ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ
ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ (ΙΔΡΥΜΑ "ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ" ) ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 2 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Η βιογραφία «Ελευθέριος Βενιζέλος, ο Άνθρωπος, ο Ηγέτης», που συνέγραψε ο γενικός διευθυντής του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος» Νικόλαος Εμμ. Παπαδάκης (Παπαδής), παρουσιάζεται την Παρασκευή 2 Φεβρουαρίου, στις 7 μ.μ., στις εγκαταστάσεις του Ιδρύματος στη Χαλέπα Χανίων (Μέγαρο Μητροπολίτης Ειρηναίος Γαλανάκης).
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι Νίκος Αλιβιζάτος, ομότιμος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Πανεπιστημίου Αθηνών, Γιάννης Φίλης, πρ. πρύτανης Πολυτεχνείου Κρήτης, Νίκος Φίλης, βουλευτής Α΄ Αθηνών ΣΥΡΙΖΑ, πρ. υπουργός και Θεόδωρος Φορτσάκης, βουλευτής Επικρατείας Ν.Δ., πρ. πρύτανης Πανεπιστημίου Αθηνών. Θα προηγηθεί εισαγωγική τοποθέτηση από τον επιμελητή της έκδοσης Γιώργο Κουκουράκη, επιστημονικό συνεργάτη του Ιδρύματος. Αποσπάσματα από την έκδοση θα διαβάσει ο ηθοποιός Μιχάλης Αεράκης, τ. καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕΚ, ενώ συντονιστής της εκδήλωσης θα είναι ο Βαγγέλης Κακατσάκης, δάσκαλος–λογοτέχνης.
Η δίτομη έκδοση κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Εθνικό Ίδρυμα «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος» και τις εκδόσεις της Εστίας. Πρόκειται για την πρώτη ολοκληρωμένη βιογραφία του μεγάλου πολιτικού, η οποία παρακολουθεί συστηματικά την πολυτάραχη διαδρομή της ζωής του, από τη γέννησή του στην Κρήτη (1864) μέχρι τον θάνατό του στο Παρίσι (1936) και αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές της. Στις 1.160 σελίδες του έργου, που περιλαμβάνει σπάνιο εικονογραφικό υλικό από το αρχείο του Ιδρύματος, τα μεγάλα γεγονότα της ελληνικής σκηνής διαπλέκονται με τα διεθνή, τις προσωπικές στιγμές του ηγέτη, τις ιδεολογικές του ανησυχίες, τα πνευματικά του ενδιαφέροντα. Μια ζωή συναρπαστική και ένα βιβλίο που διαβάζεται σαν μυθιστόρημα.

Χανιώτικα νέα (26.01.2018)

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΧΤΙΖΟΝΤΑΣ ΚΑΡΙΕΡΑ ΜΕ ΤΙΣ  ΠΛΑΤΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

«Κατά τον κ. Παππά υπάρχουν πολλοί που έχτισαν καριέρες πάνω στο “Μακεδονικό”. Πιθανόν. Τον παροτρύνω να μην λησμονεί και τους πολλούς που έχτισαν καριέρες πάνω στο “σχίσιμο των μνημονίων”». Tάδε έφη Χάρης Καστανίδης π. υπουργός.

«Χμ…!!! ωστόσο είτε έτσι είτε αλλιώς, το… δυστύχημα είναι ότι αυτοί που έκτισαν και συνεχίζουν να χτίζουν καριέρες πατώντας πάνω στο συναίσθημα του ευκολόπιστου λαού, συνεχίζουν να το κάνουν και… κατόπιν ξεχνούν τα όσα πρέσβευαν»!

Τάδε έφη ο γράφων!!!

Είναι αδιαμφισβήτητο, και αν μη τι άλλο τα τελευταία χρόνια είναι ολοφάνερο ότι πολλοί από τους ως άνω αποκαλούμενους “καριερίστες”, πορεύονταν κατ’ αυτόν τον τρόπο αν και εγνώριζαν ότι όσα υπόσχονται απλά δεν είναι πραγματοποιήσιμα. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; Στις συγκεκριμένες περιπτώσεις ανθρώπων που αναμίχθεισαν με την πολιτική, ισχύει!

