ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΜΙΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ! Μία αύριο και τέρμα για εφέτος ο 'θείος', κατά τον Ποιητή, Ιούλιος μήνας. Ούτε που τον καταλάβαμε!

ΜΕΓΑΛΗ μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην πεις! Μεταξύ κύλικος και χειλέων πολλά πέλει (Μέχρι να φέρεις το ποτήρι στα χείλη πολλά μπορούν να συμβούν). Με άλλα λόγια. Εδώ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί την αμέσως επόμενη στιγμή, όχι σε μια ολόκληρη μέρα! Και ειδικά και γενικά. Τέλος πάντων.

ΚΑΙ 'ΣΤΑΘΕΡΟ' και 'αξιόπιστο' και 'στερεό' το ευρώ, κατά τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν Κλωντ Τρισέ. Αν δεν παινέσεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει. Κι αν δεν παινέσεις το νόμισμά σου θα καταρρεύσει...

ΠΡΟΘΕΣΗ της Κυβέρνησης είναι, λέει, να μην γίνουν απολύσεις στο Δημόσιο λόγω της συγχώνευσης και της κατάργησης Οργανισμών. Είναι να μη θυμηθώ τη φράση που λέει ότι ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις;

ΥΠΑΡΧΟΥΝ πολλοί που σαρακίζουν το κλαδί του τουρισμού. Κι ας κάθονται και οι ίδιοι πάνω σ’ αυτό. Ευτυχώς, προσώρας, το κλαδί φαίνεται ν’ αντέχει. Μέχρι πότε, όμως; Από τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο η παρέμβαση.

'ΑΜΥΝΑ περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και του πιθηκισμού, του διαφθείραντος σήμερον το έθνος και η πρόληψις της χρεωκοπίας'. Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1896, 'Οιωνός' (άρθρο). Τι ’χες Ελλάδα μου; Τι ’χα πάντα!

Η 'ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ', η οποία με προκήρυξή της ανέλαβε την ευθύνη της δολοφονίας του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια, που έγινε τον περυσινό Ιούλιο, αγνοείται. 'Φαίνεται ότι οι σύντροφοι της οργάνωσης, εξοντώνοντας τον Σωκράτη, έκαναν το χρέος τους', σχολιάζει ο 'βοριάς' στη στήλη του '9 μποφόρ' (βλ. εφ. 'Χριστιανική', Πέμπτη 21 Ιουλίου 2011).

Ο 'ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ' στον Βόρειο Οδικό Αξονα συνεχίζεται και το φετινό καλοκαίρι με μεγάλη επιτυχία. Απολαύστε τον τις μέρες που φυσά ο αέρας!

ΤΑ ΔΥΟ ΦΙΛΙΑ που μου ’δωσες, ποτέ δεν θα ξεχάσω/ και τον Θεό παρακαλώ φως μου να μην σε χάσω! Καλή η ερωτική σου μαντινάδα, Ηλία Σταματάκη, δεν λέω. Φαντάζομαι τι θα έγραφες αν τα φιλιά ήταν περισσότερα!

ΥΠΟΒΙΒΑΣΜΟΣ κατηγορίας στο ποδόσφαιρο κι απαγόρευση στους Αχιλλέα Μπέο και Μάκη Ψωμιάδη ν’ ασχολούνται με το άθλημα για τα στημένα παιχνίδια του Ολυμπιακού Βόλου και της Καβάλας. Γενναία απόφαση των αθλητικών Αρχών, δεν λέω! Ο πρόλογος της κάθαρσης στον χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου ή μήπως ο επίλογός της;

ΜΕΓΑΛΗ η χαρά σου όταν βαφτίζεις το παιδί σου, δεν λέω. Πολύ μεγαλύτερη, ωστόσο, όταν βαφτίζεις εγγόνι σου! Και πού να το παντρεύεις κιόλας! μου πε ένας φίλος που το αξιώθηκε.

ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ότι για να μπορέσει κάποιος να δει το ουράνιο τόξο θα πρέπει να έχει γυρισμένη την πλάτη του στον ήλιο; Γνωρίζετε ότι η ψαλίδα (το ζωύφιο) έχει δύο πέη; Γνωρίζετε ότι η Disneyland στις ΗΠΑ είναι μεγαλύτερη από τις πέντε μικρότερες χώρες του κόσμου μαζί; Αντί για ιστορικό ανέκδοτο ή μαθητικά μαργαριτάρια.
'
Αμέτρητες σβησμένες γόπες,/ σκόρπιες, άλλες πατημένες,/ άλλες όχι./ Ανάκατες στο κράσπεδο,/ στη γωνιά του δρόμου,/ κινούν υποψίες.../ Ηταν πολλοί που κάπνιζαν μέσα στη νύχτα;/ Ηταν μόνο δυο ή ένας;/ Περίμενε φίλο,/ γυναίκα μήπως/ ή τίποτα;/ Ποιος ξέρει;'.
Το ποίημα 'Σβησμένες γόπες' της Αθηνάς Κανιτσάκη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com/)

Από Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 30 Ιουλίου 2011)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΜΟΥΣΙΚΟ χαλί ο θόρυβος της μπετονιέρας που φτάνει από την άλλη μεριά του δρόμου στο γραφείο μου, ενώ αρχίζω να γράφω τη στήλη. Τον απολαμβάνω. Μιλώ σοβαρά! Δύο γειτονόπουλα, δύο νέα παιδιά, γύρω στα τριάντα, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, φτιάχνουν το σπιτάκι τους, τη φωλιά που θα στεγάσει την αγάπη τους και τα όνειρά τους. Με τις δικές τους δυνάμεις και με τη βοήθεια του πατέρα του αγοριού και μερικών φίλων τους. Καλή δύναμη! Τους φωνάζω και συνεχίζω.

Ο,ΤΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ο θόρυβος, ο εκκωφαντικός θόρυβος της μπετονιέρας. Εκτός και αν... Ο,τι πιο θεσπέσια η μουσική απ’ την ενάτη συμφωνία του Μπετόβεν. Εκτός και αν... Σχετικότης σχετικοτήτων, τα πάντα σχετικότης...

