ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

 ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ, ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΕΡΩ, ΧΑΙΡΕ

 

 «[…] Ενθυμούμαι τότε που ο Ελληνικός Στρατός με εντολή των Συμμάχων της ΑΝΤΑΝΤ κατέλαβε την περιοχή της Σμύρνης τον Μάιο του 1919. ήμουν 9 χρονών, δεν είχαμε βέβαια ραδιόφωνα για να ακούμε πολεμικά γεγονότα, όμως κάθε τόσο που ο Ελληνικός Στρατός καταλάμβανε κάποιο σημαντικό οχυρό ή κάποια πόλη, οι τουφεκιές και οι καμπάνες στα χωριά του Αποκόρωνα φέρνανε τα μηνύματα των γεγονότων αυτών. Και οι άνθρωποι μαζωμένοι στον αυλόγυρο των εκκλησιών και στα καφενεία του χωριού συζητούσαν με χαρές και κλάματα για τις επιτυχίες του Στρατού μας, θυμούμαι τους ωραίους πατριωτικούς πανηγυρισμούς στα καλοκαιρινά βράδια το 1919 και 1920.

[…] Πολλές λεπτομέρειες δεν μαθαίναμε στα χωριά μας για τα γεγονότα από τον Μάρτιο – Αύγουστο 1922, αργότερα, όμως, όταν ύστερα από την Καταστροφή της Σμύρνης άρχισαν να φτάνουν και ‘δω στην Κρήτη οι πρώτοι φαντάροι της διαλελυμένης Ελληνικής Στρατιάς και άλλοι πρόσφυγες, μάθαμε τις τραγικές λεπτομέρειες αυτής της καταστροφής. Εκείνο που έζησα και είδα με τα ματιά μου ήταν η ελεεινή κατάσταση των στρατιωτών μας, όταν γυρίζανε από το Μικρασιατικό Μέτωπο. Τον Σεπτέμβριο δηλαδή του 1922 εγώ και τα άλλα χωριανάκια μου, που φυλάγαμε τα ζώα δίπλα στον αμαξωτό δρόμο, ανάμεσα Νιο Χωριό και Μπαμπαλή, βλέπαμε τα καραβάνια των Κρητών φαντάρων που γλυτώσανε από τη Μ. Ασία κι ήρθανε τα πλοία στη Σούδα κι από ‘κει με τα πόδια παίρνανε τον δρόμο Χανιά-Ηράκλειο για τα χωριά των. Θυμούμαι πως πεζοπορούσαν σχεδόν όλοι ξυπόλυτοι, κουρελήδες και σκελετωμένοι από την πείνα.

[…] Οι πολιτικοί αντίπαλοι του Ελ. Βενιζέλου τον κατηγορούσαν τότε ότι με την εκστρατεία της Μ. Ασίας έκανε τάχα αποικιακή πολιτική. Είναι γνωστό, όμως, ότι ο Ελ. Βενιζέλος ήθελε βέβαια την απελευθέρωση και του Μικρασιατικού Ελληνισμού, αλλά ήθελε τη Μ. Ασία όχι μόνο για τους Έλληνες, αλλά και για τις άλλες Εθνότητές της: τους Αρμένιους, τους Κούρδους και για τους ίδιους τους Τούρκους, που όλοι θα ζούσαν ειρηνικά σε μια ελεύθερη Ομοσπονδία. Δυστυχώς οι πολιτικοί του αντίπαλοι δεν τον άφησαν τότε να πραγματοποιήσει τον μεγαλόπνοο αυτόν οραματισμό, ο οποίος θα δημιουργούσε άλλες συνθήκες ειρήνης όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για τους λαούς που αναφέραμε ήδη. […]».

“Μικρά Ασία, χαίρε – Δόξα και συμφορά”, ο τίτλος του μνημειώδους (δεκαέξι 24σέλιδα, εν έτει 1999, με αφορμή τη συμπλήρωση 80 χρόνων από τον ερχομό του Ελληνικού Στρατού στη Σμύρνη) αφιερώματος των “Χανιώτικων νέων” και του Κοινωφελούς Ιδρύματος “Αγία Σοφία” , με ιθύνοντα νου τον και τότε αντιπρόεδρο της “Αγίας Σοφίας” και από το 2000, από ιδρύσεώς του δηλαδή, γενικό διευθυντή του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”, Νίκο Εμμ. Παπαδάκη. Απ’ τον πρόλογο σ’ αυτήν την έκδοση του μακαριστού μητροπολίτη Ειρηναίου Γαλανάκη, που ανέλαβε έναν χρόνο μετά την προεδρία του Ιδρύματος “Ελ. Βενιζέλος” που δημιουργήθηκε, τα παραπάνω αποσπάσματα. Σ’ αυτό το «άγγιγμα στο μεγάλο κεφάλαιο που λέγεται “Μικρασιατική Καταστροφή”», όπως έγραψε τότε στον δικό του πρόλογο ο και ιδρυτής των “Χανιώτικων νέων” Γιάννης Γαρεδάκης. Μικρά Ασία και πάλι, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη Μικρασιατική Καταστροφή “ερώ, χαίρε”.

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥΣΟΥ

 

 

«Λίγα λεπτά μετά ο παππούς μας λέει να κοιτάξουμε τον ιστό της σημαίας και φώναξε: «Να ο Αναγνώστης Μάντακας και ο Χατζημιχάλης Γιάνναρης, ήρθε η ώρα του χαρμόσυνου χρέους!» Η γαλανή σημαία, σαν συνέχεια του κρητικού ουρανού, σηκώθηκε και τοποθετήθηκε στη θέση που χρόνια κυμάτιζαν άλλες. Οι πιο πολλοί Κρητικοί χειροκροτούσαν, μα ο παππούς μου για πρώτη φορά δε μιλούσε, αλλά έκλαιγε συγκινημένος». Ένα μικρό απόσπασμα, δείγμα γραφής, από το ιστορικό παραμύθι που έγραψε η Άρτεμις Πλανάκη με τίτλο “Το ημερολόγιο του Μανούσου – Ημέρα της Ένωσης 1/12/1913” και εικονογράφησε με πολλή παραστατικότητα, όπως καλά κατέχει να κάνει η Λίλα Καλογερή. Μια ιδιαίτερα προσεγμένη έκδοση του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”. Ένας “οδηγός” που ξεναγεί τα σημερινά παιδιά στα γεγονότα της Ημέρας Εκείνης, όπως τα έζησε δίπλα στον παππού του ο δεκάχρονος Μανούσος…

 Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 21.1. 22) 

https://www.haniotika-nea.gr/mikra-asia-kai-palin-ero-chaire/

 

ΞΕΣΤΕΡΙΑ

"Η ΚΡΗΤΗ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΕΜΟ, ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΖΗ ΘΕΛΕΙ

ΚΑΙ "ΥΠΟΤΙΤΛΙΚΟΣ " ΣΥΝΕΙΡΜΟΣ": ΠΟΤΕΣ ΘΑ ΚΑΜΕΙ ΞΕΣΤΕΡΙΑ... ΒΑΓΓΕΛΗ Θ. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ)  

Για χρόνια μαζί στην 3η σελίδα των Χανιώτικων νέων με την πάντα φωτεινή Φωτεινή Σεγρεδάκη. Τις " ΑΦΟΡΜΕΣ της αυτή τις ΕΥΦΗΜΕΣ ΜΝΕΙΕΣ εγώ... Κατάπολλα ευχαριστώ για το αγαπητικό γραφτό της τις προάλλες... 