Τελικά, το πρόβλημα ή ένα από τα προβλήματα είναι αυτό ακριβώς που και οι δύο κύριοι (Παππάς και Καστανίδης) ορθώς εντόπισαν!

Το κτίσιμο μιας καριέρας… μιας καριέρας στην πολιτική αφ’ ενός, και αφ’ ετέρου μιας καριέρας που στηρίζεται σε ψευδείς υποσχέσεις προς τον λαό, του οποίου ο νους δεν λογαριάζει τα όσα ακούει αλλά πρωτίστως λειτουργεί με το συναίσθημα!

Εκεί απάνω στοχεύουν οι λογής-λογής καριερίστες -το γνωρίζουν πια καλά το παιχνίδι- και δεν λαθεύουν!

Ωστόσο έτσι όπως λειτουργούσε και λειτουργεί το κράτος μας, έχει συσταθεί(;) πάνω σε αυτές τις ψήφους ενός λαού που αυτοαποκαλείται -και είναι ακόμη- απόλυτα συναισθηματικός, και εύκολα προσδένεται στα… άρματα εκείνων που αναφέρονται στο θυμικό τους και όχι στο λογιστικό τους.

Αυτοί ήμασταν και είμαστε με όλα τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματά μας…

Κάπως έτσι λοιπόν εμείς υποβοηθούμε εκείνους να κτίζουν τις καριέρες τους, κάπως έτσι τους παρακολουθούμε να μας βγάζουν περιπαικτικά τη γλώσσα, κάπως έτσι όλοι μαζί ευθυνόμαστε για το κατάντημα της χώρας, κάπως έτσι σε ένα… πρωτάθλημα στημένο, αναφωνούμε και τραγουδούμε all together: «Ελλας, Ελλάς, τι θα γίνει φίλε μου μ’ εμάς».

Χανιώτικα νέα (24.01.2018)

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΑ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟΚΟΡΩΝΑ

Αν ήμουν υποχρεωμένος να επιλέξω ένα δέντρο σαν σήμα κατατεθέν του Αποκόρωνα, θα έψαχνα τελικά να το βρω σ’ ένα απ’ τα κυπαρίσσια του. Στην αρχή, βέβαια, θα προβληματιζόμουν λιγάκι, μια που βλέπω, επίσης με ιδιαίτερη συμπάθεια, τις γερόντισσες ελιές του και τις αιώνια κοπελιές δάφνες του. Πάντα με γοητεύει η αποπνέουσα ηρεμία της ελιάς και η εμπνέουσα ευωδία της δάφνης. Η επιστροφή στους κυπαρισσώνες, ωστόσο, είναι για μένα μονόδρομος. Ισως γιατί ένα κυπαρίσσι, ένας γερω-κυπάρισσος ήταν το πρώτο δέντρο που γνώρισα όταν γεννήθηκα. Ήταν (και είναι) ένα ψηλό-πανύψηλο κυπαρίσσι που οι ρίζες του πήγαιναν (και πηγαίνουν) βαθιά στη γη και η κορφή του τόξευε (και τοξεύει) τον ουρανό. Όταν το συναντώ, κάθε φορά που επιστρέφω (κι επιστρέφω συχνά) στα πάτρια της μητρίδας γης έχω πάντα την αίσθηση ότι βλέπω μια προεκτεινόμενη σκάλα. Προς τα κάτω, στα τρίσβαθα της γης, εκεί όπου οι ρίζες σταυρώνονται με τις μνήμες και προς τα πάνω, στα ουράνια δώματα, εκεί όπου αναπνέουν τον αέρα της ελευθερίας οι ιδέες…

