ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

«ΣΗΚΩ, ΕΥΑΓΟΡΑ, ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ» - ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΤΗΣ ΠΥΡΚΑΓΙΑΣ,ΠΥΡΚΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΚΑΜΩΜΑΤΑ,  ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΠΑΛΩΤΕΣ

 

 «ΣΗΚΩ, ΕΥΑΓΟΡΑ, ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ»

«“Είμαι ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης και πολεμώ για την πατρίδα μου”, είπε στους Άγγλους όταν τον συνέλαβαν, κατά την διάρκεια μετακίνησης οπλισμού και άλλων εφοδίων, από ένα κρησφύγετο σε άλλο. Ο νόμος, ο αγγλικός νόμος, προνοούσε μόνο μία ποινή γι’ αυτόν, τον μόλις 19 χρονών μαχητή, την ποινή του θανάτου δι’ απαγχονισμού. Αν ζούσε σήμερα (2012) θα ήταν 74 χρονών. Θα είχε διαπρέψει σαν ποδοσφαιριστής ή σαν καλαθοσφαιριστής, θα ‘χε εκδώσει αρκετές ποιητικές συλλογές, θα ήταν μια ηγετική φυσιογνωμία της κυπριακής πολιτικής ζωής. Μπορεί και Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, αν η Κύπρος δεν είχε ενωθεί με την Ελλάδα. Και βέβαια θα ‘χε παντρευτεί την κοπελιά του και θα ‘χε παιδιά κι εγγόνια… Ίσως και να τον συναντούσα εδώ στην Πάνω Πάφο, στο Κτήμα, όπως επιμένουν να λένε την πόλη τους οι Παφίτες και να τα λέγαμε όπως καληώρα. Αυτά σκεφτόμουν, όταν άρχισε ο φίλος μου ο Κενδέας να μου μιλά γι’ αυτόν. Όσο, όμως, προχωρούσε η κουβέντα μας και προπαντός όταν μου έδωσε το Βιβλίο – Λεύκωμα που περιγράφει την πορεία του Συλλόγου που έχει τ’ όνομά του, η σκέψη μου έκανε στροφή. Κι όμως ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης ζει! Νέος και ωραίος ως Έλλην!» Απόσπασμα από την στήλη μου «Εύφημες μνείες» (“Χανιώτικα νέα”, 4.6.2012).

Σκούλη, Μηλιού, Γιόλου, Στρουμπί, Τσάδα, Μεσόγη… Τα χωριά με την σειρά που τα συναντούμε επιστρέφοντας απ’ το Λατσί για την Κάτω Πάφο. Καταπράσινα, πανέμορφα, ορεινά χωριά, γεμάτα ζωή. Πορτοκαλιές, λεμονιές, ελιές, αμυγδαλιές, αμπέλια. Περνάμε την Τσάδα, το χωριό του Ευαγόρα Παλληκαρίδη, του παλικαριού που απαγχόνισαν στα 19 του χρόνια οι Εγγλέζοι. Εδώ στο Δημοτικό Σχολείο της Τσάδας έμαθε τα πρώτα γράμματα ο Ευαγόρας, για να φοιτήσει αργότερα στο Γυμνάσιο Πάφου, το οποίο δεν πρόλαβε να τελειώσει. Στα 17 του χρόνια “ως Έλλην Κύπριος”, ο οποίος ζητούσε την λευτεριά της πατρίδας του, κορύφωσε την αγωνιστική του πορεία και πήρε την ανηφοριά των βουνών, αφήνοντας πίσω τους συμμαθητές του. Ήταν η αρχή του θανάτου του, μα και ταυτόχρονα της αθανασίας του». Απόσπασμα από δημοσίευμα μου στα “Χανιώτικα νέα” (18.6.2012) με τίτλο «Στην Πάφο του χθες και του σήμερα» (2)

«Χτυπά κουδούνι, μπαίνουνε στην τάξη του ο καθένας/ Μπαίνει κι η πρώτη η άταχτη κι η Τρίτη που διαβάζει/ μπαίνει κι η Πέμπτη αμίλητη, η τάξη του Ευαγόρα-/ Παρόντες όλοι;-/ Κύριε, ο Ευαγόρας λείπει.-/ Παρόντες, λέει ο δάσκαλος και με φωνή που τρέμει:-/ Σήκω Ευαγόρα, να μας πεις ελληνική ιστορία./ Ο δίπλα, ο πίσω, ο μπροστά, βουβοί και δακρυσμένοι,/ αναρωτιούνται στην αρχή, ώσπου η σιωπή τους κάμνει/ να πέσουν μ’ αναφιλητά ετούτοι κι όλη η τάξη.-/ Παλληκαρίδη, άριστα, Βαγόρα, πάντα πρώτος,/ στους πρώτους πρώτος, άγγελε πατρίδας δοξασμένης,/ συ μέχρι χθες της μάνας σου ελπίδα κι αποκούμπι,/ και του σχολειού μας σήμερα Δευτέρα Παρουσία». Από το ποίημα που έγραψε ο Δωδεκανήσιος ποιητής Φώτης Βαρέλης, με το άκουσμα του θανάτου του Κύπριου Ήρωα. Κι αυτό το ποίημα που υπήρχε στο βιβλίο της Γλώσσας της Στ’ Δημοτικού (γ’ τεύχος) -προ του 2006 στον νου μου χθες, 20 Ιουλίου, με αφορμή την θλιβερή επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974. δεν κατάφερα ποτέ να το διαβάσω ολόκληρο στους μαθητές μου, όταν ήμουν δάσκαλος...

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΤΗΣ ΠΥΡΚΑΓΙΑΣ Η Ελλάδα των πυρκαγιών… Χρόνια τώρα!! Η Ελλάδα της πυρκαγιάς… Από τότε που ιδρύθηκε το ελληνικό κράτος. Ο πληθυντικός παλεύεται, όπως παλεύεται. Με τις όποιες απώλειες… Πολύ πιο δύσκολα τα πράγματα, στον ενικό. Ωστόσο ελπίζουμε. Ένα “τρελοβάπορο” για να θυμηθούμε τον Οδυσσέα Ελύτη που επιμένει να ταξιδεύει η πατρίδα μας.

ΠΥΡΚΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΚΑΜΩΜΑΤΑ Πυρκαγιών και όχι μόνο, καμώματα… Κίνδυνος ερημοποίησης της Αττικής προειδοποιεί ο καθηγητής Φυσικών Καταστροφών Ευθύμιος Λέκκας… «Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα… Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες… Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία… Κατά Νίκο Γκάτσο… Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης, στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγείς».

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΠΑΛΩΤΕΣ «Το έθιμο της μπαλωτιάς, πρέπει να σταματήσει/ και από σφαίρα αδέσποτη άλλος να μη χτυπήσει», μας λέει στην πρώτη σημερινή της μαντινάδα η Νεκταρία, παίρνοντας αφορμή από πρόσφατο περιστατικό. «Το όπλο επικίνδυνο δεν μοιάζει με παιχνίδι,/ στέλνει αθώα θύματα για το στερνό ταξίδι», μας λέει στην δεύτερη. "Μαγκιά  δεν είναι να βαστάς στη μάση το πιστόλι,\ μα να 'χεις ήθος και τιμή, να σ' εκτιμούνε όλοι!", μας λέει στην τρίτη

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 21,7,23)  

 

 https://www.haniotika-nea.gr/quot-siko-eyagora-na-mas-peis-elliniki-istoria-quot/

 

ΞΕΣΤΕΡΙΑ

Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ ΚΑΙ Η “ΞΕΣΤΕΡΙΑ” ΤΟΥ

 

¨Γράφει η Άννα Φιλιώτου*

Τον Βαγγέλη Κακατσάκη τον γνώρισα πρόσφατα. Η πρώτη μας χειραψία έγινε στην Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών στην Αθήνα, τη μέρα που μοιραστήκαμε το πρώτο βραβείο πεζογραφήματος «Μάρκος Αυγέρης» για το 2023, εκείνος με το «Πότες θα κάμει ξεστεριά» και εγώ με «Το ξετύλιγμα της δαντέλας». Από τα Χανιά εκείνος, από το Ρέθυμνο εγώ, πώς δεν είχαμε βρεθεί μέχρι τότε, αναρωτιόμουν –αυτά έχει η καταραμένη ξενιτειά που σε απομακρύνει από τις ρίζες σου και από τον τόπο που αγαπάς. Ανταλλάξαμε τα βραβευμένα μας βιβλία και η βραδιά κύλησε χαρούμενα. Ο Βαγγέλης, πολυγραφότατος και δημιουργικός άνθρωπος που δίνει επί χρόνια την δική του πνοή στα «Χανιώτικα Νέα», μας τραγούδησε ψυχωμένα το ριζίτικο που έχει τον τίτλο του βιβλίου του (πότες θα κάμει ξεστεριά) και μας μίλησε με την Κρητική του λαλιά, φορτωμένη με τις μνήμες της αδάμαστης πατρίδας του.

Θέλω να πω δυο λόγια γι αυτό το βιβλίο, με πολύ σεβασμό. Μέσα από τις σελίδες του πετάχτηκαν -με το που το άνοιξα- οι μυστικές φωνές της Κρήτης. Απελευθέρωσαν αρώματα, ομορφιές, αγριάδα και συγκίνηση καλά συνταιριασμένα μεταξύ τους. Μέσα από τις λέξεις, τους διαλόγους και τα γεγονότα αποκαλύφθηκε ο ηρωισμός, η λεβεντιά , η αυτοθυσία μα πάνω από όλα το πάθος και η λαχτάρα για τη Λευτεριά που βαστάει ο Κρητικός μέσα του.

 

Στα εφτά διηγήματα του βιβλίου (Η Καμπάνα, Το τέλος, Ζωή και θάνατος, Η εκδίκηση, Το χρέος, Ανάσταση, Εθελοντής) κυριαρχεί η διψασμένη κραυγή για Αγώνα και Απελευθέρωση που είναι πιο δυνατή από τη ζωή, τη μοίρα, ακόμα και από τον θάνατο.

«Η Κρήτη έχει γεμίσει από Δασκαλογιάννηδες!» γράφει. «Μπορεί να έγδαραν το Δάσκαλο ζωντανό στο Κάστρο, μα το μαρτύριό του μας φόρτωσε μ΄ένα χρέος που πρέπει να πληρώσουμε».

Σε άλλο σημείο η βασανισμένη χήρα , η Μαριγώ βροντοφωνάζει: « Όχι δε θα αφήσω εγώ το γιο μου να τουρκέψει. Γενίτσαρος; Καλλιά χω να τον σφάξω».

Κι ο Μανώλης που κρυβόταν από σπήλιο σε σπήλιο; Κίνησε να παραδοθεί για να γλυτώσει τους υπόλοιπους από τη μανία των Τούρκων. «Ξέρει», λέει ο συγγραφέας «ποιο είναι το τίμημα της πράξης του. Μα δεν τον νοιάζει. Απ’ τη μισερή ζωή καλλιά ειν’ ο θάνατος».

Το βιβλίο ξεχειλίζει από λόγια και πράξεις γενναίων.

 

 

Σε ευχαριστώ Βαγγέλη. Με έκανες να βρεθώ ανάμεσα στους χωρικούς και να ζήσω το «θάμα» όπως το περιγράφεις στο πρώτο σου διήγημα. Μου έδωσες την ευκαιρία να αφουγκραστώ την καμπάνα της Λευτεριάς που σημαίνει την Ανάσταση κάθε στιγμή για κάθε Κρητικό και να νιώσω το λυτρωτικό της ήχο να χτυπάει μέσα και στη δική μου καρδιά.

Σε ευχαριστώ ακόμη γιατί έκανες την ψυχή μου να πεταρίσει με τη γραφή σου, με τις λέξεις και τις ιδιαιτερότητες του Κρητικού φραστικού πλούτου που τόσο καλά κατέχεις. Μερικές από αυτές είχα να τις ακούσω από τα παιδικά μου χρόνια, από τότες που κι εγώ αλώνιζα τα χώματα της περήφανης Κρητικής γης.