Γράφει η Φωτεινή Σεγρεδάκη 

…Το 11ο βιβλίο του φίλου Βαγγέλη, βρίσκεται στα χέρια μας!…
Ενα βιβλίο που υμνεί εκείνη τη σκοτεινιασμένη εποχή της Τουρκοκρατούμενης μικροπατρίδας, με τη Ζωή και την Τιμή της, να ασθμαίνουν οδυνηρά, κάτω από τα δεινά!
Η αγωνία κι ο καημός, ανέβαζαν πάντα σε στεναγμό τη λαχτάρα τους έως τα χείλη, μια από τις κορυφαίες σημειολογίες της αγωνιζόμενης Λεβεντογέννας!!
“Πότες θα κάμει ξαστεριά”!
Αυτές οι τέσσερις λέξεις, ως ωραίο “βουρκωμένο απολυτίκιο” πήγε κι ήρθε στον κρητικό χρόνο, ποτίζοντας τους καιρούς!!
Εγινε “ριζίτικος χορός” στο αναλόγιο της Κρητικής Μοίρας· έγινε γραφή κάτω από ιερό πανί αντίστασης και αντίδρασης, καθώς και μέλος δίσημο σε tempo σέρβικο “ευκλεούς” πανελλήνιας εμβέλειας! Αλλά και “τιμήθηκε” με τη Λαϊκή παράφραση, των αγνών ανθρώπων της αυθεντικότητας!
Που ζήσανε τα σκληρά καθέκαστα μιας δυσβάσταχτης εποχής, “παράσημα” στο τριμμένο ρούχo…
Το ξαστέρωμα, έγινε ξε-στέ-ρω-μα!
Η ΞΕΣΤΕΡΙΑ λοιπόν, στην εκπνοή του “Χριστός Ανέστη” τους!…
Προσφυής Βαγγέλη μου ο τίτλος στο ωραίο σου πόνημα!
Ενα πόνημα, που δέχτηκαν αναγνώστες και κριτικοί, με ενθουσιασμό και αγάπη και αναγνώριση, για ό,τι ωραίο έσωσες κι’ εσύ με τον “ιστορικόν οβολόν” στις επετειακές εκδηλώσεις! Που κατέθεσες, με πρόθεση καλού!
Ολες οι αναφορές στην “Ξεστεριά” σου, μου άρεσαν, αλλά θέλω να τονίσω την προτροπή της κας Μαρίας Μαράκη φιλολόγου, η οποία αναφέρει ότι αξίζει να διδαχτεί στα σχολεία…
Μέχρι σήμερα Πέμπτη που γράφω, ακόμη- εννοείται- το πόνημα καλωσορίζεται …
Τα εφτά του διηγήματα, με λόγο λιτό, έμπλεο στους χυμούς του ιδιώματος, δραστικό, με την “δόκιμη ισχύ” της λέξης που αποδίδει τη φλόγα του οράματος και τον πόνο της “λιγόψυχης” καρδιάς!
Τα “προφορικά τροπάρια” της γιαγιάς, δακρυσμένα και νοσταλγικά “σημάδεψαν” τ’ αυτάκια και την ψυχή του μικρού Βαγγέλη, εκεί, δίπλα στο πυρομάχι.
Κι η σπίθα τους, ήρθε κι άναψε… αφουναρα ιερή, στην μνήμη του, που γονιμοποιείται σήμερα “Τίποτα δεν πάει χαμένο” λοιπόν!

Σημείωση:
Τη συλλογή διηγημάτων εκδίδουν τα “Χανιώτικα νέα” και το Μουσείο Τυπογραφίας, κι ο συγγραφέας ευχαριστεί θερμά στην εφημερίδα μας, όλους! Ενα γλωσσάρι πυκνό ερμηνεύει τις… Κρητικοπούλες λέξεις, θα ‘λεγε κι ο Χατζηκωνσταντίνου, και ο τίτλος των “Αφορμών” είναι από το ριζίτικο (σελίδα 7/*) για τον Αποκορωνιώτη αγωνιστή Θεοκλή Ν. Κακάτση.
Συγχαρητήρια στον εγγονό του, από αδελφό…

«Μνήμες και ιστορικές αναφορές καταθέτει ο Βαγγέλης Κακατσάκης μέσα από τα διηγήματά του.
Ευθύνη του Επαρχιακού Τύπου η διατήρησή τους.
Ευθύνη που εδώ και πέντε και πλέον δεκαετίες έχουν αναλάβει τα “Χανιώτικα νέα”. Για να μείνει “άσβεστη η ιστορική μνήμη να προστατευτεί η λαογραφία, να αναδειχθεί η ντοπιολαλιά»…

Χανιώτικα νέα (Δευτέρα, 17.1.2022)

https://www.haniotika-nea.gr/h-kriti-kanei-polemo-ti-leyteria-tzi-thelei/

 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

 ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΗΤΑΝ ΕΛΕΝΗ - ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΓΕΩΡΓΙΑ

 

