ΕΝ ΝΙΠΠΩ

Η ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ  ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΟ ΝΙΠΠΟΣ

ΤΗ 14η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΥΣ ΘΕΟΚΛΗΣ ΞΙΦΕΙ ΤΕΛΕΙΟΥΤΑΙ 

Ιερουργούντος του μητροπολίτη Κυδωνίαςκαι Αποκορώνου κ. Δαμασκηνού και συμπροσευχομένου του μητροπολίτη Γερμανίας κ. Αυγουστίνου, ο οποίος κήρυξε και τον θείον λόγο, ετελέσθη η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού και ακολούθησε η θεία λειτουργία και η μεγάλη λιτανεία της εικόνας στον πανηγυρίζοντα ομώνυμο κεντρικό ναό του Νίππους. Πολλοί κι εφέτος οι πιστοί...

Σταυρός ο φύλαξ πάσης της οικουμένης

Σταυρός η ωραιότης της εκκλησίας

Σταυρός πιστών το στήριγμα

Σταυρός Αγγέλων η δόξα

Και των δαιμόνων το τραύμα.

ΤΗ 14η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΥΣ ΘΕΟΚΛΗΣ ΞΙΦΕΙ ΤΕΛΕΙΟΥΤΑΙ

 

Πρὸς κλῆσιν ἥκει καὶ Θεοκλῆς τὴν ἄνω,

Ἔχων ὄχημα τὴν τομὴν τὴν ἐκ ξίφους. 

ΘΕΟΚΛΗΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑΜΟΥ

ΤΟ ΠΗΡΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΜΟΥ

ΤΟΥ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΥ ΤΩΝ ΚΡΗΤΙΚΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΝ

ΘΕΟΚΛΗ ΚΑΚΑΤΣΗ

ΘΕΟΚΛΗΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΓΙΟΥ ΜΟΥ

ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΑΝΗΨΙΟΥ ΜΟΥ (ΓΙΟΥ ΤΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ ΜΟΥ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ
ΒΑΡΥ ΟΝΟΜΑ!

Ο ΘΕΟΣ Ν ΑΓΙΑΣΕΙ ΤΟ ΧΩΜΑ ΠΟΥ ΑΝΑΠΑΥΟΝΤΑΙ Ο ΚΑΠΕΤΑΝ ΘΕΟΚΛΗΣ ΚΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟΥΣ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΤΑΥΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΤΑΥΡΟΥΛΕΣ ΘΕΟΚΛΗΔΕΣ

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Καλή σχολική χρονιά
Παραμονή του Σταυρού στο Νίππος
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Καλή σχολική χρονιά

«Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω για το πώς να ζω, τι να κάνω και πώς να είμαι, τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο. Η σοφία δεν βρισκόταν στην κορυφή του σχολικού βουνού, αλλά εκεί, στα βουναλάκια από άμμο, στο Νηπιαγωγείο. Αυτά είναι τα πράγματα που έμαθα: Να μοιράζεσαι τα πάντα. Να παίζεις τίμια. Να μη χτυπάς τους άλλους. Να βάζεις τα πράγματα πάλι εκεί που τα βρήκες. Να καθαρίζεις τις τσαπατσουλιές σου. Να μην παίρνεις τα πράγματα που δεν είναι δικά σου. Να λες συγγνώμη, όταν πληγώνεις κάποιον. Να πλένεις τα χέρια σου πριν από το φαγητό. Να κοκκινίζεις. Ζεστά κουλουράκια και κρύο γάλα κάνουν καλό. Να ζεις μια ισορροπημένη ζωή· να μαθαίνεις λίγο, να σκέπτεσαι λίγο, να σχεδιάζεις, να ζωγραφίζεις, να τραγουδάς, να χορεύεις, να παίζεις και να εργάζεσαι κάθε μέρα από λίγο. Να παίρνεις έναν υπνάκο το απόγευμα. Οταν βγαίνεις έξω στον κόσμο, να προσέχεις την κίνηση, να κρατιέσαι από το χέρι και να μένεις μαζί με τους άλλους. Να αντιλαμβάνεσαι τα θαύματα». Από το βιβλίο “Όσα πραγματικά θα έπρεπε να ξέρω τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο” (εκδ. “Λύχνος”) του Robert Fulgman (μετάφραση: Μαρία Καββαδία).
«Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στην επίκριση, μαθαίνουν να αποδοκιμάζουν. Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στην εχθρότητα, μαθαίνουν να είναι επιθετικά. Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στον φόβο, μαθαίνουν να φοβούνται. Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στον οίκτο, μαθαίνουν να λυπούνται τον εαυτό τους. Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στον χλευασμό, μαθαίνουν να είναι συνεσταλμένα. Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στη ζήλια, μαθαίνουν να ζηλεύουν. Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ντροπή, μαθαίνουν να νιώθουν ένοχα. Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ενθάρρυνση, μαθαίνουν να έχουν αυτοπεποίθηση. Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στον έπαινο, μαθαίνουν να εκτιμούν. Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στην αποδοχή, μαθαίνουν να αγαπούν. Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στην επιδοκιμασία, μαθαίνουν να αγαπούν τον εαυτό τους. Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ανάγνωση, μαθαίνουν ότι είναι καλό να έχουν στόχους. Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στην προσφορά, μαθαίνουν να είναι γενναιόδωρα. Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ειλικρίνεια, μαθαίνουν να είναι φιλαλήθη. Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στη δικαιοσύνη, μαθαίνουν να είναι δίκαια. Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στην καλοσύνη και το ενδιαφέρον, μαθαίνουν να δείχνουν σεβασμό. Οταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ασφάλεια, μαθαίνουν να έχουν πίστη στον εαυτό τους και στους γύρω τους. Οταν τα παιδιά ζουν μέσα σε φιλική ατμόσφαιρα, μαθαίνουν ότι ο κόσμος είναι φιλικό και ευχάριστο μέρος για να ζουν». Ντόροθυ Νόλτε (μετάφραση Μάρω Τσουρή).
Με αφορμή την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, χθες, 12 Σεπτεμβρίου, η “Στάση” στα δύο παραπάνω “κλασικά” κείμενα που κυκλοφορούν ευρύτατα και στο Διαδίκτυο. Οδηγίες προς… ναυτιλλομένους, γονείς και δασκάλους.



