ΕΝ ΝΙΠΠΩ

 ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΗ... 

Τ' ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΗ...

Τ' Αγιού Αθανάση σήμερο, το πανηγύρι των κεκοιμημένων μας, και λίαν πρωί εκεί... Για να ψάλλουμε το απολυτίκιό του και να μνημονεύσουμε τους αγαπημένους μας.. Λιόκαλη μέρα!

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ...

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΛΑΘΟΠΛΕΚΤΙΚΗΣ ΜΑΕΣΤΡΙΑΣ

 

 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

«Όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα και μικρό καλάθι».

Κατανοητή η παροιμία, μας βρίσκει εν συνόλω -έχω την αίσθηση- σύμφωνους ότι όλη αυτή η… καλαθοπλεκτική/καλαθολογία, με τα καλάθια του “νοικοκυριού”, των “Χριστουγέννων”, της Καθαράς “Δευτέρας”, της “Σαρακοστής”, του “Πάσχα”, έχει καταντήσει σκέτο ανέκδοτο!

Θα μου πεις αυτό σκεφτήκανε, αυτό εκάμανε!

Ή μήπως εσκεφτήκανε με πονηράδα;

Όπως κι αν έχει, οι τιμές τραβούν την ανηφόρα όπως γράφαμε και τις προάλλες!

Το εγχείρημα “καλάθι” μπορεί να μας πλασαρίστηκε ως μία λύση αλλά στην πράξη αποδείχθηκε πως μόνο δίκαιη δεν είναι, αφού ο σύγχρονος καταναλωτής και όχι ο… πολίτης έχει δει τα euros να κάνουνε φτερά και να μην έχει τη δυνατότητα να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις του!

Κι οι υποχρεώσεις ενός νοικοκυριού

-ίσως να ξέρετε κύριοι- δεν είναι μόνο το σούπερ μάρκετ!

Απλά, παρέχετε την ψευδαίσθηση μιας οικονομικής βοήθειας η οποία όμως

-όπως έχουμε γράψει και στο παρελθόν- δεν υφίσταται, αφού η ακρίβεια, οι ανατιμήσεις έχουν λυγίσει τα νοικοκυριά ενώ έχουν παρατηρηθεί και παρατηρούνται και φαινόμενα αισχροκέρδειας!

Απού μπορεί κι απάνω του δηλαδή και ο σπυριάρης-νοικούρης μόνος του!

Οι όποιοι έλεγχοι δε, γίνονται για τα μάτια του κόσμου!

Τι κάνετε λοιπόν; Θα συνεχίζετε να δίνετε καλάθια στον λαό που όμως αδυνατεί να τα κουβαλήσει πόσω μάλλον να τα γεμίσει;

Αν είναι έτσι, καλαθοβράστα κι άστα!

 

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 18.1.2023)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΤΑ Κι... ΕΛΑ  - ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ (ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ,ΑΝΤΩΝΗΔΕΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΣΗΔΕΣ - Η ΝΕΚΤΑΡΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ)

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΤΑ... ΚΙ ΕΛΑ 

 

 

Στσι δεκαφτά του Γεναριού, είναι κερά τ’ Αγι’-Αντωνιού… Τ’ Αγί’- Αντωνιού σήμερο, 17 του μήνα, του Αγιού Αθανάση αύριο. Και τους δυο τους γιορτάζουμε στο χωριό μου στον Νίππο. Κάτω απ’ τον Παγά, μια μαγευτική τοποθεσία κοντά στη βρύση του χωριού, στο Ραφιόλι, μέσα σ’ ένα δαφνοσκέπαστο σπηλιάρι το εκκλησάκι του πρώτου. Στα δυτικά του χωριού, στον δρόμο προς τον Τζιτζιφέ το εκκλησάκι του δεύτερου, όπου και το νεκροταφείο (φωτ. από παλιότερο πανηγύρι). Άγιος πολέμιος των καθημερινών ποικίλων πειρασμών θεωρείται ο πρώτος, Άγιος που κουβεντιάζει με τους κεκοιμημένους μας τις νύχτες θεωρείται ο δεύτερος. «Τον ζηλωτήν Ηλίαν τοις τρόποις μιμούμενος, τω Βαπτιστή ευθείαις ταις τρίβοις επόμενος, πάτερ Αντώνιε», η αρχή απ’ το απολυτίκιο του πρώτου. «Στύλος γέγονας Ορθοδοξίας, θείοις δόγμασι, υποστηρίζων την εκκλησία, Ιεράρχα Αθανάσιε», η αρχή απ’ το απολυτίκιο του δεύτερου. Διπλά ευλογημένες για μένα οι χρονιές που αξιώθηκα να τα ψάλλω και τα δυο, τις μέρες της Χάρης τους.

Το 251 μ.Χ. στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από πλούσιους ευσεβείς χριστιανούς γονείς, γεννήθηκε ο Άγιος Αντώνιος. Ύστερα από 45 χρόνια στην ίδια πόλη από επίσης ευσεβείς Χριστιανούς, πλην όμως φτωχούς γονείς, γεννήθηκε ο Άγιος Αθανάσιος. Τον δρόμο της ερήμου ως ασκητής, παλεύοντας με απίστευτους πειρασμούς, ακολούθησε ο πρώτος. Μέχρι και στον πατριαρχικό θρόνο της Αλεξάνδρειας, παλεύοντας με άλλου είδους εχθρούς, ανέβηκε ο δεύτερος. Στην  έρημο, όπου τον είχαν εξορίσει, η συνάντηση του με τον πρώτο, τον βίο του οποίου συνέγραψε. Μεγάλου Αντωνίου και Μεγάλου Αθανασίου βίοι για την Αγιοσύνη συγκλίνοντες. «Ο Πέτρος δίνει τα κλειδιά τ’ Αγίου Αντωνίου,/ κι ο Άγιος Αντώνιος τ’ Αγίου Αθανασίου», μας λέει ο Βλαστός (στις 16 Ιανουαρίου γιορτάζουμε την προσκύνηση της Τιμίας Αλύσεως του Αποστόλου Πέτρου).

