσεις σε περίοδο αντιποιητική” της και φίλης μου γιατρού (Κέντρο Αιμορροφιλίας Παιδιών/ Μονάδα Αιμόστασης – Θρόμβωσης – Διευθύντρια στην εταιρεία Νοσοκομείο Παίδων “Η Αγία Σοφία”) – ποιήτριας Ελένης Περγαντού. Το βρήκα μαζί με άλλα, στη σελίδα της στο Βιβλίο των Προσώπων (Φέισμπουκ) και το παραθέτω, με την άδειά της, εν είδει επιλόγου στο τέλος της στήλης. Να μείνουμε συνδεδεμένοι η προτροπή της ποιήτριας. Προπάντων όσο επιμένει να μας κουμαντάρει η μικρότης του κορωνοϊού. Χαρά μου και τιμή μου η φιλοξενία της ποίησής σου στη στήλη μου, καλή μου φίλη!

Οριακή η βελτίωση της “κορωνοϊκής κατάστασης στη χώρα, λένε οι ειδικοί επιστήμονες που πολεμούν τον καταραμένο ιό με νύχια και με δόντια. Αυτό δεν σημαίνει ωστόσο, ότι τον νικήσαμε και ο αγώνας τελείωσε, επισημαίνουν οι ίδιοι. Ο αγώνας, για να το πω “ποδοσφαιρικά”, βεβαίως συμφωνώντας (αυτό δα έλειπε να μη συμφωνώ) μαζί τους, τελειώνει στο 90’ συν τις καθυστερήσεις. Μπρος γκρεμνός και πίσω ρέμα, λοιπόν για την κυβέρνηση. Και μη ρωτήσετε ποιος ο γκρεμνός και ποιό το ρέμα….

Με μια πολύ λιτή εκδήλωση εφέτος ο εορτασμός της Επετείου της Ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα. Παρουσία ελάχιστων που φορούσαν όλοι μάσκες η έπαρση της σημαίας στον Φιρκά. Ωσεί παρούσες, ωστόσο οι ψυχές εκείνων που πολέμησαν κάτω απ’ τον ίσκιο της σημαίας που έγραφε “Ένωσις ή θάνατος”.

«Πάντα και παντού/ Μείνε συνδεδεμένος/ Με τους ανθρώπους/ Με τα ζώα/ Με τα δένδρα/ Με τα λουλούδια/ Με το φως, με τη φύση/ Με το γέλιο, με το τραγούδι/ Με την αναπνοή, με τη σιωπή/ Με ό,τι αγαπάς/ Με ό,τι πονάς/ Και για ό,τι δειλιάζεις/ Να τ’ αλλάξεις!/ Τι είναι βαρύ… μα σαθρό/ το φορτίο». Το ποίημα “Παραινέσεις σε περίοδο αντιποιητική” της Ελένης Περγάντου.

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 4.12.2020)