Παραμονή του Σταυρού στο Νίππος



Παραμονή του Σταυρού στο Νίππος, στην αυλή του πατρικού σπιτιού, όπου το βασίλειο των βασιλικών. Λίγο πριν ο παπα – Χρήστος δώσει το σύνθημα στους επιτρόπους να κρεμαστούν στις καμπάνες για να σημάνουν Εσπερινό. Εγώ στα δέκα, αρκετά μεγάλος πια για να τα καταλαβαίνω όλα, ο Αντώνης στα οκτώ, η Στέλλα στα πέντε, η Χρυσούλα, μωρό, λίγων μηνών, στις φασκιές ακόμα. Η σταφίδα (το μόνο εισόδημα της οικογένειας) απλωμένη στα Λιβάδια, καμιά ανησυχία για βροχή, ωστόσο, ούτε δείγμα σύννεφου στον ουράνιο θόλο. Απ’ την καμινάδα μας, ωστόσο, αναθρώσκει γαλάζιος καπνός. Και απ’ το κεραμίδι που χρησιμοποιεί η μάνα μου για θυμιατό επίσης. Σώσον Κύριε τον λαόν σου και ευλόγησον την κληρονομίαν σου… Ωραίος ο γερω-κότσυφας στο διπλανό λιόφυτο!
Παραμονή του Σταυρού στο Νίππος. Να βρεθώ στην έρημη πια αυλή του πατρικού σπιτιού, με συντροφιά τις αναμνήσεις μου, λίγο πριν οι καμπάνες σημάνουν Εσπερινό. Απόψε…

Χανιώτικα νέα (13.09.2016)
         

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ

ΜΙΑ ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΗ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ 31 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ
Γράφει η Γιάννα Λάκκα

Τρεις ολόκληρες δεκαετίες μετά την αποφοίτησή μας από το 4ο Δημοτικό Σχολείο Χανίων, οι μαθητές της Στ’ Δημοτικού του 1985 συναντηθήκαμε στις 23 Αυγούστου 2016 στο καφέ – ζαχαροπλαστείο “ΚΗΠΟΣ”.
Η πρωτοβουλία ανήκει στον αγαπημένο μας δάσκαλο κ. Μανώλη Βολουδάκη, που μαζί με την αείμνηστη σύζυγό του Σπυριδούλα Μαθιοπούλου – Βολουδάκη, επίσης δασκάλα μας στις τρεις πρώτες τάξεις του δημοτικού σχολείου, τίμησαν στο ακέραιο το λειτούργημά τους, με απόλυτη αφοσίωση τόσο στο διδακτικό όσο και στο παιδαγωγικό τους έργο. Στην υλοποίηση αυτής της “επανένωσης” συνέβαλε η συμμαθήτριά μας Ρέα Μανουσάκη που με τη βοήθεια της τεχνολογίας διέδωσε το μήνυμα σε όσο το δυνατόν περισσότερους.
Στη συνάντηση, που πρώτος έφτασε ως σωστός οικοδεσπότης ο δάσκαλός μας, καταφέραμε να βρεθούμε τελικά 15 συμμαθητές καθώς για πολλούς αυτό δεν κατέστη εφικτό λόγω διαμονής τους στο εξωτερικό ή σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Αρκετοί, ωστόσο, από αυτούς έστειλαν τους χαιρετισμούς και την αγάπη τους live μέσω skype ή τηλεφωνικής σύνδεσης. Κάποιοι είχαν να ιδωθούν από τότε, από το τέλος της Στ’ Δημοτικού, πριν καν αρχίσουν να γίνονται έφηβοι, άλλοι είχαν τυχαία συναντηθεί σε περιστασιακές διαδρομές της ενήλικης ζωής, ενώ κάποιοι λίγοι είχαν διατηρήσει δεσμούς και επαφές.
Αυτό το ξανασμίξιμο ήταν για όλους μας μία πρόκληση, πρόσκληση για μία μικρή επιστροφή στα παιδικά μας χρόνια. Την αρχική αγωνία και αμηχανία διαδέχτηκαν γρήγορα οι μεγάλες θερμές αγκαλιές, τα επιφωνήματα έκπληξης και χαράς. Ξανασυστηθήκαμε σε ανθρώπους που περάσαμε μαζί τα πρώτα χρόνια της κοινωνικής μας ζωής προσπαθώντας μέσα σε λίγες μόνο ώρες να χωρέσουμε πληροφορίες για μία διαδρομή τριάντα χρόνων.
Με τη βοήθεια φωτογραφιών από την κοινή σχολική μας ζωή -ψηφιοποιημένων πλέον χάρη στη νέα τεχνολογία- ανασύρθηκαν στιγμές και περιστατικά ξαναστήνοντας με ευκρίνεια το χρωματιστό παζλ των πρώτων μαθητικών μας χρόνων.
Οι παλιές εικόνες μπερδεύτηκαν με τις σύγχρονες συμπεριφορές και το ενήλικο ύφος των ίδιων ανθρώπων, με φόντο όμως μία απέραντη τρυφερότητα και ανεπιτήδευτη οικειότητα ανάμεσά μας, με συνδετικό στοιχείο το μακρινό κοινό μας παρελθόν, που κυριαρχούσαν τα παιδικά μας όνειρα και η αθωότητα.
Η βραδιά αποδείχθηκε τελικά μικρή για να χωρέσει τόσες αναμνήσεις, τόσες αφηγήσεις, τόση συγκίνηση και νοσταλγία και για αυτό ανανεώσαμε το ραντεβού μας σε σύντομο χρόνο προκειμένου να βρεθούμε όλοι μαζί, αυτή τη φορά και με τους απόντες συμμαθητές μας.
Πολλές φορές τέτοιου είδους “επανενώσεις” φαντάζουν περίεργες και τρομακτικές, ιδίως όταν έχουν μεσολαβήσει τόσα χρόνια, φέρνοντας σε μία ιδιότυπη αναμέτρηση το χθες με το σήμερα. Έρχεσαι αναγκαστικά αντιμέτωπος με ό, τι ήσουν, ό,τι έκανες και ό,τι ίσως θα ήθελες να κάνεις αλλά δεν έκανες.
Η δική μας συνάντηση κατά κοινή ομολογία ήταν τρυφερή, νοσταλγική κα χρήσιμη για να ξαναβρούμε το κομμένο νήμα και να επανασυνδεθούμε με το παιδί που ήμασταν κάποτε, ανάγκη που κάπου ανάμεσα στην τέταρτη και πέμπτη δεκαετία της ζωής μας, αρχίζει να γίνεται αισθητή- και η πιο γερή “γέφυρα” γι’ αυτό το πέρασμα είναι αν μη τι άλλο οι παιδικοί μας φίλοι.