ΚΙ ΟΜΩΣ η Ελλάδα πάει, τι πάει, έχει πάει διακοπές. Αναστενάζουν οι ανά την Ελλάδα παραλίες. Εντάξει, έχουμε μείωση και μάλιστα σημαντική στις κρατήσεις ξενοδοχείων. Το χωριό, να ’ναι καλά. Εδώ τα καλά... συκοστάφυλα!
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ωστόσο, δεν πάει, λέει ο Πρωθυπουργός, διακοπές. 'Τρέχει' για τις επενδύσεις και τα έργα. Τρέχει για να προλάβει το τρένο που περνά για τελευταία φορά. Μπορεί, πάντως, και να νομίζει ότι τρέχει και να κάνει σημειωτόν.

ΠΡΟΣ Δημήτριον Ρέππα επιστολή Γιώργου Παπανδρέου το ανάγνωσμα. Προς Χάρη Καστανίδη επιστολή Γιώργου Παπανδρέου το ανάγνωσμα. Προς Μιχάλη Χρυσοχοΐδη επιστολή Γιώργου Παπανδρέου το ανάγνωσμα. Δεκατέσσερις οι επιστολές του Γιώργου Παπανδρέου. Οσα και τα Υπουργεία της κυβέρνησής του. Ούτε ο... Απόστολος Παύλος να ήτανε!

Η ΕΛΛΑΔΑ μπορεί κάποτε να φαίνεται ότι πεθαίνει, αλλά βρίσκει πάντα τη δύναμη να ξαναγεννιέται. Από τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο η παρέμβαση με αφορμή ένα 'πεταχτό' που μπήκε τις προάλλες.

ΑΡΧΙΖΟΥΝ οσονούπω οι σεισμικές θαλάσσιες έρευνες στο Ιόνιο και στο Λιβυκό για πετρέλαιο. Να αρχίσουμε να πλέουμε σε πελάγη ευτυχίας ή μήπως πετάμε στα σύννεφα; Φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά περίδρομο...

ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑΡΧΗΣ έπιασε κλέφτη! Αυτή κι αν είναι είδηση! Οχι στην 9 σελίδα της εφημερίδας, αλλά στην πρώτη της, έπρεπε να μπει κύριε διευθυντά!

ΓΡΑΦΩ, γράφεις, γράφει, γράφουμε, γράφετε, γράφουν. Ειδικότης μου, σου, του (της), μας, σας, των. Ωραιότατα! Δεν διαβάζω, δεν διαβάζεις, δεν διαβάζει, δεν διαβάζουμε, δεν διαβάζετε, δεν διαβάζουν. Μη... ειδικότης μου, σου, του (της), μας, σας, των... Κρίμα!

Ο ΠΡΩΗΝ ναύτης Ρόναλντ Σέλντστρεμ έβαλε σε μερικές μεγάλες σουηδικές εφημερίδες μια διαφήμιση που έκανε λόγο για ένα αποτελεσματικό και αβλαβές φάρμακο για τη ναυτία που στοίχιζε μόλις 3 κορόνες. Χιλιάδες αναγνώστες πίστεψαν τον θαλασσόλυκο και σε λίγο έλαβαν σε γράμμα το φάρμακο που ήταν ένα χαρτί που έγραφε: 'Να μείνετε στην ξηρά!'.
.
..Περπατάω στην πεδιάδα/ συναντώ βρώμικα νερά/ ξύλινες καλύβες/ μισογκρεμισμένες/ νερόφιδα πεθαμένα,/ γύρω μου άνθρωποι/ ξυπόλητοι/ ζητιανεύουν το νερό/ απ’ τις υδροφόρες του αφέντη,/ φεύγω απ’ τα σύνορά τους,/ μπαίνω σ’ άλλη πεδιάδα/ θάνατος κι εκεί/ πάω σ’ άλλη,/ θάνατος,/ τρέχω/ κι ανάβω ένα δαυλό/ στο πρώτο ύψωμα'.
Το ποίημα 'Δαυλός' του Γρηγόρη Σακαλή.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com/)

Χανιώτικα νέα (29.07.2011)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΙΟΥΛΗΣ ΜΗΝΑΣ. Στην ακρογιαλιά. Ο καθείς στη δική του ακρογιαλιά. Στην αγαπημένη του ακρογιαλιά. Ενώ κοντεύει να τελειώσει ο μήνας...

ΠΟΛΥΠΛΟΚΟ ΤΟ ΠΑΚΕΤΟ διάσωσης της Ελλάδας, διαπιστώνει η διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Ως εκ της θέσεώς της. Πριν αλέκτωρ φωνήσαι...
ΚΙΚΙΡΙΚΟΥ! Ο ΚΟΚΟΡΑΣ. Eνας κόκορας ολάσπρος με χρυσό λειρί/ καμαρώνει και φουσκώνει/ και λιλιά φορεί/ και θαρεί πως το κοτέτσι μόλις τον χωρεί... Ασχετο; Oχι και τόσο!

ΚΑΙ ΝΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ τo ξεχάσουμε εμείς οι Χανιώτες ότι δίπλα μας, στη Λιβύη συνεχίζουν να σκοτώνουν αμάχους, δεν μπορούμε. Οταν δεν μας το θυμίζουν τα πολεμικά πλοία στον κόλπο της Σούδας, μας το θυμίζουν τα πολεμικά αεροπλάνα. Συνηθίσαμε;

ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΑΠΟΥΣΙΑ μερικών ημερών ο... διαπιστευμένος μαντιναδολόγος της στήλης Ηλίας Σταματάκης επανέρχεται σήμερα... δριμύτερος με δυο μαντινάδες επκαιρότητας. Η πρώτη: Αλί σ’ όσους φτωχαίνουνε και δανεικά γυρεύουν/ αυτοί που τους τα δίνουνε, το τι τους μαγειρεύουν. Η δεύτερη: Ελλάδα ποιοι σε φέρανε σε τούτονε το χάλι,/ τους ξέρεις και περίλυπα κουνάεις το κεφάλι.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ στην Ελλάδα, για να αναγνωρίσουμε το μεγαλείο του. Πρέπει να φύγει, να μην μπερδεύεται στα πόδια των άλλων για να του πουν (πούμε) 'ευχαριστώ για τα που πρόσφερες'. Με αφορμή το φευγιό του μεγάλου σκηνοθέτη Μιχάλη Κακογιάννη.

ΚΙ ΟΜΩΣ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ να υπάρχει, πάνω και πέρα απ’ την Ελλάδα της μιζέριας, πέρα και πάνω απ’ την Ελλάδα της αρπαχτής και η άλλη Ελλάδα! Η Ελλάδα του Μιχάλη Κακογιάννη, για παράδειγμα. Χρέος μας να την ανακαλύψουμε και να την υπηρετήσουμε.