Τα παραπάνω, βέβαια, δεν σημαίνουν ότι το εν λόγω αγαπημένο δέντρο είναι η αντικειμενικά ιδανική έκφραση της “ιδέας” “κυπαρίσσι” και η μόνη δυνατή για να αποτελέσει το αποκορωνιώτικο σήμα. Υπάρχουν εκατοντάδες κυπαρίσσια στην πάλαι ποτέ αλλά και νυν και αεί ένδοξη επαρχία και νυν δήμο των Αποκορώνων, που μπορούν ν’ ανταποκριθούν σ’ αυτόν τον ρόλο. Γέροι κυπάρισσοι που φωνάζουν από μακριά τα ωζά κοντά τους τα καλοκαιρινά μεσημέρια και τα χειμωνιάτικα βράδια κυπαρισσόπαιδες αυστηροί σαν ζηλωτές καλόγεροι, φρουροί νεκροταφείων και σημάτορες δημόσιων δρόμων, κυπαρισσοκυρίες που μοιάζουν με αυστηρές γυναίκες καπετάνιων, κουζουλοκυπαρίσσια που λιχνίζουν με ξεχωριστό τρόπο τους νοτιάδες που κατεβαίνουν από τη Μαδάρα.. Ενας ολόκληρος κυπαρισσολαός, που βρίσκεται σε διαρκή έγνοια για το πώς τούτος ο τόπος θα κρατήσει γνήσιο το άχραντο και αυστηρό πρόσωπό του…

«Επιστρέφω στον ίσκιο του κυπαρισσιού μου./ Σταυροδένουμε τις μνήμες με τις ρίζες./ Τοξεύουμε τον ουρανό./ Λιχνίζουμε (με) τους όποιους ανέμους./ Λέμε καλησπέρα στο φεγγάρι και καλημέρα στον ήλιο./ Επιστρέφω στον ίσκιο του./ Και για να προετοιμάζομε την παραπέρα πορεία μου/ επιστρέφω στον ίσκιο του”. Το ποίημα του γράφοντος “Στον ίσκιο του κυπαρισσιού” (από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή “Όπως το ψωμί”).

Μια γυναίκα με ανδρικό φιλολογικό ψευδώνυμο

Εντάξει, στον George Eliot, και όχι βέβαια στον Tomas Eliot στον ποιητή της “Ερημης Χώρας”, όπως νομίζουν μερικοί, ανήκει η φράση για τα τριαντάφυλλα («Δεν θα βρέξει ποτέ τριαντάφυλλα. Αν θέλουμε περισσότερα τριαντάφυλλα, πρέπει να φυτεύουμε περισσότερες τριανταφυλλιές») που χρησιμοποίησα εν είδει εισαγωγής στην ομιλία που έκαμα στην απονομή των βραβείων του Διαγωνισμού Μαθητικού Ρεπορτάζ που διοργάνωσε η εφημερίδα μας, γιορτάζοντας τα 50 χρόνια κυκλοφορίας της. Μόνο που ο περί ου ο λόγος Eliot, δεν ήταν Αμερικανός φιλόσοφος αλλά το ψευδώνυμο της Αγγλίδας συγγραφέως της βικτωριανής εποχής Μαίρης Ανν Έβανς. Από τη φίλη φιλόλογο (Αγγλικής Φιλολογίας) Ρουμπίνη – Μαρία Πιμπλή, σ’ ένα ευγενικό μήνυμά της η επισήμανση. “Ας όψεται” η επιπόλαια ματιά στο Διαδίκτυο.

Για να είναι σίγουρη ότι θα πάρουν σοβαρά τα έργα της αποφάσισε να χρησιμοποιεί ανδρικό λογοτεχνικό ψευδώνυμο η Μαίρη Ανν (ή Μαριάν) Εβανς (1819-1890) κατά μία εκδοχή. Κατά μία άλλη ήθελε να προστατεύσει την προσωπική της ζωή, δεδομένου ότι είχε σχέση με τον παντρεμένο φιλόσοφο George Henry Lewes. Ούτως ή άλλως η… George Eliot αποκάλυψε το φύλο της, σοκάροντας τους αναγνώστες του πρώτου βιβλίο τους (“Σκηνές του βίου των κληρικών”, μετάφραση Καίτη Οικονόμου, εκδ. “ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ” 2006), που είχε μεγάλη επιτυχία, όπως και τα πολλά άλλα που ακολούθησαν.