Χανιώτικα νέα (10.09.2016)

ΠΟΗΣΗ

Τα αντίθετα

Θυμάσαι για να ξεχνάς

και ξεχνάς για να θυμάσαι.

Το πάνω είναι για τη γη

και το κάτω για τον ουρανό.

Η ζωή είναι για τους πεθαμένους

και ο θάνατος για τους ζωντανούς.

Κάτι τέτοια έλεγε και τον έβγαλαν τρελό.

Ήταν βαθιά νυχτωμένοι

με τη θεωρία των αντιθέτων.

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

"Όταν γίνεις ποίημα", Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης Πυξίδα της  Πόλης, Χανιά 2013

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΑΝΟΙΓΟΥΝ
ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Καλοί μου φίλoι, καλό Σαββατοκύριακο!
Το εξώφυλλο του Αναγνωστικού της Β’ Δημοτικού που συνέγραψε ο Βασίλης Γ. Οικονόμου, εικονογράφησε ο Γιώργος Μανουσάκης (α’ έκδοση 1954) και που διδάσκονταν οι παππούδες και οι γιαγιάδες των σημερινών Δευτερακιών στην κεντρική θέση του σημερινού Παιδότοπου.
Γύρω από αυτά τα τρίτα πρώτα κείμενα, το ποίημα “πρωϊνή προσευχή” του Μιχ. Στασινόπουλου και τα πεζά “Με τη μητέρα στο σχολείο” και “Χαρές και γέλια”, του βιβλίου, διανθισμένα με τις ζωγραφιές τους. Σαν εισαγωγή στη νέα σχολική χρονιά και για την εγγονή μου την Ευδοκία, που από μεθαύριο Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου, ημέρα που ανοίγουν για τους μαθητές τα σχολεία, θα πηγαίνει στη Δευτέρα τάξη…
Καλή σχολική χρονιά σε όλα τα παιδιά, όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης και, βέβαια, στους δασκάλους των!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης,
δάσκαλος


Πρωινή προσευχή



Με την γλυκιάν αυγούλα
χαρούμενο ξυπνώ
και στέλνω προσευχούλα
θερμή στον ουρανό.
Βοήθησέ με, Θεέ μου,
να ’μαι καλό παιδί
και πάντα χάριζέ μου
χαρά και προκοπή…


Μιχ. Στασινόπουλος

Με τη μητέρα στο σχολείο




Είναι πρωί. Ο Θανασάκης κοιμάται ακόμα. Η μητερούλα τον σκουντά απαλά.
– Ξύπνα, του λέει, παιδάκι μου.
Σήμερα το σχολείο ανοίγει. Πρέπει να ετοιμαστής, για να πάμε.
Ο Θανασάκης ξυπνά. Βλέπει τη μητερούλα του και χαμογελά.
Επειτα σηκώνεται κι ετοιμάζεται.
Σε λίγο βρίσκεται μπροστά στο εικόνισμα. Κάνει την προσευχή του:
– Παναγία μου, βοήθησέ με να πηγαίνω στο σχολείο. Φώτισε το νου μου να μάθω γράμματα. Χάρισέ μου υγεία. Φύλαξε γερούς τους γονείς μου κι όλο τον κόσμο.
Προτού ξεκινήσουν, η μητέρα τον κοιτάζει από πάνω ως κάτω. Τον καμαρώνει.
Βλέπει τα μαλλάκια του τα χτενισμένα το πρόσωπό του, που λάμπει ολοκάθαρο. Τι όμορφος που είναι ο Θανασάκης της τώρα που θα πηγαίνη και πάλι στο σχολείο!
Στο δρόμο ανταμώνουν κι άλλα παιδιά. Ολα είναι χαρούμενα. Η μητέρα καμαρώνει που ο γιος της είναι στη δευτέρα τάξη.
– Πότε κιόλας μεγάλωσε! λέει μόνη της.
Οταν έφτασαν στο σχολείο, ζήτησαν το δάσκαλο. Εκείνος, μόλις τους είδε, λέει χαμογελώντας:
– Ορίστε μέσα, κυρία Αμαλία. Φέρατε το Θανασάκη σας; Πέρυσι έμεινα πολύ ευχαριστημένος. Κι εφέτος ελπίζω να είναι καλός μαθητής. Ο δάσκαλος τον έγραψε κι ο Θανασάκης έσκυψε και του φίλησε το χέρι.
– Καλή χρονιά! Καλή δύναμη! ευχήθηκε η κυρία Αμαλία.



