ΠΟΙΗΣΗ

                                                                   
                                                                       ΑΘΑΝΑΣΙΑ (1941)*

Αντί για ψωμί τις μέρες αυτές
δείπνησαν τη λεβεντιά.
Ήπιαν το κρασί της δόξας.
Έτσι χορτάτους τους βρήκε ο θάνατος.
Η Κρήτη φόρεσε το μαύρο τσεμπέρι της
κι έψαλλε το «Χριστός Ανέστη».
 

Ο θάνατος αυτός ονομάστηκε
Αθανασία.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ 

("Όταν γίνεις ποίημα", "ΠΥΞΙΔΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ") 

*Για την ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (20 - 31.5.1941) 

https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/pfbid0iWoSNfKNyDu39cMXR1sB8QX5GPEM3MEiyH1x1EpJSWyf9ezuEdLSKUhY5q5yrWnZl?comment_id=199073839231175&reply_comment_id=982864242847900&notif_id=1684680795074665&notif_t=comment_mention&ref=notif

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΧΙΤΛΕΡ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΥΧΗΘΕΙΣ - ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ  (ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΠΕΡΙ ΑΠΟΧΗΣ Ο ΛΟΓΟΣ, ΟΙ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ)

                                           ΧΙΤΛΕΡ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΥΧΗΘΕΙΣ

 

 

 «Στην αρχή ακούστηκε μια υπόκωφη βοή σαν θαλασσομούγκρισμα αλαργινό που γρήγορα εξελίχθηκε σε άγριο καταλυτικό βόμβο από μηχανές, σε κάτι πέρα και πάνω από τα μέτρα που είχα συνηθίσει. Ένα τρομερό ηχητικό τόξο κάλυπτε το μισό ουράνιο θόλο προς τον βορρά και βιαστικά προχωρούσε και προς τ’ άλλα σημεία του ορίζοντα, δυναμώνοντας ακατάπαυστα και συγκλίνοντας από παντού, πνίγοντας κάθε καταφυγή στο φυσικό σύμπαν. Πρώτη φορά, καταλάβαινα, πως και από μόνος του ο ήχος μπορούσε να γίνει απειλή για τη ζωή και την ίδια τη Γη. Είχα τώρα κι ένα παράξενο αίσθημα πως ζάρωνα και μίκραινα πολύ, τόσο που κινδύνευα να μην υπάρχουν πια. Σ’ αυτή την πρωτόγνωρη κατάσταση σήκωσα τα μάτια κι είδα πως τ’ αεροπλάνα που είχαν σκιάσει πάνω μου ένα μεγάλο μέρος τ’ ουρανού, είχαν αρχίσει ν’ αφήνουν σαν νιφάδες τ’ αλεξίπτωτα, να φέρνουν γύρους, να πολυβολούν και να ρίχνουν βόμβες, ένα πανδαιμόνιο – συντέλεια κοσμική». Από το βιβλίο του Κίμωνα Φαραντάκη (Δραπανιάς Κισσάμου) “Τα χρόνια του χάλκινου ουρανού”.

«Πάνω στο μικρό χωριό, υπάρχει μεγάλος αναβρασμός. Όλοι έχουν γυρίσει από τα χωράφια και οι άνδρες έχουν μαζευτεί στο καφενείο, όπου συζητούν μεγαλόφωνα για το τι επιβάλλει το χρέος και η τιμή σε τέτοιες ώρες. Κανείς από αυτούς δε βρίσκεται σε στρατεύσιμη ηλικία. Αυτοί οι άνδρες συζητούν πώς να υπερασπιστούν την αξιοπρέπεια και τη λευτεριά τους από αυτόν τον παράξενο και ουρανοκατέβατο εισβολέα. Καταριούνται την ώρα και τη στιγμή που πίστεψαν τα λόγια του Μεταξά και παρέδωσαν πριν λίγους μήνες τα όπλα τους, γιατί τάχα τα είχε ανάγκη ο στρατός μας. Ένας γκρας και ένα λέμπελ αποτελούσαν το “βαρύ οπλισμό” ολόκληρου του χωριού. […] Ο υπόλοιπος οπλισμός αυτών των ανδρών, που είχαν αποφασίσει να πολεμήσουν ήτανε κυνηγετικά όπλα, ξιφολόγχες, τσεκούρια και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς». Από το βιβλίο του Δημήτρη Νικ. Καρτάκι (Πλακάλωνα Κισσάμου) “Η Κίσσαμος στη μάχη της Κρήτης”.

«Οι ξένοι- Νεοζηλανδοί, Αυστραλοί, Άγγλοι – που είχαν ταχθεί να υπερασπίσουν τα κρητικά χώματα, ανεπαρκώς οπλισμένοι, κουρασμένοι και με πεσμένο ηθικό από την περιπέτεια τους στην ηπειρωτική Ελλάδα, πολέμησαν στη δεκαήμερη μάχη (20 έως 30 Μαΐου) με γενναιότητα, μ’ όλο που στον ουρανό κυριαρχούσαν ανεμπόδιστα τα γερμανικά αεροπλάνα. Όμως εκείνο που προκάλεσε τον θαυμασμό συμμάχων και εχθρών είναι η απροσδόκητη κινητοποίηση του ντόπιου πληθυσμού και η συμμετοχή του στη μάχη. Αστράτευτοι μεσήλικες, ηλικιωμένοι κι έφηβοι, ακόμα και γυναίκες, ξεκρεμώντας από κάποια απόκρυφη γωνιά του σπιτικού το παμπάλαιο τουφέκι- κειμήλιο των επαναστατικών αγώνων- έτρεξαν στους κάμπους, όπου προσγειώνονταν αλεξιπτωτιστές. Πολλοί απ’ αυτούς μην έχοντας όπλο έπαιρναν μαζί τους κάποιο γεωργικό εργαλείο, που θα μπορούσε να τους χρησιμεύσει για το πρώτο χτύπημα εναντίον κάποιου μισοζαλισμένου “ουρανίτη”. Δεν ήταν η ψυχρή λογική που κατηύθυνε αυτά τα κινήματα. Ήταν η αυθόρμητη αντίδραση που λειτουργούσε με τον ίδιο τρόπο που είχε λειτουργήσει και στις γενιές των απελευθερωτικών αγώνων του νησιού». Από το βιβλίο του Αλεξ. Κ. Δρουδάκη (Χανιά) “Να η Κρήτη”.

Μικρό αφιέρωμα στη “Μάχη της Κρήτης”, που άρχισε σαν αύριο, 20 Μαΐου 1941 και κράτησε δέκα μέρες...

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ 

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ «Καρδιά στο ψηφοδέλτιο ζωγράφισα και πάλι/ κι όλες τις ψήφους, μάτια μου, στις έκαμα χαλάλι», μας λέει στην πρώτη σημερινή της μαντινάδα η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. Στο ίδιο “ερωτικό μοτίβο” και η δεύτερη: «Βιόλες εγνώρισα πολλές, μα ΄γω ψηφίζω μία,/ μου κυβερνάει την καρδιά με αυτοδυναμία», μας λέει. Κατά τ’ άλλα… Πελεκά ντο μοναχή τζη η γαϊδάρα το σωμάρι/ γή μακρύ τζη γή στενό τζη αποτή τζη θα το βάλει, για να θυμηθώ την παλιά μαντινάδα. Μία κι άλλη μία έμειναν. Άκου “γαϊδάρα” ο κυρίαρχος λαός, άκου “γαϊδάρα”…

ΠΕΡΙ ΑΠΟΧΗΣ Ο ΛΟΓΟΣ Το τι θα γίνει στις μεθαυριανές εκλογές είναι ένα ζήτημα και το τι θα γίνει μετά τις εκλογές είναι ένα άλλο ζήτημα. Για να δούμε τι θα δούμε… Πάντως η εποχή που οι εκλογές ήταν η χαρά του Έλληνα, φαίνεται ότι πέρασε- διαρκώς αυξανόμενο το ποσοστό της αποχής. Εν πάση περιπτώσει και εν περιπτώσει πάση μεγάλο το άτυπο κόμμα εκείνων που για διάφορους λόγους απέχουν. Έτσι για την ιστορία. Το ρεκόρ συμμετοχής στις κάλπες κατερρίφθη το 1981, όταν ανέλαβε την εξουσία το ΠΑΣΟΚ, με ποσοστό 84%. Άλλες εποχές.