«Με την αινιγματική ονομασία “Άγιος Αντώνιος Βάστα κι έλα” είναι γνωστό ένα παλαιό μοναστηριακό μετόχι στον οικισμό Αγίας Τριάδας Αρκαδίου. Η τοπική παράδοση θέλει τον ναό μοιρασμένο ανάμεσα στους δυο Αγίους του χειμώνα, τον Αθανάσιο και τον Αντώνιο. Λέγεται μάλιστα ότι οι δύο γείτονες του ημερολογίου συγκατοίκησαν για ένα διάστημα στον ίδιο μονόχωρο ναό και μοιράστηκαν την ίδια στέγη σε χαλεπούς για το νησί καιρούς. Μια αιτιολογική παράδοση συνδέει την ονομασία “Βάστα κι έλα” με τα πρώτα χρόνια της οθωμανικής κατάκτησης. Ένας Οθωμανός αξιωματούχος βεβήλωνε τον παλιό ναό που τότε ήταν αφιερωμένος αποκλειστικά στον Άγιο Αθανάσιο, μέχρι που θύμωσε ο Άγιος και γκρέμισε τον ναό την ώρα που ήταν μέσα ο Μουσουλμάνος, χωρίς όμως να τον σκοτώσει.

Ο βέβηλος βρέθηκε πετρωμένος στα χαλάσματα μέχρι που σκέφτηκε να παρακαλέσει τον ξένο προς τον ίδιο Άγιο, υποσχόμενος να αλλαξοπιστήσει. Κι ο Άγιος Αθανάσιος τον άφησε να φύγει. Την επόμενη χρονιά κιόλας άρχισε να ανοικοδομεί τον γκρεμισμένο ναό. Τον τελείωσε στις 16 του Γενάρη κι ετοιμάστηκε να τον εγκαινιάσει. Λίγο κάποιο λάθος του Δεσπότη, λίγο η ημερομηνία της γιορτής του Αγίου Αντωνίου έκαναν τον ναό ν’ αλλάξει άγιο. Από Αθανάσιος έγινε Αντώνιος. Από τότε ο Οθωμανός πήγαινε συχνά κρατώντας αφιερώματα κατά προσταγή του Αγίου. Βαστούσε δώρα και πήγαινε. Άρα… Βάστα κι έλα». Από το βιβλίο “Λαϊκές τελετουργίες στην Κρήτη” του Νίκου Ψιλάκη (εκδ. “Καρμάνωρ”) 

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ (ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ,ΑΝΤΩΝΗΔΕΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΣΗΔΕΣ - ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

 

Χρόνια πολλά στους Αντώνηδες και στις Αντωνίες που γιορτάζουν σήμερα, αλλά και στους Θανάσηδες και στις Αθανασίες που γιορτάζουν αύριο. Ονομαστικά, ας μου επιτραπεί, στον αδερφό μου τον Αντώνη, που αν και μικρότερος πήρε το όνομα του παππού μας του Κακατσαντώνη, αφού εμένα μ’ είχε τάξει η μάνα μας στην Ευαγγελίστρια του Φρε να με βγάνανε τ’ όνομα της. Τι θυμάμαι τώρα…

 

Για τις εκλογές οι σημερινές, όπως πάντα ξεχωριστές, μαντινάδες της Νεκταρίας Θεοδωρογλάκη. «Σενάρια για εκλογές, συνέχεια ακούμε,/ λένε ότι την άνοιξη στις κάλπες θα βρεθούμε», μας λέει στην πρώτη. «Πολλοί οι υποψήφιοι γι’ αυτό θα μπερδευτούμε,/ ποιος είναι ο κατάλληλος να τον εμπιστευτούμε», μας λέει στη δεύτερη. Για να καταλήξει στην τρίτη: «Τον νέο μας πρωθυπουργό λεβέντη τονε θέλω/ άξιο και δυναμικό, όπως τον Βενιζέλο». Και βέβαια τον Ελευθέριο Βενιζέλο και όχι τον Ευάγγελο Βενιζέλο έχει στον νου της η Νεκταρία...

 

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 17.1.2023) 

 

ΧΡΥΣΑ

 ΟΙ ΧΑΛΑΣΟΧΩΡΗΔΕΣ

 

 Της Χρύσας Κακατσάκη

Επειδή έχουμε ήδη μπει σε προεκλογική περίοδο, ο κυρ Αλέξανδρος τα έχει πει όλα. Σαν να μην πέρασε μια μέρα.

«Ήτον ικανός να εξοδεύσει και δέκα πέντε χιλιάδας και είκοσι χιλιάδας διά να επιτύχει. Αλλά δεν επετούσε τα λεπτά «στο βρόντο». Ήτο βέβαιος ότι εκλεγόμενος βουλευτής, θα ωφελείτο είκοσι πέντε ή τριάντα χιλιάδας το ολιγώτερον. Α! ήτο πολύ «κουλοπετσωμένος». Εν πρώτοις, όταν επρόκειτο να διορίσει υπάλληλον, θα του έλεγε «μ’ δίνεις τα μισά;», πριν αποφασίσει να δώσει μπιλιέτο.

Αλλ’ αυτά ήσαν δευτερεύοντα και ανάξια λόγου. Ό,τι απετέλει την δύναμιν του Αλικιάδου ήτο ο πόθος, υφ’ ου εφλέγετο, να φανεί χρήσιμος εις την εκτέλεσιν δημοσίων έργων της επαρχίας. Εν πρώτοις, υπήρχεν η εθνική οδός, η προκηρυσσομένη εκάστοτε ως μέλλουσα να κατασκευασθεί παρά την πρωτεύουσαν της επαρχίας πόλιν. Εκείθεν, αν εξελέγετο βουλευτής, θα είχε την μερίδα του λέοντος. Από τώρα είχεν αρχίσει να συνεταιρίζεται κρυφά με τους εργολάβους. Έπειτα ήτο ο λιμήν, ο λιμήν της βορειοανατολικής πόλεως. Εις κάθε νέας εκλογάς επροκηρύσσετο η εργολαβία· εις κάθε διάλειμμα μεταξύ δύο εκλογών η εργολαβία εγκατελείπετο.. (..)

Ενθυμούμαι τι συνέβη προ πολλών ετών, όταν είχε γίνει τις υπουργός, βουλευτής γείτονος επαρχίας.Οι κουρείς έκλεισαν τα κουρεία των, οι καφεπώλαι τα καφενεία των, οι υποδηματοποιοί επώλησαν τα καλαπόδια των. Δεν υπήρξε βοσκός, όστις να μη διωρίσθη τελωνοφύλαξ ούτε αγρότης όστις να μην προεχειρίσθη εις υγειονομοσταθμάρχην. Τότε είδομεν πρώτην φοράν κι εδώ εις την νήσον, λιμενάρχη φουστανελλάν. Ο εκ της γείτονος επαρχίας υπουργός μάς τον είχε στείλει, ως δείγμα περίεργον υπαλλήλου.