«Οταν έρχεται ο θάνατος δεν είναι η τρυφερότητα για την οποία μετανιώνουμε, αλλά η σκληρότητά μας». Να μια επίσης, όπως για τα τριαντάφυλλα, ωραία φράση της Αγγλίδας συγγραφέως με το ανδρικό φιλολογικό ψευδώνυμο, που πρέπει να ‘χουμε υπόψη μας, ενόσω ζούμε.

Χανιώτικα νέα (23.01.2018)

ΧΡΥΣΑ

ΜΕ ΛΟΓΙΣΜΟ ΚΑΙ Μ’ ΟΝΕΙΡΟ

(Διαβάζοντας τη δίτομη βιογραφία για τον Βενιζέλο του Ν. Παπαδάκη

Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη

Στη  μεγάλη λίστα βιβλίων που εκδόθηκαν τα δυο τελευταία χρόνια

και έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με την προσωπικότητα και

την πολιτική του Ελευθερίου Βενιζέλου ήρθε να προστεθεί λίγο

πριν τα Χριστούγεννα και η δίτομη βιογραφία του που κυκλοφόρησε

σε συνεργασία των εκδόσεων Εστία και του ομώνυμου ιδρύματος.

Σε περισσότερες από 1000 σελίδες ο Νίκος Παπαδάκης, σε

έξοχα ελληνικά απαλλαγμένα από τη συχνή εκφραστική δυσανεξία

του επιστημονικού λόγου,  ξεδιπλώνει μια διαδρομή ζωής που

άλλοτε κοντοστέκεται σε ανθρώπινες στιγμές και άλλοτε 

σταθμεύει για πολύ στα γεγονότα που καθόρισαν την πορεία

 της σύγχρονης Ελλάδας. Το επίθετο «σύγχρονης» δεν \

χρησιμοποιείται με την χρονολογική σημασία αλλά με

την έννοια των νεωτερικών θεσμών που εισήγαγε

και των μακροβιότερων συνθηκών που υπέγραψε, όπως εκείνες

του Βουκουρεστίου και της Λωζάννης.