Χαρές και γέλια


Το σχολείο ολοένα γεμίζει από παιδιά. Χαρές και γέλια τώρα στο προαύλιο. Να και η Κατίνα, η Φανή, ο Νίκος, ο Κωστάκης. Ολα τα καλά παιδιά. Η γειτονιά τα καμαρώνει. Τα έχει σαν δικά της παιδιά. Η Νίνα φορεί το ωραίο φορεματάκι της. Η Κούλα ήρθε με άσπρη κορδελίτσα στα μαλλιά. Ο Θανασάκης καμαρώνει την καινούργια σάκα του.
– Μου την αγόρασε ο πατέρας. Είναι όλη από δέρμα. Εχει και κλειδί, που κλειδώνει και ξεκλειδώνει, λέει και ξαναλέει ο Θανασάκης.
Σε λίγο χτυπά το καμπανάκι. Τα παιδιά μαζεύονται στην αίθουσα. Γίνεται η προσευχή. Ο καλός Θεός τα ευλογεί. Ο δάσκαλος χαίρεται που τα βλέπει μαζεμένα.
– Καλώς ήρθατε, αγαπητά μου παιδιά, τους λέει. Δυόμισι μήνες έχομε να ιδωθούμε. Τώρα πάλι ξαναγυρίζομε εδώ.
– Οπως, κύριε, γυρίζουν στη φωλιά τους τα χελιδόνια την άνοιξη, λέει η Μαρίτσα.
– Ναι, παιδί μου. Γυρίσαμε κι εμείς στη φωλιά μας, όπως τα χελιδόνια.
Μαζί με τον δάσκαλο, που χάρηκε γιατί ήρθαν στο σχολείο τα παιδιά χάρηκε κι ένας άλλος. Ξέρετε ποιός; Ο μπαρμπα – Φλώρος, που πουλά ζεστά ξεροψημένα κουλούρια. Αμα είδε πως άνοιξε το σχολείο, είπε χαρούμενος στη γυναίκα του:
– Ηρθαν, Μυρτούλα, πάλι τα παιδιά μας. Από αύριο θ’ αρχίσωμε δουλειά. Εσύ θα ζυμώνης κι εγώ θα πουλώ. Ας είναι δοξασμένος ο καλός Θεός, που δε μας αφήνει να πεινάσωμε.

Χανιώτικα νέα (10.09.2016)

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΟΥ Δ. ΚΑΚΑΒΕΛΑΚΗ
"ΦΩΣ" ΣΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ
Γράφει ο Μανόλης Μαρκαντωνάκης



Μία ακόμα ποιητική συλλογή υψηλής ποιητικής ευθύνης, που ασχολείται με το αναπάντητο για τα σκοτάδια των γήινων καιρών όλων των εποχών, με τίτλο “Οι”, παρουσίασε ο ποιητής Δημήτρης Κακαβελάκης, σε πανελλήνια πρώτη, το απόγευμα  της Τετάρτης στον αύλειο χώρο του Ι.Ν. Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής στη Χαλέπα.







Στο περιθώριο της παρουσίασης, μιλώντας στα “Χ.Ν.”, ο κ. Κακαβελάκης υπογράμμισε ότι «η ποίηση στη σημερινή σύγχρονη ηλεκτρονική  εποχή που ξεπερνά τον χώρο και φονεύει με τις στιγμές τον χρόνο μάς καλεί στην πιο δύσκολη συνάντηση με τον εαυτό μας,  που είναι μια ποιητική πορεία πρόκλησης στο αναπάντητο και ενός ποιητικού λόγου πολύπλευρης αναζήτησης και αγωνίας». Ο ίδιος σημείωσε ακόμα ότι «ανέκαθεν ήμουν ένας άνθρωπος που αναζητά μια καινούργια γραφή, όχι προσαρμοζόμενη μέσα στον χρόνο και στον χώρο των πραγμάτων, αλλά αναζητώντας το αναπάντητο, το οποίο και επιβάλλει μια  αγωνιακή διερεύνηση. Το αναπάντητο είναι το αιώνιο σκότος, αφού μόνο το 10% είναι φως και το υπόλοιπο  η σκοτεινή ύλη και αυτή είναι που καθορίζει το αναπάντητο. Δεν παίρνουμε απαντήσεις ούτε για το κακό, το καλό, την αδικία, για τους πολέμους, ακόμα και για τον ίδιο τον Θεό. Ερωτήματα, λοιπόν, που “σημαδεύουν” το αναπάντητο της ποιητικής μου αυτής αναζήτησης».
Ο πρόεδρος της Ενωσης Πνευματικών Δημιουργών Δημήτρης Νικολακάκης  στην ομιλία του τόνισε, μεταξύ άλλων, ότι «ο Δ. Κακαβελάκης είναι μια φωτεινή πνευματική προσωπικότητα, που με τη στάση ζωής του, με τα έργα, τα παραδείγματά του, τις παρακαταθήκες του, λειτουργεί ως πρότυπο και ως καίρια πηγή έμπνευσης για τους τωρινούς, αλλά πιστεύω και για τις επερχόμενες γενιές. Είναι ένας δημιουργός που η επαγγελματική του σταδιοδρομία και η λογοτεχνική του πορεία τον ανεβάζουν πολύ ψηλά». Ο κ. Νικολακάκης υπογράμμισε ακόμα ότι «ο ποιητής, πλήρης πραγματικής σεμνότητας και ταπεινότητας, δεν επεδίωξε, αλλά και δεν δέχτηκε ποτέ θέσεις, επαίνους και βραβεία.  Οπως έγραψε κάποτε ο Τάκης Σινόπουλος “ο Κακαβελάκης με το σημαντικό του έργο άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε την ποίηση”. Τα έργα του αυτά, καθεαυτά, υπερβαίνουν τα όρια της Ελλάδας, κατατάσσοντάς τον στην πρώτη γραμμή των επαναστατών του πνεύματος, των παγκοσμίων υπερασπιστών του ονείρου και της ελπίδας, για ένα καλύτερο αύριο».
Στα “Χ.Ν.” μίλησε για τον ποιητή ο δάσκαλος Βαγγέλης Κακατσάκης,