ΑΝ ΔΕΝ, ΔΕΝ... μου είπε τις προάλλες ο φίλος μου ο γερω - δάσκαλος με το που με συνάντησε. Αν δεν αλλάξουμε, τόσο σε ατομικό, όσο και σε συλλογικό επίπεδο συμπεριφορές, δεν έχουμε ελπίδα σαν χώρα, μου το έκανε λιανά.

ΒΙΟΣ ΑΝΕΟΡΤΑΣΤΟΣ, μακρά οδός απανδόχευτος. Αφορμή ψάχνουμε, κι όποιος ψάχνει βρίσκει, να το ρίχνουμε έξω, να κλέβουμε μια του χάρου. Καμία αντίρρηση. Φτάνει, βέβαια, να μην του τις κλέβουμε όλες. Για σένα, με αγάπη, τούτο το πεταχτό, Σήφη!

Ο ΡΩΜΑΙΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ Καλιγούλας είχε αυτοανακηρυχθεί σε Θεό, ισάξιον με τον Δία και δεχόταν εκδηλώσεις θείας λατρείας. Είχε μάλιστα ιδιαίτερο σώμα ιερέων, ένας ιερέας μάλιστα ήταν ο ίππος του. Κάποτε ισχυρίστηκε ότι η θεά της σελήνης κατέβηκε από τον ουρανό για να τον εναγκαλιστεί και ρώτησε τον αυλικό του τον Βιτέλιο, αν μπορούσε να τον δει. Ο πονηρός αυλικός του απάντησε: 'Φυσικά και όχι, αφού μόνο εσείς οι Θεοί μπορείτε να βλέπετε ο ένας τον άλλο'.

Σ’ εκείνη την ακρογιαλιά, Ιούλη μήνα,/ πήραν τον ύπνο τα θαλασσοπούλια/ κι ήταν η θεία λειτουργία στον Ναό αυθεντική, αληθινή./ Ενας ερωδιός άναψε τη φλόγα στο κερί/ από το φως του ήλιου/ και το Μυστήριο δηλώθηκε στον Ουρανό/ θάλασσα, γη και ουρανός αγαπηθήκανε./ Η αγάπη έγινε η μουσική των Αγγέλων,/ των δέντρων και των δελφινιών'.
Από το ποίημα 'Σε μιαν ακρογιαλιά'
της Αργυρώς Βάρλα - Γαλάτουλα.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com/)

Χανιώτικα νέα, (28.07.2011)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Κλειστόν... λόγω διακοπών

Από:
Νεκτάριος Κακατσάκης(Χανιώτικα νέα, 27.07.2011)

Κατεβάζω διακόπτες για τουλάχιστον δύο εβδομάδες. Και αυτό μπορεί για κάποιους να ακούγεται ως ένας πλεονασμός εκ μέρους της στήλης, αλλά για κάποιος άλλους είναι μια ανακούφιση! Τους καταννοώ αφού είμαι κι εγώ μέρος αυτών... Εξάλλου, είναι τουλάχιστον ανάρμοστο να φεύγεις δίχως να πεις ένα "γεια"! Παραδοσιακά η στήλη προσπαθεί να είναι όσο το δυνατόν πιο... politicaly correct και να τηρεί κάποιους κανόνες που ταιριάζουν στο "είναι" της! Ετσι, τουλάχιστον κάθε καλοκαίρι φεύγει για διακοπές αφήνοντας ένα σημείωμα όσο το δυνατόν πιο καλοκαιρινό γίνεται, και αυτό θα επιχειρήσει και τώρα! Εις το επανιδείν λοιπόν! Ελπίζω σε… "κάτι περισσότερο από δύο εβδομάδες με το καλό να τα ξαναπούμε"! Τα παραπάνω σημειώνω πάνω στο χαρτί και ο νους μου ήδη τρέχει στα τρεχαλητά της μικρής μας Ευδοκίας που μοιάζει σαν έτοιμη από καιρό να ζήσει κάποιες περισσότερες συνεχόμενες ώρες μαζί μου ή έτσι θέλω να πιστεύω· σε μένα δεν αρκούν οι ελάχιστες στιγμές της συμβίωσής μας! Δική μου, λοιπόν, πρωτίστως η ανάγκη να ζω δίπλα, μαζί, να μην αφήσω παρά όσες λιγότερες γίνεται στιγμές να χαθούν από την κοινή μας συμμετοχή στα παιχνίδια με την άμμο, με τα κύμματα, με το κουβαδάκι της, την τζουγκράνα, το μικρό κουταλάκι που με τ' αριστερό της χέρι σκάβει συνεχώς στην άμμο… Ο κόσμος της εύχομαι για λίγο να γίνει και δικός μου! Κι ας ακούγεται εγωιστικό, το ξέρω, είναι το μόνο που σκέφτομαι τώρα κάποιες λίγες ώρες πριν το κατέβασμα κάποιων από τους "διακόπτες"! Εις το επανιδείν λοιπόν, και με την ευχή στην επάνοδο τούτης της στήλης να βρεθούμε με όσο το δυνατόν λιγότερα προβλήματα αντιμέτωποι! Με περισσότερη αισιοδοξία και διάθεση, όρεξη να προχωρούμς προσδοκώντας τα καλύτερα που θε να ’ρθούν...
Καλό καλοκαίρι!

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ Παρασκευής, μεγάλη η χάρη της, σήμερα, του Αγίου Παντελεήμονα, επίσης μεγάλη η χάρη του, αύριο! Πού αράζουν οι στραβοί; Μα πού αλλού; Στην Αγιά Παρασκευή. Στον Αγιο Παντελεήμονα, ωστόσο, εκτός από τους στραβούς, αράζουν και οι κουτσοί. Ούλοι, κουτσοί στραβοί στον Αγιο Παντελεήμονα! Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες.