ΟΙ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ «Τιμή σ’ εκείνους όπου στη ζωή των ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες,/ ποτέ από το χρέος μη κινούντες/ δίκαιοι κι ίσα σ’ όλες τες πράξεις/ αλλά με λύπη κι όλες κι ευσπλαχνία».

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 19.5.2023) 

https://www.haniotika-nea.gr/chitler-na-min-to-kaychitheis-2/

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ:Σάββατο 17 Μαΐου 2014

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης 

 

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΜΙΑ (στο “μι”) ο τόνος, η σημερινή που πιάνεται δεν πιάνεται, ωστόσο, και καμία! Οι εκλογές εφτάσανε κι οι κάλπες περιμένουν… Το μόνο σίγουρο αυτό, γιατί όλα τ’ άλλα παίζονται. Οπως το πόσοι θα πάνε για να ψηφίσουν και τι θα ψηφίσουν αυτοί που θα πάνε να ψηφίσουν, για παράδειγμα. Εν πάση περιπτώσει και εν περιπτώσει πάση, “καλό βόλι” σ’ όσους σκεφτόμαστε να πάμε. Ο,τι μας φωτίσει ο Θεός. Μυστική θέλει ο νομοθέτης την ψήφο, άλλωστε!

ΣΠΕΥΔΩ να διορθώσω. Καλά βόλια κι όχι καλό βόλι, έπρεπε να γράψω στο προηγούμενο “πεταχτό”. Δύο, βλέπετε, κι όχι ένα, τα “βόλια” που θα ρίξουμε αύριο. Ενα για τις δημοτικές κι ένα για τις περιφερειακές εκλογές. Για τη μεθεπόμενη Κυριακή, που θα ’χουμε και ευρωεκλογές, βλέπουμε…

ΧΑΛΑΡΗ εθιμικά, για τους υποψηφίους κάθε είδους “άρχοντες” η παραμονή των εκλογών, των όποιων εκλογών. Μα και για τους ψηφοφόρους βεβαίως – βεβαίως. Εκ των ων ουκ άνευ και για τη στήλη…

“ΠΟΙΟΝ θα ψηφίσω τελικά δεν ξέρω και θολώνω/ σ’ όλους θα βάλω τον σταυρό κι έτσι θα τελειώνω”. Αποφασισμένος δηλώνει ο αναποφάσιστος αρχικά καινούργιος (;) φίλος που υπογράφει με το όνομα Γελάσιος Γαργαλίδης μ’ αυτήν του τη μαντινάδα. Είναι φανερό ότι πλάκα, για τις ανάγκες της ρίμας μας κάνει.

“ΣΑΝ έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος”, για να χρησιμοποιήσω τον στίχο του Αλεξανδρινού Ποιητή, είναι πάντως ο φίλος μου ο γερω – δάσκαλος. Ξέρει πολύ καλά τι τελικά θα ψηφίσει και γιατί θα το ψηφίσει. Εκ των ων ουκ άνευ, ωστόσο, ότι προβληματίστηκε αρκετά, όπως μου είπε, πριν καταλήξει. Το μη χείρον, η επιλογή του.

ΜΕ ΤΟ που θα ανοίξουν οι κάλπες τη μεθεπόμενη Κυριακή, θα γίνει των… υδρογονανθράκων! Ετσι μου το είπε ο φίλος μου ο Γιώργης χθες κι έτσι το γράφω. Ούτε η Πυθία στους Δελφούς να ήταν…

ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΩ το πολύ μισή ώρα, πέρασα τις προάλλες απ’ τον Χώρο Τέχνης (Παπαναστασίου 59) του και συνεργάτη της εφημερίδας μας φίλου σφαιρικού καλλιτέχνη Γιάννη Μαρκαντωνάκη, που κατεβαίνει και υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Χανίων, αλλά πού να ξεκολλήσω! Φωτιά, τρόπος του λέγειν, είχε πάρει… το μολυβάκι μου έτσι όπως έγραφε στο μπλοκάκι τα που συνέλεγαν τα “ακρωτήρια της ύπαρξης”, για να χρησιμοποιήσω τον τίτλο μιας ποιητικής συλλογής του Γιώργη Μανουσάκη, περιδιαβάζοντας με ξεναγό τον Γιάννη τους χώρους και τους χρόνους της ουσιαστικής ευαισθησίας έκθεσής του με τίτλο “Μανόλια Δημοσιογραφική”, η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, θα είναι ανοιχτή για το κοινό, μέχρι και τις 25 Ιουνίου. Περισσότερα γι’ αυτήν προσεχώς στη στήλη των “Εύφημων Μνειών…”.

ΔΥΟ μικρά δημοσιεύματα από την εφ. “Ανεξάρτητος” (4/11/1912), αντί για ιστορικό ανέκδοτο σήμερα: 1) Ο πολιτευτής της Αττικής κ. Ράλλης ερωτώμενος περί της καταστάσεως, απήντησε λέγεται τα εξής με την συνήθη ειλικρίνειαν και ελευθεροστομίαν του. “Καθώς πηγαίνουν τα πράγματα βάλτε μας ρίγανη εμένα και μερικών άλλων! 2) Λέγεται ότι ο κ. Γ. Θεοτόκης ευρεθείς κατ’ αυτάς εις κάποιον αθηναϊκόν σαλόνι είπε περί του κ. Βενιζέλου τα εξής: “Και μόνον το γεγονός ότι λαβών ψαλίδι είχε ψαλιδίση τα ακανόνιστα εθνικά μας όνειρα, τα οποία ζήτημα είναι εάν θα επραγματοποιούντο ποτέ, δικαιούται να χαρακτηρίζεται ως έκτακτος πολιτικός ανήρ”!

“Πόσες φορές,/ περιμένοντας τους βαρβάρους,/ δεν ενομοθετήσαμε/ κι ήρθαν εκείνοι/ τους δικούς τους νόμους να στήσουν/ στην πλατέα της Αγοράς/ Συγκλητικοί πολυθόρυβοι/ μέρες και νύχτες/ με χαρτί και μολύβι πάνω στο ζύγι/ την εξουσία μοιράζοντας/ ποτέ τους δεν άκουσαν τον καλπασμό των αλόγων/ που στον κάμπο ολοένα και σίμωνε,/ και οι σοφοί/ στων σπουδών το τραπέζι, ώρες σκυμμένοι/ τα προσερχόμενα, είπαν, δεν είδαν/ κι εμείς, φοβισμένοι/ μισοαθώοι και μισοένοχοι/ στοιβαγμένοι στα καταφύγια της εξουσίας/ τα μαχαίρια μονάχα τους είδαμε/ να περνούνε τα τείχη/ και τα όρνια, ψηλά να σταυρώνουν τον ίσκιο τους/ πάνω απ’ την οσμή των δικών μας πτωμάτων”.
To ποίημα “Τα όρνια” του Κωνσταντίνου Γ. Καργάκη.