* καθηγήτρια Αιματολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών – συγγραφέας 

Χανιώτικα νέα (Πέμπτη, 20.7.2023)  

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Από καρδιάς το ευχαριστώ μου για τα που γράφεις, έτσι όπως με την μοναδική σου πένα τα γράφεις, για την γνωριμία μας, για μένα  και για την "Ξεστεριά" μου. Υπόχρεος στην αγάπη σου, καλή μου Άννα! 

 https://www.facebook.com/kakatsakes/posts/pfbid026J4uDGELuU9Bzq4tHNfHuqXLWLzNWPN2WdifSNtM3vdC8xuCTjJ4exjTHAe1LFFXl

 https://www.haniotika-nea.gr/gia-tin-xesteria-toy-vaggeli-kakatsaki/

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΝΤΕΣ ΘΑΝΑΤΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΘΕΡΟΥΣ 

 

 

 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης 

Τα έχουμε πει, τα έχουμε ξαναπεί, τα έχουμε γράψει, τα έχουμε διαβάσει! Τι υπάρχει πλέον να ειπωθεί για τις πυρκαγιές;

Μοιάζει ένα “προαναγγελθέν δεδομένο”(!) που γνωρίζουμε πως θα επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο την περίοδο του καλοκαιριού!

Το μόνο που δεν μπορούμε να μαντέψουμε με ακρίβεια είναι την περιοχή που θα πληγεί!

Ωμές αλήθειες, ωμή πραγματικότητα· θεωρούμαστε εν δυνάμει υποψήφια θύματα μιας μελλοντικής καταστροφικής πυρκαγιάς!

Περιουσίες, πνεύμονες πρασίνου, ζωντανά, ακόμη και άνθρωποι, χάνονται!

Όλα στάχτη, όλα μαύρο!

Μία φριχτή πραγματικότητα που αντιμετωπίζει η χώρα μας επί δεκαετίες!

Τι ψυχή να παραδώσει στους επερχόμενους;

Ανακαλώ στη μνήμη περασμένες καλοκαιρινές περιόδους!

Υπάρχουν και ζουν ακόμη τα θύματα ή οι απόγονοι αυτών που είδαν σε μια στιγμή να χάνονται οι κόποι μιας ζωής, να χάνονται αγαπημένα τους πρόσωπα, συγγενείς, φίλοι…

Υπάρχει λογική; Υπάρχουν απαντήσεις στα ερωτηματικά που στέκουν μετέωρα;

Δεν θα επιχειρήσω να μπω στη διαδικασία!

Μοιάζει να ξαναγράφεις μια ίδια κριτική σε μια παράσταση χιλιοπαιγμένη με υπαίτιους και αναίτιους τους ίδιους πρωταγωνιστές!

Κι έπειτα είναι η θλίψη που θα ακολουθήσει έως ότου ξεχαστεί(;) με το πέρας του καλοκαιριού!

Κι έπειτα είναι κι η μετέωρη βεβαιότητα πως τίποτα απολύτως δεν θα φτιάξει παρόλες τις εξαγγελίες!

Κρανίου τόπος η Ελλάς και η οδός προς τη δυστοπική πραγματικότητα που πρόκειται να βιώσουμε εμείς και τα παιδιά μας, είναι πια κι αυτή μια βεβαιότητα που την παρακολουθούμε να επιβεβαιώνεται όπως ακριβώς συμβαίνει με ένα μαθηματικό τύπο!

 

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 19.7.2023) 

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΙΚΗΣ ΔΙΑΛΕΚΤΟΥ - ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ (ΟΙ ΜΑΝΤΝΑΔΕΣ ΤΗΣ ΝΕΚΤΑΡΙΑΣ, Ο ΚΛΕΩΝ ΤΟΥ ΚΑΥΣΩΝΟΣ)

 

«Οι γι - αλλοτεσινοί καιροί κι οι περασμένοι χρόνοι,/ διγούνται στσι πλια νέικους βαΐζα για τ’ αλώνι./ Ιούλιος μος (μόλις) και δα μπει ρούχ' Αλωνάρη βάνει,/ γιατί θωρεί τσι θεμωνιές που ΄χτισε το δραπάνι./ Πρωτόλης πλήσες θεμωνιές του ’πεψε για πεσκέσι,/ τ’ αλώνι βάνει χερικό για να τσι καταστέσει./ Τη μ-πρώτη μ-πρώτη του ντου δουλειά ντελόγο χερικώνει,/ γλακά να πα να βρει βουτσές να τοιμαστεί τ’ αλώνι./ Ο πάτος ο αλωνικός απού ’ναι σκέτο χώμα,/ χρεία να τσαλοπατηθεί για να ’ναι σα ντο δώμα./ Οι αϊλιές και οι βουτσές θα δώσουνε τη λύση/ και η πατούλια τ’ αλωνιού που θα τσαλοπατήσει. Πολλές βολές θυμούμαι το, ξυπόλητα κοπέλια/ απού τσαλοπατούσαμε και σκούσαμε στα γέλια./ Το τσαλοπάτημα γερά τ’ αλώνι θα το χρίσει,/ χώματα δεν αναξερνά, τσι τρύπες του θα κλείσει./ Ο γεωργός το χρίσιμο λογιάζει για ορτάκη, ετσά δε μπολυκλέφτουνε καρπό οι μελιτάκοι./ Όπου ’ναι ο τόπος σ’ όπατος τ’ αλώνι ’ναι ’κεια πέρα/ κι ομπρός δεν είν’ εμπόδιο να κόβγει τον αέρα./ Απείς τ’ αλώνι ’τοιμαστεί κι απείς είναι χρισμένο/ στην αγκαλιά ντου έρχεται το πρώτο το σπαρμένο». Μια από τις ρίμες - βαΐζα του Κωστή Λαγουδιανάκη απ’ το βιβλίο του “Αποσπερίδες και Βαΐζα” που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις “ΜΥΣΤΙΣ”. Απ’ αυτό (βαΐζι=η αφήγηση, η εξιστόρηση κυρίως των περασμένων) που έχει τίτλο «Οι γι-αλλοτεσινοί καιροί θυμούνται τ’ Αλωνάρη», το παραπάνω απόσπασμα. Σαν δείγμα της γραφής του κορυφαίου για μένα και όχι μόνο, διαλεκτόφωνου ποιητή της Κρήτης. Του ύφους του που αντανακλά το ήθος του, αλλά και το πάθος του για την κρητική παράδοση. Χωρίς εξήγηση των λέξεων, πλην μιας περίπτωσης… 

