ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΚΡΥΟΝΕΡΙΔΑ:Η ΦΟΒΕΡΗ ΠΥΛΗ ΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ- ΚΑΙ,,, ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ (ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΑΡΟ ΜΑΣ, ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΕΙΝΑΙ,ΠΑΜΕ ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΑ)

 

 

«Εκδήλωση μνήμης για τα θύματα του σπηλαίου Κρυονερίδας» διοργανώνουν, με αφορμή την επέτειο των 202 χρόνων από την Επανάσταση του 1821, στον Βαφέ Αποκορώνου, αύριο Σάββατο 19 Αυγούστου 2023, η Περιφέρεια Κρήτης – Περιφερειακή Ενότητα Χανίων, ο Δήμος Αποκορώνου, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Βαφέ, το Κοινωφελές Ίδρυμα “Αγία Σοφία” και η Ομοσπονδία Σωματείων Αποκορώνου Αττικής. Μετά την λειτουργία στο εκκλησάκι του Άι Γιάννη του Ερημίτη που είναι δίπλα στο σπήλαιο… Άκαυτη βάτος που καίει η μνήμη, επιμένει να μας θυμίζει ο Ποιητής του “Άξιον εστί”!.. Πάντα ζώσα η θυσία εκείνων για την λευτεριά στις 21 Αυγούστου 1821…

Ήταν, λένε τα χαρτιά, και διασώζει η συλλογική μνήμη, κακός μήνας ο Αύγουστος του 1821 για τον Αποκόρωνα και ιδιαίτερα για τον Βαφέ, αφού κατά πώς έδειξε την πρώτη κιόλας μέρας του, η ροδαρά της λευτεριάς που άνθισε τον Μάη στην Παναγιά την Θυμιανή είχε μπει στο σημάδι. Ο τούρκικος στρατός με αρχηγούς τους Ρεσίτ και Οσμάν πασάδες είχαν κιόλας μπει στα χωριά μας, απωθώντας τους άοπλους επαναστάτες στον Αλμυρό, κι έσπερναν απ’ όπου περνούσαν την καταστροφή και τον θάνατο. «Θλιβερά είναι η διήγησις των δυστυχημάτων άτινα διέπραξαν εισβαλόντες εις το μέρος τούτο οι πολέμιοι. Διαδραμόντες με ορμήν, κατέκαυσαν πρώτην φοράν τα τερπνά χωρία όλης της επαρχίας, φονεύσαντες και αιχμαλωτίσαντες πολλούς εκ των γερόντων, των αδυνάτων και αόπλων»… γράφει με πόνο ψυχής ο Καλλίνικος Κριτοβουλίδης στα «Απομνημονεύματά» του.

«Με τον ερχομό των Τούρκων στο χωριό», γράφει η βαφιανή συγγραφέας Ευμορφία Βαγιάκη – Μπουντουράκη στο βιβλίο της «Ο Βαφές Χανίων, μετερίζι της Λευτεριάς», μεταφέροντας τη ζώσα παράδοση, «οι χωριανοί μας βρήκαν καταφύγιο στην Κρυονερίδα. Ένας γέρος τυφλός, που είχε μείνει στο χωριό τον πήραν οι Τούρκοι και προχωρούσαν στον Λαγκό. Κάποια στιγμή ο γέρος άκουσε κλάματα μικρού παιδιού. Κατάλαβε πως εκεί κρύβονταν οι συγχωριανοί μας κι άρχισε να τραγουδεί. “Κρούψε, μάνα, το παιδί σου/ να μη χάσεις της ζωή σου”. Η μάνα που άκουσε τη συμβουλή του γέρου απάντησε: “Δεν το κρούβω το παιδί μου/ κι ας τη χάσω τη ζωή μου”. Οι Τούρκοι πιέζοντας τον γέρο, επανέλαβε το τραγούδι κι έτσι εντόπισαν από πού ερχόταν η φωνή». Την άκουσα κι εγώ αυτή την ιστορία απ’ την γιαγιά μου την Στυλιανίτσα, στα μικράτα μου.

«Περί τους εκατόν τριάκοντα άνδρας, γυναίκας και παιδία απέπνιξαν εις σπήλαιον εκείθεν κείμενον άνωθεν του χωρίου Βαφέως, μετά τριήμερον καρτερικήν αντίστασιν, ρίψαντες ένδον δυσώδεις εμπρηστικάς ύλας. Πατέρες, υιοί, οικείοι και φίλοι ώρμων πολλάκις με κίνδυνον να σώσωσιν εκείνους, αλλ’ απετύγχανον», ξαναμπαίνει στην κουβέντα μας, ο εξ Αρμένων της επαρχίας ιστορικός. Ήταν η αρχή του θανάτου, ενός θανάτου αργού και βασανιστικού, μέσα στα έγκατα των Λευκών Ορέων, μα και η άκρη του δρόμου για την αθανασία. Αυτόν μας δείχνει η ατίμητος δάφνη που φρουρεί την πύλη και τα “καλά” κλαδιά των κυπαρισσιών που την φρουρούν...

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΑΡΟ ΜΑΣ «Ο φάρος για την πόλη μας καμάρι και στολίδι,/ στέκεται επιβλητικός και φέγγει στο σκοτίδι», μας λέει στην πρώτη σημερινή της μαντινάδα η Νεκταρία Θεοδωρογλάκη, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα των Φάρων που είναι μεθαύριο, 20 Αυγούστου. «Στην Άνδρο φάρο γραφικό έχουν τον Τουρλίτη,/ όμως τον ομορφότερο θα τονε βρεις στην Κρήτη», μας λέει στην δεύτερη. Κι αν έχω να γράψω για τον Φάρος της πόλης μας, αλλά και γενικότερα για τους Φάρους… Κι ο μνημειώδης τόμος «Ελληνικοί Πέτρινοι Φάροι», του πολιτογραφημένου Χανιώτη, γνωστόν ανά το πανελλήνιο Γήση Παπαγεωργίου, η πηγή μου!

ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΕΙΝΑΙ Παράδοση δεν είναι μόνο αυτά που μας έχουν παραδώσει οι προαπελθόντες, αλλά και προπάντων, αυτά που εμείς θα παραδώσουμε στους επερχόμενους. Να το γράψω και “στα… πεταχτά” για να μείνει σαν “ΣΤΑΣΗ”. Με αφορμή το φετινό πανηγύρι της Μεσοχωριανής Παναγίας στο Νίππο, από τους γείτονές της. Δεν αποπαίδισεν αυτός ο τόπος!

ΠΑΜΕ ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΑ Πάμε αυγουστιάτικα… Ας απολαύσουμε όσο γίνεται περισσότερο τον ήλιο και την θάλασσα. Ας πάμε σε όσο γίνεται δε περισσότερα πανηγύρια, περισσότερους γάμους, περισσότερες βαφτίσεις. Ο Σεπτέμβρης έρχεται, όπως πάντα μελαγχολικός...

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 18.8.2023) 

 https://www.haniotika-nea.gr/kryonerida-i-foveri-pyli-tis-athanasias/

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΠΡΟΧΘΕΣ

ΑΝΑΣΚΑΛΕΥΟΝΤΑΣ: ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ

(Πίνακας του Φώτη Κόντογλου)

 

Γράφει ο Μεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
«Εχει χαρακτηριστεί πλέον ως ιστορικό δεδομένο η μεταφυσική αλλά ταυτόχρονα και “ορατή” σχέση που έχει αναπτυχθεί επί αιώνες, μεταξύ του ρωμιού και της Παναγιάς του. Γεγονότα μαρτυρίες και παραδόσεις λαϊκές αναδεικνύουν τη μοναδικότητα αυτής της σχέσης σε όλα τα επίπεδα[...]».
Τα παραπάνω έγραφε παραμονές Δεκαπενταύγουστου (13-8-1993) στην “Καθημερινή” ο Γρηγόρης Καλοκαιρινός στο άρθρο του “Παναγιά και ρωμιοσύνη: μια ξεχωριστή σχέση”. Κάνοντας λόγο για την πάνω από 1700 χρόνια σχέση των, σημείωνε ότι «ο διαχρονικός ρωμιός[...] έχει καθημερινό διάλογο μαζί της. Κουβεντιάζει, αντιδικεί, πολλές φορές και τη βλασθημεί… Κι ύστερα -αυτό το ύστερα έχει σημασία- την αναζητεί με λαχτάρα: “ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ!”».
Εξάλλου όπως ο ίδιος γράφει «ολόκληρος ο κοινωνικός ιστός της ρωμιοσύνης έχει υφανθεί γύρω από τη σκέπη της Παναγίας» με Αυτήν να είναι «προστάτις της ελληνικής οικογένειας[...] η μάνα που προστρέχει αρωγός σε κάθε κάλεσμα των παιδιών της[...] Στην αρρώστια, στον πόνο, στη χαρά, στην εναπόθεση των ελπίδων για ένα καλύτερο αύριο…».
Από τα πιο σημαντικά σημεία του άρθρου είναι η αναφορά στη σιωπηλή Παναγία: «[...] ανοίγει δρόμους με τη σιωπή της. Γιατί η Παναγία, μέσα από αυτή τη σιωπή είπε τα πάντα. Είναι το μόνο πρόσωπο στην Ιστορία που κάλυψε κάθε ανάγκη και απάντησε σε αναρίθμητα ερωτήματα, χωρίς να πει λέξη…».
Ιδού λοιπόν ένα ακόμη Θεοτοκονύμιο (σιωπηλή) από τα αμέτρητα που έχουν δοθεί από τον λαό μας στη Θεομήτορα. Ονόματα που «“την ιδιωτικοποιούν”, και μάλιστα με ιδιαίτερα λατρευτικά γνωρίσματα» όπως έγραφε ο Σταύρος Γ. Καλαϊτζόγλου στα “Χ.Ν.” (βλ.“Περι-διαβάζοντας” στις 15-8-1997). Ο ίδιος επίσης σημείωνε ότι η Παναγία «είναι το θεϊκό εκείνο πρόσωπο με τα περισσότερα ποιητικά, ατελεύτητα ονόματα (επίθετα) που δεν την “αποδίδουν” ποτέ. Που όμως δείχνουν τη γλωσσοπλαστική ευελιξία κι εφευρετικότητα, το ευφάνταστο μα και την απέραντη αγάπη τόσο των μελωδών και υμνωδών της, όσο και των απλών ταπεινών πιστών της».
Γιατί τελικά σε αυτή τη σχέση, η αγάπη κυριαρχεί, είναι διαρκής και ατελεύτητη όπως ακριβώς στη σχέση Μάνας – παιδιού!
(Χανιώτικα νέα (15.08.2014))

https://petaxta.blogspot.com/2014/08/blog-post_83.html?spref=fb&fbclid=IwAR0carGkw6FXWWOYAOMHV5hPzdy7BamYbJwlA90Nbo7STckcf4-9_pmhs-M

ΧΡΥΣΑ

 ΣΙΓΑ... Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ

 

 

Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη

 H πιο ανατρεπτική απεικόνιση της Παναγίας στην Ιστορία της Τέχνης είναι αυτή του Caravaggio. Η νεκρή μορφή, με την πρησμένη κοιλιά και τα ακάλυπτα πόδια, ακροβατεί ανάμεσα στο θείο, το ανθρώπινο και την πρόκληση. Λέγεται μάλιστα ότι ο ζωγράφος χρησιμοποίησε σαν μοντέλο μια νεαρή κοπέλα που είχε πνιγεί στον Τίβερη. Το μοναστικό τάγμα, για το οποίο προοριζόταν, αρνήθηκε να παραλάβει τον πίνακα που αφού άλλαξε αρκετά χέρια κατέληξε στο Μουσείο του Λούβρου.

Ο Παπαδιαμάντης στο «Ρεμβασμό του Δεκαπενταύγουστου» (όπως και σε πολλά άλλα διηγήματα) βλέπει στην Παναγία τη γυναίκα που συντρέχει στους στεναγμούς των ανθρώπων - Εκύκλωσαν αι του βίου μου ζάλαι, ώσπερ μέλισσαι, κηρίον, Παρθένε.- και ίσως να μην σκανδαλιζόταν. Αλλά και ο Γκάτσος μπορεί να της αφιέρωνε τους στίχους από την Παναγία των Πατησίων.