ο οποίος τόνισε ότι «ο Δ. Κακαβελάκης είναι ένας ξεχωριστός  ποιητής που κατέχει επάξια μια σπουδαία θέση στη σύγχρονη νεοελληνική ποίηση. Ενας ποιητής καταξιωμένος όχι μόνο στο πανελλήνιο, αλλά και διεθνώς. Το έργο του αναγνωρίζεται,  διαβάζεται, παρά το γεγονός ότι θεωρείται ένας δύσκολος ποιητής. Ο Δημήτρης Κακαβελάκης φωνάζει για το άδικο, ακόμα και όταν νιώθει μόνος και εγκαταλελειμμένος». Ο κ. Κακατσάκης σημείωσε ακόμα ότι «ο Δ. Κακαβελάκης μπορώ να πω ότι έχει επωμιστεί τον ρόλο του Προμηθέα Δεσμώτη, αλλά και του Προμηθέα Πυρφόρου. Κρατάει το φως και προσπαθεί  να σώσει τον κόσμο από την καταστροφή. Είναι ένας καθαρά πολιτικός ποιητής, αλλά  ταυτόχρονα όμως και  βαθύτατα θρησκευτικός και κοινωνικός ποιητής».
Από την πλευρά του ο εικαστικός Γιάννης Μαρκαντωνάκης τόνισε ότι «το μεγαλείο της ποίησης νομίζει ο καθένας ότι το κατέχει. Η ποίηση εν τέλει δεν υπόκειται σε διαδικασίες ορισμών και ορίων, είναι ότι πιο συμπτυγμένο και κοντινό στην πνευματική δημιουργική διαδικασία του ανθρώπου. Η ποίηση του Κακαβελάκη επί χρόνια ήταν εκτός από ακουστική, όπως είθισται, και οπτική. Ο ποιητής στοχεύει σ’ αυτό που λέμε μια ποίηση έξω από τα τετριμμένα ανθρώπινα προβλήματα, ιδιαίτερα δε στο “πλάτος” της, αφού αναφέρεται στις  διαστάσεις. Το “πλάτος” της ποίησης του Κακαβελάκη είναι σε σύμπτυξη οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί ο άνθρωπος,  αλλά όχι αντανακλαστικά, αφού είναι μια μέθεξη βιωμάτων και στοιχείων».
«Η ποίηση ορατή και αδιόρατη αγωνία των ποιητών. Η ποίηση ύψιστη έκφραση λόγου και τέχνης. Η ποίηση  απόλυτη έκφραση του σεβασμού στην ελευθερία του προσώπου, είναι προορισμένη να “κεντά” τις ευαισθησίες των ανθρώπων κατά τρόπο εξατομικευμένο. Ο αναγνώστης και αποδέκτης των μηνυμάτων της θα ανταποκριθεί διαμορφώνοντας τις δικές του ερμηνευτικές εκδοχές, μέσα από την αποκλειστική δική του προσέγγιση. Αυτό είναι κάτι που ιδιαίτερα επιδιώκει ο ποιητής Δ. Κακαβελάκης», σημείωσε, μεταξύ άλλων,

η γιατρός, στιχουργός, συγγραφέας Πηνελόπη Ντουντουλάκη, η οποία είχε τον συντονισμό της εκδήλωσης.
Στην παρουσίαση σχολιασμό και ανάγνωση ποιημάτων έκαναν οι Δημήτρης Κακαβελάκης, Βαγγέλης Κακατσάκης, Δημήτρης Νικολακάκης, Γιάννης Μαρκαντωνάκης, ενώ την εκδήλωση συνόδεψε μουσικά η Ζωή Κολλάρου.

Χανιώτικα νέα (09.09.2016)

΄ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Ένα παιδί μα και δέντρο αειθαλές ο Ποιητής
Η αλληλογραφία μας (Χάρη Στρατιδάκη)
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

Ένα παιδί μα και δέντρο αειθαλές ο Ποιητής

«Οι πολύ βάθοι/ Οι πολύ πλάτοι/ Οι πολύ μήκοι/ Οι πολύ υψοι/ ανακράζουν λέγοντες./ Ω προνοητικότητα/ Ω Νοη-τότητα/ Ω Α-νοη-τότητα/ Ω Υ ΥπερΝοητότητα/ Σε ποιες κρύπτες σκοτεινές της αρχέγονης/ Μαύρης οπής κατοικείτε/ Ολοι Οι οι οι οι/ Αλαλάζοντες και αλαλάζοντες/ ρυθμοί και αριθμοί/ Σύμπαντος Κόσμου». Δημήτρης Κακαβελάκης.