 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

 Απανωτά κτυπήματα, όλα κάτω από τη μέση, ύπουλα, υποχθόνια, με την ανοχή, τη συνενοχή…
Βιασμοί, ξυλοδαρμοί, αποκαλύψεις για φταίχτες γνωστούς γνωστότατους και μετά… ένα πέπλο σιωπής!
Σιωπούν, “αποσύρονται” για λίγο οι γνωστοί να περάσει το… κύμα δυσφορίας και ξαναεπανέρχονται με νέες περιπέτειες, αδυσώπητοι σαν και πρώτα να ξανα-τραβήξουν προς την όποια “δόξα” τους επιτρέπουμε!
Εμείς τους “δοξάζουμε”, οι λέξεις έχουν προ πολλού πεθάνει· έχουν χάσει το αληθινό τους νόημα καθώς τις θωρούμε άλλοτε με έντονα και άλλοτε με εντονότερα κεφαλαία γράμματα να καταβαραθρώνονται από την παλαιότερη αίγλη τους!
Έτσι οι φταίχτες τώρα πια δεν φταίνε· τα θύματα τώρα πια κρύβονται στο καβούκι τους ενοχικά καθώς το αλαλάζον πλήθος έχει ταχθεί σε στρατόπεδα – αρένες και φωνασκεί άναρθρες κραυγές που δεν οδηγούν πουθενά!
Μέγα το μπάχαλο, μια αναμπουμπούλα μες στην οποία χαίρονται οι λύκοι…
Και κάπως έτσι οι θύτες πάντα επανέρχονται “απαλλαγμένοι” από τα εγκλήματά τους που δεν επιδέχονται καμία τιμωρία, κι οι ατιμώρητες πράξεις τους γενούν πάντα μιμητές!
Αέναος και τούτος ο άδικος κύκλος!
Ο πατέρας της Ελένης Τοπαλούδη μετά το νέο περιστατικό με την κοπέλα που βίασαν στη Θεσσαλονίκη, μιλώντας στην ΕΡΤ είπε ότι υπάρχουν κοινά σημεία μεταξύ της ιστορίας της δικής του αδικοχαμένης κόρης και της 24χρονης Γεωργίας.
Eπανάληψη του ίδιου σκηνικού που συνηθίσαμε(;), με πρωταγωνιστές νταήδες, με εκβιασμούς με προσωπικά βίντεο (revenge porn) και φοβισμένες κοπέλες που «ντρέπονται να μιλήσουν στους δικούς τους», όπως είπε ο κ. Τοπαλούδης.
Στο τελευταίο αυτό συμβάν που σόκαρε το πανελλήνιο, η Γεωργία είχε το θάρρος να καταγγείλει τους θύτες!
Η Ελένη Τοπαλούδη θα κοιτά από τους Ουρανούς και θα περιμένει τη Δικαιοσύνη, τη δικαίωση!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 19.1.2022) 

 https://www.haniotika-nea.gr/to-onoma-tis-itan-eleni-to-onoma-tis-einai-georgia/

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΡΕΜΒΑΣΜΟΣ ΑΠΟΚΟΡΩΝΙΩΤΙΚΟΥ ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ

 

 Η χρονιά στον Αποκόρωνα ξεκίνησε κι εκείνη τη χρονιά, εν έτει 19… από το Καρύδι. Εδώ, βλέπετε, στο Μοναστήρι του Άη Γιώργη προσήλθαν την ημέρα της Πρωτοχρονιάς, επί την ηλίου δύσιν, οι άνθρωποί του, για να λειτουργήσουν και να λειτουργηθούν, ν’ ανταλλάξουν ευχές, ν’ ακουμπήσουν τις ματιές τους στις παλαιϊκές πέτρες, ν’ ανάψουν τα κεριά της όποιας επιθυμίας τους στα μανουάλια των προσδοκιών τους, να πάρουν το κομμάτι που τους αναλογούσε από την αποκορωνιώτικη πίτα…

Τα σύννεφα είχαν κατέβει χαμηλά για να ενώσουν τον ουρανό και τη γη εκείνο το δειλινό. Τα έβλεπα, όντας δίπλα στο ψαλτήρι, απ’ το παράθυρο της εκκλησίας, ενώ οι ψάλτες ανέσυραν τα ωραία ελληνικά φωνήεντα από το “Κατευθυνθήτω η προσευχή μου”, και σκεφτόμουν πόσο κοντά, δίπλα- δίπλα, είναι εν τέλει το θείο και το ανθρώπινο. Αν ήμουν έξω, θα το τολμούσα το δίχως άλλο. Ν’ απλώσω, λέει, το χέρι μου και να πάρω ένα κλαδάκι σύννεφο. Ένα τόσο δα κλαδάκι, γέννημα της γης, κατοίκημα τ’ ουρανού, αποκούμπι του νου σ’ ώρες δύσκολες για τη χρονιά που άρχιζε. Το ίδιο, λέει, θα έκαναν, εκτός από μένα και όλοι οι άλλοι που ήταν μέσα στο εκκλησάκι και στις αυλές του Αγίου. Ναι! Το σπερνό θα είχε σίγουρα τελειώσει και ο τόπος θα πρόσφερε το ουράνιο και γήινο μαζί δώρο του. Ένα κλαδάκι σύννεφο, μια ιδέα βροχής, αυτό που είχε εκείνη την ώρα.
«Αυτή, λοιπόν, είναι η δική του βασιλόπιτα», συμπέρανα στην αχνοβολή του ιλαρού φωτός, που εκείνη τη στιγμή ανυμνούσαν εν χορώ, άπαντες οι εν τω ναώ ευρισκόμενοι, με πρώτο τον Επίσκοπο της Επαρχίας Ειρηναίο Αθανασιάδη. Η δική του βασιλόπιτα, μια βασιλόπιτα – σύννεφο. Ή ένα σύννεφο – βασιλόπιτα, που το είδα, όπως μου φάνηκε, να μπαίνει απ’ την πόρτα, να αραιώνει και να περιρρέει τον χώρο, κι εντέλει να πυκνώνει και να γίνεται βασιλόπιτα κανονική και ν’ αναμένει το κόψιμό της μπροστά απ’ το τέμπλο, τον διαμελισμό της σε τόσα κομμάτια όσοι οι παρόντες και οι απόντες, οι προαπελθόντες και οι επερχόμενοι, οι κατοικούντες εν τη γη και διψώντες τον ουρανό, οι ευρισκόμενοι στον ουρανό και επισκεπτόμενοι τη γη…

Η χρονιά στον Αποκόρωνα ξεκινούσε τότε από το μοναστήρι του Άη Γιώργη, στο Καρύδι. Περαστικός τις προάλλες στη φαντασία μου, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, από ‘κει. Κρατώντας ένα κλαδάκι σύννεφο… Ρεμβασμός Αποκορωνιώτικου Εσπερινού.

 

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

 ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΚΑΙ ΕΥΘΥΜΙΟΥ - Το ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΚΙ ΤΩΝ ΚΙΣΑΜΙΤΩΝ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ -ΤΑ ΚΟΡΩΝΟΠΑΡΤΙ ΤΟΥ ΤΖΟΝΣΟΝ - "ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΑΚΙ"  ΤΗΣ ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΣΕΓΡΑΔΑΚΗ

 

«Ο Μέγας Αθανάσιος είχε για δάσκαλό του, τον Άγιο Αντώνιο, φύλακα άγγελό του.// Ο βίος τους ενάρετος, μας παραδειγματίζει,/ μια προσευχή σε όλους μας, υγεία να χαρίζει». Του Αγίου Αντωνίου χθες, του Αγίου Αθανασίου σήμερα. Μεγάλη η Χάρη και των δύο, να ‘ναι καλά η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη για τις μαντινάδες της. Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες. Και του Άη Θυμώτη, όπως λένε τον Άγιο Ευθύμη στο Μπρόσνερο, μεθαύριο, 20 του Γενάρη με το καλό… Χρόνια πολλά και σε σας, Ευθύμηδες και Ευθυμίες  Ευθυμείτε! (ΦΩΤΟ: Από τη φετινή λειτουργία στον Άγιον Αθανάση, σον Νίππο - Το ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΚΙ των Κισαμιτών της Αττικής -