ΠΗΓΗ: https://www.pancreta.gr/voices.php?p=10194

 

ΝΙΠΠΟΣ

 ΤΗΣ ΜΕΣΟΧΩΡΙΑΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Όταν λειτουργεί  το Νιππιανό Κοινωνείν, όπως το λειτούργησαν οφέτος στην Μεσοχωριανή Παναγία οι Γείτονες της, την παραμονή και την ημέρα της Χάρης της... 

Τρεις από τις πολλές μαντινάδες που ακούστηκαν...

Ω Παναγιά μου Νιππιανή με τα ταξίματά σου

πόσοι εγονατίσανε μπρός στο εικόνισμά σου! 

Έχει αμπέλια και ελιές και πρόβατα και μάντρα 

τρακτέρι να τση πάρετε  μ' αυτή δε θέλει άντρα

Του χρόνου σαν και σήμερο τη σήμερον ημέρα

να 'μαστε ούλοι μας καλά να κάνουμε παρέα 

Σχόλιο

Παράδοση δεν είναι μόνο αυτά που μας έχουν παραδώσει οι προαπελθόντες 

αλλά και αυτά που εμείς παραδίδουμε στους επερχόμενους

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ - ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ ( ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ, ΕΚ ΠΕΡΑΤΩΝ, Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ )

 

«Εσύ ‘σαι η κιβωτός, που σαν αυγό στην άβυσσο/ λαμποκοπάς και πλες στου Θεού τα σκοτεινά/
νερά, τα σπέρματα όλα μέσα σου φρουρώντας./ Το πράσινο δρεπανωτό πατάς φεγγάρι/ κι όλες στα χέρια σου κρατώντας τις ελπίδες μας,/ στον άγριο ουρανό τρεμάμενη ανεβαίνεις/ κι αχνογελώντας στέκεσαιπλάι στο Γιο Σου./ Εσύ ‘σαι το ανθισμένο το κλαρί στην άβυσσο/ της δύναμής Του· Εσύ ‘σαι ο στοχασμός ο πράος/ μες στο φλεγόμενο καμίνι της οργής Του». Από το ποίημα «Τυπικάρης» του Νίκου Καζαντζάκη. 

«Λίγο για μια στιγμή να παίξεις πάνω στην κιθάρα σου/ Ε, ε, Χρυσομαλλούσα/ ε, ε, Χρυσοσκαλίτισσα/
Να ξεπετιέται πάλι το βουνό με τ’ άσπρο σπίτι στην πλαγιά/ τ’ άλογο με τα δύο φτερά/ και η άγρια
φράουλα της θάλασσας/ Λάμπουσα και Κανάλα μου και Παραπορτιανή μου/ θα δεις την πράσινη
ψαρόβαρκα σκαμπανεβάζοντας να χάνεται/ μέσα στ’ αραποσίτια/ τον Μήτσο με τις τρίχες και με τ’
αλυσιδάκι στο λαιμό/ Ε, Παναγιά Τα Μάγκανα/ ε, Παναγιά Τόσο Νερό/ Να βλαστημάει και ν’ ανεβάζει
ανίδεος μες στα δίχτυα του/ τέσσερα – πέντε αρχαία ελληνικά/ το τέλλεσθε και το νηυσί, το μέλεα και το κρίναι σα». Από το ποίημα «Τα ονόματα της Παναγίας» του Οδυσσέα Ελύτη.

«Όταν περνούσε η Παναγία σιωπηλή κάτου απ’ τα δέντρα,/ κανένας δεν την άκουσε./ Τα σκυλιά δεν
γαβγίσαν στις αυλόπορτες./ Μονάχα τα τριζόνια τη χαιρέτησαν,/ κι ένα μεγάλο αστέρι χτύπησε σα μια
χορδή κάποιο άγνωστο τραγούδι/ που τ’ ακούσαν μόνο τα παιδιά/ στον ύπνο τους και γύρισαν απ’ τ’ άλλοτους πλευρό χαμογελώντας./ Χριστέ μου, γιατί φόρεσες αυτό το πένθιμο μακρύ φουστάνι κι αυτά/ τ’ αγκάθια στο κεφάλι σου; Χαθήκαν τα λουλούδια;/ Η τάχατε, αν φορούσες, παπαρούνες πάνου στ’
αχτένιστα μαλλιά δε/ θα σ’ ανοίγανε την πόρτα τ’ ουρανού;/ Μη χαμογελάς που ‘χω κι εγώ δεμένο το
κεφάλι./ Είναι που γλίστρησα προχτές μέσα στα βάτα κυνηγώντας πεταλούδες». Γιάννης Ρίτσος. Από το «Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού».

«Η Παναγία χτενίζει τα χρυσά της τα μαλλιά/ στο μικρό της παράθυρο –/ μια/ θαλασσιά πεταλούδα, πετάγύρω απ’ τη μια της/ πλεξούδα που κρέμεται./ Βασιλεύει ο ήλιος./ Ο Ιωσήφ ανεβαίνει πιο ψηλά, να της κόψει/ ένα κόκκινο άνθος». Το ποίημα «Η χαρά της Παναγίας» του Νικηφόρου Βρεττάκου. 

Τέσσερα ποιήματα κορυφαίων Ελλήνων Ποιητών για την Παναγία στις σημερινές Στάσεις. Με αφορμή
την Μεγάλη Γιορτή της Κοίμησης της, της Μετάστασής της στα Ουράνια Δώματα, δίπλα στον γιο της,
απ’ όπου μας γνοιάζεται... Η Παναγιά μαζί μας, φίλες και φίλοι!
 

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ    

 ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ «Οι Χριστιανοί την Παναγιά για μάνα τους την έχουν,/ κάθε Δεκαπενταύγουστο στις Εκκλησίες τρέχουν.// Η Πλατυτέρα αγκαλιά όλο τον κόσμο βάνει./ Μια προσευχή κι η Παναγιά τον πόνο μας τον γιάνει.// Καλό Δεκαπενταύγουστο κι η Παναγιά να δώσει/ από τα τόσα βάσανα να μας ελευθερώσει» Για την Παναγία και οι τρεις σημερινές μαντινάδες της Νεκταρίας. Και από αυτήν τα “χρόνια πολλά”!