Διότι μη νομίσης, ότι η θεσιθηρία γεννάται μόνη της. Τα δύο κακά αλληλεπιδρώσιν. Η ακαθαρσία παράγει τον φθείρα και ο φθείρ παράγει την ακαθαρσίαν. Το τέρας το καλούμενον «επιφανής» τρέφει την φυγοπονίαν, την θεσιθηρίαν, τον τραμπουκισμόν, τον κουτσαβακισμόν, την εις τους νόμους απείθειαν» .

 

Α.Παπαδιαμάντης, Οι Χαλασοχώρηδες

 

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΒΟΥΤΣΑΔΑΚΗ

ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΑΘΗΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ ΒΡΙΛΗΣΣΙΩΝ

 

Καλοί μου φίλοι, χρόνια πολλά,

Όταν οι προπαππούδες και οι προ-γιαγιάδες των σημερινών παιδιών πήγαιναν σχολείο... Στο “σχολείο” τους η επίσκεψη στον σημερινό Παιδότοπο. Με ξεναγό μια απ’ τις “εργάτριες” του “Μουσείου Μαθητικής Ζωής” στα Βριλήσσια της Αττικής, συνταξιούχο εδώ και οχτώ χρόνια δασκάλα Κατερίνα Βουτσαδάκη - δικό της το κείμενο και οι φωτογραφίες.

Υπάρχουν πολλοί δάσκαλοι και πολλές δασκάλες που επιμένουν να υψώνουν και μετά τη συνταξιοδότησή τους τη σημαία της Δασκαλοσύνης. Μια απ’ αυτές και η περίπτωση της συνεπαρχιώτισσας μου (απ’ τον Βαφέ και το Νιο Χωριό η καταγωγή της) της Κατερίνας...

Καλή συνέχεια στο πολυεπίπεδο έργο σας, καλή μου φίλη!

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους,

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης 

δάσκαλος - λογοτέχνης

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Παράλειψή μου, αν δεν μνημονεύσω στον σημερινό Παιδότοπο την δική μας Μαρία Δρακάκη και τον επίσης δικό μαςΔημήτρη Καρτσάκη που ίδρυσαν αρχίζοντας από το μηδέν το Μουσείο Σχολικής Ζωής στα Νεροκούρου, στο παλιό Δημοτικό Σχολείο το 2006 και συνεχίζουν να το υπηρετούν. Και βέβαια τον ρεθεμνιώτη σχολικ'ο σύμβουλο Χάρη Στρατιδάκη που ίδρυσε το Σχολικό Σχολείο Αμνάτου το 1993...

 

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΜΑΣ

Ελάτε παιδιά, να γυρίσουμε το ρολόι του χρόνου, δεκαετίες πίσω, όταν η γιαγιά και ο παππούς των γονιών σας πήγαιναν στο σχολείο, για να μάθουν γράμματα…

Έτσι ξεκινά ένα ταξίδι μέσα από τις μουσειοβαλίτσες, που με μεράκι γεμίσαμε με αντικείμενα της μαθητικής ζωής.  Είναι ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα, που απευθύνεται σε παιδιά νηπιαγωγείου , δημοτικού, αλλά και  σε μαθητές γυμνασίου. 

Το περιεχόμενο των μουσειοσκευών  τροποποιείται, ανάλογα με την ηλικία των μαθητών. 

Το υλικό άρχισαν να συγκεντρώνουν πριν 12 χρόνια δύο δασκάλες: η Άντα Ευάγγελου και η Γιολάντα Τσορώνη.

  Άνοιξαν αποθήκες, πατάρια   παλιές ντουλάπες και όσοι έχουμε τη συνήθεια, να κρατάμε και να μην πετάμε, προσφέραμε, ό, τι έχει σχέση με τη μαθητική ζωή. 

Οι δύο αίθουσες του 5ου Δημοτικού Βριλησσίων μετατράπηκαν σε μουσείο, που μπορούσαν να το επισκέπτονται μαθητές. Στα εγκαίνια είχαμε ανάμεσά μας και την αείμνηστη Αγγελική Βαρελλά... 

Προσωρινή η εγκατάσταση, δυστυχώς, γιατί τις αίθουσες χρειάστηκε το  σχολείο  μετά από δύο χρόνια, για να στεγάσει δύο νέα τμήματα. Αναζητήθηκε νέος χώρος. 

Στη νέα του εγκατάσταση στο 4ο Βριλησσίων είχαμε την τύχη να το υποδεχθούμε και να το αγκαλιάσουμε με αγάπη. 

Τακτοποιήσαμε τα 10 ξύλινα θρανία, δωρεά του δημοτικού σχολείου του Παράλιου Αστρους Κυνουρίας, την ξύλινη παλιά έδρα με το βάθρο της, τις 6 προθήκες, και όλα τα εκθέματα , ώστε  να είναι πάλι επισκέψιμος ο χώρος από παιδιά και ενήλικες. 

Και ήρθε η δίχρονη υποχρεωτική εκπαίδευση και πάλι μια νέα ανάγκη οδήγησε μετά από δύο πάλι χρόνια στη μετακίνηση  όλης της " περιουσίας " του μουσείου σε αποθηκευτικό χώρο του Δήμου μας. 

Ιδρύσαμε σύλλογο φίλων και συνεχίσαμε να δεχόμαστε δωρεές σε παλιά βιβλία, αλλά και σε υλικό, λαογραφικού ενδιαφέροντος. Ενώ ξεκινήσαμε την αναζήτηση πλέον μιας μονοκατοικίας που θα μίσθωνε ο δήμος μας, ώστε να στεγάσει το μουσείο. 

Και ήρθε ο covid 19  με τις γνωστές σε όλους μας συνέπειες... 

Στην προσπάθειά μας, συνταξιούχοι πλέον εκπαιδευτικοί, ο Δημήτρης Δημητρίου κι εγώ δημιούργησαμε τις μουσειοσκευές και αρχίσαμε να ανταποκρινόμαστε στην πρόσκληση που μας έκαναν σχολεία της περιοχής μας και των όμορων δήμων.