Χανιώτικα νέα (17.05.2014)https://petaxta.blogspot.com/2014/05/blog-post_17.html?fbclid=IwAR2mZXFdBtNaXAK0bHW_O8-uGh_kudKi9-69bP1jH_7VnqpmHoS7Jqa2OM8

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΚΥΤΤΑΡΟ ΧΑΛΕΠΑΣ ΧΑΝΙΩΝ

Ο ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ...  

 

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Ο εθελοντισμός διδάσκεται... Ένα από τα συμπεράσματα, το πιο σημαντικό κατά τη γνώμη μου, που βγαίνει από τον σημερινό Παιδότοπο που είναι αφιερωμένος στο γνωστό σε όλους τους Χανιώτες για την πολυπίκοιλη προσφορά του, “Κύτταρο Χαλέπας”. Μετερίζι ανθρωπιάς η εν λόγω δομή στον τόπο μας, που προέκυψε σαν ανθός μίας μεγάλης χαλεπιανής συλλογικότητας δασκάλων και γονέων την βάση του εμείς κι επιμένει να λειτουργεί και να λειτουργείται συνεχώς και αδιαλείπτως εδώ και 12 χρόνια. Υπάρχει ελπίς! Όσο υπάρχουν άνθρωποι που υπηρετούν διδάσκοντας και διδάσκουν υπηρετώντας τον εθελοντισμό, όπως οι συγκεκριμένοι του Κυττάρου, υπάρχει ελπίς! Και για την ανταπόκρισή σας στην πρότασή μου για τη δημιουργία του σημερινού “Παιδότοπου”, κατάπολλα τα ευχαριστώ μου, Μαρία Κληματσάκη, Ελένη Βορεινάκη, Βασιλένα Λαγουδάκη και Γιώτα Μπούρα!

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

δάσκαλος - λογοτέχνης

 

 Το τραγούδι του “Κύτταρου”

Ένας μονάχος δύσκολα μπορεί

όσο κι αν θέλει πολλούς να βοηθήσει

γι ΄ αυτό ενωθήκαμε, γίναμε πολλοί

μια γειτονιά να δώσουμε τη λύση.

Κύτταρο είναι η ζωή

είναι μικρό, μα κρύβει την ουσία

ντόμινο αγάπης γίναμε μαζί

δίνουμε απλόχερα και παίρνουμε ευτυχία.

Στην αλυσίδα της χαράς κι εσύ

γίνε ένας κρίκος, πιο δυνατοί θα βγούμε

κι αν κάποτε βοήθεια χρειαστείς

κοντά σου εμείς να ξέρεις θα βρεθούμε.

Στίχοι: Γιώτα Μπούρα (δασκάλα) – Μουσική, Τραγούδι:Γιάννης Τσαραμανίδης (δάσκαλος)

Ντόμινο αγάπης και προσφοράς

Το «Κύτταρο Χαλέπας» συστάθηκε το 2011 από τους Συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων αρχικά των 9ου, 10ου, 11ου Δημοτικών Σχολείων/Νηπιαγωγείων της Χαλέπας και του 7ου Γυμνασίου και στη συνέχεια του Μουσικού Σχολείου Χανίων. Δημιουργήθηκε ως μία πρωτοβουλία κοινής δράσης με ποικίλους σκοπούς [...]

Έτσι, το «Κύτταρο Χαλέπας» λειτουργεί αδιαλείπτως από τον Δεκέμβριο του 2011 Παντοπωλείο Αλληλεγγύης σε χώρο του ΕΛΜΕΠΑ (εθελοντική παραχώρηση), στην Ευαγγελίστρια Χαλέπας και έχει διοργανώσει ή συμμετάσχει σε πλήθος εκδηλώσεων και κοινωνικών δράσεων. Αφουγκράζεται τα προβλήματα της συνοικίας, οργανώνει συζητήσεις με τους πολίτες και τους φορείς, προωθεί συλλογικές διεκδικήσεις για ένα ασφαλές, εποικοδομητικό περιβάλλον, με σκοπό την αρμονική συνύπαρξη, την αλληλεπίδραση και το σεβασμό της κουλτούρας των συμπολιτών μας. Τα δυο τελευταία χρόνια απέκτησε και θεατρική ομάδα, που προέρχεται από γονείς και μαθητές των σχολείων της Χαλέπας, με σκοπό την ενίσχυση των δράσεων του Κυττάρου και την εμψύχωση -ψυχαγωγία των συμπολιτών μας, γυρίσαμε ταινία μικρού μήκους με τη βοήθεια του Chania Film Festival και διοργανώνουμε καλοκαιρινές βραδιές κινηματογράφου. Επίσης πραγματοποιεί πολλές εθελοντικές δράσεις με τα σχολεία, ώστε οι μαθητές μας να μυηθούν από μικροί στην αλληλεγγύη και στον εθελοντισμό. Πολλά τα θετικά μηνύματα που δεχόμαστε από τα παιδιά και είναι η ανταμοιβή για το χρόνο που αφιερώνουν όλοι οι εθελοντές (που είναι και η δύναμή μας) για το καταξιωμένο έργο του Συλλόγου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι μαθήτριες ήρθαν ένα βράδυ με τις πυτζάμες για να αφήσουν τα τρόφιμα που είχαν συγκεντρώσει ,αντί δώρων ,στο πάρτι γενεθλίων !!!Η χαρά στα πρόσωπά τους …άγγιξε την ψυχή μας !!!Παιδιά με τους γονείς τους μας χτυπούν την πόρτα για να μας αφήσουν αγαπημένα ρούχα, παπούτσια ,παιχνίδια, βιβλία(όσο δύσκολος κι αν είναι ο αποχωρισμός) και από την άλλη παιδιά που τρέχουν στα ράφια του παντοπωλείου μας ,απλώνουν τα χεράκια τους και παίρνουν ότι τους αρέσει , χωρίς να φοβούνται την απαγορευτική ματιά των γονέων , ότι δεν μπορούν να τα αγοράσουν γιατί δεν έχουν χρήματα! Μαθητές-τριες μας επισκέπτονται με τους δασκάλους τους για ενημέρωση και χαίρονται να φέρνουν το κατιτί τους , με περιτύλιγμα όμορφες ζωγραφιές και ευχές και στη συνέχεια να τρέχουν να ταχτοποιούν τα αγαθά στα ράφια. Η χαρά, η ικανοποίηση και η αίσθηση της χρησιμότητας….. το αντίδωρό τους!!!

Μαρία Κληματσάκη (δασκάλα) 

 

 

 Λόγια καρδιάς…

Λες και ήταν χθες… Ανέβηκα τα σκαλιά του 10ου δημοτικού στη Χαλέπα για να αναλάβω υπηρεσία το Σεπτέμβρη του 2011 , και μπαίνοντας στο γραφείο της Διευθύντριας συναντήθηκα με την ΙΔΕΑ. Ομολογώ πως ποτέ άλλοτε δεν την είχα συναντήσει πρόσωπο με πρόσωπο, και ομολογώ ότι την βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα. Ήθελα να την γνωρίσω καλύτερα και να την γνωρίσουν και οι μαθητές μου. Βέβαια δεν ήταν εύκολο να μπει στην ζωή μας, ήθελε να της αφιερώσεις πολλή αγάπη και χρόνο …Ριχτήκαμε όλοι στη δουλειά και με καπετάνιο την διευθύντρια μας την κα Μαρία Κληματσάκη, μπορέσαμε να δώσουμε στην Ιδέα, ένα όνομα μια «κατοικία» και φίλους αγαπημένους.