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ, ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ - ΣΑΒΒΑΤΟ, 3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΕΦΤΑΣΕ ΚΑΙ για μένα ο καιρός, καλοί μου, που βγαίνουν στις ελιές... Νωρίς - νωρίς, μέχρι αργά το βράδυ σήμερα στο λιόφυτο, λοιπόν. Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος. Ο,τι έμπεψε ο Θεός, όπως έλεγε η μάνα μου. Μα και ό,τι άφησε ο δάκος, κακό χρόνο να 'χει, συμπληρώνω εγώ. Τέλος πάντων, το γεμεκλίκι μας να βγάλουμε.
ΑΓΓΟΥΡΟΦΑΣ ΝΙΚΑ, έλεγαν οι παλιοί μας και δεν θέλω αντιρρήσεις επ' αυτού. Πρόπερσι που περίμενα τον μεστωτή, την πάτησα σαν αγράμματος. Το πάθημα μου έγινε, ωστόσο, μάθημα.
ΕΝ ΠΑΣΗ περιπτώσει και εν περιπτώσει πάση, ας αφήσω το λιομάζωμα και ας πάω στο... ειδησιομάζωμα. Στην τρέχουσα καυτή επικαιρότητα που περιμένει υπομονετικά να βγει με κάποιο «πεταχτό» στον αφρό.
ΕΞΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΕΣ πλυντηρίων συνιστούσαν παλιά ένα συγκεκριμένο (το ξέρω μα δεν το λέω) απορρυπαντικό. Προχθές, έξι, λέει, βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ζήτησαν λέει, αλλαγή ηγεσίας. Κι αυτοί γι' απορρυπαντικό ψάχνουν...
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ της Κυβέρνησης παίζει. Οταν ετούτα παίζουν βιολί τα άλλα παίζουν μαντολίνο κι όταν ετούτα παίζουν μαντολίνο τα άλλα παίζουν βιολί... Με ετούτα και με τ' άλλα/ τηνε χάνουμε τη μπάλα...
ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ τα Ατομα με Ειδικές Ανάγκες σήμερα, 3 Δεκεμβρίου, μην ξεχνιόμαστε. Υπάρχει ευαισθητοποίηση και διαφορετική αντιμετώπιση, δεν λέω, η εποχή του Καιάδα, πάντως, πέρασε, θέλω να πιστεύω, ανεπιστρεπτί.
ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης η εκπροσώπηση της Κυβέρνησης στη φετινή επέτειο της Ενωσης της Κρήτης με την Ελλάδα. Ο φόβος φυλάει τα έρημα...
«ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ σημαντική μέρα για την Κρήτη», είπα με ύφος καρδινάλιου στα 15χρονα. Και συνέχισα απτόητη. Γιορτάζουμε την Ενωση της Κρήτης με την Ελλάδα! Και πήρα αποστομωτική απάντηση: Και γιατί το σχολείο δεν είναι κλειστό; Αρα δεν γιορτάζουμε τίποτα! Καμάρωσα αποσβολωμένη τα νέα Ελληνόπουλα! Ηταν πικρή η αλήθεια. Ολα μετρώνται με... αργίες». Αντιγραφή από τη σελίδα που έχει στο φέισμπουκ η και καλή μου φίλη καθηγήτρια σε Γυμνάσιο, Ειρήνη Καλαϊτζάκη. Ουδέν σχόλιον...
ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ... Χριστούγεννα. Μπορεί η όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα να μην είναι εφέτος κι ας μπήκαμε στον Δεκέμβρη, χριστουγεννιάτικη, όπως άλλες χρονιές. Οι διάφορες χριστουγεννιάτικες φιλανθρωπικές αγορές άρχισαν, ωστόσο, ήδη να λειτουργούν.
ΜΗ ΜΑΚΑΡΙΖΕΙΣ όσο ζεις ποτέ θνητό κανένα/ γιατί γυρίζει ο τροχός κι αλλάζουν δεδομένα. Η μαντινάδα που μου υπαγόρευσε τηλεφωνικά ο «Εννιαχωριανός»... και κατά κόσμον Γιάννης Μαλαξιανάκης. Στάζει, πράγματι, φιλοσοφία.
ΚΑΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ Κυδωνίας και Αποκορώνου Δαμασκηνός Παπαγιαννάκης δεν θα γιορτάσει επίσημα, αύριο 4 Δεκεμβρίου, που είναι του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού. Ετσι ούτε ευχές θα δεχθεί ούτε εορταστικό τραπέζι θα παραθέσει. Πράξη ευαισθησίας η απόφασή του. Χειμάζεται άγρια ο πολύς κόσμος. Χρόνια πολλά διά του Τύπου, Σεβασμιώτατε!
ΜΙΑ ΦΟΡΑ στα χρόνια της Γαλλικής επανάστασης ο εξαγριωμένος λαός περικύκλωσε τον αβά Μορί και άρχισε να φωνάζει: «Alalanteme» (Στο φανάρι!, δηλαδή να κρεμαστεί στο φανάρι). Ο Μορί ψύχραιμος είπε στο πλήθος: «Νομίζετε ότι όταν κρεμάσετε το σώμα μου στο φανάρι, ότι θα σας φωτίζει;». Το πλήθος γέλασε και τον άφησε ελεύθερο.
«Οταν αργώ να μιλήσω/ μην ερευνάτε για θερμά γεγονότα/ Ο κολλητός μου κατρακύλησε στη μοίρα του/ και πια δεν ονειρεύεται ένα έγκυρο καλοκαίρι/ μήτε ένα χαμόγελο, μήτε μια μεγάλη μέρα./ Οταν αργώ να μιλήσω/ μην πείτε πως απίστησα./ Μαζεύω τους καθημερινούς θανάτους/ τα λαβωμένα λάβαρα/ ώσπου ο καιρός να λογοδοτήσω».
Το ποίημα «Κοινός λόγος» του Γιώργου Κάρτερ.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

                        ΣΤΙΣ ΠΑΡΥΦΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Tούτος ο καιρός και ο κορωνοϊός, τελικά, εκτός άλλων, μας βγάζουν και τον άλλο μας τον εαυτό…Κάποιοι υποστηρίζουν ότι όταν βρίσκεσαι υπό πίεση, αποκαλύπτεις ποιος πραγματικά είσαι!Το στρες από το οποίο -άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο- διακατέχονται και ελέω καραντίνας, έχει αυτές τις τελευταίες ημέρες φέρει στο προσκήνιο πολλά και πολλών ενδόμυχα «μυστικά και ντοκουμέντα».