 

 

Μικρή το δέμας -ένα τετρασέλιδο, μικρού σχήματος, όλο κι όλο- αλλά «ουκ εν τω πολλώ το ευ, αλλά εν τω ευ το πολύ», ωστόσο. Για το εφημεριδάκι με τίτλο «η εφημερίδα μας, με τα νέα μας», που επιμένει να κυκλοφορεί κάθε τρεις μήνες ο Σύλλογος Κισσαμιτών Αττικής, τα παραπάνω. Πιστό στο ραντεβού με τους αναγνώστες του και το 186ο τεύχος των τριών τελευταίων μηνών της περασμένης χρονιάς. Να ‘ναι καλά οι φίλοι Κισσαμίτες της Αττικής που επιμένουν να μου τη στέλνουν και να μαθαίνω τα νέα τους. Και βέβαια να διαβάζω λίαν αξιόλογα κείμενα, όπως αυτό που έγραψε ο τ. πρόεδρος του Συλλόγου, πρέσβης ε.τ. Βασίλης Σημαντηράκης με τίτλο “Το παρατσούκλι και οι συνέπειες του”.

 

 

Μέχρι και ψυγειάκι αγόρασαν, λέει, στην Ντάουνινγκ Στριτ για τα κορωνοπάρτι τους κάθε Παρασκευή, κατά τη διάρκεια του λοκντάουν που είχε επιβληθεί στη Βρετανία, οι εργαζόμενοι στην πρωθυπουργική κατοικία. Με τις ευχές του Μπόρις Τζόνσον, και πολλές φορές και με την παρουσία του, οι περίφημες “Παρασκευές του… ξεδώματος”. Σιγά που δεν θα είχαν δροσερά τα ποτά τους, τα κρασιά τους, τις μπίρες τους και τα ουίσκι τους. Για τους άλλους οι περιορισμοί… Κάτι σάπιο υπάρχει και στο Βασίλειο της Ιγγλετέρας ή είναι η ιδέα μου;

 

 

«Το είδα το φεγγαράκι, το είδα,/ είναι σίγουρο πως ήταν αυτό!// Έστεκε Σόλωνος και θλίψης γωνία/ απέναντι σ’ ένα μικρό ανώνυμο δρόμο,/ που βγάζει ίσια στην Πλατεία Προσφυγιάς!…/ “Ανάγκης”, την έλεγαν παλιά,/ αλλά μετονομάστηκε στην εποχή μας…/ Εκεί έστεκε με τα χαρτομάντηλα στα χεράκια του,/ και φαίνονταν καθαρά στο πρόσωπο του,/ κάτι εικαστικά σημάδια “εξπρεσιονισμού”,/ στο χρώμα του γραφίτη…// Σαν τα διαβάζει ο Λαός,/ λέει πως το φεγγάρι έχει νερό!/ Θα βρέξει λοιπόν!/ Ναι! θα βρέξει δάκρυ…// Τον πιο Άγιο Όμβρο!». Το ποίημα “Το φεγγαράκι” της Φωτεινής Εμμ. Σεγρεδάκη (Από την ποιητική συλλογή “Οινοχόος”, εκδ. “Χανιώτικα νέα”, Κίσσαμος 2021).

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 18. 1.2022)

  https://www.haniotika-nea.gr/remvasmos-apokoroniotikoy-esperinoy/

 

ΞΕΣΤΕΡΙΑ

ΠΟΤΕΣ ΘΑ ΚΑΜΕΙ ΞΕΣΤΕΡΙΑ:  ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΑΣ

Γράφει ο Γρηγόρης Γεωργουδάκης* 

 

(Ευχαριστίες πολλές στον καλό φίλο, γιατρό - ποιητή Γρηγόρη Γεωργουδάκη για όλα τα ωραία που έγραψε για την ΞΕΣΤΕΡΙΑ μου! Υπόχρεος! )

Πότες θα κάμει ξεστεριά! Το τελευταίο βιβλίο του Βαγγέλη Κακατσάκη. Εφτά διηγήματα, σαν τις εφτά μέρες της βδομάδας ή σαν εφτά μικρά θαύματα, γεμάτα Κρήτη , πατριωτισμό, λευτεριά, αγώνα, νίκες και ήττες, αίμα και δάκρυ. Εφτά διηγήματα που θαρρώ το αίμα του Θεοκλή Κακάτση (Επαναστάτη-Οπλαρχηγού) φαίνεται να χρωματίζει την πέννα του Βαγγέλη και ζωντανεύει την Κρήτη της πρεπιάς. του αγώνα και του Κρητικού φιλότιμου.

Τα διηγήματά του ολοζώντανα, δεν μπορεί παρά να είναι έτσι ακριβώς, έτσι να γίνηκαν τα γεγονότα. Έτσι με πόνο με δάκρυ, με αίμα, με το πλάκωμα στο στήθος, κερδήθηκε η Λευτεριά. Το ΄”Πότες θα κάμει ξεστεριά..” πρέπει να το φυλάξουμε για τα εγγόνια μας, πρέπει να το δώσουμε στα σκολειά μας. Είναι ένα δώρο για την επέτειο της επανάστασης! Θα είναι παράλειψη αν δεν ευχαριστήσουμε και τους εκδότες, το Μουσείο Τυπογραφίας Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη και τα “ Χανιώτικα νέα” και για την έκδοση αυτή, όπως και για την όλη προσφορά στον τόπο μας!

Γιατρός- πνευμονολόγος – ποιητής 

 Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2022) 

 

ΠΟΙΗΣΗ

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ (Δ)ΑΝΑΚΤΟΣ

 

 

 Μαζί με τους μάρτυρες και αυταδέλφους

Πεύσιππο, Ελάσιππο και Μέσιππο

και τη μητέρα των Νεονίλλη, 

τον όσιο Ρωμύλο και τους συν αυτώ, 

τον αρχιεπίσκοπο Ονωράτο, 

τον ιερομάρτυρα Δαμασκηνό,

τον Νικόλαο εν Μυτιλήνη, 

τον Γεράσιμο Παλλαδά

και σίγουρα κάποιους ακόμα 

άγνωστους αγίους,

γιορτάζει τη 16η Ιανουαρίου

και ο εξ Αυλώνος του Ιλλυρικού ορμώμενος, 

μαρτυρήσας εν έτει 313, 

Άγιος Δάναξ ο Αναγνώστης.

Ανηρέθης το Δέλτα συν κάρα, Δάναξ, 

τμηθείς γαρ ώφθης ουρανοκράτωρ, άναξ, 

έγραψε γι αυτόν ο Συναξαριστής. 