Την είπαμε «Αλληλεγγύη» , την είπαμε «Εθελοντισμό», Την είπαμε «κοινωνική συνύπαρξη» , «Αγάπη για τον τόπο μας και την συνοικία μας» , «Αγάπη για την Τέχνη και τον Πολιτισμό» τέλος την είπαμε «Κύτταρο Χαλέπας». Το πήραν στην αγκαλιά τους οι γονείς και τα παιδιά των σχολείων της περιοχής και το τράνωσαν ….κάθε μέρα το νοιάζονται και το στηρίζουν με το λίγο ή το πολύ που θα προσφέρουν με το χρόνο που θα του διαθέσουν...Το μικρό Κύτταρο , έγινε ένας γεροδεμένος σύλλογος.. Χαίρομαι που ήμουν εκεί την ώρα που γεννιόταν, χαίρομαι που είμαι στο συμβούλιό του, χαίρομαι που το βλέπω να μεγαλώνει, να στηρίζει τους συνανθρώπους μας και να αγαπιέται όπως του αξίζει…

Ελένη Βορεινάκη (δασκάλα)

 

 

 

 Μια φωτεινή και ζεστή επίσκεψη αγάπης

  Επισκεφθήκαμε το Παντοπωλείο Αλληλεγγύης του Κυττάρου Χαλέπας, όπου μας υποδέχτηκε η χαμογελαστή κ. Μαρία Κληματσάκη. Μας ξενάγησε στο χώρο, που ήταν γεμάτος με τρόφιμα, παιχνίδια, σχολικές τσάντες και ρούχα και μας μίλησε για τις έννοιες του «εθελοντισμού» και της «αλληλεγγύης»! Μάθαμε από την κ. Μαρία ότι είμαστε «Άνθρωποι» όταν φροντίζουμε για τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη. «Μετά το ρήμα «αγαπώ», το «βοηθώ» είναι το πιο ωραίο ρήμα στον κόσμο», όπως λέμε στην τάξη μας. Ενθουσιαστήκαμε από την επίσκεψη μας και θα θέλαμε κι εμείς να γίνουμε μικροί εθελοντές προσφέροντας τη βοήθειά μας, όποτε μας χρειάζονται! Τα παιδά της Β2 τάξης του Δ.Σ. Αγροκηπίου και η δασκάλα τους Βασιλένα Λαγουδάκη

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 20.5.2023)

 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΚΑΙ ΤΩΡΑ...  ΟΙ ΔΥΟ ΣΑΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΒΑΝ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

Παραβάν ή αποχή; Σίγουρα παραβάν! Δίχως αμφιβολία!

Θεωρώ ότι αυτό το ιερό δικαίωμα, οφείλουμε όλοι να το σεβαστούμε, να σεβαστούμε κυρίως όλους εκείνους που πάλεψαν για τη Δημοκρατία, να σεβαστούμε τους εαυτούς μας, και να δείξουμε και τον σωστό δρόμο στους νεότερους…

Να πάμε να ψηφίσουμε την ερχόμενη Κυριακή εκείνους που θεωρούμε ότι μπορούν να μας εκπροσωπήσουν!

Την προηγούμενη Τετάρτη, από αυτήν εδώ τη στήλη έγραφα για το ντιμπέιτ που επρόκειτο να παρακολουθήσουμε!

Αναφέρθηκα -εκτός άλλων- και στη σημασία να επικρατήσει ένα πολιτισμένο κλίμα και όχι η “ποδοσφαιροποίηση” της πολιτικής που δυστυχώς έχουμε δει πολλάκις να ισχύει κυρίως στα τηλεοπτικά παράθυρα και όχι μόνο.

Λίγα 24ωρα πριν ανοίξουν οι κάλπες, κι ενώ όλοι οι υποψήφιοι όλων των κομμάτων που ζητούν την ψήφο μας, δίνουν τη “μάχη του σταυρού” όπως ο καθένας τη δίνει, οι πολίτες που έχουν αποφασίσει αλλά κι εκείνοι που είναι αναποφάσιστοι -στο μεγαλύτερο ποσοστό τους- έχουν αποδείξει με τη στάση τους ότι απέχουν κατά πολύ από τις άσχημες συμπεριφορές και ακρότητες του παρελθόντος· θεωρώ ότι αυτό είναι μια μεγάλη νίκη της ίδιας της Δημοκρατίας! 

 

Μακάρι η συγκεκριμένη διαπίστωση να είναι και ένα δείγμα μιας ωριμότητας που πολύ την έχουμε ανάγκη ειδικά σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς...

Και τώρα… οι δυο σας λοιπόν! Εσύ κι η ψήφος σου! Η κάλπη σάς περιμένει!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 17.5.2023)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΧΙΛΙΕΣ ΑΦΙΣΕΣ, ΧΙΛΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΚΑΙ ΕΥΘΥΝΗΣ - ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ (ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, ΧΑΡΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΕΚ, ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ)

 

                  ΧΙΛΙΕΣ ΑΦΙΣΕΣ, ΧΙΛΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΚΑΙ ΕΥΘΥΝΗΣ

 «Έχω χίλια ποιήματα/ λαμπερά σαν τους αστερισμούς που αιωρούνται πάνω από τα βουνά./ Κάθε που ανοίγει ένα ρολό χαρτιού, μαγεύει ως και τις βροντές./ Κάθε που λικνίζεται ένα πινέλο, μέχρι και ο δράκος στέκει αμήχανος […] Για ένα μόνο φύλλο, θα πλήρωνα δέκα χιλιάδες χρυσά νομίσματα\ Η Σούε Τάο ήρθε στα όνειρα μου χθες τη νύχτα./ Κι η συμβουλή της ήταν “Από εσένα τον ίδιο να το ζητήσεις”. Από το ποίημα “Ικετεύοντας για ένα χρωματιστό χαρτί” του Κινέζου ποιητή Γουέι Τζουάνγκ (838-910 περίπου), στο οποίο αναφέρεται στο φάντασμα της ποιήτριας, χαρτοποιού και εταίρας Σούε Τάο οι παραπάνω (σε μετάφραση της Δέσποινας Κανελοπούλου) στίχοι. Και αυτοί στον νου μου κατά τη διάρκεια της Τελετής Απονομής Βραβείων για τους νικητές του 7ου Διεθνούς Διαγωνισμού Αφίσας, “Ο πλανήτης Γη στο Οικολογικό Σταυροδρόμι”, που διοργάνωσε το Μουσείο Τυπογραφίας Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη στο αμφιθέατρο του, το μεσημέρι του περασμένου Σαββάτου 13 Μαΐου. Και γιατί ξεπέρασαν τις 1000 οι φετινές συμμετοχές στον εν λόγω Διαγωνισμό. Και γιατί οι 6 απ’ τους 32 δημιουργούς των φετινών επιλεγμένων αφισών, που θα μείνουν τουλάχιστον ένα χρόνο στο αμφιθέατρο του Μουσείου, ήταν Κινέζοι,στην Κίνα γεννήθηκε η ιδέα της Τυπογραφίας. Και γιατί, για να χρησιμοποιήσω τη γνωστή φράση του Σιμωνίδη του Κείου “η ποίηση είναι ομιλούσα ζωγραφική και η ζωγραφική σιωπηλή ποίηση”. Και γιατί…