Σε μία σύγχρονη πραγματικότητα, όπου το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων δεν κρατά τα “εν οίκω” του, αλλά τα διαλαλεί “εν δήμω”, ανά το πανελλήνιο αλλά και ανά τη στρατόσφαιρα των κοινωνικών δικτύων, ξεγυμνώνεται δε πολλές φορές έως τα τρίσβαθα ακόμη και του υποσυνείδητού του, πληκτρολογώντας αρειμανίως πολλές φορές τα εσώψυχά του!

Κάπως έτσι όλοι τελικά γινόμαστε μάρτυρες των αληθινών ζωών ακόμη και ανθρώπων που ποτέ δεν θα μπορούσαμε πριν από κάποια χρόνια να διανοηθούμε ότι θα γνωρίζαμε!

Και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να γινόμαστε πλέον κι εμείς κοινωνοί των ορέξεων, των συνηθειών, των “λογικών” ανθρώπων που ενδεχομένως και να είχαμε μία κάποια διαφορετική άποψη γι’ αυτούς!

Όχι, τίποτα δεν με ξενίζει!

Ούτε τα κορωνοπάρτι των προέδρων, ούτε τα κορωνοπάρτι σε υπόγεια μαγαζιά των Βρυξελλών μεταξύ εκλεκτών καλεσμένων (ευρωβουλευτών κ.λπ.), ούτε τα Μπάντεν-Μπάντεν, ούτε τα γούστα ανθρώπων που ζουν μια άλλη διαφορετική από τη δική “μου” ζωή!

Γιατί να με ξενίζουν οι απόψεις εκείνων που αποκαλούν όλους τους άλλους “κυρά Μαρία” εν έτει 2021;

Ναι, ίσως για κάποιους μία τέτοια προσέγγιση όπως αυτή που διατυπώνεται παραπάνω να μοιάζει πολύ απλοϊκή και μπορεί μάλιστα να είναι!

Ισως όμως να είναι και μία ακόμη αλήθεια από τις πολλές που ενυπάρχουν στις ζωές του καθενός από εμάς!

…Τούτος ήταν, είναι και παραμένει ο κόσμος μας, ο μικρός, ο μέγας, ο μέγιστος!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2020)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΕΚΕΙΝΗ

«Ήταν εννιά το πρωί της Κυριακής 1ης Δεκεμβρίου 1913, όταν τα μάτια όλων ήταν στραμμένα με προσμονή προς τη θάλασσα, αντίκρισαν να σχηματίζεται στο βάθος η βάρια σιλουέτα του “Αβέρωφ”. Το θωρηκτό συνόδευαν τα μικρότερα πολεμικά “Σπέτσαι”, “Πάνθηρ” και “Αετός”. Σε λίγο από μια ατμάκατο που αποσπάστηκε από τα πλευρά του “Αβέρωφ” αποβιβάστηκαν στην προκυμαία ο βασιλιάς, ο πρωθυπουργός, οι πρίγκιπες και ο ναύαρχος Κουντουριώτης. Στην αποβάθρα του λιμανιού, τους υποδέχτηκαν ο γενικός διοικητής Κρήτης Λουκάς Κανακάρης – Ρούφος, ο πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων Κωνσταντίνος Ζαβιτσιάνος, οι πρόξενοι των Μεγάλων Δυνάμεων, ο μουσουλμάνος νομάρχης Χανίων Χαμίτ Βεηζαδέ, ο δήμαρχος Μανώλης Μουντάκης, ο Μητροπολίτης Αγαθάγγελος Νινολάκης, ο αρχιραβίνος, ο μουφτής και οι αρχηγοί των τελευταίων κρητικών επαναστάσεων […] Μετά τη δοξολογία στον μητροπολιτικό ναό των Εισοδίων, μια τεράστια πομπή βάδισε προς το φρούριο. Μέσα σε απόλυτη σιωπή ακούστηκε ο εθνικός ύμνος.

Αμέσως μετά τα τηλεβόλα των θωρηκτών άρχισαν να βροντούν, οι καμπάνες των εκκλησιών να χτυπούν, οι καρδιές να σκιρτούν και τα μάτια να δακρύζουν. Ήταν η στιγμή που ο βασιλιάς και οι γηραιότεροι αρχηγοί των κρητικών αγώνων, ο Χατζημιχάλης Γιάνναρης και ο Αναγνώστης Μάντακας, ύψωσαν την ελληνική σημαία στο ψηλότερο κατάρτι του πύργου του Φιρκά. Μέσα σ’ αυτό το χαλασμό δεν ακούστηκε ούτε ένας πυροβολισμός. Ήταν επιθυμία του πρωθυπουργού, την οποία ο κρητικός λαός σεβάστηκε απολύτως. Είχαν περάσει μόλις τέσσερα χρόνια και λίγοι μήνες από τις 5 Αυγούστου του 1909, μέρα κατά την οποία τα αγήματα των Μεγάλων Δυνάμεων είχαν αποκόψει τον ίδιο κοντό και είχαν ρίξει την ελληνική σημαία. Εκείνη τη μέρα οι Έλληνες είχαν δεχθεί μια μεγάλη προσβολή και ο Βενιζέλος απελπισμένος είχε καταφύγει σε μια έρημη ακτή για να κλάψει. Η ίδια σημαία τώρα κυμάτιζε περήφανη χάρη στον δυνατό άνεμο». Από το κεφ. “Η ελληνική σημαία κυματίζει περήφανη στον Φιρκά”, του βιβλίου “Ελευθέριος Βενιζέλος Ο άνθρωπος, ο ηγέτης”, του Νικολάου Εμμ. Παπαδάκη (Παπαδή).