Όμως, και γι’ αυτόν, 

όπως και για τους άλλους,

ούτε ναός στη χάρη του, ούτε εικονοστάσι 

και ούτε ένας χριστιανός δεν έχει τ’ όνομά του.

  

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης ( “ Τα χελιδόνια του μοναχού”,  Χανιά, 2020)

https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/10220695623836674?notif_id=1642330528470467&notif_t=feedback_reaction_generic&ref=notif

 

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

  ΣΤ. Γ. ΚΛΩΡΗΣ - ΜΑΝΟΛΗΣ Ι. ΠΥΡΟΒΟΛΑΚΗΣ

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟ... 

 

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο! 

Στο παραμύθι που έγραψε ο εκ Κιλκίς ορμώμενος γνωστός πνευματικός δημιουργός του τόπου μας, και διαχρονικός εκλεκτός συνεργάτης των “Χανιώτικων νέων”, Στ. Γ. Κλώρης (Σταύρος Καλαϊτζόγλου) και εικονογράφσε ο πολλά υποσχόμενος εικαστικός Μανόλης Ι. Πυροβολάκης, με τίτλο: “Μια νύχτα στο παλιό τυπογραφείο”, είναι αφιερωμένος ο σημερινός Παιδότοπος. Για ένα παραμύθι γραμμένο “με λογισμό και μ’ όνειρο”, για να θυμηθώ τον Διονύσιο Σολωμό, ο λόγος.

Ένα ιδιαίτερα ευρηματικό παραμύθι που διδάσκει με έμμεσο τρόπο τη συνεργασία και αναδεικνύει τη χαρά της δημιουργίας και της προσφοράς όπως την υπηρετεί ο ιδρυτής των “Χανιώτικων νέων” Γιάννης Γαρεδάκης. Μια ιδιαίτερα καλαίσθητη έκδοση 24 σελίδων του μοναδικού στο είδος του Μουσείου Τυπογραφίας του Γιάννη και της Ελένης Γαρεδάκη, του Μουσείου των “Χανιώτικων νέων”. Στη διάθεση της πανάξιας διευθύντριας του Μουσείου (και υπεύθυνης των “διαδρομών”) Έλιας Κουμή. 

Όλα αρχίζουν, σύμφωνα με τον συγγραφέα, μια νύχτα στο υπόγειο του τυπογραφείου της τοπικής μας εφημερίδας, όπου γίνεται το...έλα να δεις! Θαυμασμός και για τη σύλληψη της ιδέας από τον συγγραφέα όσο και για την υλοποίησή της... Καλοτάξιδο το παραμύθι σου για μικρούς και μεγάλους, φίλε Σταύρο! 

Όπως και τα προηγούμενα βιβλία σου, το “Δεκαοχτώ και κάτι” και το “Αλλη Χώρα” για παράδειγμα...

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, δάσκαλος

 ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΟΚΑΜΩΜΕΝΗ ΕΚΔΟΣΗ

 

 

Αυτές οι εκδόσεις, σαν την ομορφοκαμωμένη παρούσα, συγκινούν τον αναγνώστη τους, και τον διαβεβαιώνουν ότι όντως ο εκδότης των, τιμά βαθύτατα, και τον συγγραφέα και το περιεχόμενο των σελίδων του έργου του. Αυτό συνάγεται από μέρους μας, μελετώντας τις σελίδες του παρόντος σύντομου έργου: “μια νύχτα στο παλιό τυπογραφείο”, του ξεχωριστού φίλου Στ. Γ. Κλώρη.

Στον κύκλο των δημιουργικών προσώπων των: “Χανιώτικων νέων”, χρόνια τώρα κι ο Κλώρης, ζει και πορεύεται εδώ, από τα γραφεία σύνταξης ως τους χώρους των τυπογραφικών μηχανημάτων και εγκαταστάσεων και στοιχείων. Βλέπει πως ξεχωρίζουν, ζουν και πορεύονται στοιχεία μεταλλικά, ελληνικά και ξένα, π’ άλλοτε “καυγαδίζουν”, κι άλλες φορές συνυπάρχουν.

[…] Το κείμενο σου αγαπητέ μας Κλώρη, μας οδηγεί στον χώρο για τον οποίο γράφτηκε, στο “Μουσείο Τυπογραφίας” που στήθηκε και έγινε το στολίδι της πόλης μας, μοναδικό στον ελληνικό χώρο!

Αγαπητέ μας Κλώρη, ήρθες καλόδεχτος από το ηρωικό Κιλκίς, σπουδασμένος, μετεκπαιδευμένος άριστα. Υπηρέτησες στη Μέση Εκπ/ση υποδειγματικά. Παντρεύτηκες την εκλεκτή Καντανιώτισσα Χριστίνα Πυροβολάκη, ζείτε ευτυχισμένοι με τα δυό παιδιά σας στα Χανιά.

– Γράφεις και δημοσιεύεις ακούραστα. Έχεις ήδη εκδόσει, το 1998 το: “Δεκαοχτώ και κάτι”, την ποιητική συλλογή: “Η άλλη Χώρα”, το 2002, βραβευμένη, τον: “Εφήμερο Λόγο”, βραβευμένο, το 2006, 2010, και γράφεις τακτικά καθημερινά, στα “Χανιώτικα νέα”, τη στήλη σου. Συγχαρητήρια, Καλή συνέχεια. Η συνεργασία σου είναι χαρισματική!

Σταμάτης Απ. Αποστολάκης (Χανιώτικα νέα, 31.12.2021)

 

ΕΝΑ ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Μια νύχτα στο παλιό τυπογραφείο” είναι ο τίτλος του παραμυθιού που έγραψε ο Στ. Γ. Κλώρης για το Μουσείο Τυπογραφίας Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη, και πλέον κυκλοφορεί από τις εκδόσεις του μουσείου.

Το βιβλίο “ζωντανεύει” τα παλιά ελληνικά τυπογραφικά στοιχεία που “ξεκουράζονταν” αγκαλιασμένα στην πολυκαιρισμένη κάσα τους, μέχρι τη στιγμή που ένας απρόσεκτος εργαζόμενος σκόρπισε πάνω τους κάποια λατινικά!