ΕΚ ΠΕΡΑΤΩΝ  «Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε, Γεθσημανή τω χωρίω, κηδεύσατε μου το σώμα, και Συ Υιέ και Θεέ μου, παράλαβέ μου το πνεύμα. Μετάφραση: Απόστολοι που συναθροιστήκατε εδώ, στοχωριό Γεθσημανή από τα πέρατα της οικουμένης, κηδεύσετε το σώμα μου, και Συ, Γιε και Θεέ μου, παράλαβε το πνεύμα μου». Η Κοίμηση της Παναγίας και η Μετάστασή της στου Ουρανούς, σε περίληψη στο γνωστό εξαποστειλάριο της ημέρας, όπως η ίδια, κατά τον υμνωδό την περιγράφει.

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ  Η Παναγία της επιστροφής, το κατ’ εξοχήν όνομα της “δικής” μου Παναγίας. Ευλογία, ευλογία μεγάληγια μένα να “επιστρέφω”, προπάντων τα τελευταία χρόνια στο πατρικό μου σπίτι, στις Πάνω Κατούνεςτου Νίππου από την παραμονή της Χάρης της. Να περνώ πρώτα απ’ τ ο Κοιμητήρι του Αγιού Αθανάση για ν’ ανάψω το καντήλι των γονέων μου.. Να “παραμερίζω” στο καφενείο του φευγάτου εδώ και χρόνια στο άλλο ημισφαίριο της ζωής παιδικού μου φίλου του Κοτσιφογιάννη, που παραμένει ανοιχτό και νασυναντώ πολλούς απ’ τους απανταχού χωριανούς μου. Και βέβαια να κοιμάμαι το βράδυ στο πατρικό σπίτι, παρέα με τις αναμνήσεις μου και να με ξυπνά το πρωί η καμπάνα της Μεσοχωριανής Παναγίας...

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 15.8.23)  

 

ΧΡΥΣΑ

 Ο ΓΛΥΠΤΗΣ ΠΟΥ ΔΟΞΑΣΕ ΤΟ ΜΑΡΜΑΡΟ

 

Γράφει η Χρύσα Κακατσάκη

Πόσοι άραγε απ’ αυτούς που κοντοστέκονται στο Α’ Νεκροταφείο, μπροστά στον τάφο της Σοφίας Αφεντάκη, θαυμάζουν το γλυπτό αυτό καθαυτό και πόσοι το περιεργάζονται σαν μια αντανάκλαση του δικού τους υπαρξιακού φόβου για τον θάνατο; Πόσοι το βλέπουν καθαρά και αδιαμεσολάβητα  χωρίς την αχλύ του μύθου που το περιβάλλει και πόσοι με μια όραση νοθευμένη  από ερμηνείες  και αναγωγές;

Η «Κοιμωμένη» του Γιαννούλη Χαλεπά λειτουργεί στο μυαλό του απλού κόσμου με μια αυτόματη ταύτιση δημιουργού και έργου, όπως συμβαίνει με τον Λεονάρντο ντα Βίντσι και την «Τζοκόντα» του ή τον Πικάσο και την «Γκουέρνικα». Δικαιολογημένα ίσως, γιατί ήταν αυτό που τον καθιέρωσε στην πρώτη φάση της καλλιτεχνικής του διαδρομής. Θα ακολουθήσουν τα πέτρινα  χρόνια του εγκλεισμού του στο Ψυχιατρείο της Κέρκυρας. Σύμφωνα με τους μελετητές του, κάτω από τη μονολεκτική ιατρική διάγνωση της άνοιας κρύβεται ένας αυταρχικός πατέρας που τον θέλει να συνεχίζει την οικογενειακή επιχείρηση της μαρμαροτεχνίας, μια καταπιεστική μάνα η οποία θεωρεί την τέχνη υπεύθυνη για την αρρώστια του και ένας ανεκπλήρωτος έρωτας. 

Κατά την επιστροφή του στην Τήνο μαζί με το πρόβλημα επιβίωσης αντιμετώπιζε και τον εμπαιγμό των συγχωριανών του. Βοσκούσε μαζί με τα πρόβατα και το μαύρο της ψυχής του. Της μοναξιάς και της κοινωνικής απόρριψης. Κι όμως. Σαν να περίμενε να πεθάνει η μητέρα του για να τη διαψεύσει. Η τέχνη γίνεται αργά αλλά σταθερά το γιατρικό που θα τον επαναφέρει στην κανονικότητα της φυσιολογικής ζωής. Μόνο που τώρα τα γλυπτά του δεν έχουν τις προηγούμενες στιλπνές επιφάνειες  όπου μαρμαίρει το ταλέντο του. Είναι στιβαροί και αδροί όγκοι τους οποίους η σμίλη λαξεύει τόσα εκατοστά όσα αρκούν για να αποκαλυφθεί το ψυχικό υπέδαφος των μορφών και να ζωντανέψει ο διάλογος ανάμεσα στην ύλη και το πνεύμα. Παραπέμπουν στους «Σκλάβους» και τις τελευταίες Pieta του Μιχαήλ Αγγέλου. Η εμμονή του με θέματα από τη μυθολογία, όπως ο «Σάτυρος που παίζει με τον Έρωτα», «Οιδίποδας και  Αντιγόνη», «Μήδεια», δεν αποτελούν απλώς τον ομφάλιο λώρο που τον δένει με τον γενέθλιο τόπο. Του προσφέρουν την ευκαιρία να σφετεριστεί την αλήθεια τους, να απομακρυνθεί από τα εγκόσμια και η αναζήτηση του αρχαίου χρόνου να μετατραπεί σε μια ρευστή μάζα που χύνεται και πήζει στο καλούπι του παρόντος. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι αυτή η μυστικιστική διάσταση φαίνεται στην αποφυγή του βλέμματος. Χαρακτηριστικό σύμπτωμα των ψυχωσικών είναι ότι δεν μπορούν ν’ αντέξουν την επαφή μέσα από τα μάτια. Παρ’ ότι η επανάκαμψή του στη δημιουργία συμπίπτει με την περίοδο που η γενιά του ‘30 διατυπώνει το αίτημα της ελληνικότητας,  ο  Χαλεπάς αναγνωρίζεται μεν αλλά δεν αποθεώνεται, όπως πχ ο Παπαδιαμάντης ή ο Θεόφιλος. Ίσως γιατί δεν είναι λογοδοσμένος με καμιά ιδεολογία, ίσως γιατί η αφήγησή του υφαίνεται με το στημόνι της εικαστικής ανεξιθρησκίας, ίσως γιατί δεν υπηρετεί την εκστατική ευφροσύνη και τα στερεότυπα της εθνικής αυτογνωσίας αλλά τους σπασμούς του πόνου.