 Πάντα στην αίθουσα  εκδηλώσεων, στήνουμε  κάθε φορά μια μικρή έκθεση, ενώ στην οθόνη δεσπόζει η φωτογραφία με τα  πράσινα ξύλινα θρανία, η έδρα με τη δασκάλα (κούκλα) και ο μαυροπίνακας με τη μαθήτρια (κούκλα) που είναι έτοιμη να γράψει με την κιμωλία…

ΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΜΑΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα  γίνεται εθελοντικά, τροποποιείται, ανάλογα με την τάξη που το παρακολουθεί και διαρκεί δύο διδακτικές ώρες. 

Αρχίζουμε πάντα με την περιπέτεια της γραφής, με την πλάκα και το κοντύλι στην Α ' τάξη, με το μολύβι Faber Νο 2, στη Β' τάξη, τον κονδυλοφόρο  ή πένα (την καμπουριτσα)  στη Δ' όπως χαρακτηριστικά περιγράφει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος στην αυτοβιογραφία  του. 

Τα παιδιά βλέπουν τις παλιές καρτέλες για το μάθημα των θρησκευτικών, της φυσικής ιστορίας, της ζωολογίας, της πατριδογνωσίας. 

Ξεφυλλιζουν παλιά κιτρίνισμένα τετράδια, τη χαρτογραφία, το φυτολόγιο, το τετράδιο καλλιγραφίας. 

Κι έρχεται η στιγμή, που στην αίθουσα μπαίνουν δύο μαθήτριες με τις ποδιές  τους με το λευκό γιακα και τη δερμάτινη σάκα τους. 

 

 

Φορούν κορδέλα και στη μία  τσέπη έχουν το βαμβακερό μαντηλάκι  ενώ στην άλλη το πτυσσόμενο ποτηράκι. 

Γίνεται όμως σχολική ζωή χωρίς παιχνίδι και διάλειμμα;

Ειναι η σειρά των ξύλινων παιχνιδιών που έφτιαξε με γνώση και μεράκι ο αείμνηστος συνάδελφός μας Τάσος Μιχας, ενώ ερχόταν ο ίδιος και έδειχνε στα παιδιά πώς τα έφτιαχναν τότε, πως έπαιζαν στη γειτονιά, στην αυλή. 

Εντυπωσιαζονται  τα παιδιά από το τσέρκι  και παίζουν σε ομάδες με τους πήλινους βόλους που στο τέλος  τους μοιράζονται. 

Διαχρονικά αγαπημένα : ο χειροποίητος χαρταετός, τα τόξα,  οι σφεντόνες, οι σβούρες, το κουμπί - διελκυστίνδα, το γιο-γιο, η μπαλίτσα από μια κάλτσα παραγεμισμενη με σφουγγάρι-το κλωτσοσκούφι,τα ξύλινα σπαθιά από παράσταση για την 25η Μαρτίου,το ξύλινο καρέκλι, η παλιά κούκλα από ταρταρουγα. 

Ακολουθεί ένα μικρό αφιέρωμα στο τσίγκινο παιχνίδι που ξεκίνησε να κατασκευάζει το 1950 στην Ελλάδα: το βατραχάκι, τα κουζινικά, ο λούστρος με μπαταρία. 

Στη διάρκεια της παρουσίασης, οι μαθητές βλέπουν και σχολιάζουν τις φωτογραφίες που προβάλλονται στην οθόνη με εκθέματα που δεν συμπεριλαμβάνονται στις μουσειοσκευες. 

Μπορούν να υποβάλλουν ερωτήσεις  και φυσικά να παίξουν με τα ξύλινα παιχνίδια. 

 

 

Από τις 14 επισκέψεις που ως σήμερα έχουμε κάνει μας έχει συγκινήσει το ενδιαφέρον κάποιων παιδιών, προπάντων εκείνων με "ιδιαίτερες ικανότητες" 

Τέλος παρακολουθούν αποσπάσματα της πολύ βραβευμένης  ταινίας  του 1990 "Ο  Ψύλλος " του Δημήτρη Σπύρου.

Η χειρόγραφη εφημερίδα του 12χρονου μαθητή σε χωριό της ορεινής Ηλείας  τη δεκαετία του '60 είναι τα φτερά που τον βοηθούν να πετάξει μακριά. 

Την αυστηρότητα του δασκάλου, αντισταθμιζει η ομορφιά των αθώων παιδικών ματιών.

 Από τα έντυπα αξιολόγησης  εκπαιδευτικών,  αντλούμε ιδέες ώστε να γίνεται ακόμη καλύτερο το πρόγραμμα…

Κατερίνα Βουτσαδάκη 

Δασκάλα - ειδική παιδαγωγος

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2023) 

https://www.haniotika-nea.gr/katerina-voytsadaki-to-moyseio-mathitikis-zois-vrilission/

 

ΠΟΙΗΣΗ

ΑΓΓΕΛΙΑ

 

 

Μαζί τ’ αηδόνια με τις καρακάξες,

στο ίδιο δάσος,

σε κοινό μουσικό πρόγραμμα,

δίχως μαέστρο. 

 

Μαζί τα χαμομήλια με τις τσουκνίδες,

στον ίδιο κήπο, 

σε κοινή θέα,

δίχως κηπουρό. 

Μαζί τα πρόβατα με τα γίδια,

στο ίδιο κοπάδι,

σε κοινά βοσκοτόπια. 

Ζητείται βοσκός. 

 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ 

(Τα χελιδόνια του μοναχού, εκδ. Πυξίδα της Πόλης, Χανιά 2020) 

https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/pfbid0VunaANZ89C5EYhJjkjC48gbEsqRxgMsroZayxqKFPZ1YhPjj4rhL1kf83epMcXHdl?comment_id=1314347569408076

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΑΘΗΝΑ ΝΤΟΥΛΙΑ: H ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΦΗΓΗΣΗΣ

 

( ΦΩΤΟ:Από αριστερά: Γιώργος Βαγιωνής, Χάρης Στρατιδάκης, Βαγγέλης Κακατσάκης, Αγγέλα Μάλμου, Αθηνά Ντούλια)