Ο 19^ος αιώνας είχε αποχαιρετήσει τη μικρή και ανυπόληπτη

χώρα της Βαλκανικής με μια μοιραία πτώχευση,

μ’ έναν ταπεινωτικό πόλεμο και μια καθολική απαξίωση του

πολιτικού συστήματος που βολόδερνε ανάμεσα στις

πελατειακές σχέσεις,

τη διαφθορά και την απουσία εθνικού οράματος. Το άστρο

που ανατέλλει μια αυγουστιάτικη νύχτα του 1864 και ήδη έχει

αρχίσει να λάμπει με τις καταλυτικές επεμβάσεις του στο

Κρητικό ζήτημα, οι οποίες   αποκορυφώνονται  με την

επανάσταση

στο Θέρισο, σύντομα θα  σκορπίσει τη λάμψη του και

έξω από τα σύνορά του νησιού του. Κατά μία σατανική

σύμπτωση εμφανίζεται στο ελλαδικό πολιτικό προσκήνιο

την ίδια περίπου εποχή που ο Μ. Βέμπερ προσδιορίζει

τα χαρακτηριστικά του χαρισματικού ηγέτη. Προικισμένος

με τη δύναμη της πειθούς και με μια έμφυτη τόλμη που του

 επιτρέπει να  οικοδομήσει ένα  νέο σύστημα αξιών μαγνητίζει

 από την αρχή της σταδιοδρομίας του εχθρούς και φίλους, Έλληνες

και ξένους. Η μερική  πραγμάτωση όμως της Μεγάλης Ιδέας

με τους νικηφόρους Βαλκανικούς πολέμους για κάποιους  

αμαυρώνεται από την περίοδο του Εθνικού Διχασμού, όπως

διατείνεται στα «Δύο Βήτα» η Α. Κακούρη σε αντίθεση με την

νηφάλια αποτίμηση του Γ. Μαυρογορδάτου. Η συμπαράταξη

της Ελλάδας με  τις δυνάμεις της Αντάντ, παρά το κόστος σε έναν

 οιονεί εμφύλιο σπαραγμό,   δεν υπήρξε μια τυχαία  επιλογή ούτε

μόνο αποτέλεσμα μιας πολιτικής διορατικότητας. Ηταν ο καρπός

μιας εδραιωμένης δημοκρατικής  συνείδησης που είχε ενστερνιστεί 

τις κατακτήσεις του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Σ’ αυτό τον

άξονα κινήθηκε είτε ως αθεράπευτα φιλότεχνος με την ίδρυση

του Εθνικού Θεάτρου και τη στήριξή του στους

μοντερνιστές καλλιτέχνες,  είτε ως οραματιστής του 

κρατικού εκσυγχρονισμού με το σύνταγμα του 1911,  είτε ως

βαθύς γνώστης του ρόλου της παιδείας με το χτίσιμο 3000

σχολείων \\είτε ως ένθερμος ειρηνόφιλος  υπογράφοντας   το

Σύμφωνο  φιλίας με την Τουρκία, προτάσσοντας το εθνικό

συμφέρον και χάνοντας ταυτόχρονα τη μεγάλη δεξαμενή

των προσφύγων ψηφοφόρων του.

 Όλα αυτά συνδυασμένα με την απαραίτητη τεκμηρίωση

και τη γλαφυρότητα της διήγησης. O  Νίκος Παπαδάκης

 βέβαια ως διευθυντής  του ομώνυμου ιδρύματος από τη

σύστασή του μέχρι σήμερα  διαθέτει ένα εξαιρετικό προνόμιο.

 Να έχει άμεση πρόσβαση στις αρχειακές πηγές. Το

 προνόμιο το αξιοποίησε  με τον καλύτερο τρόπο,

τιθασεύοντας το χαοτικό υλικό του με τη δεξιοτεχνία ενός

διευθυντή ορχήστρας. Καμία παραφωνία στην αμεροληψία και

στην αντικειμενικότητα. Επικριτικός σε λανθασμένες  ενέργειες

και εξίσου επαινετικός στους  επιτυχημένους χειρισμούς.  Σαν

τον ορθολογιστή Θουκυδίδη,  τον οποίο ο Βενιζέλος είχε

μεταφράσει τα χρόνια της αυτοεξορίας του στο Παρίσι,

έτσι και ο συγγραφέας  δεν του χαρίζεται. Κάνει όμως

παράλληλα το αυτονόητο: τον τοποθετεί στην ίδια θέση

όπου τον κατέταξε και η ετυμηγορία της Ιστορίας.

Σ’ αυτούς που πορεύτηκαν με οδηγό το σολωμικό στίχο:

 με λογισμό και μ’ όνειρο.

 Και αν ο ίδιος  «έφυγε από τη ζωή με το πικρό αίσθημα

του εξοστρακισμού από τον δήμο», επιβεβαίωσε ωστόσο με το

έργο

που άφησε  ότι ο άνθρωπος δε θα ‘χε πετύχει το εφικτό αν

 δεν είχε προσπαθήσει επανειλημμένως να φτάσει το ανέφικτο.

ΠΟΙΗΣΗ

ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΣΤΙΞΗΣ ΜΟΥ

Δηλώνω:

Επιφυλακτικός

μπροστά στην τελεία.

Καχύποπτος

στην εμφάνιση του κόμματος.

Ανήσυχος

στη θέα του θαυμαστικού.