Ανοίγω παρένθεση. Ούτε ένα τετρασέλιδο της εφημερίδας δεν θα με έφτανε για να γράψω τα “που έλαβαν χώρα” στην προαναφερθείσα εκδήλωση και τα της περιρρέουσας ατμόσφαιρας, όπως τα έχω καταγράψει στις σημειώσεις μου. Για τούτο για τ’ άλλο και το παράλλο. Για όλα όσα είπε, έτσι όπως “συγκινησιακά” φορτισμένος τα είπε, στην προσφώνηση του αλλά και στις άλλες παρεμβάσεις του ο εμπνευστής και δημιουργός του Μουσείου Γιάννης Γαρεδάκης που επιμένει, για να θυμηθώ τον Κοπέρνικο, να υπηρετεί τον ρόλο του δημιουργού κι όχι αυτόν του προπέτη. Για τη μοναδικότητα του Μουσείου και την καταξίωση του σε πανελλήνιο αλλά και διεθνές επίπεδο. Για την απήχηση του Διαγωνισμού. Για τις ομιλίες των μελών της κριτικής επιτροπής: του “ιστορικού” πρύτανη του Πολυτεχνείου Κρήτης και ξεχωριστού πνευματικού δημιουργού Γιάννη Φίλη, του σφαιρικού εικαστικού καλλιτέχνη Γιάννη Μαρκαντωνάκη και του γνωστού και από την “Ιστορία της Γραφής” πατρινού λιθογράφου - τυπογράφου Αντώνη Παπαντωνόπουλου. Για τα που είπαν πολλοί από τους συμμετέχοντες στον διαγωνισμό μέσα απ’ το βίντεο που προβλήθηκε. Για την απονομή των βραβείων: στον Τζαχόρα Επς από τις ΗΠΑ το πρώτο (ΦΩΤΟ), στην Εβελίνα Σερέτη από την Ελλάδα το δεύτερο και στον Ελβετό Αντρέα Σέτλερ το τρίτο, από τον Περιφερειάρχη Κρήτης Σταύρο Αρναουτάκη, τον δήμαρχο Αποκορώνου Χαράλαμπο Κουκιανάκη και τον πρόεδρο της ΕΤΑΝΑΠ Μανόλη Αποστολάκη αντίστοιχα, και τις ομιλίες τους, όπως και για την απονομή του βραβείου του κοινού στην Κύπρια Κωνσταντίνα Μικχαήλοφ από την πρόεδρο του Δικτύου για την Μεταρρύθμιση Άννα Διαμαντοπούλου. Για τη συμβολή της μουσειολόγου Μυρτώς Κοντομυτάκη και της δημοσιογράφου Ελένης Φουντουλάκη στην εκδήλωση. Για τη δεξίωση που ακολούθησε στους χώρους του Μουσείου, όπου τραγούδησε ο χαρισματικός και ως μουσουργός Χρήστος Κοτσαύτης. Για πρόσωπα και πράγματα…

Για “χίλια ποιήματα λαμπερά σαν τους αστερισμούς” ο λόγος απ’ τον Κινέζο ποιητή, που υμνεί την τυπογραφία… Χίλιες αφίσες, χίλια μηνύματα διαμαρτυρίας, χίλιες προτάσεις ευθύνης για το μέλλον του πλανήτη Γη, χάρις στο Μουσείο Τυπογραφίας που λειτουργεί και λειτουργείται στον τόπο μας. Στον δικό μας αλλά και παγκόσμιο Νίκο Καζαντζάκη, ακολουθώντας τη συμβουλή της Σούε Τάο, ο νους μου. «Ν’ αγαπάς την ευθύνη, να λες εγώ μονάχος θα σώσω τη γη. Αν δεν σωθεί, εγώ θα φταίω»...

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ Με απόφαση του ΟΗΕ το 1993 η καθιέρωση της 15ης Μαΐου ως Διεθνούς Ημέρας Οικογένειας. Για την Οικογένεια, με αφορμή την Διεθνή Ημέρα Οικογένειας χθες ο λόγος στις σημερινές μαντινάδες από τη Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. «Η οικογένεια φωλιά κι εμείς τα χελιδόνια/ εκεί γυρεύουμε στοργή αγάπη και συμπόνια», μας λέει στην πρώτη. «Στην οικογένεια θα βρεις απαντοχή κι ελπίδα/ και ένα καταφύγιο μέσα στην καταιγίδα», μας λέει στη δεύτερη...

ΧΑΡΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΕΚ Χαράς ευαγγέλια στη μεγάλη της ΑΕΚ οικογένεια για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. “Το έλα να δεις” μετά τη λήξη του αγώνα, προχθές, με τον Βόλο στο γήπεδο της “Αγιάς Σοφιάς”… ΑΕΚ – Θρησκεία- Βυζαντινή Αυτοκρατορία!

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ Ψέκασαν, σκούπισαν, τέλειωσαν! Με θαυμαστικό στο τέλος. Για τις προχθεσινές εκλογές στην Τουρκία που έβγαλαν πρώτο τον Ερντογάν, ο λόγος. Ψέκασαν, σκούπισαν, τέλειωσαν, όμως; Να και το ερωτηματικό… 

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 16.5.2023)  

 https://www.haniotika-nea.gr/chilies-afises-chilia-minymata-diamartyrias-kai-eythynis/

 

ΠΟΙΗΣΗ

ΕΝΕΣΤΩΤΑΣ

 

 

 

Όπως έλεγε η μάνα μου.

 Όπως έκανε η μάνα μου.

 Όπως δούλευε η μάνα μου.

 Όπως έδινε δέκα για να πάρει ένα, 

αν το έπαιρνε κι αυτό, η μάνα μου.

Όπως διηγιόταν παλιές ιστορίες η μάνα μου.

Όπως είχε την πόρτα ανοιχτή 

στους διακονιάρηδες η μάνα μου…

 

Σε παρατατικό χρόνο η ζωή της μάνας μου.

Σε παρατατικό που δηλώνει ενεστώτας...

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ 

(" Όταν γίνεις ποίημα", "Πυξίδα της Πόλης", Χανιά 3013)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ωσεί παρούσα και τα πάντα πληρούσα στη ζωή μου, η μάνα μου. Μια μόνο σκέψη, η απόσταση που μας χωρίζει. Μια θύμηση και ο παρατατικός γίνεται ενεστώτας. Ιδιαίτερα την δεύτερη Κυριακή του Μάη που είναι η γιορτή της ΜΗΤΕΡΑΣ....

https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/pfbid02tteokkj5YeMZZX2FAr7T4kqxFaTwz2r4PypxJ4weyX28DFenBYVtDP625ZCNKybFl?comment_id=1613663009408596&notif_id=1684051418109549&notif_t=feed_comment&ref=notif

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΠΑΙΔΙΑ Δ' ΤΑΞΗΣ 9ου ΔΗΜ. ΣΧ. ΧΑΝΙΩΝ

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΜΟΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΜΑΜΑΔΕΣ ΜΑΣ

 

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Η Παγκόσμια Γιορτή της Μητέρας αύριο, δεύτερη Κυριακή του Μάη, γι’ αυτήν ο λόγος στον σημερινό Παιδότοπο. Να ‘ναι καλά οι γνωστοί στους αναγνώστες της στήλης, ξεχωριστοί συνάδελφοι μου στην Δασκαλοσύνη, η και στιχουργός Γιώτα Μπούρα μαζί με τον και μουσουργό - τραγουδιστή σύζυγό της Γιάννη Τσαραμανίδη με τους μαθητές τους, τα παιδιά, τα φιλαράκια τα καλά της Δ’ τάξης του 9ου Δημ. Σχ. Χανίων, που τον ετοίμασαν. Ένας προβληματισμός που περιγράφεται στο τραγούδι, και που οι στίχοι του είναι στην κεντρική θέση της σελίδας, η αφετηρία... Ανθός αυτού του προβλήματισμού η ερώτηση των δασκάλων στα παιδιά: Τι θα γινόταν αν είχατε τη δυνατότητα να περάσετε οπουδήποτε μια μέρα μόνα σας με τις μαμάδες σας; Καρποί του τα κείμενα και οι ζωγραφιές που φιλοξενούνται... Συγχαρητήρια Γιώτα και Γιάννη! Συγχαρητήρια, καλά μου Τεταρτάκια! Χρόνια πολλά σε όλες τις μαμάδες!