«Τη ζήση την ανέμελη, τη φτωχική μα πλούσια, με τα κοντοπατέλονα ξυπόλητα σεργιάνια στις γειτονιές και στα σοκάκια της χαρασανής πρωτόφαντης ματιάς» του “στον κόσμο” αναστοράται στο περί ου ο λόγος βιβλίο του ο Κωστής Λαγουδιανάκης, κατά που δηλώνει στον πρόλογο του που έχει τίτλο “Αποσπερίζω με το Νου”. Τα παιδικά του χρόνια στον Χαρασό Πεδιάδος Ηρακλείου, όπου γεννήθηκε το 1958 από αγρότες γονείς -το δηλώνει πάντα με καμάρι αυτό, όπως το δηλώνω κι εγώ. Πατρίδα του τα παιδικά του χρόνια. Η συλλογική μνήμη που κληρονόμησε: «Οι μάνες θύμησες», όπως γράφει στον πρόλογο του, «που απλώνουν χέρι συνεργασίας, άλλοτε σαν γιασεμιά και τριαντάφυλλα κι άλλοτε σαν αγκαθωτά φύλλα φραγκοσυκιάς». Και βέβαια η ντοπιολαλιά που επιμένει να την καλλιεργεί και να την αναδεικνύει, δρώντας «ανασταλτικά σε κάθε απειλή λησμονιάς της Κρητικής διαλέκτου», όπως επισημαίνει προλογίζοντας το βιβλίο η δρ Ελληνικής Φιλολογίας Αταλάντη Μιχελογιαννάκη Καραβελάκη. Όταν χάνονται οι λέξεις ματώνει ο πολιτισμός… Το πρώτο “κρατούμενο” στη σκέψη του και καρδιακού μου φίλου Ηρακλειώτη δασκάλου - ποιητή Κωστή Λαγουδιανάκη. Να γιατί “ρέγεται” (ευχαριστιέται, αρέσκεται, προτιμά) και μπεγεντίζει (εκτιμά, ξεχωρίζει) την κρητική διάλεκτο και αρμηνολογά (συμβουλεύει, υποδεικνύει) τη δαμινή (μικρή, ελάχιστη) μπένα να σεργιανίζει στα μοσκομυριστά μονοπάτια της», κατά που δηλώνει ο ίδιος στο βιογραφικό του - από το “Γλωσσάρι που παρατίθεται στο τέλος του βιβλίου οι ερμηνείες των “άγνωστων” λέξεων.

«Να είναι καλοτάξιδο το νέικο βιβλίο/ που μα το Ζα ανήκει του παγκρήτιο βραβείο!» έγραψα στον ξεχωριστό αυτό “πνευματικό καντούνι” του νησιού μας, με το που διάβασα το περί ου ο λόγος βιβλίο του, που μου έστειλε ο εκδότης του. Όχι μόνο παγκρήτιο αλλά και πανελλήνιο βραβείο αξίζει ο φίλος μου, για το σύνολο έργο του γράφω σήμερα. Έχοντας κυρίως στον νου το προηγούμενο (12ο) βιβλίο του “Τση Κρήτης η πορπατηξά στη στράτα τσ’ ιστορίας”, όπου μας δίνει τη μακραίωνη και πολυκύμαντη Ιστορία του νησιού μας σε 17.501 στίχους. Μα τον Ζα, μα τον Δία, δηλαδή. Για να θυμηθώ και πάλι τον προγονικό όρκο στον Δία…

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΟΙ ΜΑΝΤΝΑΔΕΣ ΤΗΣ ΝΕΚΤΑΡΙΑΣ «Τσ’ Αγιάς Μαρίνας πέρασε του Αη Λια σιμώνει/ κι η πεθυμιά για σένανε, όλο και μεγαλώνει», με πολλά υπονοούμενα η πρώτη καθαρά ερωτική μαντινάδα της Νεκταρίας. Με περισσότερα η δεύτερη: «Λαμπάδα σε ποιον Άγιο πρέπει να τάξω, πες μου/ για να γυρίσεις μάτια μου να γειάνεις τις πληγές μου», μας λέει. Αχτύπητη η Νεκταρία. 

 Ο ΚΛΕΩΝ ΤΟΥ ΚΑΥΣΩΝΟΣ Ο Κλέων του καύσωνος και ο καύσων του Κλέονος… Δικτατορίας κατάστασις… Τύποις η λειτουργία της εκκλησίας του δήμου… Δημόσια εξομολόγησις… Κατακέφαλα μ’ έχει χτυπήσει η ζέστη!

 

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 18.7.23)  

https://www.haniotika-nea.gr/stin-ypiresia-tis-kritikis-dialektoy/

https://www.facebook.com/groups/3122240751366446/permalink/3537929553130895/?notif_id=1689843120030241&notif_t=group_post_mention&ref=notif

 

ΝΙΠΠΟΣ

 ΣΤΗΝ ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ... 

Νίππος... Στην Χάρη της Αγίας Μαρίνας, στο εκκλησάκι της που βρίσκεται στην καρδιά ενός δαφνοδάσους, κοντά την Περβολιτσιανή Παναγία. Για να ψάλλουμε κι εφέτος μαζί με τα γειτονόπουλά της, τα πουλιά, το απολυτίκιό της, με τα τζιτζίκια να κρατούν το ίσο... Ανδρείαν και φρόνησιν, συ κεκτημένη, σεμνή, ανδρείως κατεπάτησας όφιν αρχέκακον... 

Και του χρόνου αναζήτηχτοι! 

 

 

 

ΠΟΙΗΣΗ

 ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

Σκίτσο: Αγγέλα Μάλμου

Στο φως του ονείρου

Τι κι αν έχετε δώσει εντολή

Να μένουν σβηστά τις νύχτες

Τα ηλεκτρικά φώτα στους δρόμους..

Τι κι αν έχετε εξασφαλίσει

Τη συμμαχία των κακών καιρών

Και τη φιλία των ενάντιων ανέμων…

Στο φως του ονείρου

Έχουμε ανάψει εμείς το κερί μας!

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ

(Όπως το ψωμί, εκδ. Πυξίδα της Πόλης, Χανιά 2018)

 

 

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

15ο ΔΗΜ. ΣΧ. ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ 

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΔΟΚΙΑ ΣΚΟΡΔΑΛΑ - ΚΑΚΑΤΣΑΚΗ

Καλοί μου φίλοι, καλό Σαββατοκύριακο!