ΣΤΗ ΝΟΡΒΗΓΙΑ, στο Οσλο μα και στο νησάκι Οτόγια η δακρυσμένη ματιά του σύμπαντος κόσμου. Δισεκατομμύρια είναι τα αναπάντητα 'γιατί', που συνθέτουν το 'γιατί των γιατί' για να χρησιμοποιήσω μια φράση από την 'Ανατροπή' του Νίκου Θέμελη. Ολα εν τέλει κρέμονται από τις ενέργειες ενός ψυχασθενή που θεωρεί 'στυγερή' πλην όμως, 'απαραίτητη' την πράξη του;

ΜΑΚΑΡΙ να μπορούσαμε να πανηγυρίσουμε. Να βγούμε στους δρόμους και να τραγουδήσουμε τα νικητήρια. Να ψάλλουμε τα ευχαριστήρια γιατί λυτρωθήκαμε απ’ τα δεινά μας. Μακάρι! Ομως... χορτ’ αγά! Από τον φίλο μου τον γερω δάσκαλο η παρέμβαση. Τίτλος της, λέει: 'Υπεράνω της πάχνης των εντυπωσιακών δηλώσεων'. Με αφορμή τις αποφάσεις που πήρε για την Ελλάδα η τελευταία Σύνοδος Κορυφής.

ΟΡΑΤΟ το ενδεχόμενο χρεωκοπίας, διαβάζω στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας μας! Μην τρομάξετε! Στις Ηνωμένες Πολιτείες κι όχι στην χώρα μας αναφέρεται το σχετικό δημοσίευμα. Λέτε να πήγε επί τούτου, για να σώσει την αμερικάνικη οικονομία δηλαδή, ο Ευάγγελος Βενιζέλος στην Ουάσινγκτον;

'ΚΑΠΟΤΕ τραγουδούσαμε ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει! Μύθος. Είναι γνωστό πως η χώρα δεν υπήρξε ποτέ ανεξάρτητη. Ετσι και τώρα είναι βαθιά υποταγμένη. Δυστυχώς! Οχι για μας αλλά για τα παιδιά μας'. Ο επίλογος του άρθρου που έγραψε τις προάλλες (19 Ιουλ.) ο και φίλος και εκλεκτός συνεργάτης των 'Πεταχτών' (δικά του και τα σημερινά μαθητικά μαργαριτάρια, βεβαίως) δημοσιογράφος πρώην γεν. γραμματέας της ΕΣΗΕΑ Κώστας Μπετεινάκης στην ηλεκτρονική του εφημερίδα (www.styx.gr). Μύθος και το περίφημο 'του Ελληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει', Κώστα;

ΠΩΣ ΦΥΤΕΨΑ τ’ αρμυρίκια. Αφηγητής ο μόνιμος κάτοικος της 'Σκάλας' του Καλαμιού Γιώργος Κογχυλάκης. Κάτω απ’ τον ίσκιο τους. Εις επήκοον της... Καλαμοπαρέας. Να ’σαι καλά, κύριε Γιώργο!

ΓΙΑΝΝΗ Γ. Χρηστάκη, επιτ. σχ. σύμβουλο, Ηράκλειο: Διάβασα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον το τελευταίο (20ο!) βιβλίο σου με τίτλο 'Δράξασθε παιδείας...', που είχες την καλοσύνη να μου στείλεις. Ανθός της αγάπης σου για την παιδεία και καρπός της πλούσιας εμπειρίας σου τούτη η 'σύντομη εμπειρική μελέτη για τα σύγχρονα προβλήματα', όπως γράφεις στον υπότιτλο. Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς και σου εύχομαι καλή συνέχεια.

ΤΡΙΑ μαθητικά μαργαριτάρια. Αστέρια! α) Η υψηλότερη κορφή του Ολύμπου ήταν το Δωδεκάθεον. Πάνω στο ψηλότερο σημείο, ακριβώς πάνω στη μύτη της κορυφής, καθόταν ο Δίας, διάσημος γι’ αυτή την επίμονη στάση του. β) Οταν ο Χριστός ήταν μικρός, ο πατέρας του, ο μαραγκός Ιωσήθ τον φώναζε Χρηστάκη. γ) Σαράντα πέντε πετεινοί, ενός κοκόρου γνώση.

[...] Ω λέξεις που ειπωθήκατε σε λάθος χρόνο,/ με λάθος τρόπο, με κακό ηχόχρωμα./ Ω πρόσωπα στεγνά, ανέκφραστα/ ή εκφρασμένα σε λάθος τόνο/ ερασιτέχνη του νου./ Ω αγάλματα αμίλητα κι αγέλαστα./ Ω νευρόσπαστα με την αυλακιά του θυμού/ ανάμεσα στα φρύδια./ Ω ανόητα δάκρυα./ Κοιτάζετε τα παιδιά./ Κανένα τους δε σχεδιάζει/ του παιχνιδιού τη διεκπεραίωση'.
Από το ποίημα 'Ξύπνημα' της Αθανασίας Δανέλη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com/)

Xανιώτικα νέα( 26.07. 2011)

ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ

Και βιβλίο παρηγορίας

'Τα φορέματά τους μαύρα, ξεθωριασμένα ως το σταχτί, τραβούσαν τις ακτίνες του κυρίαρχου άστρου. Στην πλάτη τους υδρωτογραφίες, κάτω από τις μασχάλες τους οι σκοτεινές ήπειροι του μόχθου'. Αυτό είναι γράψιμο! Πολλές, πάμπολλες, φορές το είπα, άλλοτε φωναχτά κι άλλοτε ψιθυριστά, ενώ διάβαζα στο βιβλίο της Βικτωρίας Θεοδώρου 'Δραπέτις', που κυκλοφορήθηκε απ’ τις εκδόσεις 'Κεδρισός', όταν συναντούσα φράσεις όπως αυτή που έβαλα στην αρχή. Την ίδια στιγμή, με μορφή... υστερόγραφου, καληνώριζα τον υπεύθυνο του 'Κεδρισού', τον καλό μου φίλο τον Κώστα τον Νταντινάκη, που ύστερα απ’ την 'Πελαγινή', έβγαλε ένα ακόμα πεζό κείμενο, μια ακόμα νουβέλα, της συμπατριώτισσάς μας, διεθνώς καταξιωμένης ποιήτριας, στο λιακωτό της δημοσιότητας. Το παρελθόν που περιγράφει η Βικτωρία Θεοδώρου στο βιβλίο της αυτό, που γράφτηκε το 1990, και στο οποίο πρωταγωνιστεί ένα παιδί μοναχικό, τρόφιμος ενός Ιδρύματος στο Ηράκλειο του Μεσοπολέμου δεν γέννησε, όπως σημειώνει στο Επίμετρό του ο εκδότης, ποτέ καμία νοσταλγία για τη συγγραφέα. Ισως(;) ή ακριβώς(;) γι’ αυτό: 'Η Βικτωρία Θεοδώρου πλησιάζει το παιδί που η ίδια υπήρξε τρυφερά, σα να θέλει να το παρηγορήσει, να του χαρίσει ό,τι στερήθηκε, να επαληθεύσει τις ονειροφαντασίες και τους πόθους του για ευτυχία και δικαίωση'...
Και βιβλίο παραμυθίας είναι η 'Δραπέτις', που έτσι κι αρχίσετε να το διαβάζετε δεν θα καταλάβετε πώς φτάσαμε στην 102, την τελευταία του σελίδα.