Χάριν των παιδιών υπάρχουν οι δάσκαλοι… Η φράση αυτή που τη χρησιμοποιούσα συχνά - πυκνά τα χρόνια της ενεργού Δασκαλοσύνης μου και που μου αρέσει να την επαναλαμβάνω και μετέπειτα σε κάθε ευκαιρία, έκανε κατοχή στον νου μου, με το που μου έκανε η Αθηνά Ντούλια την πρόταση να είμαι συντονιστής στην παρουσίαση του βιβλίου της “Η δύναμη της αφήγησης”. Ο ορισμός της Δασκάλας η συγγραφέας του. Και ως δασκάλα της έδρας στο 8ο Δημ. Σχ. Χανίων και ως σχολική σύμβουλος και ως συντονίστρια Εκπαιδευτικού Έργου και βεβαίως ως συγγραφέας, όπως μαρτυρείται εμμέσως πλην σαφώς και στο εν λόγω βιβλίο της που παρουσιάστηκε στις 17 Δεκεμβρίου της περασμένης χρονιάς στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων με διοργανωτές τη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Χανίων, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων και τις εκδόσεις “Πυξίδα της Πόλης”. Δάσκαλοι, όμως, επίσης με κεφαλαίο το πρώτο γράμμα και οι συντελεστές της παρουσίασης και συγκεκριμένα: ο Ρεθεμνιώτης πρώην σχολικός σύμβουλος και σπουδαίος συγγραφέας Χάρης Στρατιδάκης, ο Χάρης με τις πολλές χαρές, όπως αρέσκομαι κι επιμένω να τον αποκαλώ, η επίσης πρώην σχολική σύμβουλος, συγγραφέας και θεατρολόγος Αγγέλα Μάλμου που συνεχίζει ν’ αφήνει αποτυπώματα της πολυεπίπεδης προσφοράς της, αλλά και ο παιδοψυχίατρος Γιώργος Βαγιώνης που επιμένει να “παιδολογεί”, για να κάνω ρήμα τον τίτλο μιας ραδιοφωνικής του εκπομπής.

 

 

Χαμηλών τόνων, πλην όμως υψηλών πτήσεων, η γεννημένη και μεγαλωμένη στην Αθήνα, με σπουδαίες σπουδές, Αθηνά, που ακριβώς γιατί δίνει αγάπη, εισπράττει αγάπη, όπως επιβεβαιώθηκε και στην εν λόγω εκδήλωση - ξετρούλιαξε από κόσμο, παρά τις δύσκολες συνθήκες ο χώρος που έγινε. Κύριο μέλημά της, όπως και στο ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ διαβάζω, να βοηθά τα νέα παιδιά να αγαπούν τη μάθηση και να προσεγγίζουν τη γνώση μέσα από σύγχρονους και δημιουργικούς τρόπους διδασκαλίας. Σε ενεστώτα χρόνο από μένα τα ρήματα. Η Αθηνά Ντούλια σπούδασε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου και εκπόνησε διδακτορική διατριβή, καθώς επίσης και στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1996 εργάζεται στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Οι επιστημονικοί της προβληματισμοί στρέφονται κυρίως σε θεωρητικές προσεγγίσεις της παιδαγωγικής αξιοποίησης του παραμυθιού, καθώς επίσης και στην αξιοποίηση του λαϊκού πολιτισμού και της λογοτεχνίας στην εκπαιδευτική πράξη…

 

 

 

 

«Οπωσδήποτε στην περίπτωση των σημερινών “παιδιών της οθόνης” διακυβεύονται θεμελιακές αρετές που επιχειρούσε κάποτε ν’ αναπτύξει το σχολείο, όπως η φιλαναγνωσία. Η Αθηνά Ντούλια το αναγνωρίζει και προτείνει τη διαμεσολάβηση γονέα και εκπαιδευτικού, προκειμένου να αρθεί η εντοπισμένη από παλιά δυστοκία του σχολείου και της ελληνικής κοινωνίας γενικότερα στην ανάγνωση που τίθεται πια συνολικά εν αμφιβόλω. Και μας προσφέρει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουμε ένα σημαντικό παιδαγωγικό εργαλείο, την παιδική λογοτεχνία και το παραμύθι, για ν’ ανατρέψουμε αυτήν την πορεία. Την ευχαριστούμε από καρδιάς». Τα που γράφει ο Χάρης Στρατιδάκης κλείνοντας τον πρόλογο του στο προαναφερθέν βιβλίο. Και δικές μου, όπως και όλων όσων τη γνωρίζουν, οι από καρδιάς ευχαριστίες...  

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

 

 ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ - ΚΑΙ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΡΩΪΜΑΚΗΣ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΜΑΚΑΡΩΝ  

 

 

 

 

 «Άνθρωπος δίχως λογική, βιολί χωρίς δοξάρι/ και ξεχωρίζει δύσκολα την ήρα απ’ το στάρι», μας λέει στην πρώτη σημερινή της μαντινάδα η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. Ημέρα της Λογικής αύριο, 14 Ιανουαρίου και η μαντιναδολόγος μας “έκρινε” ότι δεν έπρεπε να περάσει στο… ντούκου. «Άντρας που έχει λογική τα λόγια του μετράει,/ στο μονοπάτι της ζωής με θάρρος προχωράει», μας λέει στη δεύτερη, εν είδει ορισμού.

Για να κάνει, ωστόσο, την... ανατροπή στην τρίτη. «Η λογική με σένανε λέει πως δεν ταιριάζω,/ μα η καρδιά μου λαχταρά σφιχτά να σ’ αγκαλιάζω», μας λέει. Λογική -  Έρωτας, στάνταρ 2 το παίζει η Νεκταρία.

 

 

 

 

Ορθοστατών και ορθοβαδίζων μια ζωή ο δάσκαλος Στέλιος Πρωιμάκης που έφυγε στις 10 του μήνα που διανύουμε, τρεις μέρες μετά τον Σταμάτη Αποστολάκη, για τη χώρα των Μακάρων. Ως πρόεδρο του Συλλόγου των Δασκάλων και Νηπιαγωγών του Νομού μας, στα πρώτα χρόνια της Δασκαλοσύνης μου, τη διετία 1977-1979 τον ανακαλώ στο κεκλιμένο επίπεδο της μνήμης. Πάνδημη η κηδεία του χθεςστο χωριό του, το Βαμβακόπουλο... 