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

δάσκαλος

 

 

ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

Έφτασε πάλι η μέρα

που γιορτάζει η μητέρα.

Κι εγώ ψάχνω για να βρω

ποιο είναι το δώρο το σωστό.

Λες να θέλει ένα λουλούδι;

ή να προτιμά τραγούδι;

Το κεφάλι μου θα σπάσει

το μυαλό μου έχω χάσει!

Να της πάρω μία φούστα;

ή έχει αλλάξει γούστα;

Μήπως ένα παγωτό;

μα θα λιώσει στο λεπτό!

Τη δασκάλα μου ρωτώ

ποίημα γράφει ταιριαστό!

Κάνω και μια ζωγραφιά

και της κλέβω την καρδιά

Στίχοι: Γιώτα Μπούρα

Μουσική: Γιάννης Τσαραμανίδης

Κάθε χρόνο αυτή τη μέρα όλα τα παιδιά αναρωτιούνται τι δώρο να πάρουν στην αγαπημένη τους μητέρα. Τι θα γινόταν αν τα παιδιά είχαν τη δυνατότητα να περάσουν οπουδήποτε μια μέρα μόνα με τις μαμάδες τους; Ρωτήσαμε τα παιδιά της Δ’ τάξης του 9^ου Δ.Σ.Χανίων και αυτά μας απάντησαν:

Θα πήγαινα με τη μαμά μου σ’ ένα ήσυχο μέρος στην εξοχή γιατί αγαπά την ηρεμία. Θα ήθελα να κάνουμε όλοι μαζί ένα πικνικ κάτω από τα δέντρα και έτσι να χαλαρώσει και η ίδια που τόσο το χρειάζεται. Ελένη

 

 

Θέλω να πάω με τη μαμά μου σε μια ήρεμη θάλασσα για να ξεκουραστεί από τις δουλειές του σπιτιού. Θα έπαιρνα μαζί μου όλα τα απαραίτητα για να νιώθει σαν στο σπίτι της, να είναι χαρούμενη και να απολαύσει το μπάνιο της. Χριστίνα

Θα ήθελα να χαρίσω στη μαμά μου μια μέρα που να κάνει ό,τι της αρέσει! Θα ήθελα να την πάω να της φτιάξουν τα νύχια και τα μαλλιά, να ψωνίσει ρούχα και καλλυντικά, μετά να φάμε μαζί σε μια ταβέρνα και τέλος να πάμε και στο σινεμά! Δέσποινα.

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Θα ήθελα να πήγαινα με τη μαμά μου στο νησί της Τήνου. Εκεί θα πηγαίναμε να δούμε την εκκλησία της Παναγίας, θα κάναμε βουτιές στη θάλασσα και θα τρώγαμε παγωτό! Να θυμάσαι μαμά ότι σε αγαπώ πολύ! Μαρία Κατερίνα

Φέτος με τη μαμά μου θα ήθελα να πάμε στην Σκόπελο γιατί μου αρέσει η θάλασσα!. Να φάμε παγωτά και να παίξουμε παιχνίδια στην πισίνα! Μαμά σ’ αγαπώ πολύ και θα ήθελα να κάνουμε μαζί αυτό το ταξίδι! Κωνσταντίνος-Παναγιώτης

Θα ήθελα να πάμε μαζί ένα ταξίδι στο Λονδίνο! Εκεί να πάμε για ψώνια , να δούμε το ζωολογικό κήπο, να επισκεφτούμε τη Legoland και τέλος να δούμε μια παράσταση στο θέατρο. Μαμά, σ’ αγαπώ πολύ! Αναστασία

 

 

Την μαμά μου την αγαπώ πολύ και γι’ αυτό θα της έκανα μια έκπληξη! Θα την πήγαινα στην Ιταλία στο πιο μεγάλο ενυδρείο γιατί αγαπά πολύ τα θαλάσσια ζώα! Κυριακή

Αγαπώ τη μαμά μου πάρα πολύ! Για όλη αυτή την προσπάθεια που έκανε για να με μεγαλώσει της αξίζει λίγη ξεκούραση! Γι’ αυτό κι εγώ αν μπορούσα να την πάω ένα ταξίδι θα την πήγαινα στην αγαπημένη της πρωτεύουσα , την Βουδαπέστη! Ραφαέλα

Θα ήθελα να πάω τη μαμά μου ένα ταξίδι στην Πίζα! Θα μέναμε σε ένα ωραίο ξενοδοχείο και μετά θα πηγαίναμε να δούμε τον διάσημο πύργο! Το βράδυ θα ξενυχτούσαμε και την άλλη μέρα θα πηγαίναμε στο ζωολογικό κήπο να δούμε τα αγαπημένα της πάντα. Θα περάσουμε καλά κι εσείς καλύτερα! Βαρδής

Θα ήθελα φέτος να πάω τη μαμά μου στη χώρα του Harry Potter! Να δούμε μαζί το κάστρο, τα μαγαζιά και το φοβερό σχολείο των μάγων το Hogwards! Θα της έπαιρνα δώρο ένα μαγικό ραβδί, μια σκούπα και ένα βιβλίο! Μανώλης

 

 

Θα ήθελα να πάω τη μαμά μου στη Χαβάη , να πίνουμε χυμό μέσα σε καρύδες , ξαπλωτοί στις ξαπλώστρες! Μάρκος

Θα πήγαινα τη μαμά μου στην Κούβα , την Αυστραλία και τη Χαβάη, σε μέρη που θα τα είχα βάψει όλα μοβ! Θα της χάριζα γατάκια που τα αγαπά πολύ! Μαθιός

Αν είχα όλα τα λεφτά του κόσμου θα πήγαινα τη μαμά μου στη Χαβάη! Θα κάναμε τα πάντα εκτός από το να βάλουμε ανανά στην πίτσα γιατί αυτό είναι προσβολή στους Ιταλούς! Θάνος

Θα ήθελα να πάω με τη μαμά μου ένα ταξίδι στην Κίνα επειδή της αρέσει ο πολιτισμός της, τα νουντλς και τα κινέζικα βάζα! Μανούλα σ’ αγαπώ πολύ, χρόνια πολλά! Στέλλα - Μυρτώ

 

 

Αν μπορούσα να κάνω ένα ταξίδι έκπληξη στη μαμά μου θα την πήγαινα σίγουρα στην Αμερική! Θα πηγαίναμε στο άγαλμα της Ελευθερίας, τη Ντίσνειλαντ, το Γκραντ Κάνυον και θα βλέπαμε διάσημους ανθρώπους! Αναστάσης

Θα ήθελα να πάω με τη μαμά μου στον Αμαζόνιο, να δούμε κι αν γίνεται να χαϊδέψουμε όσα όμορφα ζώα μπορούμε! Σ’ αγαπώ μαμά κι ελπίζω να περάσουμε υπέροχα! Ραφαέλα

Θα ήθελα να πάμε μαζί για σαφάρι στη ζούγκλα! Θα της έπαιρνα δώρο κιάλια για να βλέπει τα εξωτικά φλαμίγκο! Μαμά θα έκανα τα πάντα για να περάσεις υπέροχα στη γιορτή σου! Έλενα 