Γιατί ο Χαλεπάς υπήρξε ο καλλιτέχνης που έζησε στο μεταίχμιο. Μεταξύ θριάμβου και τρέλας, μεταξύ μοντερνισμού και παράδοσης, μεταξύ του ποιητικού αλαφροΐσκιωτου και του ρεαλιστικού αγγελοκρουσμένου.

https://www.pancreta.gr/voices.php?p=13810

ΠΟΙΗΣΗ

ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΗΣ

 

Εκ περάτων, λοιπόν,

κι αυτόν τον Αύγουστο,

με την πρώτη μαύρη ρώγα,

στον ίσκιο της γριάς χαρουπιάς

συναθροιστήκαμε.

Με τα τζιτζίκια να ψέλνουν

την «Τιμιωτέραν των Χερουβίμ».

Με τη γεύση

του άγουρου κοκκινάπιδου

πάντα στον ουρανίσκο.

Με την εικόνα της Κοίμησης

των μαθητικών ερώτων,

στις κόρες των ματιών μας.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ Θ.ΚΑΚΑΤΣΑΚΗΣ 

(¨'Οταν γίνεις ποίημα" , " Πυξίδα της Πόλης, Χανιά, 2013)

 https://www.facebook.com/groups/58864459695/posts/10160763300849696/?comment_id=10160763693724696&notif_id=1691924143657210&notif_t=group_comment

 

 

ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΣ

 ΕΛΕΝΗ ΤΣΙΚΡΗΤΕΑ - ΧΩΡΕΑΝΘΗ

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΚΑΙ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

 

 

Καλοί μου φίλοι καλό Σαββατοκύριακο!

Για το φεγγάρι και την Παναγία του Αυγούστου ο λόγος στον σημερινό Παιδότοπο, σήμερα παραμονές της μεγάλης γιορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Για την αυγουστιάτικη πανσέληνο αλλά και για την Εκατονταπυλιανή Παναγία της Πάρου και τρεις Παναγίες απ’ το νομό Αιτωλοακαρνανίας. Να ‘ναι καλά η εκεί καλή μου φίλη, η γνωστή στους αναγνώστες της σελίδας, σπουδαία συγγραφέας Ελένη Τσικρητέα – Χωρεάνθη -απ’ την Αγία Βαρβάρα Τριχωρνίδας Αιτωλοακαρνανίας η καταγωγή της- που ανταποκρίθηκε στην πρότασή μου… Όλα δικά της σήμερα… Σκέπη και προστασία όλων μας, μικρών και μεγάλων η Παναγία, το μήνυμα που μας στέλνει.

Χρόνια πολλά κι ευλογημένα!

Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης

δάσκαλος - λογοτέχνης

 

 

 

 

 

Της Κοιμήσεως

*

Στην Κοίμησή σου

λυχνία εφτάφωτη

καταυγάζουσα

*

Ανθοφορούσα

ουρανών πλατυτέρα

η αχώρητος

*

Πόσο ωραία

Νύμφη αειπάρθενε

Χαίρε, Μητέρα.

*

Μοσχοβολούσα

ως ρόδο αμάραντο

εκοιμήθηκες

*

Ουρανοβάμων

μυροφόρος μετέστης

ετελειώθης.

Η Πανσέληνος και η η γιορτή της Κοιμήσεως της Παναγίας

«Του Αυγούστου το φεγγάρι ήλιος της ημέρας μοιάζει», λέει ο λαός με τη μοναδική του σοφία.

Το μεγαλύτερο και το λαμπερότερο φεγγάρι του Αυγούστου, η διάσημη Πανσέληνος, είναι η κυρά της πρώτης και της τελευταίας φετινής ελληνικής αυγουστιάτικης νύχτας, των δυο πιο όμορφων από τις πανέμορφες χρυσοφόρες νύχτες του ελληνικού καλοκαιριού. Ο συνδυασμός της Πανσελήνου με τον Δεκαπενταύγουστο και τον εορτασμό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, δεν είναι τυχαίος: ο ειδωλολατρικός κόσμος συναντιέται, ταυτίζεται και συνεορτάζει άτυπα με τον Ορθόδοξο Ελληνισμό. Η ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη, για παράδειγμα, καταυγάζεται από αυτό ακριβώς, το «ορθόδοξο» Ελληνικό Φως.

Αύγουστος ο μήνας της Παναγιάς

Ο Αύγουστος είναι ο μήνας της Παναγιάς. Ο εορτασμός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα του εκκλησιαστικού έτους για τον Ορθόδοξο Ελληνισμό. Η Παναγία μας είναι η Οδηγήτρια, η Δέσποινα του κόσμου. Είναι το σύμβολο της θηλυκής αγίας θειότητας, η Πάναγνη, η Πάνσεπτη, η Θεομήτωρ! Πηγή έμπνευσης ποιητών και καλλιτεχνών. Η Ελλάδα, η στεριανή και η νησιωτική, είναι γεμάτη εκκλησίες και εξωκλήσια, αφιερωμένα σε οριακές στιγμές του επίγειου βίου της: τη Γέννηση, τα Εισόδια, τον Ευαγγελισμό, την Κοίμηση. Έτσι, μέσα στη μαγεία της αυγουστιάτικης πανσελήνου, σκέφτηκα να κάνουμε μαζί μια περιήγηση σε εκκλησίες και μοναστήρια θαλασσινά και στεριανά για ένα ευλαβικό προσκύνημα στην εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, αρχίζοντας από την πιο διάσημη εκκλησία, την Εκατονταπυλιανή της Παροικιάς της Πάρου...