Και κάπου εκεί άρχισε η μάχη ανάμεσα στους μόνιμους κατοίκους της τυπογραφικής κάσας και τους λατίνους… μετανάστες που διεκδικούσαν τη θέση τους στην μεγάλη οικογένεια των τυπογραφικών στοιχείων. Η λήξη του πολέμου επήλθε χάρη στην παρέμβαση ενός παλιού τυπογράφου που υπενθύμισε στα τυπογραφικά στοιχεία ότι είναι περισσότερα αυτά που τους ενώνουν από εκείνα που τους χωρίζουν. Η εξαιρετική εικονογράφηση του βιβλίου έγινε από τον εικαστικό Μανόλη Ι. Πυροβολάκη, πτυχιούχο της Σχολής Καλών Τεχνών ΑΠΘ και ο σχεδιασμός του από τον Νίκο Κοσμαδάκη (The design bar). Το παραμύθι διατίθεται στο πωλητήριο του Μουσείου Τυπογραφίας και στο e-shop των Χανιώτικων νέων: shop.haniotika-nea.gr. (Το Δελτίο Τύπου για την Έκδοση) 

                                                    ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

 

«H ΦΑΣΑΡΙΑ ερχόταν από το υπόγειο του παλιού τυπογραφείου της τοπικής εφημερίδας. Ήταν κλειστό για χρόνια. Χρησίμευε περισσότερο ως αποθήκη, πριν τα υπάρχοντά του να μεταφερθούν στο υπέροχο καινούργιο “Μου­σείο Τυπογραφίας” που κοσμεί την πόλη μας. Έβλεπες εκεί δεκάδες σωρούς παλαιών εντύπων, πεταμένα χειρόγραφα, χαρτιά πνιγμένα στη σκόνη, περιοδικά και ένθετα σε στοίβες, διαφημίσεις, αφιερώματα. Όλα αναπαύονταν «εν ειρήνη»! Έτσι τουλάχιστον φαίνονταν!». (σελ. 5)

«…ΕΚΕΙΝΗ τη νύχτα, λοιπόν, έγινε κάτι συνταραχτικό! Κάποιος εργαζόμενος της εφημερίδας κατέβηκε στο παλιό υπόγειο και άδειασε βιαστικά πάνω στη μεγάλη κάσα κι άλλα μεταλλικά στοιχεία. Μάλι­στα, τα σκόρπισε απρόσεκτα πάνω από τα ελληνικά! Ήταν τα μεταλλικά γράμματα του λατινικού αλφάβητου, άχρηστα κι αυτά.

ΚΑΙ τότε έγινε ο χαμός:

- «Δεν θέλουμε πρόσφυγες εδώ», φώναξε με δυνατή φωνή το κεφαλαίο ελληνικό 0. Και δίνοντας περίπου το σύνθημα της γενικής διαμαρτυρίας έβαλε το μικρό του (ό-μικρον) να τσιρίζει ασταμάτητα». (σελ. 9)

 

 

«Ο ΑΣΤΥΝΟΜΟΣ που κατέβηκε στο υπόγειο ζήτησε τους υπεύθυνους των αντίπαλων ομάδων για να συνεννοηθεί. Πετάχτηκαν μπροστά του τα δυο Α, ελληνικό και λατινικό, ως αυτόκλητοι αρχηγοί των άλλων. Πέταξαν τα ξίφη ασπίδες τους. Μίλησε πρώτα το ελληνικό Α.

-«Δε θέλουμε πρόσφυγες εδώ. Να πάνε αλλού, ας φτιάξει το αφεντικό που τους έστειλε, υποδομές, ένα hotspot μακριά απο μας».

-«Δεν είμαστε πρόσφυγες και δεν το κουνάμε από εδώ», είπε το λατινικό Α. «Εί­μαστε από το ίδιο σόι, από την ίδια μήτρα, την ίδια γενιά, το ίδιο υλικό. Η θέση μας είναι εδώ». (σελ. 15)

 

 

«Είστε υποχρεωμένα να συνυπάρχετε» κατέληξε ο τυπογράφος. «Και ποιος ξέρει, αν αύριο μεθαύριο το καθένα σας δεν θα είναι περιζήτητο σε ένα μελλοντικό “Μου­σείο Τυπογραφίας” στο οποίο θα έχετε μια τιμητική θέση! Δίπλα σας θα υπάρχει το συνθετήριο, θα έρχεται ο παλιός συνθέ­της και θα φτιάχνει με σας τις πιο ωραίες αράδες, με λέξεις αρμονικές, ελληνικές και λατινικές. Θα σας παίρνει έπειτα ο σελιδο­θέτης θα σας μελανώνει με το μελαυωτήρι, μετά ο διορθωτής και στο τέλος θα ακούτε το γνωστό σας «τυπωθείτω»! Η ζωή σας θα ξαναποκτήσει νόημα, θα ξαναρχίσει πιο φροντισμένη αυτή τη φορά και θα ζείτε σε ωραίο, πολιτισμένο περιβάλλον. Θα σας αγαπά ο κόσμος που θα έρχεται από όλο τον πλανήτη για σας! Θα έρχονται μαθητές να σας βλέπουν κάθε χρόνο, για να μαθαί­νουν ένα σωρό πράγματα από τον θαυμα­στό κόσμο της παλιάς Τυπογραφίας.» (σελ. 19, 20)

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 15.1.2022)  

 

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΝΙΚΟΣ ΨΙΛΑΚΗΣ: H KΡΑΥΓΗ ΤΩΝ ΑΠΟΝΤΩΝ 

 

 

«Και περνούν οι ώρες και βλέπω σε όλα τα μήκη και σε όλα τα πλάτη τους γερανούς του Ιβύκου κι αναρωτιέμαι αν ακούγονται τα κρωξίματά τους πέρα από τα σύνορα του πρόσκαιρου κόσμου κι έρχονται στιγμές που λέω στον εαυτό μου όσα είπα στον γεράκο, πρώην υπάλληλο του πρώην εξαγωγέα Βίκτωρα Δαμιάνη: Άχτι δεν κρατώ κι εκδίκηση δεν γυρεύω. Ξέρω πως δεν κάνω τίποτ’ άλλο τούτες τις τελευταίες ημέρες παρά να ταξινομώ το παρελθόν σε κεφάλαια. Μήπως αυτό είναι τελικά η Ιστορία; Να βάζεις σε τάξη το χτες και ν’ αναζητάς τη σχέση του με το σήμερα; Ή μήπως ο αδιάκοπος διάλογος με το χτες;» Απόσπασμα από το βιβλίο, το συναρπαστικό, όπως το έχει χαρακτηρίσει η κριτική, ιστορικό μυθιστόρημα “Η κραυγή των απόντων” του Νίκου Ψιλάκη, που εκδόθηκε τα τέλη του 2021 απ’ τις εκδόσεις Καρμάνωρ. Απ’ το 38 κεφ. συγκεκριμένα “Ταξινομώντας το παρελθόν σε κεφάλαια”… Θα μπορούσε να ‘χει κι αυτόν τον τίτλο τούτο το 4ο μυθιστόρημα του Νίκου Ψιλάκη (“Δύο φεγγάρια δρόμο”, “Πολυφίλητη”, “Κι οι θάλασσες σωπαίνουν”, οι τίτλοι των προηγούμενων). Θα μπορούσε, ωστόσο να ‘χει και κάποιον άλλον. Όπως το “Συναξάρι των άδοξων της Σιλεσίας”, για παράδειγμα που τον χρησιμοποίησε ο συγγραφέας ως υπότιτλο. Και πολλούς άλλους… Ωστόσο υπάρχουν ακόμα δύο κεφάλαια, συν το επίμετρο και οι ευχαριστίες του συγγραφέα για να φτάσω στην τελευταία, στην 461 σελίδα… Συνεχίζω, λοιπόν, πάντα με το μολύβι στο χέρι την ανάγνωση. Απνευστί. Σαν υπνωτισμένος. Όντας, ωστόσο, σε διαρκή διάλογο με τον συγγραφέα που ξέρει να χρησιμοποιεί συγκινησιακά τη γλώσσα σε βαθμό υπέρτατο. Έχοντας κρατήσει του κόσμου τις σημειώσεις. «Σαν έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος» και για την αποκάλυψη, για την οποία δεν θα αναφερθώ.