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 12.1.2023) 

https://www.haniotika-nea.gr/athina-ntoylia-i-dynami-tis-afigisis/

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ - ΣΑΒΒΑΤΟ, 12 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2014

“ΚΟΙΜΗΣΟΥ, Περσεφόνη/ στην αγκαλιά της γης/ στου κόσμου το μπαλκόνι/ ποτέ μην ξαναβγείς”… Δεν έχει τέλος ο εφιάλτης της Περσεφόνης, έτσι όπως τον παρουσίασε ο Νίκος Γκάτσος με τους στίχους του στο γνωστό υπέροχο τραγούδι του. Ασχετο;

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
“Ο ΧΡΟΝΟΣ φταίει./ Που γέννησε την εμπειρία/ μέσα στον παράδεισο της αθωότητας./ Κι από πάνω/ να ’χεις την αμαρτία να περηφανεύεται/ που για χάρη της εκπέσανε/ άγγελοι και άνθρωποι”… Από το “Ψηφιδωτό” (Δεύτερη σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

“ΛΕΝΕ οι καλικάντζαροι πως φεύγουν με τα Φώτα/ να δούμε δα η τρόικα θα έρθει σαν και πρώτα;”. Δεν ξέρω τι ακριβώς εννοείς με την τελευταία σου αυτή μαντινάδα, Ηλία. Αν εννοείς αυτό που εννοώ, θα σου απαντήσω δι’ ερωτήσεως χρησιμοποιώντας τον στίχο του Αλεξανδρινού Ποιητή: “Αλήθεια, τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους;”.

ΑΥΛΗ τους θεωρούν τη Μεσόγειο θάλασσα οι Αμερικανοί και ως γνωστό ό,τι θέλει κάνει ο καθένας στην αυλή του. Βεβαίως – βεβαίως μπορεί να κάψει, λέμε τώρα, και τα όποια σκουπίδια του. Αρκεί να πει, αν ερωτηθεί, στους γείτονες ότι θα τηρηθούν όλοι οι προβλεπόμενοι κανόνες ασφαλείας. Προς τι τόση αναστάτωση για τα χημικά, λοιπόν;

“ΚΟΙΜΗΣΟΥ, Περσεφόνη/ στην αγκαλιά της γης/ στου κόσμου το μπαλκόνι/ ποτέ μην ξαναβγείς”… Δεν έχει τέλος ο εφιάλτης της Περσεφόνης, έτσι όπως τον παρουσίασε ο Νίκος Γκάτσος με τους στίχους του στο γνωστό υπέροχο τραγούδι του. Ασχετο;

ΠΟΥΛΟΥΝ, λέει, τα ακριβά αυτοκίνητά τους οι Χανιώτες που τα αγόρασαν την εποχή που έδεναν τους σκύλους με τα λουκάνικα. Θέλουν να τα πουλήσουν είναι το σωστό, εύκολο, όμως, είναι; Το εργοστάσιο παραγωγής λουκάνικων έχει βάλει λουκέτο για πάντα.

“ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να δημιουργούμε στους Ελληνες περισσότερες ψευδαισθήσεις από ό,τι έχουν ήδη”, δήλωσε τελευταία σε συνέντευξη του ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάγιερ. Κατά τ’ άλλα, δεν λέω, είπε καλά λόγια για μας ο άνθρωπος…

ΜΕΡΕΣ έχω να δω τον και φ(θ)ανατικό Αεκτζή γείτονά μου. Μήπως σε κάλεσε ο Μελισσανίδης ν’ αναλάβεις προπονητής στην ομάδα κι έχεις πέσει σε περισυλλογή, Μήτσο; Λέω…

ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ Καμαρινοπούλου – Σακαβέλη, ποιήτρια, Αθήνα: Διάβασα με ενδιαφέρον την τελευταία ποιητική σας συλλογή “Ως την άκρη τ’ ουρανού” που μου στείλατε με μια θερμή αφιέρωση. Εχετε έναν δικό σας τρόπο να δίνετε τα όποια συμβάντα σας συν-κινούν “με στοχασμό και όνειρο, με λογισμό και ενδελέχεια”. Το γεγονός ότι έχετε εκδώσει μέχρι τώρα 14 ποιητικές συλλογές φανερώνει ότι η ποίηση είναι για σας τρόπος ζωής. Συνεχίστε να εμπιστεύεστε τους στίχους σας “στην αγκαλιά του ανέμου”.

Ο ΘΕΑΓΕΝΗΣ από τη Θάσο λένε ότι κέρδισε πολλές φορές σε πανελλήνιους αγώνες. Οταν πέθανε, του έκαναν χάλκινο ανδριάντα. Ωστόσο, ένας εχθρός του που τον ζήλευε πήγαινε κάθε νύχτα και μαστίγωνε τον ανδριάντα σαν να μαστίγωνε τον ίδιο τον αθλητή. Αυτή όμως η συνήθεια του στοίχισε τη ζωή, γιατί  κάποια νύχτα ο ανδριάντας έπεσε από τα χτυπήματα και τον σκότωσε. Τα παιδιά του νεκρού άρχισαν τότε δικαστικό αγώνα κατά του ανδριάντα. Οι δικαστές δέχτηκαν τα επιχειρήματα των παιδιών, καταδίκασαν τον ανδριάντα και τον πέταξαν στη θάλασσα. Λίγο μετά, όμως, η γη έπαψε να παράγει γεννήματα. Η Πυθία που ρωτήθηκε απάντησε ότι ξέχασαν τον μεγάλο Θεαγένη. Απελπισμένοι άρχισαν να ψάχνουν τον ανδριάντα. Ευτυχώς κάποιοι ψαράδες τον βρήκαν, τον τοποθέτησαν στη θέση του και έτσι όλα διορθώθηκαν. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

“Με τρομάζει πολύ του βίου η πορεία/ γι’ αυτό ίσως με ανταμείβει τώρα/ με παραδείσους λέξεων/ ν’ αποτυπώνω έννοιες, σκέψεις, ιδέες, νοήματα/ αισθήματα, όνειρα και συναισθήματα./ Να φτιάξω στίχους να τους εμπιστεύομαι έπειτα/ στην αγκαλιά του ανέμου/ να συναντηθούν με αγαπημένους στίχους/ άλλων ποιητών κι έτσι κάπου – κάπου/ λύπη μην έχει ο άνεμος/ αφού παρέα θα του κρατούν/ και ως μελωδίας θρόισμα θα ταξιδεύουν/ απ’ άκρη σ’ άκρη σ’ ολόκληρη τη γη”.
Το ποίημα “Ανεμος ταξιδευτής” της Σταυρούλας Καμαρινοπούλου – Σακαβέλη.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (11.01.2014)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΒΡΑΔΙΝΗ ΟΔΗΓΗΣΗ ΣΤΟΝ Β.Ο.Α.Κ, Ο ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ

 

 

 

 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Σα σκέφτεσαι να βγεις στον ΒΟΑΚ για το Ηράκλειο, καλλιά σου ήταν να σου λείπει.