 

 

 

Η Εκατονταπυλιανή της Πάρου

Η Παναγία της “Παροικιάς” της Πάρου, η Εκατονταπυλιανή όπως είναι γνωστή στο Πανελλήνιο, είναι ένα από τα σπουδαιότερα καλοδιατηρημένα παλαιοχριστιανικά μνημεία του ελλαδικού χώρου και το μεγαλύτερο. Ο λαός μας συνδέει την ιστορία της με τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Μέγα Κωνσταντίνο και τη Βασιλομήτορα Αγία Ελένη, η οποία, σύμφωνα με την παράδοση, έκανε τάμα στην Παναγία, πως “αν βρει τον Τίμιο Σταυρό, θα της χτίσει μεγάλη εκκλησία”. Όταν ολοκλήρωσε την αποστολή της στα Ιεροσόλυμα και γύρισε στην Κωνσταντινούπολη με τον Τίμιο Σταυρό, ο αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος εκπλήρωσε το τάμα της κι έκτισε μια τρίκλιτη βασιλική. Ονομάστηκε Εκατονταπυλιανή ή Εκατομπυλιανή ή Καταπολιανή, γιατί είχε εκατό πύλες. Οι 99 ήταν φανερές, η 100ή, θα φανερωθεί όταν ανοίξει και η μυστική πόρτα της Αγιά Σοφιάς στην Κωνσταντινούπολη.

Η Παναγιά του Βουκατίου

Εντός του Κάστρου του αρχαίου Βουκατίου, στα βόρεια της λίμνης Τριχωνίδας, είναι κτισμένος

από τη Βυζαντινή περίοδο ο ναός της Παναγίας του Κάστρου Κοίμηση της Θεοτόκου, στο ανατολικό μέρος του μεσαίου κλίτους παλαιοχριστιανικής βασιλικής του 6ου αιώνα. Το σημερινό της μέγεθος είναι αποτέλεσμα παρεμβάσεων και καταστροφών κατά την εποχή του Δεσποτάτου της Ηπείρου και αργότερα επί Τουρκοκρατίας

 

Παναγία η Ωραιοτάτη

Η Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Βλοχού είναι ορθόδοξο ελληνικό μοναστήρι, αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου, ΒΑ του Αγρινίου. Στο μοναστήρι αυτό βρίσκεται η εικόνα της Παναγίας της Ωραιοτάτης. Το μοναστήρι ιδρύθηκε στα τέλη του 12ου και αρχές του 13ου αιώνα. Από το 1834 η μονή διαλύθηκε, όπως και άλλα μοναστήρια με διάταγμα του Όθωνα. Από τα Ιερά κειμήλια απέμενε ένα Ευαγγέλιο, ένα δισκοπότηρο, μια λειψανοθήκη και η σφραγίδα με την επιγραφή “ΕΤΟΥΤΗ Η ΒΟΥΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΒΛΟΧΟΥ”. Σήμερα η Μονή ξαναλειτουργεί με έναν μοναχό, που επισκεύασε το ναό και τα κελιά και γέμισε τον περιβάλλοντα χώρο με δέντρα.

Η Παναγία η Προυσσιώτισσα

​Tο όνομα της Μονής οφείλεται στη θαυματουργή εικόνα της «Παναγίας Προυσιώτισσας». Κατά την παράδοση, η εικόνα ήρθε από την Προύσα της Μικράς Ασίας για να μην καταστραφεί την εποχή του εικονοκλάστη αυτοκράτορα του Βυζαντίου Θεόφιλου (829-842). Φυγαδεύτηκε στη Στερεά Ελλάδα και βρήκε καταφύγιο στο σπήλαιο του βράχου. Η Ιερά Μονή Προυσού είναι αφιερωμένη στην Παναγία και εορτάζει στις 23 Αυγούστου (στην Απόδοση της Κοίμησης). Το 1748 η Μονή έγινε Σταυροπηγιακή.

Η Ελένη Τσικριτέα Χωρεάνθη γεννήθηκε στην Αγ. Βαρβάρα Τριχωνίδας Αιτω/νίας και υπηρέτησε ως δασκάλα στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Ασχολείται με την ποίηση, πεζογραφία, δοκίμιο, διασκευή αρχαιοελληνικών κειμένων, παρουσίαση βιβλίων και παρεμβάσεις λογοτεχνικού, κοινωνικού, πολιτικού και παιδαγωγικού προβληματισμού. Έχει γράψει πολλά βιβλία. Κείμενά της έχουν συμπεριληφθεί στα βιβλία του Δημοτικού «Η Γλώσσα μου». Είναι τακτικό μέλος του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Έχει τιμηθεί, μεταξύ των άλλων με το πρώτο βραβείο Μάρκου Αυγέρη από την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών...

Χανιώτικα νέα (Σάββατο, 12.8.23)

 

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ, ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΣΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΕΙΡΗΝΗΣ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΟΡΦΑΝΟΥΔΑΚΗ - ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ (ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΟΜΟΡΦΙΕΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, ΣΩΣΤΟΣ ΣΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ, ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΥΠΛΟΥ ΣΗΜΕΡΑ)

«Η αγάπη εχάθη! Ο Θεός εχάθη;» Ο τίτλος ενός απ’ τους πίνακες ζωγραφικής της γνωστής τοις πάσι ζωγράφου Μαρίας Ορφανουδάκη, που επιμένει μια ζωή ν’ αναζητά τον Θεό και τον άνθρωπο. Μόνη και πένης, απορημένη και άπορη. Έχοντας σαν βάση και σαν ορμητήριο απ’ τις αρχές της δεκαετίας του 1980 το μοναδικό στο είδος του «Εργαστήρι Ειρήνης» στην αρχαία Απτέρα. Άλλοτε με αιφνίδιες κραυγές κι άλλοτε με παρατεταμένες σιωπές, που ωστόσο κραυγάζουν περισσότερο. «Ενώ εις την οδόν έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί», για να θυμηθώ τον Κ.Π. Καβάφη. Διαβλέποντας πάντα τους κινδύνους που ελλοχεύουν… «Την έκθεση μου αυτή πάλι αφιερώνω στην ζωγραφιά σου, Άνθρωπε! Φτιαγμένη απ’ το πινέλο, βουτηγμένο στα δάκρυα και τον ιδρώτα σου, που στάζουν πάνω στην ατσάλινη παλέτα, για να μου βγάλουν το χρώμα το χακί». Τα που είχε γράψει στην πρόσκληση μιας απ’ τις πολλές εκθέσεις της που είχε κάνει στο Εργαστήρι της η Μαρία. Ωστόσο επιμένει να ζει μοναχικά και να πορεύεται στον δρόμο της ατομικής ευθύνης, έτσι όπως ο Νίκος Καζαντζάκης την προσδιόρισε, μια ζωή!