«Είναι γοητευτικό να περπατάς στα μονοπάτια της μνήμης, να αφουγκράζεσαι τις μνήμες των άλλων, γοητευτικό και ν’ ανιχνεύεις τις απανωτές επιστρώσεις του θρύλου. Να συναντάς τα ομολογημένα και να φαντάζεσαι τ’ ανομολόγητα, να κοιτάζεις τον πόλεμο και να βλέπεις τον άνθρωπο, να συναντάς τον στρατηγό, τον στρατιώτη, τον ρέμπελο, τον βιαστή, τον ερωτευμένο, τον Έλληνα, τον Γερμανό, τον Αμερικανό, τον Βούλγαρο. Έλεγα κάποτε σε μια διάλεξη ότι ευχαριστώ τον Δημιουργό, γιατί χάρισε στο είδος μου την αφήγηση! Ώρες ώρες νομίζω ότι ο κόσμος μας είναι φτιαγμένος με λέξεις […] Είπα, λοιπόν, ν’ αφουγκραστώ ξανά τις ιστορίες των ανθρώπων. Τούτο το βιβλίο αρχίζει φαινομενικά στις αρχές του 20ου αιώνα. Με τις μαζικές μεταναστεύσεις, τα εθνικά οράματα, τους πολέμους, ακόμη και τις εθνοκαθάρσεις. Αλλά ίσως και να αρχίζει από πιο παλιά, πολύ πιο παλιά. Και να τελειώνει μετά, πολύ μετά το τέλος της αφήγησης». Τα που γράφει, μεταξύ των άλλων, ο Νίκος Ψιλάκης στο “Επίμετρο του”. «Το ύφος είναι το ήθος και το ήθος είναι ο άνθρωπος»… και η φράση αυτή του Byffon στον νου μου σε όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης. Το ψιλάκειο ύφος που παραπέμπει στο ψιλάκειο ήθος. Ο συγγραφέας Νίκος Ψιλάκης, που έχει τιμηθεί με πολλές διακρίσεις και βραβεία, ανάμεσα στα οποία είναι το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το έργο του “Μοναστήρια και Ερημητήρια της Κρήτης” και το βραβείο “Νίκος Καζαντζάκης” για την προσφορά του στα Γράμματα. Ο Νίκος Ψιλάκης που “αποφανίζει” και μέσα απ’ τα μυθιστορήματά του όχι μόνο την Κρήτη αλλά και την Ελλάδα… Να γινόταν “Η κραυγή των Απόντων” του τηλεοπτική σειρά, ονειρεύομαι. Όπως και τα άλλα επίσης συναρπαστικά μυθιστορήματά του, άλλωστε…

 https://www.haniotika-nea.gr/nikos-psilakis-i-kraygi-ton-aponton/

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΚΑΚΟΚΑΙΡΙΑ ΕΦΤΑΣΕ - ΣΑΡΑΝΤΑ ΜΕΡΕΣ - ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΘΑΚΗ

  

 

 Κακοκαιρία έρχεται το σύμπαν θα παγώσει,/ το κρύο και τον κορωνιό μπορεί να εξοντώσει.// Ο Διομήδης έφτασε θα βρέξει θα χιονίσει/ ο κερατάς ο κορωνιός ντελόγο να ψοφήσει». Την Τρίτη που μας πέρασε μου έστειλε τις σημερινές μαντινάδες η μαντιναδολόγος μας η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη. Μακάρι να έχει επαληθευθεί ή να επαληθευθεί. Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται…

Παρά μία τεσσαράκοντα… μέρες χρειάστηκαν για να φτάσει το βιβλίο μου “Πότες θα κάμει ξεστεριά” από τα Χανιά στο Ηράκλειο μέσω των ΕΛΤΑ. Στις 3 του Δεκέμβρη απ’ το ταχυδρομείο Σούδας το έστειλα μαζί με κάποια άλλα στον φίλο μου τον δάσκαλο – ριμαδόρο Κωστή Λαγουδιανάκη, στις 11 του Γενάρη το πήρε στα χέρια του. Ερώτηση. Αν του το είχα πάει με τα πόδια, πόσες φορές θα είχα πάει και θα είχα γυρίσει;

 

 

«Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι!/ Χωρίς αυτήν δεν θα ‘βγαινες στον δρόμο./ Αλλά δεν έχει να σε δώσει πια.// Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε./ Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,/ ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν». Από το ποίημα του Κ.Π. Καβάφη “Ιθάκη”!

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2022) 

 https://www.haniotika-nea.gr/nikos-psilakis-i-kraygi-ton-aponton/

 

ΞΕΣΤΕΡΙΑ

Β. ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ: ΠΟΤΕΣ ΘΑ ΚΑΜΕΙ ΞΕΣΤΕΡΙΑ… 

 ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το βιβλίο διατίθεται από τα γραφεία της εφ. " Χανιώτικα νέα"  (Καραϊσκάκη 49 Χανιά, τηλ2821070563) και https:\\shop.haniotika-nea.gr

(Από τον Νίππο το χωριό μου, μέχρι την Ασή Γωνιά το χωριό σου το Ω μέγα του Ευχαριστ Ω μου, καλέ μου φίλε Σήφη Πετράκη, για την αγάπη σου έτσι όπως την εκδήλωσες, γράφοντας για την "ΞΕΣΤΕΡΙΑ" μου στα Χανιώτικα νέα προχθές... )

Γράφει ο Σήφης Πετράκης* 

Εντυπωσιακό το εξώφυλλο. Ένας αντάρτης Kρητικός, κρατώντας την ελληνική σημαία και ζωσμένος τ’ άρματά του, προχωρεί μπροστά.