Για την επίσκεψη της Ευδοκίας Σκορδαλά - Κακατσάκη στο σχολείο τους, στο 15ο Δημ. Σχ. Ηρακλείου, λίγες μέρες πριν από τη λήξη της σχολικής χρονιάς, ο λόγος στον σημερινό Παιδότοπο. Από την υπεύθυνη της Βιβλιοθήκης του σχολείου, την πολλά υποσχόμενη νέα δασκάλα Αθηνά Πυργιωτάκη, με ομόφωνη απόφαση του Συλλόγου Διδασκόντων, η πρόσκληση. Ιδιαίτερα κατατοπιστικό το “ρεπορτάζ” που έστειλε για τη σελίδα η Αθηνά, μαζί με δυο άλλα κείμενα συναδέλφων της, πολύ φωτογραφικό υλικό και ζωγραφιές παιδιών. Τα καλύτερα έχει να πει η καταξιωμένη ανά το πανελλήνιο πολυβραβευμένη συγγραφέας γι’ αυτήν την επίσκεψη, για την οποία δηλώνει ενθουσιασμένη.

Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

δάσκαλος

Με αφορμή την καθιέρωση της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού βιβλίου, ως υπεύθυνη βιβλιοθήκης επιθυμούσα να καλέσω στο σχολείο μου, το 15^ο Δημοτικό Σχολείο Ηρακλείου έναν/μία συγγραφέα. Η επιλογή δεν ήταν διόλου δύσκολη, καθώς είχα τη δυνατότητα να καλέσω την αγαπημένη μου συγγραφέα παιδικών βιβλίων, την κυρία Ευδοκία Σκορδαλά – Κακατσάκη. Ενδιαφέρον για μία συζήτηση μαζί της εξέφρασαν όλες οι τάξεις του σχολείου μας, μεγάλες και μικρές. Έτσι, όλα τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να εκφράσουν τις απορίες τους· απορίες που εστίασαν περισσότερο στη διαδικασία συγγραφής ενός παραμυθιού.

Ωστόσο, πέρα από την ανοιχτή αυτή συζήτηση, τα τμήματα της Β’, Γ’ και Δ’ τάξης είχαν ασχοληθεί με συγκεκριμένα παραμύθια.

Πιο αναλυτικά, το τμήμα Β1 ασχολήθηκε με το παραμύθι Η Γιασεμιά και τ’ αστεράκια. Τα παιδιά παρακολούθησαν με μεγάλή προσοχή την ανάγνωση του κειμένου και προβληματίστηκαν γύρω από τη μοναξιά της Γιασεμιάς. Συζήτησαν για τη φιλία ανάμεσα στη Γιασεμιά και τον φράχτη και στη συνέχεια επεκτάθηκαν στον σημαντικό ρόλο της φιλίας ανάμεσα στους ανθρώπους. Στο τέλος, το κάθε παιδί έγραψε στο αστεράκι του το δικό του προσωπικό μήνυμα με παραλήπτη τον κεντρικό χαρακτήρα του παραμυθιού, τη Γιασεμιά.

 

 

 

Το τμήμα Β2 ασχολήθηκε με δύο παραμύθια της συγγραφέα. Αρχικά, διάβασαν τον Λυκούργο και το δίκτυ της αγάπης, το οποίο τα έφερε κοντά με το αίσθημα της απώλειας και τη διαχείρισή του. Ωστόσο, ένιωσαν ανακούφιση και χαρά, όταν η ομάδα με αγάπη αγκάλιασε τον Λυκούργο. Έπειτα, τα παιδιά ζωγράφισαν το δικό τους δίκτυ της αγάπης, στο οποίο έκλεισαν τους ανθρώπους, με τους οποίους νιώθουν ασφαλείς. Με το παραμύθι, Το δίκτυ της αγάπης ασχολήθηκε και το τμήμα Γ1. Οι μαθητές συζήτησαν για το δέσιμο της ομάδας και δημιούργησαν ένα κολάζ, στο οποίο έγραψαν λέξεις που εκφράζουν την ομάδα της τάξης τους.

Έπειτα, το Β2 διάβασε τον Βασιλιά των Ονείρων. Τα παιδιά εντυπωσιάστηκαν από τον ρόλο του βασιλιά, αλλά και από τη σκοτεινή πλευρά του ονείρου. Ενθουσιάστηκαν από την έντονη δράση και την «πάλη» ανάμεσα στους δύο ήρωες πρωταγωνιστές. Ακολούθως, χώρισαν ένα χαρτόνι στη μέση και εκεί ζωγράφισαν από τη μία πλευρά τα όνειρα και από την άλλη τους εφιάλτες τους.

Το τμήμα Γ2 διάβασε το παραμύθι, Ένα παράξενο γαϊτανάκι, και εστίασε την προσοχή του στην προσπάθεια των τεσσάρων κεντρικών ηρώων να αλλάξουν την ταυτότητά τους. Χωρίστηκαν σε ομάδες και κάθε ομάδα ασχολήθηκε με έναν χαρακτήρα του βιβλίου. Στο τέλος, τα παιδιά κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι αποδεχόμαστε τον εαυτό μας ως είναι, χωρίς να αποζητάμε κάτι που δεν μπορούμε να γίνουμε.

Οφείλω να παραδεχτώ ότι όλα τα παιδιά εξέφρασαν έντονα την επιθυμία να επαναληφθεί η επίσκεψη της κυρίας Ευδοκίας στο σχολείο μας. Ωστόσο, μέχρι την επόμενη αντάμωσή μας θα μας κρατάνε συντροφιά τα πνευματικά παιδιά της, τα παραμύθια της.

Η υπεύθυνη της Βιβλιοθήκης

Αθηνά Πυργιωτάκη

Το τμήμα Δ2, προτού ξεκινήσει την ανάγνωση των παραμυθιών της κ. Ευδοκίας Σκορδαλά, προσπάθησε να προσεγγίσει το επάγγελμα του συγγραφέα. Αναρωτηθήκαμε για τις γνώσεις ,τις σπουδές, το χρόνο, τη διάθεση που μπορεί να έχει ένας συγγραφέας. Εστιάσαμε στον τρόπο έκφρασης και στα μηνύματα που προσπαθεί να περάσει στον αναγνώστη. Κάναμε εικασίες μελετώντας τόσο το βιογραφικό όσο και δύο από τα βιβλία της κ. Ευδοκίας, Το νησί που ταξίδευε και το Ένα αστέρι πέφτει στη γη. Ο ερχομός της στο σχολείο μας γοήτευσε με την ηρεμία και την υπομονή της. Μας έδωσε να καταλάβουμε πώς η λογοτεχνία δεν είναι μόνο η τέχνη του λόγου αλλά και της ζωής. Νιώθουμε τόσο τυχεροί που τη γνωρίσαμε που ξεκινήσαμε την ανάγνωση ενός επόμενου βιβλίου της, το Με λένε Ελπίδα.