«Ξαναγεννιέμαι από τις στάχτες μου»… Αυτήν την απάντηση μου έδωσε πριν από πολλά χρόνια, όταν την επισκέφτηκα στο Εργαστήρι» της για ένα αφιέρωμα στην εφημερίδα μας. Όχι δεν πνίγεται στα δικά της δάκρυα η Μαρία, στην προσπάθειά της, να μην δακρύζουν τα μάτια των άλλων. Δεν καταθέτει τα όπλα, ακόμα κι όταν την έχει «κυριεύσει» η απογοήτευση. «Λάβετε φάγετε την αδυναμία μου». Την ακούμε συχνά πυκνά να μας το λέει, μέσα από το έργο της αυτό. Άλλες τόσες φορές, ωστόσο, και μία παραπάνω την ακούμε να λέει και το άλλο: «Πίετε εκ της δυνάμεώς μου πάντες!» «Η Μαρία είναι συνάμα λιλιπούτεια και τιτάνια, απλή και δαιδαλώδης, ήρεμη και ανταριασμένη», έχει πει γι’ αυτήν ο Τάκης Βουγιουκλάκης που την γνώρισε παιδούλα, ζητώντας της να συνεχίσει να είναι ιέρεια της ειρήνης. Μια ζωή «επαναστάτρια με αιτία» η Μαρία Ορφανουδάκη. Αρχής γενομένης απ’ τον πόλεμο του Βιετνάμ, τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και τις αρχές της δεκαετίας του 1970, που, κατά παλιά δήλωσή της, την σημάδεψε…

«Γι’ άλλη μια φορά επιθυμώ να μοιραστώ μαζί σας/ Μ’ ένα ποτήρι τσικουδιά/ Την αποτύπωση των συναισθημάτων και των σκέψεών μου/ Στο εργαστήρι Ειρήνης, στην αρχαία πόλη των Απτέρων κάθε Κυριακή και Τετάρτη, 19.00-22.00». Τα που γράφει η Μαρία στην πρόσκληση που έστειλε και σ’ εμένα, τις προάλλες. Μαζί με λίγα λόγια που της είχε στείλει πριν από 30 χρόνια ο αδελφός της ο Τηλέμαχος. «Έσμιξες τα χόρτα με τα χαράκια./ Τον ΆΝΘΡΩΠΟ με τον ήλιο, την γαλήνη με τον Θεό./ Και από το αμπέλι του Αυγουστιάτικου φεγγαριού/ Σταγόνες κρασιού λησμονιάς του ΚΑΚΟΥ!» Τα λόγια του… προσυπογράφω!

ΚΑΙ... ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ 

ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΟΜΟΡΦΙΕΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ «Σφακιά και Αποκόρωνας και Κίσαμος για γροίκα/ τοπία ομορφότερα αλλού ποθές δεν βρήκα», μας λέει η Νεκταρία στην πρώτη σημερινή της μαντινάδα. Για να αναφερθεί σε όλη την Κρήτη στην συνέχεια. «Την Κρήτη ο Πανάγαθος την έχει ευλογήσει/ και με χιλιάδες χρώματα την έχει ζωγραφίσει», μας λέει. Σημείωση: γροίκα, προστακτική του ρήματος γροικώ = ακούω. Ποθές (τοπικό επίρρημα)= πουθενά.

ΣΩΣΤΟΣ ΣΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ «Ο αθλητισμός δεν είναι χώρος βίας και η φίλαθλη ιδιότητα δεν πρέπει να αμαυρώνεται από τον οπαδισμό». Σωστός στην θεωρία ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, που το είπε, μεταξύ των άλλων, μετά την δολοφονία ενός νέου ανθρώπου, οπαδού της ΑΕΚ, από τους Κροάτες χούλιγκαν. Στην θεωρία. Φτάνει η ευχή μας να ‘ναι το τελευταίο θύμα;

 

 

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΥΠΛΟΥ ΣΗΜΕΡΑ Του Αγίου Εύπλου, σήμερα 11 Αυγούστου, δίπλα στο σπίτι που γεννήθηκε η Ευδοκία, στην Χώρα της Σαμοθράκης, το εκκλησάκι του. Εκεί τον βρήκα να με περιμένει στο σίσιλο μιας αυγουστιάτικης μέρας στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Εύπλος, Εύπλοος, Εύπλους… Και γιατί μου άρεσε το όνομά του φτιάξαμε, 20 χρόνια μετά, ένα εικονοστάσι στ’ όνομά του στην αυλή μας, στα Μετόχια Τσικαλαριών, και το γιορτάζουμε την παραμονή της Χάρης του με το βρισκούμενο. Καλόν πλουν σε όλους σας καλοί μου φίλοι.

Χανιώτικα νέα (Παρασκευή, 11.8.23)  

https://www.haniotika-nea.gr/sto-ergastiri-eirinis-tis-marias-orfanoydaki/

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 9 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΧΘΕΣ

 ΣΤΑ ΠΕΤΑΧΤΑ: 9 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2014

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
«ΣΕ ΠΑΛΙΟΤΕΡΕΣ εποχές, τα έθνη ζούσαν με αμοιβαία άγνοια και στην πραγματικότητα το ένα μισούσε ή φοβόταν το άλλο. Το πνεύμα της αδελφικής συνεννόησης μεταξύ τους ας κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος. Με αυτή την πίστη, εγώ, ένας γέρος άνθρωπος χαιρετώ εσάς, Ιάπωνες μαθητές, από μακριά και ελπίζω πως η γενιά σας κάποτε θα τοποθετήσει τη δική μου στην ντροπή!». Αλμπερτ Αϊνστάιν. Προς τους μαθητές των σχολείων της Ιαπωνίας.