Καλογεράκι, σε μοναστήρι καλογραιών

Καλογεράκι θα γενώ να πάω στ’ Αγιον Όρος... Δεν το ’χε, βέβαια, σκοπό να γενεί καλογεράκι και να πάει στο Αγιο Όρος ο εκ των μελών της συντακτικής ομάδας των αναγνωστικών 'Η Γλώσσα μου', τη δεκαετία του 1980, φίλος δάσκαλος, ποιητής και συγγραφέας Νίκος Κανάκης. Αυτό δα έλειπε! Ελα, όμως, που τον είχε τάξει η μάνα του, εξαιτίας ενός νομιζόμενου αμαρτήματός της και το τάξιμο ήταν τάξιμο! Να ’τον, λοιπόν, στα έξι του μόλις χρόνια καλογεράκι, εντάξει όχι στο Αγιο Ορος, που θέλει το τραγούδι, αλλά στο γειτονικό με το χωριό του (Τσιτάλια Αρκαδίας) γνωστό γυναικείο μοναστήρι του Έλωνα... 'Οπου κι αν ταξίδευα, ως στρατιώτης, τουρίστας ή υπάλληλος, έτρεχα να επισκεφτώ τις διάφορες μονές, μήπως και βρω κάπου την Αγία Σκέπη, τη Σεβαστιανή, τη Φεβρωνία, την Αγάθη, τη Μελιτινή και, κυρίως, τη μικρή Ζηνοβία', εξομολογείται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου του 'Το καλογεράκι' που μόλις κυκλοφορήθηκε (εκδόσεις 'Πάσσαρη', για να δικαιολογήσει γιατί έκανε μυθιστόρημα την εμπειρία του ο φίλος συγγραφέας.
Και συνεχίζει: 'Αυτές οι μαύρες φιγούρες αναδεύονταν μέσα μου και εξακολουθούσαν να έχουν τις ίδιες μυθικές διαστάσεις, που πήραν τους εφτά μήνες της... καλογερικής μου ζωής'. Τι εμπειρία! 'Το μυθιστόρημα αυτό, ένα ζωντανό αυτοβιογραφικό ντοκουμένο,
εξιστορεί, χωρίς αναστολές, με γοητευτική αφέλεια και αμεσότητα, όλα εκείνα τα τραγελαφικά που έζησε εκεί και σημάδεψαν τη ζωή του', σημειώνει, μεταξύ των άλλων ο εκδότης. Να προσθέσω σ’ αυτά μόνο τούτο: Οτι διαβάζεται... απνευστί!

Ενα καλοκαίρι στους Παξούς

Λογοτεχνία για μικρούς αναγνώστες, αλλά όχι μόνο, με αρκετή δόση μυστηρίου, η τρίτη σημερινή καλοκαιρινή βιβλιοπρόταση της στήλης. 'Μυστική αποστολή - Το μυστήριο του καμένου δάσους', είναι ο τίτλος του βιβλίου, ενός βιβλίου που πήρε εφέτος το πρώτο βραβείο της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς και που κυκλοφορήθηκε απ’ τις εκδόσεις Μίνωας. Μόλις 28... Ιουλίων η Μαρία Δασκαλάκη, η συγγραφέας του. 'Είναι να μην απορώ πως μια κοπελιά, 28 μόλις ετών, κάνει τόσα πολλά κι όλα τόσο καλά', έγραψα 'Στα πεταχτά' ('Χ.Ν.' 15-4-2011). Συνοδεύοντας το 'ευχαριστώ μου για το εν λόγω βιβλίο, που μαζί με την Ανθολογία 'Γραφής έργα', όπου περιλαμβάνονται ποιήματά της και την έκδοση 'Τα Καστέλλια', όπου ένα διήγημά της με τίτλο 'Επιστροφή στο χωριό', είχε την καλοσύνη να μου στείλει. Κι έχοντας ύποψη μου, τόσο το πρώτο της βιβλίο, 'Το μυστικό της Ασπασίας', ο τίτλος του, όσο και τις άλλες ποικίλες δραστηριότητές της, αλλά και την ενασχόλησή της με τη δημοσιογραφία (εφ. 'Πατρίς' κ.λπ.).
Ενα καλοκαίρι στους Παξούς, είναι το θέμα της συγγραφέα.
Ανεμελιά και μπάνια στην αρχή, ωστόσο γρήγορα όλα αλλάζουν, όταν ο μικρός Πέτρος βλέπει δυο ύποπτους άντρες να μετράνε ένα δάσος, το οποίο, λίγες μέρες μετά καίγεται.
Η αγωνία -σελίδα τη σελίδα- κορυφώνεται. Θα καταφέρουν τα παιδιά να εξιχνιάσουν το μυστήριο; Θα γλυτώσουν το νησί των Παξών από την ολοκληρωτική καταστροφή; Κι αν ναι, που είναι ναι, πώς; Παιδιά του σήμερα, τα παιδιά της 'Μυστικής Αποστολής'. Παιδιά με οικολογική συνείδηση, ωστόσο. 'Αν δεν προσέχουμε τον τόπο μας, είναι σαν να μην προσέχουμε το σπίτι μας και τον εαυτό μας', η πεποίθησή τους.
Και σαν οικολογικό μανιφέστο μπορεί να ιδωθεί το βιβλίο αυτό της Μαρίας Δασκαλάκη. Μιας ιδιαίτερα ταλαντούχου συγγραφέα, που πολλά υπόσχεται για το μέλλον.

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΝΤΑΛΑ μεσημέρι, να σκάει ο τζίντζιρας, ο μίντζιρας, ο χόντζιρας, ο τζιντζιμιντζιχόντζιρας, κανένα πρόβλημα, ωστόσο για μένα. Ο Θεός ν’ αγιάσει την ψυχούλα εκείνων που είχαν την πρόνοια να φυτέψουν στην παραλία του Καλαμιού τ’ αλμυρίκια για ν’ απολαμβάνω εγώ κι όλη η... Καλαμοπαρέα τον ίσκιο τους, έχοντας στα μπροσπόδια μας τη θάλασσα.

ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ να μη γράψω τα Πεταχτά εδώ, συνδυάζοντας το τερπνόν μετά του ωφελίμου; Τα πάντα όλα στη διάθεσή μου. Ένα τραπεζάκι, μια καρέκλα, τα χαρτιά μου με τις σημειώσεις, το σημερινό (χθεσινό) φύλλο των 'Χανιώτικων νέων', το μολύβι μου, η ξύστρα μου, οι άσπρες κόλλες που πρέπει να γεμίσουν. Πάμε! Τι πάμε; Συνεχίζουμε...

ΟΥΤΕ έγγυος ούτε καν ολίγον έγγυος αλλά... φερέγγυος, η Ελλάδα κατά Τρισέ. Καλός... μάμος, δεν λέω, ωστόσο σ’ αυτές τις περιπτώσεις μετρά περισσότερο η γνώμη των... μαμο-αγορών.

'ΤΟ ΠΑΚΕΤΟ στήριξης έδωσε μεγάλη ανακούφιση στην ελληνική οικονομία', είπε μεταξύ των άλλων στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Η ανακούφιση του κόσμου απ’ τα... χιλιόμετρα των μέτρων, ωστόσο, εξακολουθεί να είναι το πρόβλημα.

ΔΙΚΑ ΜΑΣ τα γένια, δικά μας και τα χτένια. Μια άποψη. Δικά μας τα γένια και δικά τους τα χτένια. Μία άλλη άποψη. Και δικά μας και δικά τους τα γένια και δικά μας και δικά τους τα χτένια. Μια παράλλη άποψη...

ΕΚΟΜΠΟΔΕΣΑΝ οι κλωστές,/ μπερδέψανε στο χτένι,/ κι αρρώστησε η γιανυφαντού/ να λύνει και να δένει... Εχω αναφερθεί κι άλλες φορές στην 'Ανυφαντού', στο γνωστό περίφημο τραγούδι του Νίκου Ξυλούρη, 'στα πεταχτά'. Λέτε να τα καταφέρει τελικά ύστερα κι απ’ τις τελευταίες εξελίξεις η... ανυφαντού; Το ευχόμαστε!

Η 37η ΕΠΕΤΕΙΟΣ της Μεταπολίτευσης αύριο, 24 Ιουλίου. Ας μην γκρινιάσουμε. Να προβληματιστούμε, όμως, πώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Εχοντας υπόψη πάντως τη γνωστή ρήση του Τσώρτσιλ: 'Η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα με εξαίρεση όλα τ’ άλλα'.

'ΤΟ ΕΡΓΟ μου είναι μια συμμετοχή στην Αντίσταση. Ανήκω στην πρώτη μεταπολεμική γενιά αλλά δεν θεωρώ ότι είμαστε η γενιά της ήττας, όπως λένε. Νικήσαμε αφού οι σπόροι που ρίξαμε δεν έπεσαν σε άγονο χώμα'. Από την συνέντευξη της Βικτωρίας Θεοδώρου στον Βασίλη Καλαμάρα. (εφ. 'Ελευθεροτυπία', 28.07.2011)

Ο ΚΑΠΕΤΑΝ Νικόλας Κριεζής κάθε φορά που έφτανε δάνειο στην ψωροΚώσταινα, πήγαινε στα αρμόδια υπουργεία για να πάρει την αποζημίωσή του από ένα σαπιοκάραβο που είχε διαθέσει για τον Αγώνα. Απηυδησμένος κάποτε ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Κανάρης του λέει: 'Καπετάν-Νικόλα να μου πεις τι θέλεις τέλος πάντων μια και καλή αποζημίωση για το πλοίο σου να τελειώνουμε'. Και ο Κριεζής: 'Μπα, κι άμα σου πω καπετάν-Κωνσταντή τι θα βρει ο Νικολάκης μου να κληρονομήσει;' το βρήκα στο φέϊσμπουκ στη σελίδα του φίλου Μιχάλη Ανδριανάκη κι είπα να σας το μεταφέρω.

'Ας έχουμε επίγνωση της ανεπάρκειάς μας/ Ας μην ταυτίζουμε το γήρας μας μ’ αυτό/ του Κόσμου/ Μην όλα τα μετράμε με τα μέτρα μας./ Γεγονός πως φεύγουμε αδικαίωτοι/ Ομως οι δρόμοι μας καθόλου δεν τελειώνουν/ Τα οράματα θα συνεχίσουν την τροχιά τους/ κι οι εξεγέρσεις αλλεπάλληλες/ σαν τις εκρήξεις του άστρου της ημέρας/ αέναα θα ξεσπούν'.
Από το ποίημα 'Και χωρίς εμάς' της Βικτωρίας Θεοδώρου.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com/)

Χανιώτικα νέα (23.07. 2011)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΠΡΩΤΑ θα δεις τον γείτονά σου κι ύστερα τον ήλιο. Καμιά αντίρρηση ότι ισχύει και τη σήμερον ημέρα η παροιμία για εκείνους, καληώρα σαν και μένα, που ξυπνούν αξημέρωτα. Μόνο που γείτονάς μας μπορεί να θεωρείται ένας ηλεκτρονικός φίλος που μας στέλνει την καλημέρα του κι όχι ο άνθρωπος της διπλανής μας πόρτας. Ο tempora o mores! Ω καιροί, ώ ήθη!

ΜΑΥΡΟΝ καπνό (ή μήπως άσπρον) είδα κι έβγαινε από ?ναν καλαμιώνα. Οτι έβγαλε καπνό η χθεσινή Σύνοδος Κορυφής είναι σίγουρο. Το θέμα είναι το χρώμα του.
Ασπρον, όπως λένε μερικοί; Μαύρον, όπως τον θέλει το γνωστό ριζίτικο; Ή μήπως, ως συνήθως, και άσπρο και μαύρο; Ασπρο για τους τραπεζίτες και μαύρο για τον πολύ κόσμο...

ΣΤΙΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ σχέσεις δεν υπάρχουν, κι αν υπάρχουν δεν λειτουργούν, φιλίες, παρά μόνο συμφέροντα. Είναι ξεκάθαρο αυτό. Ενα το κρατούμενο.