Ενα παιδί με “κουρεμένο κεφάλι” και πολλά “ακούρευτα όνειρα” ο ποιητής Δημήτρης Κακαβελάκης. Ενα παιδί, με “γρατζουνισμένα γόνατα” που επιμένει να αναρτά σε κοινή θέα, σαν θέαμα και σαν ακρόαμα, τον γεωμετρικό τόπο των συναισθημάτων του, το υπέροχο “α” της απορίας του. Ενα παιδί με όλα τα “ακρωτήρια της ύπαρξής” του σε εγρήγορση, κρεμασμένο στο τεράστιο ερωτηματικό του αναπάντητου “γιατί” του.
Πάντα ένα παιδί, ακόμα πιο μικρό απ’ το  παιδί, που έγραψε, στα δέκα του χρόνια τον Ιούνιο του 1939 επί τη λήξει των μαθημάτων του Κατηχητικού Σχολείου που λειτουργούσε στον Αγιο Κωνσταντίνο Νέας Χώρας, κατόπιν παραγγελίας του και προϊσταμένου του Ναού κατηχητή παπα – Αντώνη Στρογγυλάκη, το πρώτο του ποιήμα: «Δέντρο που δεν πέφτουνε ποτέ τα φύλλα σου/ και πάνω τους η λάμψη/ του Χριστού να τα φωτίζει/ Με την αειθαλή/ της Πίστης φορεσιά/ Αυτός που εσένα δέντρο/ Σ’ αυγατίζει για ν’ ανεβαίνεις/ Πιο ψηλά για ν’ απαντέχεις/ Τον Βοριά την παγωνιά/ Και το Νοτιά της Λαύρας/ Δέντρο αειθαλές των Χριστιανών/ Που γίνεσαι Τίμιος Σταυρός/ Να φέρνεις την Ανάσταση/ Με το Αγιο Φως/ Δέντρο αειθαλές/ που ποτέ τα φύλλα σου δεν πέφτουν».
Ενα παιδί – παιδιογέρων, δέντρο – αειθαλές, ο κατ’ εξοχήν πολιτικός, μα και βαθύτατα θρησκευτικός ποιητής Δημήτρης Κακαβελάκης. Μια αει-θάλουσα πολύκαρπη και καλλίκαρπη ελιά, για παράδειγμα, στα φυλλώματα της οποίας βρίσκουν πάντα καταφύγιο τα διωγμένα απ’ τους αέρηδες πουλιά και στον ίσκιο της παρηγοριάς οι ξεριζωμένοι και αδικοχαμένοι όλων των αιώνων και ιδιαίτερα αυτοί των απάνθρωπων τούτων καιρών συνάνθρωποι. Καθόλου τυχαίο ότι επιλέγει τους αύλειους χώρους των εκκλησιών και μάλιστα εκείνων που σκιάζονται από αειθαλή δέντρα για την παρουσίαση των ποιημάτων του…





Οπως αυτός της Αγίας Μαγδαληνής στη Χαλέπα, για παράδειγμα, στον οποίο έγινε προχθές, Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου, δύοντος του ηλίου, η παρουσίαση (βασικός σχολιασμός – ανάγνωση ποιημάτων: Πηνελόπη Ντουντουλάκη, Συντελεστές: Δημήτρης Κακαβελάκης, Βαγγέλης Κακατσάκης, Ζωή Κολλάρου, Γιάννης Μαρκαντωνάκης και Δημήτρης Νικολακάκης) της τελευταίας (20ής) ποιητικής του συλλογής με τίτλο “ΟΙ”.


Η αλληλογραφία μας

Χάρη Στρατιδάκη, δάσκαλο – σχολικό σύμβουλο, συγγραφέα, Ρέθυμνο: Θαυμασμός! Η μόνη λέξη που βρίσκω για να εκφράσω αυτό που ένιωσα ύστερα από την περιδιάβαση στις 110, ιδιαίτερα επιμελημένες και με αγαπητική γνώση γραμμένες, σελίδες του βιβλίου σας “Εκτός σχολικής αιθούσης – Εφαρμοσμένες δραστηριότητες βιωματικής μάθησης” (Ρέθυμνο 2016) που είχατε την καλοσύνη να μου στείλετε με μια αγαπητική αφιέρωση. Τυχεροί οι μαθητές που διδάξατε, βγάζοντάς τους στο “ανοιχτό” βιβλίο του ήλιου, όπως και οι δάσκαλοι που είχατε ως σχολικός σύμβουλος, αλλά και οι αναγνώστες σας. Το λιγότερο, που έχω να κάμω για το βιβλίο σας αυτό, ένας “Παιδότοπος”.

Χανιώτικα νέα (09.09.2016)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

Ελευθέριος Βενιζέλος – Σελίδες μιας πολυτάραχης ζωής
Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Zωή σαν μυθιστόρημα ή μυθιστορηματική η ζωή του Ελευθέριου Βενιζέλου; Και τα δύο μοιάζουν απόλυτα ταιριαστοί τίτλοι όταν κάποιος θέλει να αναφερθεί στον μεγάλο Κρητικό πολιτικό και τον βίο του.
Tαιριαστός εξάλλου είναι και ο τίτλος του τελευταίου πρόσφατα εκδοθέντος βιβλίου: “Ελευθέριος Βενιζέλος – Σελίδες μιας πολυτάραχης ζωής”, που συνέγραψε ο διευθυτής του Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”, Νικόλαος Εμμ. Παπαδάκης, σε έκδοση του Ιδρύματος. Πρόκειται για «μια συνοπτική εξιστόρηση της πολυτάραχης ζωής του Ελευθερίου Βενιζέλου, που συνδέεται άρρηκτα με τη μοίρα του ελληνισμού, αλλά και με σημαντικές διεθνείς εξελίξεις κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα», όπως διαβάζουμε και στο οπισθόφυλλο της έκδοσης.
Και πράγματι ο αναγνώστης από την πρώτη σελίδα ακολουθεί την πορεία αυτής της πολυτάραχης ζωής
-συνεπαρμένος- με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αφήσει το βιβλίο από τα χέρια του παρά μόνο όταν θα φτάσει στο τέλος. Αλλά και τότε εξακολουθεί να αναζητά πολλά από εκείνα τα σημεία του να τα μελετήσει ή να αφεθεί απλά στην εξιστόρηση όπως αυτή γλαφυρά δίδεται από τον συγγραφέα του! Εχει την ανάγκη -ο αναγνώστης- να περιδιαβεί ξανά και ξανά στα τελευταία μεγάλα ραντεβού της Ιστορίας τόσο της Κρήτης όσο και του σύγχρονου ελληνικού κράτους, να ξαναδιαβάσει για (κάποια από) τα έργα και τις ημέρες του Ελ. Βενιζέλου, κατανοώντας και συμφωνώντας γιατί δικαίως του έχει αποδοθεί ο τίτλος του εθνάρχη.
Πολλά μπορεί να αναρωτηθεί, να διεργαστεί, να σκεφτεί κάποιος διαβάζοντας τη συνοπτική αυτή βιογραφία που βασίζεται -όπως αναφέρεται στο οπισθόφυλλο- «σε μία εκτεταμένη βιογραφία που πρόκειται να εκδοθεί εντός του 2017 από το Ιδρυμα». Μπορεί εξάλλου αβίαστα να προβεί σε συγκρίσεις με τη σύγχρονη εποχή μας που θα τον κάνουν πολλάκις να σκεφτεί ότι «ένας πολιτικός σαν το γέρο Βενιζέλο είναι αυτός που λείπει στη σύγχρονη Ελλάδα».
Τέλος αξίζει να σημειωθεί ότι η συγκεκριμένη έκδοση μπορεί να αποτελέσει μία ουσιαστική εισαγωγή για όποιον επιθυμεί να έχει μία πρώτη επαφή με τη μεγάλη αυτή “μυθική” προσωπικότητα, τον «μεγαλύτερο πολιτικό άνδρα που έβγαλε η ελληνική φυλή από την εποχή του Περικλή» όπως σημείωνε ο Ντ. Λόιντ Τζωρτζ, πρ. πρωθυπουργός της Βρετανίας το 1938.