ΜΕΤΑ τη Χιροσίμα, τρεις μέρες αργότερα, σαν σήμερα, το Ναγκασάκι! Πριν από 69 χρόνια… Δεν έφτανε το ένα “πυρηνικό” έγκλημα κατά της ανθρωπότητας “έπρεπε” να συμπληρωθεί μ’ ένα δεύτερο. “Επρεπε” να φτάσουν συνολικά τους 200.000, σε βάθος χρόνου, οι νεκροί στην Ιαπωνία. Επρεπε! Πόσο ψεύτικες φαίνονται όταν χάσουν τα εισαγωγικά που τις έχουν ντύσει, κάποιες λέξεις…

ΩΣΤΟΣΟ η ζωή στην Ιαπωνία, στη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου (!) συνεχίζεται. Σ’ ολόκληρο τον πλανήτη Γη η ζωή συνεχίζεται. Ετσι όπως συνεχίζεται. Και υπό την απειλή ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος, η ζωή συνεχίζεται. Με την ελπίδα ότι οι ενυπάρχοντες φύλακές της δεν θ’ αφήσουν τους κάθε λογής Τρούμαν να ξανασπείρουν τον τρόμο… Ας αλλάξουμε, όμως, θέμα.

ΠΩΣ ΛΕΓΑΜΕ κάποτε “ο βασιλεύς απέθανε, ο βασιλεύς είναι εδώ”. Κάπως έτσι θα λέμε τώρα το άλλο: “Η τρόικα έφυγε, η τρόικα είναι εδώ”. Τα μάθατε τα νέα, δεν τα μάθατε; Μπορεί η “λαομίσητη” τρόικα να διαλύθηκε, δίνοντας την ευκαιρία στους κυβερνώντες να λένε ότι την έδιωξαν και ότι “έσκισαν” τα μνημόνια, το “φάντασμά” της, ωστόσο, με τη μορφή μιας ειδικής εποπτικής ομάδας της Κομισιόν, θα συνεχίσει να πλανάται στην Αθήνα. Σιγά που θα μας άφηναν δίχως προστασία οι δικοί μας!

«ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ κόμματα εξουσίας αντέγραψαν το ένα το άλλο και με τους θηριώδεις δανεισμούς αντί επενδύσεων παραγωγικών, “βρώμισαν” (η λέξη του Κοραή) τον κρατικό μηχανισμό με διευθύνοντες συμβούλους, επιτροπές πολυμίσθων και παράπλευρες “μη κυβερνητικές οργανώσεις”, που μαζί με τους ανεξέλεγκτους επιχειρηματίες παρέδωσαν τον λαό διά χειρός των πολιτικών (κομματικών και όχι εθνικών) στους Δανειστές και στα Μνημόνια». Από τον “βοριά” στην εφ. “Χριστιανική” (Πέμπτη 31 Ιουλίου 2014) το σχόλιο. Η εξουσία φθείρει και διαφθείρει. Το σχόλιο του γράφοντος, επί του σχολίου…

«Ο ΚΑΥΣΩΝΑΣ από τη μιά, οι φόροι απ’ την άλλη/ συνταξιούχοι, μισθωτοί θα τροζαθούνε πάλι». Απ’ τη Νεκταρία Θεοδωρογλάκη η σημερινή μαντινάδα. Θα… αποτροζαθούνε ήθελε να πει, αλλά δεν της έβγαινε σωστά ο στίχος. Και να ’τανε μόνο αυτοί, καημός δεν ήτανε!

ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ φορά ανέβηκε στο δεύτερο σκαλί του βάθρου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κολύμβησης ΑμεΑ ο Χανιώτης αθλητής Αντώνης Τσαπατάκης. Και στο πρώτο με το καλό!

ΟΤΑΝ Ο ΞΕΡΞΗΣ προετοιμαζόταν για την εκστρατεία του εναντίον της Ελλάδας και είχε συγκεντρώσει το πολυάριθμο στράτευμά του, οι Ελληνες έστειλαν τρεις κατάσκοπους στις Σάρδεις για να μάθουν περισσότερες λεπτομέρειες. Οι κατάσκοποι πράγματι εκτέλεσαν το έργο που τους είχε ανατεθεί, συνελήφθησαν όμως από τους Πέρσες, βασανίστηκαν και επρόκειτο να εκτελεστούν. Οταν όμως, ο Ξέρξης πληροφορήθηκε το γεγονός, διέταξε να αφεθούν ελεύθεροι και να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Πίστευε ότι μόλις οι κατάσκοποι θα περιέγραφαν το μέγεθος και τη λαμπρότητα του περσικού στρατού, οι Ελληνες θα τρόμαζαν και θα δήλωναν υποταγή. Ετσι ο Ξέρξης θα απέφευγε την πολυδάπανη εκστρατεία. Με την ίδια, περίπου, λογική, όταν βρισκόταν στον Ελλήσποντο, άφησε να περνούν ελεύθερα τα πλοία που μετέφεραν σιτάρι στην Ελλάδα, λέγοντας ότι το σιτάρι αυτό προοριζόταν να θρέψει τον δικό του στρατό. (Από το βιβλίο “Η άλλη όψη της Ιστορίας”, εκδ. “Σαββάλας”).

“Ε, Τσάρλυ, τραβήξου από τον ήλιο/ Σήμερα, έπεσε η Ατομική…/ Σήμερα στα λιμάνια,/ οι σωματέμποροι και οι πορτοφολάδες/ μπορούν να περηφανεύονται/ που δεν έγιναν εφευρέτες…/ Σήμερα/ θα μπορούσε να λέει στην προσευχή της,/ μια πόρνη:/ Θεέ μου σ’ ευχαριστώ/ που δε γέννησα”.
Το ποίημα “Ναγκασάκι” (μελοποιημένο
από τους “Ωχρά Σπειροχαΐτη”).
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Χανιώτικα νέα (09.08.2014)