Ξένος

μέσα στις παρενθέσεις.

Απροετοίμαστος

στα υπονοούμενα των αποσιωπητικών.

Ανασφαλής

στον ερχομό της παύλας.

Ερωτευμένος

με το ερωτηματικό.

Το σημείο στίξης μου.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ 

("Όταν γἰνεις ποίημα", Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης Πυξίδα της Πόλης, Χανιά 2013)

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

Ε'ΤΑΞΗ ΔΗΜ. ΣΧ. ΜΑΛΕΜΕ ΚΥΔΩΝΙΑΣ

ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ ΡΟΥΜΑΤΑ ΓΙΑ ΚΑΣΤΑΝΑ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!
Το «τερπνόν με το ωφέλιμον» συνδύασαν με τον καλύτερο τρόπο τα παιδιά της Ε’ τάξης του Δημοτικού Σχολείου Μάλεμε, κατά την επίσκεψή τους στην όμορφη γειτονιά Βαβουλέδο των Παλαιών Ρουμάτων, όπου πήγαν με τους συνοδούς των… για κάστανα. Αυτή είναι σχολική εκδρομή, αυτή είναι διδακτική δραστηριότητα, σκεφτόμουν περιδιαβάζοντας στις σελίδες, της ιδιαίτερα επιμελημένης και διανθισμένης με πάμπολλες φωτογραφίες, εργασίας που μου έστειλε ο και “οικοδεσπότης” γνωστός μας δάσκαλός τους Μύρων Παναγιωτάκης. Συγχαρητήρια Μύρων και για την “οργάνωση” της εκδρομής και για την εργασία που κάνατε στο στάδιο της έκφρασης, δείγματα της οποίας φιλοξενούνται στο σημερινό Παιδότοπο! Πάντα τέτοια!

Σας χαιρετώ με αγάπη
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος

Στις 12 Οκτωβρίου 2017 η Ε’ τάξη του Δημοτικού Σχολείου Μάλεμε επισκεφτήκαμε μια πανέμορφη γειτονιά των Παλαιών Ρουμάτων, το Βαβουλέδο.
Μια γειτονιά με κήπους, φαράγγι, γεμάτη με μηλιές, κερασιές, ροδιές, καρυδιές και άλλα δέντρα.
Ομως εμείς πήγαμε εκεί για να μαζέψουμε… κάστανα!!!
Οταν φτάσαμε εκεί με το μικρό λεωφορειάκι βάλαμε ζακέτες και μπλούζες γιατί έκανε κρύο.
Αμέσως ξεκινήσαμε για το φαράγγι με τον κ. Θανάση, τον κ. Μύρωνα και τις κυρίες Φωτεινή και Πόπη.
Το φαράγγι ήταν πανέμορφο με ψηλά δέντρα και γεμάτο κάστανα. Φτάσαμε σε μια λιμνούλα με ένα γεφυράκι και βγάλαμε πολλές φωτογραφίες..!
Ο κ. Θανάσης και ο κ. Μύρωνας μάς κορόιδευαν ότι υπάρχουν λύκοι και αγριογούρουνα. Μετά από το φαράγγι πήγαμε σ’ ένα διπλανό δάσος από καστανιές και μαζέψαμε κάστανα. Ηταν πολύ όμορφα.
Δίπλα από το δασάκι αυτό ήταν δύο εκκλησίες ενωμένες. Ο Τίμιος Σταυρός και ο Άγιος Βασίλειος. Βγάζαμε συνέχεια φωτογραφίες. Μερικοί τσιτώθηκαν λίγο αλλά δεν πειράζει.
Μετά πήγαμε στην κα Ρούλα και φάγαμε ψητά κάστανα.
Στο τέλος, γυρίζοντας στο σχολείο, σταματήσαμε στο Πάρκο του κ. Ευτύχη (Παπαδεράκη) του παλιού διευθυντή του σχολείου μας.
Παίξαμε παιχνίδια γύρω από την παλιά ελιά που υπήρχε εκεί.
Περάσαμε πολύ όμορφα και όλοι θέλουμε να ξαναπάμε στο Βαβουλέδο στα Παλιά Ρούματα!!!