Χανιώτικα νέα (07.09.2016)

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΑΓΙΑ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΧΑΛΕΠΑΣ ΧΑΝΙΩΝ, ΤΕΤΑΡΤΗ, 7 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 7.30 μ.μ.
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ  ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ Δ. ΚΑΚΑΒΕΛΑΚΗ

Μεταξύ των άλλων και "΄Ενα ποίημα και μια γνώμη" από τον Βαγγέλη Κακατσάκη

"΄Ενα ποίημα και μια γνώμη" από τον Βαγγέλη Κακατσάκη




Αναζητικό ποιητικό γεγονός με αναγνώσεις ποιημάτων από τη νέα ποιητική συλλογή του Δημήτρη Κακαβελάκη με τίτλο “ΟΙ” θα πραγματοποιηθεί σήμερα Tετάρτη στις 7.30 μ.μ. στον αύλειο χώρο τoυ Ι.Ν. Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής στη Χαλέπα.
Το γεγονός αυτό θα αποτελέσει την πρώτη πανελλήνια παρουσίαση στην αγαπημένη γενέτειρα του ποιητή, τα Χανιά.
Βασικός σχολιασμός και ανάγνωση ποιημάτων: Πόπη Ντουντουλάκη. Συντελεστές πραγματοποίησης αυτής της ποιητικής αναζήτησης με αλφαβητική σειρά είναι: Κακατσάκης Βαγγέλης, Κακαβελάκης Δημήτρης, Κολλάρου Ζωή, Μαρκαντωνάκης Γιάννης, Νικολακάκης Δημήτρης.
Το ενιαίο ποίημα “ΟΙ”, σε τέσσερις ενότητες, με επαναλαμβανόμενο τον ολιστικό τίτλο “ΟΙ” σε κάθε ενότητα και σε κάθε ποίημα αποτελεί την κοσμική, τη γήινη και την ανθρώπινη πορεία και απορία για το αναπάντητο της ανθρώπινης κρίσης και κατακρίσης για τη διαχρονική περιπέτεια της ανθρώπινης ζωής και των πολιτισμών της ανθρωπότητας. Μέσα από την νοητότητα, την ανοητότητα, την επινοητότητα και την υπερνοητότητα του αναπάντητου, με το οποίο τελειώνει το ποίημα “ΟΙ”.
Με το τετράπτυχο αυτό ποίημά του, ο Δημήτρης Κακαβελάκης καταθέτει ανάμεσα στα 18 ποιητικά έργα του, μια ακόμα συλλογή υψηλής ποιητικής ευθύνης.
Το αναλυτικό πρόγραμμα έχει ως εξής:
ΓΕΓΟΝΟΣ από τη Ζωή Κολλάρου
1) Έναρξη αναγνώσεων από Δ. Κακαβελάκη
2) Πρώτος σχολιασμός για το έργο από την Πηνελόπη Ντουντουλάκη ΗΧΗΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ.
3) Ανάγνωση 4 ποιημάτων από την Πηνελόπη Ντουντουλάκη
4) Ενα ποίημα και μια γνώμη από τον Βαγγέλη Κακατσάκη.
ΗΧΗΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ
5) Δεύτερος σχολιασμός από Πηνελόπη Ντουντουλάκη συν ανάγνωση 4 ποιημάτων.
6) Μια γνώμη και ένα ποίημα από τον Δημήτρη Κακαβελάκη ΗΧΗΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ.
7) Τρίτος σχολιασμός Πηνελόπη Ντουντουλάκη και ανάγνωση 4 ποιημάτων.
8) Γνώμη και ένα ποίημα από τη Ζωή Κολλάρου ΗΧΗΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ.
9) Γνώμη και ένα ποίημα από τον Γιάννη Μαρκαντωνάκη.
1Ο) Γνώμη και ένα ποίημα από το Δημήτρη Νικολακάκη ΗΧΗΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ
11) Τέταρτος σχολιασμός και 2 ποιήματα από την Πηνελόπη Ντουντουλάκη
Τρία τελευταία ποιήματα προς το αναπάντητο, διαβάζει ο Δημήτρης Κακαβελάκης.

Χανιώτικα νέα (07.09.2016)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΚΑΒΕΛΑΚΗΣ




«Oι/ Από το βάθος προερχόμενοι/ Εκφράζουν όλα τ’ αδύνατα/ Μέσα στα δυνατά/ Με ασπασμούς και διασπασμούς/ Αναζητώντας ουριότητα/ Για την παράκαμψη/ Λόγου που απειλεί την αυγή/ Με υψωμένο κύμα που φεύγει/ Από το βάθος σκέψης ή θάλασσας/ Για να ζητήσει τον δικό του/ Προσδιορισμό τότε που ο καθένας/ Από το βάθος προερχόμενος/ Ανέρχεται μέσα/ Από το δικό του κύμα» Δημήτρης Κακαβελάκης.