«Επιστροφή στην Ημέρα Εκείνη./ Στη χειροπιαστή πραγματικότητα/ της πρώτης λέξης της φοβερής επωδού:/ Ένωσις ή Θάνατος!/ Για να δουν τα μάτια, ν’ αφουγκραστούν τ’ αυτιά,/ να ψαύσουν τα χέρια, να μυρίσει η μύτη/ να γευτεί η γλώσσα, να νιώσει ο νους/ το σώμα της γιορτής./ Όπως οι παππούδες μας./ Τι η καρδιά πολλές φορές τους είχε ξεγελάσει.// Στον φρικτό Φιρκά./ Εδώ όπου η σημαία της Ελλάδας,/ για πρώτη φορά επισήμως,/ κυμάτισε στον κρητικό ουρανό/ στέλνοντας “πρωτίστως,/ το γλυκύ της ελευθερίας” σάλπισμα,/ εις τας ψυχάς, αι οποίαι/ δεν ηυτύχησαν να ζήσωσιν». Το ποίημά μου “1η Δεκεμβρίου 1913” (“Όταν γίνεις ποίημα”, εκδ. “Πυξίδα της πόλης”, Χανιά 2013).

ΚΟΡΩΝΟΪΚΑ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Από παράταση σε παράταση; Θα παραταθούν τα υφιστάμενα μέτρα για την ανάσχεση της πανδημίας του κορωνοϊού μετά τις 7 Δεκεμβρίου ή δε θα παραταθούν; Κι αν παραταθούν, μέχρι πότε θα παραταθούν; Θα κάνουμε ή δεν θα κάνουμε “κανονικά” (έστω μέσα σε εισαγωγικά) Χριστούγεννα; Τα πάνω κάτω και τα πέρα δώθε έρχονται τα πράγματα απ’ τον περί ου ο λόγος ιός, που κατά τα φαινόμενα μόνο προβλέψιμος δεν είναι. Φοβού τον Κοβητά, για να τον πω κι εγώ όπως κι ο φίλος ιερωμένος στις μαντινάδες του, ακόμα κι όταν υποχωρεί. Και προπάντων μην κάνεις προβλέψεις.

Τριγυρνώ, τριγυρνώ στις πλατείες, αφού ο κορωνοϊός δεν είναι εδώ… Όλα καλά! Τριγυρνώ, τριγυρνώ στις πλατείες, αφού ο κορωνοϊός δεν είναι εδώ… Είπαμε, όλα καλά! Τριγυρνώ, τριγυρνώ στις πλατείες, αφού ο κορωνοϊός δεν είναι εδώ… Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και η κακή του ώρα!

«Τις μάσκες να μη βγάζετε στους δρόμους να μη βγείτε/ και όχι εις τον Κοβητά με μια φωνή να πείτε,/ γιατί ‘ν’ αόρατος εχθρός ύπουλος και μπαμπέσης/ και δεν γλυτώνεις εύκολα στα δίχτυα του αν πέσεις». Συμβουλευτική η ρίμα που μου έστειλε για σήμερα ο φίλος ιερωμένος. Για τη μάσκα ο λόγος και από τη Νεκταρία Θεοδωρογλάκη στη δική της ρίμα, που είναι ερωτικού περιεχομένου, ωστόσο. Απολαύστε την: «Ο κορωνιός ευθύνεται που είμαι μακριά σου/ στην καραντίνα δεν μπορώ, να ‘ρθω στη γειτονιά σου./ Φορώ τη μάσκα και μπορώ και κρύβω τον καημό μου/ όποιος σιμώσει τον γροικά τον αναστεναγμό μου./ Βάνεις τη μάσκα και θαρρείς πως κρύβεις τον σεβντά σου/ πως μ’ αγαπάς διαβάζω το, κερά μου στη ματιά σου». Έρωτας στον καιρό της καραντίνας… Άλλη διάσταση.

Χανιώτικα νέα  (Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2020)