ΕΙ ΤΟ ΦΕΡΟΝ σε φέρει, φέρει και φέρου· ει δ? αγανακτείς, και σ? αυτόν λυπείς και το φέρον σε φέρει. Σε ελεύθερη απόδοση: Αν η τύχη σε σέρνει εδώ κι εκεί ας συρθείς κι εσύ μαζί της. Αν υποφέρεις και αν αγανακτείς κι αυτή δεν παύει να σε σέρνει. Ασχετο; Οχι και τόσο.

ΣΥΝΝΕΦΙΑ τελευταία στον εθνικό μας ουρανό. Ολο και πιο πολύ οι εξ ανατολών γείτονές μας πιέζουν για την Κύπρο και εγείρουν ξανά θέματα στο Αιγαίο. Μας βρήκαν σε αδυναμία, βλέπετε.

ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ Ενωμένη Ευρώπη τα έβαλε ο Ταγίπ Ερντογάν στη μαύρη επέτειο του Ατίλλα. Δώσε αέρα στο χωριάτη,/ ν? ανεβεί και στο κρεβάτι.

ΦΤΑΙΝΕ μόνο οι ταξιτζήδες; Φταίει μόνο ο Γιάννης Ραγκούσης; Φταίνε και οι ταξιτζήδες και ο Γιάννης Ραγκούσης; Πόσο φταίει, αν φταίει, ο πρώτος; Πόσο φταίνε, αν φταίνε, οι δεύτεροι; Και τι φταίει η χώρα να πληρώνει τα σπασμένα; Από τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο η παρέμβαση.
'
Ο ΕΥΓΕΝΕΣΤΕΡΟΣ προορισμός του θάλπους είναι, όταν το έχης να το παρέχης και εις τους άλλους· διότι εάν ο ήλιος εκράτει την θερμότητα και το φως δι? εαυτόν, και ήτο τόσον εγωιστής, ουδέν ον θα ευρίσκετο σήμερον δια να ανυψώση προς αυτόν το βλέμμα, δια να το θαυμάση και του αναγνωρίση την ευεργεσίαν'. Από την 'Χρυσή Διαθήκη' του Πολύβιου Δημητρακόπουλου.

ΩΣΤΑ Νταντινάκη, υπεύθυνο εκδόσεων 'Κεδρισός', Χανιά: Αποκάλυψη ο κόσμος της 'Coplas', της ποίησης του φλαμένκο που παρουσιάζεις (συνεργασία με Anne Personnaz στη μετάφραση) στο τελευταίο βιβλίο του 'Κεδρισού', 'Coplas: ερωτικά τραγούδια της Ανδαλουσίας' και το οποίο είχες την καλοσύνη να μου στείλεις. Να ?σαι πάντα καλά. Για να τρέχει και το νερό της παγκόσμιας ποίησης στις κοίτες του ποταμού σου.

ΛΕΝΕ ΟΤΙ ο Καρνεάδης έχασε ξαφνικά το φως του, χωρίς να το καταλάβει. Ζήτησε τότε απ? τον υπηρέτη του να ανάψει το λυχνάρι. Αυτός του το πήγε αναμμένο και του είπε: 'Να το'. Ο φιλόσοφος όμως, αμφιβάλλοντας για το γεγονός, του είπε: 'Για διάβασε να ιδώ!'. Από το βιβλίο των Ι. Γρυντάκη, Γ. Δάλκου, Α. Χόρτη και Ε. Χόρτη 'Η άλλη όψη της ιστορίας' (εκδόσεις 'Σαββάλας').

Τρία απ? τα ερωτικά τραγούδια της Ανδαλουσίας σε μετάφραση Anne Personnaz και Κώστα Νταντινάκη: α) Της μοναξιάς: 'Είμαι μοναχός σαν τον αριθμό ένα/ είμαι ένα κάδρο αδειανό·/ Είμαι ένα παλιό έπιπλο/ που το ?σπρωξαν στη γωνία.' β) Της φυλής των τσιγγάνων: 'Εγώ, ο τσιγγάνος,/ όταν φτάσω στον ουρανό/ θα ρωτήσω το Θεό, γιατί η μάνα μου/ πέρασε τη ζωή της γονατισμένη'. γ) Των μεταλλωρύχων: 'Μη φοβάστε, κυρία,/ μεταλλωρύχος είναι που τραγουδά·/ κι αν η φωνή του είναι θαμπή,/ είναι απ? του κάρβουνου τη σκόνη'.
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com/)

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
ΣΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙΣ,/ λόγια εφήμερα γυρεύεις/ κι ο καθρέφτης σπάει πάλι/ κι η αλήθεια σε ξεχνάει. Ούτε παραγγελία να το είχα το τετράστιχο που βρήκα να με περιμένει για ανάγνωση στο χθεσινό φυλλαράκι του ημερολογίου τοίχου. Ούτε παραγγελία.

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΑ... γατζούνια της Μέρκελ η Ελλάδα. Γυρεύοντας, σε μια ακόμα σύνοδο κορυφής, μια κάποια λύση που θα χαλαρώνει λιγάκι το σκοινί που της πνίγει το λαιμό. Ενα 'ναι' που να μην ακολουθείται από το 'μεν, αλλά'. Ενα 'ναι' που να μην ανατρέπεται απ’ τα 'όχι'.

ΘΑ ΜΑΣ ΑΦΗΣΟΥΝ στην Εντατική ή θα μας βάλουν σε συνήθη θάλαμο θεραπείας; Γιατί για να μας βγάλουν απ’ το νοσοκομείο δεν το βλέπω. Θεραπεία κατ’ οίκον δεν προσφέρει το πρόγραμμα. Ή μήπως μπορεί και να προσφέρει;

ΣΤΙΣ 16 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, την άλλη μέρα της Παναγίας δηλαδή, η τρόικα θα είναι πάλι εδώ! Σε ρόλο μη... ευ-άγγελου, ο Ευάγγελος. Αν δεν τα βρούνε, λέει, όλα οι τροϊκάνοι, όπως πρέπει, δεν εκταμιεύεται η 6η δόση. Πάλι στο ίδιο έργο θεατές.

ΚΟΡΩΝΑ ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ, γράμματα χάνετε! Μονά ζυγά όλα δικά τους τα θέλουν οι διεθνείς τοκογλύφοι.

'ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ ο ένας για τον άλλο, είμαστε ήδη νεκροί'. Σύνθημα σε τοίχο της
Αθήνας. 'Και οι τοίχοι στα δύσκολα, εκτός από αυτιά, φαίνεται πως έχουν νου και γνώση'. Το σχόλιο του 'βοριά' στη στήλη του '9 μποφόρ' (βλ. εφημ. 'Χριστιανική', Πέμπτη 7 Ιουλίου 2011).

ΤΟ ΤΑΞΙ ΕΙΝ’ ΕΔΩ,/ ενωμένο δυνατό/ κι οι τουρίστες παν’ αλλού,/ πάνε για Χονολουλού. Από φίλο που ασχολείται με τον τουρισμό το τραγουδάκι. Γράψ’ το όπως σου το είπα, μου είπε. Το έγραψα.

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΝΤΟΜΑΤΑΣ, η γιορτή της πατάτας, η γιορτή της μελιτζάνας, η γιορτή του καρπουζιού, η γιορτή του πεπονιού... Μα και η γιορτή του λουκουμά, η γιορτή του μπακλαβά, η γιορτή του κανταϊφιού, η γιορτή του γαλακτομπούρεκου... Γιορτή να ’ναι κι ό,τι να ‘ναι. Το θέμα είναι να μαζευόμαστε!

ΣΥΝΕΔΡΙΑ, ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ παραστάσεις, μουσικές βραδιές, εκθέσεις ζωγραφικής, βιβλιοπαρουσιάσεις, ομιλίες... Και να ’χεις και τρεις γάμους, μια βάφτιση και δυο μνημόσυνα, κατά μέσον όρο την εβδομάδα. Και να πηγαίνει αλλού ο παπάς κι αλλού τα ράσα του...

ΓΙΑΝΝΗ ΦΙΛΗ, πρύτανη Πολυτεχνείου Κρήτης, συγγραφέα: Να σ’ ευχαριστήσω και διά του Τύπου (ξέχασα να το κάμω στη σχετική εύφημη μνεία της Δευτέρας που πέρασε) γιατί με συμπεριέλαβες στους αποδέκτες του βιβλίου σου 'Η δικαίωση'. Περισσότερα για το 'φίλιο' και για τον τόπο μας τελευταίο δημιούργημά σου, είπαμε, προσεχώς.

ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΑΘΗΝΑΙΟΣ φιλόσοφος είδε έναν πλούσιο Αθηναίο να χτυπά τον δούλο του, είπε: 'Να ο δούλος της οργής που χτυπάει τον δούλο του'.

Πάλι σηκώνει τη σημαία/ Εμείς μπαίνουμε χωρίς φόβο/ τα μάτια τα πουλιά μαζί μας μπαίνουν/ Αστράφτει η πολιτεία στράφτει ο νους μας/ Η φαντασία τους κήπους πλημμυράει/ είναι παιδιά που στέκονται στις βρύσες/ Κορυδαλλοί στους όρθρους ακουμπάνε/ Στις λεμονιές άγγελοι χορτάτοι/ Είναι αηδόνια που παντού ξυπνάνε/ φλογέρες παίζουν έντομα βουίζουν/ είναι τραγούδια η στάχτη των νεκρών/ και οι νεκροί κάπου αναγεννιούνται πάλι/ Ολούθε μας μαζεύει ο Θεός/ Εχουμε χέρια καθαρά και πάμε'.
Το ποίημα 'Πάλι ο ουρανός ανοίγει εδώ την πύλη'
του Γιώργου Σαραντάρη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(http://petaxta.blogspot.com/)

Χανιώτικα νέα(21.07.2011

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ…

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!.

Γράφει ο NΕΚΤΑΡΙΟΣ ΕΥ. KΑΚΑΤΣΑΚΗΣ
kak_nektar@yahoo.gr

Το βάρος όλων εκείνων των γεγονότων που με δική μου ή όχι ευθύνη συνέβησαν κι εκείνων που πρόκειται να συμβούν πάντα θα κουβαλώ μέσα μου.
Μαθημένος να ανασηκώνω τα πάθη του κόσμου και να θυμούμαι να μη βαρυγκομώ, να μη δείξω ούτε στιγμή -προς Θεού- την αδυναμία μου, να μην ορμήξουν πάνω μου και με κατασπαράξουν όλα εκείνα τα θεριά της ράτσας μου· πάει να πει της ανθρώπινης!
Περιφέρομαι κάποιες φορές άθελα - ηθελημένα, παρακολουθώντας όποτε μπορώ και συγκρίνοντας κόσμους, αποδυκνείοντας ή γκρεμίζοντας τις θεωρίες που όλα αυτά τα χρόνια μόνος μου έχω φτιάξει μες στο νου μου...
Ή κατανοώντας το λάθος των επιλογών μου και των θεωριών μου που τόσα χρόνια μόνος μου είχα πλάσει εντός μου!
Ανακατεύοντας και αεί προσπαθώντας να κατανοήσω πως η γη γυρίζει, πως άνθρωποι σταυρώσαν τον Χριστό, πως η λύπη είναι πιο δυνατή και από αυτόν τον πόνο, πως όλο αυτό το ανακάτεμα -κι ίσως ευτυχώς- που συντελείται εντός μου, θα κουβαλώ παντοτινά, πως...
....Υπάρχει τόσο πολύ σκουπίδι γύρω μας που συλλαμβάνω τον εαυτό μου να αδυνατεί ολοκληρωμένες αναπνοές να ολοκληρώσει. Ετσι ζώ τώρα με μισές αναπνοές εισπνέοντας τον ελάχιστο αέρα...
Ισα για την επιβίωση. Και συχνά-πυκνά προχωρώ στους δρόμους αγέλαστος, καλά κουρδισμένος, μακριά όσο γίνεται από ανθρώπους γνωστούς που θα με καθυστερήσουν να φτάσω έγκαιρα στη δουλειά μου, αποφεύγοντας τα βλέμματα ακόμη και την υπόνοιά τους, με χαμηλά πολύ χαμηλά τα μάτια ίσως από ντροπή που δεν έχω τη δύναμη να αφεθώ δυο λεπτά και να μιλήσω, ίσως εσκεμμένα για να μη συναντηθούν μάτια με μάτια...
Και το παράλογο; Συνήθισα.
Ή έτσι θέλω να σκέφτομαι! Είναι κι αυτός ένας τρόπος για να ξυπνάω το πρωί