“ΟΙ”, ο τίτλος της τελευταίας (20ης!) ποιητικής συλλογής του και εκλεκτού συνεργάτη της εφημερίδας μας, διακεκριμένου δημοσιογράφου και καταξιωμένου ανά το πανελλήνιο ποιητή Δημήτρη Κακαβελάκη. Δείγμα γραφής το παραπάνω (πρώτο της συλλογής) ποίημα. Δίχως κανένα σχολιασμό.

“ΟΙ”. Ο πληθυντικός αριθμός και του αρσενικού και του θηλυκού προσώπου. Κατ’ αρχάς οι άνθρωποι. Οι όπου γης και κάθε εποχής άνθρωποι. Εμείς, εσείς, αυτοί. Ετούτοι, οι άλλοι και οι παράλλοι… Οι κοντινοί και οι μακρινοί, οι ελάχιστοι γνωστοί και οι πάμπολλοι άγνωστοι, οι καλοί και οι κακοί, οι δικοί και οι ξένοι, οι όποιοι άρχοντες και οι όποιοι αρχόμενοι… Οι “χυδαίοι”, οι “αδύναμοι” και οι “φαέθοντες”, για να τους κατηγοριοποιήσω, όπως και στην ποιητική μου συλλογή “ΚΑΖΟΒΑΡ”… Οι άνθρωποι έτσι όπως και ο συμπολίτης μας εξαίρετος σφαιρικός καλλιτέχνης Γιάννης Μαρκαντωνάκης τους “υποδέχεται” στο φιλοτεχνημένο απ’ αυτόν εξώφυλλο του βιβλίου και στο σκίτσο του της σελ. 8 με τίτλο “Γαλαξιακά σπειροειδή”.


Οι ξεριζωμένοι και αδικοχαμένοι, όλων των αιώνων, ιδιαίτερα των απάνθρωπων τούτων καιρών άνθρωποι, στους οποίους αφιερώνει την ποιητική του συλλογή ο Δημήτρης Κακαβελάκης. “Οι από το βάθος προερχόμενοι”, “Οι στο πλάτος περιστρεφόμενοι”, “Οι κατά μήκος πορευόμενοι” και “Οι από το ύψος κατερχόμενοι και ανερχόμενοι”, όπως ο ίδιος τους κατηγοριοποιεί. Οι άνθρωποι, που, όπως στην προμετωπίδα επισημαίνει ο Ποιητής χρησιμοποιώντας έναν στίχο απ’ την Αποκάλυψη του Ιωάννου «εν ταις ημέραις εκείναις, ζητήσουσιν τον θάνατον […] και ου μη ευρήσουσιν αυτόν, και επιθυμήσουσιν αποθανείν, και φεύξεται απ’ αυτών ο θάνατος»… Οι άνθρωποι στα ύστερα του κόσμου;

“Οι” και “Ο”. Οι άνθρωποι και ο Ποιητής, ο κατ’ εξοχήν πολιτικός ποιητής Δημήτρης Κακαβελάκης που επιμένει και σ’ αυτήν την ποιητική του συλλογή να υψώνει κόντρα στις όποιες “τυραννίες” τη φωνή του και να μάχεται, ακόμα κι όταν μένει μόνος, ακόμα κι όταν αισθάνεται ανέστιος και πένης, για τον εξανθρωπισμό του ανθρώπου. Σε ρόλο Προμηθέα Λυόμενου, Προμηθέα Πυρφόρου, κυρίως όμως Προμηθέα Δεσμώτη. Με πολύ πόνο…

Και για να λειτουργήσουν σαν προκλητική πρόσκληση, αλλά και σαν προσκλητική πρόκληση στην παρουσίαση της περί ου ο λόγος ποιητικής συλλογής αύριο, Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου (ώρα 7.30 μ.μ.) στον και ποιοτικά και ποιητικά “φορτισμένο” αύλειο χώρο της Αγίας Μαγδαληνής στη Χαλέπα τα παραπάνω. “Ο Κακαβελάκης προκαλεί το ποιητικό αναπάντητο”, ο τίτλος της εκδήλωσης, τον βασικό σχολιασμό της οποίας θα έχει η γιατρός – λογοτέχνις Πηνελόπη Ντουντουλάκη με “συμμέτοχους” τη μουσικό Ζωή Κολλάρου, τον σφαιρικό καλλιτέχνη Γιάννη Μαρκαντωνάκη, τον και πρόεδρο της Ενωσης Πνευματικών Δημιουργών Χανίων, ιστορικό ερευνητή Δημήτρη Νικολακάκη, τον γράφοντα και, βέβαια, τον ίδιο τον ποιητή. Οσοι πιστοί της ποίησης, προσέλθετε!


Η αλληλογραφία μας





Κώστα Καλαπανίδα, δάσκαλο – σχολικό σύμβουλο – ποιητή, Αθήνα: «Τούτα τα μικρά, απλά ποιήματα επιλεγίκανε και γράφτηκαν έτσι, που να μπορούν να τα απαγγέλουν και να τα κατανοούν το ίδιο, ολιγογράμματοι και καλλιεργημένοι», γράφεις στο οπισθόφυλλο της τελευταίας ποιητικής σου συλλογής με τίτλο “Μικρές ιστορίες” (εκδ. “ΠΑΣΣΑΡΗ”) που είχες την καλοσύνη να μου αφιερώσεις “αντί ανθέων” στη “μακριά φιλία μας”. Θα επιστρέφω συχνά στις 57 μικρές ιστορίες σου φίλε για ν’ ανακαλύπτω στο απλό το σοφό, όπως σ’ αυτήν με τίτλο “Ιωάννης Καποδίστριας”: «Σπούδασε Νομική, Ιατρική/ Φιλοσοφία και διπλωματία/ Μέσα σε σαράντα τέσσερις μήνες/ έστησε Κράτος την Ελλάδα/ Και οι Ελληνες τον δολοφόνησαν».

Χανιώτικα νέα (06.09.2016)