«Γύρευε τη δουλειά σου» που λέγαν και παλιότερα! Κάνε αναστροφή και γύρνα πίσω!

Ωστόσο, αν επιμένεις, ε! τότε ξεκίνα προσευχές κι ο θεός βοηθός!

Ωστόσο πρόσεξε μην κάνεις το λάθος να σε βρει η νύχτα στον δρόμο γιατί εκεί ο βαθμός δυσκολίας στην οδήγηση υπερπολλαπλασιάζεται! 

Αν όμως δεν μπορείς να κάμεις κι αλλιώς και είσαι πραγματικά τόσο περιπετιώδης ως προσωπικότητα, ετοιμάσου να απολαύσεις την εμπειρία του απόλυτου dark room! 

Ειδικά τώρα τον χειμώνα που σκοτεινιάζει νωρίς, θα βρεις τον εαυτό σου ως “περιπλανώμενο” στο απόλυτο σκοτίδι με μοναδική βοήθειά σου τα φώτα του αυτοκινήτου σου!

Είναι η ώρα που η αδρεναλίνη κτυπάει στα κόκκινα, διότι θα έρθεις... αντιμέτωπος με οδηγούς με αντίθετη από εσένα πορεία που σχεδόν όλοι θα έχουν τα φώτα πορείας τους (μεγάλη σκάλα) να σου τυφλώνουν τα μάτια!

Έχε το χέρι σταθερά στο λεβιέ των δικών σου φώτων και… παίζε τους τα δικά σου φώτα! Μπορεί και να τους καταφέρεις να σβήσουν τα πορείας και να ανάψουν τα διασταύρωσης (μεσαία σκάλα).

Για αυτούς που σε ακολουθούν κατά πόδας -τους λεγόμενους και πιλαφάδες γιατί τρέχουν να προλάβουν το πιλάφι- και με τα φώτα τους σταθερά στη μεγάλη σκάλα, δεν μπορώ να σου προτείνω τίποτα από το να κάμεις όσο το δυνατόν πιο άκρη για να μην σε πάρουν αμπάριζα!

Προσοχή όμως, όχι και πολύ άκρη γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να σου ’ρθει κάνα κλαδί δέντρου ή θάμνου πάνω στο παρμπρίζ!

Δεν θέλω να σου μιλήσω για το οδόστρωμα, για τις λακκούβες που όσο πάει και πλησιαίνουν, που όσο πλησιαίνουν και βαθαίνουν· μέσα στο απόλυτο σκοτάδι μην έχεις την απαίτηση να τις δεις!

Ούτε και θέλω να σου μιλήσω για την extreme… πίστα που δημιουργείται όταν βρέχει! 

Μια παραίνεση μόνο: μην τρέχεις, μην βιάζεσαι, και να είσαι πάντα προσεκτικός για σένα και τους άλλους!  

 

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 11.1.2023)

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ - ΛΑΟΓΡΑΦΟ ΣΤΑΜΑΤΗ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ

 

 

 Φίλος ζωής για μένα (στην Αμμούτσα της Νέας Χώρας το 1977 η γνωριμία μας) ο Σταμάτης Αποστολάκης που έφυγε την επαύριον των Φώτων, με ανοιχτούς ακόμα τους ουρανούς, για το άλλο ημισφαίριο της ζωής και που αποχαιρετήσαμε την Κυριακή 8 του Γενάρη, στην εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης της αλιβρέκτου Νέας Χώρας των Χανίων, της γειτονιάς που έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του. Πολύ δύσκολο, λοιπόν, το αντίο και για μένα, όπως και για όλους που είχαμε την ευλογία να είμαστε φίλοι του. Ανεπανάληπτη η προσφορά του Σταμάτη στα Κρητικά Γράμματα, και ιδιαίτερα στ’ ώριο περβόλι της Κρητικής Λαϊκής Παράδοσης, όπως και στις επάλξεις της Δασκαλοσύνης άλλωστε. Και βέβαια στα “Χανιώτικα νέα”, την εφημερίδα του τόπου μας, της οποίας ήταν τακτικός συνεργάτης, σχεδόν με το που κυκλοφόρησε, εδώ και 55 χρόνια. Και εκ μέρους του ιδρυτή της λοιπόν, του Γιάννη Γαρεδάκη τούτος ο αποχαιρετισμός, διορθώνω ο “χαιρετισμός”, η πρόθεση “από” δεν του ταιριάζει.

«Μυρίζουν οι βασιλικοί μυρίζουν κι οι βαρσάμοι/ μα σα μυρίζει ο Δάσκαλος βαρσάμια δε μυρίζουν,/ βαρσάμια και βασιλικοί μηδέ καρεφυλλάτα./ Μυρίζει εκειά που κάθεται, μυρίζει όντε διδάσκει/ μυρίζει όντε σκέφτεται, μυρίζει όντε γράφει/ και υπογράφει πάντοτε δάσκαλος - λαογράφος…». Σε ενεστώτα χρόνο η παραλλαγή για την περίπτωση του γνωστού ριζίτικου, που λειτουργεί και σαν πρόλογος μα και σαν επίλογος, ενός επαναλαμβανόμενου “χαίρε”, που σε πρώτη μορφή εδώ, σε Χαιρετισμούς της Παναγίας, κατά την αναγόρευσή του σε Άρχοντα Προστάτη των Γραμμάτων της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας (φωτ.), πρωτοακούστηκε.