Κατερίνα Χριστινάκη

Δασκάλα της Δ2 τάξης

 

 

Εμείς, η Δ1 τάξη ασχοληθήκαμε με το παραμύθι, Το νησί που ταξίδευε. Εντυπωσιαστήκαμε από τη σύνδεση της γραφής και της εικονογράφησης. Ταξιδέψαμε στον κόσμο της φαντασίας με συνοδοιπόρους τους ήρωες του βιβλίου που έχουν ανθρώπινη μορφή. Μα αλήθεια φτάνει μονάχα ένας ψαράς και ένας γεωργός να απαντήσουν μια γοργόνα του δάσους; Και αλήθεια ταξιδεύουν τα νησιά; Μετά την ανάγνωση του παραμυθιού δημιουργήσαμε ένα βιβλίο, που μέσα κρύψαμε όλα εκείνα που εντυπωσίασαν τον καθένα μας ξεχωριστά. Και πόση η έκπληξή μας, όταν η συγγραφέας μάς αποκάλυψε ότι το νησί αυτό ήταν η Σαμοθράκη, η γενέτειρά της. Η κυρία Ευδοκία μάς ενέπνευσε να ξεκινήσουμε κι εμείς το ταξίδι της γραφής και την ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτό.

Δέσποινα Δήμα

Δασκάλα της Δ1 τάξης

Χανιώτικα νέα  (Σάββατο, 15.7.2023) 

https://www.haniotika-nea.gr/15o-dim-sch-irakleioy-mia-mera-me-tin-eydokia-skordala-kakatsaki/

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

Η ΖΑΧΑΡΕΝΙΑ ΣΗΜΑΝΔΗΡΑΚΗ ΚΑΙ ΤΟ "ΤΖΙΒΑΕΡΙ" - ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ (ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΛΚΙΝΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΤΩΝ ΝΕΑΝΙΔΩΝ, ΚΑΙ ΝΙΚΗΤΗΣ Ο ΕΡΩΤΑΣ

«Μετά από μακρόχρονη έρευνα σε δύσβατες αρχειακές πηγές, στο παρόν βιβλίο παρουσιάζονται άγνωστες λεπτομέρειες από την άφιξη κι εγκατάσταση των προσφύγων από τη Μικρασία στα Χανιά, μια συγκεντρωτική δηλαδή παρουσίαση της κατάστασης στον τόπο από πολλές απόψεις, μετά τη μεγάλη καταστροφή. Τα κείμενα είναι πλήρως τεκμηριωμένα και με τη σχετική βιβλιογραφία, ενώ παρατίθενται και πολλές φωτογραφίες στα 20 κεφάλαια ανάλογα με το θέμα τους. […] Το βιβλίο είναι μια προσφορά στο αναγνωστικό κοινό που καλείται σε ένα ταξίδι στο παρελθόν και μια απόδοση τιμής στους ανθρώπους εκείνους της συμφοράς και της δυστυχίας, με την καταγραφή των γεγονότων και των καταστάσεων που αντιμετώπισαν πριν την πολύχρονη σταδιακή, αλλά επιτυχή στο τέλος, ενσωμάτωσή τους στη χανιώτικη κοινωνία». Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου της ειδικής συνεργάτιδος των Αρχείων του Κράτους και προέδρου της Ένωσης Πνευματικών Δημιουργών Χανίων Ζαχαρένιας Σημανδηράκη με τίτλο “Απ’ τα συντρίμμια της Ιωνίας στην αγκαλιά της νέας μάνας” και υπότιτλο “Οι ξεριζωμένοι της Μικρασίας στα Χανιά”. Κοσμοσυρροή στην παρουσίασή  του που έγινε την περασμένη Δευτέρα 9 Ιουλίου στη μεγάλη αίθουσα εκδηλώσεων του Πνευματικού Κέντρου της πόλης μας. Ούτε καρφίτσα που λέει ο λόγος δεν έπεφτε.

«Ένα βιβλίο που μόνο η Ζαχαρένια μπορούσε να το γράψει… Δωρεάν έλαβε, δωρεάν δίδει… Πολύ ψηλά ο πήχης των εκδηλώσεων… Μια μάνα που σε πολλές περιπτώσεις ήταν κακή πεθερά… Βάζοντας τον δάκτυλον επί των τύπων των ήλων… Όταν μας αναμαζώνει η ιστορία… Δεν λησμονούμε, τιμούμε και προχωρούμε.... “Η Ρωμιοσύνη δεν είναι τρισάγιο, υπάρχει για να κάνει τον κόσμο άγιο… Ο έρωτας που καταργεί τον θάνατο στα μικρασιάτικα τραγούδια… Όταν οι μνήμες σταυρώνονται με τις ρίζες…». Μερικοί απ’ τους πολλούς τίτλους για “Στάσεις” που έρχονταν στο μυαλό μου ενώ παρακολουθούσα την όλη εκδήλωση. Τους “αγαπητικούς” χαιρετισμούς απ’ τον μητροπολίτη μας, τον Κυδωνίας και Αποκορώνου Δαμασκηνό Παπαγιαννάκη, τον αντιπεριφερειάρχη Χανίων Νίκο Καλογερή, τον αντιδήμαρχο Πολιτισμού της πόλης μας Γιάννη Γιαννακάκη και τον διοικητή της 5ης Μεραρχίας Μιχάλη Πλουμή. Όπως και τις ομιλίες για το βιβλίο, του δ/ντη της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης Κωνσταντίνου Ζορμπά και της συγγραφέως για το βιβλίο. Και βέβαια ακούγοντας τα μικρασιάτικα τραγούδια από τη χορωδία και την ορχήστρα του Ωδείου “Ι. Μανιουδάκης” υπό τον χοράρχη Γιάννη Καστρινάκη. Ούτε ένα τετρασέλιδο της εφημερίδας δεν θα με έφτανε για να γράψω όλα όσα μου έρχονταν στον νου και τα σημείωνα στο μπλοκάκι μου. Συν δύο ακόμα για τα πριν της και τα μετά της, στα “συνηθισμένα” πηγαδάκια… Όπως η κουβέντα που έκαμα με τον ευπατρίδη μικρασιατικής καταγωγής συμπολίτη μας Βασίλη Χατζηιωάννου και άλλους, ενώ περιμέναμε στην ουρά να μας υπογράψει τα βιβλία της η Ζαχαρένια, και για το “τζιβαέρι”…