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 13.5.2023)  

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΑΓΓΕΛΙΣΣΕΣ ΣΩΣΤΕΣ ΟΙ ΜΗΤΕΡΕΣ ΜΑΣ - ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ (ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΝΑ ΟΙ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΤΗΣ ΝΕΚΤΑΡΙΑΣ,  Ο ΚΑΘΕΙΣ ΚΑΙ Η ΨΗΦΟΣ ΤΟΥ, "Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΗ ΣΤΟ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ")

 

 

“Αγγέλισσες σωστές οι μητέρες μας!” Πιο πολύ, ωστόσο, όταν τις χάσουμε το συνειδητοποιούμε. Κι αν τις αναζητούμε τότε στις άκρες του νου και στις αναμεσάδες της καρδιάς. «Να ‘χα φωνή σαν τη βροντή, φωνή σαν την καμπάνα/ να ’βγαινα και να φώναζα, που ’σαι καλή μου μάνα;», μας λέει στους δύο πρώτους στίχους του ένα λευκαδίτικο λαϊκό μοιρολόι, που έχει καταγράψει στο βιβλίο του “Μοιρολόγια Πόρου Λευκάδας” ο και συγγραφέας σφαιρικός καλλιτέχνης, ο αξέχαστος Λευκαδίτης συμπολίτης μας, Χριστόφορος Σκλαβενίτης. Δεύτερη Κυριακή του Μάη μεθαύριο, και η πιο γνωστή απ’ όλες τις παγκόσμιες γιορτές, η Γιορτή της Μητέρας. Μην ξεχάσουμε την “αγγέλισσα” που έστειλε για τον καθένα μας ο Θεός στη γη, για να μας φυλάει για δικό του λογαριασμό. Πείτε της «σ’ αγαπώ μαμά» μ’ ένα λουλούδι. Πείτε το μ’ ένα τραγούδι. Πείτε το μ’ ένα χάδι. Πείτε το μ’ ένα φιλί… Πείτε το μ’ ένα κερί στη μνήμη της, αν βρίσκεται στη Χώρα των κεκοιμημένων, όπως τη δική μου. Εμείς κι αν το έχουμε ανάγκη!

«Η μάνα μου, μια άγια γυναίκα. Με υπομονή, μ’ αντοχή κι όλη τη γλύκα της γης απάνω της. Όλοι από το αίμα της μάνας μου οι πρόγονοι ήταν χωριάτες. Σκυμμένοι στο χώμα, κολλημένοι στο χώμα, τα πόδια τους, τα χέρια τους, τα μυαλά τους γεμάτα χώματα. Αγαπούσαν τη γης και της εμπιστεύονταν όλες τις ελπίδες. Είχαν γίνει πάππος προπάππου, ένα μαζί της. Στην αβροχιά κοράκιαζαν κι αυτοί μαζί της, κι όταν ξεσπούσαν τα πρωτοβρόχια, τα κόκαλα τους έτριζαν και φούσκωναν σαν καλάμια. Κι όταν αλέτριζαν και χαράκωναν βαθιά την κοιλιά της με το γενί, ξαναζούσαν στα στήθια τους και στα μεριά τους την πρώτη νύχτα που κοιμήθηκαν με τη γυναίκα τους… Ποτέ δεν είχα δει τη μητέρα μου να γελάει, χαμογελούσε μόνο, και τα βαθουλά, μαύρα μάτια της κοίταζαν τους ανθρώπους γεμάτα υπομονή και καλοσύνη. Πηγαινοέρχονταν σαν πνεύμα αγαθό μέσα στο σπίτι, κι όλα τα πρόφταινε ανέκοπα κι αθόρυβα, σαν να ’χαν τα χέρια της μια καλοπροαίρετη μαγική δύναμη που κυβερνούσε με καλοσύνη την καθημερινή ανάγκη. Μπορεί και να ’ναι η νεράιδα συλλογιζόμουν κοιτάζοντάς την σιωπηλά». Νίκος Καζαντζάκης “Αναφορά στον Γκρέκο”.

«Μια νύχτα η μητέρα μου αγρυπνούσε μ’ ένα κομμάτι φεγγαριού στα χέρια της./ Ήταν κόκκινο, πελώριο, μυτερό στην κόψη του καθώς πριόνι κι έβγανε καπνούς./ Εκείνη καθισμένη σ’ ένα βράχο δε μιλούσε μόνο κοιτούσε μακριά κατά το Λινοκέρι./ Μια φυσαρμόνικα έκλαιγε σ’ όλο το μάκρος της ακρογιαλιάς κι έβλεπες οι σκιές να μεγαλώνουν. Ύστερα πήρε να φυσάει. Άκουγα ένα ένα τα φύλλα να μιλάν μέσα στον ύπνο μου. “Παιδί, παιδάκι” Το νερό με ταλάντευε κι όλη τη στεριά μαζί μου/ και τα τζάμια που αστράφτανε πέρα και τα λευκά μετέωρα δώματα./ Ήταν μια νύχτα πίσσα μαύρη. Αγριεμένα βελάζανε τα κύματα/ Μια γερόντισσα με ξέπλεκα μαλλιά και λαχούρι στους ώμους ασημένιο/ τον κρατούσε από το χέρι και πήγαινε μέσα στην κοσμοχαλασιά./ Ήτανε όμορφη! Όμορφη. Αγγέλισσα σωστή που ευωδίαζε δεντρολίβανο./ Μέσα σε λίγες ώρες μου ’πιε όλο το σκοτάδι ως τη στερνή σταγόνα». Οδυσσέας Ελύτης (Από τα “Ανοιχτά χαρτια”).

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ (ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΝΑ ΟΙ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΤΗΣ ΝΕΚΤΑΡΙΑΣ,  Ο ΚΑΘΕΙΣ ΚΑΙ Η ΨΗΦΟΣ ΤΟΥ, "Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΗ ΣΤΟ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ" )

ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΝΑ ΟΙ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΤΗΣ ΝΕΚΤΑΡΙΑΣ Μάνα, μητέρα, μαμά… Και βέβαια στο πιο ιερό πρόσωπο όλων μας -“μαμουλίνα” προσφωνούσα εγώ τη δική μου τα τελευταία της χρόνια- αναφέρεται στις σημερινές της μαντινάδες η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. «Η μάνα σαν τον άγγελο προσέχει το παιδί της,/ για χάρη του αν χρειαστεί δίνει και τη ζωή της», μας λέει στην πρώτη - ούτε συνεννοημένοι να ΄μαστε. «Της μάνας σου τη συμβουλή κράτα τη στο μυαλό σου,/ αληθινά σε αγαπά και θέλει το καλό σου», μας λέει στη δεύτερη.

Ο ΚΑΘΕΙΣ ΚΑΙ Η ΨΗΦΟΣ ΤΟΥ Άλλο ψηφίζω το όποιο κόμμα γιατί θεωρώ ότι είναι το καλύτερο και άλλο ψηφίζω το όποιο κόμμα γιατί θεωρώ ότι είναι το “μη χείρον”, λιγότερο κακό απ’ τα άλλα. Άλλο ψηφίζω κόμμα κι ύστερα πρόσωπο κι άλλο ψηφίζω πρόσωπο κι ύστερα κόμμα. Άλλο ψηφίζω ύστερα από σκέψη κι άλλο ψηφίζω δίχως σκέψη. Ο καθείς και η ψήφος του. Εφόσον ψηφίζει, βεβαίως βεβαίως, ό,τι ψηφίζει και δεν αφήνει τους άλλους ν’ αποφασίζουν και για δικό του λογαριασμό... 

"Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΗ ΣΤΟ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ" Η απονομή των βραβείων για τον 7ο Διεθνή Διαγωνισμό Αφίσας που διοργανώνει κάθε χρόνο το Μουσείο Τυπογραφίας Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη, στο αμφιθέατρό του, στο ΒΙΟΠΑ (Βιομηχανικό Πάρκο) Χανίων, αύριο Σάββατο 13 Μαΐου και ώρα 12 το μεσημέρι. Για μια μεγάλη Παγκόσμια της Τυπογραφίας Γιορτή ο λόγος. Για μια “Εορτή Εορτών” και μια “Πανήγυρι Πανηγύρεων”. “Ο πλανήτης Γη στο Οικολογικό Σταυροδρόμι” το θέμα του φετινού διαγωνισμού, που συγκέντρωσε περισσότερες από 1000 συμμετοχές...

 

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 12.5.2023)  

https://www.haniotika-nea.gr/aggelisses-sostes-oi-miteres-mas/

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΠΡΟΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
“ΣΤΟ ΦΤΩΧΙΚΟ μου έκτισε φωλιά το χελιδόνι/ και η καρδιά μου σκίρτησε που πια δεν θα ’ναι μόνη”. Στάζει ποίηση και η σημερινή μαντινάδα που μου έστειλε τις προάλλες ο φίλος μοναχός, που, κατά που φαίνεται, ξέρει να χρησιμοποιεί συγκινησιακά τη γλώσσα σε βαθμό υπέρτατο…

Ο ΜΟΝΑΧΟΣ/ Το χελιδόνι/ Ο μοναχός και το χελιδόνι/ Το χελιδόνι του μοναχού/ Ο μοναχός του χελιδονιού/ Ο μοναχός που δεν είναι μόνος/ Το χελιδόνι που δεν είναι μόνο… Μ’ αρέσει να παίζω με το που θα μου δοθεί η παραμικρή αφορμή με τις λέξεις, και ό,τι ήθελε προκύψει… Δεν το κρύβω.

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ Ιωάννου του Θεολόγου, του αγαπημένου μαθητή του Χριστού, χθες, του Αγίου Χριστοφόρου, του προστάτη των οδηγών σήμερα. Βοήθειά μας και οι δύο, όπως και όλοι οι Αγιοι.

ΣΤΟ ΝΙΠΠΟΣ, στο πανηγύρι του Αϊ Γιάννη της Γράσας, όπως κάθε χρόνο, χθες. Παπαδιαμάντεια η ατμόσφαιρα… Απόστολε Χριστώ, τω Θεώ ηγαπημένε, επιτάχυνον ρύσαι λαόν αναπολόγητον…

Ο ΑΝΑΠΟΛΟΓΗΤΟΣ λαός… “Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ και ηγαπημένε,/ πάντοτ’ ευκολοπίστευτε και πάντα προδομένε”, για να θυμηθώ την “προς τους Επτανησίους”, αλλά και προς όλους τους Έλληνες ρήση του Εθνικού μας Ποιητή. Οπου και αν μας βρίσκει το κακό, όπου και αν θολώνει ο νους μας, να μνημονεύουμε Διονύσιο Σολωμό, να μνημονεύουμε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, μας παραγγέλνει ο Οδυσσέας Ελύτης.

“Ενθυμουμαι τι συνέβη προ πολλών ετών, όταν είχε γίνει τις υπουργός, βουλευτής γείτονος επαρχίας. Οι κουρείς έκλεισαν τα κουρεία των, οι καφεπώλαι τα καφενεία των, οι υποδηματοποιοί επώλησαν τα καλαπόδια των. Δεν υπήρξε βοσκός, όστις να μην προεχειρίσθη εις υγειονομοσταθμάρχην. Τότε είδομεν πρώτην φοράν κι εδώ εις την νήσον, λιμενάρχη φουστανελλάν”. Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης “Οι Χαλασοχώρηδες”.

ΚΙ ΑΝ είναι επίκαιρος τη σήμερον ημέρα ο Άγιος των Νεοελληνικών Γραμμάτων! Όλα τα ’βλεπε κι όλα τα σχολίαζε με τον δικό του μοναδικό τρόπο ο… Κοσμοκαλόγερος. Σε βάθος.

ΚΑΙ ΔΙΗΓΩΝΤΑΣ τα να κλαις… Για τα περασμένα μεγαλεία των φοιτητικών εκλογών ο λόγος. Με αφορμή τις προχθεσινές εκλογές. “Για μια εκλογική διαδικασία που η πλειοψηφία των φοιτητών της γυρίζει την πλάτη”, όπως έγραψε στο χθεσινό “Εκτός… και επί τα αυτά”, ο διεθυντής Σύνταξης της εφημερίδας μας Παρασκευάς Περάκης. Πάμε παραλία…

“ΤΟ ΜΕΓΑ, εν οσωδήποτε ελαχίστω και αν ευρέθη ενσφηνωμένον, πάντοτε εθαυματούργησε και ενίκησεν· η νίκη του ήτο αυτής της φύσεως νίκη, ουδεμία δε πίεσις ηδυνήθη ποτέ να τα εξισώσει”. Από τη “Χρυσή Διαθήκη” του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.

ΠΑΥΛΟ Πολυχρονάκη, συγγραφέα – ποιητή, Μαρμαράς Χανίων: Πολλές ευχαριστίες για τα 10, σε μορφή ποιήματος, ιστορικά ανέκδοτα, όπως και για τα 8 “λυρικά” ποιήματα που μου έστειλες για να τα χρησιμοποιήσω, όπως μου γράφεις “κατά περίπτωση σε βάθος χρόνου”. Ο λυρισμός είναι διάχυτος στη λυρική σου ποίηση και η σάτιρα διάχυτη στη σατιρική, Παβλή. Σαν απάντηση σ’ αυτό που έγραψες ότι είσαι κατά βάθος “λυρικός ποιητής”, αλλά μπλέχτηκες με τη σάτιρα και δεν σ’ αφήνουμε να την εγκαταλείψεις…

“Τρικούπης ο Χαρίλαος είναι για την Ελλάδα,/ ο δεύτερος πολιτικός σ’ αξία κι εξυπνάδα·/ Γιατί ο πρώτος σίγουρα, όμοιο δεν έχει ταίρι./ Τον Βενιζέλο εννοώ, τον μέγα, τον Λευτέρη./ Για τον Τρικούπη δεν θα πω παρά δυο λόγια μόνο./ Πως είπε το «πτωχεύσαμεν…» με της καρδιάς τον πόνο,/ κι ότι ήτανε πολύ σωστός και δυνατός συγχρόνως/ και δεν τον έκανε εμπαθή της σάτιρας ο πόνος…/ Γιατί κι αν σατιρίστηκε όσο κανένας άλλος/ από τον Γιώργη τον Σουρή, εφάνηκε μεγάλος./ Και του ’δωσε παράσημο, του Ιππότη του Σωτήρα,/ γιατί τον θαύμαζε πολύ κι ας του ’χε γίνει ψείρα,/ μύγα, τσιμπούρι και κοριός, στενός κορσές και ψύλλος/ την ίδια ώρα που ’τανε πολύ καλός του φίλος.”
Και αντί για ιστορικό ανέκδοτο το ποίημα του Παύλου (Παβλή) Πολυχρονάκη “Η ανοχή του Τρικούπη”.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (09.05.2014)

 

https://petaxta.blogspot.com/2014/05/blog-post_9.html?fbclid=IwAR1LvC_JAF_z6xTIlKCehDHLkxbiIMFAgklUqEGudTNRcxgMCcUuIdSroUk