Χαίρε, γιατί με του Σελινιώτη ανέμου την πνοή μια ζωή αρμένιζες./ Χαίρε, ότι από μικρός το στάρι απ’ την ήρα οι γονέοι σου κι οι δάσκαλοι σου σε μάθανε να ξεχωρίζεις./ Χαίρε, γιατί δάσκαλος έγινες, τα παιδιά του λαού γράμματα - σπουδάματα για να τα μάθεις,/ Χαίρε, ότι στον μεγάλο λειμώνα της Λαογραφίας με το “Τοπονυμικό του Καμπανού”, του χωριού σου, βρήκες την άκρη./ Χαίρε, γιατί τα ριζίτικά μας τραγούδια, εσύ κι αν τα διέσωσες./ Χαίρε ότι πολλά άγνωστα άνθη της κρητικής λαϊκής ψυχής εσύ τα ανέδειξες./ Χαίρε γιατί τη σκάλα της Δασκαλοσύνης δεν κουραζόσουν ποτέ να ανεβοκατεβαίνεις./ Χαίρε, ότι στις πεζούλες της λαϊκής μας παράδοσης επέμενες καθημερινά να περιδιαβαίνεις./ Χαίρε, γιατί το υπέροχο ντιν - νταν της γιαγιάς καμπάνας του Καμπανιώτη Αγίου Πολυκάρπου πάντα άκουες./ Χαίρε ότι με τις χιλιάδες των σελίδων που έχεις γράψει τους εχθρούς της εθνικής μας ταυτότητας απέκρουες και αποκρούεις./ Χαίρε, ότι μια ζωή γωνία Ευαγγέλου Παπανούτσου και Νικολάου Πολίτη πνευματικά κατοικοέδρευες./ Χαίρε ότι πλατεία Ειρηναίου Γαλανάκη του Χριστιανού επέμενες να εφημερεύεις./ Χαίρε γιατί κάθε Παρασκευή για πενήντα χρόνια τα “Πνευματικά γεγονότα” όλης της Κρήτης απ’ άκρη σ’ άκρη στα “Χανιώτικα νέα” κατέγραφες με την αγαπητική γραφίδα σου./ Χαίρε ότι τουλάχιστον άπαξ της εβδομάδας με τον Μιχάλη Γρηγοράκη, τον Δημήτρη Κακαβελάκη, τη Δέσποινα Μαριανάκη Κουτζόγλου, τον Γιώργη Πιτσιτάκη, τους Καινουργιοχωρίτες προαπελθόντες συνεργάτες της εφημερίδας θα βεγγερίζετε./ Χαίρε ότι εξ αδιανεμήτου πλούτος για όλους μας τα γραφτά σου./ Χαίρε, γιατί «φασκομηλιά κι αροσμαρής, βασιλικός και δυόσμος, αμάραντος και γιασεμί ήταν ο δικός σου κόσμος»./ Χαίρε, ότι στο μετερίζι τσ’ ανθρωπιάς και στης τιμής το χρέος/ σ’ άρεσε να ‘σαι πάντα ορθός κι ας ήσουν ο τελευταίος./ Χαίρε ότι κάθε λεπτό της ώρας οι άνθρωποι της στενής σου οικογένειας, η ακριβή συντρόφισσα της ζωής σου, η καλή κυρία Ελευθερία, τα παιδιά σου, η Νατάσα με τον Ρόδη και ο Αποστόλης με την Κατερίνα, μαζί με τα παιδιά τους κάθε λεπτό της ώρας θα σε μνημονεύουν./ Χαίρε Άρχοντα της Κρητικής Λαϊκής μας Παράδοσης./ Χαίρε Ωραίε Έλληνα της διαχρονικής μας πορείας./ Χαίρε και αναπαύου εν ειρήνη στην Επουράνια Κρήτη, Δάσκαλε - Λαογράφε, Σταμάτη Αποστολάκη.

 

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 10.1.2023)  

 https://www.haniotika-nea.gr/chairetismos-ston-daskalo-laografo-stamati-apostolaki/

 Η ΣΕΛΙΔΑ ΜΟΥ.... https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/pfbid08GQxDJ3BVrmmkrb2hStwPndeHUfEFZVUCd6fwJMaJgdUHP3qA3uJquMdi4jP7sWGl

 

ΕΔΩ ΣΕΛΙΔΑ  "ΣΕΛΙΝΙΩΤΙΚΕΣ ΠΙΝΕΛΙΕΣ" ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΣΟΛΑΝΑΚΗ και ο δικός χαιρετισμός και οι άλλοι 16 ... όπως εκφωνήθηκαν στην κηδεία του.  https://www.facebook.com/100005335806859/videos/1221006672149558/?idorvanity=1216239808399057

 https://l.facebook.com/l.php?u=https%3A%2F%2Fyoutube.com%2Fwatch%3Fv%3DhKS7HbKMJMk%26feature%3Dshare%26fbclid%3DIwAR02FgaoMh0AzHFgx7de3Hyp2IEI5AFlr61mcxoH7rTBbBI-4VeJtRGQaL0&h=AT0QOQZzdt3zXesmt42msBsmqazX_s4PvV07Dpo8sV-iAyGh_CConxeViumzLHaLsS9SBCz7GyiUJgfUxLaVaPXjMKqmFGCkbuoJ63epS3Ux2r9iium5YjJ9P0UBnMq0cfPyscySpLH31lluRg&__tn__=%2CmH-R&c[0]=AT14CoOQA6FBVlLYsLX98VeBFzp4QZ2Pr8zMT7ivkCYIRjGsHFvb345lFhnBj4q3kNRGsKeAbt-4ax8Tjy5p9-Hz1HPK0WgJL56JP9mZNsyml-C3XScDiZHp27qq6BXuV-cdzqei4Vm8xi4F8SN1EyyVDqcv5eVEdawnd-vKXuQK1JxkR_QO

ΚΑΙ ΜΕ ΡΙΖΙΤΙΚΑ Ο ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ,,, https://www.haniotika-nea.gr/me-rizitika-apochairetisan-ton-stamati-apostolaki-video/

Η αναγγελία του φευγιού του....  (8.1.2023) https://www.haniotika-nea.gr/stamatis-apostolakis-efyge-apo-ti-zoi-enas-spoydaios-daskalos-kai-laografos/

9.1.2023 Χανιώτικα νέα  Ρεπορτάζ  με πολλές φωτογραφίες από την κηδεία... Γιώργος Κώνστας, https://www.haniotika-nea.gr/teleytaio-antio-ston-stamati-apostolaki/ 

Ανακοίνωση Εκπομπής Βίκυς Κόλλια   https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/pfbid05E3Tu6u4jieVFMm9Ro9tnNsRWF2nZoSyadiyeCo69PKsjUY2kueQeD5ABhZbAH3cl

https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/pfbid05E3Tu6u4jieVFMm9Ro9tnNsRWF2nZoSyadiyeCo69PKsjUY2kueQeD5ABhZbAH3cl