Όχι δεν θα το κρύψω ότι η συγκίνηση μου “χτύπησε κόκκινο”, βλέποντας και ακούγοντας τη Ζαχαρένια να τραγουδά (“απού φελά παντού φελα!”) το “τζιβαέρι” (το γνωστό τραγούδι που ανακάλυψε η Δόμνα Σαμίου) ως μέλος της προαναφερθείσας χορωδίας, κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης. «Αχ η ξενιτιά το χαίρεται,/ τζιβαέρι μου/ το μοσχολούλουδο μου/ Σιγανά, σιγανά, σιγανά και ταπεινά...» Τζιβαέρι -πάει να πει πολύτιμος λίθος, θησαυρός- και γι’ αυτήν η Μικρασία (έλκει και απ’ αυτήν την καταγωγή της), προπάντων όμως για την κόρη της που ζει με την οικογένεια της στην Αγγλία. Τζιβαέρι και για την πόλη μας, ωστόσο για πολλούς λόγους η φίλη μου, σκεφτόμουν, ενώ άφηνα το Πνευματικό Κέντρο… θησαυρός ανεκτίμητος!

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΛΚΙΝΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΤΩΝ ΝΕΑΝΙΔΩΝ Για την κατάκτηση της τρίτης θέσης από την Εθνική Νεανίδων στο Ευρωμπάσκετ, ο λόγος στις σημερινές μαντινάδες της Νεκταρίας Θεοδωρογλάκη. «Και στην καλαθοσφαίριση κι άλλη επιτυχία/ οι κοπελιές μας κέρδισαν άξια τη Βοσνία», μας λέει στην πρώτη. «Την τρίτη θέση πήρανε πανηγυρίζουν τώρα,/ το χάλκινο μετάλλιο πως φέρανε στη χώρα», μας λέει στη δεύτερη. Για να καταλήξει στην τρίτη: «Οι αθλητές παράδειγμα είναι γιατί μπορούνε,/ με πάθος ν’ αγωνίζονται, με τόλμη να νικούνε».

ΚΑΙ ΝΙΚΗΤΗΣ Ο ΕΡΩΤΑΣ «Ξέρω μια μάχη/ απ’ όπου βγαίνουν κερδισμένοι τελικά/ κι οι δύο χτες που εξαντλήθηκαν “μέχρις εσχάτων”/ τον Έρωτα». Από το “Ψηφιδωτό” (τρίτη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου. 

 

 Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 14. 7.2023) 

 

 https://www.haniotika-nea.gr/i-zacharenia-simandiraki-kai-to-tzivaeri/

 

 

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ -12 IOYΛIOY 2014

Γράφει ο Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

emeis-therapy.gr

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!

ΓΙΑ ΝΑ πετύχει αυτό το θεσπέσιο γλύκισμα/ που λέγεται Εμείς,/ θέλει -με σχολαστική ακρίβεια υπολογισμένες-/ ίσες δόσεις από Εγώ και Εσύ./ Και πολύ χρόνο στη σιγανή φωτιά της αγάπης”. Από το “Ψηφιδωτό” (τρίτη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΠΟΛΥ μακρύς και δύσβατος, γεμάτος τριβόλους και παγίδες ο δρόμος από το εγώ στο εμείς. Σε κοινωνικό και σε εθνικό επίπεδο. Μέγα ζητούμενο ο κοινός βηματισμός… Μεγάλη η κουβέντα που κάναμε προχθές με τον φίλο μου τον γερω-δάσκαλο επί του θέματος. Ο καθένας για την πάρτη του κι ο Θεός για όλους, αυτό που κυριαρχεί στην καλύτερη περίπτωση… Πάμε παρακάτω!

“Ο ΘΑΝΑΤΟΣ στης θάλασσας θα μπει τα σωθικά/ και θ’ αφανίσει τη ζωή σκορπώντας χημικά”. Ξεκάθαρος στην άποψη που διατυπώνει σ’ αυτό το δίστιχο ο φίλος μοναχός. Συμφωνούμε! Μόνο που οι περισσότεροι το κάνουμε αραχτοί στους καναπέδες των σαλονιών μας. Ως συνήθως…

ΣΥΝΑΥΛΙΑ διαμαρτυρίας χθες το βράδυ στο Σύνταγμα για την καταστροφή των χημικών όπλων της Συρίας εν πλω στη Μεσόγειο, τις εξορύξεις χρυσού στη Χαλκιδική και τα προωθούμενα κυβερνητικά νομοθετήματα για τον αιγιαλό και τις παραλίες. Κάτι κινείται. Κάποιοι επιμένουν (συγκέντρωση διαμαρτυρίας είχαμε και στα Χανιά) ν’ αγωνίζονται και για λογαριασμό των υπόλοιπων. Δεν μπορεί παρά κάποτε οι σταγόνες της ευαισθησίας να γίνουν βροχή…

ΜΑΧΗ χαρακωμάτων μεταξύ Συγκυβέρνησης και Αντιπολίτευσης για το θέμα της “μικρής ΔΕΗ” στη… μικρή Βουλή. Κοινωνικό ή δημοσιονομικό το θέμα; Ας γινόταν ένα δημοψήφισμα για το αν θα πρέπει να γίνει δημοψήφισμα. Είναι κι αυτό μια άποψη.