Καστανο-συναισθήματα

«Ήταν μια αξέχαστη εκδρομή και θα ήθελα να ξαναπάω».
«Ελπίζω να ξαναπάμε στα Παλαιά Ρούματα και να ξαναπεράσουμε τόσο ωραία».
«Μου άρεσε πάρα πολύ εκεί. Πιο πολύ όμως μού άρεσαν τα κάστανα».
«Θέλω να πάω και να ξαναπάω».
Αντριάνα, Γιώργος, Γιώργος, Ειρήνη, Ελευθερία, Θανάσης, Θοδωρής, Θρασύβουλος, Κατερίνα, Μαρία, Μιχάλης, Μύρωνας, Ντενίσα, Πάμελα, Πέτρος, Πόπη, Τσβετελίνα, Φωτεινή.

Μαντινάδες
με κάστανα

Το κάστανο θέλει κρασί
και το καρύδι μέλι,
και το κοπέλι κοπελιά
κι η κοπελιά κοπέλι.

*** ***
Εις τα Παλιά τα Ρούματα
θα πάω απόψε πάλι,
που ‘χουνε τσικουδιά καλή
κάστανα και μέλι.

*** * ***
Στον ασκιανό σου καστανιά
θα γείρω απόψε πάλι,
θα φέρω θύμησες στο νου
και μια φιλία μεγάλη.

*** * ***
Οι μερακλήδες ήρθανε
κι εγώ κρασί τρατέρνω
και κάστανα από τα Ρούματα
αντί μεζέ τους φέρνω.

Καστανιά, κάστανα, καστανάδες
Η Καστανιά είναι ένα όμορφο δέντρο που συναντάμε σε πολλές περιοχές της Ελλάδας.
Μακεδονία, Βόλος, Πελοπόννησος, Μυτιλήνη, αλλά και Χανιά.
Ανθίζει την άνοιξη και τα κάστανα ωριμάζουν από τον Σεπτέμβριο μέχρι και τον Νοέμβριο.
Κάθε δέντρο δίνει 30-50 κιλά και τα μαζεύουμε με τα χέρια.
Πολλοί πιστεύουν ότι η καστανιά πήρε το όνομά της από την αρχαία πόλη Καστάνη της Θεσσαλίας και άλλοι από το σώμα μιας νύμφης που αγάπησε ο Δίας.
– Το κάστανο είναι πολύ υγιεινό. Έχει πολλές βιταμίνες και ωμέγα. Βιταμίνη C, Κάλιο, Υδατάνθρακες.
Τα κάστανα μπορούμε να τα φάμε ωμά, βραστά, ψητά.
Μυρίζουν υπέροχα όταν ψήνονται πάνω στη σόμπα ενώ ο κ. Μύρωνας λέει ότι τα πιο νόστιμα κάστανα είναι αυτά που βγαίνουν από τη στάχτη.
Μπορούμε να τα μαγειρέψουμε με φαγητά όπως φακές, κρέας. Γίνονται γλυκό του κουταλιού, τούρτες κάστανο, μαρμελάδα, σοκολατάκια, τάρτες και πεντανόστιμα τρουφάκια. Ακόμα και σούπα κάστανο υπάρχει, και φυσικά ποιός δεν περιμένει τα Χριστούγεννα την εκπληκτική γέμιση της ψητής γαλοπούλας με το κάστανο μέσα..!!
– Στις πόλεις που δεν έχουν καστανιές, υπάρχουν οι καστανάδες ακόμα και σήμερα. Κάθονται σε μια γωνιά με τη φουφού τους (φορητό μαγκάλι) και πουλούν τα κάστανά τους σε χάρτινα χωνάκια.

Χανιώτικα νέα (20.01.2018)