Σαν να μοιάζει του Θεοκλή. Μήπως Βαγγέλη περιέγραψες τα χαρακτηριστικά του παππού σου στον ζωγράφο; Πάντως τόσο το εξώφυλλο, όσο και τα σκίτσα για κάθε διήγημα, είναι υπέροχα.
Δεν θα μπορούσες να βρεις καλύτερο τίτλο, που να ταιριάζει στο κείμενο!
Βαγγέλη σε ευχαριστώ από καρδιάς για την αφιέρωση.
Εντυπωσιακό το νεοριζίτικο. Είναι δικό σου; Προσυπογράφω αυτά που αναγράφονται στον πρόλογο: «Δάσκαλος, δημοσιογράφος, ποιητής, λογοτέχνης· σ’ όποιο μετερίζι κι αν στέκεται με την πένα, πάντα ξεχωρίζει.»
Ευχαριστήρια στους συντελεστές του βιβλίου στις Κρητικές Ρίζες και κατά πρώτον στον Εμπνευστή του Ινστιτούτου Επαρχιακού Τύπου, ιδρυτή των Χανιώτικων Νέων και του Μουσείου Τυπογραφίας, Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη, φίλο Γιάννη Γαρεδάκη, στον καλλιτέχνη Νίκο Μπλαζάκη για το εξώφυλλο και τα «ομιλητικά» σκίτσα του, και ακόμα σε μερικούς από τους βασικούς συντελεστές.
Όταν είδα το εξώφυλλο, και διάβασα τον τίτλο, κάπου πήγε το μυαλό μου. Είπα μέσα μου, ξυπνήσανε τα Καζαντζακικά του Βαγγέλη και συγκεκριμένα «Ο Καπετάν Μιχάλης», που όλοι, λίγο ως πολύ, έχουμε μέσα μας.
Πράγματι διαβάζοντας την “Καμπάνα” και τα υπόλοιπα διηγήματα του βιβλίου, διαπίστωσα πως προσπάθησες και παρουσίασες με εξαιρετικό τρόπο και έδωσες μία εικόνα από την τουρκοκρατούμενη Κρήτη, όπως σου τα διηγήθηκε η γιαγιά σου η Στελιανίτσα «δίπλα στην παραστιά τις χειμωνιάτικες νύχτες». Μου θύμισες τις διηγήσεις της γιαγιάς μου της Αριστέας, που οι παππούδες της ήταν Χαΐνηδες.
Εντυπωσιακά γλαφυρή η διήγηση για το χωριό που ετοιμάζεται να τουρκέψει και όλοι περίμεναν το θαύμα. Βέβαια το Θαύμα-Καμπάνα, ήταν χωσμένη στα βάθη της Εκκλησίας και μόνο ο παπάς ήξερε το μυστικό. Τελικά ξέθαψε την παλιά καμπάνα, την κρέμασε χωστά και μετά το Χριστός Ανέστη η καμπάνα κτύπησε σαν από θαύμα από τον Γιώργακα και έγινε το θαύμα και το χωριό δεν τούρκεψε!
Και τα επτά διηγήματα του Β.Κ. είναι θαυμάσια, στο τέλος στο «αντι επιλόγου» ο Βαγγέλης περιγράφει την δράση του παππού του Θεοκλή Ν. Κακατσάκη που «Η αιματοβαμμένη και διάτρητος από σφαίρες σημαία του δόθηκε από τον εγγονό του στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών “Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος”.

* συγγραφέας - λαογράφος

Χανιώτικα νέα (11.1.2022)

https://www.haniotika-nea.gr/vaggeli-th-kakatsaki-potes-tha-kamei-xesteria-2/#

 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΑΜΠΕΛΟΦΙΛΟΣΟΦΙΩΝ 

 

 

 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Θα ήταν όμορφο ο κάθε ένας άνθρωπος να ήταν συγχρόνως: δάσκαλος, ψαράς, αγρότης, πιλότος, μηχανικός, ηλεκτρολόγος, φυσιοθεραπευτής, δικαστής, δικηγόρος, παθολόγος, επιδημιολόγος, ηθοποιός, ποδοσφαιριστής, παπουτσής, σεφ, χασάπης, μανάβης, παιδίατρος, ψυχίατρος, ψυχολόγος, φιλόλογος, λογοθεραπευτής, ιερέας, ναυτικός, καρδιολόγος, κομμωτής, αρχιτέκτων μηχανικός, βιολόγος, βρεφονηπιοκόμος, γεωπόνος, δασολόγος, δημοσιογράφος, εργοθεραπευτής, θεολόγος, ιστορικός, βυζαντινολόγος, κλωστοϋφαντουργός, κοινωνιολόγος, κτηνίατρος, λογιστής, μαθηματικός, γυναικολόγος, μαία, αεροναυπηγός…
Δεν σας κούρασα…
Υπάρχουν τόσα επαγγέλματα όσα δεν μπορεί να χωρέσει ο νους κι εδώ κατέγραψα μόνο ελάχιστα από αυτά!
Ρίχνοντας μια ματιά σε όλα τα παραπάνω καθένας μπορεί να αναλογιστεί πόσο -ίσως για κάποιους- υπέροχο θα ήταν να μπορούσε ένα άτομο να είχε όλες αυτές τις ιδιότητες, να τις έχει σπουδάσει τόσο ακαδημαϊκά όσο και εμπειρικά και έπειτα να μπορεί να αποφαίνεται για θέματα που άπτονται του πεδίου γνώσης του ή εμπειρίας του!
Συγχρόνως ο οποιοσδήποτε(;) θα μπορούσε να αναλογιστεί και το αδύνατον της παραπάνω υπόθεσης!
…Ο Τζον Μ. Μπάρι είναι ένας Αμερικανός ιστορικός πολύ γνωστός για το βιβλίο που έγραψε πριν από 18 χρόνια με τίτλο “Η Μεγάλη Γρίπη” (σ.σ. 1918) που έχει χαρακτηριστεί και ήταν η πιο φονική πανδημία στην Ιστορία.
Ο συγκεκριμένος άνθρωπος επιστήμονας που πλέον λόγω της COVID-19 είναι περιζήτητος επειδή ακριβώς έχει μελετήσει ενδελεχώς την περίοδο εκείνη, μιλώντας στη Λένα Παπαδημητρίου, ανάμεσα σε άλλα σημείωσε ότι η χρήση μάσκας ως μη φαρμακευτική παρέμβαση, βοηθάει πολύ!
Από την άλλη έχουμε κι εκείνους που λένε ότι… γκρούβονται!
Εξάλλου, σοκαριστικό είναι να ακούς περιπτώσεις γονέων που δηλωμένοι “αρνητές” κρατούν τα παιδιά τους μακριά από τις σχολικές αίθουσες θεωρώντας ότι αντιστέκονται σε… παγκόσμιες συνωμοσιολογίες…!
Σημ.: στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να διαβάσετε τη συνομιλία του Μπάρι με τη Λένα Παπαδημητρίου:
https://www.protagon.gr/themata/tzwn-m-bari-stin-pandimia-lege-ston-kosmo-tin-alitheia-

 https://www.haniotika-nea.gr/epistimi-enantion-ampelofilosofion/