ΕΝΟΧΛΗΜΕΝΟΙ εμφανίστηκαν, λέει, οι εκπρόσωποι των δανειστών παύλα ελεγκτών μας από τη συνεχιζόμενη φημολογία ότι η κυβέρνηση θα θέσει θέμα φορολογικών ελαφρύνσεων. Φανταστείτε να το έθετε κιόλας…

ΓΙΟΡΤΗ τομάτας, γιορτή σελίνου, γιορτή κρεμμυδιού, γιορτή πατάτας, γιορτή κολοκυθιού, γιορτή πεπονιού, γιορτή καρπουζιού… Ολα τα κηπευτικά, πλην αγγουριού, έχουν την τιμητική τους…

“ΣΤΟΝ τελικό της Κυριακής ποιος θα πανηγυρίσει;/ Αργεντινός ή Γερμανός την Κούπα θα κερδίσει!”. Δεν παίρνει θέση η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη στη μαντινάδα που μου έστειλε. Ισως γιατί η καρδιά της, όπως και των περισσοτέρων Ελλήνων, είναι με την Αργεντινή, πλην όμως, νίκη της Γερμανίας βλέπουν όλοι….

ΚΑΙ παραγγελιές δεχόμαστε… άμα λάχει να πούμε, γιατί όχι! Παραγγελιά, κατά κάποιο τρόπο, από μια καλή φίλη το τραγούδι με το οποίο κλείνω σήμερα τη στήλη. Το ήξερα και δεν το ήξερα, μάλλον το είχα ακούσει και το είχα ξεχάσει. Εκ των ων ουκ άνευ ότι χάρηκα που το ξαναβρήκα.

Σ’ ΕΝΑ λόφο του Κλαρίου Διός της Τεγέας υπήρχαν πολλοί βωμοί. Εκεί οι Τεγεάτες έκαναν κάθε χρόνο γιορτή. Λένε ότι κάποτε, ενώ γιόρταζαν, ήρθαν εναντίον τους πολλοί Σπαρτιάτες. Κρύωναν, όμως γιατί χιόνιζε και ήταν κουρασμένοι από την πορεία τους μέχρι εκεί και από το βάρος των όπλων. Οι Τεγεάτες χωρίς να βιάζονται, άναψαν κρυφά φωτιές και, αφού ζεστάθηκαν πήραν τα όπλα τους και όρμησαν εναντίον τους. Επειτα από μια σύντομη μάχη, έτρεψαν σε φυγή τους αντιπάλους τους που τουρτούριζαν από το κρύο”. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

“Πάρε με νύχτα, πάρε με/ στων αστεριών το άρμα/ να σεργιανίσω μια ψυχή/ που τυραννάω καιρό/ Στον κόσμο αυτό παιδεύτηκα/ γιατί ήρθα μ’ ένα κάρμα/ το παραπέρα απ’ τη ζωή/ να μάθω ν’ αγαπώ/ Ατομική μου ενέργεια/ κι ανάσα μου στα χείλη/ την πρώτη ουσία, την αρχή,
σηκώστε με να δω/ Όχι από περιέργεια,/ μα δε χωράω στην ύλη/ κι ετούτη η ψεύτρα η εποχή/ την έχει για θεό./ Δίνε μου, κόσμε, δίνε μου/ το πιο θλιμμένο όπα/ να στο γυρίσω μια στροφή/ με σώμα ευγενικό/ Κι αν είναι από το είναι μου/ κι απ’ την καρδιά που το ’πα
να γίνει η αγάπη προσευχή/ και στάχτη το κακό”.
Το τραγούδι “Ατομική μου ενέργεια” (Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου, Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος, Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη).
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (12.07.2014)

 

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΘΑΛΑΤΤΑ, ΘΑΛΑΤΤΑ ΜΕ ΜΠΛΕ ΚΑΙ ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ ΚΟΚΚΟΥΣ

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Kάποια εποχή ήταν ολογάλαζη, μπλε!

Τώρα πια εμφανίζει σε σημεία της ολάσπρες φουσκάλες από τα λογής-λογής σκάφη, μικρά και μεγάλα που φέρνοντας τουρίστες πλησιάζουν στους μικρούς κολπίσκους της!

Μόνο που τα σκάφη αυτά, μένοντας επί ώρα στους πάλαι ποτέ μικρούς κρυφούς παραδείσους, αφήνουν πίσω τους τα διάφορα απόβλητά τους, εκεί ακριβώς που κάποτε ευχαριστιόσουν την καθαρότητα του νερού!

Ένα μικρό φύσημα τ’ αγεριού φτάνει για να βρεθείς εν μέσω φουσκαλίδων, πλαστικών και διάφορων άλλων που... φαντάζεται κανείς!

Τραγελαφικό επίσης, να βλέπεις τους επιβάτες των μικρών σκαφών να βουτούν από ψηλά μέσα στις φουσκάλες αντί για τα καθαρά νερά που τους υποσχέθηκαν!

Τι κρίμα;

Μια ακόμη ήττα του πάλαι ποτέ ελληνικού καλοκαιριού απέναντι στον ελληνικό οπορτουνισμό του εύκολου κέρδους και του αρπακολατζίδικου... επιχειρείν!

Κάτι δεν κάνουμε σωστά;

Ρητορικό βεβαίως το παραπάνω ερώτημα!

Και... πάλι λοιπόν, “γραφικότητες” από τον γράφοντα που ωστόσο δεν κάνει τίποτα παραπάνω από να καταγράφει την πραγματικότητα που αντικρίζει, βιώνει, του μεταφέρουν!

Τούτο το ελληνικό καλοκαίρι θα μας μείνει αξέχαστο για πολλά!

Κυρίως για τα καμπανάκια που κτυπούν συνεχώς και οι απασχολούμενοι με τον τουρισμό το γνωρίζουν καλά!

Υπάρχουν και οι φωνές που φωνάζουν δυνατά SOS αλλά δεν εισακούγονται!

Ωστόσο αυτή εδώ -υπόσχομαι- θα είναι η τελευταία φορά που καταπιάνομαι με το θέμα!

Ήταν δέσμευση σε αρκετούς που επικοινώνησαν μαζί μου μετά το -επίσης σχετικό με τον τουρισμό- κείμενο της περασμένης εβδομάδας, οι οποίοι μετέφεραν τις δικές τους ανησυχίες αλλά και μαρτυρίες σχετικά με όσα συναντούν στις παραλίες μας!

Το θέμα πρέπει επιτέλους να απασχολήσει σοβαρά όλους εκείνους που κατέχοντας επιτελικές θέσεις στα αρμόδια υπουργεία, οφείλουν να προστατέψουν τις παραλίες της χώρας μας!

 

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 12.7.2023)  

https://www.haniotika-nea.gr/plateia-kosta-d-ntantinaki/